Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 220/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 21, art. 23 ust. 2  i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1610
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 29 września 2016 r., nr XXII/221/16 w sprawie: zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy I. stwierdza nieważność: § 11, § 17 ust. 1, § 17 ust. 3, § 18 ust. 1, § 23 ust. 1 pkt 3, § 26 ust. 6, § 28 ust. 4, § 29 ust. 4, § 39, punktu 3 Regulaminu przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali mieszkalnych docelowych stanowiący załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały oraz punktu 3 Regulaminu przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali socjalnych stanowiący załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały, II. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Rada Miejska podjęła w dniu 29 września 2016r. uchwałę Nr XXII/221/16 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy.

Skargę na powyższą uchwałę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wojewoda zaskarżając ją w części, tj. w zakresie: § 3 ust. 1, § 9 ust. 3 i ust. 5, § 11, § 17 ust. 1 i ust. 3, § 18, § 21 ust. 1 pkt 3 w zakresie zdania "Warunkiem jest, aby najemca ubiegający się o scalenie lokalu nie zalegał z opłatami tytułu czynszu i opłat niezależnych, które jednocześnie wnoszone są bez korzystania z dodatku mieszkaniowego lub obniżki czynszu, a powierzchnia pokoi po scaleniu nie odbiegała od normatywu, o którym mowa w § 16 ust. 3, 4 i 7;", § 23 ust. 1 pkt 3, § 26 ust. 6, § 28 ust. 4, § 29 ust. 4, § 36 ust. 2 w zakresie sformułowania "przeprowadzanie wywiadów środowiskowych w miejscu zamieszkania osób ubiegających się o przydział lokalu", § 39, w zakresie punktu

"3. Stan zdrowia wnioskodawcy lub osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkiwania" w tabeli załącznik Nr 1 do uchwały pt. "Regulamin przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali mieszkalnych docelowych", w zakresie punktu "3. Stan zdrowia wnioskodawcy lub osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkiwania" w tabeli załącznik Nr 2 do uchwały pt. "Regulamin przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali socjalnych".

Skarżący zarzucił istotne naruszenie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1610) oraz art. 27 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 922 z późn. zm.).

Powołując się na w/w zarzuty Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne,

a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Za niezgodne z tym przepisem strona uznała uregulowania zawarte w

§ 3 ust. 1 uchwały, gdzie Rada wskazała, że: "Lokale wynajmowane są osobom pełnoletnim mieszkańcom Gminy, które spełniają warunki i kryteria określone w niniejszej uchwale. Wymóg pełnoletności nie dotyczy osób wstępujących w stosunek najmu na mocy art. 691 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny." Także zapisy § 17 ust. 3 i § 26 ust. 6 dotyczące pomijania w przydziale lokalu komunalnego "osób samotnych, pozostających w odosobnieniu" w sposób istotny naruszają w/w przepisy ustawy. Zapisy te wykraczają poza upoważnienie ustawowe, bowiem mieszkańcem gminy jest każda osoba fizyczna, która ma miejsce zamieszkania na terenie konkretnej gminy (art. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Natomiast pojęcie wspólnoty samorządowej zostało zdefiniowane w art. 16 ust. 1 Konstytucji RP i tworzy ją z mocy prawa ogół mieszkańców jednostek zasadniczego podziału terytorialnego, w tym przypadku gminy. Zdaniem Wojewody takie właśnie znaczenie należy nadać pojęciu wspólnoty samorządowej użytemu w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, w myśl którego mieszkańcem gminy jest zatem każda osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terenie tej gminy. Jak wynika z tego przepisu prawo do ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu ma każdy mieszkaniec gminy nie mający zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, mający niskie dochody.

W ocenie skarżącego nie znajdują podstawy prawnej zapisy uchwały

w zakresie § 9 ust. 3 i 5 ustalające warunki udzielenia obniżek czynszów. Zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżania czynszu są obligatoryjnym elementem uchwały podejmowanej na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy, tj. wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem miny. W uchwale dotyczącej zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy rada powinna określić wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony lokalu socjalnego oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu. Ze względu na brzmienie tego przepisu za niezgodny z prawem skarżący wskazał § 11 uchwały w zakresie ustalenia minimalnego dochodu warunkującego możliwość ubiegania się o lokal "docelowy".

W ocenie skarżącego wyeliminowania wymaga także § 17 ust. 1 uchwały, gdyż uregulowania dotyczące zadań pracowników Urzędu Miejskiego wkraczają

w kompetencje Burmistrza Miasta i Gminy, jako organu wykonawczego gminy

i zarazem kierownika urzędu. W myśl bowiem art. 33 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym burmistrz wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy, którego jest kierownikiem. Jako kierownik wykonuje on uprawnienia zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Uprawnień tych nie posiada natomiast rada gminy.

Za istotnie naruszający prawo Wojewoda uznał zapis § 18 zaskarżonej uchwały warunkujący możliwość przydziału lokalu komunalnego, nazwanego zgodnie z przyjętą w uchwale nomenklaturą "lokalem docelowym", brak tytułu prawnego do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, a także innej nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych osoby (rodziny) ubiegającej się o lokal we własnym zakresie.

Za istotnie naruszające prawo skarżący uznał też zapisy § 21 ust. 1 pkt 3

w zakresie słów: "Warunkiem jest, aby najemca ubiegający się o scalenie lokalu nie zalegał z opłatami z tytułu czynszu i opłat niezależnych, które jednocześnie wnoszone są bez korzystania z dodatku mieszkaniowego lub obniżki czynszu,

a powierzchnia pokoi po scaleniu nie odbiegała od normatywu, o którym mowa

w § 16 ust. 3, 4 i 7; ", a także § 21 ust. 1 pkt 5 w zakresie "uregulują w całości dług ciążący na lokalu" i § 21 ust. 1 pkt 6 w zakresie "spłacą zaległość ciążącą na lokalu

w całości", w których to Rada bez upoważnienia ustawowego wprowadziła uzależnienie zawarcia umowy najmu lokalu od zobowiązania się nowego najemcy do spłaty zaległych należności związanych z danym lokalem. Określenie w uchwale kto, w jakich okolicznościach oraz w jakim rozmiarze zobowiązany jest do świadczeń na rzecz gminy, wykracza poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 21 ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepisy takie naruszają również szeroko rozumianą swobodę umów jako uprawnienie do kształtowania przez podmioty wiążących je stosunków prawnych. Stąd, zdaniem skarżącego, uzależnienie przez organ gminy zawarcia umowy najmu od spłaty długu uznane być powinno za istotne naruszenie art. 519 § 2 k.c. przez to, że tę wolę stron istotnie ogranicza.

Wojewoda stwierdził, że z przekroczeniem upoważnienia ustawowego podjęty został również przepis § 23 ust. 1 pkt 3 określający warunki najmu lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 22 ustawy gmina z zasobu mieszkaniowego wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne. Umowa najmu lokalu socjalnego, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1, może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie

art. 21 ust. 3 pkt 1 (art. 23 ust. 2). Z powyższego wynika, że lokale socjalne zostały potraktowane odrębnie i uprawnienie do wynajęcia z gminnego zasobu mieszkaniowego lokalu socjalnego przysługuje osobom spełniającym tylko dwa warunki: nie posiadającym tytułu i prawnego do lokalu oraz spełniającym kryterium dochodowe określone przez radę na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy. Skoro ustawodawca wyraźnie określa kryteria, jakie muszą spełniać osoby, którym gmina może przyznać lokale socjalne, to nie ma podstaw do tego, by wprowadzać

w uchwale inne wymogi w tej kwestii, w tym przypadku w postaci kryterium powierzchni mieszkalnej.

Także regulację zawartą w § 28 ust. 4 uchwały Wojewoda uznał za istotnie naruszającą prawo, gdyż Rada dopuściła w nim możliwość zawarcia mowy najmu lokali w innych "szczególnych okolicznościach". Zapisy takie wprowadzają do obrotu prawnego regulacje niedookreślone, pozostawiając niepewność w obrocie prawnym. Udzielona, mocą art. 21 ust. 3 ustawy, radzie gminy norma kompetencyjna ma dość szeroki zakres. Nie oznacza to jednak dowolności w zakresie ustalania zasad wynajmowania lokali. Rada posiada, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy, kompetencje do regulacji kryteriów wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, kryteria te muszą być jasne

i sprecyzowane, by nie doprowadzać do nieścisłości interpretacyjnych, a przez to do nierównego traktowania obywateli.

Dalej strona skarżąca wskazała, że stanowiąc akty prawa miejscowego rada ma obowiązek konstruować je zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U.2016.283 j.t.). Przywołując treść § 137 oraz § 143 załącznika Wojewoda wskazał, że kwestionowana uchwała zawiera regulacje naruszające te przepisy. Treść § 29 ust. 4 uchwały w zakresie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego stanowi modyfikację przepisu art. 23 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym umowę najmu lokalu socjalnego można po upływie oznaczonego w niej czasu przedłużyć na następny okres, jeżeli najemca nadal znajduje się w sytuacji uzasadniającej zawarcie takiej umowy. W razie wzrostu dochodów gospodarstwa domowego najemcy ponad wysokość określoną w uchwałę rady gminy uzasadniającej oddanie w najem lokalu socjalnego do dnia ustania najmu do czasu opróżnienia takiego lokalu stosuje się przepisy art. 18 ust. 1 i 2. Natomiast kwestie związane z zapewnieniem warunków do osiedlania się repatriantów reguluje ustawa z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji, a w szczególności przepisy art. 12. Dlatego zapisy § 39 uchwały, zdaniem Wojewody, należało uznać za podjęte

z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.

W zakresie zaskarżenia punktu "3. Stan zdrowia wnioskodawcy lub osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkiwania" w tabeli załącznik Nr 1 do uchwały

pt. "Regulamin przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali mieszkalnych docelowych" i punktu "3. Stan zdrowia wnioskodawcy lub osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkiwania" w tabeli załącznik Nr 2 do uchwały pt. " Regulamin przyznawania punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali socjalnych" skarżący stwierdził istotne naruszenie art. 27 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Prawo do lokalu

z mieszkaniowego zasobu gminy nie jest uwarunkowane stanem zdrowia mieszkańca, tak więc w ocenie skarżącego nie ma podstaw prawnych, ani konieczności zbierania i przetwarzania przez gminę danych osobowych "wrażliwych", co do których szczególne warunki przetwarzania określone zostały w art. 7 powyższej ustawy.

W odpowiedzi na skargę, profesjonalny pełnomocnik organu wniósł

o oddalenie skargi w całości.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, za nieuzasadniony uznał zarzut dotyczący § 3 ust. 1, oraz § 17 ust. 3 i § 26 ust. 6 uchwały. Przede wszystkim zapis

§ 3 ust. 1 przewidujący, że umowy najmu zawierane będą z osobami pełnoletnimi

i pozostaje w zgodności z art. 11 k.c., art. 12 k.c., art. 15 k.c. w zw.

z art. 14 § 1 k.c. dotyczącymi zdolności osób fizycznych do czynności prawnych.

Z kolei zapisy § 17 ust. 3 i § 26 ust. 6, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ograniczają prawa do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego, a jedynie przewidują, że osoby pozostające w odosobnieniu (tj. w zakładzie karnym lub na dłuższym leczeniu szpitalnym) pomija się w kolejności przydziału do czasu ustania przysposobienia. Zapis ten pozostaje w pełnej zgodności z powołanymi przez skarżącego przepisami prawa, albowiem nie wyklucza możliwości ubiegania

się o zawarcie umowy najmu lokalu przez osoby pozostające w odosobnieniu,

a jedynie wskazuje na to, że lokal mieszkalny zostanie przydzielony takim osobom dopiero po ustaniu odosobnienia, tj. np. po zwolnieniu z zakładu karnego. Wyeliminowanie takiego zapisu doprowadziłoby do sytuacji, w której mieszkania przydzielane byłyby osobom, które nie mogą w nich zamieszkać z uwagi na trwający stan odosobnienia, a to z kolei pozbawiłoby lub znacznie ograniczyło możliwość zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych innym mieszkańcom.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 9 ust. 3 i 5 uchwały pełnomocnik organu wskazał, że z treści skargi nie sposób wywnioskować na czym polega zarzucana niezgodność z prawem, a także jakie dokładnie przepisy prawa zapis ten narusza.

Zarzut dotyczący § 11 uchwały, zdaniem pełnomocnika, również jest niezasadny. Zgodnie z kwestionowanym zapisem uchwały "Wysokość dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy, uzasadniająca oddanie w najem lokalu docelowego na czas nieoznaczony, powinna zawierać się w granicach:

1) 100 do 150 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym;

2) 50 do 125 % najniższej emerytury w przeliczeniu na osobę w7 gospodarstwie wieloosobowym.".

Pełnomocnik podkreślił, że w/w zapis nie zawiera sformułowania wskazującego na to, że jest to dochód minimalny, bez którego uzyskiwania zawarcie umowy najmu byłoby niedopuszczalne. Zapis zawiera bowiem sformułowanie, że dochód powinien zawierać się w granicach. W ocenie organu zapis ten pozostaje w zgodności z art. 21 ust. 3 pkt. 1 ustawy.

Co do zarzutu dotyczącego § 18 uchwały, w ocenie organu skarżący dokonał nieprawidłowej wykładni zapisów uchwały. Sam fakt posiadania tytułu prawnego do innego lokalu nie wyklucza bowiem możliwości zawarcia umowy najmu jeżeli wnioskodawca nie może tego lokalu używać, a także gdy środki uzyskane ze zbycia posiadanej przez wnioskodawcę nieruchomości nie dadzą mu możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych.

Zarzuty skierowane wobec przepisu § 21 ust. 1 pkt 3 uchwały, zdaniem organu również nie znajdują uzasadnienia. Przepis ten dotyczy wyrażenia przez Burmistrza zgody na nawiązanie najmu lokalu z pominięciem zasad, o których mowa w § 16 ust. 1. Jest to zatem tryb szczególny i w tym zakresie organ ma uprawnienie do wprowadzenia takiego zapisu. Należałoby zgodzić się ze skarżącym, gdyby w/w obostrzenia wprowadzone zostały w trybie zasadniczym.

W ocenie organu zapisy uchwały, których dotyczą pozostałe zarzuty skargi również nie są sprzeczne z prawem i jako takie nie mogą zostać uznać za nieważne w świetle przepisu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej w skrócie - p.p.s.a.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (Z.Kmieciak, M.Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Zaskarżona do tutejszego Sądu uchwała Rady Miejskiej Nr XXII/221/16 z dnia 29 września 2016 r. w istocie posiada wady skutkujące koniecznością stwierdzenia jej nieważności w części.

Na wstępie wskazać należy, że uchwała podjęta będzie aktem prawa miejscowego, jeżeli będzie to akt normatywny, zawierający normy abstrakcyjne i generalne. Charakter normatywny aktu oznacza, że akt taki musi wyznaczać adresatom pewien sposób zachowania się. Z kolei, generalny charakter mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie z imienia (nazwy). Generalny charakter może też dotyczyć odniesienia do nazw instytucji, władz publicznych, a więc do nazw generalnych szczególnego rodzaju. Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane albo dozwolone postępowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Ponadto, akty prawa miejscowego mają charakter powszechny. Adresatami tych aktów mogą być zarówno wszystkie podmioty, jak też niektóre ich kategorie (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Wolters Kluwer Business, str. 72, 74, 75).

W orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż aktem prawa miejscowego jest akt, którego adresatem jest szeroki krąg podmiotów (którzy mogą być jednak w jakiś sposób określeni) oraz został wydany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA 2160/2001, publ. LEX 81765, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 971/2005, publ. LEX nr 196727). Przy czym wskazać należy, iż istnienie upoważnienia ustawowego do wydania aktu nie oznacza konieczności jednoznacznego stwierdzenia w przepisie rangi ustawowej, że uchwała rady gminy stanowi akt prawa miejscowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 29/08, publ. LEX 505415). Przyjąć także należy, że akty ustrojowe dzielą się na akty o charakterze wewnętrznym oraz powszechnie obowiązującym. Tylko te ostatnie mogą być aktami prawa miejscowego. Przepisy adresowane wyłącznie do kręgu podmiotów organizacyjnie podporządkowanych, określające wyłącznie organizację urzędów i instytucji gminnych oraz ustalające zasady zarządu mieniem gminnym, należy zaliczyć do kategorii aktów prawa wewnętrznie obowiązującego. Podzielić trzeba także stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 669/06, LEX 275445), że dla kwalifikacji danego aktu jako aktu prawa miejscowego znaczenie decydujące ma charakter norm prawnych i kształtowanie przez te normy sytuacji prawnej adresatów. W przypadku bowiem uznania, że uchwała zawiera przynajmniej jedną normę postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym jest ona aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz w związku z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP podlega obowiązkowej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XXII/221/16 Rady Miejskiej z dnia 29 września 2016 r. w sprawie: zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy. Uchwała podjęta została na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2016 r. poz. 446), art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (DZ.U. z 2014 r. 150)- dalej zwana ustawą.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach (art. 4 ust. 2). Jedną z takich form jest podjęcie przez radę gminy na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy rada gminy uchwala wieloletnie programy gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy (pkt 1) oraz zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel (pkt 2). Stosownie zaś do art. 21 ust. 3 powołanej ustawy zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminu powinny określać w szczególności:

1) wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lub w podnajem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, oraz wysokość dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą zastosowanie obniżek czynszu;

2) warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy;

3) kryteria wyboru osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego;

4) warunki dokonywania zamiany lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy oraz zamiany pomiędzy najemcami lokali należących do tego zasobu a osobami zajmującymi lokal w innych zasobach;

5) tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas oznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej;

6) zasady postępowania w stosunku do osób, które pozostawały w lokalu opuszczonym przez najemcę lub w lokalu, w którego najem nie wstąpiły po śmierci najemcy;

7) kryteria oddawania w najem lokali o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali winna kompleksowo i szczegółowo regulować wszystkie wskazane w powyższym upoważnieniu ustawowym kwestie, w sposób dostosowany do zindywidualizowanych potrzeb danej społeczności lokalnej. Ponieważ przywołane wyliczenie jest katalogiem otwartym, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, może także zawrzeć w przedmiotowej uchwale dodatkowe regulacje. Podkreślić jednak należy, iż wszelkie normy prawa miejscowego muszą być zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisami powszechnie obowiązującymi rangi ustawowej.

Pojęcie wspólnoty samorządowej zostało zdefiniowane w art. 16 ust. 1 Konstytucji RP, z którego wynika, że tworzy ją z mocy prawa ogół mieszkańców jednostek zasadniczego podziału terytorialnego, w tym przypadku gminy. Takie właśnie znaczenie należy nadać pojęciu wspólnoty samorządowej użytemu w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów. Mieszkańcem gminy jest każda osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terenie tej gminy. Jak wynika z tego przepisu, prawo do ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu ma każdy mieszkaniec gminy nie mający zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, mający niskie dochody. Omawiana ustawa nie wprowadza innych ograniczeń wyłączających możliwość zawarcia umowy najmu lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego.

Treść art. 4 ust. 2 i art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów wskazuje, że nie wszyscy mieszkańcy gminy będą mogli ubiegać się o wynajem od gminy lokalu mieszkalnego, gdyż przeszkodę może stanowić kryterium dochodowe, które ustala rada gminy w uchwale, a także warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, stanowiące podstawowe przesłanki wynajmu lokali z zasobu gminy. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw, aby do uchwały wprowadzać - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - unormowania, które postawią w niekorzystnej sytuacji i bezpodstawnie zróżnicują sytuację osób znajdujących się w podobnych warunkach materialnych i mieszkaniowych, które być może kwalifikowałyby się do ubiegania się o wynajem lokalu gminnego w świetle uregulowań uchwały, gdyby nie wprowadzono niekorzystnych dla nich postanowień. Zasady wynajmowania lokali winny być tak skonstruowane by ci spośród mieszkańców gminy, którzy spełniają podstawowe kryteria przedmiotowe, od których zależy wynajęcie lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy, mieli równe szanse na czynienie starań o uzyskanie lokalu, z uwzględnieniem przewidzianego przez ustawodawcę pierwszeństwa zawarcia umowy najmu przysługującego osobom spełniającym wskazane w tym względzie w uchwale kryteria (wyrok NSA z dnia 17 listopada 2004 r., OSK 883/04, LEX nr 164541, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 października 2005 r., II SA/Wr 110/03, z dnia 22 stycznia 2008 r., IV SA/Wr 541/07, z dnia 4 grudnia 2008 r., IV SA/Wr 485/08, z dnia 12 sierpnia 2010 r., IV SA/Wr 338/10).

W świetle powyższych rozważań zgodzić się należało ze skarżącym, iż w myśl powołanej ustawy niedopuszczalne jest wyłączenie z kręgu osób mogących ubiegać się o wynajem lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego osób o najniższych dochodach, czyli tych osób, które osiągają dochody poniżej 100 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 50 % najniższej emerytury w przeliczeniu na osobę w gospodarstwie wieloosobowym, które to kryterium wprowadzono w § 11 uchwały. Art. 21 ust. 3 ustawy upoważnia wprawdzie radę gminy do określenia wysokości dochodu gospodarstwa domowego uzasadniającą oddanie w najem lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, ale nie oznacza to, że w grę wchodzi także określenie dochodu minimalnego, bez którego uzyskiwania zawarcie umowy najmu byłoby niedopuszczalne. Kwestionowany zapis uchwały oznacza, że osoby osiągające dochód poniżej określonej w tym przepisie skali, a których potrzeby mieszkaniowe nie zostały zaspokojone, nie będą mogły skorzystać z prawa wynajmu lokalu docelowego z zasobu mieszkaniowego Gminy.

Tymczasem z art. 20 ust. 1 ustawy wynika w sposób jednoznaczny, że mieszkaniowy zasób gminy jest tworzony w celu realizacji zadań wynikających z art. 4 ustawy, czyli m.in. w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Przyjęte przez Radę Gminy kryteria oraz wprowadzenie nowej kategorii prawnej w postaci - najogólniej rzecz ujmując - zdolności czynszowej osób ubiegających się o najem powoduje, że z prawa uzyskania najmu lokali gminnych będą mogły skorzystać osoby nie najuboższe, kosztem osób o najniższym dochodzie w rodzinie, z natury rzeczy nieposiadających zdolności zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Rozwiązanie takie musi budzić zastrzeżenia z punktu widzenia wskazanej wyżej konstytucyjnej zasady równości obywateli względem prawa (zasady wynajmowania lokali mają rangę przepisu prawa miejscowego) i nie może być akceptowane w obowiązującym porządku prawnym zakładającym konieczność zapewnienia przez wspólnotę gminną określonych potrzeb o charakterze socjalnym. Założenie, że osoby o niskich dochodach nie będą w stanie płacić czynszu nawet w minimalnej wysokości, pozostaje przy tym w sprzeczności z rozwiązaniami przyjmowanymi w innych ustawach regulujących zasady i tryb udzielania pomocy społecznej osobom o najniższych dochodach oraz regulujących zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych (podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 6 marca 2003 r., II SA/Wr 2887/02, OwSS 2003 Nr 3, poz. 72, Wspólnota 2002 Nr 22, poz. 56, LEX nr 78650 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 12 kwietnia 2006 r. II SA/Go 5/06).

Zastrzeżenia o podobnej treści należy skierować do zapisu zawartego w § 18 uchwały, w którym wykluczono możliwość zawarcia umowy najmu lokalu jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części i może go używać (...). Wskazać przyjdzie, że posiadanie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nie oznacza jeszcze, że potrzeby mieszkaniowe danej osoby zostały zaspokojone, nadto powyższego stanowiska nie zmienia zawarte w omawianym przepisie zastrzeżenie: "(...) może go używać", jest to bowiem określenie nieostre i ocenne, stwarzające przez to możliwość dowolnej interpretacji omawianej regulacji na tle konkretnego stanu faktycznego.

Z naruszeniem art. 4 ustawy podjęty został również przepis § 17 ust. 3 i § 26 ust. 6 uchwały, w których postanowiono, że osobę znajdująca się w odosobnieniu pomija się w kolejności przydziału lokalu do czasu ustania odosobnienia. Wskazać należy, że w uchwale nie określono co należy rozumieć przez "odosobnienie", a w konsekwencji omawiany przepis stanowić może podstawę do nieuprawnionej i niekorzystnej dla wnioskodawcy nadinterpretacji.

Istotnie narusza przepisy ustawy regulacja zawarta w § 17 ust. 1 uchwały. Wskazany przepis skierowany jest do odpowiedniej jednostki Urzędu Gminy ("Wydział"), przy czym treść przepisu może wskazywać kryteria decydujące o wyborze osób, którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i lokalu socjalnego, które to zagadnienie winno być uregulowane odrębnie, jako obligatoryjny element uchwały ( art. 21 ust. 3 pkt 3 ustawy).

Z naruszeniem art. 23 ustawy podjęty został przepis § 23 ust. 1 pkt 3 zaskarżonej uchwały. Stosownie do treści wskazanego przepisu ustawy o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego mogą ubiegać się osoby o niskich dochodach oraz nieposiadające tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, w uchwale natomiast wprowadzono dodatkowe uwarunkowania, których spełnienie umożliwia ubieganie się o zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego. Powyższe stanowi niedopuszczalną ingerencję aktu niższej rangi w treść aktu o randze ustawy, przy czym należy ocenić że stwierdzona ingerencja ma istotne znaczenie, bowiem poprzez treść inkryminowanego przepisu uchwały zawężony został krąg potencjalnych najemców lokali socjalnych.

Jako istotnie naruszające prawo ocenić należy regulację zawartą w § 28 ust. 4 uchwały. Wskazany przepis nie określa - nawet poprzez przykładowe wyliczenie - co należy rozumieć przez "szczególne przypadki", które uzasadniają złożenie przez organ wykonawczy oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego poza kolejnością, co w efekcie, w praktyce może stanowić podstawę dowolnej interpretacji przepisu oraz prowadzić do naruszenia zasady równości obywateli w dostępnie do określonego prawa.

Przepis § 29 ust. 4 uchwały zawiera w swej treści powtórzenie treści art. 23 ust. 3 ustawy z modyfikacją wynikającą z treści zaskarżonej uchwały. Należy w tym miejscu podnieść, że przepis art. 23 ust. 2 zawiera kompletną regulację w zakresie warunków i przesłanek przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego na następny okres, a wobec tego uregulowane zawarte w inkryminowanym przepisie uchwały należy ocenić jako istotnie naruszające przepis art. 23 ust. 2 ustawy. W myśl § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (DZ. U. 2016 poz. 283) w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw oraz przepisów innych aktów normatywnych. Wskazać przyjdzie, że Zasady techniki prawodawczej nie tworzą upoważnienia do tworzenia prawa, stanowią pewien zbiór zasad technicznych dotyczących sposobu tworzenia prawa. Naruszenie tych zasad nie stanowi automatycznie o sprzeczności uregulowań z prawem. Wskazuje, że przepisy zostały źle skonstruowane. Naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje natomiast wówczas, gdy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w omawianym przypadku, bowiem w 29 ust. 4 uchwały uregulowano zagadnienie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego, które w sposób kompleksowy reguluje ustawa, nadto omawiany przepis uchwały odsyłając do odpowiednich przepisów uchwały wprowadza w swej treści modyfikacje w stosunku do treści art. 23 ust. 3 ustawy. W tej sytuacji zarzut istotnego naruszenia wskazanego przepisu ustawy okazał się zasadny.

Zgodzić należy się ze skarżącym, że postanowienia zawarte w § 39 zaskarżonej uchwały nie mieszczą się w delegacji zawartej w art. 21 ust. 3 ustawy. Przypomnieć należy, że wskazany przepis uchwały dotyczy przyznania lokalu osobom zamierzającym osiedlić się w Gminie, a zwłaszcza powracającym do kraju w ramach repatryiacji. Przepis uchwały odnosi się do sytuacji szczególnych, które regulowane są odrębnymi przepisami rangi ustawowej. W myśl art. 12. ust. 1 – 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatryiacji (DZ.U. 2014 poz. 1392) konsul wydaje wizę krajową w celu repatriacji po przedstawieniu dowodu potwierdzającego posiadanie lub zapewnienie lokalu mieszkalnego i źródeł utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej albo zapewnienie miejsca w ośrodku, zwanych dalej "warunkami do osiedlenia się". Dowodem potwierdzającym posiadanie warunków do osiedlenia się jest dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu mieszkalnego na okres nie krótszy niż 12 miesięcy oraz oświadczenie o zatrudnieniu lub umowa o pracę na okres nie krótszy niż 12 miesięcy. Dowodem potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się jest:

1) decyzja Pełnomocnika w sprawie przyznania miejsca w ośrodku;

2) uchwała rady gminy zawierająca zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata;

3) oświadczenie obywatela polskiego, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zawierające zobowiązanie do zapewnienia warunków do osiedlenia się przez okres nie krótszy niż 2 lata.

Decyzja, uchwała oraz oświadczenie, o których mowa w ust. 3, zawierają w szczególności wskazanie ośrodka lub lokalu mieszkalnego oraz formy udostępnienia tego lokalu.

Odnośnie postanowień zawartych w punkcie 3 załącznika nr 1 oraz punkcie 3 załącznika nr 2 do uchwały, w których Rada Miejska przewidziała możliwość uzyskania dodatkowych punktów mających wpływ na kolejność umieszczenia na liście osób uprawnionych do przydziału lokali mieszkalnych docelowych i lokali socjalnych, zauważyć należy, że ustawa nakłada na gminę obowiązek zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wszystkich członków wspólnoty mieszkaniowej, a jedynym kryterium różnicującym sytuację osób ubiegających się o przydział lokalu z zasobu mieszkaniowego gminy jest sytuacja mieszkaniowa oraz sytuacja materialna, rozumiana jako dochód gospodarstwa domowego. Rozumiejąc intencje organu stanowiącego Gminy podejmującego omawiane postanowienia uchwały wskazać należy, że w świetle przepisów ustawy wprowadzone kryterium, czyli stan zdrowia, nie może różnicować sytuacji osób ubiegających się o przydział lokalu mieszkalnego. Utrzymanie inkryminowanego przepisu w mocy może doprowadzić do sytuacji, w której osoby spełanijące kryterium ustawowe kwalifikujące do przyznania lokalu, znajdą się w sytuacji gorszej, aniżeli osoby posiadające wyższe dochody, bądź lepsze warunki mieszkaniowe, ale cierpiące na wymienione choroby.

W pozostałym zakresie Sąd nie podzielił zarzutów skargi i dlatego skarga została oddalona. Dotyczy to przepisów: § 3 ust. 1, § 9 ust. 3 i ust. 5, § 21 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 6, § 36 ust. 2 zaskarżonej uchwały.

Badając legalność w.w. przepisów uchwały należało kierować się wytycznymi wynikającymi z art. 4 ustawy, z którego wynika obowiązek gminy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej oraz należało mieć na uwadze zakres delegacji dla organu stanowiącego gminy zawartej w art. 21 ustawy.

Przepis § 3 uchwały należy odnosić do sytuacji wynajęcia lokalu mieszkalnego, co oznacza określoną czynność prawną – zawarcia umowy najmu lokalu. Do dokonania tej czynności prawnej uprawnione są osoby pełnoletnie, natomiast dla skuteczności zawarcia umowy, której strona wynajmującą jest osoba posiadająca ograniczoną zdolność do czynności prawnych, konieczna jest zgoda przedstawiciela ustawowego. W myśl art.15 Kodeksu cywilnego ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo. Stosownie do treści art. 17 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego. Zgodnie z art. 19 kc jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna. Przepis § 3 uchwały należy interpretować mając na uwadze odpowiednie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące skutków prawnych czynności prawnych podjętych przez osoby nie posiadające zdolności do czynności prawnych lub posiadające ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Natomiast osoby te jako członkowie wspólnoty samorządowej mają prawo do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z zasobu mieszkaniowego Gminy, o ile spełniają pozostałe warunki.

Sąd nie podzielił stanowiska skargi w zakresie istotnego naruszenia prawa poprzez regulacje zawarte w § 9 ust. 3 i ust. 5 uchwały. Wskazać przyjdzie, że stosownie do treści art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy rada gminy w ramach wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy ustala zasady polityki czynszowej oraz warunki obniżenia czynszu. Uchwała podjęta na podstawie art. 21 ust. 3 musi być zgodna w swej treści z uchwałą, o której mowa w art. 21 ust. 2. Analiza postanowień zawartych w § 9 ust. 3 i ust. 5 uchwały dowodzi, że mieszczą się one w zakresie upoważnienia zawartego w art. 21 ust. 2 pkt 4 , ponieważ dotyczą polityki czynszowej oraz warunków obniżenia czynszu.

W ocenie Sądu nie stanowiły istotnego naruszenia prawa zapisy zawarte w § 21 pkt 3 w zakresie zdania: "Warunkiem jest, (...)" oraz w pkt 6 w zakresie słów "...spłacą zaległość czynszową w całości"... Gmina ma obowiązek racjonalnego gospodarowania zasobem mieszkaniowym, dlatego wprowadzenie warunku niezalegania z opłatami czynszowymi i innymi opłatami za lokal oraz wprowadzenie wymogu określonego normatywu powierzchni, w sytuacji scalenia lokalu, nadto w sytuacji przyznania lokalu po osobie, która utraciła do niego tytuł prawny, uznać należy za warunek mieszczący się w dyspozycji art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz art. 21 ust. 2 pkt 8 ustawy.

Odnośnie postanowienia zawartego w § 36 ust. 2 uchwały wskazać przyjdzie, że przepis ten ma charakter techniczny, uregulowane w nim zostały bowiem zagadnienia organizacyjne związane z pracami przygotowawczymi, które są konieczne przed zawarciem umów najmu lokali mieszkalnych. Kwestie, których dotyczy dany przepis wiążą się z problematyką uchwały. W ocenie Sądu podjęta regulacja jako ściśle związana z przedmiotem uchwały oraz nie wykraczająca poza delegację ustawową, nie stanowi istotnego naruszenia prawa.

Z powyższych względów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 11, § 17 ust. 1, § 17 ust. 3, § 18 ust.1, § 23 ust. 1 pkt 3, § 26 ust. 6, § 28 ust.4, § 29 ust. 4, § 39, punkt 3 załącznik nr 1 i punkt 3 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały.

W pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.