Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 593/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2018 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. z urzędu stwierdził wygaśniecie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku jednorodzinnego wraz z budowa parterowego budynku garażowego oraz przebudowa, nadbudowa, rozbudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku garażowego na funkcję mieszkalna a także budowa murowanego ogrodzenia wraz z zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stwierdzaj jej wygaśniecie, jeżeli: 1/ inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2/ dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Organ stwierdził, że od dnia 28 marca 2017 r. na terenie objętym ustaleniami decyzji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek – Fiołkowa" uchwalony uchwałą nr LXV/1584/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. Po zbadaniu warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji w kontekście ustaleń planu miejscowego stwierdzono, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji, ponieważ określono w inny sposób warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W granicach obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek – Fiołkowa" ustalono tereny pod zabudowę o funkcji usługowej o przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi, różniącą się od funkcji budynku określonej w decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. Ustalono również, że na podstawie przedmiotowej decyzji ustalającej warunki zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Od tej decyzji odwołanie wniósł G. W. zarzucając naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, iż w sprawie ziściły się przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, art. 97 § l pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr LXV/1584/17 z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru "Ugorek - Fiołkowa", art. 8 K.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania przytoczono rys historyczny sprawy i podniesiono, że brak jest podstaw merytorycznych do stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji o warunkach zabudowy, a to ze względu na fakt, że wykazane różnice pomiędzy ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, a tymi wynikającymi z planu nie są znaczne ani istotne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzenie jej wygaśnięcia oznacza koniec możliwości ubiegania się o pozwolenie na budowę na podstawie tej decyzji. Jednym z przypadków, w których stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne, jest uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Na tle tego przepisu art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym problem interpretacyjny dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego w stosunku do ustaleń decyzji. "Inne", nie tylko z punktu widzenia wykładni językowej, jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Użycie tego pojęcia w art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w kontekście wykładni systemowej i celowościowej - wskazuje na zasadność jego szerokiego rozumienia. Podnosi się w piśmiennictwie, że pojęcie to należy interpretować szeroko w związku ż tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji o warunkach zabudowy, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie) jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są tożsame z tymi, które wynikają z planu. Należy też wskazać, że w świetle przepisu art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2, przewidującego stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w razie wejścia w życie obejmującego ten sam teren miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W związku z tym w razie ustalenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wprawdzie wydana, ale nie zyskała jeszcze waloru ostateczności, brak jest podstaw, aby uznać, że przepisu art. 65 ust. 1 pkt 2 nie stosuje się. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym aktualnie funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...].06.2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Należy również stwierdzić, że obowiązuje również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa", który wszedł w życie w dniu 28 marca 2017 r., a którym objęty jest teren przedmiotowej inwestycji. Ponadto na podstawie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Z kolei weryfikacji wymaga, czy ustalenia przedmiotowego planu miejscowego są inne niż warunki zabudowy ustalone w decyzji z dnia [...].06.2014 r. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek - Fiołkowa" teren inwestycji objęty przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2014 r. przeznaczony pod inwestycję kubaturową położony jest częściowo na obszarze, dla którego ustalono przeznaczenie: tereny zabudowy usługowej, oznaczone symbolem U. 12 (takie przeznaczenie posiadają w całości działki nr [...], [...] oraz częściowo działka nr [...]) oraz częściowo na obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonym symbolem MW.26 (takie przeznaczenie posiada część działki nr [...]. Przeznaczeniem podstawowym terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową (symbol U) jest realizacja budynków usługowych. Dla terenów przeznaczonych pod zabudowę usługową uchwała przewiduje następujące warunki dla zabudowy (§ 30 uchwały w sprawie planu): minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 30 %, wskaźnik intensywności zabudowy; 0,4 —1,8; maksymalną wysokość zabudowy: 16m; maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w terenie U.12: 30 m dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych. Jeśli natomiast chodzi o tereny o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o symbolu MW.26 przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono w § 24 ust. 2 uchwały lokalizację funkcji usługowej na dwóch pierwszych kondygnacjach budynków mieszkalnych. Dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną uchwała przewiduje następujące warunki dla zabudowy (§ 24 uchwały w sprawie planu): minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w terenie MW.26, MW.27: 50 %; minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego w terenie MW.28: 30 %; wskaźnik intensywności zabudowy: 1,4-2,5; maksymalną wysokość zabudowy: 25m; maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku w terenie MW.26: 30m; dopuszcza się lokalizację parkingów podziemnych. Dokonując porównania wyżej wskazanych warunków zabudowy ustalonych w przedmiotowej decyzji z wymogami wynikającymi z ustaleń obowiązującego planu, należy stwierdzić, że przedmiotowa decyzja musi ulec wygaszeniu. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że dla wygaszenia decyzji wystarczające jest wykazanie, że ustalone decyzją warunki są inne od ustanowionych w planie. Nie musi to oznaczać, że stoją one z postanowieniami planu w sprzeczności - choć akurat taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim wskazać należy na rozbieżności w zakresie funkcji zabudowy. Podlegający zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynek jednorodzinny oraz przebudowie, rozbudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania (na funkcję mieszkalną) istniejący budynek garażowy znajdują się w całości na tej część terenu inwestycji, która w planie miejscowym ma określoną funkcję zabudowy usługowej. Warunki zabudowy dla projektowanego parterowego budynku garażu również są inne niż ustalona funkcja terenów, w których znajdują się przedmiotowe działki. Dodać należy, że zapisy uchwały planistycznej określające przeznaczenie terenów, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów o symbolu w planie U. 12 i MW.26 nie dopuszczają możliwości nadbudowy, rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych ani realizacji budynków garażowych czy też murowanego ogrodzenia. W § 6 ust. 1 tekstu planu przewidziano jedynie, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem. W ramach wydzielonych terenów o określonym przeznaczeniu i ustalonych zasadach lub warunkach zagospodarowania dopuszczono realizację jedynie obiektów i urządzeń budowlanych oraz prowadzenie robót budowlanych, wskazanych w ustaleniach planu przy zachowaniu ustalonych planem parametrów i wskaźników (§ 6 ust. 2). W odniesieniu do legalnie istniejących obiektów i urządzeń budowlanych ustalono możliwość przebudowy, remontu i odbudowy oraz -niezależnie od ustaleń planu - rozbudowy w zakresie docieplenia lub wykonania szybów windowych i zewnętrznych klatek schodowych, pochylni i ramp dla niepełnosprawnych (§-6 ust, 3). Natomiast w § 7 ust. 7 tekstu planu zawarto zakaz stosowania ogrodzeń pełnych. Zatem ustalenia co do funkcji planowanej zabudowy ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy różnią się od ustaleń planu miejscowego dla obszaru, w którym znajduje się teren inwestycji, a zatem zasadny staje się wniosek, że są one inne niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy musi ulec wygaszeniu w całości. Ustalenia bowiem decyzji są inne niż ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ugorek - Fiołkowa", a zakres wykazanych rozbieżności jest taki, że po wyeliminowaniu ustaleń odmiennych niemożliwe jest zrealizowanie inwestycji jedynie w pozostałym zakresie.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł G. W. zarzucając naruszenie:

1/ art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania pomimo tego, że rozpatrzenie sprawy zależało od wyniku postępowania sądowego dotyczącego skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ugorek – Fiołkowa";

2/ art. 8 K.p.a. poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

3/ art. 11 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji;

4/ art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ nie odniósł się od zarzutu odwołania dotyczącego konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargą Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), uprawniony a zarazem zobowiązany jest do zbadania, czy w sprawie objętej skargą organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, a tym samym czy skarga jest zasadna, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocenia legalności decyzji organów administracji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wydana na skutek uchwalenia dla terenu objętego tą decyzją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego, postępowanie w sprawie powinno być zawieszone z uwagi na działania związane z zaskarżeniem uchwalonego planu oraz brak odniesienia się do tego zarzutu (nie zawieszenia postępowania) w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W ocenie sądu zarzuty skargi są pozbawione jakichkolwiek podstaw.

Zgodnie z dyspozycją art. 65 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przesłanką wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajduje się nieruchomość objęta ustaleniami warunków zabudowy w decyzji podlegającej wygaszaniu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wyznacza ramy urbanistyczno-architektoniczne planowanego przedsięwzięcia, jeżeli nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wynika to z brzmienia art. 4 ust 2 ustawy - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego a przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego jest "wzorcem" dla projektowanego zamierzenia tylko wtedy, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawi z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Innymi słowy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawia jakiejkolwiek mocy obowiązującej wydane wcześniej decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, ponieważ organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek badać zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki obowiązuje, choćby dla tego terenu przyszłej inwestycji były wyznaczone warunki zabudowy decyzją niewygaszoną. Z tego też powodu wygaszanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma jedynie formalny, porządkowy charakter, o czym świadczy choćby użyty w przepisie termin "stwierdzenie wygaśnięcia" a nie "wygaszenie". Stwierdza się decyzją to, co już wcześniej zaistniało. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny – potwierdza zaistaniały wcześniej stan prawny. Pogląd ten jest w orzecznictwie utrwalony. Dla przykładu można powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r.II OSK 1393/15, w którym orzeczono, że 1. przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. reguluje sytuację, gdy ustalenia uchwalonego planu miejscowego są inne niż określone wcześniej w decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji, gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 2. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Wygaszanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy decyzje te są sprzeczne z ustaleniami uchwalonego planu miejscowego, jest zabiegiem porządkującym (podobnie w wyroku NSA z 11 lutego 2014 r. II OSK 2195/12).

Nie można przyjąć, iż skarga na uchwałę w wprowadzającą plan miejscowy jest zagadnieniem wstępnym (prejudycjalnym) dla rozstrzygnięcia sprawy wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" judykatura rozumie sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania jest niedopuszczalne. Zagadnieniem wstępnym mogą być wyłącznie zagadnienia prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Organ, przed którym toczy się postępowanie - rozważając możliwość zastosowania tego przepisu - będzie zatem zobowiązany do ustalenia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym.

Związek taki (zależność) nie zachodzi pomiędzy postępowaniem o wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy a działaniami podjętymi w celu zaskarżenia uchwalonego planu miejscowego – nawet, jeżeli została złożona skarga na ten plan. Decyzja o ustalenie warunków zabudowy z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak mowa wyżej, niejako z mocy prawa wygasa – w procesie inwestycyjnym nie może być bowiem brana pod uwagę jako planistyczny wyznacznik parametrów planowanej zabudowy czy zagospodarowania terenu przyszłej inwestycji, skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek oceny projektu budowlanego w aspekcie jego zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, choćby w stosunku do tej (decyzji) nie stwierdzono jej wygaśnięcia. Nie istnieje żaden związek pomiędzy wydaniem decyzji porządkowej – stwierdzającej jedynie zaistniały fakt a postępowaniem w sprawie zaskarżenia, uchwały na akt planistyczny, który wyeliminował z obrotu prawnego decyzję ustalającą warunki zabudowy. Akceptacja poglądu prezentowanego przez stronę skarżącą prowadziłaby do zaistnienia sytuacji, kiedy postępowanie w sprawie ważności aktu prawa miejscowego byłoby prejudykatem w sprawie skutków prawnych, jaki ten akt wywarł z chwilą jego uchwalenia na byt decyzji administracyjnych, które regulują (częściowo) ten sam przedmiot. Pogląd taki w ocenie sądu nie jest uprawniony.

Na koniec stwierdzić należy, iż z powyższych wywodów wynika, iż w ocenie sądu samo uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wywiera wpływ na byt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy niezależnie od tego, jakie są ustalenia planu w relacji do decyzji a co wynika bezpośrednio z brzmienia art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to jednak nawet prezentując pogląd przeciwny, stwierdzić należy iż organ w zaskarżonej decyzji wykazał iż ustalenia planu są odmienne niż te wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, w szczególności co do przeznaczenia terenu.

Co do zarzutu braku ustosunkowani się do zarzutu braku odniesienia się przez organ do wniosku o zamieszenie postępowania jest on fałszywy, ponieważ organ II instancji do zarzutu się odniósł wskazując, że wniosek ten rozpoznał w odrębnym postanowieniu - wydał w dniu 30 stycznia 2018 r. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.