Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1516/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2015 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym odcinka węzeł [...] zarejestrowało przejazd zespołu pojazdów złożonego z samochodu osobowego o nr rej. [...] oraz przyczepy o nr rej. [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...].

Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 udp, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) ustalono, że dopuszczalna masa całkowita ww. samochodu osobowego nie przekraczała 3,5 t. Również na podstawie informacji znajdujących się w CEPiK organ ustalił, że łączna dopuszczalna masa całkowita ww. zespołu pojazdów przekroczyła wartość 3,5 t, a jego właścicielem w dniu zarejestrowania naruszenia był J. L.

Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] lipca 2015 r., został wyszczególniony w zał. 1 pkt 7 lit. c - węzeł [...] do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Pismem z dnia 23 września 2015 r. organ zawiadomił Pana J. L. o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania administracyjnego.

W dniu 9 października 2015 roku do siedziby organu wpłynęło pismo Pana J. L. w którym oświadczył, że w dniu przejazdu kontrolowany pojazd nie był zarejestrowany w systemie elektronicznego poboru opłat. Ponadto zwrócił się o udostępnienie dokumentacji fotograficznej ujawnionego naruszenia, która była mu niezbędna do ustalenia kierującego kontrolowanym pojazdem.

Pismem z dnia 24 listopada 2015 r. organ poinformował Pana J. L., że stosownie do treści art. 13k ust. 4 udp stroną postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej jest podmiot, będący właścicielem bądź posiadaczem pojazdu samochodowego, który porusza się po płatnych odcinkach dróg krajowych z naruszeniem ww. obowiązku. Do niniejszej informacji został załączony wydruk zdjęcia z odnotowanego przejazdu z dnia [...] lipca 2015 roku. Pismo doręczono dnia 30 listopada 2016 r.

W dniu 9 lutego 2016 r. do tutejszego organu wpłynęło pismo Pana J. L., który oświadczył, że nie ustalił osoby kierującej pojazdem. Ponadto wskazał, że odcinek dróg krajowych po którym poruszał się pojazd nie ma znaku informującego o elektronicznym poborze opłat. W związku z wyjaśnieniami wniósł o "umorzenie sprawy". Do wyjaśnień załączono płytę CD z nagranym przejazdem na odcinku drogi ekspresowej [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych z uwagi na wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.),

z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

Strona pismem z dnia 2 grudnia 2016 r. wniosła o umorzenie postępowania

i wskazała, że znak T-34 znajdujący się w pasie drogowym jezdni [...] znajdował się po nieprawidłowej lewej stronie jezdni, a powinien być umieszczony po jej prawej stronie pod numerem drogi.

Decyzją z dnia [...] maja 2017r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., zwanej dalej utd), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez stronę od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej

w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), orzekł utrzymuję zaskarżoną decyzję

w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania organ postanowił dopuścić dowód z dokumentów: pism Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia 20 stycznia 2014 r. z dnia 6 października 2014 r., pisma Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia 24 stycznia 2017 r. na okoliczność prawidłowego oznakowania odcinka drogi krajowej [...]-(granica państwowa) - aktualna nazwa odcinka [...], tabliczkami informacyjnymi T-34, informującymi o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Z powyższych pism wynika, że na wskazanym odcinku odpowiednio zamontowano tabliczki T-34 w dniu [...] listopada 2011 r., zaś w toku przeprowadzonych kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości w ich ustawieniu.

Na podstawie pism pochodzących od zarządcy drogi krajowej ustalono, że projekt stałej organizacji ruchu w ciągu drogi ekspresowej [...] na ww. odcinku w zakresie oznakowania systemu elektronicznego poboru opłat został zatwierdzony w dniu 7 listopada 2011 r. Rzeczywisty termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu, czyli montaż oznakowania w terenie nastąpił w dniu 23 listopada 2011 r., oraz został uzupełniony w związku z trwającymi pracami w dniu 12 kwietnia 2013 r.

Na podstawie pism pochodzących od zarządcy drogi krajowej, organ stwierdził, że wskazany odcinek drogi ekspresowej [...] został prawidłowo oznakowany a w czasie kontroli nie stwierdzono uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, oznaczających pobór opłaty elektronicznej.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r organ powiadomił stronę o dopuszczeniu dowodu pisma informacyjnego Zastępcy Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...] z dnia 24 stycznia 2017 r. na okoliczność prawidłowego oznakowania odcinka drogi ekspresowej [...] tabliczkami informacyjnymi T-34.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Jednocześnie przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Ponadto w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp wyraźnie zaznaczono, że obowiązek dotyczy pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 prawa o ruchu drogowym dopuszczalna największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna. Za naruszenie obowiązku uiszczenia obowiązku opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, wymierza się karę pieniężną w wysokości:

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1 500 zł - w pozostałych przypadkach.

W przedmiotowej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] został zarejestrowany jako samochód osobowy i dlatego właścicielowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 udp tj. w wysokości 500 zł.

Według art. 13k ust. 4 udp kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 6 udp, na podmiot o którym mowa w art. 13k ust. 4 udp, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia wymienione w art. 13k ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 udp, dotyczące danego pojazdu samochodowego. Stosownie zaś do treści art. 13k ust. 7 udp, za dobę uznaje się okres od godziny 0:00 do godziny 24:00 w danym dniu. Na podstawie art. 13k ust. 9 udp kary pieniężne wymienione w art. 13k ust. 1 udp, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.

Organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego,

w szczególności z informacji zawartych w systemie elektronicznego poboru opłat, bezsprzecznie wynika, że strona postępowania nie dopełniła powyższego obowiązku. Korzystający nie zawarł umowy z pobierającym opłatę elektroniczną na poddany kontroli pojazd. Zawarcie umowy powinno nastąpić przed rozpoczęciem korzystania z dróg płatnych.

Organ, stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

W niniejszej sprawie pojazd, nie był wyposażony w urządzenie viaBox, wobec tego opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona. Naruszono tym samym określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazd po płatnych odcinkach dróg krajowych. Za takie postępowanie w myśl obecnie obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego należało wymierzyć karę w wysokości 500 zł. W zaskarżonej decyzji kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, została zatem nałożona prawidłowo.

Na podstawie pism z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad organ ustalił, że droga ekspresowa [...] na w/w odcinku była prawidłowo oznakowana znakami i tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, iż jest to płatny odcinek drogi krajowej.

Organ w toku postępowania po analizie płyty CD z nagranym przejazdem na odcinku drogi ekspresowej [...] dostarczonej przez stronę pismem z dnia 9 lutego 2016r. stwierdził prawidłowe usytuowanie znaku T-34 przy wjeździe na odcinek drogi [...], którym poruszał się kontrolowany pojazd.

Organ wskazał, że na drogach objętych obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej znajdują się odpowiednie znaki drogowe, z których znaczeniem strona powinna zapoznać się przed wykonywaniem przejazdu. Zasady stosowania tych znaków na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.)

Tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady [...], drogi ekspresowej [...] lub innej drogi krajowej [...], występującym samodzielnie, (por. załącznik nr 1, część 5 pkt 5.2.45a oraz część 6 pkt. 6.3.7.9. w/w rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.)

Pismem z dnia 12 czerwca 2017r. J. L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Na tej podstawie wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący ponownie wskazał na nieprawidłowe oznakowanie zjazdu drogi krajowej [...], co przedstawia nagrany film na płycie CD, który został dostarczony 9 lutego 2016 r. do siedziby Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Droga powinna być oznakowana, a nie była na którą to okoliczność skarżący posiada dwóch świadków oraz nagrany film. Znak został postawiony dopiero w maju 2017 r. Na miejscu gdzie nie było wymaganego znaku kierujący pojazdem był osobiście z inspektorem ruchu drogowego T. M., który odbywał służbę tego dnia w tych okolicach, w celu udowodnienia braku znaku T-34.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązany jest na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.

Granice orzekania przez organ II instancji wyznaczają ramy sprawy administracyjnej podlegającej ponownemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy, zgodnie z treścią zasady dwuinstancyjności, nie zaś jedynie wnioski i zarzuty odwołania. Mają one jednak wpływ na zakres obowiązków tego organu. Jest on bowiem obowiązany rozpatrzyć i odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w treści odwołania.

Wykonanie tego obowiązku ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości czynionych przez organ odwoławczy ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że twierdzenia, wnioski i zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu mieszczą się w pojęciu materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., który – co należy podkreślić – musi zostać wnikliwie rozpatrzony w całości przez organ. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W przeciwnym razie może dojść do naruszenia art. 7, 77 i 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Organ odwoławczy rozpatruje więc sprawę ponownie w jej całokształcie, mając na uwadze nie tylko powyższe przepisy, ale także ogólne reguły postępowania administracyjnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt: II GSK 195/12, II GSK 392/11, II GSK 2333/11).

Skarżący konsekwentnie w toku postępowania administracyjnego jak i w skierowanej do sądu skardze, wskazywał na okoliczności, które w jego ocenie powinny skutkować umorzeniem postępowania, a mianowicie podnosił niewłaściwe oznakowanie drogi, za przejazd po której pobiera się opłatę elektroniczną.

W ocenie Sądu okoliczność ta nie została wyjaśniona przez organ w sposób nie budzący wątpliwości. Po pierwsze organ nie odniósł się do kwestii daty w jakiej znak informujący o konieczności uiszczenia opłaty został umieszczony na drodze. Skarżący podnosi, że okoliczność tę może potwierdzić m.in. inspektor T. M., który był razem ze skarżącym na miejscu kontroli. Do okoliczności tej organ w ogóle nie odniósł się. Za wystarczające nie można uznać powołanie się na pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z których wynika, że droga ekspresowa [...] na w/w odcinku była prawidłowo oznakowana znakami i tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, iż jest to płatny odcinek drogi krajowej. Strona ma prawo oczekiwać, że organ odniesie się i wyjaśni wszystkie podnoszone przez nią w toku postępowania administracyjnego wątpliwości. Aby wyjaśnić podnoszone przez skarżącego wątpliwości tj. czy w dacie kontroli droga była oznakowana organ powinien zatem przesłuchać inspektora T. M.

W wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. (II GSK 1758/12, LEX nr 1495108) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl, także wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, jak również wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568).

Niezależnie od powyższego organ nie odniósł się do zarzutu braku prawidłowego umieszczenia tabliczki T-34 informującej, że dana droga objęta jest systemem elektronicznej opłaty drogowej.

Zasady stosowania znaków na drogach uregulowane zostały

w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.).

Zgodnie z załącznikiem nr 1 ww. rozporządzenia, część 1.5 pkt 1.5.1. zasady ogólne, znaki umieszcza się:

1) po prawej stronie jezdni lub nad jezdnią, jeżeli dotyczą jadących wszystkimi pasami ruchu;

2) nad poszczególnymi pasami ruchu, jeżeli dotyczą jadących tylko tymi pasami ruchu;

3) po lewej stronie jezdni:

a) samodzielnie, jeżeli dopuszczają to przepisy rozporządzenia w sprawie znaków

i sygnałów drogowych,

b) jako powtórzenie znaków umieszczonych po prawej stronie na drogach dwujezdniowych, których jezdnie posiadają więcej niż jeden pas ruchu, przy czym jako obowiązkowe dotyczy to znaków kategorii A, B (z wyjątkiem znaków B-35 do B-38), G oraz znaków D-6, D-6a, D-6b,

c) na drodze jednokierunkowej, przy czym jako obowiązkowe dotyczy to znaków D-6, D-6a, D-6b oraz znaków kategorii G;

4) na jezdni, jeżeli droga jest zamknięta dla ruchu lub ruch na niej jest ograniczony;

5) na wysepkach w obrębie skrzyżowań, jeżeli znak nakazu wskazuje obowiązek jazdy w określonym kierunku;

6) na drogach dla rowerów.

Jeżeli znak po lewej stronie jezdni jest powtórzeniem znaku umieszczonego po prawej stronie, to powinien znajdować się w tym samym przekroju poprzecznym drogi, chyba że warunki lokalne to uniemożliwiają lub przepisy załącznika stanowią inaczej.

Z powyższego wynika zatem, że zasadą jest umieszczenie znaków po prawej stronie jezdni lub nad jezdnią, a w przypadkach wymienionych w przepisach również po lewej stronie.

Ponadto tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady [...], drogi ekspresowej [...] lub innej drogi krajowej [...], występującym samodzielnie, (por. załącznik nr 1, część 5 pkt 5.2.45a oraz część 6 pkt. 6.3.7.9. w/w rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.).

Jak wynika ze stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę przedmiotowa droga została oznakowana tabliczkę T-34, która została umieszczona przy lewym pasie jezdni pod znakiem drogowym A18-B zwierzęta dzikie.

Wobec powyższych uregulowań prawnych, zdaniem sądu skarżący ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez organ podstaw umieszczenia znaku po lewej stronie jezdni oraz dopuszczalności umieszczenia tabliczki T-34 pod znakiem drogowym A18-B zwierzęta dzikie.

Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania.

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.