Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 207/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: 145 par 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1 pkt 2a
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...] r. nr [...]


UZASADNIENIE

Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...] r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymał tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że J. M. zgłosił się do powiatowego urzędu pracy w dniu [...] r. i uzyskał status osoby bezrobotnej z dniem rejestracji, ponieważ spełniał warunki definicji osoby bezrobotnej, określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu rejestracji przedłożył w urzędzie m. in. świadectwo pracy wystawione przez Szkołę Podstawową [...] r. potwierdzające okres zatrudnienia od dnia [...] r. do dnia [...] r. w wymiarze [...] etatu oraz zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu: z dnia [...] r. W dniu [...] r. przedłożył świadectwo pracy z firmy A. r., z którego wynika, że był zatrudniony w okresie od [...] r. w pełnym wymiarze czasu pracy.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił J.M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych - na podstawie przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. M. wskazywał, że w okresie od [...] r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Szkole Podstawowej Nr [..] w Stargardzie i uzyskiwał wynagrodzenie "w wysokości najniższego wynagrodzenia".

Rozpatrując wniesione odwołanie, Wojewoda Z. podał, że w przedmiotowej sprawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzający dzień zarejestrowania dotyczy okresu od dnia [...] r. Z przedłożonych w dniu rejestracji dokumentów wynika, że do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć okresy zatrudnienia w firmie A. od dnia [...] r. (tj. początkowej daty okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania) do dnia [...] . Do okresu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku nie można natomiast zaliczyć okresów zatrudnienia w Szkole Podstawowej Nr [...] r. wynika bowiem, że w ww. okresach odwołujący się uzyskiwał wynagrodzenie brutto mniejsze od minimalnego wynagrodzenia za pracę, obowiązującego w [...] roku. Posiada zatem okres warunkujący nabycie prawa do zasiłku wynoszący [...] dni.

Nie zgadzając się z decyzją Wojewody Z., J.M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wskazując argumenty zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji Starosty S.

Wojewoda Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem zostać uchylone wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepis prawa materialnego, a mianowicie art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t.Dz.U. z 2015 r. poz.149 ze zm.) – dalej "ustawa", zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Stan faktyczny w sprawie jest niesporny. Okres osiemnastu miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącego w urzędzie pracy to okres od [...] r. J. M. była zatrudniony na [...] etatu. Najniższe wynagrodzenie za pracę w [...] r. wynosiło [...] zł zaś w [...] zł.

Skarżącemu zaliczono do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku te miesiące w których otrzymywał wynagrodzenie wyższe od najniższego wynagrodzenia. W sumie zaliczono mu 326 dni. Odmówiono natomiast zaliczenia tych miesięcy w których jego uposażenie było niższe od najniższego wynagrodzenia. Dotyczyło to następujących miesięcy: [...] r. (wynagrodzenie skarżącego wynosiło [...] zł).

Do powyższych ustaleń organy obu instancji doszły stosując wykładnię gramatyczną cytowanego powyżej art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy. W rezultacie uznały, że przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika było wyższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Wskazać należy, że w wyroku z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 175/06 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, iż: "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę", o którym mowa w powołanym powyżej przepisie nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy w jakim zatrudniony jest pracownik lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Trafność tego poglądu potwierdza ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz.U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.), która w art. 6 wskazuje, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i 4 z zastrzeżeniem ust. 2.

Sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustawa ta określa w art. 8 ust. 1, stanowiąc, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy.

Dokonując wykładni przepisów prawnych należy brać pod uwagę znaczenie użytych tam pojęć i zwrotów w kontekście ich ujednolicenia i nadania im znaczenia uniwersalnego, odpowiadającego ratio legis ustawodawcy, który tworząc prawo czyni to racjonalnie.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w powyższym wyroku.

Dokonując zatem interpretacji przepisu art. 71 ust.1 pkt 2a ustawy przy zastosowaniu wykładni systemowej uznać należy, że do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku przez skarżącego winny zostać również zaliczone te miesiące w których jego uposażenie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie.

Reasumując Sąd uznał, iż organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego co miało wpływ na wynik sprawy. Mając to uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 P.p.s.a., uchylił decyzje obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji, stosując prawidłową interpretację art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy, winny zaliczyć skarżącemu do 365 dni okresy zatrudnienia, w których jego zarobki, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiły co najmniej minimalne wynagrodzenie.