Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 846/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 378 ust.2a
journal: Dz.U. 2021 poz 1973
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
article: art. 138 § 1 pkt 2; art. 105; art. 6; art. 7; art. 77 § 1; art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 388 ust. 1 pkt 1, art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1121
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędziowie Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie budownictwa wodnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (dalej także jako "organ"), po rozpatrzeniu odwołania Z. B. od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], znak: [...] legalizującej wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego urządzenie wodne tj. ujęcie wody "[...]" składające się z 15 studni głębinowych zlokalizowanych na działkach na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ob. 18 miasta C. oraz udzielającej Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w [...] pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie poboru wód podziemnych za pomocą ujęcia wody "[...]", celem zaopatrzenia w wodę mieszkańców Miasta C. oraz okolicznych wsi, a także odwodnienia kopalni kredy piszącej, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie I instancji w całości.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w B. P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zalegalizował wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego urządzenie wodne tj. ujęcie wody "[...]" składające się z 15 studni głębinowych zlokalizowanych na działkach na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ob. 18 miasta C. oraz udzielił Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w [...] pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie poboru wód podziemnych za pomocą ujęcia wody "Bariera", celem zaopatrzenia w wodę mieszkańców Miasta C. oraz okolicznych wsi, a także odwodnienia kopalni kredy piszącej.

W wyniku odwołania wniesionego przez Z. B. w sprawie orzekał Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który decyzja z dnia [...] sierpnia 2021 r. uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. i umorzył postępowanie I instancji w całości.

W ocenie organu odwoławczego analiza akt sprawy, treści skarżonej decyzji oraz wniesionego odwołania obliguje do stwierdzenia, że prowadzone przez Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. postępowanie naruszało przepisy postępowania administracyjnego, z uwagi na zaistnienie uzasadnionych przesłanek do uchylenia wydanej decyzji z powodu istotnego naruszenia przepisów prawa.

Organ odwołując się do przepisów art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 §1 k.p.a. wskazał, że zachodzą przesłanki umorzenia postępowania, określone w art. 105 k.p.a., skutkujące koniecznością wydania przez organ odwoławczy decyzji administracyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W świetle uregulowań zawartych w art. 397 ust. 3 pkt 1) lit. a) tiret pierwsze Prawa wodnego, jeżeli szczególne korzystanie z wód, korzystanie z usług wodnych, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji lub urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pozwolenie wodnoprawne wydaje dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich. Wskazany artykuł odnosi się do przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko kwalifikuje - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 26 - instalacje do przerobu kopalin innych niż gaz ziemny, ropa naftowa oraz jej naturalne pochodne, zlokalizowane na obszarach kopalni odkrywkowych lub kamieniołomów o powierzchni nie mniejszej niż 25 ha. Z akt sprawy wynika, że powierzchnia wyrobiska eksploatacyjnego wynosi 225 ha.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia "Bariera", celem zaopatrzenia w wodę mieszkańców oraz odwodnienia zakładu górniczego wydobywającego kredę piszącą na cele Cementowni w C., należy do kompetencji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, co kwalifikuje decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. do jej usunięcia z obrotu prawnego i umorzenia postępowania odwoławczego.

Zdaniem organu wskazane uchybienia przemawiają za koniecznością wyeliminowania rozstrzygnięcia organu I instancji. Przepis zawarty w art. 138 § 2 k.p.a. upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej, gdy zaistniała obiektywna bezprzedmiotowość postępowania zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. W związku natomiast z okolicznością, że "odkrycie" wskazanych uchybień nastąpiło w toku postępowania odwoławczego, konieczne było - stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. - uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania organu I instancji.

Nadto organ II instancji uznał za niecelowe prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalania zaistnienia przesłanek wskazanych we wniesionym przez Z. B. odwołaniu. Ponieważ nie nastąpiło ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, nie ma uzasadnienia dokonanie oceny zarzutów odwołania, które bezpośrednio dotyczą kwestii merytorycznych. W skutek umorzenia postępowania w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. sprawa nie została merytorycznie rozpoznana przez organ odwoławczy.

Organ wskazał przy tym, że jak wynika z akt sprawy, wnioskowany pobór wód podziemnych z ujęcia "Bariera" w wymiarze rocznym wynosić będzie Q dop. r. = 7325550,0 m3/rok, co bezsprzecznie wymaga uzyskania oceny wodnoprawnej, zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 1) lit. a Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie rodzajów inwestycji i działań, które wymagają uzyskania oceny wodnoprawnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1752). Z akt sprawy nie wynika, aby wnioskodawca legitymował się oceną wodnoprawną w powyższym zakresie, również organ I instancji zaniechał wezwania wnioskodawcy do jej przedłożenia. Bezsprzecznie uznać należy to za brak formalny wniosku, umożliwiający de facto prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Istotnym jest bowiem, iż jednym z warunków udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest brak naruszeń wymagań środowiskowych, co oznacza, że organ powinien mieć możliwość zestawienia operatu wodnoprawnego z ocena wodnoprawną, która co do zasady powinna stanowić załącznik do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli spełniony jest wymóg określony w § 1 ust. 2 pkt 1) lit. a ww. rozporządzenia. Ponadto z przedłożonej dokumentacji wynika, że załączone do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, zostały złożone w formie niekompletnej i nie obejmowały całości działek znajdujących się w zasięgu oddziaływana zamierzonego korzystania z wód. Również w tym przypadku organ I instancji zaniechał wezwania wnioskodawcy do przedłożenia kompletu wymaganych wypisów, co uniemożliwia prawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania i stanowi istotny brak formalny wniosku.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez Z. B. (dalej także jako "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze podniesiono kwestie związanych z konsekwencjami wydania pozwolenia wodnoprawnego i łączącym się z tym "bezdecyzyjnym" poborem wody, co zdaniem skarżącego jest działaniem na jego szkodę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz umorzenia postępowania.

Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść stosowanych w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym te odnoszące się do nieruchomości na której wykonywany ma być pobór wód.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów. Część dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.

Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.

Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.

W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.

Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem uchylono decyzję organu i instancji - Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie legalizującą wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego urządzenie wodne - ujęcie wody "[...]" oraz udzielającą Miejskiemu Przedsiębiorstwu Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w [...] pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie poboru wód podziemnych za pomocą ujęcia wody "[...]", celem zaopatrzenia w wodę mieszkańców Miasta C. oraz okolicznych wsi, a także odwodnienia kopalni kredy piszącej oraz umorzono postępowanie I instancji w całości.

Prawnomaterialną podstawę decyzji stanowił przepis art. 105 §1 k.p.a., który w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., może być stosowany także przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym.

Wydane w sprawie rozstrzygnięcie miało charakter formalny albowiem decyzja o umorzeniu postępowania w całości nie rozstrzyga merytorycznie sprawy

Zgodnie z art. 105 §1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie prawniczym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego jest refleksem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w danym postępowaniu. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, przy czym zniesienie skutków następuje poprzez umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu, a organ obowiązany jest umorzyć postępowanie niezwłocznie z chwilą ujawnienia się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania.

W ocenie organu odwoławczego wadliwość postępowania prowadzonego w pierwszej instancji spowodowana została tym, że w sprawie prowadził postępowanie i wydał decyzję organ niewłaściwy albowiem udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia "[...]", celem zaopatrzenia w wodę mieszkańców oraz odwodnienia zakładu górniczego wydobywającego kredę piszącą na cele Cementowni w C., należy do kompetencji dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, a nie dyrektora zarządu zlewni, co kwalifikowało decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. do jej usunięcia z obrotu prawnego i umorzenia postępowania I instancji.

W realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do zakwestionowania takiego stanowiska.

Zgodnie z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że są one zobowiązane do przestrzegania z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej w całym toku postępowania administracyjnego (art. 19 k.p.a.).

Oznacza to, że organy mogą skutecznie działać jedynie w określonym miejscowo i rzeczowo zakresie.

Rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej może dokonać tylko ten organ administracji publicznej, któremu przepisy prawa przyznały kompetencję w sprawie.

Rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ niewłaściwy obliguje do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania prowadzonego przed organem niewłaściwym, w celu zniesienie skutków wadliwie prowadzonego postępowania i zakończenia go jako bezprzedmiotowego.

Jak trafnie wskazał to organ dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich jest organem właściwym w sprawach wydania pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, a niewymienionych w pkt 1 lit. a, c i d prawa wodnego (art. 397 ust. 3 pkt 2 lit. a) p.w.).

Z art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a) prawa wodnego wynika natomiast, że to dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich jest organem właściwym w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1, jeżeli szczególne korzystanie z wód, korzystanie z usług wodnych, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji lub urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska,

Z art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm. - dalej jako: "p.o.ś.") wynika, że sprawy o których mowa art. 397 ust. 3 pkt 1 lit. a) p.w., to sprawy:

1) przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione w pkt 1;

3) pozwolenia na wytwarzanie odpadów i pozwolenia zintegrowanego dla instalacji komunalnych, o których mowa w art. 38b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

4) o których mowa w art. 362 ust. 1-3, w zakresie dróg innych niż autostrady i drogi ekspresowe, usytuowanych w miastach na prawach powiatu.

Z powyższego wynika zatem, że to dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich jest organem właściwym w sprawach wydania pozwoleń wodnoprawnych jeżeli szczególne korzystanie z wód, korzystanie z usług wodnych, wykonywanie urządzeń wodnych lub eksploatacja instalacji lub urządzeń wodnych są związane z przedsięwzięciami lub instalacjami na terenach zakładów, które są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Rozporządzenie wykonawcze dotyczące kwalifikowania przedsięwzięć jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 - dalej także jako: "rozporządzenie") stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje do przerobu kopalin innych niż gaz ziemny, ropa naftowa oraz jej naturalne pochodne, zlokalizowane na obszarach kopalni odkrywkowych lub kamieniołomów o powierzchni nie mniejszej niż 25 ha (§ 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia).

Z ustaleń organu wynika, że kopalnia kredy z którą wiąże się wydawane w sprawie pozwolenie wodnoprawne, należy do kategorii zakładów, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Sądu, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak jest wystarczających podstaw do zakwestionowania takiego stanowiska.

W szczególności zaś z akt sprawy wynika bowiem, że istotnie powierzchnia wyrobiska eksploatacyjnego kopalni wynosi 225 ha, a więc przekracza próg określony w § 2 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia, zaś eksploatacja kredy przez kopalnię prowadzona jest w systemie odkrywkowym (k.13 i 66 dodatku nr 2 do dokumentacji hydrologicznej).

Wskazać należy także, że ustalenia takie nie zostały zakwestionowane ani przez skarżącego, ani przez wnioskodawcę w sprawie - Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w [...], które nie zaskarżyło przedmiotowej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] sierpnia 2021 r.

Skoro więc wydawane w sprawie pozwolenie wodnoprawne związane jest z przedsięwzięciem, które kwalifikowane jest jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to organem właściwym do jego wydania pozostaje dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich, a nie dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich.

Naruszenie przez Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich przepisów normujących właściwość rzeczową organu skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania prowadzonego przed organem niewłaściwym, w celu zniesienie skutków wadliwie prowadzonego postępowania i zakończenia go jako bezprzedmiotowego. Postępowanie administracyjne prowadzone przed organem niewłaściwym jest postępowaniem bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Bez znaczenia dla takiej oceny zaskarżonej decyzji pozostają wywody zawarte w skardze z tej podstawowej przyczyny, że nie dotyczą ona istoty przedmiotowej sprawy, która sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii o charakterze formalnym, a więc kwestii właściwości organu umocowanego do wydania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego legalizującego wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego urządzenie wodne.

Jak wskazano już wyżej wydane w sprawie rozstrzygnięcie miało charakter formalny albowiem decyzja o umorzeniu postępowania w całości nie rozstrzyga merytorycznie sprawy.

Tymczasem zawarte w skardze wywody i zarzuty skarżącego dotyczą kwestii merytorycznych związanych z konsekwencjami wydania samego pozwolenia wodnoprawnego i łączącym się z tym poborem wody, jak też kwestii dotyczących w ogóle poboru wody z tych ujęć bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Okoliczności te nie mają znaczenia dla oceny kwestii właściwości organu, a skarżący może podnosić je ewentualnie w nowym postępowaniu w sprawie legalizacji urządzenia wodnego i wydania pozwolenia wodnoprawnego, w które właściwy będzie już inny organem, tj. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Z istotą sprawy rozstrzyganej w niniejszym postępowaniu nie łączy się też poruszana przez skarżącego kwestia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W sytuacji gdy, organ odwoławczy wydała w sprawie rozstrzygnięcie o charakterze formalnym z uwagi na stwierdzoną niewłaściwość rzeczową organu I instancji prawidłowo także w zaskarżonej decyzji nie odnoszono się do merytorycznych zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych powyżej przepisów oraz w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.