Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 87/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Maciej Dybowski sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności dowodu rejestracyjnego i odmowy rejestracji pojazdu o d d a l a s k a r g ę /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski /-/ M. Dybowski MW


UZASADNIENIE

Starosta P. decyzją z [...] października 2003 r. nr [...]działając na podstawie m.in. art. 151 § 1 pkt 2 kpa oraz § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. nr 133 z 2002 r.) po wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z[...]kwietnia 2003 r. w sprawie rejestracji samochodu marki MERCEDES 308d nr rej. [...]orzekł o uchyleniu w/w decyzji rejestracyjnej, unieważniając wydany na ten pojazd dowód rejestracyjny nr [...] i tablice rejestracyjne [...], a nadto odmówił zgody na rejestrację przedmiotowego pojazdu na rzecz M. W. W uzasadnieniu wskazano, że strona 6 marca 2000 r. w Wydziale Komunikacji Urzędu Gminy R. złożyła wniosek o rejestrację pojazdu MERCEDES 308 2,3d. Do wniosku dołączono dowód rejestracyjny serii [...]wydany przez Urząd Miejski w P. 21 lutego 1997 r. Wyżej wymieniony pojazd zarejestrowano wydając dowód rejestracyjny [...] i tablice rejestracyjne [...]. Dnia 14 kwietnia 2003 r. M. W. złożył wniosek o rejestrację pojazdu oświadczając, że zgubił tablicę rejestracyjną [...]. Stronie wydano pozwolenie czasowe nr [...] wraz z zalegalizowanymi tablicami [...] i nalepką kontrolną. Trzydziestego kwietnia 2003 r. stronie wydano dowód rejestracyjny [...]. Już po owej rejestracji 19 września 2003 r. do organu wpłynęła decyzja nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2003 r. uchylająca decyzję rejestracyjną z [...] lutego 1997 r. na przedmiotowy pojazd i unieważniającą wydany wówczas dowód rejestracyjny oraz tablicę rejestracyjną. To ostatnie postępowanie związane było ze sprzeciwem Prokuratora Okręgowego w P. Rejestracji w 1997 r. dokonano bowiem na podstawie fałszywych dokumentów. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. W. Odwołujący podnosił, że przedmiotowy pojazd jest jedynym podstawowym środkiem transportu w jego firmie i narzędziem pracy dwóch kierowców. Jakkolwiek samochód ma 11 lat i przedstawia niewielką wartość rynkową, to jest zadbany i należycie użytkowany. Pojazd został nabyty w 1997 r. w dobrej wierze. O fakcie, iż samochód pochodzi z kradzieży dowiedział się po 4 latach jego użytkowania. Aktualnie nie ma on środków na nabycie nowego pojazdu, a utrata dotychczasowego narazi firmę na znaczne koszty.

Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2003 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Organ argumentował, że decyzja I-instancyjna jest prawidłowa albowiem generalnie rejestracji pojazdu dokonuje się w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę, a określone w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98, poz. 602 ze zm. – dalej pord). Dokumenty przedłożone do rejestracji nie mogą budzić zastrzeżeń co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Istotnym dokumentem koniecznym do rejestracji jest poprzedni dowód rejestracyjny, bez którego nie można byłoby dokonać kolejnej rejestracji. Tymczasem dowód rejestracyjny z dnia 19 lutego 1997 r., na podstawie którego dokonano rejestracji pojazdu został wyeliminowany z obrotu prawnego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z 17 lipca 2003 r. W tych okolicznościach istniały podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 30 kwietnia 2003 r.

Skargę na powyższą decyzję sądu administracyjnego wniósł M. W. żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu akcentował, że samochód nabył w 1997 r. działając w dobrej wierze, nie przypuszczając, że pochodzi z kradzieży. Zgodnie z art. 169 § 2 kodeksu cywilnego, jeśli rzecz skradziona zostaje zbyta przed upływem lat 3 od chwili jest skradzenia, nabywca może uzyskać własność z upływem powyższego 3-letniego terminu. Skarżący nabył pojazd w dobrej wierze i użytkował go przez 4 lata. W tych warunkach skarżący jest właścicielem przedmiotowego samochodu, a nabycie własności powoduje utratę tego prawa przez dotychczasowego właściciela. Reasumując osoba, która utraciła ten samochód w wyniku kradzieży już właścicielem przedmiotowego samochodu nie jest. W tych warunkach nie zrozumiałe jest rozstrzygnięcie odmawiające stronie zarejestrowania pojazdu stanowiącego jego własność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Zaskarżona decyzja wolna jest od uchybień, które pociągnęłyby za sobą konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa). Z akt administracyjnych wynika i są to okoliczności niesporne, że rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz strony dokonano w oparciu o dokumenty, które okazały się nieprawdziwe. W tych okolicznościach istniały podstawy do wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 postępowania.

Zgodnie z w/w przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa .... 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję ... 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z przedstawionego wyżej katalogu wynika, że istniała co najmniej jedna podstawa uzasadniająca wznowienie postępowania w tej sprawie. Nie oryginalność dokumentów i brak dowodów na rzeczywiste pochodzenie pojazdu istniało już w dacie podjęcia pierwszej decyzji rejestracyjnej (z 1997 r.) oraz decyzji z [...] kwietnia 2003 r., chociaż o owych okolicznościach organy administracji publicznej wówczas jeszcze nie wiedziały. Kwestia ta wyszła na jaw później wobec wszczętego w tej sprawie postępowania karnego. Z przepisów przywołanych jako podstawę rozstrzygnięć organów orzekających w tej sprawie w obu instancjach wynikał obowiązek przedłożenia przy rejestracji prócz dowodu własności i pochodzenia pojazdu także ostatniego dowodu rejestracyjnego. Skoro ostateczną decyzją unieważniającą decyzję rejestracyjną i dowód rejestracyjny, który był podstawą kolejnej decyzji rejestracyjnej z 30 kwietnia 2003 r., to po pierwsze istniały podstawy do wznowienia postępowania, a po jego podjęciu uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 8 kpa), a po drugie istniały podstawy do odmowy zarejestrowania pojazdu z powodu nie wypełnienia wymogów wynikających z art. 72 Prawa o ruchu drogowym i § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (porównaj wyrok NSA z 25 stycznia 2000 r. II SA 2506/99). Tej oceny nie zmienia przeprowadzony w skardze wywód skarżącego, że w myśl postanowień kodeksu cywilnego istnieją podstawy do przyznania mu prawa własności do przedmiotowego samochodu. Ma rację skarżący o tyle, że wskazane przez niego przepisy prawa cywilnego mogą być podstawą roszczenia o stwierdzenie nabycia na jego rzecz własności samochodu, lecz postępowanie w tej sprawie skarżący może wytoczyć wyłącznie przed sądem powszechnym (porównaj wyrok NSA z 28 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 2611/00, wyrok NSA z 7 kwietnia 1999 r. II SA 260/99, wyrok NSA z 14 października 1998 r. II SA 1093/98). Z akt administracyjnych nie wynika, a i skarżący nawet tego nie twierdził, by wytoczył on powództwo w oparciu o wskazaną przez siebie podstawę prawną przed właściwym miejscowo i rzeczowo sądem powszechnym bądź, że uzyskał korzystne dla siebie rozstrzygnięcie w takim postępowaniu. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie organu obu instancji miało oparcie o obowiązującym w dacie ich wydania porządku prawnym, co skutkuje z mocy przywołanych wyżej przepisów, a nadto art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddaleniem skargi.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski

MW