Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 462/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Tarno Sędziowie NSA Iwona Bogucka del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chorab po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/15 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1260/15 po rozpoznaniu skargi V. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. Prezydent m. st. Warszawy, na podstawie art. 124b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2014 r., póz. 518 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", orzekł o zobowiązaniu V. sp. z o. o. w W. - użytkownika wieczystego działki ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 2.075 m2 położonej w W. przy placu C. - do udostępnienia T. K. - syndykowi masy upadłości E. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w W. - części powyższej nieruchomości o powierzchni 10 m2, w celu wykonania czynności związanych z usuwaniem awarii urządzenia hydrantowego, stanowiącego element sieci wodociągowej oraz o powierzchni 306 m2, w celu zapewnienia dojazdu do uszkodzonego urządzenia hydrantowego, zgodnie z załącznikiem mapowym nr 1, stanowiącym integralną część decyzji, na okres jednej doby.

V. sp. z o. o. w W. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła uniemożliwienie odwołującemu się zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji, brak wykazania, że awaria hydrantu rzeczywiście nastąpiła oraz lakoniczność uzasadnienia decyzji.

Decyzją z [...] lutego 2015 r. Wojewoda M. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujące uwarunkowania faktyczne i prawne sprawy:

- wnioskiem z 7 listopada 2014 r. T. K., syndyk masy upadłości E. sp. z o. o., zwrócił się o udostępnienie przez V. sp. z o. o w W. działki ew. nr [...] z obrębu [...] na jeden dzień; we wniosku wskazano, że 7 listopada 2014 r. doszło do uszkodzenia urządzenia hydrantowego stanowiącego własność E. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w W., co skutkuje odcięciem dostaw wody do wielu firm i Urzędu Dzielnicy U.; użytkownik wieczysty działki, na której położony jest hydrant, nie zezwolił na wejście na teren nieruchomości w celu usunięcia awarii i przywrócenia dostaw wody; brak usunięcia awarii może doprowadzić do powiększenia szkody zaistniałej po stronie spółki oraz spowodować straty u odbiorców wody; ze względu na specyfikę sieci, której częścią jest uszkodzony hydrant, awaria może zostać usunięta wyłącznie w przypadku uzyskania czasowego dostępu do nieruchomości;

- pismami z 12 listopada 2014 r. i 19 listopada 2014 r. Wnioskodawca sprecyzował, że niezbędne jest zajęcie części przedmiotowej działki - w części o powierzchni 10 m2 w celu naprawienia urządzenia hydrantowego oraz w części 306 m2, w celu zapewnienia dojazdu do miejsca awarii;

- pismem z 10 listopada 2014 r. D. K., członek zarządu V. sp. z o. o. w

W. poinformował, że 7 listopada 2014 r. otrzymał pismo z prośbą o zezwolenie na wejście na teren nieruchomości oraz że tego dnia odbyło się spotkanie, w którym uczestniczył W. K. - Burmistrz Dzielnicy U. oraz K. L. w zastępstwie syndyka; podczas spotkania V. sp. z o. o. w W. wyraziła zgodę na zajęcie przedmiotowej nieruchomości pod warunkiem wpłaty kaucji w celu zabezpieczenia na wypadek braku rekultywacji oraz przywrócenia terenu do stanu poprzedniego; powyższa propozycja nie została zaakceptowana przez pełnomocnika syndyka;

- pismem z 20 listopada 2014 r. D. K., członek zarządu V. sp. z o. o. w

Warszawie, w odniesieniu do planowanego okresu zajęcia nieruchomości wskazał, że grunt, z powodu przecieku wody, jest bardzo nasiąknięty i konieczna jest jego wymiana oraz zagęszczenie, co jest niemożliwe w okresie jednego dnia; oświadczył, że powierzchnia zajęcia działki ewidencyjnej przez Wnioskodawcę stanowi główną drogę dojazdową do parkingu, co będzie stanowiło ogromną niedogodność oraz utrudnienia w normalnej działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę.

Wnioskodawca pismem z 21 listopada 2014 r. wskazał, że do parkingu prowadzą dwie drogi dojazdowe, a zajęcie części nieruchomości jako drogi dojazdowej do miejsca awarii nie jest zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie wjazdu na parking.

Burmistrz Dzielnicy U. pismami z 7 listopada 2014 r. i z 13 listopada 2014 r. potwierdził problemy z zasilaniem w wodę budynku Urzędu Dzielnicy, wskazując, że dostawca wody nie może usunąć awarii, ponieważ użytkownik wieczysty działki nie wpuszcza go na jej teren, pomimo że miejsce, w którym ma zostać dokonana naprawa, nie koliduje z prowadzeniem przez niego działalności; z powodu braku możliwości zachowania warunków sanitarnych może nastąpić konieczność zamknięcia budynku.

Z treści powyższych pism wynika, że doszło do awarii sieci wodociągowej zasilającej budynek użyteczności publicznej oraz jednostki prowadzącej działalność gospodarczą; brak wody pitnej oraz przeciwpożarowej stanowiło zagrożenie dla życia i bezpieczeństwa osób w nich przebywających; z materiału dowodowego wynika ponadto, że użytkownik wieczysty nie zezwalał na wejście na teren przedmiotowej działki; biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, wydając rozstrzygnięcie na podstawie kompletnego materiału dowodowego. W zawartym w aktach administracyjnych piśmie z 2 stycznia 2015 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie czynności dowodowych mających na celu ustalenie, czy awaria hydrantu w rzeczywistości nastąpiła.

W skardze na decyzję organu odwoławczego V. sp. z o. o. w W. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Oddalając skargę powołanym wyżej wyrokiem Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 124b ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje użytkownika wieczystego nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z usuwaniem awarii przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności.

W związku z niewyrażeniem przez Skarżącego (jako użytkownika wieczystego nieruchomości) zgody na udostępnienie nieruchomości, kluczowe znaczenie w sprawie miała okoliczność, czy nastąpiła awaria znajdującego się na niej hydrantu. Zdaniem Sądu I instancji okoliczność ta została w sposób wystarczający wykazana w materiale dowodowym. Stanowią o tym nie tylko pisma Burmistrza Dzielnicy U. z 7 listopada 2014 r. i z 13 listopada 2014 r., ale również stanowisko samego Skarżącego wyrażone w piśmie z 20 listopada 2014 r, w którym wskazał on, że okres, na jaki Wnioskodawca żąda udostępnienia nieruchomości (jeden dzień) jest zbyt krótki, aby "dokonać usunięcia powstałej awarii. Przede wszystkim należy zauważyć, że grunt z powodu przecieku wody jest bardzo nasiąknięty i konieczna jest jego wymiana oraz zagęszczenie". W sytuacji więc, gdy sam Skarżący nie neguje, a wręcz potwierdza zaistnienie awarii hydrantu, orzekający w sprawie organ miał podstawę przyjąć, że w rzeczywistości miała ona miejsce.

Gdy chodzi o ustalenia faktyczne związane z umiejscowieniem hydrantu i przebiegiem drogi, to w wyniku postępowania administracyjnego, a nawet w toku rozpoznawania skargi przez Sąd, Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które podważałyby ustalenia co do stanu faktycznego wynikające z mapy stanowiącej załącznik do decyzji organu l instancji (z uwzględnieniem sprostowania oczywistego błędu w opisie). W takiej sytuacji, w świetle art. 80 K.p.a., nie sposób uznać, aby okoliczności faktyczne nie były należycie wyjaśnione.

Ponadto Skarżący wyraził zgodę na wejście na swoją nieruchomość w razie wpłacenia kaucji przez Wnioskodawcę. Uprawdopodobnione jest więc domniemanie, że nie uczyniłby tego, gdyby nie doszło do awarii hydrantu, gdyż ewentualna zgoda na udostępnienie nieruchomości miała na celu jego naprawę.

Niezależnie od tego Sąd I instancji podniósł, że o wadliwości decyzji nie świadczy określenie okresu udostępnienia nieruchomości na jedną dobę (Skarżący w postępowaniu administracyjnym wskazał, że jest on zbyt krótki), nawet gdyby w ciągu tego czasu nie było możliwości usunięcia awarii.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że nie naruszono:

1. art. 10 w zw. z art. 136 K.p.a. – ponieważ nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów (wnioskowanych w piśmie Skarżącego z 2 stycznia 2015 r.) na okoliczność awarii hydrantu, skoro - jak wskazano wyżej - wynika ona z pisma samego Skarżącego z 20 listopada 2014 r. oraz z gotowości do udostępnienia nieruchomości w zależności od uiszczenia kaucji przez Wnioskodawcę; Skarżący nie powołał przy tym żadnych okoliczności mogących uniemożliwić przyjęcie, że do takiej awarii doszło;

art. 75 § 1 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu oględzin nieruchomości w celu zbadania, czy rzeczywiście doszło do uszkodzenia hydrantu – ponieważ jak wyżej wskazano, zasadnie uznano na podstawie materiału dowodowego, że awaria hydrantu nastąpiła, a ponadto zaznaczono na mapie w stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, gdzie hydrant jest położony (kolor pomarańczowy z uwzględnieniem sprostowania w zakresie oznaczenia w legendzie załącznika mapowego nr 1) i określono na niej sposób dojazdu do tego urządzenia (kolor różowy - z uwzględnieniem sprostowania w zakresie oznaczenia w legendzie załącznika mapowego nr 1);

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez:

a) brak doręczenia Skarżącemu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania – gdyż takie postanowienie jest niezaskarżalne (art. 101 § 1 K.p.a.); zgodność z prawem tego rodzaju postanowienia może być kwestionowana na kolejnym etapie postępowania (w postępowaniu odwoławczym albo w skardze do sądu administracyjnego, w zależności od fazy postępowania, w której wniosek o zawieszenie został złożony); niedoręczenie więc Skarżącemu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania jest co prawda uchybieniem procedurze postępowania, ale nie mogło mieć to jednak wpływu na wynik sprawy, skoro co do meritum nie sformułowano żadnych zarzutów, zaś Sąd także nie dopatrzył się przesłanek obligujących organ do zawieszenia postępowania;

b) brak rozpoznania wniosku Skarżącego o uzupełnienie decyzji organu pierwszej instancji – ponieważ wymóg zawarcia rozstrzygnięcia w żądanym zakresie nie wynika z treści art. 124b ust. 1 u.g.n.; skoro przepis ten nie wprowadza obowiązku orzekania w decyzji w przedmiocie, co do którego Skarżący żąda uzupełnienia decyzji, to nierozpoznanie wniosku o uzupełnienie decyzji jest uchybieniem procedurze, ale nie mogącym mieć wpływu na wynik sprawy;

art. 11 w zw. art. 107 K.p.a. poprzez sporządzenie decyzji niezgodnie z wymogami określonymi w tym przepisie i całkowite pominięcie rozpatrzenia zarzutów zawartych w odwołaniu, a nadto lakoniczne uzasadnienie decyzji w żaden sposób nie wyjaśniające przesłanek jej podjęcia - zarzuty odwołania, za wyjątkiem zarzutu dotyczącego uniemożliwienia odwołującemu się zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji, okazały się tożsame z niektórymi zarzutami skargi (brak wykazania, że awaria hydrantu rzeczywiście nastąpiła oraz lakoniczność uzasadnienia decyzji); organ odwoławczy ma obowiązek odnieść się do zarzutów odwołania i uczynił to - choć rzeczywiście dosyć lakonicznie - w zakresie w zarzutu dotyczącego awarii hydrantu; niemniej jednak, biorąc pod uwagę okoliczność, że z materiału dowodowego - jak wykazano wyżej - bezsprzecznie wynika, że awaria urządzenia faktycznie nastąpiła, uchybienie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy;

art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie – w związku z uwagami poczynionymi wyżej nie naruszono tego przepisu (nie zaszły przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji),

zarzut dotyczący uniemożliwienia Skarżącemu zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji Sąd uznał za słuszny, ale w związku z tym że Skarżący nie powołał w postępowaniu odwoławczym ani w skardze, jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy, uchybienie to nie mogło uzasadniać uchylenia zakwestionowanej decyzji.

Skargę kasacyjną od wymienionego wyroku wniosła Spółka V. Sp. z o.o. Powołanemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124 b ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nastąpiła awaria urządzenia hydrantowego posadowionego na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym Spółki V., podczas gdy poczynione przez organy obu instancji ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie oraz zgromadzony materiał dowodowy nie dają podstaw do powyższego stwierdzenia, a organy obu instancji nie podjęły żadnych czynności, aby we własnym zakresie sprawdzić okoliczności wskazane przez Syndyka we wniosku z dnia 07.11.2014 r., jak również nie przeprowadziły oględzin rzekomo uszkodzonego hydrantu - pomimo wniosków składanych przez spółkę V.

Naruszenie ww. przepisu polegało także na jego zastosowaniu podczas gdy Energetyka U. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej nie posiadała zezwolenia na zbiorowe zaopatrzenie w wodę, tj. prowadziła działalność bezprawnie, co zostało potwierdzone wyrokami karnymi znajdującymi się w aktach sprawy, a którą to dokumentację zbagatelizowały organy obu instancji, jak i Sąd I instancji.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi Spółki V., pomimo iż organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy – w szczególności nie ustaliły czy rzeczywiście zaistniała awaria hydrantu, bowiem nie zgromadziły w tym przedmiocie materiału dowodowego w niezbędnym zakresie, jak również nie wyjaśniły wątpliwości co do istnienia awarii hydrantu, zwłaszcza wobec skrajnie różnych stanowisk Spółki V. oraz Syndyka, a także nie sporządziły w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami K.p.a. uzasadnień zaskarżonych decyzji,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 8 i 11 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, że organy przeprowadziły postępowanie w sposób naruszający zasadę zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez całkowite lekceważenie i bagatelizowanie wniosków składanych przez Spółkę V. w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego,

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 15 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, że Wojewoda M. naruszył zasadę dwuinstancyjności i nie rozpoznał na nowo istoty sprawy na skutek wniesionego przez Spółkę V. odwołania i nie poczynił ustaleń faktycznych oraz nie przeprowadził postępowania dowodowego we własnym zakresie, jak również nie ustosunkował się do pisma Spółki z dnia 2 stycznia 2015 r.,

d) art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny zarzutów podniesionych przez Spółkę V. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także nie przedstawienie przez Sąd I instancji procesu myślowego, który doprowadził Sąd do oddalenia skargi.

e) Art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.

Zarzut piąty skargi kasacyjnej, określony jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, jest wadliwie jest sformułowany. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że przepis art. 151 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy) i ta jego właściwość sprawia, że na stronie skarżącej, chcącej powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji nałożona została powinność powiązania go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji (vide wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1387/10, wyrok NSA z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11 niepublikowane). W rozpoznawanej sprawie Autor skargi kasacyjnej nie powiązał art. 151 P.p.s.a. z innymi przepisami.

Odnośnie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Z wywodów Sądu wynika dlaczego stwierdził, że w sprawie nie doszło, w jego ocenie, do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko Skarżącej nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331).

Chybiony jest także zarzut trzeci skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy. Porównanie objętości decyzji organów obu instancji wskazuje, że istotnie argumentacja organu odwoławczego jest skromniejsza objętościowo w stosunku do prawie ośmiostronicowego elaboratu Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy. Uzasadnienie decyzji Wojewody zawiera jednak wszystkie elementy prawem przewidziane. Niewątpliwa jest też okoliczność, że w swoim uzasadnieniu organ odwoławczy nie odniósł się wprost do wniosku Skarżącej, wyrażonego w piśmie z dnia 2 stycznia 2015 r. Jak zasadnie jednak zauważa Sąd I instancji uchybienie to nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Okoliczność powstania awarii hydrantu wynika z pisma Skarżącej z 20 listopada 2014 r., w którym także wyraża ona gotowość do udostępnienia nieruchomości uzależniając udostępnienie nieruchomości od uiszczenia kaucji przez Wnioskodawcę. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie nie jest celem samym w sobie. Służy ono dochodzeniu do prawdy obiektywnej. Skoro w oparciu o inne dowody, ocenione na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organy ustaliły i nie miały wątpliwości co do zaistnienie awarii hydrantu, to zbędne było prowadzenie kolejnych czynności procesowych w tym zakresie. Z tych samych względów chybione są zarzuty pierwszy i drugi naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutu określonego jako naruszenie prawa materialnego, tj. art. 124b ust. 1 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nastąpiła awaria urządzenia hydrantowego, zauważyć przede wszystkim należało, iż Skarżąca kasacyjnie naruszenie wskazanej normy upatruje w szerszym zakresie niż wyznaczone to zostało normatywną treścią przytoczonego przepisu. Tak skonstruowanym zarzutem nie można było skutecznie zakwestionować okoliczności sprawy takich jak: ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego ewentualne braki, czy naruszenie uprawnień procesowych strony. Okoliczności te stanowią elementy postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ, a więc ich kwestionowanie winno polegać na podniesieniu zarzutu naruszenia odpowiednich przepisów tego postępowania, co wprawdzie uczyniła Skarżąca kasacyjnie w pozostałych zarzutach, które, jak powyżej wskazano, okazały się nietrafne.

Odnosząc się do drugiego argumentu w ramach zarzutu naruszenia art. 124b ust. 1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy Energetyka U. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, prowadzi bezprawnie działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, również i ten argument należało uznać za nietrafny. Według art. 124b ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Z powołanego przepisu nie wynika by zezwolenie było wydawane tylko podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie w zbiorowego dostarczania wody, ani tym bardziej nie można przyjąć by starosta miał sprawdzać w tym postepowaniu legalność działalności gospodarczej prowadzonej przez podmiot, którego sieć uległa awarii. Mając na względzie regułę wykładni lege non distinguente nec nostrum est distinguere argument o niemożności zastosowania powołanego przepisu do podmiotu, który nie ma wymaganego prawem zezwolenia uznać należało za chybiony.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Oddalając w pkt 2 sentencji wyroku wniosek o zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Energetyki U. sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 P.p.s.a.