Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 390/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. . na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 16 maja 2011 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nr [...], wydaną w dniu [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], orzekającą o odpowiedzialności podatkowej M. S. jako płatnika z tytułu niepobranych i niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za pracę w okresie od stycznia do grudnia 2006 r. i określającej wysokość kwoty tym tytułem należnej za poszczególne miesiące, tj.: za styczeń – [...] zł, za luty – [...] zł, za marzec – [...] zł, za kwiecień – [...] zł, za maj – [...] zł, za czerwiec – [...] zł, za lipiec – [...] zł, za sierpień – [...] zł, za wrzesień – [...] zł, za październik – [...] zł, za listopad – [...] zł, za grudzień – [...] zł.

Po wniesieniu skargi na tę decyzję, pełnomocnik płatnika złożył pismo z dnia 16 maja 2011 r., w którym zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie określając podstawy prawnej swego żądania. Uzasadniając je, wskazał, że wykonanie decyzji, które podlegają kontroli sądowej w postępowaniach: niniejszym, o sygn. akt I SA/GI 390/11 oraz III SA/GI 907/11 "pozbawiłoby Skarżącego i jego rodzinę środków na życie i egzystencję, a Skarżącego na likwidację firmy". Oświadczył przy tym, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą "w obszarze prac remontowych mieszkań i budynków mieszkalnych" , wraz z żoną oraz czwórką dzieci zajmuje mieszkanie spółdzielcze lokatorskie o powierzchni[...] m2, "jego dochód średnio brutto wynosi [...] zł, żony [...] zł i syna (...) na zleceniu[...] zł", a ponadto spłaca kredyt w kwocie [...] zł na kupno samochodu dostawczego.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił uwzględnienia wskazanego żądania strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji (§ 1), jednakże strona może wystąpić z takim wnioskiem do organu, który decyzję tę wydał (§ 2), lub do Sądu, który - po przekazaniu mu skargi na tę decyzję - może żądanie to uwzględnić nawet w przypadku, gdyby organ uprzednio wydał rozstrzygnięcie odmowne (§ 3). Powołany przepis uzależnia jednak wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd od spełnienia przynajmniej jednej z wymienionych w nim przesłanek, a mianowicie od niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wymaga zatem odnotowania, iż wstrzymanie wykonania aktu stanowi odstępstwo od zasady i z tego powodu może ono nastąpić tylko w szczególnym przypadku.

Podkreślić również należy, że w kwestii tej Sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem to w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących jej sytuację, gdyż brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w konsekwencji – przychylenie się do zgłoszonego żądania [por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347].

Tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, gdyż uzasadnienie rozpatrywanego wniosku zostało ograniczone do przedstawienia ogólnych, niczym nie popartych informacji o stanie rodzinnym, majątku, dochodach oraz zobowiązaniach skarżącego. Niezależnie od tego także analiza całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do uznania, by w przypadku skarżącego zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym kontekście odnieść się należy do okoliczności ujawnionych w toku postępowania z wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, a w szczególności faktu, iż oprócz deklarowanego w druku PPF dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje on dodatkowe przysporzenia z innych źródeł, co wynika z przedstawionego przezeń zeznania podatkowego PIT-37 za 2010 r. Okoliczność ta wywołuje wątpliwości, co do rzeczywistych zdolności płatniczych strony, a w rezultacie uniemożliwia podzielenie stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji, polegające na zapłacie należności pieniężnej, "pozbawiłoby Skarżącego i jego rodzinę środków na życie i egzystencję" i doprowadziłoby do likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Z tego względu na podstawie art. 61 §§ 3 oraz 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.