Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1039/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 156, art. 184, art. 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/09, w zakresie sprostowania uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi S. C., G. K., C. C., B. C. i W. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2007 r., nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. C., G. K., C. C., B. C. i W. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2007 r. nr (...), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

S. C. wnioskiem z dnia (...) maja 2010 r. wniósł o dokonanie w uzasadnieniu powyższego wyroku "sprostowania-wpisu", że obowiązek utrzymania obiektu przy ul. (...) należy do zarządcy państwowego, z mocy decyzji nr (...) i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/09, odmówił S. C. sprostowania uzasadnienia ww. wyroku.

W uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, że zakres zmian o których dokonanie wniesiono, wykracza poza granice określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż nie dotyczy niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Sprostowanie orzeczenia, jak podkreślił Sąd, nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia – przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne sądu lub zastosowanie przepisu prawnego.

Na powyższe postanowienie S. C. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. Z treści zażalenia wynika, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się sprostowania uzasadnienia wyroku poprzez wskazanie w nim, że obowiązek utrzymania obiektu przy ul. (...) należy do zarządcy państwowego. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek S. C. o sprostowanie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r. zmierza do merytorycznej zmiany tego orzeczenia, bowiem wnoszący w istocie kwestionuje jego treść, co należy uznać za niedopuszczalne.

Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania uzasadnienia swojego wyroku z dnia 26 marca 2010 r.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.