Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3483/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 1ea i art. 116 ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: asystent sędziego Monika Mamińska po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 626/14 w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 28 stycznia 2014 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od K.C. na rzecz Prokuratora Generalnego 120 słownie (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 626/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.C. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 28 stycznia 2014 r. nr [..]w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r. [..]Wojskowy Prokurator Okręgowy w Warszawie - na podstawie art. 104 k.p.a., art. 80 ust. 2 i art. 104 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) - przyznał ppłk. K.C. dodatek wyrównawczy w kwocie 4.825,54 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, iż K.C. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, które jest zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15. Stosownie do uregulowań zawartych w art. 116 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011 r. Nr 210, poz. 1599 ze zm.), art. 78 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.) oraz § 2 i załączniku do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.), miesięczna kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należna ppłk. K.C. z racji zajmowanego stanowiska służbowego wynosi 6.012 zł.

Dla potrzeb związanych z obliczeniem kwoty dodatku wyrównawczego, w oparciu o treść art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) stwierdzono, że stanowiskiem równorzędnym w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury jest dla ppłk. K.C. stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej.

Łączna kwota wynagrodzenia przysługującego ppłk. K.C. na równorzędnym stanowisku w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury, stosownie do przepisu art. 62 ust. 1, 1a, 1ba, 1ed i 1g ustawy o prokuraturze, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339) oraz § 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskowy na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - wynosi 10.837,54 zł.

Stosownie do uregulowań zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolita] Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, dodatek wyrównawczy stanowi różnicę pomiędzy kwotami: wynagrodzenia - 10.837,54 zł, a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym - 6.012 zł i wynosi 4.825,54 zł. W takiej też wysokości przedmiotowy dodatek wyrównawczy został przyznany ppłk. K.C.

W odwołaniu od powyższej decyzji K.C. wniósł o jej uchylenie oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r. Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny z dniem 1 stycznia 2010 r., powołał K.C. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Na mocy decyzji z dnia 3 grudnia 2009 r. Ministra Obrony Narodowej K.C. został zwolniony z zajmowanego stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Łodzi i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej. Jednocześnie, z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku został mianowany do stopnia majora z grupą uposażenia U: 14C. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr 835 pkt 1, K.C. został zwolniony ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej i wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale Śledczym - zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15. Z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku służbowym został mianowany na stopień wojskowy podpułkownika.

Organ stwierdził, że K.C. nigdy nie został powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, ponieważ odpowiedniki prokuratur apelacyjnych nie funkcjonują w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze, stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska: w Prokuraturze Generalnej i w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej; w prokuraturze okręgowej i w wojskowej prokuraturze okręgowej; w prokuraturze rejonowej i w wojskowej prokuraturze garnizonowej.

Organ wskazał, że decyzja, na którą powołuje się K.C., formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej - tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę - lecz była decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego) wymienionemu oficerowi, wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie można stwierdzić, że ppłk K.C. nabył jakiekolwiek prawo do wynagrodzenia. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej wymieniony posiada jako oficer wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Wysokość tego uposażenia jest zmienna, na co ma wpływ również dodatek wyrównawczy. Wysokość tego dodatku jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia prokuratora prokuratury powszechnej. Jeżeli zatem K.C. na mocy stosownej decyzji kadrowej przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, tj. wydziale ds. przestępczości zorganizowanej wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa prawna do ustalenia, że równorzędnym stanowiskiem dla wymienionego prokuratora jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Zdaniem organu, nie ma racji odwołujący się twierdząc, że "raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce nie może być obniżone do stawki niższej". K.C. nigdy nie miał ustalonej stawki wynagrodzenia, gdyż w ogóle nie było to możliwe. Przepisy ustawy o prokuraturze, w szczególności dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, bezpośrednio nie dotyczą prokuratorów wojskowych będących oficerami. Dlatego też nie znajduje zastosowania, w odniesieniu do tej grupy prokuratorów wojskowych (będących oficerami), norma wyrażona w art. 62 ust. 1ea tej ustawy, na którą powołuje się K.C..

K.C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję z dnia 28 stycznia 2014 r. zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 116 ust. 1 i 4 w zw. z art. 62 ust. 1 ea ustawy o prokuraturze oraz w zw. z art. 79 i art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

II. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 62 a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" skarżący powołał art. 116 ustawy o prokuraturze, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459) oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339) wskazując, iż - w jego ocenie - określenie "na danym stanowisku prokuratorskim" oznacza pełnienie obowiązków prokuratora w danej prokuraturze (danego rzędu), a nie - jak wywodzi organ - na określonym stanowisku (w określonym wydziale) danej prokuratury. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, w sytuacji przeniesienia prokuratora na inne równorzędne stanowisko służbowe, odbywa się ono z zachowaniem dotychczasowego jego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia czy przyznanie skarżącemu decyzjami Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a 1ba, 1g i 1h ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom - wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej (tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej), daje skarżącemu status równy prokuratorowi apelacyjnemu, na zasadzie przepisów art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1 ea i art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze i czy w decyzji z dnia 6 grudnia 2013 r. oraz w utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r. stawka siódma tego uposażenia – właściwego dla prokuratora apelacyjnego -powinna zostać mu zachowana. Zdaniem Sądu, dokładna analiza przepisów art. 62 ust. 1 ab oraz ust. 1 eb ustawy o prokuraturze wskazuje, że prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej - w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Sąd wskazał, iż aby osiągnąć poziom stawki siódmej, która w prokuraturze apelacyjnej jest przedostatnia pod względem wysokości (wyżej cytowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom) - prokurator powinien przepracować na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej 15 lat.

Skarżący, jakkolwiek odwołuje się do powyższych przepisów, to swoje prawo do zachowania siódmej stawki wynagradzania wywodzi z faktu prawnego - wydanej w jego sprawie decyzji z dnia 30 grudnia 2009 r., którą - na zasadzie art. 62 ust. 1, 1a, 1ba, 1g i 1h ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom – przyznano mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej. Zatem powyższa stawka została przyznana nie jako stała stawka wynagrodzenia, ale stawka przysługująca nie wprost z przepisów ustawy o prokuraturze, ale z mocy stosownego rozporządzenia, w związku z wykonywanymi zadaniami przez skarżącego, w określonej komórce prokuratury okręgowej – tj. Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej i wynikającej z przypisania skarżącego, będącego prokuratorem okręgowym, do tego wydziału.

Zdaniem Sądu, nie można zatem uznać, aby takie przypisanie skarżącemu wynagrodzenia w stawce siódmej, na mocy przepisu rozporządzenia, na czas pracy w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, kreowało pełnienie wówczas przez niego stanowiska równorzędnego (w pojęciu hierarchicznym) ze stanowiskiem prokuratora apelacyjnego. Rozstrzygnięcie to jedynie kreowało, na ten czas, otrzymywanie uposażenia w stawce siódmej. Sąd wskazał, że odwrotne rozumowanie prowadziłoby do wniosku, iż nie jedynie ustawa o prokuraturze (art. 62 ust. 1 ab oraz ust. 1 eb), ale także akt niższej rangi, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...), kreują zasady nabywania statusu prokuratora apelacyjnego. Na mocy tego rozporządzenia Rady Ministrów (a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. - Dz. U. Nr 49, poz. 288 oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. - Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej przysługiwał niejako dodatkowy bonus z tytułu pełnienia służby w tej specyficznej komórce organizacyjnej wojskowej prokuratury okręgowej, w postaci przyrównania ich uposażenia do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. Innymi słowy, prokuratorzy ci nie nabywali prawa do stawki siódmej, jako najniższej w prokuraturze apelacyjnej, gdyż nie spełniali ku temu warunków ustawowych, a jedynie nabywali uprawnienie do otrzymywania wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, przez okres wykonywania obowiązków w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powołanej komórce organizacyjnej, przedmiotowe uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia przestało przysługiwać i dlatego zaskarżone decyzje, wydane w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska w innym Wydziale w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie, nie mogły przyznać mu wynagrodzenia w siódmej stawce. Nabycie na podstawie powyższych przepisów prawa do otrzymywania siódmej stawki wynagrodzenia było ściśle ograniczonym uprawnieniem, przyznanym jedynie na czas pracy danego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej, właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Gdy te specyficzne zasady przyznawania stawki siódmej wynagrodzenia, porówna się z zasadami przyznawania innych stawek wynagradzania, to nasuwa się wniosek, że regulacja ta miała charakter wyjątkowy. Ta specyfika, leżąca u genezy przyznania skarżącemu rzeczonej stawki wynagrodzenia, wskazuje także na okresowy charakter zwiększenia stawki wynagrodzenia.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasady zawarte w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i regulacje dotyczące praw nabytych, w tym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 27 marca 2013 r., sygn. K 27/12), gdyż skarżący nie nabył stałego prawa do stawki siódmej, albowiem nigdy nie został wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej ani też nie posiadał odpowiednio długiego stażu pracy w prokuraturze okręgowej, aby takie stanowisko uzyskać. Stawka ta przysługiwała mu jedynie na czas pracy Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Zdaniem Sądu, uprawnienia do dalszego zachowania przez skarżącego siódmej stawki wynagrodzenia nie można także wyprowadzać z treści art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. W związku ze zniesieniem Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, Minister Obrony Narodowej wyznaczył prokuratora K.C. zajmującego stanowisko prokuratorskie prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, na stanowisko wojskowe w konkretnej komórce organizacyjnej w tej prokuraturze (Wydział Śledczy). Zatem, w przypadku skarżącego nastąpiła jedynie zmiana wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie. Skarżący od 2010 r. i nadal ma niezmiennie stanowisko prokuratora okręgowego. Zmiana wydziału nie spowodowała zmiany jego statusu prokuratorskiego. W rozumieniu przepisu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze równorzędnym stanowiskiem dla stanowiska prokuratora apelacyjnego, będzie np. stanowisko sędziego sądu apelacyjnego, otrzymującego wynagrodzenie zasadnicze z ósmej stawki, który zrzekł się swego urzędu sędziowskiego i został powołany na stanowisko prokuratorskie prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Końcowo Sąd zauważył, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten nie przewiduje wystąpienia przez Sąd do organów administracyjnych czy innych instytucji, o co wnioskował skarżący w piśmie z dnia 4 lutego 2015 r., o nadesłanie określonych dokumentów. Przewiduje on natomiast, przy łącznym spełnieniu powyższych warunków, możliwość przeprowadzenia przez Sąd dowodu z dokumentów złożonych do akt postępowania sądowego. W związku z powyższym ww. wniosek skarżącego podlegał oddaleniu. Natomiast treść dokumentów złożonych przez skarżącego do akt za pismami z dnia 30 stycznia 2015 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2015 r. nie podważa, zdaniem Sądu, zaprezentowanej powyżej oceny legalności zaskarżonej decyzji. W szczególności, prawne i faktyczne przyczyny zniesienia wydziałów ds. przestępczości zorganizowanej w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury pozostają bez wpływu na dokonaną przez organ odwoławczy wykładnię powołanych wyżej przepisów prawa dotyczących przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w określonej wysokości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.C., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz niedokonanie wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia podstaw faktycznych i prawnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w związku z tym dokonanie niewłaściwej kontroli zaskarżonej decyzji i niezastosowanie środka określonego w ustawie tj. wart. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c; w szczególności poprzez:

- przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanu faktycznego, który Zastępca Prokuratora Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dotyczącego wszystkich prokuratorów ze zniesionych Wydziałów ds. Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowych Prokuraturach Okręgowych w Poznaniu i Warszawie, co skutkowało odmiennym postępowaniem organu wobec prokuratorów, którzy objęli stanowiska w Wydziałach Śledczych ww. Prokuratur, a tymi, którzy tych stanowisk nie objęli w sytuacji przyjęcia przez organ w zaskarżonych decyzjach, iż prawo do wynagrodzenia w siódmej stawce wygasało w momencie likwidacji ww. Wydziałów, tj. z dniem 1 kwietnia 2013 r.,

- nie uchylenie decyzji mimo, że była ona dotknięta co najmniej wadami z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a.;

2) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez autora skargi dowodów z dokumentów w zakresie istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy, mających wpływ na ocenę skarżonej przez autora skargi decyzji rozpoznawanej przed Sądem I instancji.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...) polegające na uznaniu, że wymienione akty prawne nie przyznawały skarżącemu pod względem wynagrodzenia statusu równego prokuratorowi prokuratury apelacyjnej oraz na uznaniu, że siódma stawka uposażenia była przyznana skarżącemu jedynie czasowo, na okres pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Zdaniem autora skargi, takie rozumienie przepisów stoi w sprzeczności z ich literalnym brzmieniem, które wskazuje, że przyznanie skarżącemu statusu równego pod względem uposażenia z prokuratorem prokuratury apelacyjnej na mocy cytowanych powyżej rozporządzeń podlega ochronie i gwarancjom przewidzianych przez przepisy ustawy o prokuraturze,

2) art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że przyznanie uposażenia w postaci siódmej stawki skarżącemu nie podlega ochronie jako prawo nabyte w sytuacji zmiany ustroju prokuratury i nie powinno być zachowane. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, brzmienie powołanych powyżej przepisów wskazuje, że w sytuacji zmiany ustroju prokuratury wolno przenieść prokuratora na równorzędne stanowisko lub w stan spoczynku z zachowaniem pełnego wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku, które uległo likwidacji.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów na potwierdzenie zasadności zarzutu nierównego (nierównoprawnego) traktowania skarżącego wobec innych prokuratorów zarówno przez organ jak i WSA.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zastępca Prokuratora Generalnego - Naczelny Prokurator Wojskowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Nietrafne okazały się procesowe zarzuty skargi kasacyjnej, poprzez które skarżący starał się wykazać, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo. Zdaniem skarżącego likwidacja Wydziałów do spraw Przestępczości Zorganizowanej miała przyczynić się do oszczędności w budżecie resortu obrony i miała dotyczyć wszystkich prokuratorów pełniących w nich obowiązki służbowe, podczas gdy dotknęła tylko niektórych z nich, czego Sąd I instancji nie wyjaśnił.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do tej kwestii, to należało uznać że nieprawidłowość ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze w aktach spawy znajdują się złożone przez skarżącego dokumenty potwierdzające wskazywany przez skarżącego powód i zakres likwidacji z dniem 1 kwietnia 2013r. Wydziałów do spraw Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowych Prokuraturach Okręgowych w Warszawie i w Poznaniu. Sąd I instancji miał zatem wiedzę w tym przedmiocie, skoro zgodnie art. 133 § 1 P.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Po drugie sądy administracyjne zostały powołane do kontroli działalności administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach wyczerpująco wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że badanie przez sąd administracyjny celowości zmian organizacyjnych wdrażanych w administracji publicznej zasadniczo pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Natomiast skutki takich zmian podlegają kontroli sądów administracyjnych tylko wtedy gdy wniesiona zostanie w konkretnej sprawie skarga na decyzję, postanowienie, akt, czynność lub bezczynność organu wynikające z dokonanych zmian.

Dlatego Sąd I instancji nie był uprawniony do oceny skutków jakie wywołała dokonana likwidacja Wydziałów ds. Przestępczości Zorganizowanej w odniesieniu do wszystkich zatrudnionych w nich prokuratorów. Władny był to uczynić w odniesieniu do skarżącego, który poddał kontroli sądowoadministarcyjnej decyzję w przedmiocie dodatku wyrównawczego.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a.) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył wymienionego przepisu przez to, że nie zbadał sytuacji finansowej prokuratorów, którzy nie objęli stanowisk w Wydziałach Śledczych.

Sąd I instancji nie naruszył też art. 141 § 4 P.p.s.a.

Pomimo że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do wszystkich zarzutów skargi to odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. i pozwala poznać powody dla których Sąd I instancji nie uwzględnił skargi. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy, podano sformułowane w skardze zarzuty, wskazano podstawę prawną oddalenia skargi oraz wyjaśniono motywy podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczność, że stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady oraz nie poddaje się kontroli instancyjnej. Zauważyć należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się wyłącznie na kwestiach istotnych nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345).

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Prawidłowe wskazanie na naruszenie zasad postępowania dowodowego wymagałoby powołania również art.106 § 5 P.p.s.a. celem odwołania się przez skarżącego do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nie ma to jednak większego znaczenia w sprawie, gdyż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i art.106 § 5 P.p.s.a. mają zastosowanie jedynie w przypadku przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art.106 § 3 P.p.s.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt sądowych, Sąd I instancji nie przeprowadzał żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, a skoro nie stosował wskazanych przepisów, to nie mógł też ich naruszyć.

Również niezasadne okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zasadniczy problem w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozważenia, czy skarżący kasacyjnie, któremu decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2009r. ustalono dla potrzeb związanych z obliczeniem dodatku wyrównawczego wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, nabył prawo do wynagrodzenia w tym wymiarze na stałe, czy też wynagrodzenie w tej wysokości przysługiwało mu wyłącznie w okresie pełnienia obowiązków służbowych jako swoisty dodatek za pracę w specyficznej komórce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej.

Należy też przypomnieć, że w związku z likwidacją Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej (1 kwietnia 2013r.) skarżący podjął z dniem 30 sierpnia 2013r. obowiązki służbowe w Wydziale Śledczym tej samej Prokuratury tj. Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie i decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z dnia 2 września 2013r. dla potrzeb obliczenia należnego dodatku wyrównawczego przyjęto wynagrodzenie zasadnicze w niższej stawce czwartej .

Stosowanie do art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985r. o prokuraturze (Dz. U. z 2011r. Nr. 270, poz. 1599 ze zm. ), do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. W myśl ust. 4 art. 116 ustawy uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie, o którym mowa w ust. 4, oraz wynagrodzenie prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (ust. 5). Zgodnie zaś z art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.

Skarżący z dniem 1 stycznia 2010r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie - Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej. Ze stanowiska tego został zwolniony decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr. [..]z dnia 10 kwietnia 2013r. i z dniem 26 kwietnia 2013r. został wyznaczony na stanowisko prokuratora w Wydziale Śledczym tej samej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

Z racji wykonywania obowiązków na stanowisku prokuratora w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej skarżący otrzymywał wyższe wynagrodzenie przewidziane przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r., a następnie z dnia 23 marca 2010 r. i z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (odpowiednio: Dz. U. Nr 56, poz. 460, Dz. U. Nr 49, poz. 288 i Dz. U. z 2012 r., poz. 825).

Należy zauważyć, że unormowania przewidziane w tych rozporządzeniach były konsekwencją usytuowania Wydziałów ds. Przestępczości Zorganizowanej w powszechnym pionie prokuratury na szczeblu prokuratury apelacyjnej oraz braku odpowiednika szczebla prokuratury apelacyjnej w pionie prokuratury wojskowej. Przy jednakowym zakresie obowiązków prokuratorów prokuratury powszechnej i wojskowej w Wydziałach ds. Przestępczości Zorganizowanej prawodawca postanowił skorzystać z upoważnienia przewidzianego w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze i zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze zróżnicował wysokość wynagrodzenia prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej. Podstawę dla tego zróżnicowania stanowił odmienny zakres obowiązków służbowych, wynikających z wyznaczenia poszczególnym prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej stanowisk służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury.

Rozporządzenia te, jak wynika z ich tytułu oraz treści delegacji ustawowej, zrównywały wymienione w nim stanowiska i funkcje prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury jedynie pod względem wynagrodzenia. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn., akt II PK 261/14 stwierdzając, że na mocy rozporządzenia z dnia 3 lipca 2012 r. (zawierającego analogiczne unormowania, jak zastąpione rozporządzenie 23 marca 2010 r. oraz poprzedzające je rozporządzenie z dnia 26 marca 2009 r.), nie doszło do zrównania statusu prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych wykonujących czynności służbowe w Wydziałach ds. Przestępczości Zorganizowanej z prokuratorami prokuratur apelacyjnych, w których to jednostkach prokuratury powszechnej działały tego rodzaju wydziały. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. nie uznaje wymienionych powyżej stanowisk prokuratorskich za równorzędne w rozumieniu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, ponieważ kwestię równorzędności stanowisk w prokuraturze wojskowej i prokuraturze powszechnej normuje art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze. Zgodnie z jego treścią prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zajmuje stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej. Rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. wywoływało jedynie ten skutek, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, wykonujący obowiązki służbowe w komórce organizacyjnej właściwej ds. Przestępczości Zorganizowanej, otrzymywał wynagrodzenie równe wynagrodzeniu pobieranemu przez prokuratora prokuratury apelacyjnej. Zrównanie to dotyczyło tylko i wyłącznie wynagrodzenia za wykonywaną pracę. Dlatego wynagrodzenie ustalane według zasad obowiązujących dla prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w prokuraturze powszechnej na szczeblu prokuratury apelacyjnej przysługiwało prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, który pełnił obowiązki służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej, tylko przez czas wykonywania obowiązków służbowych w takiej jednostce organizacyjnej Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Tylko przez ten okres taki prokurator wykonywał czynności służbowe, które odpowiadały czynnościom służbowym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wykonującym pracę w takiej jednostce organizacyjnej prokuratury powszechnej.

Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje i podziela wyrażone w powyższym wyroku poglądy prawne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Skarżący kasacyjnie został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Powinien zatem otrzymywać wynagrodzenie, którego wysokość będzie kształtowana według zasad przewidzianych dla prokuratorów tego szczebla prokuratury wojskowej. Tymczasem, z racji wyznaczenia na stanowisko służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej tej Prokuratury, skarżący kasacyjnie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla prokuratorów prokuratury apelacyjnej, ponieważ zajmowane przez niego stanowisko służbowe (Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej) zostało zrównane pod względem wynagrodzenia ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Podkreślenia przy tym wymaga, że przez pracę na danym stanowisku prokuratorskim należy rozumieć pracę wykonywaną na stanowisku zajmowanym zgodnie z uzyskanym powołaniem. Skarżący kasacyjnie wykonywał pracę na stanowisku prokuratorskim w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej, zgodnie z aktem powołania. Stanowisko służbowe w Wydziale ds. Przestępczości Zorganizowanej z racji unormowań przewidzianych w rozporządzeniach Rady Ministrów w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu (...) należy uznać za "pełnioną funkcję" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. W przeciwnym razie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, powołane rozporządzenia byłyby niezgodne z tym przepisem ustawy o prokuraturze, skoro ustawową zasadą jest równość wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie. Przepisy wskazanych rozporządzeń wprowadzały od tej zasady odstępstwo, podyktowane przedstawionymi powyżej względami. Zniesienie Wydziału ds. Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej powoduje, że straciło rację bytu zróżnicowanie wysokości wynagrodzenia prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w zależności od wykonywanych czynności służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury, dozwolone na podstawie art. 116 ust. 6 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powyższej komórce organizacyjnej, skarżącemu kasacyjnie przestało przysługiwać uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk (...).

Analogicznie należało ocenić zarzuty wskazane w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, odnoszące się do ochrony praw nabytych do wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości. Jak już wyżej wykazano skarżący nie nabył stałego prawa do wynagrodzenia w stawce siódmej, a zatem odwoływanie się do zasad zwartych w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP nie znajduje uzasadnienia. Skarżącemu kasacyjnie przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, gdyż jest prokuratorem wojskowej prokuratury okręgowej o stażu uprawniającym go do tej stawki. W tym kontekście chybione jest odwoływanie się do treści art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze, które przewidują możliwość przeniesienia prokuratora w stan spoczynku w razie zmiany ustroju jednostek organizacyjnych prokuratury, gdyż kwestie unormowane w tych przepisach pozostają poza zakresem przedmiotowej sprawy dotyczącej ustalenia wysokości uposażenia prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt. 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.