Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 488/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 par. 1, art. 26, art. 27, art. 33, art. 34
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi M.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2022 r. nr 2201-IEW.720.4.2021.MP w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

/Sygn. akt I SA/Gd 488/22

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku po rozpatrzeniu zażalenia M. P. (dalej jako "Skarżąca", "Strona"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 33 § 2 pkt 1, 3, 4 i 5 w zw. z art. 34 § 2 pkt 3 lit. a oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z dnia 3 grudnia 2021 r. nr 2208-SEW.711.42.2021.1, w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy:

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej jako "Naczelnik",

"Organ egzekucyjny"), prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych:

- [... 1].2021 z 24 maja 2021 r. obejmującego podatek od towarów i usług za grudzień 2014 r., marzec 2015 r., czerwiec 2015 r.,

- [...2] z 24 maja 2021 r. obejmującego podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2014 r. i okres od stycznia do marca 2015 r.,

- [...3] z 24 maja 2021 r. obejmującego podatek dochodowy od osób fizycznych za kwiecień 2015 r. i maj 2015 r.,

- [...4] z 26 maja 2021 r. obejmującego podatek dochodowy od osób prawnych za 2014 r. i 2015 r.,

- [...5] z 26 maja 2021 r. obejmującego odsetki naliczone od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015 r.,

- [...6], [...7], [...8] z 2 czerwca 2021 r. obejmujących koszty postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej: nieistnienia obowiązki, błędu co do zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia, wygaśnięcia obowiązku w całości lub części.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni postanowieniem z 24 sierpnia 2021 r. nr 2208-SEW.711.18-25.2021.1 stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku oraz oddalił pozostałe zarzuty: błędu co do zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części.

Postanowieniem z 4 listopada 2021 r. nr 2201-IEW.720.21.2021.KP Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy") uchylił postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 24 sierpnia 2021 r. nr 2208-SEW.711.18-25.2021.1 i przekazał sprawą do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z 3 grudnia 2021 r. nr 2208-SEW.711.42.2021.1 (doręczonym 23 grudnia 2021 r.):

- uznał za niedopuszczalne zarzuty odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...1] z 24 maja 2021 r., [...2] z 24 maja 2021 r., [...3] z 24 maja 2021 r., [...4] z 26 maja 2021 r., [...5] z 26 maja 2021 r., [...6], [...7], [...8] z 2 czerwca 2021 r. w kwestii naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. zarzutu nieistnienia obowiązku,

- oddalił zarzuty odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...1] z 24 maja 2021 r., [...2] z 24 maja 2021 r., [...3] z 24 maja 2021 r., [...4] z 26 maja 2021 r., [...5] z 26 maja 2021 r., [...6], [...7], [...8] z dnia 2 czerwca 2021 r. w kwestii naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a., tj. błąd do co do zobowiązanego, art. 33 § 2 pkt 4 tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane,

- oddalił zarzut odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...2] z 24 maja 2021 r., [...3] z 24 maja 2021 r., [...4] z 26 maja 2021 r., [...6], [...7], [...8] z 2 czerwca 2021 r. w kwestii naruszenia art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części,

- uznał zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w części dot. należności z tytułu odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 3/2015 objętej tytułem wykonawczym nr [...5] z 26.05.2021 r. oraz należności w podatku od towarów i usług za 6/2015 objętej tytułem wykonawczym nr [...1] z 24 maja 2021 r., za zasadny dotyczący naruszenia art. 33 § 2 pkt 5 tj. wygaśnięcie obowiązku, w pozostałym zakresie oddalono ten zarzut dotyczący egzekwowania należności w podatku od towarów i usług za okres 12/2014, 3/2015 objętych tytułem wykonawczym nr [...1] z 24 maja 2021 r.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r. Dyrektor Izby, po rozpoznaniu zażalenia strony, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika. Zdaniem organu odwoławczego kwestia istnienia obowiązku (odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe L. sp. z o.o. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego) była przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz jest przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. W konsekwencji organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku. Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a.) jeżeli zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Tym samym ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje możliwości stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu.

Organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik prawidłowo oddalił zarzut błędu co do zobowiązanego, szczególnie, że w złożonych zarzutach i zażaleniu Strona nie sprecyzowała w czym należy upatrywać ww. błąd. Tymczasem w kwestionowanych tytułach wykonawczych prawidłowo oznaczono osobę zobowiązanego do zapłaty, wskazano prawidłowo dane identyfikacyjne tj. NIP, pesel, adres zamieszkania, datę urodzenia. Zatem powyższe tytuły wykonawcze nie zawierają błędu co do zobowiązanego.

Zdaniem organu zarzut braku doręczenia upomnienia został przez organ pierwszej instancji prawidłowo oddalony. Ponadto za bezzasadne uznano zarzuty w zakresie doręczenia przedmiotowego upomnienia.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że obowiązki objęte tytułami wykonawczymi w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie wygasły w rozumieniu art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p."), jednakże na dzień sporządzenia przedmiotowego postanowienia należności: z tytułu odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015 r. oraz należność w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. uległy wygaśnięciu odpowiednio w dniach: 15 września 2021 r. oraz 30 maja 2021 r. wskutek przedawnienia.

W konsekwencji słusznie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni uznał zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w części dotyczącej należności z tytułu odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015 r. objętej tytułem wykonawczym nr [...5] z 26 maja 2021 r. oraz należności w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. objętej tytułem wykonawczym nr [...1] z 24 maja 2021 r., za zasadny w kwestii naruszenia art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części, w pozostałym zakresie oddalił ten zarzut. Szczegółowe informacje w zakresie przedawnienia egzekwowanych obowiązków zostały zawarte w postanowieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z 3 grudnia 2021 r. nr 2208-SEW.711.42.2021.1.

W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie organu odwoławczego, Skarżąca wniosła o jego uchylenie. Strona podtrzymała zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. nieistnienie obowiązku, błędu co do zobowiązanego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz wygaśnięcia obowiązku w całości lub części. Zdaniem Skarżącej podniesione przez nią zarzuty zostały wyraźnie zlekceważone, nie nadano im należytej rangi i oddalono zarzuty bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego.

Dyrektor Izby w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)

Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 9 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucyjnej.

Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zarzuty zgłoszone przez skarżącego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym zasługiwały na uwzględnienie. Sąd stwierdza, że organ egzekucyjny II instancji prawidłowo rozstrzygnął kwestię zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a kwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, po prawidłowo przeprowadzonym przez organ postępowaniu. Innymi słowy zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadnymi wadami prawnymi, które mogłoby skutkować koniecznością jego uchylenia.

Przechodząc do omówienia mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wskazać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej.

Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego.

Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Jak słusznie wskazał organ II instancji, zobowiązany kwestionując prowadzenie kontrolowanego postępowania, może w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r., wnieść zarzuty jedynie z przyczyn wyczerpująco wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a.

Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części.

Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów jest zamknięty.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni decyzją nr 2208-SEW.4120.62-64.2020, 2208-SEW.4121.147-152.2020, 2208-SEW.4123.165-167.2020 z 4 listopada 2020 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako Członka Zarządu L. sp. z o.o. solidarnie z tą Spółką oraz Prezesem Zarządu Spółki za zaległości Spółki z tytułu: podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., marzec i czerwiec 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę, podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 i 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę, podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaty wynagrodzeń za grudzień 2014 r. oraz od stycznia do maja 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2014 r. oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 23 kwietnia 2021 r. nr 2201-1 EW-1.4120.4-6.2021/MB, 2201-IEW-1.4121.7-12.2021/MB, 2201-IEW-1.4123.4-6.2021/MB Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.

W świetle poczynionych uwag należy w pełni zgodzić z organem odwoławczym, że istnienie obowiązku (odpowiedzialności podatkowej Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego) było przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku oraz jest przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. W konsekwencji zasadnie stwierdzono niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku. Jak wynika bowiem z treści art. 34 § 2 pkt 3a u.p.e.a. jeżeli zarzut jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Przechodząc dalej wskazać należy, że stosownie do art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Ponieważ w konsekwencji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów, należy odstąpić od czynności egzekucyjnych wobec osoby błędnie uznanej za zobowiązanego i podjąć je wobec zobowiązanego. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w tytule wykonawczym danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wyd. IX, art. 33, LEX).

W ustalonym stanie faktycznym sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, że w kwestionowanych tytułach wykonawczych prawidłowo oznaczono osobę zobowiązanego do zapłaty, wskazano prawidłowo dane identyfikacyjne tj. NIP, pesel, adres zamieszkania, datę urodzenia. Zatem powyższe tytuły wykonawcze nie zawierają błędu co do zobowiązanego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia, Sąd stoi na stanowisku, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie doszło do błędu w postaci braku uprzedniego doręczenia upomnienia. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni w dniu 23 marca 2021 r. wystosował do Skarżącej upomnienia nr UP 2208-SEW.722.491724.2021, UP 2208-SEW.722.491710.2021, UP 2208-SEW.722.491696.2021, w których wezwano do uregulowania należności wynikających z nieostatecznej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni z dnia 4 listopada 2020 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że upomnienia te zostały doręczone w dniu 12 kwietnia 2021 r. Na potwierdzeniu odbioru widnieje podpis W. P.

Prawidłowe jest także stanowisko Dyrektora IAS, że obowiązek dochodzony w ramach prowadzonej egzekucji administracyjnej nie wygasł, jednakże na dzień sporządzenia zaskarżonego postanowienia, należności: z tytułu odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015 r. oraz należność w podatku od towarów i usług za czerwiec 2015 r. uległy wygaśnięciu odpowiednio w dniach: 15 września 2021 r. oraz 30 maja 2021 r. wskutek przedawnienia.

W przekonaniu Sądu organ prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Przeprowadzona przez organ podatkowy odmienna ocena ustalonego stanu faktycznego. nie dowodzi, że naruszono nałożony na organy obowiązek działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu nałożony na organy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz działania w granicach i na podstawie obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.) nie oznacza, iż organy podatkowe obowiązane są interpretować fakty i przepisy prawa jedynie w sposób zadowalający dla strony, a więc w sposób zbieżny z jej stanowiskiem. Podniesione przez skarżącą zarzuty stanowią w istocie polemikę, z prawidłowymi ustaleniami organów. Ta zaś - jako nieznajdująca oparcia w przepisach prawa, a przy tym pozbawiona mocy przekonywania wobec braku jej odzwierciedlenia w aktach sprawy, nie mogła doprowadzić do wniosków odmiennych, aniżeli te przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Reasumując, Sąd rozpoznający sprawę nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi

i na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

[pic]