Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1014/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 107 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. b, art. 55, art. 59, art. 83 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Uniwersytetu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 59 ust. 5 w związku z art. 36a

ust. 1 i 5 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku U. S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie na czas nieokreślony pawilonu usługowego (Pub, sala gier i punk LOTTO) przy ul. K. w S. odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie.

W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor podał, że decyzją z dnia [...] udzielono M. H. i T. K. właścicielom S.C. A z siedzibą przy ul. K. w S., pozwolenie na budowę tymczasowego pawilonu usługowego i ogrodzenie działki nr [...], obręb [...] w S. przy ul. K. z terminem trwania do 30 września 2006 r. lub do czasu wcześniejszego zapotrzebowania terenu na cele zgodne

z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta S..

Decyzją z dnia [...] inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej inwestycji do dnia 30 września 2006 r., lub do czasu wcześniejszego zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta S.. Organ wskazał, że wniosek U. S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pawilonu usługowego na czas nieokreślony wpłynął w dniu 19 lutego 2007 r., czyli po upływie terminu ważności decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie, a zgodnie z zapisem w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, po upłynięciu tego terminu obiekt winien zostać rozebrany.

Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. odwołanie wniósł U. S. reprezentowany przez M. S. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 i 101 § 1 K.p.a. wniósł o jej uchylenie oraz wydanie pozwolenia na użytkowanie pawilonu usługowego. W dalszej części skarżący podniósł, że kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu, tj. art. 10 § 1 K.p.a. , ponieważ organ uniemożliwił wypowiedzenie się w sprawie dowodów zebranych w przedmiotowej sprawie, a w ocenie skarżącego ustosunkowanie to miało istotne znaczenie dla sprawy, a w konsekwencji na treść wydanego rozstrzygnięcia. Dalej skarżący podał, że "naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi kwalifikowaną wadę procesową, będącą podstawą uchylenia decyzji organu I instancji i to bez względu na to, czy miała ona, czy też nie wpływ na treść decyzji; wada ta nie może być konwalidowana przez organ odwoławczy".

Zdaniem skarżącego zaniedbanie wskazanych obowiązków przez organ I instancji skutkuje wydaniem decyzji rażąco naruszającej art. 107 K.p.a., zgodnie

z którym "decyzja powinna zawierać m.in. przywołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym między elementami decyzji winna istnieć spójność wewnętrzna (wyrok NSA z 31.03.1999r., IISA 519/98)". Natomiast wskazana przez organ powiatowy podstawa prawna decyzji, tj. art. 59 ust. 5

w związku z art. 36 a ust. 1 i 5 pkt 2 Prawa budowlanego, w ocenie skarżącego przywołana została wadliwie, ponieważ w kwestionowanej decyzji nie znajduje ona żadnego uzasadnienia. Organ I instancji w uzasadnieniu faktycznym w ogóle nie wskazał, jako podstawy faktycznej okoliczności uzasadniających przywołanie ww. przepisów prawnych, a samo uzasadnienie faktyczne sprowadza się jedynie do opisania stanu faktycznego związanego z decyzją z dnia [...]

o pozwoleniu na użytkowanie.

Skarżący wskazał także, iż kwestionowana decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, a w jej uzasadnieniu organ nawet nie wymienił samej numeracji przepisów prawnych.

W ocenie skarżącego "dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia jest fakt upływu terminu, na jaki udzielono pozwolenia na użytkowanie pawilonu w dniu

[...], a U. S. nie może ponosić konsekwencji tamtej, wadliwej decyzji. Dla niniejszej sprawy istotny jest termin 18 stycznia 2007 r., kiedy U. S. wszedł w posiadanie pawilonu przy ul. K. w S. wybudowanego przez S.C. A, zgodnie z prawem budowlanym i pozwoleniem na budowę. Budynek ten nie zmienił swojej dotychczasowej funkcji, co wykazała strona odwołująca, nie zmieniły się pozostałe okoliczności związane z wcześniejszym jego użytkowaniem".

Końcowo skarżący podniósł, że Powiatowy Inspektor niezasadnie odwołuje się do poprzednio wydanego pozwolenia na użytkowanie pawilonu, ponieważ niniejsze postępowanie jest postępowaniem samoistnym, tyle tylko, że dotyczy istniejącego już pawilonu.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w wyniku rozpoznania odwołania, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 36 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. b, art. 55, art. 59 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 55 i art. 59 Prawa budowlanego.

Mając na względzie wskazane przepisy organ podał, że obowiązująca ustawa Prawo budowlane, nie zawiera kompetencji dla organów nadzoru budowlanego dla wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, wybudowanego jako tymczasowy, na czas określony w pozwoleniu na budowę, po upływie którego obiekt ten winien zostać bezzwłocznie rozebrany.

Z powyższego wynika, że przywołane podanie U. S. z dnia 15 lutego 2007 r. "o udzielenie pozwolenia na użytkowanie na czas nieokreślony pawilonu usługowego", jako zawierające żądanie wydania decyzji, do której organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne, jest bezzasadne.

Równocześnie organ wskazał, że ewentualne zmiany w stosunkach cywilno –prawnych, dotyczących przedmiotowego obiektu, jak wskazane w odwołaniu nabycie jego własności przez U. S., nie wywierają skutków prawnych w sferze decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu, określającej jednocześnie termin, z upływem którego obiekt ten winien zostać rozebrany.

Z powyższego wynika, że organ powiatowy, mimo błędnego wskazania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz braków w jej uzasadnieniu, zasadnie odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie tymczasowego pawilonu usługowego

i ogrodzenia działki nr [...], obręb [...], w S. przy ul. K.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. nakazującego umożliwienie stronom, przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ wskazał, że w niniejszej sprawie poza materiałami przedłożonymi przez skarżącego, organ nie prowadził postępowania dowodowego i nie zgromadził żadnych innych dowodów, a zatem naruszenie art. 10 K.p.a. nie mogło mieć wpływu na jego wynik.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. wniósł U. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazał, że organ II instancji nie rozważył należycie wszystkich podniesionych zarzutów w odwołaniu.

W ocenie skarżącego organ II instancji nie dokonał wykładni przytoczonych

w decyzji przepisów prawnych, nie uzasadnił swojego stanowiska oraz nie wyjaśnił motywów podjętego rozstrzygnięcia. Przytoczone w podstawie prawnej decyzji przepisy art. 36 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane zdaniem skarżącego są błędne, organ II instancji naruszył również przepisy art. 59 ww. ustawy, ponieważ zgodnie z ust. 5 ww. przepisu organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, co oznacza, że organ naruszył art. 59 ww. ustawy.

Ponadto skarżący wskazał, że zarówno organ I instancji oraz II instancji nie uzasadnili swojego stanowiska w zakresie twierdzenia dotyczącego "złożenia wniosku po terminie ważności decyzji o pozwoleniu na budowę - tj. w jakim aspekcie ww. decyzja "utraciła ważność" i skąd wynika obowiązek zgłoszenia wniosku

w "terminie ważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie".

Odnośnie art. 10 K.p.a., skarżący wskazał, że mimo twierdzenia organu, iż

w sprawie były tylko materiały wskazane przez skarżącego organ i tak winien umożliwić stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań.

Końcowo skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja pozbawiona jest elementu związku między uzasadnieniem prawnym, a treścią podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto pomiędzy podstawą prawną decyzji, a analizą zawartą

w uzasadnieniu zachodzi sprzeczność.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej okoliczności nie mogą mieć wpływu na orzeczenie.

Rozstrzygnięcie organu jest zasadne i nie narusza prawa.

Z analizy akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że tymczasowy pawilon usługowy (Pub, sala gier i punkt LOTTO) został wybudowany na podstawie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta S. z dnia [...], udzielającej pozwolenia na budowę na czas określony do dnia 30 września 2006 r. lub do czasu wcześniejszego zapotrzebowania terenu na cele zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta S. Na taki sam okres przedmiotowy obiekt przyjęty został do użytkowania. Nadto decyzja o pozwoleniu o budowę zawiera nakaz rozbiórki obiektu z chwilą utraty prawa do terenu.

Należy zatem stwierdzić, że obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego wzniesionego na czas określony powstaje, tak jak słusznie przyjął to organ nadzoru budowlanego stosownie do przepisu art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), najpóźniej

z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę.

Zdaniem składu orzekającego wydanie decyzji na użytkowanie po upływie terminu, na jaki został wzniesiony obiekt budowlany, jak słusznie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego. Podstawy takiej nie mogą stanowić przepisy art. 55, ani art. 59 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji gdy obiekt budowlany, którego dotyczy wniosek

o pozwolenie na użytkowanie, objęty jest obowiązkiem rozbiórki orzeczonym ostateczną decyzją administracyjną.

Ustosunkowując się do zarzutu skargi naruszenia przez organy nadzoru budowlanego przepisu art. 10 § 1 K.p.a., to należy zgodzić się ze skarżącym, że

w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony

w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Jednak zdaniem Sądu z uwagi na charakter sprawy, a mianowicie oparcie zaskarżonej decyzji wyłączanie na dowodach przedłożonych przez skarżącą, a konkretnie dokumentach dołączonych do wniosku o wszczęcie postępowania, należy uznać, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.