Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1611/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej tego samego organu
Powołane przepisy: article: art.145 par. 1 pkt 2 i art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 247 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia 29 kwietnia 2019 r., II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 697,00 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zwraca skarżącej ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 43,00 zł (słownie: czterdzieści trzy złote 00/100) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz.800.; dalej: "O.p."), uchyliło w całości decyzję organu I instancji, uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] i ustaliło I. podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 17 342,00 zł.

Jak wynika z uzasadnienia wskazanej decyzji w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia 16.01.2019 r. Kolegium wznowiło z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] Postępowanie wznowiono na podstawie art. 241 i art. 240 § 1 pkt 7 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

We wznowionym postępowaniu ustalono, że decyzją z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł w trybie wznowienia postępowania o uchyleniu w części decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11.290 zł, ustaleniu I. wysokości podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 102.009 zł, określeniu terminu płatności raty podatku w kwocie 92.719 zł na 14 dni od daty otrzymania decyzji.

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła I. reprezentowana przez pełnomocnika do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Następnie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11 290 zł. Jednocześnie Kolegium zawiesiło postępowanie odwoławcze dotyczące rozstrzygnięcia z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] Wójta Gminy [...] do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r.

Decyzją z dnia 26 maja 2017 r. nr [...] SKO w [...] stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...], a następnie decyzją z dnia 20 czerwca 2017 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy powyższą decyzję.

Wobec stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11 290 zł, wznowione postępowanie dotyczące ww. rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe, gdyż przestał istnieć przedmiot postępowania wznowionego.

Wobec powyższego po podjęciu zawieszonego postępowania, decyzją z dnia 10 lipca 2016r. (prawidłowo winno być 2017r. – uwaga Sądu) nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] orzekającą o uchyleniu w części decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11 290 zł, ustaleniu I. wysokości podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 102 009 zł, określeniu terminu płatności raty podatku w kwocie 90 719 zł na 14 dni od daty otrzymania decyzji i umorzyło postępowanie w sprawie. Przestał bowiem istnieć przedmiot postępowania wznowionego, gdyż wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającą I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11.290 zł.

Kolegium wskazało dalej, iż strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję SKO w [...] z dnia 20 czerwca 2017 r. nr [...]

W wyroku z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 938/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzje je poprzedzające. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając ocenę prawną zawartą w powyższym wyroku wydało decyzję z dnia 24 sierpnia nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej Pani I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11.290 zł.

Wobec powyższego Kolegium zauważyło, iż w obrocie prawnym nadal istnieje decyzja Wójta Gminy [...] dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalająca I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie

11.290 zł. Zatem istnieje przedmiot postępowania wznowieniowego.

W dalszej kolejności Kolegium wskazało, iż postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...] należało wznowić z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten kumuluje kilka przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby powstał powód wznowienia postępowania — tj. decyzja musi zostać wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Wyeliminowane z obrotu prawnego ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] było podstawą prawną wydania decyzji z dnia 10 lipca 2017r. nr [...] uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] i umarzającej postępowanie w sprawie, zatem w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Wobec powyższego zdaniem Kolegium należało wyeliminować z obrotu prawnego ostateczną decyzję z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. nr [...] i umarzająca postępowanie w sprawie oraz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę podatkową, którą rozstrzygała weryfikowana decyzja.

W dalszej kolejności organ przypomniał, iż jak wynika z akt przedmiotowej sprawy ostateczną decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił I. wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 11 290,00 zł. Organ I instancji opodatkował grunt stanowiący własność I. o pow. [...] m2 jako związany z działalnością gospodarczą, a budynki o pow. użytkowej [...] m2 według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.

Postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. nr [...] Wójt Gminy [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku na rok 2015 zakończone decyzją ostateczną z 30 stycznia 2015 r. nr [...] Wójta Gminy [...].

W toku postępowania ustalono, iż zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie kluczowa jest więc ocena zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz ponownego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków I. w 2015r. była właścicielem działki położonej w [...] nr [...], o pow. [...] ha sklasyfikowana jako Ba — tereny przemysłowe, które w myśl Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków nie stanowią użytków rolnych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na nieruchomości zgodnie z oświadczeniem Podatnika znajdowały się budynki o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Wobec powyższego decyzją z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] Wójta Gminy [...] ustalono podatek od nieruchomości w wysokości 11.290,00 zł w tym podatek od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m2 w wysokości 8 436,00 zł oraz od budynków mieszkalnych o powierzchni [...] w wysokości 2 854,48 zł. Powyższa decyzja była decyzją ostateczną.

Natomiast w postępowaniu wznowieniowym organ ustalił, iż na nieruchomości będącej własnością Podatnika znajdują się budowle w myśl ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dnia 30 maja 2016 r. I. złożyła bowiem oświadczenie dotyczące wartości posiadanych budowli na nieruchomości położonej w [...] oznaczonej jako działka nr [...] (po zmianie [...]). Budowle zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości to: wiata o wartości 159.941 zł, ogrodzenie o wartości 22680 zł, kostka brukowa o wartości 119.700 zł, oświetlenie o wartości 260 zł. Z powyższego oświadczenia wynika, iż przedmiotowe budowle istnieją od 2005 r., a podatnik nie wykazywał ich z powodu swojej niewiedzy.

Ponadto Starostowo Powiatowe w [...] pismem nr [...] z dnia 29 listopada 2016 r. udzieliło informacji, iż w okresie od 2011 r. do 2015 r. w jednostce rejestrowej [...] w [...] znajdowały się trzy budynki: budynek biurowy oraz dwa budynki niemieszkalne.

Z danych Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż I. figuruje od 28 grudnia 2001 r. jako przedsiębiorca, a miejscem prowadzenia działalności to adres przedmiotowej nieruchomości tj. [...] (działka nr [...]). Wobec powyższego skoro wystąpiły łącznie przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy ordynacja podatkowa, to orzeczono o uchyleniu w części decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalającej I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 11.290,00 zł, ustaleniu I. wysokości podatku od nieruchomości na rok 2015 w kwocie 102 009 zł, określeniu terminu płatności raty podatku w kwocie 92 719 zł na 14 dni od daty otrzymania decyzji.

Kolegium przypomniało, iż od powyższej decyzji odwołanie złożyła I. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 240 § 1 pkt O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. pomimo, że w zakresie podatku od nieruchomości naliczonego od budynków, nie zachodziły okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję,

- art. 128 O.p. poprzez uchylenie i zmianę decyzji ostatecznej, pomimo, że w zakresie podatku od nieruchomości naliczonego od budynków nie było ku temu podstaw i w związku z tym naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych,

- art. 122 oraz 187 § 1 O.p. poprzez niedokonanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

- art. 121 § 1 O.p. tj. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Wobec powyższego Podatniczka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz orzeczenie przez organ II instancji co do istoty sprawy. Ponadto wniosła o dopuszczenie dowodu tj. formularza "FPNRL-I Informacja o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach" z 24 czerwca 2005 r. na okoliczność, że w momencie wydawania decyzji z 30 stycznia 2015 r. organ I instancji miał wiedzę co do tego, że Podatnik jest właścicielem budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nie budynków mieszkalnych.

Rozpoznając sprawę Kolegium ponownie wskazało, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli m.in. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ zauważył nadto, iż w myśl art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (vide: art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 (powstającego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego), ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, iż dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Kolegium wskazało, że w Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach z dnia 24 czerwca 2005 r. I. zgłosiła do opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] ha (tj. działkę nr [...] w [...]), zabudowany budynkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2. Okoliczność znajdowania się na działce nr [...] (wcześniej nr [...]) w [...] dwóch budynków niemieszkalnych i jednego - biurowego potwierdziło Starostwo Powiatowe w [...] w piśmie z dnia 29 listopada 2016 r. nr [...], do którego dołączyło wypis z kartoteki budynków. Przedmiotowe budynki zostały wprowadzone do kartoteki budynków na podstawie operatu pomiarowego nr [...] w dniu 9 lutego 2005 r.

Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Informacje ujęte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p.

Kolegium zauważyło, iż Wójt Gminy [...], zobowiązany był ustalić I. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 przyjmując za podstawę wymiaru podatku dane wskazane przez Podatniczkę w złożonej Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach z dnia 24 czerwca 2005 r., o ile przeprowadzone przez niego postępowanie wyjaśniające nie wykazało, iż dane zawarte w przedmiotowej deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym opodatkowanej nieruchomości.

W decyzji z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] wykazane w deklaracji budynki opodatkowano wbrew danym z deklaracji, stawką podatku właściwą dla budynków mieszkalnych (§ 1 pkt 2 lit. a uchwały nr XXXIX/328/13 Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2013 r.). Zdaniem Kolegium skoro Podatniczka zadeklarowała fakt posiadania budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, to wobec braku dowodów stwierdzających nieprawidłowości tej deklaracji, do ich opodatkowania należało zastosować stawkę podatku przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (§ 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXXIX/328/13 Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2013 r.). Jednakże nie były to nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższe okoliczności były znane organowi w dniu wydania decyzji. Zatem nie można ich traktować jako przesłankę do wznowienia postępowania . Z akt sprawy wynika bowiem, że w Informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach z dnia 24 czerwca 2005 r. I. zgłosiła do opodatkowania:

- w części E - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o powierzchni [...] ha (tj. działkę nr [...] w [...]),

- w części F - budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej [...] m2.

W ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (wyrok z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 938/17) Kolegium wskazało, że z treści tak wypełnionego przez Podatniczkę formularza nie wynika, by zgłoszone do opodatkowania budynki lub ich części obejmowały dwa budynki niemieszkalne i jeden biurowy. Ponadto jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ta część formularza (F.2) odnosiła się do także do budynków mieszkalnych i tak właśnie została wypełniona przez Podatniczkę. W konsekwencji opodatkowanie przez Wójta Gminy [...] budynków o pow. użytkowej [...] m2 według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych wynika z błędu organu podatkowego w ustaleniach faktycznych. Wójt Gminy [...] nie skonfrontował w toku postępowania wymiarowego danych dotyczących klasyfikacji budynków z danymi z ewidencji gruntów i budynków, ewentualnie innymi dostępnymi dokumentami obrazującymi stan faktyczny i prawny tych przedmiotów objętych obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości, a zatem popełnił błąd w ustaleniach faktycznych. Jednak błąd w ustaleniach faktycznych nie może być kwalifikowany jako przesłanka do wznowienia postępowania, a więc nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 938/17 sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie nie świadczy o takim naruszeniu norm postępowania, które godzi wprost w samą decyzję, a o naruszeniu art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, które może, lecz nie musi mieć wpływu na zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie. Zasadniczo więc można w przedmiotowej sprawie rozważać naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), a w konsekwencji prawa materialnego (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i § 1 pkt 2 lit. b uchwały nr XXV11/209/12 Rady Gminy [...] z dnia 26 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości), ale o charakterze zwyczajnym. Uchybienia te mogły być zatem wzięte pod uwagę w toku postępowania odwoławczego od decyzji wymiarowej i wówczas stanowić podstawę do uchylenia bądź zmiany decyzji organu podatkowego I instancji. Natomiast nowa okolicznością, która była podstawą do wznowienia postępowania przez organ I instancji była okoliczność, że w złożonej informacji podatkowej Podatniczka nie ujawniła budowli podlegających opodatkowaniu. Informację o tym, iż na nieruchomości będącej własnością Podatniczki znajdują się budowle podlegające opodatkowaniu organ podatkowy powziął w toku prowadzonego postępowania nr [...] Dnia 30 maja 2016 r. I. złożyła oświadczenie dotyczące wartości posiadanych budowli. Zgodnie z oświadczeniem Podatniczki wartość budowli istniejących od 2005 r. i podlagających opodatkowaniu wynosiła 302 581,00 zł. Zatem został spełniona przesłanka do wznowienia postępowania zawarta w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy O.p. i w tym zakresie należało orzec co do istoty sprawy.

Kolegium podzieliło stanowisko prezentowane w judykaturze, że zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania w żaden sposób nie uprawnia organu do ponownej pełnej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Rozstrzygnięcie co do istoty sprawy może dotyczyć tylko tych okoliczności, które uzasadniają wznowienie postępowania. W konsekwencji zmiana podatku od nieruchomości poza zakresem przesłanki wznowienia jest niedopuszczalna . Zdaniem Kolegium organ I instancji nie był zatem uprawniony do opodatkowania budynków należących do Strony według innej stawki podatkowej. Uwzględniając wyłącznie okoliczność implikującą wznowienie postępowania (znajdowanie się na działce nr [...] w [...] budowli o łącznej wartości 302 581 zł), podatek od nieruchomości należny od I. za 2015r., wyliczony z zastosowaniem stawek określonych w uchwale nr XXXIX/328/13 Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2013 r. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2013 r. poz. 6383), wynosi: — od budynków kwotę 2 854,48 zł (4 604 x 0,62 zł), od gruntów kwotę 8 436,00 zł (11 100 x 0,76 zł), od budowli kwotę 6 051,62 zł (302 581 zł x 0,02), czyli łącznie — po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 O.p. — 17 342,00 zł. Tym samym Kolegium uznało, iż I. jest zobowiązana uiścić kwotę 6 052 zł, tj. różnicę między podatkiem wynikającym z rozstrzygnięcia z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] a podatkiem ustalonym przez Kolegium, w terminie 14 dni od dnia doręczenia omawianej decyzji (zob. art. 47 § 1 O.p.).

Od powyższej decyzji odwołała się I. reprezentowana przez pełnomocnika. W wywiedzionym odwołaniu przedmiotowej decyzji Kolegium zarzucono naruszenie:

1. art. 207 § 2 oraz art. 210 § 1 pkt 5 O.p. w ten sposób, że Kolegium sformułowało rozstrzygnięcie w sposób niejednoznaczny i niezrozumiały, w związku z czym niemożliwe jest ustalenie właściwej treści oraz skutków zaskarżonej decyzji co prowadzi również do wniosku, że nie rozstrzyga ona sprawy co do istoty;

2. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. oraz art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w ten sposób, że Kolegium wydało swoją decyzję poza wyznaczonym przez przepisy postępowania zakresem rozstrzygnięcia co doprowadziło do rozstrzygnięcia w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a więc do kwalifikowanej wady decyzji, stanowiącej przyczynę nieważności decyzji ostatecznych (art. 247§ 1 pkt 4 O.p.);

3. art. 240 § 1 pkt 7 O.p. w ten sposób, że Kolegium niezasadnie uznało, że w sprawie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania z tego powodu, że decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, choć takie okoliczności przy prawidłowej wykładni przepisu nie mogły zostać stwierdzone;

4. art. 128 O.p. w ten sposób, że Kolegium naruszyło zasadę trwałości decyzji

ostatecznych nadużywając prawa do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybach nadzwyczajnych, wznawiając postępowanie wznowieniowe i dążąc do uchylenia decyzji ostatecznej, co do której sąd administracyjny prawomocnie orzekł o braku jej nieważności;

5. art. 2a O.p. w ten sposób, że Kolegium nie rozstrzygało wątpliwości w stosowaniu przepisów postępowania podatkowego na korzyść podatnika;

6. art. 210 § 1 pkt 4 O.p. w ten sposób, że Kolegium nie powołało pełnej podstawy prawnej decyzji, szczególnie jeśli chodzi o rozstrzygnięcie o ustaleniu wysokości podatku.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 września 2021 r. [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 29 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2017r, nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016r. nr [...] i ustaliło I. podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 17 342,00 zł.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i argumentację prawną zaskarżonej decyzji. W efekcie Kolegium uznało, że rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2019r, sygn. akt [...], określające w uzasadnieniu, że I. jest zobowiązana uiścić kwotę 6 052 zł, jako różnicę między podatkiem wynikającym z rozstrzygnięcia z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] a podatkiem ustalonym przez Kolegium, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji (zob. art 47 § 1 O.p.) w tym zakresie było prawidłowe, niemniej jednak należało je uchylić z uwagi na konieczność poprawy wyrzeczenia w taki sposób, aby uczynić je zrozumiałym i poprawić błąd Kolegium co do podania pełnej podstawy prawnej decyzji dotyczącej ustalenia wysokości podatku.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego I. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a. art. 233 §1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") poprzez ustalenie w treści decyzji skarżącej podatku od nieruchomości za 2015 r., podczas gdy w rzeczywistości w obrocie istnieje już ostateczna decyzja (decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...]), przedmiotem której było ustalenie podatku od nieruchomości za 2015 r., a która to decyzja nie została orzeczeniem jakiegokolwiek organu ani sądu wyeliminowana z obrotu prawnego, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w myśl art. 247 §1 pkt 4 O.p.;

b. art. 210 §1 pkt 4 O.p. poprzez brak powołania przez Kolegium pełnej podstawy prawnej decyzji, podczas gdy decyzja wydana przez Kolegium winna była zawierać ww. element;

c. art. 210 §1 pkt 6 O.p. poprzez całkowity brak wskazania przez Kolegium w uzasadnieniu prawnym decyzji, dlaczego w podstawie prawnej decyzji powołany został art. 240 §1 pkt 7 O.p., podczas gdy decyzja wydana przez Kolegium winna zawierać uzasadnienie powołania w jej treści przedmiotowego przepisu prawa;

d. art. 240 §1 pkt 5 O.p. poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej (decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2017 r., znak: [...]), a nieznane organowi, który tę decyzję wydał (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]), podczas gdy w niniejszej

sprawie nie wyszły na jaw jakiekolwiek istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane Kolegium, a w konsekwencji błędne uznanie, że w niniejszej sprawie mogło dojść do wznowienia postępowania;

e. art. 128 O.p. poprzez nadużycie prawa do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybach nadzwyczajnych, wznawiając postępowanie wznowieniowe i dążąc do uchylenia decyzji ostatecznej, co do której sąd administracyjny prawomocnie orzekł o braku jej nieważności, podczas gdy Kolegium winno respektować zasadę trwałości decyzji ostatecznych;

f. art. 2a O.p. poprzez brak rozstrzygnięcia przez Kolegium wątpliwości w stosowaniu przepisów postępowania podatkowego na korzyść podatnika, podczas gdy Kolegium winno rozstrzygnąć wszelkie wątpliwości na korzyść podatnika.

g. art. 121 §1 O.p. poprzez nierzetelne działania Kolegium w niniejszej sprawie przejawiające się sporządzeniem niekompletnej decyzji, która zawiera treści sformułowane w sposób nielogiczny oraz niespójny, co obniża zaufanie Skarżącej do organu, podczas gdy Kolegium winno prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

W związku z powyższym zarzutami skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 247 §1 pkt 4 O.p., ewentualnie o: uchylenie skarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.,

2. stwierdzenie nieważności, ewentualnie uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2019 r., znak: [...], poprzedzającej skarżoną decyzję, na podstawie art. 135 p.p.s.a.,

3. rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.,

4. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów wniesienia skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że zgodnie z treścią art.119 pkt. 2 z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W realiach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie złożyła skarżąca w treści skargi. Po jej doręczeniu organowi, ten nie sprzeciwił się w terminie 14 dni rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.

Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej "k.p.a.", lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 29 kwietnia 2019 r. w powyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga jest zasadna w zakresie w jakim skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności ww. decyzji z uwagi na ich obarczenie kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 247 §1 pkt 4 O.p.

Zgodnie z treścią przywołanego przepisu organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 17.05.2018 r., sygn. akt I SA/Po 181/18, LEX nr 2492925 tożsamość sprawy ma miejsce, gdy w sprawach zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego co uprzednio stanu faktycznego. Klauzula res iudicata występuje zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym. Jej granice określa zatem przedmiot rozstrzygnięcia organu i jego podstawa faktyczna. Przedmiotowa granica powagi rzeczy osądzonej pozwala określić tożsamość żądań występującą w różnych sprawach; decydująca jest w tych wypadkach nie tylko tożsamość przedmiotu, ale i tożsamość podstawy faktycznej i prawnej. Natomiast podmiotowe granice powagi rzeczy osądzonej dotyczą strony danego postępowania. Tożsamość spraw istnieje wtedy, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. Tylko wtedy przesłanka stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 247 § 1 pkt 4 O.p. będzie spełniona, gdy organ podatkowy dwa razy rozpatrzy tożsamą sprawę i dwa razy kolejno po sobie będą wydane decyzje ostateczne w rozumieniu art. 128 zdanie pierwsze O.p. Aby zatem stwierdzić, że określona decyzja ostateczna dotyczy sprawy już rozstrzygniętej, koniecznym jest stwierdzenie, że w momencie wydania tej decyzji w obrocie prawnym pozostaje już, ze skutkiem wiążącym wobec jej adresata i samego wydającego ją organu, inna decyzja ostateczna rozstrzygająca tę samą sprawę. Jednocześnie, gdy w sprawie zachodzą przesłanki res iudicata, które spowodowałyby nieważność decyzji na zasadzie art. 247 § 1 pkt 4 O.p. organ podatkowy nie może orzec o istocie sprawy.

Jak trafnie zauważyła skarżąca z dotychczasowego przebiegu postępowania wynika, iż decyzją Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] ustalono skarżącej podatek od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 11290 zł. Decyzja ta stała się ostateczna.

Następnie dnia 30 września 2016r. Wójt postanowieniem nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie. Dnia 20 grudnia 2016 r. po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym Wójt Gminy [...] wydał decyzję nr [...], którą uchylił w części własną decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r. i ustalił podatek za 2015 r. w kwocie 102 009 zł. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Równocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017r. znak: [...] z urzędu wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. (nr [...]).

Kolegium zawiesiło jednocześnie postępowanie odwoławcze.

Decyzją z dnia 26 maja 2017 r. znak: [...] Kolegium stwierdziło nieważność pierwszej decyzji Wójta Gminy [...] tj. decyzji z 30 stycznia 2015 r. nr [...], a w wyniku odwołania od wskazanej decyzji wydało kolejną decyzję z dnia 29 czerwca 2017 r. znak: [...], którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Kolegium.

W związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, - nie czekając na wynik zainicjowanej kontroli sądowej dotyczącej decyzji Kolegium w przedmiocie stwierdzenia nieważności – podjęło zawieszone postępowanie i decyzją z dnia 10 lipca 2017 r. znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. nr: [...] oraz umorzyło postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe.

Jak już zaznaczono powyżej skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Kolegium z dnia 29 czerwca 2017 r. znak: [...] w sprawie stwierdzenia nieważności. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt: l SA/Kr 938/17 uchylił m.in. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2017 r. znak: [...] oraz decyzję z dnia 26 maja 2017 r. znak: [...], którymi Kolegium stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Wójt Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. nr [...]

Przedmiotowy wyrok WSA w Krakowie nie został zaskarżony.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia 24 sierpnia 2018 r. znak: [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. [...]

Następnie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2019 r. znak: [...] Kolegium wznowiło z urzędu postępowanie wznowieniowe zakończone własną ostateczną decyzją z dnia 10 lipca 2017 r. znak: [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. (nr: [...]) oraz umarzającą postępowanie wznowieniowe.

W ramach przedmiotowego postępowania wznowieniowego Kolegium wydało decyzję z dnia 29 kwietnia 2019 r. znak: [...], którą uchyliło w trybie wznowienia postępowania w całości decyzję "organu pierwszej instancji" i orzekło w tym zakresie co do istoty sprawy w ten sposób, że uchyliło w całości decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. (nr: [...])

i ustaliło skarżącej — I. podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 17.342,00 zł. W rezultacie wniesienia odwołania Kolegium wydało kolejną decyzję z dnia 27 września 2021 r. znak: [...]), (będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie). Przedmiotową decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia 29 kwietnia 2019 r. sygn. akt [...] i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że uchyliło w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 lipca 2017r, nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016r. nr [...] i ustaliło I. podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 17 342,00 zł.

Tym samym w realiach niniejszej sprawy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015 r. znak [...] ustalająca skarżącej podatek od nieruchomości za 2015 r. w wysokości 11.290 zł jest ostateczna i jako taka nadal pozostaje w obrocie prawnym ponieważ nie została ona wyeliminowana z obrotu przez żaden organ ani sąd administracyjny. Rację ma skarżąca podnosząc, iż nie została ona uchylona przez samo Kolegium w treści skarżonej decyzji. Co więcej, Kolegium samo, w treści skarżonej decyzji, wyeliminowało z obrotu prawnego jedynie decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 20 grudnia 2016 r. (nr [...]), którą ten uchylił w części własną decyzję z dnia 30 stycznia 2015 r. i ustalił podatek za 2015r.

w kwocie 102.009 zł. A zatem decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 30 stycznia 2015r. obowiązuje w całości jako decyzja ostateczna. Pomimo tego jednak, Kolegium w sentencji zaskarżonej decyzji orzekło, iż "ustala Pani I. podatek od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 17 342,00 zł. " Sąd podziela stanowisko autorki skargi, iż powyższe stanowi rażący błąd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który doprowadził do naruszenia powagi rzeczy osądzonej (tzw. res iudicata). W obecnym stanie rzeczy bowiem w obrocie prawnym pozostają dwie różne decyzje, dotyczące tego samego podatnika i tego samego przedmiotu tj. wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. Zachodzi więc pomiędzy wskazanymi ostatecznymi decyzjami tożsamość podmiotowo - przedmiotowa. Jedna z tych decyzji ustala skarżącej wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 na kwotę 11 290 zł, natomiast druga z nich (późniejsza) na kwotę 17 342 zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 §1 pkt 4 O.p. stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji.

Dodatkową podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 29 kwietnia 2019 r. znak: [...] był art. 135 p.p.s.a. stanowiący, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja obarczona była analogiczną kwalifikowaną wadą prawną stwierdzenie jej nieważności przez Sąd stało się również konieczne.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt II wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

O zwrocie skarżącej kwoty 43 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt III wyroku na zasadzie art. 225 p.p.s.a. Powyższe rozstrzygniecie uzasadnione treścią z § 2 pkt 5 z dnia 16 grudnia 2003 r. Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2003 r. z późn. zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Tymczasem skarżąca uiściła w sprawie wpis w wysokości 243 zł.

Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane będzie uwzględnić wskazaną powyżej argumentację Sądu .

Ze względu na stwierdzony rodzaj nieprawidłowości, powodujący nieważność obu wydanych w sprawie decyzji, rozpoznawanie pozostałych zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne.