Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 127/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 165a, 212, art. 233 § 1 pkt 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i 239a; w zw. z art. 65, art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009  r. o Służbie Celnej
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Anna Wesołowska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania (w sprawie dokonania zmiany danych znajdujących się w aktach weryfikacyjnych punktu gier na automatach o niskich wygranych) 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w W. (Dalej Dyrektor IC), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak : [...], wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej O.p.), w związku z art. 65, art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2013r., poz. 1404), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, Spółki pod firmą PMG Play Sp. w z o.o. z siedzibą w K. (Skarżąca) na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w P. (Naczelnik UC) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym :

Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. Skarżąca poinformowała Naczelnika UC o włączeniu do eksploatacji automatów H. oraz B. w dniu 7 stycznia 2014r. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, zlokalizowanym w pubie "A." w miejscowości R. R., przy ul. Olszowej 3 lok. B, zwanym dalej "punktem gier".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] wydanym na podstawie art. 165a O.p Naczelnik UC odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dokonania zmiany danych znajdujących się w aktach weryfikacyjnych punktu gier z uwagi na fakt, iż decyzją z dnia [...] lipca 2011r. nr [...] Dyrektor IC cofnął w całości Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu [...] lipca 2008r. nr [...]

Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie zarzucając naruszenie:

- art. 165 a § 1 w związku z art. 216 § 1 ustawy O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 64 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej oraz § 3 i § 4 ust. 3 pkt 5, § 14 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2009 roku w sprawie urzędowego sprawdzenia poprzez ich niezastosowanie i niewydanie rozstrzygnięcia przewidzianego przepisami prawa w sytuacjach dokonywania zgłoszenia zmian w aktach weryfikacyjnych,

- art. 217 § 2 w związku z art. 124 ustawy O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nie odpowiadający wymogom przewidzianym w przepisach prawa, w tym poprzez nie wyjaśnienie szeregu okoliczności przyjętych za podstawę ustaleń stanu faktycznego, jak również poprzez niewyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej postanowienia,

- art. 127, 220 § 1, art. 239 a, art. 239 e w związku z art. 165 a ustawy O.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż decyzja cofająca zezwolenie wydana przez organ I instancji, której nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności może prowadzić do uznania, iż Skarżąca nie posiada ważnego zezwolenia na prowadzenie działalności w punkcie gier, co stanowiło przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia,

- art. 120, art. 121, art. 124 ustawy O.p. poprzez działanie w niniejszej sprawie wbrew obowiązującym przepisom, w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia,

- art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.204 z 21,07.1998r.) w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10 w związku z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu na decyzji organu I instancji, nieostatecznej, niewykonanej, a nadto wydanej na podstawie przepisu, wobec którego nie dopełniono obowiązku notyfikacji,

- art. 6, art. 8, art. 9 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wskazanym w zezwoleniu do końca ważności zezwolenia.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Dyrektor IC opisanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika UC z dnia 21 stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 2009 roku w sprawie urzędowego sprawdzenia (tekst jednolity Dz. U. z 2013, poz. 417 – dalej "rozporządzenie") urzędowe sprawdzenie przeprowadza się m. in. w podmiotach prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (dalej: AoNW ). W celu poddania się urzędowemu sprawdzeniu podmiot zobowiązany jest do złożenia właściwemu organowi Służby Celnej zgłoszenia zawierającego dane i informacje określone w przepisach rozporządzenia oraz do dołączenia określonych w rozporządzeniu załączników. Organ zaznaczył, że urzędowe sprawdzenie w podmiotach prowadzących działalność w zakresie gier na AoNW przeprowadza się przed rozpoczęciem takiej działalności lub przed jej wznowieniem po przerwie w jej prowadzeniu, trwającej dłużej niż 3 miesiące (art. 64 ust. 2 pkt 1 UoSC). W określonym w rozporządzeniu katalogu dokumentów, jakie należy dołączyć do zgłoszenia-w przypadku działalności w zakresie gier na AoNW – znajduje się natomiast m.in. zezwolenie na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na AoNW.

Organ wskazał, że wniosek Skarżącej o zatwierdzenie zmian w aktach weryfikacyjnych punktu gier nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na brak ważnego zezwolenia stanowiącego niezbędny warunek do prowadzenia działalności w punkcie gier. Wyjaśnił, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2008r., na podstawie której Skarżąca prowadziła działalność została cofnięta decyzją Dyrektora IC z dnia 28 lipca 2011 r.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 165 a O.p. organ stwierdził, że Naczelnik UC prawidłowo dokonał analizy dokumentów pod względem formalnym, w szczególności zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na AoNW z dnia [...] lipca 2008 r., które zostało cofnięte ww. decyzją z dnia [...] lipca 2011r. Organ podkreślił, że konsekwencją prawną wypływającą z decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niewątpliwie niemożność prowadzenia działalności w tym punkcie. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ I instancji zastosował art. 165a O.p. i odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż w dniu składania wniosku Skarżąca nie posiadała legitymacji do prowadzenia działalności.

Powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy stwierdził, że orzekanie merytoryczne w przedmiocie zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych punktu gier, mimo iż zezwolenie zostało cofnięte oznaczałoby brak respektowania przez organ treści wydanej decyzji o cofnięciu zezwolenia oraz skutków faktycznych i prawnych, jakie wywołało wprowadzenie tej decyzji do obrotu prawnego, a które w sposób bezpośredni rzutuje na prawną możliwość prowadzenia działalności w zakresie gier na AoNW. W ocenie organu odwoławczego, konsekwencją prawną wypływającą z decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niewątpliwie niemożność zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych punktu gier z uwagi na fakt, że w katalogu dokumentów, jakie należy dołączyć do zgłoszenia — w przypadku działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na AoNW, a Spółka takiego zezwolenia w dniu składania wniosku nie posiadała.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 239 a O.p. poprzez uznanie, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia podlega wykonaniu, organ wyjaśnił, że na podstawie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na AoNW nie jest możliwe prowadzenie egzekucji. Wskazał, że stosownie do treści art. 239 a O.p. decyzja nieostateczna, nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu chyba, że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 120, art. 121, art. 124 oraz art. 127 O.p., organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił przesłanki jakimi się kierował wydając zaskarżone postanowienie, w szczególności wskazał dlaczego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zatwierdzenia zmian akt weryfikacyjnych punktu gier, powołując się na fakt braku zezwolenia na prowadzenie działalności. Jednocześnie powołując się na ugruntowane orzecznictwo organ I instancji wskazał na brak podstaw do zastosowania w przedmiotowym przypadku regulacji przepisu art. 239 a ordynacji podatkowej, a tym samym wyjaśnił dlaczego uznał, iż decyzja cofająca zezwolenie w I instancji jest decyzją wykonalną.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 8, art. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wskazanym w zezwoleniu do końca jego ważności organ wyjaśnił, że działalność w zakresie gier hazardowych jest działalnością, której prowadzenie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa, w niniejszym przypadku jest to uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Organ zaznaczył, że decyzja cofająca zezwolenie przesądziła, że Spółka nie posiada wymaganej prawem legitymacji do prowadzenia tej działalności.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.204 z 21.07.1998r.) organ wskazał, że instytucję urzędowego sprawdzenia regulują wyżej wskazane przepisy UoSC oraz rozporządzenia w sprawie urzędowego sprawdzenia, a nie kwestionowane przez skarżącą Spółkę przepisy ustawy o grach hazardowych.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie :

1. art. 239 a O.p. poprzez jego nie zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, iż decyzja Organu I instancji cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności jest decyzją ostateczną i wykonalną;

2. art. 165a O.p. poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych nie może zostać wszczęte, ze względu na brak ważnego zezwolenia, w sytuacji gdy Spółka posiada ważne zezwolenie na prowadzenie działalności w lokalu położonym w miejscowości Raszyn Rybie przy ul. Olszowej 3 lok. B;

3. art. 212 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż Dyrektor Izby Celnej w W. jest związany decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. cofającą zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych w każdej innej sprawie toczącej się przed tym organem, pomimo nie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności;

4. art. 120 O.p. poprzez działanie w niniejszej sprawie wbrew obowiązującym przepisom prawa;

5. art. 121 O.p. poprzez działanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych;

6. art. 124 O.p. poprzez nie wyjaśnienie Stronie wszystkich przesłanek, którymi Organ kierował się w niniejszym postępowaniu i które spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji;

7. art. 127 w zw. z art. 128 O.p. poprzez uznanie, iż pomimo braku nadania decyzji Dyrektora IC z dnia [...] lipca 2011 r. cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych rygoru natychmiastowej wykonalności, decyzja ta jest wykonalna i tym samym naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania;

8. naruszenie art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. poprzez naruszenie zasady ochrony praw nabytych wynikającej z tej normy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu [...] października 2015 r. sąd dopuścił dowód z decyzji Dyrektora IC z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. cofającą Skarżącej zezwolenie udzielone decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje :

Skarga jest uzasadniona, zaskarżone postanowienia naruszają prawo, to jest art. 165a, art. 212 i 239a O.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu.

Rozstrzygnięcia wydane przez organy obu instancji opierają się na założeniu, że zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostało Skarżącej cofnięte nieostateczną decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. Cofnięcie zezwolenia w dniu [...] lipca 2011 r. oznaczało w ocenie organów, że postępowanie wywołane wnioskiem z [...] grudnia 2013 r. nie mogło się toczyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżąca nie dysponowała bowiem w tym dniu zezwoleniem na prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd nie podziela stanowiska organów obu instancji, że Skarżąca w dacie złożenia wniosku z [...] grudnia 2013 r. nie miała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oznacza z uwagi na cofnięcie decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2011 r. zezwolenia udzielonego decyzją z dnia [...] lipca 2008r.

Okolicznością niesporną w sprawie jest fakt udzielenia Skarżącej w dniu [...] lipca 2008 r. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja ta udzielona została na okres 6 lat, co oznacza, że do dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca mogła prowadzić działalność w zakresie wskazanym w decyzji z dnia [...] lipca 2008 r.

Fakt wydania w dniu [...] lipca 2011 r. przez organ pierwszej instancji decyzji cofającej zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nie oznacza w ocenie sądu, że zmianie uległa sytuacja prawna Skarżącej ukształtowana decyzją z dnia 29 lipca 2008 r. W tym zakresie, sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. II GSK 1740/13, w którym wskazano, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia nie eliminuje (definitywnie) z obrotu prawnego decyzji, na podstawie której udzielono danemu podmiotowi zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Z uzasadnienia cytowanego wyroku wynika, że fakt wydania decyzji nieostatecznej nie skutkuje tym, że przestaje istnieć ukształtowany udzielonym zezwoleniem stosunek administracyjnoprawny.

NSA wskazał również, że stosownie do postanowień art. 239e o.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Przepis ten wprowadza ogólną regułę o wykonalności podatkowej decyzji ostatecznej. Natomiast z podatkową decyzją ostateczną mamy do czynienia, gdy po jej wydaniu upłynął 14- dniowy termin do wniesienia od niej odwołania, a strona nie wniosła w tym 14-dnowym terminie odwołania. Z wynikającej z art. 128 o.p. zasady trwałości decyzji należy wnosić, że w przypadku rozstrzygnięć, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się one ostateczne. Odwołanie nie służy od decyzji, jeżeli upłynął 14 -dniowy termin do wniesienia od niej odwołania (jest ostateczna) oraz od każdej decyzji wydanej przez organ drugiej instancji (jest ostateczna po zakończeniu toku instancji).

Nadto zgodnie z art.239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl tej regulacji należy przyjąć, że w zakresie wykonywania decyzji organu podatkowego obowiązują dwie zasady: braku możliwości wykonania decyzji nieostatecznej oraz wykonania decyzji ostatecznej. Jako obowiązującą zasadę przyjęto, że nie podlega wykonaniu decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przepisach Ordynacji podatkowej ustawodawca nie wyjaśnia pojęcia "obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji". W takiej sytuacji wyjaśnienia tego zwrotu należy szukać w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do art. 2 u.p.e.a. można wyróżnić dwa rodzaje obowiązków: o charakterze pieniężnym oraz o charakterze niepieniężnym.

Do pierwszej grupy obowiązków zalicza się m.in. podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej (działu III), grzywny oraz kary pieniężne wyznaczone przez organy administracji publicznej, należności przypadające od jednostek budżetowych, należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, wpłaty na rzecz funduszy celowych oraz inne należności pieniężne (np. ocła, podatek VAT, akcyza).

Natomiast drugą grupę obejmują obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego (art. 2 § 1 pkt 10), oraz obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Co się tyczy obowiązków o charakterze niepieniężnym, to z brzmienia art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., wynika że są to wszelkie obowiązki w zakresie właściwości tych organów. W rachubę, zatem wchodzą różne obowiązki mogące polegać na działaniu, albo na znoszeniu, albo zaniechaniu czynności określonych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, bądź na ich podstawie ( zob. D.R. Kijowski (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz LEX 2010; R.Hauser, Z.Leoński, A.Skoczylas Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2008).

NSA podkreślił również, że w rozpatrywanej przez niego sprawie, jeżeli chodzi o obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o którym mowa w art. 239a o.p., to nie budzi wątpliwości, że miał on charakter niepieniężny, a jego istota wyrażała się w powstrzymaniu przez stronę od realizacji uprawnień wynikających z treści pierwotnie udzielonego zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Jednakże decyzja o cofnięciu zezwolenia nie była decyzją ostateczną i nie został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że nie eliminowała ona z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, a tym samym nie pozbawiała strony możliwości realizacji uprawnień wynikających z tego zezwolenia.

Analogiczna sytuacja zaistniała w ocenie sądu w przedmiotowej sprawie.

NSA wskazał również, że wyrażona w art. 212 op. zasada związania organu wydaną decyzją, odnosi się wyłącznie do stabilizacji (trwałości) rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się, (co do zasady) brakiem możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. W dacie doręczenia stronie decyzji – wchodzi ona do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Z regulacji tej wynika związanie organu wydaną przez siebie decyzją wyłącznie w znaczeniu proceduralnym.

Powyższy pogląd podtrzymany został w wyrokach NSA z dnia 18 lutego 2015 r. II GSK 2094/13 oraz II GSK 2433/13.

Organy w toku postępowania powoływały się na poglądy wyrażone przez tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. VI SA/Wa 2486/12 i VI SA/Wa 2487/12, oraz z dnia 24 kwietnia 2013 r. VI SA/Wa 147/13 i z dnia 5 grudnia 2013 r., VI SA/Wa 1986/13.

Istotnie, pogląd wyrażony w wyrokach z 24 czerwca 2013 r. został zaaprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjnym który wyrokami z dnia 31 października 2014 r. II GSK 1859/13 i II GSK 1860/13 oddalił skargi kasacyjne. Zasygnalizować jednak należy, że sprawy zakończone wyrokami NSA z dnia 31 października 2014 r. II GSK 1859/13 i II GSK 1860/13 dotyczyły skarg na postanowienia Ministra Finansów odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów buchmacherskich.

Wyrok z dnia 24 kwietnia 2013 r. VI SA/Wa 147/13 uchylony został przywołanym wyżej wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r. II GSK 1740/13, wyrok z dnia 5 grudnia 2013 r., VI SA/Wa 1986/13 był w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy nieprawomocny.

Jak już wyżej wskazano, Sąd rozpoznający sprawę podzielił w pełni pogląd wyrażony w wyroku z dnia z dnia 18 grudnia 2014 r. II GSK 1740/13, a co za tym idzie również w wyrokach z dnia 18 lutego 2015 r. II GSK 2094/13 oraz II GSK 2433/13.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organy obu instancji na skutek wadliwej wykładni art. 212 oraz 239a O.p. dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, uznając, że w dniu [...] grudnia 2013 r. Skarżąca nie miała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, podczas gdy zezwolenie to wyeliminowane zostało z obrotu dopiero na skutek wydania przez Dyrektora IC w dniu 25 lipca 2014 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 28 lipca 2011 r. cofającą zezwolenie wynikającej z decyzji z 28 lipca 2008 r.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organy obu instancji na skutek wadliwej wykładni art. 212 oraz 239a O.p. dokonały nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, uznając, że w dniu 19 grudnia 2013 r. Skarżąca nie miała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa mazowieckiego, podczas gdy zezwolenie to wyeliminowane zostało z obrotu dopiero na skutek wydania przez Dyrektora IC w dniu 25 lipca 2014 r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 28 lipca 2011 r. cofającą zezwolenie wynikającej z decyzji z 28 lipca 2008 r.

Wobec powyższego, organy obu instancji wadliwie przyjęły, że w dniu orzekania odpowiednio [...] stycznia 2014 r. i 1 kwietnia 2014 r. istniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 165a O.p. Okoliczności te zaistniały bowiem dopiero z chwilą wydania przez organ drugiej instancji - w dniu [...] lipca 2014r. -decyzji utrzymującej w mocy decyzję z [...] lipca 2011 r. cofającą decyzję na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Ponieważ Sąd administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania tego aktu, oba postanowienia, jako naruszające przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy należało wyeliminować z obrotu poprzez ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni wykładnię prawa przedstawioną w niniejszym wyroku i orzekając ponownie będzie miał obecnie na względzie okoliczności związane z podjęciem dopiero w dniu [...] lipca 2014r. decyzji utrzymującej w mocy decyzję z [...] lipca 2011 r. cofającą decyzję na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.