Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 332/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2007-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 7,  art. 17 ust. 1 pkt 6,  art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 14a par. 1,  art. 14b par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia WSA Anna Wójcik Asesor sądowy Marzena Łozowska (spr.) Protokolant sekr. sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lutego 2007r. skarżący H. K. zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii opodatkowania przychodu uzyskanego w 2003r. z tytułu rekompensaty otrzymanej w związku z zawarciem umowy zamiany akcji uprzywilejowanych na zwykłe. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w 1994r. nabył 50 sztuk imiennych, uprzywilejowanych akcji Korporacji [...] S.A. z siedzibą w S. Oświadczył, że akcje powyższej spółki nigdy nie były i nadal nie zostały wprowadzone do publicznego obrotu. Na podstawie zawartej w dniu 1 grudnia 2003r. z akcjonariuszem spółki - A umowy zamiany akcji uprzywilejowanych na zwykłe, skarżącemu wypłacono rekompensatę w kwocie 20.000 zł. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie H. K. wskazał, iż w stanie prawnym obowiązującym w 2003r. przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewidywały obowiązku zapłaty podatku od uzyskanego w ten sposób przychodu.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia [...] nr [...] udzielił pisemnej interpretacji, co do zakresu i zastosowania prawa podatkowego stwierdzając, iż stanowisko przedstawione przez podatnika jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, iż opisana wyżej rekompensata stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 z późn. zm.). W myśl art. 9 ust. 2 dochodem z tego źródła jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania ustalonymi zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy. Wskazano przy tym, iż opisane wyżej dochody nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 52 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz pouczono podatnika o wynikającym z przepisów art. 44 ust. 8 i art. 45 powołanej ustawy obowiązku wpłaty zaliczki na podatek stanowiącej równowartość 19% dochodu za miesiąc, w którym dochód ten uzyskano, a także o obowiązku złożenia deklaracji PIT-13 i obowiązku wykazania tego dochodu w rocznym zeznaniu podatkowym.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, w którym podniósł zarzut nieważności postanowienia z uwagi na niezachowanie przez organ trzymiesięcznego terminu dla doręczenia stronie postanowienia w sprawie interpretacji. Zarzut ten uzasadniono przytaczając pogląd wyrażony w wyrokach WSA w Warszawie: z dnia 20 marca 2007 r., sygn. III SA/Wa 3705-06/06 i z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. III SA/Wa 4148/06, zgodnie z którym przewidziany w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2007r.) trzymiesięczny termin dla wydania przez organ postanowienia interpretacyjnego należy uznać za zachowany, jeżeli przed jego upływem postanowienie to zostanie doręczone stronie. Skarżący podniósł także, iż umowa zamiany akcji zawarta z głównym akcjonariuszem Korporacji nie stanowiła transakcji sprzedaży, a w jej wyniku doszło jedynie do zamiany praw podczas, gdy ilość akcji pozostających w dyspozycji podatnika nie uległa zmianie. Dalej podniósł, iż wprawdzie we wniosku z dnia 20 lutego 2007 r. podał, iż przedmiotowe akcje nigdy nie były i nadal nie są w publicznym obrocie, jednakże - w wyniku analizy ustawodawstwa i orzecznictwa -zmienia swoje stanowisko w sprawie i zważywszy, że w 1994r. oferta nabycia akcji była skierowana do ponad 300 osób, a o emisji zawiadomiono Komisję Papierów Wartościowych wskazał, iż akcje te pozostawały w obrocie publicznym od dnia ich emisji.

Dyrektor Izby Skarbowej w O., po rozpatrzeniu zażalenia, decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. nr 8 poz.60 ze zm.) odmówił uchylenia lub zmiany postanowienia organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu organ odwoławczy stwierdził, iż stanowisko wyrażone w wydanym w przedmiotowej sprawie postanowieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. należy uznać za wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego, bowiem wydane zostało z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art.14b § 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten wprost nakłada na organ podatkowy obowiązek wydania postanowienia w ciągu trzech miesięcy od dnia wystąpienia z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaznaczono także, iż - wbrew argumentom zażalenia - datą wydania postanowienia w trybie art. 14a § 4 ustawy jest data umieszczona na egzemplarzu rozstrzygnięcia, nie zaś data jego doręczenia stronie. Stosownie bowiem do art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, który na zasadzie art. 219 tej ustawy znajduje odpowiednie zastosowanie także do postanowień, do niezbędnych elementów każdej decyzji podatkowej zalicza się datę jej wydania. Data wydania decyzji wskazuje, iż w dniu tym sporządzona została decyzja, a zatem wyrażony został akt woli organu podatkowego w indywidualnej sprawie podatkowej i pozwala ustalić, w jakim stanie faktycznym i prawnym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. W myśl art. 212 powołanej ustawy, data doręczenia decyzji jest natomiast decydująca dla określenia momentu, od którego organ podatkowy jest związany jej treścią. Zasada związania organu wydaną przez niego decyzją oznacza, iż tylko w trybie przewidzianym przepisami Ordynacji podatkowej decyzja ta może być zmieniona lub uchylona. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że skoro ustawodawca na gruncie Ordynacji podatkowej posługuje się pojęciami "wydania" i "doręczenia" decyzji w różnym znaczeniu, w zależności od skutków prawnych tych zdarzeń, nie sposób przyjąć, iż pojęcia te mogą być używane zamiennie. Zatem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wprost wynika, iż stanowisko podatnika wyrażone we wniosku o udzielenie interpretacji uznaje się za wiążące w przypadku nie wydania postanowienia w ciągu trzech miesięcy od dnia jego złożenia - przepis ten nie posługuje się natomiast pojęciem doręczenia.

Z tych względów organ odwoławczy uznał, iż jest uprawniony do dokonania merytorycznej oceny rozstrzygnięcia organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. prawidłowo stwierdził, iż wynagrodzenie pieniężne otrzymane przez skarżącego na podstawie umowy zamiany z dnia 1 grudnia 2003r. akcji imiennych uprzywilejowanych na taką samą ilość akcji zwykłych należy zakwalifikować jako przychód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 603 kodeksu cywilnego przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy, przy czym przepisy o sprzedaży stosuje się odpowiednio.

Zatem organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie powyższej umowy zamiany skarżący dokonał, między innymi, odpłatnego zbycia papierów wartościowych, uzyskując tym samym przychód w kwocie 20.000 zł.

W ocenie organu należało rozważyć, czy uzyskany przez skarżącego dochód z odpłatnego zbycia akcji podlegał zwolnieniu od opodatkowania w myśl cyt. art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy. W tym celu należało ustalić, czy akcje spółki Korporacja [...] S.A. zostały nabyte na podstawie publicznej oferty lub w późniejszym okresie dopuszczone zostały do publicznego obrotu.

Organ podniósł, iż z treści złożonego wniosku z dnia 20 lutego 2007 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wynikało, iż przedmiotowe akcje nie były i nadal nie są w obrocie publicznym. W tak przedstawionym stanie faktycznym, przepis art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. b) nie znajduje zastosowania, a przychód z tytułu wypłaconej na rzecz skarżącego rekompensaty podlegał w 2003r. opodatkowaniu.

Zaznaczono, iż na etapie postępowania zażaleniowego skarżący dokonał modyfikacji stanu faktycznego przedstawionego w zapytaniu wskazując, iż akcje będące przedmiotem umowy zamiany z 2003r. zostały nabyte w ofercie publicznej i z tego względu podlegają zwolnieniu od opodatkowania.

Wskazano jednak, iż stosownie do art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej składając wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego podatnik zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydając postanowienie w tym przedmiocie organ podatkowy dokonuje - stosownie do art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej - oceny prawnej stanowiska podatnika na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, a udzielając interpretacji jest związany zakresem informacji podanych przez podatnika.

Również organ odwoławczy, dokonując weryfikacji tego rodzaju rozstrzygnięcia, ocenia prawidłowość udzielonej interpretacji na tle okoliczności faktycznych przedstawionych na etapie postępowania przed organem I instancji. Nie jest dopuszczalne w tym zakresie prowadzenie postępowania celem dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych, które podlegałyby ocenie organu odwoławczego. Dlatego modyfikacja stanu faktycznego przez stronę musiała pozostać bez wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia organu I instancji.

Dodano, że skarżącemu służy prawo złożenia ponownego wniosku o udzielenie interpretacji w Jego indywidualnej sprawie, obejmującego interesujący podatnika stan faktyczny.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. i uwzględnienie jako obowiązującej interpretacji przedstawionej przez skarżącego we wniosku z dnia 20 lutego 2007r. Kwestionowanej decyzji zarzucono nieuwzględnienie przekroczenia przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. trzymiesięcznego terminu dla udzielenia stronie pisemnej interpretacji, co do zakresu i stosowania prawa podatkowego, a także błędną interpretację przedstawionego przez skarżącego zagadnienia.

W uzasadnieniu skarżący - odwołując się do treści wyroków WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2007r. i z dnia 7 lutego 2007r. - ponowił zarzut naruszenia trzymiesięcznego terminu dla wydania postanowienia w sprawie interpretacji, które przed jego upływem nie zostało mu doręczone, przez co stanowisko skarżącego winno zostać uznane za wiążące. Zarzucił niestaranne opracowanie interpretacji przez organ I instancji, który jako element przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bezzasadnie przyjął, iż skarżący był pracownikiem Korporacji [...]. Skarżący zakwestionował także zasadność przyjętej przez organy podatkowe kwalifikacji odszkodowania uzyskanego w związku z zawarciem umowy zamiany akcji zarzucając, że organy te bezpodstawne przyjęły, iż wypłacona rekompensata stanowiła wynagrodzenie uzyskane w związku z transakcją ich zbycia. Podniósł, iż w związku z wyjaśnieniami udzielonymi pracownikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w O., co do wpłaty kwoty 250zł z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych, nie otrzymał ze strony tego organu żadnej informacji o niedopełnieniu obowiązku podatkowego z tytułu w/w umowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym.

W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art.145 § 1 cyt. ustawy).

Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy organ odwoławczy zasadnie uznał wydane w przedmiotowej sprawie postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] za wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego w sytuacji, kiedy postanowienie powyższe zostało doręczone skarżącemu po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, w przypadku nie wydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, organ ten jest związany stanowiskiem podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku. W ocenie Sądu literalne brzmienie powołanego przepisu jest jednoznaczne, tym bardziej, że ustawodawca na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa rozróżnia pojęcia "wydanie decyzji" jak i "doręczenie decyzji (postanowienia)", w zależności od skutków prawnych tych zdarzeń. Zatem trafnie organ odwoławczy stwierdził, iż nie sposób przyjąć, że pojęcia te mogą być używane zamiennie. Tak też uznał, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.09.2007r., II FSK 700/07. W ocenie NSA "związanie organu udzielającego interpretacji stanowiskiem podatnika, może nastąpić tylko wówczas, gdy postanowienie nie zostanie wydane a nie, gdy nie zostanie doręczone podatnikowi, płatnikowi, inkasentowi w terminie 3 miesięcy od otrzymania wniosku. O zachowaniu 3 miesięcznego terminu decyduje więc data wydania postanowienia, a nie data jego doręczenia albowiem przepisy art. 14 b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej wyraźnie łączą skutek związania organu postanowieniem z chwilą jego wydania a nie doręczenia". Takie też stanowisko przyjęte jest w orzecznictwie (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16.11.2007r. I SA/Po 1071/07, niepublikowane), pomimo istniejących wcześniej wątpliwości w tym przedmiocie.

Zatem zasadnie uznano, iż wbrew zarzutom skargi (czy wcześniej zażalenia), stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. należało uznać za wiążącą interpretację przepisów prawa podatkowego w kwestii objętej złożonym przez skarżącego wnioskiem.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego.

Organy trafnie analizę prawnych aspektów rozpoznawanej sprawy rozpoczęły od art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w 2003r., zwanej dalej ustawą, który stanowił, iż do źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem zalicza się, między innymi, kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c). W myśl art. 17 ust.1 pkt 6 ustawy za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne choćby nie zostały faktycznie otrzymane przychody z odpłatnego zbycia tytułu własności udziałów w spółkach, akcji oraz innych papierów wartościowych, w tym także pochodnych instrumentów finansowych od papierów wartościowych.

Organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż wynagrodzenie pieniężne, które otrzymał skarżący z tytułu umowy zamiany posiadanych 50 szt. akcji imiennych uprzywilejowanych na taką samą ilość akcji zwykłych należy zakwalifikować jako przychód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przyjąć należy, iż skoro ustawodawca nie zawarł definicji "zbycia" na potrzeby ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęciu temu należy nadać znaczenie cywilnoprawne tj. obok sprzedaży, każde prawem dopuszczalne przeniesienie prawa własności rzeczy na osobę trzecią, przy czym ustawodawca podatkowy opodatkowuje jedynie takie zbycie, które ma charakter odpłatny (wyrok WSA z dnia 11.10.2006 I SA/Sz 243/06, LEX nr 29318). Szczególny charakter papierów wartościowych powoduje jednak, że dla większości z nich przewidziane zostały specjalne formy ich zbycia (przeniesienie praw z nich wynikających). W zasadzie nie można mówić o odpłatnym zbyciu papierów wartościowych, ale o odpłatnym przeniesieniu papierów wartościowych na inną osobę, lub też praw z papierów wartościowych na inną osobę. O powstaniu przychodu ze sprzedaży akcji decyduje przeniesienie prawa ich własności. W niektórych przypadkach mogą powstać wątpliwości, czy dany przychód pochodzi z praw majątkowych, czy też ze zbycia papierów wartościowych. Pamiętać jednak należy, że w przypadku, gdy prawami majątkowymi są papiery wartościowe, wówczas ich zbycie kreować będzie przychód z kapitałów pieniężnych (tak – A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych. Komentarz, Difin, Warszawa 2005, s. 320-321).

W przedmiotowej sprawie niewątpliwie miało miejsce przeniesienie prawa własności akcji imiennych uprzywilejowanych w zamian za przeniesienie własności akcji zwykłych, które miało charakter odpłatny, bowiem bezspornie skarżący otrzymał w wyniku tej transakcji wynagrodzenie w kwocie 20.000 zł. Wbrew zarzutom skargi, nie ma znaczenia, iż ilość otrzymanych akcji zwykłych równa była ilości zbytych akcji uprzywilejowanych. Istotne jest, iż pomiędzy stronami doszło do odpłatnego zbycia akcji.

W świetle tego, co zostało wyżej przedstawione, stwierdzić trzeba, że prawidłowo przyjęły organy podatkowe, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 2 ustawy, że dochodem ze zbycia akcji jest nadwyżka osiągniętych z tego tytułu przychodów nad kosztami ich uzyskania, do których - zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 powołanej ustawy - należy zaliczyć wydatki poniesione na objęcie akcji w spółce.

Dochody uzyskane ze zbycia akcji - w stanie prawnym obowiązującym w 2003r. -podlegały opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, łącznie z innymi dochodami uzyskanymi w danym roku podatkowym. Zgodnie z art. 44 ust. 8 ustawy podatnik zobowiązany jest w ciągu roku wpłacić zaliczkę na podatek z w/w tytułu, w wysokości 19% dochodu za miesiąc, w którym dochód ten został uzyskany, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni oraz do złożenia deklaracji PIT-13 o wysokości uzyskanego dochodu.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, które uznały, iż uzyskany przez skarżącego dochód nie podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 52ust.1pkt1lit.b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do treści powyższego przepisu, zwolnieniu od opodatkowania podlegały, między innymi, dochody uzyskane od 1 stycznia 2001r. do końca 2003r. z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz.U. z 2002r. nr 49, poz. 447 ze zm.), pod warunkiem, że sprzedaż tych papierów wartościowych nie jest przedmiotem działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie z treści złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 20 lutego 2007r. o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kwestii opodatkowania przychodu uzyskanego w 2003r. z tytułu rekompensaty otrzymanej w związku z zawarciem umowy zamiany akcji uprzywilejowanych na zwykłe, bezspornie wynikało, iż akcje te: "nie były nigdy i nadal nie są w obrocie publicznym".

Skoro tak, to uzyskany z tego tytułu dochód nie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 52ust.1 pkt 1lit.b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W ocenie Sądu wskazana w skardze i podnoszona w zażaleniu okoliczność, iż po analizie ustawodawstwa oraz orzecznictwa NSA i WSA skarżący zmienił swoje stanowisko w sprawie i stwierdził, że będące przedmiotem zamiany akcje zostały dopuszczone do publicznego obrotu, nie mogła prowadzić do podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, jak też Sąd.

Zgodnie z do art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej, składając wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego podatnik zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydając postanowienie w tym przedmiocie organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska podatnika na tle stanu faktycznego opisanego we wniosku, a udzielając interpretacji jest związany zakresem informacji podanych przez podatnika.

Podniesienie w zażaleniu okoliczności, że przedmiotowe akcje, których dotyczyła umowa zamiany z 2003r. zostały nabyte w ofercie publicznej i z tej przyczyny podlegają zwolnieniu od opodatkowania, stanowiło w istocie całkowitą zmianę stanu faktycznego wniosku o udzielenie interpretacji. Z tego względu taki wniosek mógł być przedmiotem tylko odrębnego postępowania w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego. W żadnym razie wniosek taki nie mógł spowodować uchylenia zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji (wyrok WSA z 25.01.2007r. III SA/Wa 2159/06, niepublikowany).

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż postanowienie organu I instancji zawiera błędy merytoryczne, gdyż w ustaleniu stanu faktycznego sprawy na pierwszej stronie rozstrzygnięcia wskazano, niezgodnie ze stanem rzeczywistym, iż skarżący był pracownikiem Korporacji [...] S.A. Sąd stwierdza, iż uchybienie to stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 Ordynacji podatkowej, jednakże uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko naruszenie przepisów postępowania o takim charakterze stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji czy postanowienia (art.145 § 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tym bardziej, że na kolejnych stronach przedmiotowego postanowienia, jak zresztą zauważono w skardze, organ wprost zawiera stwierdzenie, iż skarżący nie był związany z Korporacją [...] stosunkiem pracy, a akcje nabył w drodze umowy cywilnoprawnej.

Nie można również zgodzić się z zarzutem podniesionym w skardze, iż pracownik organu podatkowego, wbrew obowiązkowi nie udzielił skarżącemu, informacji o konieczności zapłaty podatku dochodowego z tytułu zawartej umowy zamiany akcji. Jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zgodnie z treścią art. 44 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2003r.) skarżący zobowiązany był do samodzielnego obliczenia i wpłaty zaliczki na podatek z tego tytułu w wysokości 19% uzyskanego dochodu, a także wykazania go wraz z pozostałymi dochodami w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ustawy. Wobec powyższego, podnoszona okoliczność pozostaje bez wpływu na fakt istnienia obowiązku podatkowego w tym zakresie, który powstaje z mocy prawa. Ponadto, jakkolwiek organy podatkowe mają obowiązek, zgodnie z art. 121 Ordynacji podatkowej, udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, to w myśl omawianej zasady, organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać jedynie niezbędnych informacji i wyjaśnień. Udzielanie niezbędnych informacji i wyjaśnień należy odróżnić od prowadzenia doradztwa podatkowego. Informacje i wyjaśnienia, mogą odnosić się wyłącznie do przepisów prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego danego postępowania, a zatem nie powinny one wykraczać poza zakres danej sprawy podatkowej.

Z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący składał wyjaśnienia pracownikowi organu w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych. Dlatego trudno żądać, by pracownik organu, miał obowiązek udzielania informacji w zakresie opodatkowania innym podatkiem, który w danej sytuacji, hipotetycznie mógł wystąpić.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi należało uznać za niezasadne i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).