Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 967/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SO/Lu 112/13 o odmowie przyznania prawa pomocy T. W. w sprawie z wniosku T. W. w przedmiocie wymierzenia grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia [...] czerwca 2013 r. na przewlekłość w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego usług opiekuńczych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SO/Lu 112/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił T. W. przyznania prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 9 lipca 2013 r. T. W. złożyła wniosek o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie przewlekłości dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie usług opiekuńczych, żądając przyznania prawa pomocy.

W odpowiedzi na wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jego oddalenie jako bezzasadnego, podnosząc, że przedmiotowa skarga została przekazana do sądu wraz z odpowiedzią na skargę w dniu 3 lipca 2013 r.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., bowiem złożona w dniu 5 czerwca 2013 r. przez T. W. skarga w siedzibie kolegium została przekazana przez kolegium wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do Sądu w dniu 3 lipca 2013 r., co wynika z załączonych akt administracyjnych. W takiej sytuacji nie ma podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a., co oznacza oczywistą bezzasadność skargi

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła T. W., wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.

Z analizy akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w w Lublinie skargę T. W. z dnia [...] czerwca 2013 r. przekazało wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi w dniu 3 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, co oznacza, iż zachowany został 30 dniowy termin o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. A zatem, Sad I instancji zasadnie stwierdził, iż nie ma podstaw do wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. co oznacza, iż wniosek o wymierzenie grzywny jest oczywiście bezzasadny.

W świetle powyższego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.