Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 632/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64  ust. 1  pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], Starosta [...] w T. odmówił M. W. (skarżącej) uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w bryle budynku wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości Ł., gmina Ł.. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że działka, na której planowana jest realizacja inwestycji, w ewidencji gruntów oznaczona jest jako użytki rolne – grunty orne klas RIIIb, RIVa. Inwestycja przewidziana jest zaś na części działki nr [...]. Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy określa te warunki dla całej działki jako działki inwestycyjnej. Obecność na ww. działce gruntów ornych klasy III, podlegających ochronie, wyklucza możliwość przeznaczenia jej na cele nierolnicze bez uzyskania zgody ministra rolnictwa i rozwoju wsi, albowiem nie zachodzą w sprawie przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, dalej "u.o.g.r.l.").

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczy części działki, na której nie występują gleby klasy III, a określenie warunków zabudowy jest możliwe dla wyodrębnionego liniami rozgraniczającymi terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego sprawy oraz treści 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 – dalej "u.p.z.p."), SKO wskazało, że popiera przeważający w orzecznictwie sądowoadminstracyjnym pogląd, iż ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowania. Dalej stwierdził, że grunty rolne klas I-III podlegają szczególnej ochronie na mocy u.o.g.r.l. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku działki nr [...], na której zamierzono inwestycję, wymagana jest analiza spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., warunkujących stwierdzenie, czy dla działki konieczne jest uzyskanie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntu rolnego na cele nierolnicze. SKO wskazało, że organ I instancji samodzielnie dokonał ww. analizy w obliczu jej braku w przedłożonym projekcie decyzji i prawidłowo odmówił uzgodnienia projektu decyzji, przy czym podstawą odmowy był już sam brak rozważenia w tym projekcie ewentualnej zbędności uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. W ocenie SKO organ prowadzący postępowanie główne winien ponownie ocenić, czy ustalenie warunków zabudowy jest możliwe w kontekście ewentualnej zgody na przeznaczenie użytków rolnych klasy III na cele nierolnicze, co powinno przełożyć się na odpowiednią modyfikację projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W skardze na powyższe postanowienie M. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zarzuciła naruszenie art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a., art. 123 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie, że w okolicznościach faktycznych sprawy inwestycja odnosi się do części działki nr [...] niestanowiącej gruntów rolnych klasy III i możliwe jest ustalenie dla tej części warunków zabudowy. Podniosła nadto zarzut naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego w postaci art. 52 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez uznanie, że dla części działki niestanowiącej gruntów rolnych podlegających ochronie nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zwracając przy tym uwagę, że w przepisach tych mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej. Zarzuciła też naruszenie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że znajdzie on zastosowanie wobec terenu niestanowiącego gruntu rolnego podlegającego ochronie. Podniosła, że organ dowolnie zmienił wniosek skarżącej, który dotyczył terenu o konkretnie oznaczonych granicach, a nie całej działki, a nadto, że teren inwestycji określany w decyzji o warunkach zabudowy nie musi obejmować całej działki, ale i jej część. W obszernym uzasadnieniu skarżąca powołała orzecznictwo sądowoadministracyjne przychylające się do stanowiska o możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki inwestycyjnej. W ocenie skarżącej w przedstawionym projekcie decyzji prawidłowo stwierdzono, ze teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze, nie obejmuje on bowiem gruntów klasy III. Podkreśliła, że nieuzasadnione jest utożsamianie ustawowego terminu "teren" z pojęciem działki ewidencyjnej, a nadto, że grunty klasy III występują na niewielkim obszarze działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do stanowiących materialnoprawną podstawę kwestionowanych postanowień przepisów art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (publ. jak wcześniej wskazano) przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy wymagane jest uzgodnienie jej projektu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do postanowień art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Potwierdzeniem przedmiotowych postanowień jest art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (publ. jak wcześniej wskazano), który stanowi, że gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są m.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne.

Uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne, a zatem m.in. do gruntów określonych w ewidencji gruntów jako użytki rolne, o których mowa w 2 ust. 1 pkt u.o.g.r.l. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w przepisie art. 3 ust. 1 u.o.g.r.l. wyznacza kierunki ochrony gruntów rolnych, stanowiąc, że ochrona ta polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (pkt 1) i zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów rolnych oraz szkodom w produkcji rolniczej, powstającym wskutek działalności nierolniczej i ruchów masowych ziemi (pkt 2). Celem uzgodnienia z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest więc ochrona rolnego charakteru gruntów.

Akta administracyjne rozpoznawanej sprawy potwierdzają, że na działce inwestycyjnej oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...] w miejscowości Ł., o pow. 0,3015 ha, występują grunty orne klasy R III b (na powierzchni 0,0152 ha) oraz grunty orne klasy R IV a (na powierzchni 0,2863 ha). Powyższe wynika z załączonej do akt sprawy informacji z rejestru gruntów i jest to okoliczność w sprawie bezsporna.

Zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Warunki i tryb przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze regulują zaś przepisy art. 7 u.o.g.r.l. Z ich treści wynika, że nie można dokonać przeznaczenia gruntu rolnego i leśnego na cele nierolnicze i nieleśne poza planem miejscowym, wtedy, gdy takie przeznaczenie wymaga zgody przewidzianej w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Jeżeli taka zgoda jest wymagana, wtedy zmiany przeznaczenia można dokonać tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a postępowanie w sprawie uzyskania wymaganej zgody jest postępowaniem stanowiącym fragment procedury uchwalania miejscowego planu. Jeżeli zaś taka zgoda nie jest wymagana, to przeznaczenie gruntów rolnych (ale już nieleśnych, co do których zgoda wymagana jest zawsze) na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, praktycznie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Reguła art. 7 ust. 1 u.g.o.r.l. jest jasna - jeżeli zgoda jest wymagana przez art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., to przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a, który określa z kolei, kiedy nie jest wymagana zgoda tego ministra na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. W art. 7 ust. 2austawy stanowi się, że taka zgoda nie jest wymagana jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Z powyższego wynika, że ustawodawca rozróżnił tereny gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymagające zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia (art. 7 ust. 2) oraz tereny gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, które takiej zgody nie wymagają przy spełnieniu przesłanek z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zmiana przeznaczenia tych pierwszych terenów, uwarunkowana wymogiem uzyskania zgody właściwego organu, może nastąpić tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza w świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na takim terenie. Natomiast w przypadku gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, które spełniają wszystkie warunki z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., i które w związku z tym nie wymagają zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, możliwe jest uzyskanie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej na takim terenie.

W niniejszej sprawie orzekające organy uznały, że brak jest możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji wskazał, że powodem powyższego jest brak spełnienia warunku, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., koniecznego do odstąpienia od wymogu uzyskania zgody właściwego organu do zmiany przeznaczenia tej klasy użytków rolnych. Organ II instancji doszedł do tego samego przekonania (brak możliwości uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy), przy czym wskazał, że przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy w ogóle nie zawiera analizy spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przede wszystkim jednak organy obu instancji doszły do podstawowego wniosku, że występowanie na wskazanej działce ewidencyjnej gruntów rolnych klasy III wyłącza możliwość ustalenia tych warunków jedynie dla części działki nr [...], na której występują grunty rolne klasy IV, jak domagała się tego wnioskodawczyni.

W ocenie Sądu zasadne jest przedstawione wyżej, wspólne stanowisko Starosty i SKO, że brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki nr [...], obejmującej jedynie użytki rolne klasy R-IVa, które to nie zostały objęte wymogiem uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. W przekazanym Staroście do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy ustalono warunki zabudowy w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na mapie stanowiącej załącznik graficzny nr 1 do decyzji, a więc dla części działki nr [...], obejmującej użytki rolne klasy R-IVa, jako że inwestor tak właśnie określił we wniosku o wydanie decyzji granice terenu inwestycji, tj. poza chronionymi gruntami rolnymi klasy R-IIIb. Zdaniem Sądu nie było w sprawie podstaw prawnych do przyjęcia, że teren, dla którego ustalane są warunki zabudowy, może być ograniczony tylko do części działki. Jak przyjmuje się w orzecznictwie przychylnym tezie, którą Sąd rozpoznający sprawę niniejszą respektuje, "terenem" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jest teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacji danej inwestycji, a nie fragment działki inwestycyjnej, wydzielony przez inwestora pod inwestycję (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1826/06; z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1086/11; z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2363/12; z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1626/14; z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1168/14; z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14; z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1837/14; z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2942/15; z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 777/16; z dnia 19 września 2019 r. II OSK 2561/17 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja ustalająca warunki zabudowy przesądza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. Decyzja o warunkach zabudowy nie może więc odnosić się do części działki, jej fragmentu. Na konieczność takiej wykładni analizowanych przepisów pośrednio wskazuje również § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), albowiem w przepisie tym prawodawca jednoznacznie odwołał się do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki gruntu jako całości, a nie jej wydzielonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji fragmentu prawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tego rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, że jego zamiarem nie było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek inwestycyjnych. Odmienna interpretacja terminu "teren" i umożliwienie wydawania warunków zabudowy jedynie dla wskazywanego przez inwestora fragmentu działki ewidencyjnej prowadzić może do obejścia prawa. Przykładowo wskazać można, że taka interpretacja tego pojęcia umożliwiałaby inwestorom niedopuszczalne z punktu widzenia ładu przestrzennego obchodzenie ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działki poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem obszarze jest już zabudowana (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1205/17 – dostępny jw.). Dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki ewidencyjnej skutkowałoby więc tym, że przedmiot analizy urbanistycznej byłby również ograniczony. W takiej sytuacji także przedmiot ewentualnych postępowań uzgodnieniowych byłby ograniczony. To zaś w konsekwencji mogłoby prowadzić do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń np. dotyczących wskaźników urbanistycznych (intensyfikacja zabudowy działek) lub związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych. Podkreślić też należy, że w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) - jako wyjątek od tej zasady (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 1442/11 - dostępny jw.). W przywołanym wyroku wskazywano ponadto, że "urzeczywistnianiu tej zasady oraz przeciwdziałaniu obchodzeniu rygorów wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, służyć miała właśnie wykładnia sprzeciwiająca się zawężaniu pojęcia obszaru (gruntów) przeznaczanych na cele nierolnicze tylko do powierzchni faktycznie zajmowanej przez lokalizowaną infrastrukturę. Działka ewidencyjna jest zatem jedynym kryterium obszarowym, do którego można odnosić art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., a którego stosowanie nie pozwala na obejście tego przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2561/17; z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1205/17 – dostępne jw.).

Sąd dostrzega jednocześnie, że w orzecznictwie nie wykluczono wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, w których dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Dotyczy to np. sytuacji, gdy część działki objęta jest planem miejscowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 491/14; z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 743/17 – dostępne jw.) czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw. Powyższe nie stanowi jednak reguły, lecz dotyczy jedynie sytuacji wyjątkowych. Taka wyjątkowa sytuacja nie zachodzi w ocenie Sądu w niniejszej sprawie. Nie wskazano też żadnych wyjątkowych, szczególnych okoliczności wyłączających zasadę, że określenie warunków zabudowy, oraz poprzedzające je stosowne uzgodnienia, powinny dotyczyć całej działki, a niej jej części.

Wobec powyższego prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały, że nie można było dokonać uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych tylko dla części działki obejmującej użytki rolne klasy R-IVa, lecz należało objąć uzgodnieniem całą działkę nr [...], przeciwdziałając tym samym obchodzeniu ograniczeń wynikających z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w zakresie m.in. przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze, czego odzwierciedleniem jest regulacja zawarta w art. 7 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.

Wobec powyższego - uznając za prawidłowe stanowisko orzekających organów, że w sprawie nie wystąpiły warunki do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych - Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] odpowiadają prawu. Dlatego Sąd wniesioną w sprawie skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.