Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 620/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant Ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

(dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...]

(dalej "zaskarżona decyzja") Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda"),

po rozpatrzeniu odwołania T.P., (dalej "skarżąca") od decyzji

Prezydenta Miasta S. (dalej "Prezydent") z dnia [...] października 2011 r.

nr [...], orzekającej o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego

z budynku przy ul. [...] w S. (dalej odpowiednio: "sporny budynek", "sporna nieruchomość", "wymeldowanie ze spornego budynku"), utrzymał decyzję Prezydenta w mocy.

II. Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w następującym stanie faktycznym:

1.1. W dniu [...] marca 2008 r. M.S. (dalej "wnioskodawca") wystąpił

do Prezydenta z wnioskiem o wymeldowanie skarżącej ze spornego budynku. Wnioskodawca powołał się na treść prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2007 r. zapadłego w postępowaniu w sprawie o sygnaturze akt [...] przysądzającego wnioskodawcy własność nieruchomości, na której znajdował się budynek oraz na tę okoliczność, że w ciągu trzech lat poprzedzających złożenie przedmiotowego wniosku, skarżąca nie zamieszkiwała w spornym budynku.

1.2. W toku wszczętego przez Prezydenta postępowania administracyjnego

w przedmiocie wymeldowania skarżącej ze spornego budynku, skarżąca przedłożyła organowi administracji kopię pozwu o przywrócenie posiadania spornej nieruchomości, jaki wniosła do Sądu Rejonowego w S..

2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] Prezydent orzekł

o wymeldowaniu skarżącej ze spornego budynku uznając, że skarżąca spełniła przesłanki, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993;

dalej "ustawa meldunkowa"), albowiem skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego

bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wobec uzyskania przez powyższe postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 2007 r. waloru prawomocności, Prezydent nie uznał wystąpienia przez skarżącą z pozwem

o przywrócenie posiadania za stanowiący przeszkodę dla wydania rozstrzygnięcia

w sprawie.

3. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania od powyższej decyzji Prezydenta, Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz przekazał sprawę organowi administracji pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

4. Prezydent decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] orzekł

o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego wobec zaistnienia przesłanek,

o których mowa w przywołanym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej.

5. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącą odwołania od decyzji

Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2009 r., Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2009 r.

nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję Prezydenta w mocy.

6. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1965/09, Sąd uchylił powyższą decyzję Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymującą ją w mocy, decyzję Wojewody z dnia [...] września 2009 r.

7. Prezydent decyzją z dnia [...] października 2011 r. (dalej "decyzja

Prezydenta") ponownie orzekł o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego wobec zaistnienia przesłanek, o których mowa w przywołanym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej. Organ administracji oparł się w swoim rozstrzygnięciu o złożone w dniu [...] lipca 2010 r. na rozprawie administracyjnej zeznania świadków: komornika sądowego oraz mieszkańców ul. [...] w S., a także o wyjaśnienia przesłuchanego w charakterze strony – wnioskodawcy, a ponadto o dowód z pism Zakładu Energetycznego [...] w S. oraz Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] w S. Organ administracji oparł się również o wynik oględzin spornego budynku dokonanych w dniu 29 grudnia 2010 r. w toku postępowania w przedmiocie wymeldowania syna skarżącej – S.N. z pobytu stałego ze spornego budynku.

7.1. Skarżąca, prawidłowo wezwana, nie stawiła się na rozprawę administracyjną w dniu [...] lipca 2010 r., a swojej nieobecności nie usprawiedliwiła. Świadek J.Ż. - komornik sądowy, zeznała, że skarżąca mieszkała dawniej w spornym budynku, ale wiosną 2006 r., kiedy świadek dokonywała opisu

i oszacowania spornej nieruchomości, nieruchomość była pusta: pomieszczenia spornego budynku były zdewastowane, brak było mebli, urządzeń domowych - posesja robiła wrażenie miejsca spotkań osób pijących alkohol. Było to przed nabyciem tej nieruchomości przez wnioskodawcę - już wówczas w spornym budynku brak było mediów, prądu, w kotłowni nie było pieca centralnego ogrzewania. Krany były wykręcone, parkiet w pomieszczeniach – wybrzuszony, a wszystko to wskazywało

na to, że dom od dłuższego czasu był nie zamieszkały. Komornik zeznała ponadto,

że w tym okresie korespondencję do skarżącej kierowała do zakładu karnego w którym skarżąca przebywała, a następnie na wniosek skarżącej - na adres w N. Świadek zeznała, że skarżąca odwiedziła ją w kancelarii komorniczej wiosną 2008 r., po opuszczeniu przez skarżącą zakładu karnego i od tego momentu nie zamieszkała już w spornym budynku, ponieważ nieruchomość nabył wnioskodawca. Świadek J.K. zeznała, że sporny budynek, naprzeciw którego świadek mieszka, od ok. dziewięciu lat był niezamieszkały. W tym czasie świadek nie widziała nikogo na terenie spornej nieruchomości - zaniedbanej, opuszczonej i zarośniętej. Nieruchomość była jedynie teren spotkań młodocianych. Świadek zeznała,

że nie widziała na terenie spornej nieruchomości kobiety, ani mężczyzny, a o tym,

że mieszkała tam kobieta z synem, wie jedynie od sąsiadów. Świadek zeznała,

że rolety antywłamaniowe w spornym budynku były zaciągnięte w ciągu dnia i nocy. Świadek G.P. zeznał, że kiedy siedem lat wcześniej sprowadził się

na ul. [...], sporna nieruchomość była opuszczona, zarośnięta krzakami

i zaniedbana. Żaluzje antywłamaniowe są cały czas opuszczone. Nikt z domu

nie wychodził i nie wchodził do niego. Świadek stwierdził, że sporadycznie dwa razy

w roku, do zimy 2005 r., pojawiała się w spornym budynku skarżąca, bo żaluzje

w oknach były odchylone i dom był wietrzony. Stwierdził również, że około pięć lat wcześniej skarżąca pojawiła się na nieruchomości "na dziwnych zasadach": był wówczas w spornym budynku, ponieważ pomagał skarżącej wyważyć zamek, który się zaciął. W spornym budynku zastał puste pomieszczenia: brak mebli, wyposażenia, zdewastowane podłogi i częściowo nie wytynkowane wnętrza. Świadek zeznał, że zimą 2005 r. skarżąca "koczowała" około miesiąca w pomieszczeniu na poddaszu i paliła tam ognisko na podłodze, ponieważ był ślad po ognisku, sporny budynek odcięty był

od mediów, ponieważ wodę skarżąca przynosiła bańką, wszędzie stały świeczki

i nie było licznika na energię elektryczną, w domu było zimno, temperatura była

jak na zewnątrz budynku. Jak wynika z protokołu rozprawy, świadek zeznał, że "jak się ociepliło, skarżąca pojawiła się ponownie, również na krótki okres". Świadek zeznał,

że końca 2006 r. regularnie zabezpieczał sporną nieruchomość posesję zamykając bramę na łańcuch, ponieważ bał się, że młodzież przychodząca na teren spornej nieruchomości może spalić budynek. Kiedy pojawił się wnioskodawca, świadek przekazał mu klucze od kłódki i do dnia rozprawy, sporny budynek nie jest zamieszkały. Wnioskodawca wyjaśnił, że w momencie nabycia przez niego spornej nieruchomości, nieruchomość była zdewastowana i opuszczona – zastał zamknięte drzwi spornego budynku, wybite jedno okno, wszędzie pełno było porozrzucanych butelek. Wnioskodawca stwierdził, że w 2007 r. zabezpieczył jedynie uszkodzoną siatkę i uprzątnął teren spornej nieruchomości - od tego czasu skończyły się tam spotkania młodzieży pijącej alkohol. W styczniu 2008 r. wymienił zamki w drzwiach – wewnątrz spornego budynku zastał typowy pustostan: brak mebli, ubrań

i jakiegokolwiek sprzętu domowego. W ocenie wnioskodawcy, budynek robił wrażenie od dawna nie zamieszkałej meliny: brakowało pieca centralnego ogrzewania, armatury łazienkowej – dopływ: prądu, gazu i wody był odcięty od 2005 r. W czasie, kiedy komornik sądowy dokonywał wyceny, sporny budynek był opuszczony i zdewastowany. Wnioskodawca wyjaśnił, że jest w posiadaniu spornego budynku oraz że pomiędzy dniem nabycia przez niego spornego budynku, a dniem składania wyjaśnień, skarżąca nie mieszkała i nie mieszka w spornym budynku. Wnioskodawca wyjaśnił,

że po nabyciu nieruchomości pozyskał informacje od sąsiadów, że były w niej zameldowane osoby - poprzednia właścicielka z synem - w marcu 2008 r. wnioskodawca wystąpił o wymeldowanie skarżącej oraz syna skarżącej - S.N.

7.2. Prezydent dopuścił jako dowód w postępowaniu administracyjnym pisma Zakładu Energetycznego [...] w S. oraz Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji [...] w S., zgodnie z którymi ostatnie rachunki za zużycie w budynku energii elektrycznej i wody wystawiono odpowiednio w kwietniu 2005 r. oraz maju 2005 r. Organ administracji pierwszej instancji wziął pod uwagę również wynik oględzin spornego budynku dokonanych, jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 29 grudnia 2010 r., który, w ocenie organu administracji, potwierdził okoliczność, że skarżąca długotrwale nie zamieszkuje w spornym budynku. Prezydent ustalił ponadto, że Sąd Rejonowy w S. prawomocnym wyrokiem zapadłym w sprawie o sygn. akt [...] oddalił powyższe powództwo skarżącej

o przywrócenie posiadania spornej nieruchomości.

8.1. Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. skarżąca została poinformowana

o zakończonym postępowaniu administracyjnym i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zajęcia stanowiska

8.2. W dniu 22 września 2010 r. organ administracji uwzględnił wniosek skarżącej i przesłał jej kopie akt sprawy w celu zapoznania się i zajęcia stanowiska, ponadto uwzględnił wniosek skarżącej o zmianę terminu zapoznania się z aktami sprawy, umożliwiając skarżącej zapoznanie się z zebranym materiałem

do dnia 22 października 2010 r.

9. Jak wynika z akt administracyjnych, prawomocnym wyrokiem

z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2098/10, Sąd

oddalił skargę skarżącej na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2010 r.

nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia

na postanowienie Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu rozprawy administracyjnej. Ponadto prawomocnym wyrokiem

z dnia 7 czerwca 2011 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 103/10 Sąd oddalił skargę skarżącej na postanowienie Wojewody z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta z dnia [...] października 2010 r.

nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie

o wymeldowanie skarżącej ze spornego budynku.

10. W ocenie Prezydenta, na żadnym z etapów postępowania administracyjnego skarżąca nie odniosła się ściśle do przedmiotu postępowania, a pisma wnoszone przez skarżącą miały jedynie na celu wydłużenie postępowania, nie zawierając

przy tym informacji istotnych w sprawie.

11. W odwołaniu od decyzji Prezydenta, skarżąca zarzuciła organowi administracji pierwszej instancji naruszenie prawa i godności człowieka oraz uchybienie zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej i stronniczość.

12. Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta.

12.1. Wydając zaskarżoną decyzję, Wojewoda ustalił, że wnioskodawcy przysługiwał tytuł prawny do spornego budynku oraz uznał, że skarżąca

nie zamieszkuje w spornym budynku od 2005 r.

12.2. Ustalenia Prezydenta oparte o treść pism z Zakładu Energetycznego [...] w S. oraz Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji

[...] w S., zgodnie z którymi ostatnie rachunki za zużycie w budynku energii elektrycznej i wody wystawiono w 2005 r. Wojewoda uznał za słuszne. Organ odwoławczy uznał zeznania świadków za spójne, a wyjaśnienia wnioskodawcy

za wiarygodne. W świetle powyższego, organ odwoławczy uznał, że skarżąca

nie zamieszkuje w spornym budynku co najmniej od ok. 2003 r., nie posiada kluczy

do spornego budynku, a także nie ma tam żadnych rzeczy osobistych, uznając tym samym, że trwale opuściła miejsce stałego zameldowania: w okresach pomiędzy pobytami w aresztach, jak i po wyjściu na wolność w 2007 r., skarżąca nie powróciła

do miejsca zameldowania na pobyt stały. Wojewoda uznał przy tym, że opuszczenie spornego budynku miało charakter dobrowolny. Tym samym Wojewoda uznał,

że w odniesieniu do skarżącej zaistniały przesłanki wynikające z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej, co nakazywało uznać rozstrzygnięcie Prezydenta za prawidłowe.

12.3. Wojewoda uznał zarzuty odwoławcze dotyczące uchybień prawa

w postępowaniu dowodowym za bezzasadne, uznając, że Prezydent przeprowadził postępowania dowodowe z poszanowaniem wymogów art. 79 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej "K.p.a."), gwarantując stronom postępowania udział w toku czynności wyjaśniających. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że skarżąca będąc osobiście

w Urzędzie Miasta S. w dniu 22 października 2010 r. odmówiła zapoznania się

z aktami sprawy. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda przekazał akta administracyjne Burmistrzowi Miasta N. w celu zapewnienia mieszkającej tam skarżącej, czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości, ani nie wystąpiła o zmianę miejsca, w którym mogłaby zapoznać się

z aktami administracyjnymi. Wojewoda ustalił ponadto, że skarżąca nie skorzystała

z prawa do ustanowienia pełnomocnika chociażby do czynności zapoznania się

z aktami sprawy. Wojewoda uznał przy tym, że skarżąca dobrowolnie i świadomie zrezygnowała z podjęcia jakichkolwiek czynności, które by świadczyły o chęci zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego, a gwarancje postępowania, o których mowa w przepisach art. 10 K.p.a. zostały skarżącej zapewnione. Ponadto

w ocenie Wojewody znaczenie ma ta okoliczność, że w toku postępowania wyjaśniającego, skarżąca nigdy nie odniosła się ściśle do przedmiotu postępowania.

III. W skardze do Sądu, skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji, zarzuciła organowi odwoławczemu oparcie rozstrzygnięcia o zeznania świadków, którzy w ocenie skarżącej mijali się z prawdą, a interpretację zeznań świadków, dokonaną przez organy obu instancji, uznała za błędną. Podniosła przy tym, że do dnia wniesienia skargi nie doręczono jej dokumentu urzędowego przejęcia nieruchomości

przez wnioskodawcę oraz to, że nie zapoznała się z materiałem procesowym zgromadzonym po zapadnięciu wyroku Sądu z dnia 22 września 2009 r. uchylającego decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymującą w mocy decyzję Wojewody o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2008 r. w przedmiocie wymeldowania S.N. z pobytu stałego w spornym budynku. Skarżąca podniosła przy tym,

że dysponowała kluczami dopóki wnioskodawca nie zmienił zamków, wróciła do spornego budynku w 2007 r., a fakty: wymiany zamków oraz zdewastowania wnętrza budynku podniosła jako świadczące o tym, że opuszczenie budynku przez skarżącą miało charakter przymusowy. Skarżąca podniosła również to, że nie była obecna

w Urzędzie w dniu 22 października 2010 r, w nie doręczono jej kopii akt postępowania oraz nie udzielono odpowiedzi na pismo z dnia 6 stycznia 2012 r. W ocenie skarżącej, dla wymeldowania osoby konieczne jest, aby ta chciała stworzyć w innym mieszkaniu swoje centrum życiowe, a sam fakt przejściowej, czy nawet regularnej nieobecności skarżącej nie upoważniał organu administracji do podjęcia decyzji o wymeldowaniu.

IV. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując uprzednio zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

V. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Wojewody [...] z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy

z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych -

Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

VI. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach.

W ocenie Sądu naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie.

VII. Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym trafnie uznały, że skarżąca opuściła sporny budynek, w związku

z czym zaszły przesłanki do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego w spornym budynku na podstawie art.15 ust.2 ustawy meldunkowej.

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Wojewody prowadzi

do następujących wniosków:

1. W myśl przepisu art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej, w przypadku, gdy podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu wystąpi z wnioskiem o wymeldowanie osoby zameldowanej na pobyt stały w tym lokalu, która to nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, pomimo tego, że opuściła miejsce pobytu stałego, organ administracji wydaje decyzję w sprawie wymeldowania tej osoby.

2. W postępowaniu w niniejszej sprawie, wnioskodawca wykazał, zdaniem Sądu, istnienie przysługującego mu tytułu prawnego do spornego budynku poprzez to,

że powołał się na treść prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w S. przysądzającego mu własność nieruchomości, na której znajdował się budynek. Tym samym należało uznać, że wnioskodawcy przysługiwało prawo do wystąpienia

z powyższym wnioskiem.

3. Okoliczność, że skarżąca była zameldowana na pobyt stały w budynku

oraz nie wymeldowała się z pobytu stałego, pozostawała poza sporem. Kwestię sporną stanowiło to, czy skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego w budynku. W ocenie Sądu, w świetle wyników przeprowadzonego przez Prezydenta postępowania dowodowego obejmującego zeznania świadków, dokumentację odzwierciadlającą dostarczanie

do spornego budynku energii elektrycznej i wody oraz wynik oględzin spornego budynku, należało przyjąć, że w okresie objętym postępowaniem, skarżąca w spornym budynku nie zamieszkiwała.

4. Sąd podziela pogląd znajdujący zwoje odbicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"), w myśl którego pobyt stały oznacza zamieszkiwanie z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych

i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., sygn. akt V SA 1496/00), a o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy meldunkowej można mówić, wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00).

5. W ocenie Sądu materiał przedstawiony przez skarżącą nie pozwalał, w zestawieniu z w pełni wiarygodnymi wynikami postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ obu instancji, na przyjęcie, jakoby w okresie objętym postępowaniem skarżąca stale, czy choćby długotrwale przebywała w spornym budynku. Przeciwnie, dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzą do wniosku, że opuszczenie przez skarżącą spornego budynku miało charakter trwały i było dobrowolne. Twierdzenia skarżącej o niedobrowolności opuszczenia lokalu nie zasługują na wiarę.

5.1. Materiał dowodowy sprawy (zeznania świadków, wyjaśnienia wnioskodawcy, dowody z pism przedsiębiorstw dostarczających energię elektryczną oraz wodę do spornej nieruchomości, wynik oględzin spornego budynku, prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. oddalający powództwo skarżącej o przywrócenie posiadania spornej nieruchomości) potwierdza, że od szeregu lat skarżąca nie zamieszkuje w spornym budynku.

5.2. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że skarżąca w okresach:

od dnia 9 sierpnia 2000 r. do dnia 20 grudnia 2002 r., od dnia 29 grudnia 2003 r.

do dnia 12 marca 2004 r. oraz od dnia 19 kwietnia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. przebywała w aresztach śledczych. Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika bowiem, aby w okresach pomiędzy pobytem w aresztach, jak również po opuszczeniu aresztu w 2007 r. sporny lokal stanowił miejsce koncentracji życiowych interesów skarżącej.

5.3. W ocenie Sądu, dowody zostały zebrane w sposób wyczerpujący - są spójne, logiczne i nie budzą żadnych wątpliwości. Sąd podziela przy tym przywołaną przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocenę, że w toku całego postępowania wyjaśniającego, skarżąca w swoich pismach nie odnosiła się ściśle

do przedmiotu postępowania.

6. W ocenie Sądu, brak było podstaw dla uznania, jakoby prowadzące postępowanie organy administracji obu instancji nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień w sposobie uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji. W ocenie Sądu, na uwagę zasługują: przekazanie przez organ odwoławczy akt administracyjnych sprawy do Urzędu Miasta

w N., w którym to mieście mieszkała skarżąca, w celu ułatwienia skarżącej dostępu do materiału postępowania, a także to, że skarżąca, będąc w Urzędzie Miasta S., odmówiła zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym, Sąd uznał,

że skarżąca miała możność zapoznania się z materiałem zebranym w przebiegu postępowania oraz wypowiedzenia się co do jego treści.

7. Odnosząc się do zarzutów skargi w innych, niż powyższe, kwestiach, Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw dla uznania za błędną interpretacji zeznań świadków, dokonaną przez organy obu instancji. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że żaluzje antywłamaniowe opuszczone w ciągu dnia,

w przeciągu długiego okresu czasu, wskazują, że w budynku nikt nie mieszka.

Z kolei, w świetle ustaleń dokonanych przez Prezydenta, wymiana zamków

przez wnioskodawcę nie może świadczyć o tym, że opuszczenie budynku

przez skarżącą miało charakter przymusowy.

8. Co się zaś tyczy kwestii doręczenia skarżącej dokumentu potwierdzającego przejęcie nieruchomości przez wnioskodawcę oraz dysponowania przez skarżącą kluczami do spornego budynku, jak również zaniechania przez Wojewodę udzielenia skarżącej odpowiedzi na pismo z dnia 6 stycznia 2012 r., w ocenie Sądu kwestie te,

w świetle całokształtu ustaleń, nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania.

9. Na zakończenie niniejszych rozważań, Sąd uważa za wskazane podnieść,

że w świetle przepisu art. 9 ust. 2 ustawy meldunkowej, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym, a zatem służy odzwierciedleniu stanu faktycznego

(ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w lokalu). Tym samym zaniechanie

przez Prezydenta wymeldowania skarżącej z pobytu stałego, po dokonaniu przywołanych wyżej ustaleń postępowania administracyjnego, musiałoby skutkować utrwaleniem w ewidencji stanu fikcji prawnej.

Wobec powyższego, Sąd uznał decyzję Prezydenta oraz zaskarżoną decyzję

za wydane zgodnie z przepisami prawa, a przez to nie znalazł przesłanek

dla uwzględnienia skargi i na podstawie przepisu art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.