Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 796/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi A. F., Z. F. i T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Wa 796/15

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. F., Z. F. i T. F. od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji własnej, zatwierdzającej podział nieruchomości – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Burmistrz P. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmówił zmiany ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości tj. działki nr [...] położonej w P. przy ul. [...], na cztery odrębne działki o numerach [...],[...],[...],[...].

Organ ustalił, iż wskazana decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości nr [...] zapadła w konsekwencji rozpoznania wniosku ówczesnej właścicielki H. K. Spadek po H. K. zmarłej w 2011 r. nabyli A. F., Z. F. i T. F. po 1/3 części każdy z nich. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą z dnia [...] listopada 1992 r., nowopowstałe działki nr [...] i [...] znajdowały się w liniach rozgraniczających ulicy [...], stanowiącej drogę publiczną.

Organ wskazał, że działki powstałe w wyniku podziału pozostały własnością H. K., ponieważ skutek prawny określony w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wszedł w życie dopiero z dniem 22 września 2004 r. Pomimo podejmowanych prób nabycia działek przez gminę nie przyniosły one rezultatów. Realizacja inwestycji - budowy drogi gminnej ul. [...] - była możliwa dopiero po wydaniu przez Starostę [...] zezwolenia na realizację inwestycji drogowej decyzją z dnia [...] października 2009 r. W dniu [...] lutego 2014 r. Starosta P. wydał decyzję o ustaleniu odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako działki [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2014 r Sygn. Akt IV SA/Wa 2988/13 uchylającym zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium odwoławczego w O. nr [...] z [...] października 2013 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu popełnionego przez geodetę przy wydzielaniu działek, zobowiązał organ prowadzący postępowanie do:

udzielenia stronie stosownych wyjaśnień i wskazówek,

usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. braków pisma skarżących z dnia 24 maja 2013 r.

zwrócenia się do wnioskodawców z zapytaniem: czy pismo wniesione w dniu 24 maja 2013 r. jest wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 145 k.p.a., czy też wnioskiem o zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza P. nr [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzającej podział działki nr [...] na cztery działki o numerach: [...],[...],[...],[...], wniesionym w jednym z przewidzianych przez ustawodawcę trybów nadzwyczajnych.

Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia 31 lipca 2014 r. organ wezwał wnioskodawców do sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie sprostowania błędu popełnionego przez geodetę, przy wydzielaniu działek nr [...] i [...] przeznaczonych na poszerzenie ulicy [...] i działki nr [...] przeznaczonej na poszerzenie ulicy [...], wydzielonych z działki nr [...].

W dniu 7 sierpnia 2014 r. wnioskodawcy wskazali, iż w pierwszej kolejności żądają zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza P. z dnia [...] sierpnia 1998 r. nr [...], w zakresie określenia granic podzielonej nieruchomości [...], jako niezgodnej z wcześniejszymi operatami na podstawie art. 155 k.p.a., a w przypadku braku podstaw do zmiany decyzji o stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1, pkt. 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W dniu 12 grudnia 2014 r. Organ I instancji wezwał A., Z. i T. F. do uzupełnienia wniosku z dnia 24 maja 2013 r.

Wnioskodawcy A., Z. i T. F. w piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. oświadczyli, że wyrażają zgodę na uchylenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 kpa.

W ocenie organu I instancji nie jest możliwe uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości ponieważ zmieniły się przepisy, na podstawie których decyzja została wydana (przestał obowiązywać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o zapisy którego decyzja była wydana), zmieniły się zapisy ustawy o gospodarce nieruchomościami (w kwestii skutku prawnego przewidzianego w art. 98), zmienił się stan prawny nieruchomości powstałych w wyniku podziału (cześć przeszła na własność Gminy Miasta P.), zmienił się stan faktyczny (na działkach została wybudowana ul. [...]).

Główną przesłanką podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia jest jednak to, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. jest decyzją związaną, co wynika z treści obowiązującego na datę podziału art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a wydanie decyzji o innej treści byłoby niezgodne z obowiązującym prawem. Organ podkreślił, ze tryb ten może odnosić się jedynie do decyzji uznaniowych, a więc takich, w stosunku do których rozstrzygnięcie sprawy określono według oceny celowości dokonywanej na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Do takich decyzja podziałowa jednak nie należy. W tej sytuacji zdaniem organu bezprzedmiotowa jest analiza, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Ponadto organ wskazał, ze wnioskodawcy wnoszą o zmianę granicy podzielonej działki, podczas gdy zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa może dotyczyć jedynie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. F., Z. F. i T. F. od decyzji Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Organ odwoławczy u uzasadnieniu decyzji podkreślił, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 Kpa uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Niedopuszczalna jest zatem w tym trybie, co do zasady, zmiana decyzji polegająca na zmianie adresata, czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzono podział nieruchomości o nr [...] położonej w miejscowości P. na cztery odrębne działki stosownie do zapisów miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miasta P., przy czym plan ten zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. utracił ważność z dniem 31 grudnia 2002 r. zaś dla terenu obejmującego nieruchomości powstałe w wyniku podziału działki [...] nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani też nie przystąpiono do sporządzenia takiego planu.

Organ odwoławczy podkreślił, ze nie jest możliwa zmiana uprzednio wydanej decyzji podziałowej w trybie art. 155 Kpa, skoro obecnie dokonanie podziału nieruchomości w tym samym trybie (art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami - podział nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu miejscowego) jest w ogóle niedopuszczalne. Potencjalna zmiana ostatecznej decyzji wykraczałaby poza zakres uprzedniego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] i powodowałaby całkowitą zmianę charakteru decyzji. Powodowałaby również całkowitą zmianę adresatów decyzji - podmiotów na których prawa wpływa treść rozstrzygnięcia.

Organ wskazał, ze decyzja z dnia [...] sierpnia 1998 r. zapadła w konsekwencji rozpoznania wniosku H. K., przy czym całkowicie niezrozumiałe są zdaniem organu wywody skarżących, skoro w aktach sprawy znajduje się wniosek z dnia 5 sierpnia 1998 r. podpisany przez H. K. o zatwierdzenie projektu podziału działki [...]. Obecnie zaś prawo do nieruchomości wyodrębnionych poprzez podział działki [...] przysługuje nie tylko skarżącym (spadkobiercom po zmarłej H. K.) ale również Gminie Miasta P. (działka nr [...] i [...]) czy też M. B. i M. E. małż. Z. (właścicielom działki [...] powstałej w wyniku dalszego podziału działki [...]).

Organ odwoławczy wskazał również, że zmiana decyzji na podstawie art. 155 Kpa może nastąpić wyłącznie w granicach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej tą decyzją - może więc dotyczyć wyłącznie zagadnień rozstrzygniętych poprzedzającą ją decyzją ostateczną. Żądanie zmiany decyzji nr [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 1998 r., z którym zwrócili się A. i Z. F. dotyczy zmiany "w zakresie określenia granic podzielonej nieruchomości [...]". Tymczasem podział nieruchomości polega na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości. W ramach postępowania podziałowego geodeta nie ustala przebiegu granic zewnętrznych działki, lecz tylko je przyjmuje. Granice przyjmuje się według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli stanu takiego nie da się ustalić, to według stanu uwidocznionego w katastrze nieruchomości (zgodnie z § 6 obowiązującego w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział rozporządzenia z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. z 1998 r., Nr 25, poz. 130).

Organ odwoławczy podkreślił, ze skoro decyzja podziałowa nie rozstrzyga w sposób władczy o ustaleniu przebiegu granic nieruchomości dzielonej (granic zewnętrznych) nie jest prawnie dopuszczalna taka jej zmiana, skutkująca ich określeniem. Ustalenie przebiegu granic zewnętrznych nieruchomości następuje w trybie i na zasadach unormowanych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. F., Z. F. i T. F.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili :

1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c"), tj.:

a) art. 7 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, polegającego na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w związku z art. 75 § 1 i art. 80 Kpa, podczas gdy dokumenty będące w dyspozycji organów potwierdzają zasadność zmiany decyzji Burmistrza P. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. we wnioskowanym zakresie, co byłoby zgodne z istniejącym od dziesięcioleci stanem faktycznym, a tym samym stałoby w zgodzie zarówno z interesem stron jak i interesem społecznym.

b) art. 9 Kpa w związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 Kpa, polegające na zaniechaniu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron tego postępowania, brak wykazania działania na podstawie właściwych przepisów prawa, brak działania organu w zgodzie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli od organów Państwa oraz wyjaśnienia stronom postępowania zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy rozpoznaniu sprawy.

Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), tj.:

art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu na datę wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. w związku z art. 155 Kpa, poprzez wadliwe przyjęcie, że nie można zastosować trybu art. 155 Kpa do zmiany wnioskowanej decyzji w oparciu o przesłanki wynikające z dyspozycji tego przepisu.

art. 153 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zaniechaniu przez organy obu instancji orzekające w sprawie zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. (sygn. akt: IV SA/Wa 2988/13).

Używanie dokumentów poświadczających nieprawdę tj. art. 273 KK

Wnieśli o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasada ochrony trwałości decyzji administracyjnych ustanowiona w art. 16 § 1 k.p.a. nie oznacza bezwzględnego zakazu wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje bowiem kilka nadzwyczajnych trybów postępowania umożliwiających bądź to weryfikację (po wyeliminowanie z obrotu prawnego włącznie) decyzji ostatecznej z uwagi na jej wady (kwalifikowane lub nie), bądź też uchylenie lub zmianę decyzji prawidłowej pod względem prawnym. Przepisy wprowadzające dopuszczalność nadzwyczajnej weryfikacji decyzji ostatecznej jednocześnie chronią jej stabilność, przewidując szereg rygorystycznych obwarowań ograniczających zbyt szerokie ich stosowanie, w postaci przesłanek, które bezwzględnie muszą zaistnieć, aby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego bądź zmiana treści decyzji były możliwe. W konsekwencji zastosowanie któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznej wymaga uprzedniego ustalenia, czy istotnie zaszły przesłanki umożliwiające zastosowanie konkretnej normy.

Art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak którejkolwiek z nich czyni zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. niedopuszczalnym. Nawet jednak spełnienie wszystkich wyliczonych w art. 155 k.p.a. przesłanek nie zawsze otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. nie może bowiem prowadzić do rozpatrzenia sprawy w "trzeciej" instancji, nie może też prowadzić do obejścia przepisów dotyczących zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest bowiem samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.

Przewidziana w art. 155 k.p.a. możliwość zmiany decyzji ostatecznej odnosi się zatem jedynie do sytuacji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy administracyjnej organ administracji publicznej mógł podjąć różne rozstrzygnięcia. Tryb ten służy tym samym jedynie do zmiany rozstrzygnięcia na inne, również możliwe do wydania w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcia na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie jest więc możliwe w sprawach, które nie są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego.

W niniejszej sprawie zatem organy obydwu instancji prawidłowo uznały, że art. 155 k.p.a. nie może stanowić podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji zatwierdzającej projekt podziału działki. Decyzja taka nie jest bowiem zależna od uznania administracyjnego.

Decyzja Burmistrza P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. zatwierdzająca projekt podziału działki [...], jest decyzją związaną, co wynika z treści obowiązującego na datę podziału przepisu art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. Nr 115, poz. 741), w którym wskazane jest, iż podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w kwestii przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. w oparciu o który została wydana wskazana powyżej decyzja przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2002 r.

W konsekwencji wola stron na zmianę takiej decyzji, nie jest w tej sytuacji wystarczająca. Uwzględnienie na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku skarżących ze względu na interes strony prowadziłoby bowiem do sprzeczności z jednoznacznie wyrażoną wolą ustawodawcy.

Tym samym bezprzedmiotowym było w trakcie obecnego postępowania badanie przez orzekające w sprawie organy, czy za ewentualną zmianą decyzji przemawia interes strony bądź interes społeczny.

Uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy bowiem rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. Nie mieści się jednak w pojęciu interesu strony orzekanie w sposób sprzeczny z przepisami prawa.

Zgodzić należy się z organem administracji że nie jest możliwe uchylenie ani zmiana decyzji Burmistrza P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r. albowiem zmieniły się przepisy na podstawie, których została wydana przedmiotowa decyzja tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. przestał obowiązywać z dniem 31 grudnia 2002 r., zmienił się stan prawny nieruchomości powstałych z podziału, które na mocy decyzji "ZRID" nr [...] r z dnia [...] października 2009 r. stały się własnością Gminy Miasta P. oraz zmienił się stan faktyczny, gdyż na wydzielonych działkach została wybudowana ulica [...].

Stwierdzić należy, że chybione są zarzuty skargi.

Zdaniem skarżących geodeta wykonujący projekt podziału nieruchomości zmienił granice zewnętrzne dzielonej działki gruntu, gdyż granice zewnętrzne dzielonej przez geodetę działki gruntu na mapie nie odpowiadają granicom tej działki na gruncie.

Według skarżących doszło do zmiany granic zewnętrznych przedmiotowej działki gruntu.

Z takim stanowiskiem skarżących nie sposób się zgodzić. Decyzja podziałowa nie rozstrzyga o granicach zewnętrznych dzielonej nieruchomości. Zatem nie jest dopuszczalna zmiana takiej decyzji, skutkująca określeniem tych granic.

Ustalenie przebiegu granic zewnętrznych następuje w innym trybie, o którym mowa w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Geodeta dokonuje podziału działki o określonych, naniesionych na mapie granicach i w tych też granicach został dokonany jej podział.

Chybione są również zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisów postępowania, gdyż żaden z zarzutów przedstawionych przez skarżących nie znalazł potwierdzenia w prowadzonym przez organ postępowaniu.

Zarzuty są ogólnikowe, ponadto skarżący nie uzasadnili dlaczego podniesione przez nich uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Całkowicie chybiony oraz nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 153 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegający na zaniechaniu przez organy obu instancji orzekające w sprawie zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r.

Organ I instancji stosownie do wskazań sądu wezwał wnioskodawców do sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie sprostowania błędu popełnionego przez geodetę, przy wydzielaniu działek nr [...] i [...] przeznaczonych na poszerzenie ulicy [...] i działki nr [...] przeznaczonej na poszerzenie ulicy [...], wydzielonych z działki nr [...].

Wnioskodawcy wnieśli, o zmianę decyzji ostatecznej Burmistrza P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1998r., w zakresie określenia granic podzielonej nieruchomości [...], jako niezgodnej z wcześniejszymi operatami wskazując do zastosowania art. 155 k.p.a., a w przypadku braku podstaw do zmiany decyzji stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1, pkt. 2 k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Kolejnym pismem Organ I instancji wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku z dnia 24 maja 2013 r.

Wnioskodawcy w piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. oświadczyli, iż wyrażają zgodę na uchylenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 155 kpa.

Organy zastosowały się do wytycznych sądu, wynika to wprost z materiału dowodowego postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.