Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 999/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego S. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. "Prawo budowlane" (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623; dalej: "Prawo budowlane z 1994 roku"), po rozpoznaniu odwołania S. K. (dalej: "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] nakazującej obowiązek wykonania w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. ścian oddzielenia przeciwpożarowego w ścianach szczytowych budynku stodoły zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości S. gm. K. zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i orzekł nowy termin do dnia [...] marca 2013 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2006 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D. i P. P. dotyczący podjęcia działań w sprawie zagrożenia pożarowego spowodowanego lokalizacją istniejącego budynku gospodarczego - stodoły o konstrukcji drewnianej zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości S., gm. K., stanowiących własność B. i S. K.

Przeprowadzone w dniach [...] kwietnia 2006 r. oraz [...] czerwca 2006r. czynności kontrolne wykazały, że w odległości ok. 70,00 m od drogi powiatowej znajduje się budynek gospodarczy tj. stodoła o konstrukcji drewnianej i wymiarach ok. 14,10 x 8,10 m, dach dwuspadowy pokryty płytami falistymi azbestowo

-cementowymi. Do powyższego obiektu przylegają po obu stronach dwie szopy

o konstrukcji drewnianej i wymiarach 5,40 x 4,35 m, dachy jednospadowe (w kierunku własnej działki) pokryte płytami falistymi azbestowo-cementowymi. Stwierdzono także, że ściany szczytowe tych obiektów usytuowane są przy granicy działki sąsiedniej nr ewid. [...], stanowiącej własność D. i P. P. i nie posiadają ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że budynek gospodarczy - stodoła wybudowany został na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. wydanej na nazwisko C. K. (zmarłego w 2004 roku ojca skarżącego).

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy w [...], dotyczącej ustalenia przebiegu granic pomiędzy działkami o nr ew. [...] i [...]. Następnie po przedłożeniu przez D. i P. P. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2006 r. organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie "naprawcze" w ww. sprawie. Wobec powyższego w dniu [...] grudnia 2007 r. przeprowadzono ponowne oględziny, w trakcie których stwierdzono, iż

w przedmiotowej stodole na dzień kontroli znajdowały się m.in.: narzędzia i sprzęt rolniczy, drewno, słoma, samochód osobowy przeznaczony do kasacji.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nakazano B. i S. K. wstrzymanie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego - stodoły zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] i [...] położonej w S. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] organ odwoławczy uchylił w całości ww. decyzję organu powiatowego oraz poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie istniejącego budynku gospodarczego - stodoły o konstrukcji drewnianej zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości S., gm. [...] Następnie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nałożył obowiązek wykonania oceny technicznej budynku stodoły wraz z przyległymi po obu stronach obiektami o konstrukcji drewnianej.

W dniu [...] kwietnia 2012r. do siedziby organu powiatowego zostało złożone orzeczenie techniczne sporządzone przez mgr inż. T. S. (nr upraw. [...] i [...]), w którym stwierdzono, iż "obiekt jest w niezłym stanie technicznym". Ponadto wskazano, że inwestor odstąpił w trakcie budowy obiektu od zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z czym zmienił lokalizację obiektu, zwiększył długość budynku, zmienił usytuowanie jednej z szop gospodarczych oraz wykonał drewniane ściany stodoły, a w pozwoleniu na budowę miały być wykonane mury ogniowe gr. 24 cm (bez otworów w próżni i wyprowadzone 30 cm ponad połać dachu). Ponadto organ I instancji na podstawie oświadczeń świadków ustalił, iż przedmiotowa stodoła została wybudowana w 1976 r. przez C. K. Z informacji uzyskanych z Urzędu Miejskiego w [...] wynika także, iż na działkach o nr ew. [...] i [...] w S. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast budowa stodoły jest zgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2008 r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., organ I instancji działając w oparciu o art. 40 w związku z art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o nałożeniu na skarżącego obowiązek wykonania w terminie do dnia [...] grudnia 2012 r. ścian oddzielenia przeciwpożarowego w ścianach szczytowych budynku stodoły zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości S. gm. [...] zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki.

Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż wybudowany budynek gospodarczy stanowi samowolę budowlaną bowiem występują istotne różnice między zrealizowanym na ww. działce budynkiem stodoły z przyległymi po obu stronach szopami, a obiektem określonym w decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...] maja 1976 r. Wskazany obiekt budowlany posiada wyraźnie inne parametry zewnętrzne, odmienną konstrukcję oraz wygląd zewnętrzny, został usytuowany

w innym miejscu niż ustalone w zatwierdzonej dokumentacji (po przeciwnej stronie działki) oraz nie posiada ściany szczytowej w postaci muru przeciwpożarowego

o grubości 25 cm bez otworów i próżni, wyprowadzonej ponad 30 cm ponad dach.

W ocenie organu I instancji doszło do zerwania więzi łączącej wybudowany budynek

z pozwoleniem na budowę. Nadto wskazał, iż Gmina [...] nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie z obowiązującymi ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ww. teren oznaczony symbolem MN/RM przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową i siedliskową. Nadto podczas czynności kontrolnych nie stwierdzono, aby ww. obiekt budowlany spowodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ I instancji wskazał, iż przedmiotowy obiekt budowlany zbudowany

z materiałów palnych, nie zachowuje prawnych wymogów odległości od granicy działki, a zatem narusza przepisy § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W związku z powyższym uznał, iż dla zlikwidowania kolizji z wymogami tych przepisów konieczne jest nakazanie na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. wykonanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego. W ocenie organu I instancji wykonanie w budynku stodoły ścian oddzielenia przeciwpożarowego pozwoli na zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego.

Skarżący we wniesionym pismem z dnia [...] września 2012 r. odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając wskazał, iż stodoła jest zinwentaryzowana i naniesiona na mapy geodezyjne wsi S. dla C. K., który był inwestorem tego obiektu. Zauważył, iż obiekt ten nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia, jest w dobrym stanie technicznym, jak i jest wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. Wskazał, iż nie będzie ponosił kosztów i budował ścian przeciwpożarowych, gdyż w przyszłości chce wybudować nowy, murowany obiekt, a po jego wybudowaniu i wykończeniu podejmie decyzję co do stodoły. Dodatkowo podniósł, iż wybudowana przez nieżyjącego ojca stodoła lokalizacją i usytuowaniem odpowiadała istniejącemu wówczas stanowi prawnemu i spełniała warunki techniczne, gdyż działka sąsiednia nr [...] nie była zabudowana.

Rozpoznając odwołanie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2012 r. podniósł, iż budowa budynku gospodarczego - stodoły nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a na omawianym terenie dopuszczalne jest istnienie budynku stodoły (brak zaistnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.). Nadto zauważył, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią należącą do D. i P. P. W ocenie organu odwoławczego prawidłowy jest nakaz wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w ścianach szczytowych ww. budynku przy granicy z działką sąsiednią na podstawie § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż bezspornym jest w sprawie, że przedmiotowy obiekt zbudowany z materiałów palnych, nie zachowuje prawnych wymogów odległości od granicy działki, a zatem narusza przepisy § 13 ww. rozporządzenia. W związku z powyższym dla zlikwidowania kolizji z wymogami tych przepisów konieczne jest – według organu odwoławczego – nakazanie na podstawie art. 40 Prawa budowlanego wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co umożliwi prawidłowe i bezpieczne użytkowanie obiektu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż wykonanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego pozwoli na doprowadzenie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie organu odwoławczego subiektywne przekonanie skarżącego o niemożności wykonania tych robót nie może podważać legalności zaskarżonej decyzji. Zauważył, iż w przypadku niewykonania nakazu, organ I instancji zobowiązany będzie wydać decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego z uwagi na warunki atmosferyczne możliwa jest zmiana terminu na wykonanie obowiązku do dnia [...] marca 2013 r.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] października 2012 r., skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji

i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

– wadliwe zastosowanie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r.-Prawo budowlane jako podstawy prawnej wydanej decyzji przez organ I instancji, utrzymanej w mocy skarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

– naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu strony postępowania;

– naruszenie art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym dowodów, które skarżący przedstawił w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło organ odwoławczy do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń dokonanych przez organ

I instancji.

Uzasadniając skarżący wskazał, iż budynek stodoły, aczkolwiek wybudowany w odstępstwie od udzielonego pozwolenia na budowę znajduje się w części gospodarczej działki. Zauważył, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nie ma żadnych budynków, a budynek gospodarczy D. i P. P. wybudowany jest w znacznej odległości, jak i posiada od strony działki skarżącego i stodoły ścianę pełną. Nadto skarżący wskazał, iż jest faktem bezspornym, że stodoła wybudowana została w odstępstwie od zatwierdzonego projektu i udzielonego pozwolenia na budowę, jednakże bezpodstawny jest zarzut popełnienia samowoli budowlanej

w ścisłym znaczeniu. Podniósł, iż poprzedni inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej albowiem posiadał ostateczną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę. Zastosowanie zatem przepisu art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane nie powinno mieć miejsca w przedmiotowej sprawie. Ponadto – w ocenie skarżącego – postępowanie prowadzone przez organ I instancji narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 8 i 77 k.p.a. Dodatkowo wskazał, iż budynek stodoły pełni obecnie rolę również magazynu materiałów budowlanych niezbędnych do budowy nowego budynku. Nadto nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak i nie pogarsza warunków użytkowych dla otoczenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w przedmiotowej sprawie wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zarzuty

i wywody zawarte w skardze są niezasadne. Powtórzył, iż w wyniku wykonanych prac powstał obiekt o innych wymiarach i w innej lokalizacji, wobec czego obiekt zakwalifikowano jako samowolę budowlaną polegającą na budowie nowego obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z przyczyn innych niż

w niej wskazane. Należy bowiem podzielić dokonaną przez organy nadzoru budowalnego ocenę, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną. W aktach administracyjnych znajduje się kserokopia decyzji z dnia [...] maja 1976 roku [...] wydanej dla C. K. o pozwoleniu na budowę stodoły. Do decyzji, o której mowa została dołączona kserokopia planu sytuacyjnego działki z zaznaczeniem projektowanego obiektu. Z porównania tego rysunku ze szkicem przedstawiającym obiekt istniejący na gruncie wynika, iż inwestor zmienił zarówno lokalizację budynku jak i jego bryłę. Zakres tych zmian sprawia, że nie można dopatrzeć się związku obiektu projektowanego i faktycznie wybudowanego. W tych okolicznościach, wybudowanie obiektu innego, niż wskazanego w pozwoleniu na budowę powoduje dopuszczenie się samowoli budowalnej i pociąga określone w przepisach konsekwencje (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2006 roku sygn. akt II OSK 505/05, LEX nr 266057). Brak jest przy tym związania ustaleniami projektu budowalnego, który nie był przez inwestora realizowany. Jak wynika z nie budzących wątpliwości ustaleń organów nadzoru budowalnego obiekt, o którym mowa został zrealizowany w 1976 roku. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w myśl art. 2. ust. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 roku, Nr 38, poz. 229 ze zm.) (dalej: "Prawo budowalne z 1974 roku"), obwiązującej od 1 marca 1975 roku do 31 grudnia 1994 roku inwestor przed rozpoczęciem robót budowalnych winien legitymować się pozwoleniem na budowę obiektu objętego zamiarem jej realizacji. Wobec uchylenia z dniem 1 stycznia 1995 roku ustawy Prawo budowalne z dnia 24 października 1974 roku przez ustawę obowiązującą obecnie, to jest ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 zm.) określaną jak wskazano wyżej jako "Prawo budowlane z 1994 roku", zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 103 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem przepisu art. 48 (dotyczącego postępowania w przypadku stwierdzenia samowoli budowalnej) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec zakończenia budowy spornego w niniejszej sprawie obiektu przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 roku zastosowanie mają art. 37 lub w przypadku takiej potrzeby także art. 40 ustawy Prawo budowalne z 1974 roku wraz z przepisami wykonawczymi, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi w dacie powstawania obiektu (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 czerwca 2007 roku sygn. akt II SA/Bd 325/07, LEX nr 1013291). Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowalne z 1974 roku obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Wobec ustalenia przez organ braku wystąpienia przesłanek z art. 37 ust.

1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowalne z 1974 roku, powodujących konieczność orzekania przymusowej rozbiórki, organ był zobowiązany zastosować art. 40 tej ustawy, zgodnie z którym w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Przepisami techniczno - budowalnymi obowiązującymi w dacie realizacji spornego obiektu było Zarządzenie nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowalnych

z dnia 29 czerwca 1966 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowane budownictwa powszechnego (Dziennik Budownictwa Dz. Urz. z dnia 19 lipca 1966 roku, Nr 10, poz. 44) i do tych przepisów, a nie przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U z 1980 roku, Nr 17 poz. 62 ze zm.), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 1981 roku, to kilka lat po zakończeniu budowy, należało się odwołać. Zastosowanie nieprawidłowych przepisów techniczno – budowalnych

w ocenie Sądu miało wpływ na wynik sprawy. Przepisy Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa określając podstawowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego ze względu między innymi na bezpieczeństwo dla ludzi i mienia określenia rodzaju materiałów jakie winny być zastosowane przy budowaniu np. ścian zewnętrznych i nośnych (§ 10 ust. 1), czy stropów (§ 13 i nast.) oraz w rozdziale 16 statuuje zasadny dotyczące zabezpieczenia przez działaniem ognia i wysokich temperatur, zawiera także szczegółowe zapisy dotyczące zabudowy w gospodarstwach rolnych, dotyczące szop i stodół, zależne między innymi od ich powierzchni zabudowy i kubatury, usytuowania i istniejącej w dacie realizacji obiektu innej zabudowy (jak np. § 10 ust. 2, § 20 ust. 1, ust. 14, § 73 ust.10 pkt 2 i nast.). Brak odniesienia się przez organ do tych przepisów przy uwzględnieniu powyższych okoliczności nie pozwala na pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu

I instancji. Z uwagi na konieczność dokonania ustaleń istotnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy na gruncie wskazanego wyżej Zarządzenia Nr 130, a następnie dokonania oceny tych okoliczności na gruncie prawidłowych, mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów techniczno - budowalnych obowiązujących w dacie realizacji obiektu, postępowanie powinno zostać przeprowadzone już przez organ

I instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, jak już wyżej wskazano, nieprawidłowo zastosowane w sprawie zostało Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U z 1980 roku, Nr 17 poz. 62 ze zm.), zaś organy prawidłowo zastosowały art. 40 ustawy Prawo budowalne z 1974 roku. Z uwagi na powyższe oraz okoliczność, iż w drodze umów darowizny od ojca

– inwestora i sprawcy samowoli budowalnej, skarżący jest właścicielem działek, na których znajduje się będąca przedmiotem niniejszego postępowania stodoła, jest osobą do której mogą być kierowane ewentualne obowiązki wynikające z przepisów budowlanych dotyczące znajdującego się na tych działkach obiektu.

Wobec zastosowania nieprawidłowych przepisów wykonawczych i braku niezbędnych do rozstrzygnięcia ustaleń, stwierdzić należy, iż istotnie doszło do naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. Co najmniej niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 75 § 1, 78 § 1 i 136 k.p.a. Precyzując te zarzuty skargi skarżący nie wyjaśnił jakie konkretnie dowody na jego wniosek nie zostały przeprowadzone i jakie wadliwości to wywołało w przebiegu postępowania wywołanego wniesieniem odwołania. Sąd zaś nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 p.p.s.a. (pkt 2).

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205

§ 1 oraz art. 209 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku).