Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3325/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 par 9, art. 53 ust 5
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2017r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej organ) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej skarżący), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2017r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...],[...] i [...] położonych w m. O. gm. W., w odległości nie większej niż 50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Stan sprawy był następujący :

Skarżący ubiega się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...],[...] i [...] położonych w m. O. gm. W., w odległości nie większej niż 50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]

W toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad przedłożony został projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji w/w inwestycji w trybie przepisu art. 53 ust 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu [...] października 2017 roku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał postanowienie o odmowie uzgodnienia objętej wnioskiem inwestycji. Organ wyjaśnił, iż z przedłożonego projektu decyzji wynika, ze planowany do umieszczenia obiekt budowlany – wieża kratowa, stalowa, typu [...] ma mieć wysokość całkowitą 65 m. Zdaniem organu należy ustalić odległość zabudowy dla wieży minimum, 65 metrów, od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi nr [...], bowiem "w ekstremalnych warunkach atmosferycznych konstrukcja wieży może się przewrócić w stronę drogi krajowej stwarzając niebezpieczeństwo w ruchu na drodze".

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując na :

- naruszenie przepisu art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach. publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona przez skarżącego na 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, jest niewystarczająca dla zajęcia. przez organ pozytywnego dla skarżącego stanowiska w sprawie;

- przepisu art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu postanowienia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;

- przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rażąco naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o wydanie postanowienia o uzgodnieniu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...],[...] i [...] położonych w m. O. gm. W.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2017r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2017 roku.

W ocenie organu, lokalizacja planowanej inwestycji, pomimo zgodności z przepisami zawartymi w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1440 ze zm.) nie powinna być bliższa niż 65,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] Iub co najmniej równa wysokości wieży. Określona przez stronę odległość wynosząca 50,0 m jest odległością niewystarczającą i zdaniem zarządcy drogi w omawianym przypadku winna ulec zwiększeniu. Zarządca drogi zobligowany jest do czynienia starań mających na celu zapewnienie jak najbardziej optymalnych warunków bezpieczeństwa ruchu, w związku z powyższym nie może uzgodnić lokalizacji ww. inwestycji w odległości mniejszej. W przypadku lokalizacji wieży w odległości większej niż jej wysokość (tj. 65,0 m) od zewnętrznej krawędzi jezdni, jej ewentualne przewrócenie nie spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego.

Skarżący: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zaskarżył w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r., zarzucając mu:

1) naruszenie przepisu art. 138 §1 pkt 1 w zw. z przepisem art. 127 § 3 i art; 144 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie postanowienia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 roku o odmowie uzgodnienia inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...],[...] i [...] położonych w m. O. gm. W., podczas gdy postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (w szczególności przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona przez skarżącego na 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla skarżącego stanowiska w sprawie) - i jako takie - winno zostać zmienione;

2) naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz nieuzasadnione przyjęcie, że odległość zamierzonej inwestycji, określona przez skarżącego na 50 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, jest niewystarczająca dla zajęcia przez organ pozytywnego dla skarżącego stanowiska w sprawie;

3) naruszenie przepisu art 6 k.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu postanowienia nie znajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;

4) naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia rażąco naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2017r. nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz poprzedzającego je postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] z dnia [...] października 2017r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w m. O. gm. W., w odległości nie większej niż 50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...];

2) zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.

Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie brak jakichkolwiek podstaw dla stwierdzenia, te odległość planowanej do wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej winna być większa, aniżeli zadeklarowane przezeń 50 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. Stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu nie zostało należycie uzasadnione. Organ podniósł jedynie, iż z uwagi na określoną wysokość masztu antenowego, jego usytuowanie w w/w odległości od jezdni drogi krajowej [...] stanowiłoby realne zagrożenie dla użytkowników drogi w przypadku ewentualnego jego przewrócenia się na jezdnię (spowodowanego np. przez niekorzystne warunki atmosferyczne). Zdaniem skarżącego sformułowana przez organ teza jest irracjonalna, bowiem organ żeby stwierdzić, czy to zagrożenie jest realne winien w szczególności wziąć pod uwagę, czy faktycznie istnieje prawdopodobieństwo, że stacja bazowa telefonii komórkowej może się przewrócić pod wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych. W szczególności organ powinien zadać sobie pytanie, czy taka sytuacją kiedykolwiek miała miejsce oraz czy organy administracji architektoniczno- budowlanej wydałyby decyzję o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, która stwarzałaby realne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Zdaniem skarżącego, treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia pozwala przyjąć, że organ okoliczności tych nie rozważył i poprzestał na sformułowaniu hipotezy, która z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością nigdy nie zostałaby spełniona. Wbrew twierdzeniom organu, zamierzona przez skarżącego inwestycja nie stwarza zagrożenia dla użytkowników drogi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie jest zasadna.

Zarówno zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2017 r. są prawidłowe, organ nie naruszył ani norm prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, że organem, przed którym toczy się postępowanie główne jest w omawianej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy W., zarządca drogi jest jedynie organem uzgadniającym przedłożony projekt decyzji w zakresie należących do niego kompetencji.

Przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem zasilającym na terenie działek nr [...], [...] i [...] położonych w m. O. gm. W., obejmującej realizację wieży kratowej, stalowej, typu [...] o wysokości całkowitej 65,0 m, , w odległości 50,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy W. pismem nr [...] z dnia [...] września 2017 r. wystąpił do zarządcy drogi krajowej nr [...] o uzgodnienie projektu decyzji dla wskazanej inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu ¡'przestrzennym (t. j. Dz. U. Nr 2016, poz. 778 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 cyt. ustawy, tj. decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Zgodnie art. 53 ust. 5 cyt. ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zarządca drogi przedłożone projekty decyzji uzgadnia mając na względzie treść art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. Z 2016, poz. 1440 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi oraz w zakresie określenia linii zabudowy.

W omawianej sprawie, Sąd podzielił ocenę organu, że lokalizacja planowanej inwestycji, pomimo zgodności z przepisami zawartymi w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1440 ze zm.) nie powinna być bliższa niż 65,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, tj. powinna być większa Iub co najmniej równa wysokości wieży. Określona przez stronę odległość wynosząca 50,0 m jest odległością niewystarczającą i należało uznać za słuszne stanowisko zarządcy drogi, że w tym przypadku powinna ulec zwiększeniu. Zarządca drogi zobligowany jest do czynienia starań mających na celu zapewnienie jak najbardziej optymalnych warunków bezpieczeństwa ruchu, w związku z powyższym nie może uzgodnić lokalizacji ww. inwestycji w odległości mniejszej. W przypadku lokalizacji wieży w odległości większej niż jej wysokość (tj. 65,0 m) od zewnętrznej krawędzi jezdni, jej ewentualne przewrócenie nie spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Sąd podziela także wnioski jaki zarządca drogi wyciągnął z okoliczności, że działki nr [...], [...] i [...] znajdują się w obszarze zabudowanym. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1440 ze zm.) odległość posadowienia obiektu budowlanego od zewnętrznej krawędzi jezdni winna wynosić co najmniej 10,0 m. Słusznie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że ustawodawca racjonalnie wskazał w przytoczonym artykule jedynie minimalną odległość zabudowy co oznacza, że dokonując zwiększenia tej odległości, organ winien uzasadnić swoje stanowisko. , co zostało wyeksplikowane powyżej i jest w całości podyktowane względami bezpieczeństwa. Wbrew zarzutom skargi, przedstawione przez organ uzasadnienie zajętego stanowiska jest dla Sądu, poza zgodnością z wymogami przepisów postępowania , wystarczające i logiczne.

W świetle powyższego przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie powinien zostać uzgodniony. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa, interes publiczny oraz względy bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego należało orzec o odmowie uzgodnienia inwestycji.

W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów na podstawie art.151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.