Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2307/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 14c § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 23/17 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 14 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 14 września 2016 r. nr [...], 3) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 23/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca, spółka) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 14 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Sąd podał, że w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów uznał za prawidłowe stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości kontynuowania amortyzacji budynku w przypadku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego działki oraz przeniesienia własności znajdujących się na niej naniesień (pytanie oznaczone we wniosku Nr 3).

We wniosku skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca, podlegająca w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, jest użytkownikiem wieczystym działki X, na której wzniosła budynek produkcyjno-magazynowy wykorzystywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Budynek ten został wzniesiony częściowo (ok. 5/6 części) na działce X a częściowo (ok. 1/6 części) na sąsiedniej działce Y (ten sam obręb), obie działki stanowią własność Miasta wydzierżawioną na rzecz Spółki. Miasto nie uczestniczyło w wytworzeniu "części" budynku wzniesionego na jego gruncie, nie ponosiło również żadnych wydatków na jego ulepszenie. Wskazany budynek został przez skarżącą zakwalifikowany w całości jako środek trwały, od którego skarżąca dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które zalicza do kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca zamierza podjąć następujące czynności, zmierzające do uporządkowania stosunków własnościowych. Po pierwsze, zamierza przenieść na rzecz Miasta nakłady w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y. Po drugie, Miasto planuje ustanowić na rzecz skarżącej prawo użytkowania wieczystego gruntu (w postaci działki Y) oraz przenieść na skarżącą własność znajdujących się nań naniesień (w postaci "części" budynku wzniesionego na działce Y) w drodze sprzedaży. Planowany schemat uporządkowania stosunków własnościowych determinowany jest wprost obowiązującymi przepisami prawa. Ustanowienie na rzecz skarżącej prawa użytkowania wieczystego gruntu przez Miasto wymaga przeniesienia na skarżącą własności położonego na tym gruncie budynku. Wymóg taki wynika z art. 31 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2015 r. póz. 1774 ze zm.; dalej: "u.g.n."), zgodnie z którym oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń. Z kolei zakończenie dzierżawy gruntu wymaga rozliczenia nakładów pomiędzy skarżącą a Miastem, co wynika wprost z art. 676 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.; dalej: "kc"), w związku z art. 694 kc (analogiczny zapis znajduje się zresztą także w umowie dzierżawy). Pomimo, że to skarżąca wzniosła budynek, w części wzniesionej na działce Y budynek nie stanowi własności skarżącej, ale własność Miasta jako właściciela działki Y (co wynika z art. 48 kc). Z tytułu powyższych transakcji skarżąca będzie zobowiązana wyłącznie do zapłaty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste; opłata ta nie będzie obejmowała wartości naniesień na gruncie. Jako że wartość przeniesionych przez skarżącą na Miasto nakładów (z jednej strony) i cena sprzedaży tych naniesień przez Miasto na rzecz skarżącej (z drugiej strony) będą równe, każda ze stron potrąci swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony z tego tytułu, wskutek czego obie wierzytelności wygasną. Nie można także wykluczyć, że wskazane wyżej czynności zostaną dokonane jednocześnie.

W związku z powyższym zadano pytanie, czy w razie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego działki Y przez Miasto na rzecz skarżącej oraz przeniesienia własności znajdujących się na niej naniesień, skarżąca będzie uprawniona do kontynuowania przyjętego sposobu amortyzacji środka trwałego w postaci budynku, wskazanego w opisie zdarzenia przyszłego, jak również czy będzie zobowiązana do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów już dokonanych?

Zdaniem skarżącej, powołującej się na art. 16a ust. 1 i art. 16a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. - dalej: u.p.d.o.p.) zasady amortyzacji budynków, budowli wybudowanych na cudzym gruncie są takie same jak budynków, budowli będących własnością podatnika. Jeżeli zatem skarżąca amortyzowała budynek magazynowo-produkcyjny, wybudowany na cudzym gruncie, jako środek trwały, to oddanie przez Miasto na rzecz skarżącej gruntu w użytkowanie wieczyste nie wpłynie na dokonane wcześniej odpisy amortyzacyjne i możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Zaaprobowanie przeciwnego poglądu doprowadziłoby do konieczności rozdzielenia zasad amortyzacji jednego i tego samego obiektu (budynku), co nie znajduje podstaw w przepisach dotyczących amortyzacji.

W ocenie skarżącej, w razie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego działki Y przez Miasto na rzecz skarżącej oraz przeniesienia własności znajdujących się na niej naniesień, skarżąca będzie uprawniona do kontynuowania przyjętego sposobu amortyzacji środka trwałego w postaci budynku, wskazanego w opisie zdarzenia przyszłego, jak również nie będzie zobowiązana do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów już dokonanych.

W zaskarżonej interpretacji uznając powyższe stanowisko za prawidłowe podkreślono, że u.p.d.o.p. nie zawiera legalnej definicji "inwestycji w obcych środkach trwałych", ale przyjmuje się, że stanowią je np. wszelkie nakłady poniesione w wykorzystywanym na potrzeby działalności gospodarczej budynku (lokalu), którego podatnik nie jest właścicielem, lecz najemcą lub dzierżawcą. Jest to zatem swego rodzaju "środek trwały". Budynki i budowle wznoszone na cudzym gruncie stanowią pewną odmianą inwestycji w obcym środku trwałym, o której mowa w pkt 1 art. 16a ust. 2 u.p.d.o.p. W takim przypadku podatnik faktycznie wytworzy przedmiot materialny, mogący być środkiem trwałym, jednak z uwagi na cywilnoprawną zasadę superficies solo cedit takie "naniesienie" na cudzym gruncie stanowi z mocy prawa własność właściciela gruntu.

Natomiast z przepisu art. 16a ust. 2 pkt 2 u.p.d.o.p. wynika jednoznacznie, że budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie są środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji niezależnie od przewidywanego okresu ich używania.

Zwrócono uwagę, że zbycie na rzecz Miasta naniesień dokonanych przez skarżącą na działce Y pociąga za sobą konieczność dokonania korekty wartości początkowej środka trwałego w postaci budynku. Mając jednak na uwadze przedstawioną w opisie sprawy okoliczność, iż "nie można wykluczyć, że wszystkie wskazane wyżej czynności (zbycie na rzecz Miasta naniesień i ich zwrotny zakup) zostaną dokonane jednocześnie", korekta zmniejszająca wartość początkową wiązałaby się z jednoczesnym jej podwyższeniem o tą samą wartość. Skutek ekonomiczny takich działań będzie się równoważył w efekcie czego pozostanie on obojętny z podatkowego punku widzenia.

Reasumując przyjęto, że w przypadku nabycia przez skarżącą części środka trwałego (części budynku posadowionego na działce Y, którą Wnioskodawca obejmie w wieczyste użytkowanie) skarżąca będzie uprawniona do kontynuacji amortyzacji według zasad przyjętych na początku amortyzacji dla tego budynku. Na skutek zaistnienia okoliczności przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego skarżąca nie będzie zobowiązana do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów już dokonanych.

W skardze na tę interpretację skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r, Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej interpretacji w rezultacie:

– braku wskazania podstawy prawnej dla korekty zmniejszającej, a następnie zwiększającej wartość początkową budynku;

– braku wskazania o jaką wartość Spółka powinna dokonać korektę zmniejszającą. a następnie zwiększającą wartość początkowa budynku.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

– art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku - pomimo że transakcja nie wpływa na wysokość kosztów wytworzenia;

– art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku - pomimo że transakcja nie wpływa na wysokość ceny nabycia;

przy czym z uwagi na naruszenie przez organ podatkowy art. 14c § 1 O.p.. poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej interpretacji i brak wskazania właściwej podstawy prawnej dla korekt wartości początkowej, powyższe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wynikają z próby odtworzenia przez skarżącą procesu subsumpcji dokonanej przez organ podatkowy.

Zdaniem skarżącej, argumentacja zawarta z zaskarżonej interpretacji organu podatkowego obarczona jest dwiema istotnymi wadami. Po pierwsze, w wydanej interpretacji organ podatkowy nie wskazuje podstawy prawnej dokonania korekt. Po drugie, przyjęcie stanowiska o konieczności korekty w schemacie zaproponowanym przez organ podatkowy prowadzi do absurdalnych wniosków. Zauważono, że organ przyjmuje, iż zarówno korekta zmniejszająca wartość początkową, jak i zwiększająca tę wartość - zostanie dokonana w takiej samej wysokości. Organ nie wskazuje jednak jaką wartość ma na myśli. Mając na względzie powyższe wniesiono uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uznał racji skarżącej. Wskazał, że skarżąca wyraźnie wskazała na przedmiot interpretacji wyrażony w zawartym pytaniu przyporządkowanym do opisanego zdarzenia przyszłego i otrzymała w pełni potwierdzenie zajętego przez nią stanowiska w odniesieniu do tego zagadnienia, a mianowicie uprawnienia do kontynuacji amortyzacji po dokonanych zmianach w zakresie uporządkowania stosunków własnościowych z Miastem, a także braku konieczności dokonywania jakichkolwiek zmian w odniesieniu do dokonanych dotąd odpisów amortyzacyjnych ujętych w kosztach podatkowych. Zdaniem Sądu, słusznie w tej kwestii zauważył organ, iż przedmiotem interpretacji była kwestia możliwości kontynuowania amortyzacji budynku, a nie sposób korygowania wartości początkowej środka trwałego. W tym obszarze udzielając odpowiedzi na pytanie organ wprost artykułował, że nie dojdzie do wyłączenia z kosztów podatkowych odpisów już dokonanych. W postawionym pytaniu strona nie poruszała zagadnienie korygowania tej wartości nawet hipotetycznie. Stąd też zajęte stanowisko w interpretacji wprost wpisuje się w pogląd strony na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego, do którego może się zastosować i jako takie skutkuje przyznaniem spółce z tego tytułu ochrony prawnej (art. 14 k OP.). Po drugie, Sąd uznał, że skarżąca prowadziła rozważania teoretyczne i sformułowała zarzuty oparte na naruszeniu art. 14 c § 1 Op. "próbując odtworzyć proces subsumcji" dokonanej przez organ podatkowy w zakresie stanowiska wyrażonego w wydanym akcie wówczas, kiedy organ odwołuje się do korekt wartości początkowej bez wskazania podstawy prawnej. Zdaniem Sądu, w sytuacji jaka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie tj. zgodności stanowisk stron, nie ma miejsca na poszukiwanie z użyciem zarzutów odwołujących się do regulacji prawa materialnego odtworzenia argumentacji organu, które nie mają żadnego znaczenia dla wydanego aktu.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zaskarżyła ów wyrok w całości domagając się jego uchylenia, wydania wyroku reformatoryjnego przez uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono – na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – naruszenie przepisów postępowania tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w wyniku pominięcia przez WSA w Łodzi naruszenia przepisów postępowania, jakiego dopuściły się organy podatkowe tj. art. 14c § 1 O.p. w rezultacie:

- braku wskazania podstawy prawnej dla korekty zmniejszającej, a następnie zwiększającej wartość początkową budynku;

- braku wskazania, o jaką wartość spółka powinna dokonać korektę zmniejszającą, a następnie zwiększającą wartość początkową budynku;

b) art. 145 § 1pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 57a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w wyniku pominięcia przez WSA naruszenia przepisów prawa materialnego, jakiego dopuściły się organy podatkowe, tj.

- art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku - pomimo że transakcja nie wpływa na wysokość kosztów wytworzenia;

– art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku - pomimo że transakcja nie wpływa na wysokość ceny nabycia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji była interpretacja indywidualna wydana w odpowiedzi na jedno z trzech pytań skarżącej o skutki podatkowe zdarzenia przyszłego polegającego na ciągu czynności w celu uporządkowania stosunków własnościowych między skarżącą a Miastem. Pytanie trzecie dotyczyło uprawnienia skarżącej do kontynuowania sposobu amortyzacji środka trwałego w postaci budynku wzniesionego częściowo na cudzym gruncie (działce Y będącej własnością Miasta) – w sytuacji, gdy zostanie ustanowione na rzecz skarżącej prawo użytkowania wieczystego tego gruntu (działki Y) i dojdzie w związku z tym do przeniesienia własności znajdujących się tam naniesień (po uprzednim przeniesieniu na rzecz Miasta nakładów w postaci budowy budynku w części przypadającej na działkę Y).

Skarżąca wyjaśniła, że wartość przeniesionych przez nią na Miasto nakładów i cena sprzedaży tych naniesień przez Miasto na jej rzecz będą równe i nie jest wykluczone, że te czynności zostaną dokonane jednocześnie. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie stwierdziła, że będzie uprawniona do kontynuowania przyjętego sposobu amortyzacji środka trwałego, jak i nie będzie zobowiązania do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odpisów już dokonanych.

W interpretacji organ uznał stanowisko skarżącej za prawidłowe, dodając jednak, że zbycie na rzecz Miasta naniesień dokonanych przez Spółkę na działce Y pociąga za sobą konieczność dokonania korekty wartości początkowej środka trwałego. Biorąc jednak pod uwagę element zawartego we wniosku opisu, że nie jest wykluczone, że czynności przeniesienia na rzecz Miasta naniesień i ich zwrotny zakup będą dokonane jednocześnie, wskazał, że korekta zmniejszająca wartość początkową wiązałaby się z jej podwyższeniem o tę sama wartość, więc skutek korekt będzie obojętny z podatkowego punktu widzenia.

Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznał, że wypowiedź organu co do potrzeby korekty wartości początkowej środka trwałego jest bez znaczenia wobec uznania stanowiska skarżącej za prawidłowe. Jak podkreślił, słusznie w tej kwestii zauważył organ, iż przedmiotem interpretacji była kwestia możliwości kontynuowania amortyzacji budynku, a nie sposób korygowania wartości początkowej środka trwałego. Sama skarżąca natomiast w postawionym pytaniu strona nie poruszała zagadnienia korygowania tej wartości nawet hipotetycznie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji popadł w sprzeczność twierdząc że skoro skarżąca nie pytała o korektę wartości początkowej, a tylko o kontynuację dotychczasowego sposobu amortyzacji, to wypowiedź organu w pierwszej kwestii jest bez znaczenia dla końcowej oceny zgodności z prawem interpretacji.

Problem w tym, że pogląd o konieczności dokonania korekty wartości początkowej środka trwałego ma wpływ na kwestię kontynuacji amortyzacji na dotychczasowych zasadach i nie zmienia tego okoliczność, że organ skutek korekty zmniejszającej, a następnie zwiększającej wartość środka trwałego uznał za obojętny podatkowo. To ostatnie stwierdzenie wynikało z wyinterpretowanego przez organ z treści wniosku, przypisanego skarżącej twierdzenia, że rozliczenie nakładów będzie równe historycznej wartości części budynku będącego przedmiotem transakcji. Nie sposób inaczej rozumieć wypowiedzi organu na temat konieczności dokonania korekty wartości środka trwałego, która – co wynika z art. 16g ust. 16 u.p.d.o.p., w razie trwałego odłączenia od danego środka trwałego części składowej lub peryferyjnej powinna być zmniejszona, od następnego miesiąca po odłączeniu, o różnicę między ceną nabycia (kosztem wytworzenia) odłączonej części a przypadającą na nią, w okresie połączenia, sumą odpisów amortyzacyjnych obliczoną przy zastosowaniu metody amortyzacji i stawki amortyzacyjnej stosowanej przy obliczaniu odpisów amortyzacyjnych tego środka trwałego i – stosownie do art. 16g ust. 17 ustawy – zwiększona o tę samą kwotę jeżeli odłączona część zostanie następnie przyłączona do innego środka trwałego.

Tymczasem, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, w opisie zdarzenia przyszłego Spółka nie wskazała, że wynagrodzenie należne jej od Miasta za rozliczenie nakładów będzie równe wartości "historycznej" części budynku będącego przedmiotem transakcji, a jedynie – że wynagrodzenie Spółki będzie równe wynagrodzeniu Miasta.

Odmiennego niż przedstawiony we wniosku skarżącej ujęcia tego problemu przez organ interpretacyjny i zignorowania wynikających stąd skutków przez Sąd I instancji, nie można uznać za czyniące zadość wymaganiom stawianym przez art. 14c § 3 O.p. uzasadnieniu prawnemu oceny stanowiska wnioskodawcy. Tym samym za zasadny należało uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu w rezultacie braku wskazania podstawy prawnej dla korekty zmniejszającej, a następnie zwiększającej wartość początkową budynku oraz braku wskazania, o jaką wartość spółka powinna dokonać korekty zmniejszającej, a następnie zwiększającej wartość początkową budynku. Zarzut ten pozostaje w związku (i tak został rozpoznany) z zarzutem naruszenia przepisów art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku i art. 16g ust. 4 w zw. z art. 16g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania w rezultacie przyjęcia, że w przypadku opisanej we wniosku o interpretację transakcji nastąpi konieczność korekty wartości początkowej budynku.

Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a po rozpoznaniu skargi uchylił również kwestionowaną przez skarżącą interpretację indywidualną.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ interpretacyjny obowiązany będzie wypowiedzieć się co do tego, czy opisana we wniosku transakcja wiąże się z koniecznością dokonania korekty wartości początkowej środka trwałego, a jeśli tak – na jakiej podstawie i jak to się ma do twierdzenia organu o dopuszczalności kontynuacji przez skarżącą dotychczasowego sposobu amortyzacji środka trwałego.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).