Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 827/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant referent stażysta Aleksandra Traczuk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 907/16 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 907/16 oddalił skargę B.M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił P.S. oraz K.N. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa trzech budynków gospodarczych wraz z instalacją na wody opadowe z trzema zbiornikami wybieralnymi i instalacją energii elektrycznej w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz przebudowa sieci gazowej wraz z przyłączem na działkach nr [...],[...] w miejscowości W., gmina W.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B.M. – właścicielka działki nr [...] oraz usytuowanego na niej budynku mieszkalnego i gospodarczego zarzucając, że decyzja ta nie spełnia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W.

Wojewoda M. zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty K. Zdaniem organu odwoławczego, analiza całości materiału dowodowego potwierdziła zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia [...] marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 12 czerwca 2015 r., poz. 3607, ze zm.). W ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a nadto przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 ustawy – Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła B.M. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzucając naruszenie zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego podniosła, że w jej ocenie projektowane budynki nie są budynkami gospodarczymi, lecz usługowymi, bowiem na działkach objętych inwestycją nie ma budynku mieszkalnego (nikt nie jest zameldowany w budynku mieszkalnym), a dawny dom został zaadaptowany na działalność gospodarczą prowadzoną przez inwestorów pod firmą "L." sp. cywilna P.S. i K.N.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem uznał skargę za nieuzasadnioną i ją oddalił. Sąd wskazał, że w sprawie bezsporne jest, iż zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r., przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem: MNU - tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Stosownie do treści § 6 tego planu tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej ("MNU") przeznacza się dla: 1) zabudowy jednorodzinnej, 2) usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie wymienionej w pkt 1 i 2, w tym komunikacji (dojść, dojazdów), infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, obiektów małej architektury.

Sąd zauważył, że z akt sprawy wynika, iż inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę trzech budynków gospodarczych wraz z instalacjami. Ponadto w części opisowej projektu podano, że projektowane budynki gospodarcze będą służyły właścicielom istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a ponadto posiadać będą pomieszczenia gospodarcze służące do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac.

Sąd uznał zatem, że projektowane budynki gospodarcze, jako towarzyszące istniejącemu budynkowi mieszkalnemu jednorodzinnemu, są zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), jako zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Przy czym, jak podniósł Sąd, dla oceny funkcji i istoty istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie ma znaczenia, czy w budynku tym jest ktoś zameldowany, i czy ktoś w nim faktycznie zamieszkuje. W aktach sprawy brak jest także ostatecznej decyzji o zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku jednorodzinnego.

A zatem, w ocenie Sądu, organy nie miały podstaw prawnych, aby kwalifikować - tak jak tego chce skarżąca - przedmiotowe zamierzenie jako budynki usług publicznych i komercyjnych i w konsekwencji odmówić wydania pozwolenia na budowę. Sąd stwierdził więc, że niniejszej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że sporna inwestycja, a w szczególności proponowany sposób zagospodarowania terenu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy W. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostały też naruszone interesy skarżącej wskutek wydania przedmiotowego zezwolenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku spełnienia wymogów § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., Sąd wskazał, że treść § 6 ust. 2 pkt 5 i 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zabudowy związanej z funkcją, o której mowa w ust. 1 pkt 2 tego planu, tj. usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, zaś projektowane budynki nie są budynkami usług publicznych i komercyjnych lecz budynkami gospodarczymi. Z kolei w odniesieniu do zarzutu, że projektowane budynki nie będą służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, ponieważ nikt nie jest zameldowany w budynku mieszkalnym, Sąd podkreślił, że kwestia zameldowania pozostaje poza zainteresowaniem organów orzekających w sprawie pozwolenia na budowę. Sąd zauważył również, że w projekcie architektoniczno-budowlanym wskazano przeznaczenie budynków jako gospodarcze. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy pisma wynika, że projektowana budowa nie będzie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą firmy L. i funkcją usługową prowadzoną na terenie działki. Dlatego też, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw prawnych, aby nie przyjąć deklaracji inwestora co do przeznaczenia projektowanych obiektów.

Sąd podniósł, że jeśli inwestorzy zechcą zmienić sposób użytkowania spornych budynków gospodarczych, to są zobowiązani do zgłoszenia takiego zamiaru do właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanej, przy czym również skarżąca będzie miała prawo zgłoszenia do właściwego organu ewentualnego innego niż deklarowany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków. Sąd za zasadne uznał też stanowisko organów, że zastrzeżenia dotyczące funkcjonowania istniejącego na dz. nr [...] budynku usługowego nie mogą być rozstrzygane w tym postępowaniu. Skarżąca posiada bowiem możliwość prawną zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących środowiskowych i sanitarnych uciążliwości związanych z tym budynkiem do właściwych miejscowo i rzeczowo służb, tj. Inspektoratów Ochrony Środowiska, czy odpowiednio Inspektoratów Sanitarnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B.M. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 pkt 2a w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVIII/178/2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. polegające na:

a) nieprawidłowym uznaniu, że każdy budynek, którego przeznaczenie w ewidencji gruntów i budynków zostało określone jako "przeznaczenie mieszkalne" jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, pomimo iż za budynek mieszkalny jednorodzinny może być uznany wyłącznie budynek służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych (wykorzystywany faktycznie na cele mieszkalne),

b) nieprawidłowym uznaniu, że dla oceny funkcji i istoty istniejącego budynku nie ma znaczenia sposób jego faktycznego użytkowania, gdy tymczasem zmiana sposobu użytkowania budynku wynika z faktycznego rozpoczęcia wykorzystywania budynku w inny sposób niż dotychczasowy,

co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez Sąd, że organy administracji prawidłowo zakwalifikowały budynek znajdujący się na działce ewid. nr [...] w W. jako budynek mieszkalny jednorodzinny i udzieliły pozwolenia na budowę budynków gospodarczych stanowiących uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;

2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 85 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji przez Sąd, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie wyjaśniono jaki jest aktualny faktyczny sposób użytkowania budynku oznaczonego nr 57 zlokalizowanego na działce nr [...] w W., co w konsekwencji doprowadziło do uznania ww. budynku za budynek mieszkalny jednorodzinny i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 231, art. 233, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji przez Sąd, pomimo zaniechania przez organy obu instancji przekazania właściwemu organowi nadzoru budowlanego formułowanych przez skarżącą skarg w przedmiocie kontroli sposobu użytkowania budynku nr [...] na działce nr [...] w W. oraz zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania rozstrzygnięcia w powyższej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia funkcji zabudowań istniejących na działce nr [...] w W.;

c) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodu uzupełniającego z wydruków z CEIDG dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestorów, pomimo że przeprowadzenie ww. dowodu było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do sposobu użytkowania budynku nr [...].

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 85 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przeprowadził bowiem kontrolę decyzji administracyjnej Wojewody M. stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia ww. przepisów. Organy orzekające w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Wyjaśniły także powody, dla których uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w uchwale Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r., Nr XXXVIII/178/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś oraz normami i przepisami techniczno-budowlanymi, które Sąd pierwszej instancji w całości podzielił. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera elementy konieczne określone w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. i poddaje się kontroli sądowej. Wojewoda M. w sposób wyraźny przedstawił co legło u podstaw wydania spornej decyzji. Wskazał także, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 ustawy – Prawo budowlane. Natomiast wnosząca skargę kasacyjną nie wyjaśniła, w jaki sposób naruszenie powyższych przepisów miałoby mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zatem ustalenia faktyczne poczynione przez organy orzekające w sprawie i zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, czyniąc je podstawą swoich rozważań.

Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była ostateczna decyzja wydana przez Wojewodę M z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji. W ramach tego postępowania organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że teren na którym ma być realizowana sporna inwestycja jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r., Nr XXXVIII/178/2005 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś). Zgodnie z przepisami zawartymi w ww. uchwale działki nr [...] i [...] (na których ma być realizowana inwestycja) położone są na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNU – tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej, które przeznacza się dla: 1) zabudowy jednorodzinnej, 2) usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie wymienionej w pkt 1 i 2, w tym komunikacji (dojść, dojazdów), infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, obiektów małej architektury (§ 6 ust. 1). Natomiast w § 6 ust. 2 pkt 1 – 6 ww. uchwały ustalono zasady zagospodarowania oraz warunki i standardy kształtowania zabudowy dla powyższych terenów, przy czym § 6 ust. 2 pkt 5 i 6 dotyczą tylko zabudowy związanej z funkcją, o której mowa w ust. 1 pkt 2, tj. usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko. Projektowane budynki nie są budynkami usług publicznych i komercyjnych lecz budynkami gospodarczymi realizowanymi w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem określone w § 6 ust. 2 pkt 5 – 6 zasady zagospodarowania oraz warunki i standardy kształtowania zabudowy nie dotyczą tej inwestycji.

Podkreślić należy, że w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę badana jest zgodność określonego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem jego przeznaczenie oceniamy według funkcji budynku określonej w projekcie budowlanym. W projekcie architektoniczno-budowlanym, a także w części opisowej projektu zagospodarowania terenu projektowanych budynków wskazano wprost na gospodarcze przeznaczenie projektowanych budynków. W części opisowej projektu autor wskazał, że budynki gospodarcze będą służyły właścicielom istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a ponadto budynki te będą posiadać pomieszczenia gospodarcze służące do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. Dodatkowo w złożonym do akt sprawy piśmie z dnia [...] listopada 2015 r., projektant, w imieniu inwestorów oświadczył, że planowana budowa nie będzie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą firmy "L. " i funkcją usługową prowadzoną na terenie działki. Również skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała gospodarczego przeznaczenia spornych budynków w projekcie budowlanym, a jedynie ewentualne późniejsze wykorzystanie tych budynków na inne cele. A zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że projektowane budynki gospodarcze, jak wskazano w projekcie budowlanym, stanowiące zabudowę towarzyszącą budynkowi mieszkalnemu jednorodzinnemu - są zgodne z przeznaczeniem tego terenu w planie miejscowym.

Skarżąca kasacyjnie próbuje kwestionować zgodność spornego zamierzenia budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez kwestionowanie istnienia na działkach objętych inwestycją budynku mieszkalnego, podnosząc, że w budynku tym nikt nie mieszka i jest on wykorzystywany na cele usługowe. Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, przeznaczenie budynku określa się na podstawie funkcji budynku ustalonej w zatwierdzonym dla tego budynku projekcie budowlanym. Nie ma natomiast znaczenia dla oceny funkcji i istoty istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego fakt jego faktycznego użytkowania, a w szczególności fakt czy w budynku tym jest ktoś zameldowany i czy faktycznie w nim mieszka. A zatem okoliczności powyższe nie mogły być wzięte pod uwagę w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynków gospodarczych. Zaznaczyć przy tym należy, że ewentualna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego) lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Dokonanie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wiąże się z koniecznością przeprowadzenia odrębnego postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Z załączonego do pisma skarżącej z dnia [...] stycznia 2019 r. zawiadomienia z dnia [...] marca 2017 r. wynika, że w sprawie budynku położonego na działce nr [...] (pod adresem ul. [...]) zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w celu ustalenia aspektów faktycznych i prawnych sprawy. Skutki tego postępowania mogą dotyczyć jedynie ewentualnej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku jednorodzinnego, nie mają natomiast żadnego znaczenia dla oceny zgodności projektowanej zabudowy gospodarczej z ustaleniami planu miejscowego oraz nie stanowią zagadnienia wstępnego w stosunku do prowadzonego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę budynków gospodarczych, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 pkt 2a w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W okolicznościach sprawy bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 231, art. 233, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 106 § 3 P.p.s.a. Zauważyć należy również, że w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem inwestorom pozwolenia na budowę trzech budynków gospodarczych w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach o nr [...] i [...] w miejscowości W., inwestorzy nie mają możliwości prowadzenia w tych budynkach jakiejkolwiek działalności gospodarczej, bez uprzedniego dokonania zmiany sposobu ich użytkowania zgodnie z wymogami ustawy - Prawo budowlane.

A zatem skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Ustosunkowując się z kolei do wniosku pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnić należy, że w niniejszej sprawie działa on na zasadzie prawa pomocy. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 254 P.p.s.a) w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a., po złożeniu przez tak ustanowionego pełnomocnika stosownego oświadczenia.