Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 196/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 196/13 ze skargi S. K. i W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dot. umorzenia postępowania administracyjnego i odmowy wydania nakazu rozbiórki postanawia: odmówić S. K. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek S. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż S. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu działalności gospodarczej wnioskodawcy i pracy etatowej wykonywanej przez żoną wnioskodawcy. Łączny dochód rodziny wynosi 5 220 zł. Posiadany majątek obejmuje dom (połowa bliźniaka) o pow. 105 m2 oraz dwa samochody audi 80 B3 1,8L i opel corsa 1l. Wnioskodawca podał, że posiada w banku kwotę w wysokości 500 zł. na bieżące potrzeby. Ponosi następujące wydatki żywność, środki czystości i leki 1200 zł., opał, energia elektryczna, telefon, kanalizacja i inne 1000 zł., spłata pożyczki 300 zł., benzyna 150 zł., spłata kredytu 286 zł. Razem 2936 zł. Wnioskodawca podał, że ma 54 lata, działalność gospodarczą prowadzi jednoosobowo w zakresie remontów mieszkań (kładzenie glazury, gładzi gipsowych, płyt karton-gips, itp.). Dodał, że ma poważne problemy zdrowotne z kręgosłupem oraz inne schorzenia. Stan zdrowia wnioskodawcy pogarsza się od kilku lat i spędza coraz więcej czasu na zwolnieniach lekarskich, poddaje się również rehabilitacji. Dodał, ze po opłaceniu ZUS-u oraz odliczeniu paliwa na dojazdy, z zarobków wnioskodawcy zostaje niewiele ponad 1100 zł. Sytuacja zdrowotna i okresowy brak zleceń przekłada się na budżet domowy.

Wnioskodawca załączył do wniosku kopię zeznania PIT 28 za 2012 r. oraz trzy karty leczenia szpitalnego z 2007 r. 2010 r. i 2012 r.

W sprawie zważono, co następuje.

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może zatem w stosunku do osób ubogich, nie posiadających bieżących dochodów, ani majątku, które nie są w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.

Biorąc pod uwagę sytuację majątkową S. K. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ich ponieść. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawca posiada mieszkanie o pow. 105 m2, dwa samochody. Prowadzi działalność gospodarczą, natomiast żona ma stałą pracę. Dochód z którego się utrzymuje wraz z żoną to 5220 zł. Strona posiada zatem stałe dochody, a z przedstawionych okoliczności w sprawie wynika, że wnioskodawca prowadzi normalnie funkcjonujące gospodarstwo domowe. Z pewnością nie można wnioskodawcy zaliczyć do osób ubogich. Z tych względów uznano, że strona posiada środki na opłacenie kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 500 zł. wpisu sądowego od skargi. Wydatek ten może pozostać jedynym wydatkiem strony w sprawie (ewentualne koszy jakie mogą się pojawić na dalszych etapach sprawy to opłata kancelaryjna za odpis uzasadnienia wyroku 100 zł. i wpis sadowy od skargi kasacyjnej 250 zł.). Mając powyższe na uwadze odmówiono przyznania prawa pomocy.

W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.