Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1923/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1923/13 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 r., sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo z siedzibą w S. B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 12 września 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku leśnego za 2013 r., I. skargę oddala, II. zarządza zwrot z kasy tutejszego Sądu na rzecz strony skarżącej kwoty 400 zł (czterysta złotych) z tytułu nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] Wójt Gminy Z. określił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Sucha wysokość zobowiązania w podatku leśnym za 2013 r. w kwocie 56.819,00 zł.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że podatnik zarządza na terenie Gminy Z. lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa o pow. 3.151,1120 ha, od których wysokość zobowiązania w podatku leśnym wynosi łącznie 56.819,00 zł. Podatnik w ustawowym terminie złożył deklarację na podatek leśny za 2013 r. W złożonej deklaracji został naliczony podatek wg stawek 20,51 zł oraz 40,01 zł, podczas gdy powinien być naliczony wg stawek 20,5062 zł i 41,0124 zł.

Jak wskazano zgodnie z art. 63 Ordynacji podatkowej organ zaokrąglił do pełnych złotych sumę wszystkich składników podatku, a nie stawkę podatku, co znajduje uzasadnienie w wyroku NSA z dnia 14 września 1995 r. (sygn. akt SA/Lu 446/95), w którym stwierdzono, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zakazuje ustalenia stawek podatku leśnego od nieruchomości w kwotach niższych od 1 grosza.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił organowi obrazę prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 ustawy o podatku leśnym oraz art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. nr 84, poz. 386 ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że stawki podatku leśnego od nieruchomości można ustalić w kwotach niższych od 1 grosza, co doprowadziło do ustalenia wysokości zobowiązania w podatku leśnym za 2013 r. w nieprawidłowej wysokości, podczas gdy z tych przepisów jednoznacznie wynika, że stawka podatku leśnego jest wskaźnikiem kwotowym, a najmniejszymi jednostkami pieniężnymi w polskim systemie płatniczym są grosze i nie dzieli się ich na części ułamkowe.

Pełnomocnik zwrócił uwagę, że stawka podatku została zatem określona wskaźnikiem kwotowym i winna być wyrażona w jednostkach pieniężnych. Skoro tak, to może ona zostać ustalona jedynie z dokładnością do setnych części złotego, albowiem najmniejszą jednostką w polskim systemie płatniczym jest 1 grosz i nie dzieli się on na części ułamkowe.

Końcowo podkreślono natomiast, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, na który powołuje się organ administracyjny został wydany przed wejściem w życie aktów prawnych, które stały się podstawą prawną zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie może on wyznaczać kierunku wykładni ich przepisów.

Decyzją z dnia 12 września 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy podkreślił, że w żadnym z obowiązujących aktów prawnych nie ma przepisu, który zabraniałby określać jednostkowe ceny, stawki podatków lub opłat w kwotach niższych od 1 grosza. Potwierdzeniem tego poglądu jest zaś fakt określania przez NBP kursu złotego w stosunku do walut wymienialnych w ułamkach z dokładnością do 0,0001 złotego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik podatnika powtórzył zarzuty odwołania, a dodatkowo wytknął organom uchybienie przepisom postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie przez organ kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).

Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa (wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania).

Spór między stronami dotyczy wykładni przepisu art. 4 ust.1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.) czego efektem jest rozbieżność w ocenie wysokości należnego podatku leśnego za 2013 r.

Wydając kwestionowane rozstrzygnięcia organy obu instancji oparły się na literalnej wykładni przepisu art. 4 ust.1 w zw. z ust. 4 ustawy o podatku leśnym, który stanowi, że podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3 równowartość pieniężną 0,220 m³ drewna, obliczoną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwo za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Z kolei zgodnie z ust. 3, dla lasów ochronnych oraz lasów wchodzących w skład rezerwatów przyrody i parków narodowych stawka podatku leśnego, o której mowa w ust. 1 ulega obniżeniu o 50%.

Przytoczony przepis określa zasady obliczania wysokości stawki podatku leśnego od 1 ha lasu. Należy jednakże podkreślić, że czym innym jest stawka podatkowa, a czym innym zobowiązanie podatkowe w podatku leśnym. Stawka podatkowa stanowi jeden z elementów kalkulacyjnych niezbędny do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku leśnym za dany rok podatkowy.

Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko organów, że żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie zabrania ustalenia stawek podatkowych w kwotach niższych od 1 grosza, poparte stanowiskiem zawartym w wyroku NSA z dnia 14 września 1995 r., sygn. akt SA/Lu 446/95. Nie sposób podzielić argumentacji pełnomocnika strony skarżącej jakoby powyższe orzeczenie nie było aktualne w przedmiotowej sprawie. Faktem jest, że wprawdzie dotyczy ono podatku od nieruchomości, niemniej jednak ma ono walor uniwersalny, a ponadto zostało wydane z uwzględnienie obowiązującej od 1 stycznia 1995 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. Nr 84, poz. 386). Przepisy art. 1, art. 4, art. 7 tej ustawy stanowią co prawda, że najniższą jednostką płatniczą jest 1 grosz, ale nie wynika z nich, że co najmniej w tej wysokości od dnia 1 stycznia 1995 r. muszą być ustalane wszystkie stawki podatkowe.

W tym kontekście za nieuzasadniony należy uznać również zarzut naruszenia art.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego.

Jak wcześniej wskazano określenie wysokości stawki podatkowej nie należy utożsamiać z wymiarem podatku (określeniem bądź ustaleniem zobowiązania podatkowego). Przepis art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym kwoty podatków zaokrągla się do pełnych dziesiątek groszy ma zastosowanie przy określaniu (ustalaniu) zobowiązania podatkowego. W niniejszej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji w pełni zastosował powyższą regułę, gdyż bezspornym jest, że w kwestionowanej decyzji określił zobowiązanie podatkowe w podatku leśnym za 2013r. w kwocie 56.819,00 zł. Stąd też prawidłowe jest stwierdzenie, że ustalenie stawki podatku w tysięcznych częściach złotego nie doprowadziło do ustalenia podatku w niewłaściwej wysokości.

Takie stanowisko podzieliło również Ministerstwo Finansów, które w piśmie z dnia 1 lutego 2001 r. nr [...] (Biul. Skarb. 2001/2/15, S.Podat. 2001/11/34) stwierdziło, że "Kwoty podatków zaokrągla się do pełnych dziesiątek groszy. Określenie więc stawek podatku w tysięcznych częściach złotego nie spowoduje sytuacji, w której również podatek zostałby ustalony w tysięcznych częściach złotego".

Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił także organom podatkowym naruszenie tzw. zasady prawdy obiektywnej jak również brak zebrania kompletnego materiału dowodowego, a przez co niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie sposób nie zauważyć, że stosowanie do art. 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie, którego rozstrzygnięcie stanowi zaskarżona decyzja zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami tej ustawy, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym Sąd z urzędu zauważa, że przepisami, które pełnomocnik zapewne chciał powołać są: art. 120, art. 122, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

Niemniej także i ten zarzut nie jest uzasadniony. Po pierwsze należy wskazać, że strona skarżąca w żaden sposób nie sprecyzowała na czym powyższe naruszenia przepisów postępowania miałyby polegać oraz na jakim etapie postępowania do nich doszło. Po drugie stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe nie budził wątpliwości i nie był kwestionowany przez stronę skarżącą. Wszystkie niezbędne czynnościami jakie organ był obowiązany podjąć przed wydaniem decyzji (ustalenie powierzchni lasu wyrażonej w hektarach, która wynika z ewidencji gruntów i budynków, sprawdzenie średniej ceny sprzedaży drewna) zostały przez organ podjęte.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił. O zwrocie nadpłaconego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 w/w ustawy.