Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1031/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 59, art. 61 ust. 1 pkt 1,  ust. 2,6, art. 2 pkt 1, art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej: u.p.z.p.), po rozpatrzeniu wniosku J. M. – dalej : "Wnioskodawca" lub "inwestor" – z dnia 12 marca 2018 roku, (zmienionego w dniu 19 marca 2018 roku oraz w dniu 4 kwietnia 2018 r.), Burmistrz W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz budowie dwóch zbiorników podziemnych na gaz płynny – na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ zaznaczył, iż decyzja

o ustaleniu warunków zabudowy może być wydana tylko wówczas, gdy spełnia łącznie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., w tym wg pkt 1 – co najmniej jedna działka sąsiednia jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Warunek ten nie jest spełniony, albowiem na podstawie parametrów istniejącej zabudowy nie można ustalić warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Przedmiotem wniosku jest zabudowa, której gabaryty przekraczają znacznie gabaryty zabudowy sąsiedniej. Z analizy urbanistycznej wynika bowiem, iż nie spełniono wymogów przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 6 ww. ustawy (niezgodność ze średnią wielkością powierzchni zabudowy oraz szerokością elewacji frontowej budynków), zatem planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu

Przy spełnieniu oczekiwań Wnioskodawcy taka zabudowa naruszałaby ład przestrzenny, jaki został wykazany w analizie terenu. Pkt 2 – 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. są spełnione, z tym, że inwestycja będzie realizowana wzdłuż drogi publicznej, krajowej, ul. [...] zatem wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi (warunek do spełnienia).

Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wnioskowane zamierzenie nie spełnia wszystkich warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.

W dalszej części organ szczegółowo omówił poszczególne cechy i parametry wnioskowanej zabudowy i odnoszące się do nich wyniki analizy urbanistycznej.

Organ stwierdził też, iż w dniu 26 marca 2018 r. zostały wniesione uwagi mieszkańców odnośnie uciążliwości, jakie może spowodować zamierzona budowa.

W końcowej części uzasadnienia decyzji zawarto stwierdzenie, iż planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej funkcji rekreacyjnej na tym terenie i jest zgodna z jej charakterem.

Od ww. decyzji organu I instancji odwołał się Wnioskodawca, wnosząc o jej uchylenie w całości i ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu podniesiono zarzuty:

1) naruszenia przepisów: art. 62 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie; w ocenie odwołującego się w/w przepis nie miał zastosowania,

ze względu na przepis art. 61 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, iż art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych, lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., gdyż zgodnie z planem miejscowym, który utracił już moc, tereny przedmiotowych działek nr [...], [...] przy ul. [...] przewidziane były pod produkcję rolną;

2) naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art.28 K.p.a. poprzez nienależyte prze-prowadzenie postępowania wyjaśniającego i pominięcie okoliczności, iż planowana zabudowa stanowić będzie powiększenie istniejącej już zabudowy sąsiedzkiej, na której znajduje się zabudowa produkcyjna i biurowa, której właścicielem jest Spółka [...]. Ponadto organ przyznał status stron osobom, których postępowanie nie dotyczy; organ zrównał pojęcie właściciela nieruchomości objętej obszarem analizy z pojęciem strony niniejszego postępowania, co nie może wytrzymać krytyki, gdyż organ uznał za strony niniejszego postępowania 43 osoby;

3) błędnie ustalono dopuszczalny wskaźnik zabudowy, którego dla planowanej inwestycji nie wyznacza się, względnie winien wynosić 50%, w zakresie którego inwestycja mieści się, a nie, jak błędnie przyjęto, iż ustalony wskaźnik nadmiernie przekracza średni wskaźnik 20% w obszarze analizowanym;

4) błędnie ustalono średnią wartość szerokości elewacji frontowej budynków znajdujących się w analizowanym obszarze, która nie może przekraczać tolerancji 20% względem wartości średniej, w sytuacji, gdy w zakresie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowanie terenu, szerokości elewacji frontowej nie wyznacza się;

5) organ I instancji dokonał ustaleń wzajemnie ze sobą sprzecznych, stwierdzając

z jednej strony, iż przedmiotem wniosku jest budowa hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz budowa dwóch zbiorników podziemnych na gaz płynny, a z drugiej strony – z ustaleń zawartych w ostatnim zdaniu uzasadnienia decyzji, wynika, iż planowana inwestycja jest, cyt. "kontynuacją funkcji rekreacyjnej na analizowanym terenie i jest zgodna z jej charakterem";

6) naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w okolicznościach, które oceniane obiektywnie uzasadniają utratę zaufania wnioskodawcy do organu I instancji jako władzy planistycznej.

Po rozpatrzeniu zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w K. zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] r. wydaną

z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) oraz art. 59

i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił szerzej treść wniosku

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazując, iż obejmuje on budowę hali produkcyjno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym. Budynek będzie się składał z dwóch brył: 1) jednokondygnacyjny budynek stanowiący halę produkcyjno-magazynową o wymiarach ok. 65 m x 25 m, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 20°, o konstrukcji stalowej z obudową z płyty warstwowej; w hali znajdować się będzie linia technologiczna do lakierowania proszkowego oraz magazyny surowców i półproduktów oraz wyrobów gotowych; 2) zaplecze socjalno-biurowe dwukondygnacyjne, o wymiarach 15 m x 9,0 m, z dachem jednospadowym o kącie nachylenia 20°, wykonane w konstrukcji tradycyjnej murowanej. Powierzchnia hali produkcyjno-magazynowej wynosić będzie 1600m2, zaplecza socjalno-biurowego

– 140 m2, łączna powierzchnia zabudowy – 1840m2; powierzchnia terenu inwestycji

– ok. 3500 m2, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do 10 m, szerokość elewacji frontowej - do 25m; dach płaski; przewidywana liczba miejsc parkingowych – 5 szt.; powierzchnia dróg i parkingów – 1050 m2;powierzchnia biologicznie czynna – 600 m2; ilość pobieranej wody- 2m3/dobę z istniejącej sieci wodociągowej; ścieki odprowadzane do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej na terenie działki inwestora; energia elektryczna - dodatkowo 20kW z istniejącej sieci energetycznej w ramach istniejącej umowy; zapotrzebowanie na gaz - istniejące zbiorniki na gaz propan-butan; zapotrzebowanie na energię cieplną – gaz propan -butan; działka posiada dostęp do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] - poprzez działkę nr [...]. Do wniosku dołączono graficzną koncepcję zagospodarowania terenu projektowanymi obiektami.

Po zawiadomieniu pismem z dnia 20 marca 2018 r. stron postępowania (ustalonych na podstawie wypisów z rejestru gruntów), do organu I instancji płynęła zbiorowa petycja mieszkańców osiedla domków jednorodzinnych "[...]"

w W., informująca, iż nie wyrażają oni zgody na sytuowanie wnioskowanej hali produkcyjno-magazynowej w rejonie ich osiedla. Mieszkańcy osiedla przypomnieli organowi, iż gdy nabywali w latach 80-tych i 90-tych działki budowlane w tym rejonie miasta, otrzymali zapewnienie, iż osiedle [...] będzie wyłączone ze strefy przemysłowej. Ponadto wskazali, iż budowa nowego dużego zakładu produkcyjnego obok już istniejącego zakładu produkcyjnego Spółki [...], spowoduje jeszcze większą uciążliwość dla mieszkańców osiedla i uniemożliwi odpoczynek po pracy.

Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, iż wniosek nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 6 ww. ustawy, ponieważ front budynku wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy; wskaźnik zabudowy powierzchni działki wynosiłby 41%, w sytuacji gdy średni wskaźnik powierzchni działek zabudowanych wynosi 15,6%; szerokość elewacji frontowej znacznie odbiega od średniej szerokości elewacji frontowej wynoszącej 11m. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że realizacja wnioskowanej inwestycji naruszałaby ład przestrzenny, jaki został w analizie wykazany. Do decyzji organu I instancji dołączono: załącznik nr 1 - wyniki analizy sporządzonej zgodnie z przepisami art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz stanu prawnego i faktycznego terenu inwestycji, a także wyniki części tekstowej analizy urbanistyczno-architektonicznej obszaru tzw. dobrego sąsiedztwa, sporządzonej w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oraz załącznik nr 2- część graficzna ww. analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000.

Przeprowadzając analizę zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż celem zbadania spełnienia wymogów zawartych przepisach art. 59 - art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w procesie decyzyjnego ustalania warunków zabudowy, organ I instancji przeprowadził analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających ze stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) oraz otaczającego go obszaru, co umożliwia organowi ustosunkowanie się do żądania inwestora. Wyniki tych ustaleń zawarto w pkt 5 załącznika nr 1. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Organ I instancji ustalił, iż planowana inwestycja lokalizowana będzie na terenie niezabudowanym, który w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego był terenem o przeznaczeniu rolniczym, zatem w sprawie tej nie ma zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p.; teren inwestycji jest własnością wnioskodawcy; w obowiązującym studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W. działki objęte inwestycją położone są w terenie o symbolu 2M - strefa rozwoju zabudowy mieszkaniowej z funkcjami uzupełniającymi. W zakresie przepisów odrębnych organ I instancji odniósł wnioskowaną inwestycję do wszystkich przepisów wyszczególnionych w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stwierdzając iż wnioskowane przedsięwzięcie, wymagałoby uzgodnienia tylko z właściwym zarządem zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie".

Kolegium zbadało zarówno załącznik tekstowy nr 1 do decyzji stanowiący wyniki przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej wyznaczonego obszaru i załącznik nr 2 - w postaci kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiący cześć graficzną ww. analizy z naniesionymi granicami obszaru tzw. dobrego sąsiedztwa, wyznaczonymi wokół terenu objętego wnioskowaną inwestycją i stwierdziło, że istniejąca wokół terenu objętego inwestycją zabudowa i zagospodarowanie terenu to:

- od strony północnej - przylegające do ul. [...] tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz tereny oznaczone jako "i"(inne);

- od strony wschodniej znajdują się działki będące własnością Spółki [...] z funkcją produkcyjno-magazynową oraz tereny rolne (użytek R VI), na których powstaje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;

- od strony południowej – znajduje się teren leśny;

- od strony zachodniej – ogromny kompleks zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Organ I instancji nie opisał szczegółowo istniejącego charakteru(funkcji) zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym obszarze stanowiącym tzw. dobre sąsiedztwo, kwitując tylko, iż cyt.: "w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się zabudowa produkcyjna i biurowa", co w ocenie Kolegium, nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Dlatego Kolegium uzupełniło postępowanie w tym zakresie i stwierdziło, iż – jak wynika z kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, dominującą funkcją znajdującą się w obszarze tzw. "dobrego sąsiedztwa", jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na terenie o przeważającej funkcji mieszkaniowej winna znajdować się zabudowa uzupełniająca, w postaci takich obiektów, jak: handlu, gastronomii, usług podstawowych, szkół i przedszkoli. Obiekt o funkcji produkcyjno-magazynowej, o tak znacznych wymiarach jak wnioskowany, nie należy do funkcji uzupełniającej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe ustaleni, pozwalają na stwierdzenie, iż wprowadzenie na ten obszar drugiego obiektu o funkcji produkcyjno-magazynowej, tak jak wskazali to mieszkańcy osiedla budynków mieszkalnych jednorodzinnych [...], pogorszyłoby jeszcze bardziej stopień uciążliwości już istniejących obiektów produkcyjno-magazynowych Spółki [...].

Kolegium wskazuje również, iż wydana przez Burmistrza W. na rzecz Spółki [...] pozytywna decyzja z dnia [...] r. Nr [...] znak [...] ustalająca warunki zabudowy w/w sprawie, została przez Kolegium uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia (decyzja Nr [...] z dnia [...] r.).

Kolegium stwierdziło dalej, iż akceptuje przyjmowane zarówno w doktrynie, jak

i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, szerokie rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie, z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela tak, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza zatem tożsamości obiektu planowanego z obiektem istniejącym, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji podstawowej (istniejącej w przewadze), o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i niewchodzące z nią w kolizję (NSA w wyrokach: z 7 października 2015 r., II OSK 318/14; z 16 października 2007 r., II OSK 1401/06; z 21 lipca 2007 r., II OSK 1193/08). Powyższe nie oznacza jednak, że w sytuacji istnienia w obszarze analizowanym jakiegokolwiek obiektu produkcyjno-magazynowego automatycznie dopuszczalne jest zrealizowanie w jego szeroko pojmowanym sąsiedztwie innego budynku o tej samej funkcji. Kontynuacja funkcji istniejącej lub uzupełniającej funkcję zastaną w obszarze analizowanym będzie możliwa w sytuacji stwierdzenia, że wnioskowana funkcja nie będzie kolidować z funkcją podstawową. W niniejszej sprawie, wnioskowana funkcja produkcyjno-magazynowa koliduje z funkcją podstawową, jaką w tym rejonie miasta W. jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Z kopii mapy zasadniczej, stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji, jednoznacznie bowiem wynika, iż w obszarze tym przeważa przede wszystkim zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Kolegium uznaje zatem za słuszne stanowisko organu I instancji w tej sprawie, odmawiające ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obiektu produkcyjno-usługowego na terenie działek

nr [...] i nr [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru o funkcji podstawowej, którą stanowi zabudowa mieszkalna jednorodzinna.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, kolegium większość ich uznaje za niezasadne. Organ I instancji nie naruszył art. 61ust. 2 u.p.z.p., gdyż teren objęty wnioskowaną inwestycją w nieobowiązującym już mpzp był terenem rolniczym , czyli nie przeznaczonym pod obecnie wnioskowaną funkcję przemysłową. Również za niezasadne należy uznać zarzuty o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., gdyż organ wydał decyzję w oparciu o obszerny materiał dowodowy zebrany w przeprowadzonym postępowaniu, który został uzupełniony w niewielkim zakresie przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym. Natomiast zarzut dotyczący zawarcia w końcowej części uzasadnienia decyzji organu I instancji stwierdzenia, iż "planowana inwestycja jest, kontynuacją funkcji rekreacyjnej na analizowanym terenie i jest zgodna z jej charakterem" stanowi oczywistą omyłkę, gdyż organ prowadząc postępowanie dowodowe, nie przywoływał nigdzie takiej funkcji.

Powyższą decyzję ostateczną J. M. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc w niej zarzuty:

- naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego bezzasadne zastosowanie,

- naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a.,

art. 80 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 2 u.p.z.p. poprzez nienależyte przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego, polegające na nieuzasadnionym przeprowadzeniu analizy urbanistyczno-architektonicznej planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogu "dobrego sąsiedztwa" w sytuacji, gdy odnośnie tejże inwestycji, ze względu na miejsce jej lokowania, wskazanej analizy nie należało przeprowadzać,

- naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a.,

art. 80 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji przyjęcie, że status strony przysługuje osobom, których postępowanie nie dotyczy, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

"Z ostrożności procesowej" skarżący podnosi również zarzuty:

- naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię

w zakresie rozumienia pojęcia "kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu" poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że cechę tę spełniają wyłącznie inwestycje tożsame z zabudową zastaną lub stanowiące jej uzupełnienie

i to tylko o tyle, o ile nie kolidują z zabudową przeważającą, rozumianą jako podstawowa w obszarze analizy,

- naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a.,

art. 80 K.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz w zw. z § 5 ust. 2 i § 6

ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 dalej: "rozporządzenie") poprzez ustalenie w oparciu o przeprowadzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną jednolitych parametrów technicznych dopuszczalnej zabudowy dla całego analizowanego terenu, w sytuacji gdy na obszarze analizowanym znajdują się tereny o różnych funkcjach, nieuzupełniających się, co wymagało uwzględnienia zachodzących w tym zakresie różnic, które organ II instancji pominął, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.,

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie rozwinął wyżej przytoczone zarzuty wskazując, iż według jego wniosku planowana inwestycja lokalizowana ma być na terenie niezabudowanym, który aktualnie nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niesporny jest fakt, że na terenie planowanej inwestycji uprzednio obowiązywał m.p.z.p., który do czasu swego uchylenia przewidywał sposób zagospodarowania - tereny rolnicze. Immanentną cechą każdego terenu rolniczego jest to, iż ten przeznaczony jest pod produkcję rolniczą, czyli stanowi teren produkcji.

Organ odwoławczy niezasadnie zatem dokonał analizy planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogu "dobrego sąsiedztwa", albowiem zgodnie z postanowieniami art. 61 ust. 2 u.p.z.p. "przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1".

Jak wynika z wniosku wszczynającego niniejsze postępowanie, skarżący wskazał, że na terenie działek nr [...], [...] planuje budowę hali produkcyjno- magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym, o parametrach technicznych szczegółowo w tym wniosku oznaczonych. Zatem już z samego wniosku wynika wprost, iż planowana inwestycja ma charakter inwestycji produkcyjnej, zatem spełnia warunki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., albowiem zarówno planowana inwestycja, jak i sposób zagospodarowania terenu przewidziany w uchylonym m.p.z.p. utożsamia wspólna cecha - planowana inwestycja oraz teren jej lokalizacji odnoszą się do inwestycji produkcyjnych.

Sposób zredagowania przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie daje podstaw do zawężania jego stosowania w ramach niniejszej sprawy jedynie do inwestycji produkcyjnych podejmowanych w branży rolnej. Sformułowanie zawarte w przepisie

art. 61 ust. 2 u.p.z.p., iż "przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel..." oznacza, że ustawodawca wyłączył zachowania wymogu "dobrego sąsiedztwa" w zakresie każdej inwestycji produkcyjnej, niezależnie od tożsamości branży (rolna, czy też przemysłowa), jeżeli lokowana jest ona na terenie, który w świetle uchylonego m.p.z.p. był terenem produkcyjnym. Poprzez słowa "... na ten cel ..." należy rozumieć ogólnie pojmowany cel produkcyjny, a ten niewątpliwie planowana inwestycja spełnia.

Pojęcie "inwestycji produkcyjnej" oraz "inwestycji przemysłowej" zostało w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych zrównane pod względem znaczeniowym. Tak np. wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie II SA/Go 707/08, gdzie stwierdzono,

iż "Z uwzględnieniem reguł wykładni językowej, systemowej oraz w szczególności celowościowej Sąd zważył, iż pojęcie działalności rolniczej obejmuje bardzo szeroki

i różnorodny katalog aktywności człowieka. Mieści się w nim również działalność typowo "produkcyjna", czyli celowa i zorganizowana działalność zmierzająca do wytwarzania dóbr materialnych (towarów, surowców) na potrzeby człowieka. [...] Oznacza to, iż brak jest podstaw do zawężania wykładni, użytego przez ustawodawcę w przepisie art. 61 ust. 2 ustawy (...) terminu "inwestycja produkcyjna", do pojęcia "inwestycja przemysłowa".

Skoro zatem wskazane tereny rolnicze stanowią tereny produkcyjne, o których mowa w dyspozycji przepisu art. 61 ust. 2 u.p.z.p., to planowana przez skarżącego inwestycja oraz miejsce jej lokalizacji spełniają wymagania przewidziane w tymże przepisie, którego organ II instancji bezzasadnie nie zastosował.

Naruszenie to miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem przyczyną odmowy wydania wnioskowanej decyzji było bezzasadne zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w konsekwencji uznanie przez organ odwoławczy, że planowana przez skarżącego inwestycja nie spełnia wymogu "dobrego sąsiedztwa" w sytuacji, gdy w zakresie przedmiotowej sprawy wymóg ten nie musiał być spełniony.

Odnośnie naruszenie przepisów postępowania w zakresie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a. Skarżący stwierdza, iż zgodnie

z dyspozycją przepisu art. 28 K.p.a. "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Z przepisu tego jasno wynika okoliczność, iż interes prawny lub obowiązek leżący po stronie danego podmiotu stanowi legitymację do bycia stroną danego postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ administracyjny II instancji, podobnie jak organ I instancji, wyznaczając obszar analizy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zrównał pojęcie właściciela nieruchomości objętej obszarem analizy z pojęciem strony niniejszego postępowania, co nie wytrzymuje krytyki.

Pomimo dokonanego w odwołaniu wytknięcia wadliwego oznaczenia podmiotów legitymujących się przymiotem bycia stroną, organ II instancji, zamiast stwierdzenia uchybienia organu I stopnia powielił je, doręczając zaskarżoną decyzję m.in. J. K. – działającemu jako reprezentant mieszkańców osiedla [...]. Z akt postępowania nie wynika żadna udokumentowana lub logicznie usprawiedliwiona okoliczność, która dawałaby podstawy do twierdzenia, iż osoby te spełniają co do posiadanego interesu lub ciążącego na nich obowiązku kryteria przewidziane w art. 28 K.p.a.

W ocenie skarżącego, wniesione odwołanie do organu II instancji spowodowało, iż organ ten stał się zobowiązany z urzędu zbadać całokształt sprawy. Organ II instancji powinien był zatem nie tylko na zarzut, ale i z urzędu, na nowo i w pełnym zakresie zbadać zasadność listy osób, którym organ I instancji przypisał legitymację bycia stroną niniejszego postępowania. Po stronie organu II instancji takiej analizy zabrakło i trudno się jest jej doszukać w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazuje również, że organ odwoławczy utrzymując decyzję organu I instancji naruszył przepisy art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz w zw. z § 5 ust. 2 i § 6 ust. 2 rozporządzenia, albowiem nie uwzględnił odmienności w sposobie zagospodarowania nieruchomości objętych funkcją mieszkalną jednorodzinną oraz funkcją przemysłową.

powszechnie wiadomo, że obiekty o przeznaczeniu przemysłowym, jak hale produkcyjne czy magazynowe, charakteryzują się wielokrotnie szerszą elewacją frontową aniżeli zabudowania terenów o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej. Również tereny spełniające funkcję produkcyjną (przemysłową) cechują się znacznie wyższym wskaźnikiem zabudowy, albowiem w ich otoczeniu nie jest wykorzystywana w tak szerokim zakresie przestrzeń dla celów rekreacyjnych, jak to ma miejsce przy zabudowie mieszkaniowej. Tymczasem organ I instancji w trakcie analizy dokonał nieuzasadnionego ujednolicenia tych wartości dla całości obszaru analizowanego, niezależnie od pełnionej funkcji, co doprowadziło do nieracjonalnego przyjęcia w zakresie terenów przemysłowych parametrów wynikających z ich porównania z zabudową zdominowaną na terenach mieszkaniowych jednorodzinnych.

Zdaniem skarżącego, prawidłowo przeprowadzona przez organ administracyjny analiza powinna w obszarze analizowanym, w którym występuje zabudowa o różnych funkcjach, traktować z osobna zabudowę przemysłową oraz mieszkalną, które nie są ze sobą porównywalne. Brak tego rozróżnienia powoduje po stronie zabudowy o funkcji przemysłowej zaniżenie wartości technicznych a po stronie zabudowy o funkcji mieszkalnej nieuzasadnione ich zawyżenie, co w konsekwencji prowadzi do nieuzasadnionego zatarcia występujących typowych różnic.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej : P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez te organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dokonana pod tym kątem kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, że wydana ona została z naruszeniem prawa. Zarzuty skargi i okazały się nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej kontroli sądu jest decyzja odmawiająca ustalenia na rzecz skarżącego warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali produkcyjno- magazynowej ze zbiornikami podziemnymi na gaz płynny oraz zapleczem socjalnym na terenie, dla którego nie uchwalono planu zagospodarowania przestrzennego, w bezpośrednim sąsiedztwie dominującej w tym rejonie zabudowy mieszkaniowej, przy czym obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania miasta W. przewiduje dla tego terenu strefę rozwoju zabudowy mieszkaniowej z funkcjami uzupełniającymi.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 59 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, w przypadku braku planu miejscowego wymaga ustalenia, dla wskazanej we wniosku inwestycji warunków zabudowy – w drodze decyzji.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków. Niespełnienie przez planowaną inwestycję choćby jednego z tych warunków powoduje konieczność odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organy obu instancji uznały, iż planowana przez skarżącego inwestycja spełnia warunki określone w pkt 2-5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ale nie spełnia wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa, określonego w pkt 1 ww. przepisu, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego

w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania

i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno- estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa winna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej istniejącej

w sąsiedztwie zabudowy. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia w treści decyzji. Innymi słowy, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez istniejącą już w danym miejscu zabudowę.

Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (jako kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, także w zakresie linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (tj. w zakresie gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 10/11).

Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia powyższe wymogi ładu przestrzennego, musi zatem zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym inwestycja jest planowana. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (rozporządzenie). Analiza taka, z uwzględnieniem zasad szczegółowo określonych w rozporządzeniu, musi być zawsze przeprowadzona, z tym, że z mocy art. 61 ust. 2 u.p.z.p. warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie musi być spełniony w stosunku do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. poz. 139).

W każdym innym wypadku warunki zabudowy muszą być oparte na wynikach

ww. analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Stosownie do treści § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Analiza ta obejmuje zatem zabudowę istniejącą wokół działki inwestycyjnej wskazanej we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza wykazała, iż wprawdzie na jednej działce sąsiedniej znajduje się hala produkcyjno-magazynowa z zapleczem biurowym, zatem występuje kontynuacja funkcji, ale poza wskazaną halą w otoczeniu tej działki, dominuje zabudowa mieszkaniowa - jednorodzinna, której parametry w istotny sposób wpływają na określenie cech projektowanej zabudowy, w tym parametrów planowanej inwestycji, których ta nie spełnia.

Orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji odmówiły zatem ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzając, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stanowiska tego skarżący co do zasady zresztą nie kwestionuje.

Spór, jaki powstał w niniejszej sprawie w zasadzie nie dotyczy tego, czy planowana inwestycja spełnia zasady dobrego sąsiedztwa, lecz tego, czy ta zasada w ogóle w tej sprawie znajduje zastosowanie.

Jak wynika z treści skargi, skarżący stoi na stanowisku, iż ze względu na treść

art. 61 ust. 2 u.p.z.p. organ wydający decyzję w niniejszej sprawie nie miał podstaw do zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, albowiem we wcześniej obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania tego terenu, który został uchylony przez art. 67 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym był to teren produkcji rolnej zatem produkcyjny charakter planowanej inwestycji jest zgodny z szeroko rozumianym pojęciem produkcji rolnej. Argumentacja skarżącego w tym zakresie została wyżej obszernie przytoczona.

W ocenie sądu, powyższy argument skarżącego jest nietrafny, albowiem

w uchylonym przez art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu – jak wykazał organ – teren ten był przeznaczony pod produkcję rolną, z którą przedmiotowa inwestycja nie ma nic wspólnego. Skarżący okoliczności tej nie kwestionuje, a swój zarzut opiera na szerokim pojęciu działalności produkcyjnej, która - jego zdaniem - obejmuje zarówno produkcję rolną jak i pozarolną (przemysłową).

Argumentacja ta jest całkowicie chybiona, a przywoływane w skardze orzecznictwo nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawy. Nie ma bowiem jakichkolwiek podstaw do utożsamiania zawartego w uchylonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określenia "tereny rolnicze z każdą działalnością produkcyjną (wytwórczą) zaspokajającą potrzeby człowieka". Musi się ono odnosić do produkcji związanej z szeroko rozumianą działalnością rolniczą. Obejmuje ona produkcję roślinna (uprawy), hodowlaną lub przetwórstwo przy wykorzystaniu surowców będących produktem upraw lub hodowli. Nie ma żadnych przesłanek do utożsamiania pojęcia "tereny rolnicze" z "inwestycją produkcyjną" o jednoznacznie nierolniczym charakterze.

Przedmiotowa hala produkcyjno-magazynowa, w której ma się znajdować linia technologiczna do lakierowania proszkowego, takiej funkcji i roli o jakiej wyżej mowa nie spełnia. Jest to inwestycja o charakterze ściśle przemysłowym, nie obejmującym przetwórstwa surowców rolnych, zatem w nie podległa ona zwolnieniu od spełnienia wszystkich wymogów dobrego sąsiedztwa określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wynikających z przeprowadzonej w tym celu analizy urbanistyczno-architektonicznej.

Przesłanka wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dotycząca kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, będzie spełniona, jeżeli określone we wniosku o ustalenie warunków zabudowy cechy projektowanej zabudowy będą zgodne z wynikami sporządzanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym szczególności wynikającymi z niej parametrami w zakresie określonym w § 1 rozporządzenia, tj. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a także geometrii dachu.

Wprawdzie – jak wynika z treści decyzji – w sąsiedztwie działki inwestycyjnej znajduje się działka zabudowana halą produkcyjno-magazynową, co stanowi kontynuację funkcji, ale nie jest to okoliczność wystarczająca dla wydania decyzji

o warunkach zabudowy dla każdej inwestycji o podobnej funkcji. Musi ona także odpowiadać – co do jej cech architektoniczno-budowlanych (tj. linii zabudowy wielkości powierzchni elewacji frontowej zabudowy czy szerokości – wynikom analizy architektoniczno-budowlanej, wykonanej zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia,

tj. wielkościom średnim, z uwzględnieniem dopuszczalnej przepisami rozporządzenia tolerancji czy dopuszczalnych odstępstw.

Dla takiej analizy istniejąca hala jest zatem jedynie jednym z obiektów w obszarze analizowanym, mających wpływ na wyniki analizy i określenie parametrów dla nowej zabudowy.

Wbrew stanowisku skarżącego wyniki te muszą zatem uwzględniać obiekty o innej funkcji, w tym wypadku mieszkalnej, jeśli wchodzą one w prawidłowo określone granice obszaru analizowanego – czego skarżący nie kwestionuje.

Nie znajdujące uzasadnienia w przepisach prawa jest twierdzenie skarżącego,

iż w takiej analizie nie powinno się łączyć obiektów budowlanych o całkowicie odmiennych funkcjach, jak mieszkaniowe i przemysłowe.

Analiza architektoniczno-urbanistyczna, o której wyżej mowa, jest zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, który może być obalony tylko przez wykazanie, że została wykonana niezgodnie z wymogami prawa, jak wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego czy niezgodne z warunkami wskazanymi w rozporządzeniu ustalenie parametrów techniczno-budowlanych inwestycji. Skarga takich wad nie wskazuje, jak też sąd nie dopatrzył się ich analizując zebraną w aktach dokumentację.

Rozważając tę kwestię w oparciu o wyniki dokonanej analizy architektoniczno-budowlanej organy obu instancji zasadnie uznały, iż projektowana inwestycja nie spełnia wynikających z tej analizy kryteriów dobrego sąsiedztwa, albowiem w zakresie wszystkich wskazanych wyżej cech i wielkości istnieją rozbieżności przekraczające przewidziane w rozporządzeniu tolerancje.

Zatem stwierdzenie przez organ rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji

i warunkach zabudowy, że złożony przez skarżącego wniosek nie spełniał zasady dobrego sąsiedztwa, zdefiniowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wobec czego nie mogła być wydana pozytywna dla wnioskodawcy decyzja, uznać należy za trafne. Wbrew twierdzeniom skargi analiza architektoniczno-budowlana znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie można zatem, zdaniem Sądu, zarzucić organom naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 i 80 K.p.a., skoro decyzje wydane w sprawie oparte były na dokładnie i wyczerpująco ustalonym – w drodze analizy urbanistycznej – stanie faktycznym.

Również zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa materialnego dokazały się niezasadne.

Z kolei zarzut, że organ I instancji wadliwie ustalił listę stron postępowania, przyznając to prawo wszystkim właścicielom nieruchomości (i budynków) znajdujących się w obszarze analizowanym, nawet jeśli uznać go za zasadny, to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zaskarżona decyzja wprawdzie wskazuje, że wtoku postępowania wpłynęło pismo od właścicieli pobliskich nieruchomości, którzy protestowali przeciwko zamiarowi realizacji przedmiotowej inwestycji, jako sprzecznej z przeważającą dla tego terenu funkcją mieszkalną, ale pismo to miało dla organu jedynie charakter informacyjny, a nie procesowym. Wśród sygnatariuszy tego pisma były osoby, którym, jako właścicielom pobliskich nieruchomości, na które wskazana we wniosku skarżącego inwestycja będzie niewątpliwie oddziaływać, przysługuje status stron postępowania, Osoby te miały prawo ustanowić pełnomocnika – osobę reprezentującą ich interesy. Doręczenie tej osobie decyzji przez organ odwoławczy nie narusza zatem przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, w oparciu o wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej i wynikającą z niej ocenę, że będąca przedmiotem wniosku o wydanie decyzji zabudowa nie odpowiada wymogom art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w danej sytuacji nie mogła być inna.

W sytuacji, gdy osoby, którym organ doręczył pismo, informujące o wszczęciu postępowania, nie podejmowały czynności procesowych, jak np. wniesienie odwołania, nawet wadliwe uznanie części z tych osób za stronę postępowania polegające jedynie na powiadomieniu o wszczęciu postępowania w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, zatem zarzut skargi w tym zakresie również należy uznać za bezzasadny. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.