Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 89/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art,7 art.14 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją nr 9016-2021-004136-6400 z dnia 10 grudnia 2021 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., w wyniku rozpatrzenia odwołania L. L. (dalej "Strona", "Wnioskodawca" bądź "Skarżący"), orzekł o uchyleniu w całości decyzji nr 0300-2021-001614 z dnia 29 kwietnia 2021 r. Kierownika Biura Powiatu D. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Z. oraz przyznał Stronie:

1. Jednolitą Płatność Obszarową - 2016 w wysokości 69.658,64 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 3.211,26 zł ze względu na: - stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia;

- zastosowanie współczynnika korygującego

2. Płatność za zazielenienie - 2016 w wysokości 48.289,27 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 616,60 zł ze względu na: - zastosowanie współczynnika korygującego;

3. Płatność redystrybucyjną - 2016 w wysokości 4.606,51 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 58,82 zł ze względu na: - zastosowanie współczynnika korygującego;

4. Płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych - 2016 w wysokości

1.457,96 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 199,43 zł ze względu na:

- stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia;

- zastosowanie współczynnika korygującego;

oraz umorzył postępowanie w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej.

Powyższą zaskarżoną decyzję wydano m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej w skrócie "K.p.a.") w myśl art. 3, art. 7, art. 8, art. 14 ust. 1, ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 poz. 1312 ze zm. – dalej w skrócie "ustawa o płatnościach").

Decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia w sprawie.

W dniu 15 czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR, wpłynął wniosek Strony o przyznanie płatności przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. We wniosku, Strona zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 164,41 ha, w tym powierzchnię 4,06 ha w ramach płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych (P_WB).

W okresie od 26 stycznia - 14 marca 2017 r. przeprowadzono u Strony kontrolę na miejscu w ramach programu rolnośrodowiskowego, w wyniku której stwierdzono różnice w deklaracji działek rolnych oraz nieprawidłowości w zakresie wykaszanych powierzchni (co organ szczegółowo przedstawił w ujęciu tabelarycznym). Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został protokół z kontroli oraz dokumentacja zdjęciowa wraz ze szkicami z pomiaru działek. Kopia protokołu z kontroli po korektach, została przekazana Stronie przesyłką pocztową w dniu 08 sierpnia 2017 r.

W dniu 18 sierpnia 2017 r. do Organu I instancji wpłynął wniosek Strony o zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia organowi sporządzonej analizy zawierającej ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. zawieszono postępowanie.

W dniu 18 sierpnia 2020 r. wpłynął wniosek Strony o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2020 r. podjęto zawieszone postępowanie.

W dniu 24 listopada 2020 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał Stronie decyzję nr 0300-2020-002760 w sprawie przyznania wnioskowanej płatności w pomniejszonej wysokości.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (164,41 ha) a powierzchnią stwierdzoną (157,37 ha) wynosi powyżej 3%. Organ dodał, iż do obliczenia płatności przyjął powierzchnię ustaloną w kontroli na miejscu oraz w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013.

Decyzja ta, została skutecznie doręczona Stronie w dniu 25 listopada 2020 r.

W dniu 09 grudnia 2020 r. do Biura Powiatu D. ARiMR z siedzibą w Z. wpłynęło odwołanie od powyższej decyzji.

Dnia 08 lutego 2021 r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. wydał decyzję nr 9016-2021-000018-6400 o uchyleniu decyzji Organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja została skutecznie doręczona Stronie w dniu 23 lutego 2021 r .

W dniu 29 kwietnia 2021 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał Stronie decyzję nr 0300-2021-001614 w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 w pomniejszonej wysokości.

Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie, Organ I instancji wskazał, że do obliczenia płatności przyjął powierzchnię ustaloną w kontroli na miejscu oraz w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013. Decyzja ta, została skutecznie doręczona Stronie w dniu 30 kwietnia 2021 roku.

W dniu 17 maja 2021 r. zostało złożone odwołanie od powyższej decyzji.

Po rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S., wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 10 grudnia 2021 r. nr 9016-2021-004136-6400.

Nakreślając ramy prawne sprawy Organ odwoławczy wskazał, że zasadnie organ I instancji wydał decyzję, w której przyznał płatności do powierzchni ustalonej po kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od 26 stycznia 2017 r. do 14 marca 2017 r.

Odnosząc się do powierzchni stwierdzonych na działkach rolnych Ż - 0,67 ha, AD - 5,68 ha, AU - 8,30 ha, AZ - 5,78 ha, AZZ - 1,66 ha, AT - 1,42 ha, ATT - 3,20 ha, ATTT - 3,20 ha, BB - 9,97 ha, BC - 3,29 ha, BD - 2,42 ha, organ odwoławczy wskazał, iż powierzchnie tych działek wynikały bezpośrednio z raportu z czynności kontrolnych. Kontrolerzy stwierdzili różnicę w deklaracji i udokumentowali ich zasadność, poprzez szkic z pomiaru, kody nieprawidłowości oraz dokumentację zdjęciową obrazującą stan faktyczny na działce. Powierzchnie tych działek, w ocenie organu II instancji zostały prawidłowo ustalone.

Zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji zasadnie wskazał powierzchnię kwalifikowaną do płatności dla działek rolnych Y - 0,64 ha, Z - 0,87 ha, AB - 1,21 ha, jak również te części gruntów, które w wyniku dokonanego pomiaru nie zostały uwzględnione, ze względu na brak deklaracji tych części we wniosku. Kwestia różnicy między powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu a powierzchnią zakwalifikowaną do płatności, w powiązaniu z wykonanymi szkicami poszczególnych działek rolnych, dokumentacją zdjęciową oraz zastosowaniem kodu DR50 ("Granice uprawy wykraczają poza działkę referencyjną") w raporcie z kontroli, w sposób jednoznaczny wskazuje na zasadność uwzględnienia do płatności jedynie obszarów znajdujących się w granicach deklarowanych działek ewidencyjnych. I tak, na działce Y zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] - 0,64 ha oraz na działkach Z i AB zadeklarowanych na działce ewidencyjnej nr [...] - 2,08 ha. Dodatkowo z uwagi na fakt, iż łączna powierzchnia działek Z i AB, po zastosowanym kodzie DR50 wynosiła 2,08 ha, zasadnie organ I instancji uznał na podstawie analizy szkicu z pomiaru, iż powierzchnia w granicach działki rolnej Z wynosi 0,87 ha, natomiast działki rolnej AB 1,21 ha, co stanowiło łączną powierzchnię w granicach działki ewidencyjnej nr [...] tj. 2,08 ha (0,87 ha + 1,21 ha).

Zdaniem Organu odwoławczego, zasadnie również Organ I instancji ustalił powierzchnię działek rolnych X - 1,62 ha oraz AA - 1,07 ha, mimo wykazanych w raporcie z kontroli innych powierzchni tych działek. Z raportu z czynności kontrolnych wynikało, iż dokonano pomiaru łącznie działek nr: X, AA i Ż, których łączna powierzchnia wynosiła 3,27 ha, a którym przypisano kolejno w raporcie powierzchnie 1,22 ha, 1,51 ha i 0,54 ha. Z analizy szkicu z pomiaru wynikało jednak, iż powierzchnia działek X i AA jest inna od ustalonej w raporcie. Zarówno ze szkicu z pomiaru jak również z dokonanego pomiaru powierzchni w systemie IACS plus (zgodnego z przepisami art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013) wynikało, iż powierzchnia działki rolnej X zadeklarowanej na działce nr [...] wynosiła jednak 1,62 ha. W przypadku działek rolnych Ź i AA zadeklarowanych na działce nr [...], uwzględniając szkic z pomiaru, dokumentację zdjęciową jak również pomiar powierzchni w systemie IACSplus, organ I instancji zasadnie stwierdził łączną powierzchnie tych działek jako 1,61 ha. Zasadnie również uznano, iż z dokumentacji zdjęciowej tego obszaru wynikało, iż stan faktyczny na gruncie był zbliżony zarówno co do obszaru trwałego użytku zielonego deklarowanego na działce AA oraz traw na gruntach ornych na działce Ź. Tym samym, uznając w granicach działki ewidencyjnej nr [...] powierzchnię uprawnioną do płatności 1,61 ha zasadnie stwierdzono zgodność deklaracji na działce rolnej Z - 0,54 ha oraz przypisano pozostałą powierzchnię powierzchni działki rolnej AA - 1,07 ha.

W ocenie Organu odwoławczego zasadnie również Organ I instancji ustalił powierzchnię działek rolnych AF - 3,37 ha oraz AG - 0,48 ha, mimo wykazanych w raporcie z kontroli innych powierzchni tych działek. Z raportu z czynności kontrolnych wynikało, iż dokonano pomiaru łącznie działek nr AF i AG, a którym przypisano kolejno powierzchnie 3,58 ha i 0,48 ha, co dało łącznie powierzchnię 4,06 ha. Z analizy szkicu z pomiaru wynikało jednak, iż powierzchnia działek jest inna od ustalonej w raporcie. Zarówno ze szkicu z pomiaru jak również z dokonanego pomiaru powierzchni w systemie IACSplus wynikało, iż powierzchnia działek została pomierzona w trzech częściach tj. 2,58 ha, 0,49 ha i 0,78 ha, których łączna powierzchnia wynosi 3,85 ha, a nie 4,06 ha. Uwzględniając więc szkic z pomiaru, dokumentację zdjęciową jak również pomiar powierzchni w systemie IACSplus, Organ I instancji zasadnie stwierdził łączną powierzchnie tych działek jako 3,85 ha. Tym samym, prawidłowo uznano powierzchnię działki rolnej AG - 0,48 ha (zgodnej z deklaracją) oraz działki rolnej AF - 3,37 ha, co dało łącznie powierzchnię zgodną z pomiarem na szkicu tj. 3,85 ha.

W toku prowadzonego postępowania, mimo zgodności ww. ustaleń, Organ odwoławczy, stwierdził jednak, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń w zakresie powierzchni działki rolnej M zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...].

W odniesieniu do powyższego Organ odwoławczy wskazał, że Strona deklarując ww. działkę oznaczyła na załączniku graficznym obszar przywrócony do rolniczego użytkowania w roku 2016. Dokonując analizy prawidłowości deklaracji Strony w oparciu o system informacji graficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, iż Strona zwiększyła obszar użytków rolnych na ww. działce, poprzez zlikwidowanie istniejących na ortofotomapie z roku 2014 zadrzewień, a co za tym idzie, powierzchnia użytkowana rolniczo była większa od stwierdzonej przez organ I instancji tj. 4,78 ha. Organ odwoławczy przyjmując zmianę w deklaracji Strony co do powierzchni użytkowanej rolniczo (usunięte zadrzewienia) stwierdził na postawie ortofotomapy obrazującej stan faktyczny na gruncie w dacie 27 maja 2017 r., iż zwiększeniu winna ulec powierzchnia stwierdzona tej działki jednakże nie w stopniu maksymalnym, zgodnym z deklaracją Strony tj. 5,37 ha.

Organ II instancji analizując ortofotomapę stwierdził, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) wynosi 5,25 ha, i jest mniejsza od deklarowanej o 0,12 ha. Powyższe wynikało z wykluczenia na działce istniejących w dalszym ciągu pasów zadrzewień/zakrzaczeń istniejących zarówno w roku składania wniosku jak i w kolejnym roku (ortofotomapa z 27 maja 2017 r.). Powyższe, stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż różnica ta wpływała bezpośrednio na wysokość przyznanych płatności.

Następnie Organ odwoławczy przedstawił szczegółowe wyliczenia, co do wysokości wnioskowanej płatności.

Różnice w powierzchni działek Organ przedstawił w ujęciu tabelarycznym.

Odnośnie jednolitej płatności obszarowej Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia zadeklarowana przez Wnioskodawcę we wniosku wynosiła 164,41 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona wyniosła 157,71 ha. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2016 r. wynosiła 462,05 zł. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, w wyniku prowadzonego postępowania wynosiła 4,25 % i została obliczona zgodnie ze wskazanym wzorem.

Powołując następnie treść art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, Organ odwoławczy stwierdził, iż różnica powierzchni wynosiła 6,70 ha, a jej 1,5 krotność to 10,05 ha.

Uwzględniając treść art. 19a ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, Organ odwoławczy stwierdził, że na Stronę nie były nakładane jeszcze tego typu kary administracyjne oraz powierzchnia przedeklarowania nie przekroczyła 10 %. Tym samym w niniejszej sprawie dokonano pomniejszenia powierzchni 10,05 ha o 50 %. Powierzchnia, co do której należna była płatność, wynosiła więc 152,685 ha.

Organ odwoławczy wskazał, że początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej wynosiła 70 548,10 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Powołując się następnie na treść art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz rozporządzenie wykonawcze do tego rozporządzenia, organ odwoławczy wskazał, że całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 366,62 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 889,46 zł. O kwotę tą została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwotę przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń obliczono więc na kwotę: 69 658,64 zł.

Odnośnie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) Organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia zadeklarowana przez Wnioskodawcę we wniosku do przyznania jednolitej płatności obszarowej wynosiła 164,41 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku przeprowadzonego postępowania wyniosła 157,71 ha. Stawka płatności dodatkowej do 1 ha w 2016 r. wynosiła 172,79 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że płatność dodatkowa przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powołując następnie treść art. 14 ust. 1 tejże ustawy, organ odwoławczy wskazał, że płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. W rozpoznawanej sprawie powierzchnia stwierdzona wynosiła 157,71 ha. Początkowa kwota dla płatności dodatkowej wynosi 4.665,33 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, w związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz rozporządzeniem wykonawczym, do tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 366,62 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności dodatkowej wynosiła 58,82 zł. O kwotę tą została pomniejszona kwota płatności dodatkowej.

Kwotę przyznanej płatności dodatkowej, po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń, obliczono zatem na: 4.606,51 zł.

Odnośnie płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie), organ odwoławczy powołując m.in. treść art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. wskazał, że stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 157,71 ha, a zatem powierzchnia ta stanowiła podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2016 r. wynosiła 310,10 zł. Początkowa kwota płatności za zazielenienie wynosiła zatem: 48.905,87 zł. Kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, w związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosiła 366,62 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności za zazielenienie wynosiła 616,60 zł. O kwotę tą została pomniejszona kwota płatności za zazielenienie.

Kwotę przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń obliczono zatem na: 48 289,27 zł.

Odnośnie płatności związanej do upraw roślin wysokobiałkowych (P_ WB) Organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku do płatności P_WB wynosiła 4,06 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w wyniku prowadzonego postępowania wyniosła 3,85 ha - różnica w powierzchni 0,21 ha.

Stawka płatności związanej do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych do 1 ha w 2016 r. wynosiła 430,49 zł. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzona wynosiła 5,45 % i została obliczona zgodnie ze wskazanym wzorem.

Organ odwoławczy wskazał, że początkowa kwota płatności wynosiła 1.476,58 zł. Kwota ta została następnie pomniejszona ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, w związku z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym, do tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy wskazał, że całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosiła 366,62 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności do upraw roślin wysokobiałkowych wynosiła 18,62 zł. O kwotę tą została pomniejszona kwota płatności do upraw roślin wysokobiałkowych. Kwotę przyznanej płatności do upraw roślin wysokobiałkowych po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń obliczono zatem na: 1 457,96 zł.

Końcowo Organ odwoławczy odniósł się do zwrotu dyscypliny finansowej. Powołując art. 26 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, Organ odwoławczy wskazał, że zwrot środków stosuje się jedynie wobec beneficjentów końcowych w tych państwach członkowskich, w których w poprzednim roku budżetowym stosowano dyscyplinę finansową.

Mając na uwadze, że w dniu 15 czerwca 2016 r. do Biura Powiatowego ARiMR, Strona złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2016 oraz kwoty przyznanych Stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego objęte zostały zmniejszeniem z tytułu dyscypliny finansowej zgodnie z art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do tego rozporządzenia, Strona podlegała zwrotowi dyscypliny finansowej za rok obrotowy 2016 na mocy art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Jednakże, jak wskazał Organ odwoławczy, niniejszą decyzją płatność nie mogła zostać przyznana, gdyż zgodnie z art. 2 rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 2016/2073 w sprawie zwrotu środków przeniesionych z roku budżetowego 2016 oraz zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (Dz.U.UE.L.2016.320.25), wydatki państw członkowskich w związku ze zwrotem przeniesionych środków kwalifikują się do finansowania przez Unię jedynie w przypadku, gdy odpowiednie kwoty zostały wypłacone beneficjentom przed dniem 16 października 2017 r.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy Organ odwoławczy uznał, że postępowanie z racji upływu terminu stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 K.p.a. umorzył postępowanie w tym zakresie.

Końcowo Organ odwoławczy wskazał, że w związku z tym, iż płatność przyznana Stronie w decyzji nr 0300-2021-001614 z dnia 29 kwietnia 2021 r. w łącznej kwocie 123.493,73 zł wypłacona już została na rachunek bankowy wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów, do wypłaty na wskazany powyżej rachunek bankowy pozostała kwota płatności 518,65 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy płatnością przyznaną niniejszą decyzją – 124.012,38 zł, a kwotą dotychczas wypłaconą tj.: 123 493,73 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia 10.12.2021 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015 r. w związku z, art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., wyrażającą się w braku wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy, przejawiającą się w uznaniu przez organ I instancji, iż na części deklarowanych użytków rolnych nie była prowadzona działalność rolnicza, gdy w rzeczywistości powierzchnia użytków rolnych zgodna była z deklaracją;

2. przepisu art. 78 § 1 K.p.a., polegające na oddaleniu wniosku dowodowego z opinii biegłego na okoliczność określenia prawidłowości określenia powierzchni użytków rolnych przez osoby przeprowadzające kontrolę na miejscu i z wykorzystaniem powierzchni PEG.

W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął powyższe zarzuty skargi i przedstawił argumentację w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie stwierdził by Organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - w skrócie "P.p.s.a."). Tym samym Sąd nie miał usprawiedliwionych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nadto, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis art. 57a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie).

Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli, jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia 10.12.2021 r., uchylająca decyzję Kierownika Biura Powiatu D. ARiMR z siedzibą w Z. z dnia 29.04.2021 r., i jednocześnie przyznająca Skarżącemu płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 rok w pomniejszonej wysokości.

U podstaw wydania zaskarżonej decyzji były udokumentowane ustalenia Organu dokonane w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od 26.01.2017 r. do 14.03.2017 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono różnice w deklaracji działek rolnych oraz nieprawidłowości w zakresie wykaszanych powierzchni. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzony został raport z czynności kontrolnych Nr [...] oraz dokumentacja zdjęciowa wraz ze szkicami z pomiaru działek (załączone do akt sprawy). Kopia protokołu z kontroli po korektach została przekazana Skarżącemu przesyłką pocztową w dniu 08.08.2017 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości na części deklarowanych działek (przedstawione w tabeli na str. 2-3 zaskarżonej decyzji).

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie, art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w związku z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy, przejawiającą się w uznaniu przez Organ I instancji, że na części deklarowanych użytków rolnych nie była prowadzona działalność rolnicza, gdy w rzeczywistości powierzchnia użytków rolnych zgodna była z deklaracją. Nadto, zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 78 § 1 K.p.a. przez oddaleniu wniosku dowodowego z opinii biegłego na okoliczność określenia prawidłowości określenia powierzchni użytków rolnych przez osoby przeprowadzające kontrolę na miejscu i z wykorzystaniem powierzchni PEG. Zdaniem Skarżącego, Organ II instancji dokonał błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również bezpodstawnie odmówił przyznania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

Zatem, istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy Organ odwoławczy w sposób uprawniony przyznał Skarżącemu płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 rok w pomniejszonej wysokości..

Jak wynika z akt badanej sprawy, w dniu 15 czerwca 2016 r. wpłynął wniosek Skarżącego o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2016 rok, w którym Skarżący zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 164,41 ha, w tym powierzchnię 4,06 ha w ramach płatności do powierzchni upraw roślin wysokobiałkowych (P_WB).

W okresie od 26 stycznia - 14 marca 2017 roku przeprowadzono kontrolę na miejscu w ramach programu rolnośrodowiskowego, w wyniku której stwierdzono różnice w deklaracji działek rolnych oraz nieprawidłowości w zakresie wykaszanych powierzchni. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono raport z czynności kontrolnych Nr [...] oraz dokumentację zdjęciową wraz ze szkicami z pomiaru działek. Kopia raportu z kontroli po korektach została przekazana Skarżącemu przesyłką pocztową w dniu 08.08.2017 r. - co do którego Skarżący, wobec stwierdzenia, że kopie tego raportu są ze sobą sprzeczne, pismem z dnia 17.08.2017 r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu przedłożenia Organowi sporządzonej przez podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną analizy, zawierającej ocenę sporządzonej przy raporcie dokumentacji źródłowej, które to postępowanie w niniejszej sprawie zawieszono na podstawie postanowienia z dnia 21.08.2017 r., natomiast podjęto z zawieszenia postanowieniem z dnia 26.08.2020 r. na wniosek Skarżącego z dnia 17.08.2020 r., w którym wskazano jedynie podstawę prawną złożenia tego wniosku (art. 98 § 2 K.p.a.). W wyniku zaś przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości na części deklarowanych działek przedstawione na str. 2-3 zaskarżonej decyzji.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek odwołania, ww. decyzją z dnia 29.11.2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał Skarżącemu w pomniejszonej wysokości płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 rok.

Organ II instancji uchylił powyższą decyzję Organu I instancji wyjaśniając przy tym, że powodem uchylenia, mimo zgodności ustaleń Organu I instancji, było stwierdzenie, że Organ I instancji w sposób nieprawidłowy dokonał ustaleń w zakresie powierzchni działki rolnej M zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...]. Wskazał, że Strona deklarując tę działkę, oznaczyła na załączniku graficznym obszar przywrócony do rolniczego użytkowania w roku 2016. Organ II instancji dokonał analizy prawidłowości deklaracji Strony w oparciu o system informacji graficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia i stwierdził, że Strona zwiększyła obszar użytków rolnych na ww. działce przez zlikwidowanie istniejących na ortofotomapie z roku 2014 zadrzewień, a co za tym idzie powierzchnia użytkowana rolniczo była większa od stwierdzonej przez Organ I instancji, tj. 4,78 ha. Organ II instancji przyjmując zmianę w deklaracji Strony co do powierzchni użytkowanej rolniczo (usunięte zadrzewienia) stwierdził na postawie ortofotomapy obrazującej stan faktyczny na gruncie w dacie 27 maja 2017 roku, że zwiększeniu winna ulec powierzchnia stwierdzona tej działki, jednakże nie w stopniu maksymalnym, zgodnym z deklaracją Strony, tj. 5,37 ha. Organ II instancji analizując ortofotomapę stwierdził, że powierzchnia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) wynosi 5,25 ha, i jest mniejsza od deklarowanej o 0,12 ha. Wynika to z wykluczenia na działce istniejących w dalszym ciągu pasów zadrzewień/zakrzaczeń istniejących zarówno w roku składania wniosku, jak i w kolejnym roku (ortofotomapa z 27 maja 2017 r.). Okoliczności te – jak wskazał Organ II instancji - stanowiły podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż różnica ta wpływa bezpośrednio na wysokość przyznanych płatności. W związku z tym Organ przedstawił szczegółowe wyliczenia płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 rok w pomniejszonej wysokości, zaś różnice w powierzchni przedstawiono w tabeli na str. 7-8 zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji zasadnie przytoczył w pierwszej kolejności art. 3 ustawy z dnia z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1312 – dalej w skrócie "ustawa o płatnościach bezpośrednich ").

Przepis art. 3 ust. 1- ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich stanowi, że:

"1. Z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

2. W postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

3. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.".

W skardze Skarżący w istocie kwestionuje ustalenia Organu, które są poparte dowodami obejmującymi: raport z przeprowadzonej w okresie od 26.01.2017 r. do 14.03.2017 r. kontroli na miejscu, w toku której sporządzono szkice z pomiaru, a także dokumentację zdjęciową zadeklarowanych działek, jednak w celu potwierdzenia zasadności swojej tezy Skarżący nie wskazał żadnych dowodów, do czego ustawodawca zobowiązał Skarżącego w wyżej przytoczonym art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich. W myśl tego przepisu, to właśnie Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, mają obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar bowiem udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zasady prawdy materialnej w postępowaniu o przyznanie płatności do działek rolnych, w wyroku z dnia z dnia 8 grudnia 2021 r., I GSK 964/21, słusznie wskazał, że: "Skoro obowiązek zebrania materiału dowodowego został przerzucony na strony postępowania oraz inne osoby uczestniczące w tym postępowaniu, organ nie jest obowiązany do podjęcia z urzędu (lub na wniosek strony) wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także do zebrania materiału dowodowego w sposób kompletny i wszechstronny. Z drugiej jednak strony, mimo oddania inicjatywy dowodowej na rzecz strony postępowania, nie oznacza to, że organ został zupełnie zwolniony z przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych.".

W świetle przedstawionej wyżej regulacji prawnej nie budzi więc wątpliwości, że organy prowadzące postępowanie w sprawach o przyznanie płatności do działek rolnych nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów za ubiegającego się o pomoc beneficjenta na poparcie jego oświadczeń składanych we wniosku. Z przytoczonego wyżej art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich wprost wynika, że ustawodawca odstąpił od ogólnej przewidzianej w K.p.a. zasady przeprowadzania dowodów z urzędu i wprowadził tym przepisem istotne modyfikacje zasad procedowania w porównaniu z regułami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, co zresztą sam Skarżący podkreśla w skardze. Zatem, w tym postępowaniu Organ ARiMR nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów, w tym powoływania biegłych. Ciężar dowodu – wbrew twierdzeniom Skarżącego – nie spoczywa na Organie, lecz na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Z przedstawionej wykładni art. 3 ust. 2 wyraźnie wynika, że obowiązki dowodowe organów ARiMR ograniczają się wyłącznie do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia, czy strona spełniła wszystkie warunki niezbędne do przyznania wnioskowanej płatności wykazania swoich twierdzeń, tutaj, Organ wykazał, że Skarżący nie spełnił wszystkich warunków wymaganych przepisami prawa (tutaj, określone w art. 8 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Natomiast, jeżeli Skarżący nie zgadza się z ustaleniami Organu, twierdzi, że ustalenia te są błędne, wówczas obowiązek dowodzenia przechodzi na drugą stronę postępowania, czyli na Skarżącego, którego obowiązkiem jest udowodnienie spełniania wymaganych przepisami prawa warunków do przyznania wnioskowanej płatności.

Wskazać przy tym należy, że we wniosku, Skarżący w części IX "Oświadczenia i Zobowiązania" w pkt 3, wprost oświadczył, że znane są Jemu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, objętych wnioskiem o przyznanie płatności, a przy tym zobowiązał się w pkt 3 m. in. do przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności.

Skarga w zasadzie oparta jest na tezie, że Organ zaniechał ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawdą co do prowadzenia działalności rolniczej na części deklarowanych użytków rolnych oraz co do zgodności powierzchni z powierzchnią zadeklarowaną, a nadto, że oddalił Jego wniosek dowodowy z opinii biegłego. W żadnej jednak części skargi Skarżący nie popiera swojej tezy jakimkolwiek dowodem, a jedynie gołosłownie neguje ocenę Organu.

Z tego też powodu Sąd stwierdził, że w zaistniałym sporze brak jest podstaw do przyznania racji Skarżącemu. Skarżący w części IX "Oświadczenia i Zobowiązania" w pkt 3 wniosku wyraźnie oświadczył, że znane są Jemu zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Tym samym obecnie nie może Skarżący zasłaniać się nieznajomością tych zasad, a w szczególności nieznajomością zasady obowiązującej w tym postępowaniu, która wynika z wyżej przytoczonego art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, w myśl którego, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem, skoro Skarżący w istocie skargi twierdzi, że ustalenia faktyczne Organu są błędne, to sam powinien się z tym zmierzyć dowodowo i wykazać, że ustalenia Organu nie odpowiadają rzeczywistości, czego w skardze zabrakło.

W niniejszej sprawie w sposób niepodważony stwierdzono w toku kontroli na miejscu w gospodarstwie Skarżącego nieprawidłowości, a mianowicie, że doszło pomniejszenia powierzchni zadeklarowanej we wniosku (164,41 ha) do powierzchni stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu (157,71 ha), a skutkowało koniecznością pomniejszenia płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 r., co Organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Poza tym, nie można zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że prymat przyznaje się wynikom z czynności kontrolnych. Czynności kontrolne stanowią jeden z elementów ustalenia powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, do którego zaliczany jest również system informacji graficznej, na podstawie którego wyniki te ulegają zmianie w stosunku do powierzchni stwierdzonych w toku przeprowadzonej kontroli administracyjnej. Przyjmując twierdzenie Skarżącego, należałoby przyznać płatność również do powierzchni wykraczających poza granice zadeklarowanej działki ewidencyjnej, co stwierdzono w niniejszej sprawie w toku kontroli na miejscu, stanowiąca jednak nieprawidłowość skutkująca pomniejszeniem pomocy tylko do stwierdzonej powierzchni. Każdorazowo analizie poddawane są wyniki z czynności kontrolnych, względem systemu informacji graficznej, o której mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu skargi co do naruszenia art. 78 § 1 K.p.a. przez oddalenie wniosku dowodowego z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości określenia powierzchni użytków rolnych przez osoby przeprowadzające kontrolę na miejscu i z wykorzystaniem powierzchni PEG, Sąd stwierdził, że z akt badanej sprawy nie wynika by Skarżący składał taki wniosek dowodowy w odwołaniu. Skarżący w odwołaniu z dnia 09.12.2020 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, ale na okoliczność prawidłowości ustalenia przez kontrolujących zakresu wykoszeń gruntów rolnych na działkach rolnych w roku 2016 w oparciu o dokumentacje z kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 26.01.2017 r. – 14.03.2017 r. Zatem, zarzut ten jest bezpodstawny.

Nadto, trafnie Organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę, że Skarżący wnosząc o zawieszenie postępowania, wskazał, że informacje zawarte w raportach oraz sporządzona do niej dokumentacja źródłowa są przedmiotem szczegółowej analizy przez podmiot posiadający wiedzę specjalistyczną, jednakże wnosząc o podjęcie zawieszonego postępowania, już takiej analizy Organom ARiMR nie przedstawił, co świadczy o braku stwierdzenia nieprawidłowości w spornym zakresie.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi co do obrazy przepisów postępowania (art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 78 § 1 K.p.a.) są nieuzasadnione. Organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wystarczający dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, i na jego podstawie dokonał właściwej oceny w kontekście prawa materialnego znajdującego zastosowanie w sprawie, której Skarżący w żaden sposób nie podważył.

Tym samym Sąd uznał, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez Skarżącą zarzutów nie dają podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym wskazują na niezasadność skargi.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 marca 2022 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), o czym poinformowano strony, wskazując na możliwość przedłożenia dodatkowego stanowiska w sprawie.

Powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl