Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 310/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 106 par. 5, art. 145 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. N.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. N.-R. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...] października 2020r, w przedmiocie ustalenia na rzecz M. J. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia, na działce o nr ewid.[...], obręb P., gmina P.. W podstawie rozstrzygnięcia podano w szczególności art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 293) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256).

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. M. J. (zwany dalej także "Wnioskodawcą" lub "Inwestorem") zwrócił się do Wójta Gminy P. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia o wysokość 4,5 m na działce o nr ewid.[...], ob. P., gmina P. (k. 1 akt adm.)

Po przygotowaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy na podstawie przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Wójt Gminy P. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. Delegatury w L. oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o jego uzgodnienie, na co Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] uzgodnił projekt pozytywnie (k. 33 akt adm.).

Decyzją nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku Sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia na działce o nr ewid.[...], ob. P., gmina P.. Odwołaniem z dnia [...] marca 2020 r. A. N.-R., reprezentowana przez pełnomocnika fachowego, zaskarżyła powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej jej interesy i nieodpowiadającej prawu. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W motywach uzasadnienia wskazano, że w toku analizy urbanistycznej nie wyznaczono w sposób prawidłowy obszaru analizowanego oraz nie opisano funkcji poszczególnych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Kolegium zwróciło także uwagę na brak uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem sanitarnym pod względem warunków higienicznych i zdrowotnych. Kolegium podniosło za tym, że decyzja Wójta nie spełniała wymagań co do sformułowanego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

W toku ponownego postępowania administracyjnego, inwestor zmienił swój wniosek w zakresie położenia oraz wysokości projektowanego ogrodzenia (k. 145 akt adm.)

Ponownie przygotowano projekt decyzji o warunkach zabudowy na podstawie nowo sporządzonej analizy urbanistycznej, który następnie podlegał uzgodnieniu z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. Delegatura w L. (k. 180), Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (k. 183). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] uzgodnił projekt pozytywnie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2020 r. o warunkach zabudowy nr [...] Wójt Gminy P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia na działce o nr ewid.[...], obręb P., gm. P..

Odwołaniem z dnia 04 listopada 2020 r. A. N.-R., reprezentowana przez pełnomocnika fachowego, zaskarżyła powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej jej interesy i nieodpowiadającej prawu. W motywach uzasadnienia wskazano, że organ pierwszej instancji całkowicie pominął udział pełnomocnika skarżącej w postępowaniu, czym w sposób bezpośredni naruszył przepis art. 40 § 2 K.p.a. Podniesiono, że pełnomocnik A. N.-R. o fakcie wydania zaskarżonej decyzji dowiedział się od swojej mocodawczyni po dostarczeniu A. N.-R. decyzji, nie mając szans na merytoryczne zapoznanie się z treścią zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto, zwrócono uwagę na to, że organ pierwszego stopnia nie rozważył w żaden sposób czy konieczne zasięgnięcie było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem sanitarnym, co wynikało z wytycznych Kolegium zawartych w decyzji kasatoryjnej. Zaakcentowano szerokie oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość, której właścicielem jest A. N.-R.. Podkreślono, że inwestycja zlokalizowana jest na obszarze historycznego zespołu budowlanego i założenia urbanistycznego miejscowości P. wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], przez co projekt decyzji powinien być uzgodniony z właściwym organem, a A. N.-R. nie posiada informacji czy uzgodnienie zostało dokonane. Zwrócono uwagę na udzielenia warunków dla zabudowy polegającej na budowie ogrodzenia o wysokości do 6,0 m.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. (karta nienumerowana) Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o uzgodnienie projektu decyzji Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia na działce o nr ewid.[...], ob. P., gm. P..

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] (karta nienumerowana) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. uzgodnił wskazany wyżej projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, wskazując jednocześnie na konieczność spełnienia wymagania polegającego na tym, że eksploatacja inwestycji nie może pogarszać warunków życia osób zamieszkujących w jej rejonie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. Nr [...] z dnia [...] października 2020r, w przedmiocie ustalenia na rzecz M. J. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia, na działce o nr ewid.[...], obręb P., gmina P..

W motywach uzasadnienia Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2020 r. jest zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi kwestie ustalenia warunków zabudowy i wobec tego brak prawnych podstaw by decyzję tę wyeliminować z obrotu prawnego. W braku miejscowego planu zagospodarowania dla obszaru, na którym planowana jest inwestycja, organ pierwszej instancji prawidłowo prowadził postępowanie z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, iż planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki ustawowe. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji przeprowadził wyczerpująco i prawidłowo stosowną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasadnie przyjmując, iż w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji spełnione są wszystkie warunki wymienione w tymże artykule. Zdaniem Kolegium sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiada obowiązującym przepisom i została właściwie przeprowadzona, co pozwala na uznanie, że wymagania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w warunkach kontynuacji funkcji, parametrów, cech zabudowy i wskaźników zabudowy istniejącej w sąsiedztwie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.. Kolegium podkreśliło, iż w terenie objętym analizą występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami wraz z towarzyszącymi tej zabudowie budynkami gospodarczo-garażowymi, zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami wraz z towarzyszącymi budynkami gospodarczo- garażowymi, zabudowa usługowa oraz zabudowa gospodarczo-garażowa. Zaznaczono, że przedmiotowe zamierzenie dotyczy rozbudowy już istniejących budynków o charakterze usługowym. Nie zmienia się zatem w jakikolwiek sposób funkcja na działce objętej wnioskiem. Kolegium dodało, że projekt decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami sporządziła uprawniona osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów. Zdaniem Kolegium warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego dla nowej zabudowy określono w odniesienia do konkretnych wskaźników i parametrów istniejących w obszarze analizowanym budynków. Wyniki analizy dołączone do projektu decyzji zawierały określenie średnich wartości występujących w tym obszarze wskaźników, parametrów i cech istniejącej zabudowy, o których mowa w § 5 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W wyniku przeprowadzenia analizy stwierdzono, iż planowana zabudowa stanowi rozbudowę istniejącej na działce zabudowy usługowej a więc nie ulega zmianie w najmniejszym zakresie istniejąca funkcja na terenie działki oznaczonej nr ewid.[...], obręb P.. Zatem realizacja zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem spełniała zasadę kontynuacji i uzupełnienia w zakresie funkcji istniejącej zabudowy. Kolegium stwierdziło także, iż ustalona w wyniku przeprowadzonej analizy przyjęte cechy i parametry nowej zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji wpisują się w kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy obiektów występujących w obszarze analizowanym.

Kolegium zwróciło także uwagę na dokonane uzgodnienia przez organ pierwszej instancji oraz uzupełniające uzgodnienie dokonane na etapie postępowania odwoławczego z organem sanitarnym.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, Kolegium zwróciło uwagę, że ustalenie warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. W związku z powyższym w orzecznictwie wskazuje się, iż niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należy zarzuty związane z takim kwestiami jak: ograniczenie dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń oraz natężenia ruchu czy też także obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości i pogorszenie warunków życia. Zarzuty te zbadane być mogą dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę. Stąd też zawarte w decyzji w tym zakresie ogólne sformułowania dotyczące ochrony środowiska oraz warunków ochrony interesów osób trzecich są wystarczające.

Zdaniem Kolegium, mimo braku doręczania przez organ pierwszej instancji pism oraz decyzji z dnia [...] października 2020 r. ustanowionemu pełnomocnikowi A. N.-R. nie doszło do naruszenia jej praw do skutecznego uczestniczenia w postępowaniu i możności obrony swych praw, czego dowodem jest skuteczne wniesienie odwołania przez pełnomocnika Skarżącej. Podkreślono też, że pełnomocnik A. N.-R. miał zapewnione pełne prawo do czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu przed organem drugiej instancji, które jest postępowaniem merytorycznym, gdzie miał zapewnione prawo do zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, miał prawo zgłaszania dodatkowych uwag i wniosków, z którego to praw co należy podkreślić jednak nie skorzystał.

Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. A. N.-R., reprezentowana przez pełnomocnika fachowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 6 K.p.a., tj. zasadę praworządności, poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy P. odpowiada prawu, pomimo stwierdzenia, iż nie została ona dostarczona stronie, zgodnie z normą zawartą w art. 40 § 2 K.p.a.;

2. naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. poprzez przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2020 r. odpowiada prawu, a w konsekwencji utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia szeregu naruszeń w sposób istotny niezgodnych z treścią przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i stanowi jednocześnie naruszenie szeregu interesów skarżącego:

a) poprzez przyjęcie że brak uzgodnień projektu decyzji Wójta Gminy P. przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w G., stwierdzony w ramach oceny prawidłowości wydania decyzji, następnie dopełniony przez organ II instancji nie stanowi przesłanki eliminującej wadliwą decyzję z obrotu prawnego,

b) poprzez przyjęcie, że treść decyzji Wójta Gminy P. odpowiada prawu, pomimo braku odniesienia w sentencji decyzji późniejszego uzgodnienia projektu przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w G., wskazującego na konieczność spełnienia wymagania, zakazującego pogarszania warunków życie osób zamieszkujących w jej rejonie,

c) poprzez przyjęcie, iż charakter planowanej inwestycji, związanej z rozbudową sali bankietowej, pozwala na spełnienie warunku koniecznego - braku możliwości pogarszania warunków życia osób zamieszkujących w regionie - co jest sprzeczne z wiedzą powszechną, jak i doświadczeniem życiowym, wskazującym, że eksploatacja sal bankietowych wykorzystywanych dla organizacji imprez towarzyskich, imprez tanecznych i bankietów, których stałym elementem jest serwowanie alkoholu i głośny podkład muzyczny, może nie pogarszać warunków życia ludzi zamieszkujących w regionie, w szczególności w ramach gęstej zabudowy mieszkaniowej, szczelnie otaczającej teren objęty inwestycją.

Jednocześnie, sformułowano wniosek o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 stycznia 2021 r. utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2020 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zapewnienie udziału pełnomocnika, w ramach postępowania odwoławczego, nawet jeśli będzie ono miało charakter merytoryczny, nie sankcjonuje faktu formalnego uniemożliwienia udziału strony w postępowaniu I-instancyjnym (brak skutków doręczenia), a zatem powodującego nieważność postępowania przed Wójtem Gminy P., skutkującego wydaniem zaskarżonej decyzji, utrzymanej w mocy przez Kolegium. Zdaniem strony skarżącej, brak prawidłowego doręczenia decyzji przez Wójta Gminy P. sprawił, że decyzja ta nie może stać się ostateczna, gdyż bieg terminu do jej zaskarżenia winien biec od dnia odbioru decyzji przez stronę działającej przez pełnomocnika w trybie określonym w art. 40 § 2 K.p.a. (dostarczenia pełnomocnikowi), co dotychczas nie nastąpiło. Te argumenty odniesiono do szeroko przywołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, uwypuklając, że w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika doręczenie pisma wyłącznie stronie z pominięciem pełnomocnika jest prawnie bezskuteczne i stanowi naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym.

Skarżąca uzupełniła, że nie istnieje taka możliwość, by eksploatacja przedmiotu inwestycji (czyli organizacja imprez towarzyskich, rodzinnych, wesel, zabaw itp.) nie pogarszała warunków życia osób zamieszkujących w jej pobliżu. Zaznaczono, że wymaganie wskazane w postanowieniu uzgodnieniowym Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] grudnia 2020 r. nie zostało wyeksponowane w sposób odpowiedni w decyzji Wójta, co z oczywistych powodów nie mogło mieć miejsce z uwagi na fakt wydania uzgodnienia po dniu wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium wskazało na prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dodało także, że zarzut naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. jest niezasadny, gdyż pełnomocnik strony miał zapewnione pełne prawo do czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu przed organem drugiej instancji, które jest postępowaniem merytorycznym, z którego jednak nie skorzystał.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. uczestnicy M. J. i J. J., reprezentowani przez pełnomocnika fachowego, przedłożyli odpowiedź na skargę, wnosząc o oddalenie skargi w całości.

W motywach uzasadnienia wskazano, że wspomniana w skardze wadliwość doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji organu pierwszej instancji nie wpłynęła na rozstrzygnięcie sprawy oraz na prawa strony do skutecznego uczestnictwa w postępowaniu, czego dowodem jest skuteczne wniesienie odwołania przez pełnomocnika skarżącej, a także nienaruszone uprawienie pełnomocnika skarżącej do czynnego uczestnictwa w postępowaniu na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Odnosząc się do oceny skarżące wyrażonej w skardze, że planowana inwestycja będzie pogarszać warunki życia osób zamieszkujących w regionie, uczestnicy podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy wytycza jedynie ogólne i podstawowe kierunki projektowanej inwestycji, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w sprawie budowlanym i przepisach technicznym, również w zakresie uwzględnienia występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, co jest aktualnie przedwczesne na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, ale z innych przyczyn niż podniesiono w skardze.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., dalej także jako "P.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie jej, przy czym z uwagi na charakter wad zaskarżonej decyzji i brak podstaw do stwierdzenia na aktualnym etapie konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości za celowe uznano uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741, dalej jako "u.p.z.p."), przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588, dalej także jako "rozporządzenie Ministra Infrastruktury").

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana, pomimo że nie ustalono i nie udokumentowano w aktach sprawy, aby wymagane prawem stanowisko innego organu (postanowienie uzgodnieniowe Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]) było ostateczne na dzień wydania zaskarżonej decyzji, co stanowi naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazać trzeba, że na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4 tego artykułu, dokonuje się w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: "K.p.a."), z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Taki sam charakter uzgodnienia wynika także z art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1262 z późn. zm.), na co wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 04 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2339/16.

W realiach rozpoznawanej sprawy celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie oraz dokonania koniecznego uzgodnienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] grudnia 2020 r, nr [...] uzgodniono wskazany projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, wskazując jednocześnie na konieczność spełnienia następującego wymagania: "Eksploatacja inwestycji nie może pogarszać warunków życia osób zamieszkujących w jej rejonie". W uzasadnieniu postanowienia uzgadniającego organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie może stwarzać zagrożenia dla poszczególnych komponentów środowiska naturalnego oraz terenów sąsiednich, w szczególności powinna być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby uciążliwości powodowane funkcjonowaniem planowanej inwestycji nie stanowiły zagrożenia dla poszczególnych komponentów środowiska naturalnego. Na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. postanowienie to podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia. Jak wynika z informacji zawartej pod postanowieniem (s. [...] – karta nienumerowana) podlegało ono doręczeniu Kolegium "z prośbą o poinformowanie stron postępowania o niniejszym postanowieniu", inwestorowi oraz Wójtowi Gminy P.. Jak wynika z prezentaty Kolegium, odpis wydanego dnia [...] grudnia 2020 r. postanowienia uzgodnienieowego wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] grudnia 2020 r. (a więc w terminie otwartym do złożenia zażalenia przez Inwestora, bowiem zważywszy na datę wydania tego postanowienia termin ten nie mógł upłynąć szybciej niż 30 grudnia 2020 r.). W aktach sprawy brak jednak jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, że postanowienie uzgodnieniowe w ogóle zostało doręczone Inwestorowi i kiedy ewentualnie do doręczenia tego doszło. Do statusu postanowienia uzgodnieniowego (jego ostateczności) nie odniosło się natomiast Kolegium w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, przekazane Sądowi akta sprawy nie pozwalają na weryfikację tej kwestii na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze fakt, że w myśl art. 133 P.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Ponieważ, jak się zasadnie wskazuje w orzecznictwie, sąd administracyjny jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu (por. wyrok NSA z 01.02.2008 r., I OSK 1548/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA"), to w kontrolowanej sprawie należało przyjąć, że organ nie dysponował żadnymi więcej dokumentami, ponad te które zostały Sądowi przekazane wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Na tej też podstawie dokonano oceny zasadności złożonej skargi. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych nie wynika czy powyższe postanowienie uzgodnieniowe jest ostateczne, ani czy było ostateczne na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Pomiędzy datą wydania wspomnianego postanowienia uzgodnieniowego ([...].12.2020 r.) a datą wydania zaskarżonej decyzji ([...].01.2021r.) minęły 22 dni, przy czym na okres ten przypadał okres świąteczno-noworoczny. Ze względu na wydanie postanowienia uzgodnieniowego z zastrzeżeniem, Inwestor mógł skorzystać z trybu zażaleniowego, przysługującego mu na mocy art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W tej sytuacji nie powinno budzić wątpliwości to, iż wydanie decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zostało poprzedzone poczynieniem koniecznych ustaleń faktycznych. Z akt sprawy nie wymika, czy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] było ostateczne, ani czy w ogóle stało się ono ostateczne. Mając na uwadze argumentację skargi trzeba wskazać, że postępowanie administracyjne jest jednak dwuinstancyjne, przy czym uznaje się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, iż dwuinstancyjność postępowania polega na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy przez organ, który wydał decyzję i organ wyższego nad nim stopnia. Do obrotu prawnego wchodzi przy tym zawsze decyzja organu II instancji, oczywiście wtedy, gdy zostało w sprawie złożone odwołanie. Oznacza to, że dla zaistnienia wady prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a. – decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, niezbędne jest, aby w dacie wydawania decyzji ostatecznej nie znajdowało się w obrocie prawnym ostateczne postanowienie organu współdziałającego. Niezależnie od tego czy organy obu instancji świadomie czy nieświadomie nie wzięły pod uwagę faktu, że w chwili wydawania decyzji organu I instancji postanowienie organu współdziałającego nie posiadało przymiotu ostateczności, to kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy w dacie wydawania wchodzącej do obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego postanowienie to było już ostateczne (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, oraz wyrok NSA z dnia 12 października 2007 r. sygn. I OSK 1415/06). Jeżeli zatem decyzja ostateczna zostałaby wydana w momencie, w którym postanowienie z art. 106 § 5 K.p.a. nie posiadło jeszcze przymiotu ostateczności, to oznaczałoby, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, co obligowałoby Sąd do jej uchylenia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Podkreślić należy jednak, że w badanej sprawie Sąd tej kwestii nie przesądza, a jedynie wskazuje, że w tym zakresie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Brak weryfikacji przez Kolegium statusu postanowienia uzgodnieniowego stanowi jednak naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej też przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

W dalszej kolejności wskazać należy, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Ład przestrzenny konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Z. Niewiadomski (red.), C.H.BECK, Wydanie 7, Warszawa 2013, s. 506).

Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno-urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Podkreślić jednak, że analizy architektoniczno-urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy.

W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza - na nim - analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach - co w niniejszej sprawie uczyniono. Jednak trzeba mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego.

W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy projekt decyzji (k. 147) został sporządzony przez osobę, która posiada wymagane uprawnienia, mgr. inż. arch. F. K..

Na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej w odpowiedniej skali, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Taki też obszar analizowany, prawidłowo został wytyczony w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt obszar analizowany wyznaczono w promieniu 61,5 m od wszystkich granic działki objętej wnioskiem, wskazując, że jest to odległość równa trzykrotnej szerokości frontowej granicy działki objętej wnioskiem, która wynosi 20,5 m.

Przechodząc do oceny ustalonych w niniejszej sprawie warunków zabudowy wskazać należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-4 u.p.z.p., tzn. działka ma dostęp do drogi publicznej (działka przylega do drogi), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Przechodząc do oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powtórzyć należy, iż celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, co oznacza, że zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Wobec tego w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące na - konkretnym - obszarze.

Żądaniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy objęto ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku sali bankietowej i części gastronomicznej wraz z przebudową kanalizacji i budową ogrodzenia, na działce o nr ewid.[...], obręb P., gmina P..

Oceniając kwestię kontynuacji funkcji podnieść należy, że ustalono, że planowana zabudowa stanowi rozbudowę istniejącej na działce zabudowy usługowej a więc nie ulega zmianie istniejąca funkcja na terenie działki oznaczonej nr ewid.[...], obręb P.. Zatem - jak wynika z Analizy funkcji - realizacja zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem spełnia zasadę kontynuacji i uzupełnienia w zakresie funkcji istniejącej zabudowy. Podkreślić trzeba, że ustalenia organów znajdują w tym zakresie oparcie w materiale dowodowym. Z powyższych względów nie może być mowy o sprzeczności planowanej zabudowy z funkcją istniejącą w obszarze analizowanym.

W niniejszej sprawie Sąd nie ma również wątpliwości, co do prawidłowości dokonanych w oparciu o Analizę ustaleń w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, określenia szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, czy też wysokości budynku i powierzchni zabudowy.

Stosownie też do § 4 rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).W okolicznościach badanej sprawy przepisy te zostały zastosowane prawidłowo, gdyż linia zabudowy pozostaje bez zmian bowiem wnioskowana rozbudowa istniejącego budynku usługowego - sali bankietowej i części gastronomicznej znajdować się będzie w głębi przedmiotowej działki. Jak dokumentuje załącznik graficzny, od frontu działka zabudowana jest istniejącym budynkiem usytuowanym bezpośrednio we frontowej granicy działki, podobnie jaki inne budynki położone wzdłuż tej samej ulicy na działkach sąsiednich, tj. na dz. [...] oraz [...] (załącznik graficzny Wyników analizy – k. 164).

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ocenie Sądu wątpliwości nie budzi również prawidłowość ustalenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy. Ze względu na to, że średni wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi dla wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym wynosi 44,7% (od 16,6 % do 78,9%), to wzrost powierzchni zabudowy na działce o nr ewid.[...], obręb P., gm. P., z wielkości, która obecnie stanowi 35,8% powierzchni terenu do 42,8% powierzchni terenu objętego decyzją, w pełni wpisuje się w stan zastany w obszarze analizowanym.

Zgodnie § 6 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Prawidłowo zauważono, że planowana inwestycja nie zmienia szerokości elewacji frontowej budynku znajdującego się w pierzei rynkowej. Dla planowanej zabudowy szerokość elewacji frontowej ustalono na min. 3,0m max 6,0m, co nie łamie zasad ładu przestrzennego i odpowiada szerokościom budynków uzupełniających zlokalizowanych w głębi działek znajdujących się na obszarze analizowanym.

Sąd nie ma także wątpliwości co do ustalonych paramentów dla geometrii dachu oraz wysokości budynku. Oba te parametry zostały wyznaczone prawidłowo w oparciu o analizę architektoniczną, zgodnie odpowiednio z § 8 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Dla rozbudowy budynku sali bankietowej i rozbudowy części gastronomicznej ustalono dachy płaskie, jednospadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych od 2 stopni do 15 stopni, bowiem taki kształt dachu planowanych budynków nawiązuje do sąsiedztwa i wpisuje się w zastany ład przestrzenny w obszarze analizowanym. Natomiast, dla planowanej rozbudowy istniejących budynków ustalono zgodnie z wnioskiem inwestora wysokość min. 5,0m max 5,5m dla budynku sali bankietowej oraz min. 3,0m do max. 4,0m dla części gastronomicznej. Wartości te dla tych budynków usytuowanych w głębi działki odpowiadają wysokości budynków usytuowanych w głębi działek położonych w obszarze analizowanym.

W końcu, Sąd nie dopatrzył się także naruszeń w zakresie ustaleń dotyczących budowę ogrodzenia w wysokości 6,0m - w północnej części działki w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid.[...], natomiast od strony zachodniej w granicy z działką o nr ewid. [...].

Zwrócić należy również uwagę, że skonkretyzowanie parametrów dotyczących planowanej inwestycji następuje na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego tj. w decyzji zezwalającej na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany, oczywiście z uwzględnieniem określonych w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnych wielkości.

Odnosząc się natomiast do argumentacji oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, należy wyjaśnić, że kwestia ta podlega badaniu na etapie pozwolenia na budowę, gdzie status strony postępowania uzależniony jest od położenia nieruchomości w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kwestie zacieniania obiektów sąsiednich będą badane więc na etapie pozwolenia na budowę. Na tym też etapie badane są przepisy dotyczące warunków technicznych inwestycji.

W pierwszej kolejności, Sąd odniesie się do zarzutu skargi opartego na art. 40 § 2 K.p.a., tj. odnoszącego się do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącej oraz uniemożliwienia mu czynnego udziału w sprawie. Sąd uznał ten zarzut za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego opisanych w skardze skutków braku doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi Skarżącej, Sąd wskazuje, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym odnoszącym się do naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. akcentuje się gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń. Wskazuje się, że ich celem jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz że strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W sytuacji jednak, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08; z dnia 28 kwietnia 2009 r.; sygn. akt II GSK 887/08; z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 463/08; z dnia 06 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1049/20). Celem normy zawartej w art. 40 § 2 K.p.a. nakazującej doręczenie decyzji pełnomocnikowi, wówczas gdy został on ustanowiony, jest zwolnienie strony z obowiązku osobistego prowadzenia sprawy. Ocena skutków pominięcia pełnomocnika w sprawie w każdym przypadku zależy natomiast od okoliczności danej sprawy, długotrwałości pominięcia i etapu postępowania, w którym doszło do takiego naruszenia. W realiach rozpoznawanej sprawy odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, pomimo nieprawidłowego doręczenia, złożył w terminie pełnomocnik skarżącej, który mógł także czynnie działać w toku postępowania odwoławczego. Z tych względów Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie brak prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu na etapie postępowania administracyjnego decyzji organu pierwszej instancji, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie zweryfikowanie czy postanowienie uzgodnieniowe Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. jest ostateczne. W następnej kolejności, w przypadku pozytywnej weryfikacji tych ustaleń, rolą Kolegium będzie literalne odniesienie się do zastrzeżenia wskazanego we wspomnianym postanowieniu uzgodnieniowym, ze "Eksploatacja inwestycji nie może pogarszać warunków życia osób zamieszkujących w jej rejonie", tak aby wydawana decyzja odpowiadała wymogom budowania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wymogom zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.).

O kosztach postępowania (na które składa się kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, a także [...] zł uiszczone tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w z. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 1799).