Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 71/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1 i 2,  art. 57 par. 1 art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.F. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Brzegu w przedmiocie informacji o czynnościach podjętych przez funkcjonariuszy Policji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skarżący K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Brzegu. Powołując się na przepisy art. 51, art. 54 i art. 63 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz "złożone pisma" z dnia 15 stycznia 2013 r. i z dnia 24 maja 2013 r., domagał się nakazania ww. organowi wydania notatek służbowych z interwencji z dnia 17 marca 2012 r., przeprowadzonej w [...], przy ul. [...] o godz. [...]. Uzasadniając skargę podał, że ww. notatki i badanie alkomatem stanowią dowód zdarzenia, w którym skarżący został znieważony i pobity. W ocenie skarżącego, skoro żądane dokumenty nie znajdują w się aktach sprawy, to stanowi to naruszenie prawa przez funkcjonariuszy Policji.

Następnie, pismem z dnia 10 września 2013 r. nazwanym "skarga", K.F. wniósł o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Powiatowy Policji w Brzegu, opisał przebieg sprawy informując, że w zakresie pisma z dnia 7 stycznia 2013 r., którym skarżący zwrócił się o wydanie materiałów z interwencji przeprowadzonej przez Policję w dniu 17 marca 2012 r., udzielono skarżącemu odpowiedzi w dniu 15 stycznia 2013 r. W szczególności poinformowano go, że wszelkich innych informacji dotyczących sprawy, w tym zawartych w notatnikach służbowych funkcjonariuszy, Policja może udzielić tylko na polecenie Sądu lub Prokuratury. Organ wskazał również, że na skutek zgłoszenia dokonanego przez K.F. w dniu 20 maja 2013 r. dotyczącego pobicia, wszczął postępowanie prowadzone w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Wskazane postępowanie zostało zakończone wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie spowodowania obrażeń ciała u K.F., tj. o czyn z art. 157 § 1 k.k. wobec braku znamion przestępstwa, a stwierdzenia przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. ściganego z oskarżenia prywatnego i braku interesu społecznego w objęciu ściganiem z urzędu, zatwierdzonym przez Prokuraturę Rejonową w [...] 25 czerwca 2013 r. Odnosząc się z kolei do pisma K.F. z dnia 13 lipca 2013 r. dotyczącego wydania mu notatek urzędowych czy służbowych lub innej dokumentacji z przeprowadzanych interwencji i innych czynności wykonywanych przez Policję z jego udziałem, czy też z udziałem żony i dzieci wymienionego, organ wskazał, iż informowano ustnie K.F., że dokumentacji takiej nie otrzyma, natomiast wszelkie określone materiały zostaną przekazane do dyspozycji Sądu lub Prokuratury na ewentualne polecenie tych organów.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 października 2013 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez sprecyzowanie żądania, tj. wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności, bądź sprecyzowania, w jakim zakresie domaga się uznania bezczynności organu. Pouczono jednocześnie skarżącego, iż niedokonanie żądanej przez Sąd czynności w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie K.F., w piśmie z dnia 18 października 2013 r., wskazał, że przedmiotem jego skargi jest "decyzja" Komendanta Powiatowego Policji w Brzegu o: "odmowie wydania notatki i wyniku badania alkomatem z dnia 15 stycznia 2013 r. oraz z dnia 24 maja 2013 r. (pismo bez odpowiedzi) oraz pismo z dnia 13 lipca 2013 r." Podniósł, że zaskarża decyzję w całości odnośnie wyżej wymienionych pism, a także wnosi o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o sądowe nakazanie wydania przedmiotowych notatek i wyniku badania alkomatem. Po raz kolejny także zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy uznając skargę za niedopuszczalną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1).

W myśl art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach.

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie również w przedmiotowej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłoby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym (por. art. 57 § 1 P.p.s.a.). Jak wynika z treści skargi, K.F., domaga się nakazania wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w Brzegu notatek urzędowych, służbowych lub innej dokumentacji z interwencji policyjnych przeprowadzanych z udziałem skarżącego, jego żony oraz dzieci. Dokumentacja wnioskowana przez skarżącego stanowi przedmiot postępowania przygotowawczego w procedurze karnej, a więc w sprawie, która nie jest sprawą indywidualną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej. Wskazać należy, iż aspekty postępowania karnego, zarówno w fazie postępowania sądowego jak i postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuratora i Policję, reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z Nr 89, poz. 555, z późn. zm.). Działalność organów prowadzących postępowanie karne w takim zakresie, w jakim polega ona na prowadzeniu tego postępowania nie należy do administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy P.p.s.a. Przepisy Kodeksu postępowania karnego nie zawierają również unormowań szczególnych poddających działalność organów prowadzących postępowanie karne kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (por. postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 496/08, LEX 505283). Powyższe oznacza, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08 – LEX 552736; postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 1488/08 – LEX 528049; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt III SAB/Gd 19/08 – Wspólnota 2009/7/30; postanowienie WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SAB/Wa 2/78 – LEX 337771).

W świetle art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną.