Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 29/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 i 5c, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku B.L. z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy, Wójt Gminy decyzją z dnia [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domku letniskowego całorocznego na działkach nr [...] obr. L., gmina D. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 1, art. 2 pkt 1 i 12, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca

2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja jest niezgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie ochrony przyrody. Teren planowanej inwestycji jest położony na obszarze objętym formą ochrony, o której mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) dalej jako: u.o.p., leży bowiem w obrębie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na terenie tym obowiązują zakazy zawarte w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko-Mazurskiego Nr 143 z dnia 12 listopada 2008r. w sprawie Dąbrówieńskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Urz. Woj. Warm.-Maz. Nr 178, poz. 2625) dalej jako: rozporządzenie Nr 143. W § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 143 wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Warunek ten nie jest spełniony, bowiem planowany obiekt jest położony w 100-metrowym pasie od linii brzegu jeziora [...] i nie mają w tym przypadku zastosowania odstępstwa zawarte w rozporządzeniu Nr 143, tj. w § 4 ust. 1 pkt 8, ust. 2 i 5. Organ wskazał, że działki nr [...] położone są na terenach o funkcji usług turystyki i rekreacji, których lokalizację wskazuje się opisowo i na rysunku studium jako "Istniejące tereny usług turystyki i rekreacyjne, nowe tereny wyznaczone w planach miejscowych - nad jeziorami [...]", w odróżnieniu od terenów o funkcjach mieszkaniowych i działalności gospodarczych - rolniczych i nierolniczych. Tereny rekreacyjne, określone w studium gminy, są elementami struktury przestrzennej usytuowanymi poza jednostkami osadniczymi (wsiami). Zatem działki nr [...], które są położone poza jednostką osadniczą (wsią L.), nie podlegają odstępstwom z § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz.U. z 2003r. Nr 166, poz. 1612) określenie "wieś" oznacza jednostkę osadniczą o zwartej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych nieposiadającą praw miejskich lub statusu miasta. Z kolei jednostka osadnicza jest to wyodrębniony przestrzennie obszar zabudowy mieszkaniowej wraz z obiektami infrastruktury technicznej zamieszkany przez ludzi (art. 2 pkt 1 powyższej ustawy). Zatem tereny "o funkcjach usług i turystyki rekreacyjnej" nie mieszczą się w pojęciu "wsi", bowiem nie są "funkcjami rolniczymi lub związanymi z nimi funkcjami usługowymi lub turystycznymi" co jest warunkiem przynależności do wsi. Jako przesłankę, wskazującą na prawidłowość zastosowania w sprawie zakazu zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora, przywołano decyzję ustalającą warunki zabudowy dla terenu działki sąsiadującej z działkami nr [...] oraz uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla terenów zabudowy letniskowej znajdujących się na północ od wskazanych działek, w których uwzględniono obowiązujący 100-metrowy pas zakazu zabudowy od linii brzegu jeziora. Organ podniósł, że potwierdzeniem zajętego w decyzji stanowiska jest stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako: RDOŚ) w sprawie wnioskowanej inwestycji, zawarte w postanowieniu z dnia [...].

Od powyższej decyzji B.L. wniosła odwołanie podnosząc, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 9 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.) dalej jako: k.p.a., poprzez zaniechanie informowania pełnomocnika skarżącej o czynnościach podejmowanych w sprawie, w szczególności o sposobie i treści uzgodnień dokonywanych z RDOŚ przed wydaniem decyzji. Zarzucono również bezzasadne zastosowanie § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143, które przewiduje wyłączenie w zakresie zakazów lokalizowania budowli w pasie 100 m od brzegu jeziora. W uzasadnieniu podniesiono, że nie ma żadnych danych, czy działka skarżącej znajduje się w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ponieważ przyjęte studium nie określa granic zwartej zabudowy wsi dla terenu miejscowości L. Mimo, że nie wiadomo, gdzie są te granice, organ uznaje, że działka skarżącej leży poza nimi.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., wynika spełnienie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p. i niespełnienie wymogu zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Analizowany teren działek nr [...] oraz ich sąsiedztwa jest położony na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Nr 143 przepis § 4 ust. 1 pkt 8 zawiera zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia Nr 143, zakaz ten nie dotyczy:

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych;

2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu;

3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z wojewodą.

Organ zauważył, że działki skarżącej w całości położone są w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...]. W rozpoznawanej sprawie nie występują odstępstwa od zakazu z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 143 wymienione w § 4 ust. 5 pkt 2 i 3 tego rozporządzenia. Natomiast dokonując analizy przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143 Kolegium uznało, że użyty w nim spójnik "oraz" jest spójnikiem łącznym. Zatem obie przesłanki tego przepisu muszą być spełnione łącznie. W rozpoznawanej sprawie nie została spełniona ani pierwsza ani druga przesłanka zawarta w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143. Zasadnie zatem organ I instancji ustalił niespełnienie warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, tj. rozporządzenia Nr 143.

Kolegium wyjaśniło również, że projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy został uzgodniony ze Starostą, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. Rejonowy Oddział w N. oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. RDOŚ uzgodnił projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy postanowieniem z dnia [...], które zostało doręczone skarżącej, natomiast nie zostało doręczone jej pełnomocnikowi. Po wniesieniu zażalenia na to postanowienie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] stwierdzając niedopuszczalność zażalenia uznał, iż wadliwe doręczenie postanowienia skutkowało tym, że postanowienie organu I instancji nie weszło do obrotu prawnego. W tej sytuacji Kolegium uznało, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w trybie art. 53 ust. 5c u.p.z.p., tj. z mocy samego prawa.

Na tę decyzję B.L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej zmiany i ustalenia warunków zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 53 ust. 5c w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.;

- art. 9 i 10 w związku z art. 134 i 144 k.p.a. poprzez ustalenie, że do obrotu prawnego może wejść decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących doręczania stronom pism urzędowych;

- § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143 poprzez jego niezastosowanie.

W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium, wbrew stanowisku Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawartego w postanowieniu z dnia [...], uznało, iż uzgodnienie RDOŚ odmawiające ustalenia warunków zabudowy weszło do obrotu prawnego. Zatem w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie, którego strona nie mogła w trybie ustawowym zaskarżyć, co doprowadziło do ograniczenia udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Odnośnie interpretacji § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr 143 skarżąca wskazała, że nie ma żadnych danych, czy jej działki znajdują się w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, gdyż przyjęte studium nie określa granic zwartej zabudowy wsi dla terenu miejscowości L. Skoro takich danych nie ma, to nie można uznawać, że działka skarżącej leży poza tymi granicami.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wyjaśniając, że zapewniono stronie skarżącej realizację jej uprawnień procesowych w każdym stadium postępowania odwoławczego. Ponadto Kolegium, w oparciu o stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, przyjęło, iż wadliwe doręczenie postanowienia RDOŚ skutkowało tym, iż postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego. Przyjęto natomiast, zgodnie z przepisami, milczące uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że planowana przez skarżącą inwestycja, polegająca na budowie domku letniskowego całorocznego na działkach nr [...] obr. L., gmina D. jest niezgodna z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie ochrony przyrody i odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji.

Należy zauważyć, że teren planowanej inwestycji leży w obrębie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Na terenie tym obowiązują zakazy zawarte w rozporządzeniu Wojewody Warmińsko-Mazurskiego Nr 143 z dnia 12 listopada 2008r. w sprawie Dąbrówieńskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. W § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 143 wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Działki skarżącej w całości położone są w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora [...].

Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 rozporządzenia Nr 143, powyższy zakaz nie dotyczy:

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych;

2) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu;

3) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z wojewodą.

Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że planowana przez skarżącą inwestycja narusza zakaz wynikający z § 4 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Nr 143, jak również nie zostały spełnione przesłanki dopuszczające wyjątek od tej zasady uregulowany w § 4 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia, bowiem w odniesieniu do sytuacji skarżącej warunki określone w pkt 2 i 3 tego wyłączenia nie znajdują odniesienia. Wykładnia § 4 ust. 5 pkt 1 wskazanego rozporządzenia dowodzi, że wszystkie wymienione w cytowanym przepisie przesłanki muszą wystąpić łącznie. Przesłanki te są połączone spójnikiem "oraz", który, podobnie jak spójnik "i", oznacza koniunkcję (Słownik Języka Polskiego, red. M. Szymczak, Warszawa 1988 r.). Spójnik "oraz" łączy człony szeregu składniowego, zwykle współrzędne części zdania. W kwestii znaczenia słowa "oraz" wypowiadał się NSA w wyroku z dnia 6 kwietnia 2006 r., II FSK 542/05 stwierdzając, że spójnik "oraz" podobnie jak spójniki "i", "również" są spójnikami łącznymi (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Taki charakter spójnika "oraz’’ podkreślają także S. Wronkowska i M. Zieliński (w:) Problemy i zasady redagowania tekstów prawnych Warszawa 1993, s. 148.

Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że z okoliczności faktycznych tej sprawy wynika, iż teren planowanej inwestycji nie znajduje się ani na obszarze zwartej zabudowy, ani nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Tym samym nie jest spełniony wyjątek od zakazu o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Działki nr [...] położone są na terenach o funkcji usług turystyki i rekreacji, których lokalizację wskazuje się opisowo i na rysunku studium jako "Istniejące tereny usług turystyki i rekreacyjne, nowe tereny wyznaczone w planach miejscowych - nad jeziorami [...]". Tereny rekreacyjne, określone w studium gminy, są elementami struktury przestrzennej usytuowanymi poza jednostkami osadniczymi (wsiami). Planowana inwestycja nie stanowi także wymaganego wskazanym wyłączeniem uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej.

Niezasadny pozostaje również zarzut pozostawania w obrocie prawnym postanowienia RDOŚ, którego skarżąca nie mogła w trybie ustawowym zaskarżyć. Należy jednakże wyjaśnić, że w trakcie postępowania przed organem I instancji doszło do uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy z RDOŚ w drodze postanowienia z dnia [...]. Jednakże w wyniku wniesienia zażalenia przez pełnomocnika skarżącej na to postanowienie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdzając niedopuszczalność zażalenia w postanowieniu z dnia [...] uznał, że z powodu wadliwego doręczenia postanowienia RDOŚ nie weszło ono do obrotu prawnego. W tej sytuacji Kolegium prawidłowo uznało, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy została uzgodniona z RDOŚ w trybie art. 53 ust. 5c w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. tj. milczącego uzgodnienia. W myśl art. 53 ust. 5c u.p.z.p., niewyrażenie bowiem przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji uznaje się za uzgodnienie decyzji.

Zatem właściwie Kolegium uznało, że chociaż postanowienie RDOŚ z dnia [...] nie weszło do obrotu prawnego, to z mocy prawa doszło do uzgodnienia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Należy jednocześnie wyjaśnić, że decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy mogła zostać wydana bez uprzedniego skierowania jej projektu do uzgodnienia.

Na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. decyzję w przedmiocie warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionym w punktach od 1 do 12 tego przepisu. Artykuł 60 ust. 1 u.p.z.p. stanowi zaś, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje - za wyjątkiem decyzji o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych, którą wydaje wojewoda - wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Językowa wykładnia, odnosząca się do przepisów art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że uzgadnianie powinno poprzedzać wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Wykładnia taka jest jednak nie do przyjęcia na gruncie skonfrontowania jej wyników z celem instytucji uzgadniania oraz z regulacjami powiązanymi ze wskazanymi wyżej przepisami systemowo (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2012r., sygn. II OSK 33/11, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z celu uzgadniania, wprowadzonego do postępowania w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy wynika, iż kończące proces uzgadniania postanowienie w kwestii uzgodnienia, stanowi formę zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej. Uzgodnienie, poprzedzające wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, zawiera ocenę prawną planowanego do realizacji przedsięwzięcia dokonaną przez organ administracji, który wypowiada się w ramach właściwych mu kompetencji. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunkach zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia przepisów prawa. Uzgadnianie ma zatem sens jedynie wówczas, gdy istnieją przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jedynie bowiem taka decyzja ingerując w istniejącą rzeczywistość pociąga za sobą zmiany. Skutków takich nie pociąga zaś za sobą decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Dlatego uzgadnianiu podlegać powinien jedynie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.