Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1536/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13k ust 1 pkt 1, art 13 ust 1 pkt 3,
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Wojciech Kręcisz Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 29/13 w sprawie ze skargi Ł. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Ł. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 570 (pięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 29/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze publicznej bez uiszczenia opłaty elektronicznej uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz stwierdził (pkt 2), że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W pkt 3 zasądził od organu na rzecz strony koszty postępowania sadowego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 11:15, na odcinku drogi krajowej nr [...] w kierunku R., inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: samochód ciężarowy marki [...] wraz z naczepą marki [...] . Samochodem ciężarowym kierował [...] (dalej: strona). Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t.

W trakcie kontroli stwierdzono brak środków na koncie "pre-pay" w urządzeniu [...] przypisanym do pojazdu. System kontrolny zainstalowany w jednostce mobilnej Inspekcji Transportu Drogowego wygenerował następujące punkty poboru opłat, za które nie uiszczono opłaty elektronicznej w związku z przejazdem ww. pojazdu w dniu [...] lipca 2011 r. Ustalono, że pojazd poruszał się po drodze ekspresowej S7, w toku przejazdu pod bramownicą nr [...] w dniu [...] lipca 2011 r., o godzinie [...]czasu UTC.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 11 lit. c) oraz w załączniku nr 2 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433; dalej: rozporządzenie RM z 22 marca 2011 r.).

Mając na uwadze powyższe Inspektorzy stwierdzili wykonywanie przez stronę przejazdu po drodze, wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm. dalej: u.d.p. lub ustawa o drogach publicznych).

W wyniku ustalenia ww. naruszenia decyzją z [...] lipca 2011 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...] zł. za przejazd w godzinach od 8[...] przez 8 bramownic kontrolnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z 20 września 2012 r., wyłączył do odrębnego postępowania sprawę w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za przejazdy zarejestrowane przez bramownice kontrolne: [...] o godzinie 08:43:14 czasu UTC oraz [...] o godzinie 08:49:37 czasu UTC.

Orzekając na skutek odwołania strony Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nakładającą karę pieniężną w wysokości [...] zł za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej zarejestrowanej przez bramownicę kontrolną [...] w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. [...]na odcinku płatnej drogi ekspresowej S7, węzeł Grójec- Jedlińsk.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że na odcinku płatnej drogi ekspresowej [...] zapis ewidencyjny zawierający obraz pojazdu marki [...] zarejestrowany przez bramownicę kontrolną [...] w dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 08:49:37 czasu UTC stanowi dowód naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej i podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych. Powyższe potwierdza przesłuchanie strony w toku postępowania administracyjnego.

Uzasadniając ww. stanowisko podniósł, że ustawodawca nie przewidział możliwości sumowania kar pieniężnych za kilka naruszeń stanowiące odrębne sprawy administracyjne, za naruszenia opisane w art. 13 k ust. 1 i 2 u.d.p. w jednej decyzji administracyjnej. Z tych względów należało wyodrębnić tyle spraw administracyjnych, ile w protokole kontroli stwierdzono przejazdów, za które nie uiszczono opłat elektronicznych, aby każda stanowiła podstawę do wydania odrębnej decyzji w przedmiocie utrzymania kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając w oparciu o przepis art. 127 § 3 k.p.a. nie może skorzystać z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., gdyż jest właściwy do prowadzenia postępowania administracyjnego w obu instancjach. Z tych względów na podstawie art. 123 k.p.a. wyodrębniono przejazdy, które stanowiły podstawę nałożenia kar pieniężnych z osobna. Przy wyodrębnieniu spraw administracyjnych organ kierował się następującymi okolicznościami:

- dniem popełnienia naruszenia,

- innym odcinkiem drogi krajowej za który istniej obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej,

- czasem popełnienia naruszenia.

Zgodnie z ww. przepisem art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Jakkolwiek wysokość opłaty elektronicznej za przejazd jednego kilometra drogi uzależniona jest od klasy drogi, emisji spalin pojazdu oraz jego dopuszczalnej masy całkowitej, to ustawodawca nie zróżnicował wysokości sankcji za przejazd pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej od długości nieopłaconego przejazdu, tj. ilości przejechanych kilometrów bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W każdym przypadku zapisy ewidencyjne rejestrowane przez urządzenia kontrolne elektronicznego poboru opłat określają czas, miejsce i datę naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Szczegółowy tryb, sposób i zakres kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 773). Zgodnie z § 6 pkt 9 cyt. rozporządzenia w przypadku gdy w trakcie kontroli mobilnej stwierdzone zostało naruszenie prawidłowości uiszczenia opłaty, z przeprowadzonych czynności kontrolujący sporządza protokół kontroli, który zawiera czas, miejsce i datę popełnienia naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty. Oznacza to, że na kierowcę naruszającego obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej może zostać nałożona więcej niż jedna kara za przejazd danym odcinkiem określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną.

W ocenie organu odwoławczego każdorazowe stwierdzenie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, bez względu na to, czy ma miejsce wielokrotnie na danym odcinku drogi, czy na kilku różnych odcinkach dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną - powinno stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 13k ustawy o drogach publicznych. Nie każdy jednak zarejestrowany zapis ewidencyjny wskazujący na naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej powinien stanowić odrębną podstawę do wszczynania postępowań administracyjnych z art. 13k u.d.p. Podstawą do wszczynania postępowań powinny stanowić wyłącznie zapisy ewidencyjne generowane przez bramownice kontrolne zawierające obrazy pojazdu, za przejazd którego opłata nie została uiszczona. Co do zasady bowiem tylko bramownice kontrolne pozwalają ujawnić naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej bez względu na okoliczność wyposażenia pojazdu w urządzenie Viabox. Bramownice naliczające, identyfikujące wyłącznie pojazdy wyposażone w urządzenie Viabox, służą w pierwszej kolejności do obliczania wysokości należnej opłaty elektronicznej stosowanie do postanowień przepisu art. 13ha ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu. Zapisy ewidencyjne generowane przez bramownice naliczające nie mogą zatem stanowić podstawy do wszczynania postępowań administracyjnych związanych z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję GITD.

Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji GITD z dnia [...] października 2012 r., Sąd I instancji wskazał, że z protokołu kontroli nr [...]wynika, że w dniu 29 lipca 2011 r. na drodze o kategorii droga ekspresowa funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili, że strona dokonując przejazdu tą drogą pod ośmioma bramownicami w godz. [...]nie uiściła opłaty elektronicznej. Organ uznał to za odrębne przejazdy, w związku z czym wydał kilka decyzji. Dwoma decyzjami nałożył na stronę karę w wysokości po 3000 zł, co do pozostałych 6 przejazdów przez bramownice uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji ze względu na brak rejestracji obrazowej przejazdu na tych bramkach. O ile nałożenie kary pieniężnej za stwierdzony incydent o godz. [...]w ustalonych przez organ stanie faktycznym, nie budzi wątpliwości, o tyle nałożenie drugiej kary pieniężnej za odnotowane zdarzenie o godz. [...] jest nieuzasadnione.

Sąd I instancji zauważył, że istotnie w dniu [...] lipca 2011 r. strona jadąc drogą S-7 powinna mieć zamontowane w samochodzie urządzenie Viabox i uiścić opłatę elektroniczną. Bezsporne jest bowiem, że odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się pojazdu został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 11 lit. d) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek elektronicznych. Z dowodów rejestracyjnych wynikało, że samochód strony i przyczepa przekroczyły 3,5 tony. Stąd też nałożenie na stronę kary pieniężnej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. było zgodne z prawem. Jednakże kara ta powinna być nałożona jednokrotnie.

Sąd I instancji podkreślił, że nieuprawniona jest przyjęta przez organ kumulacja kar pieniężnych za jeden czyn polegający na jednokrotnym przejeździe jednym odcinkiem drogi krajowej - bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak wniesienia opłaty. Wykładnia językowa przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzenia kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Zastosowanie tego rodzaju kary musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie w prawie. Z uwagi zaś na sankcyjny charakter przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. nie jest dopuszczalne stosowanie dowolnej wykładni orzekającej. Tak więc w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych nakładając na stronę po raz drugi karę pieniężną za ten sam przejazd po tej samej drodze krajowej.

Z przyczyn powyższych, należało skargę uwzględnić w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., przejawiające się w niczym nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w sprawie skarżący został dwukrotnie ukarany za jeden czyn polegający na jednokrotnym przejeździe płatnym odcinkiem drogi krajowej S-7, bez wniesienia wymaganej opłaty, tylko dlatego, że dokonał przejazdu pod dwoma urządzeniami kontrolnymi bramownicami zlokalizowanymi na tym odcinku, podczas gdy skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, albowiem bez uiszczenia stosownej opłaty w innym miejscu i czasie poruszał się płatnym odcinkiem drogi S-7, co zostało zarejestrowane przez urządzenia kontrolne - bramownice zlokalizowane w różnych punktach tej drogi;

2) art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.; dalej p.u.s.a.), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji za podstawę prawną rozstrzygnięcia nieistniejący przepis art. 13k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (chodzi o ustawę o drogach publicznych);

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 13k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (chodzi o ustawę o drogach publicznych), przejawiające się w uznaniu przez Sąd I instancji, że organ dopuścił się naruszenia tej normy prawnej poprzez jej błędną wykładnię, podczas gdy przepis takowy w ogóle nie istnieje, a zatem nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie;

2) art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., w związku z § 3 ust. 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie trybu, sposobu i zakresu kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 133, poz. 773; dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2011 r.), poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w przyjęciu przez Sąd I instancji, że karze wskazanej w tych przepisach podlega w istocie "jeden przejazd danym odcinkiem drogi", podczas gdy ustawa nie zawiera definicji "jednego przejazdu", zaś karze określonej w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. podlega każdorazowe zdarzenie polegające na przejeździe po drodze krajowej lub jej odcinku określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. bez uiszczenia wymaganej opłaty, zarejestrowane przez urządzenia kontrolne bramownice.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się trafne.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a to oznacza, że ten Sąd jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i wnioskami w niej sformułowanymi. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazane przez stronę zarzuty naruszenia przepisów prawa określają zakres kontroli wyroku objętego skargą. Z urzędu NSA bada tylko okoliczności mogące skutkować nieważnością postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie uznaje za zasadne zarzuty naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Według autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący został dwukrotnie ukarany za jeden czyn polegający na jednokrotnym przejeździe płatnym odcinkiem drogi krajowej S-7, bez wniesienia wymaganej opłaty, tylko dlatego, że dokonał przejazdu pod dwoma urządzeniami kontrolnymi zlokalizowanymi na tym odcinku, podczas gdy skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, albowiem bez uiszczenia stosownej opłaty w innym miejscu i czasie poruszał się płatnym odcinkiem, co zostało zarejestrowane przez urządzenia kontrolne zlokalizowane w różnych punktach tej drogi.

Odnosząc się do tych zarzutów podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił stan faktyczny ustalony przez organy. Mianowicie, Sąd instancji nieprawidłowo stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skarżący w dniu [...] lipca 2011 r. jechał jedynie drogą S-7, tj. odcinkiem drogi krajowej wyszczególnionym w załączniku nr 1 pkt 11 lit. c do rozporządzenia RM z dnia 22 marca 2011 r. węzeł [...] (s. 8 uzasadnienia). Taka ocena stanu faktycznego nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach dokonanych przez organy. Mianowicie, Sąd I instancji nie dostrzegł, że skarżący najpierw poruszał się po odcinku drogi krajowej nr 7, co zostało zarejestrowane przez bramownicę kontrolną nr [...]o godzinie 08:43:14 czasu UTC, a następnie - po drodze ekspresowej S7, w toku przejazdu pod bramownicą kontrolną nr [...]w dniu [...] lipca 2011 r., o godzinie 08:49:37 czasu UTC. Skarżący wykonał przejazd - wbrew twierdzeniom Sądu I instancji - po dwóch drogach krajowych, tj. po drodze krajowej nr 7, granica m. [...], wyszczególnionej w załączniku nr 2 pkt 3 lit. c) rozporządzenia RM z 22 marca 2011 r. oraz po drodze ekspresowej S7, węzeł [...], wyszczególnionej w załączniku nr 1 pkt 11 lit. c) cyt. rozporządzenia. Ustalenia te wynikają z protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] podpisanego przez skarżącego bez uwag.

Zatem, Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo, postępując zgodnie z prawem, nałożył na skarżącego dwoma decyzjami kary w wysokości po 3000 zł na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Natomiast co do pozostałych 6 przejazdów przez bramownice uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji ze względu na brak rejestracji obrazowej przejazdu na tych bramkach.

Co do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że są one niezasadne.

Zamierzonego skutku bowiem nie mogły odnieść zarzuty wskazane w pkt I ppkt 2) petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów w przyjęciu przez Sąd I instancji za podstawę prawną rozstrzygnięcia nieistniejący przepis art. 13k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (chodzi o ustawę o drogach publicznych).

Odnosząc się do tych zarzutów wprawdzie należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że wymieniony przepis nie istnieje, a zatem nie mógł mieć w rozpatrywanej sprawie zastosowania, nie oznacza to jednak, że stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii było odmienne. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, wprawdzie Sąd I instancji przywołał nieistniejący art. 13k ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jednakże kontekst, w którym to nastąpiło, wyraźnie i jednoznacznie świadczy o tym, że odwoływał się do treści regulacji prawnej zawartej w art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Bowiem na wcześniejszym etapie swojego uzasadnienia Sąd I instancji odwołując się do art. 13k ust. 1 wskazywał, że chodzi o ustawę o drogach publicznych. W związku z tym, opisaną sytuację, w pełni zasadnie należałoby rozpatrywać z punktu widzenia zaistnienia oczywistej omyłki pisarskiej.

Za całkowicie niezasadny należy uznać zarzut błędnej wykładni § 3 ust. 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2011 r., gdyż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów rozporządzenia. W tej mierze, przypomnienia wymaga, że zarzut błędnej wykładni prawa to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez Sąd I instancji. Ustosunkowanie się do tego zarzutu wymaga wykazania, na czym dokładnie polegała błędna wykładania przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej. Skoro z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji przedstawił w nim jakiekolwiek stanowisko dotyczące interpretacji przywołanych przepisów ww. rozporządzenia, a tym samym, aby wyraził w nim pogląd, który strona skarżąca kasacyjnie uznaje za błędny, to z oczywistych względów nie sposób było przeprowadzić jego weryfikację z punktu widzenia zgodności z prawem.

Zasadność ww. zarzutów powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.