Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 409/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1, art. 105, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 134 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i rozbiórkę po wznowieniu postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 409/10

II SA/Ke 409/10

UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty z dnia [...] nr [...] - wydanej po wznowieniu postępowania z urzędu, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę – odmawiającej, z powodu braku podstaw określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa uchylenia decyzji Starosty z dnia

4 października 2007 r., na mocy art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa: - uchylił rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji,

- stwierdził, że decyzja Starosty z dnia 4 października 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

- nie uchylił decyzji Starosty z dnia 4 października 2007 r., ponieważ

w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że decyzją z dnia 4 października 2007 r. Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił Edycie W – Z. i A. Z. pozwolenia na: budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (gabinet stomatologiczny) z instalacjami wewnętrznymi, usytuowanego przy granicy z działką nr 4790/4 oraz w odległości 0,30 m od granicy z działką nr 4722/5 oraz na rozbiórkę dwóch budynków gospodarczych na działce nr 4723 położonej przy ul. [...] w K. Decyzja ta stała się ostateczna, ponieważ żadna ze stron nie wniosła odwołania w ustawowym terminie.

W wyniku ponownego przeanalizowania akt sprawy organ I instancji ustalił, że budynek, którego dotyczy ww. decyzja został usytuowany ścianą zachodnią z otworami okiennymi w odległości wynoszącej 3,50 - 3,70 m od granicy z działką budowlaną nr 4720/1. Okoliczność ta nie była znana wcześniej organowi I instancji, gdyż wskazana odległość nie została oznaczona w projekcie zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z dnia 15 września 2009 r. Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 149 § 2 kpa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia 4 października 2007 r., a następnie decyzją z dnia 29 marca 2010 r., odmówił uchylenia tej decyzji.

Rozpatrując odwołanie A. M. od powyższego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że działka inwestorów, oddzielona jest działką nr 4722/5, od działki nr 4720/1 - stanowiącej współwłasność A. M. Działka nr 4722/5 zgodnie z wypisem z rejestru gruntów użytkowana jest jako droga. W dacie wydania pozwolenia na budowę była własnością A. S., natomiast obecnie jest własnością inwestorów. Sprzedaż nastąpiła po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Działka nr 4722/5 nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Dalej Wojewoda wskazał, że przedmiotem oceny w niniejszym wznowionym postępowaniu jest prawidłowość usytuowania budynku mieszkalnego z lokalem usługowym na działce nr 4723, względem budynku na działce nr 4720/1. Zdaniem organu wyższej instancji, Starosta słusznie ustalił, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a jest nią okoliczność, że budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany na działce nr 4723 położonej przy ul. [...] w K., którego dotyczy decyzja Starosty z dnia

4 października 2007r., udzielająca pozwolenia na budowę i zatwierdzająca projekt budowlany, został usytuowany ścianą z otworami w odległości niezgodnej

z obowiązującymi przepisami prawa, tj. wynoszącej 3,50m – 3,70m od granicy

z najbliższą działką budowlaną.

Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu aktualnym na dzień wydania decyzji z dnia 4 października 2007 r., budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Wojewoda podkreślił, że opierając się na literalnym brzmieniu tego przepisu organ I instancji przyjął, że skoro działka sąsiadująca z działką inwestorów od strony zachodniej nie jest działką budowlaną - w ewidencji gruntów działka ta figuruje jako droga - to w analizowanym przypadku nie mają zastosowania przepisy dotyczące odległości obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną, lecz przepisy dotyczące zapewnienia takiego usytuowania obiektu na działce inwestora, aby inne budynki znajdujące się w sąsiedztwie miały zapewnione: dopływ światła dziennego, nasłonecznienie i bezpieczeństwo pożarowe (§ 13, 60, 271 i 273).

W analizowanym przypadku budynek inwestorów znajduje się w odległości większej niż 8 m od budynku na działce A. M. i w taki sposób względem tego budynku oraz stron świata, że nie zostały naruszone przepisy § 13, 60, 271 i 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek na działce inwestorów nie powoduje zacieniania i braku nasłonecznienia w pokojach przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynku na działce nr 4720/1, ponieważ są one usytuowane w linii wschód - zachód, (z nieznacznym przesunięciem w kierunku północ -południe) i w odległości ponad 8 m od siebie, przy zaprojektowaniu okapu w budynku inwestorów od strony działki nr 4722/5 na wysokości około 6,40 m, a kalenicy na wysokości około 8,90 m nad terenem. Organ podkreślił, że budynek odwołującej się nie ma okien od strony wschodniej w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie wystąpiło też zagrożenie pożarem obiektu na działce nr 4720/1 poprzez realizację inwestycji na działce inwestorów, ponieważ zgodnie z przepisem § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość między ścianami budynków nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m.

Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że organ I instancji, po wznowieniu postępowania zasadnie ocenił, że nowa okoliczność, która wyszła na jaw po wydaniu decyzji z dnia 4 października 2007 r., nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie.

W związku z tym jednak, podstawę prawną decyzji Starosty powinien stanowić art. 151 § 1 pkt 2 i art. 146 § 2 kpa, a nie wskazany przez niego art. 151 § 1 pkt 1 kpa.

W związku z zarzutem odwołania dotyczącym braku bezpieczeństwa, spowodowanego spadającym śniegiem z dachu budynku inwestorów, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy prawa dopuszczają sytuowanie budynku

w odległości 3,0 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. W chwili obecnej działka nr 4722/5 stanowi własność inwestorów, więc odległość budynku inwestorów od działki odwołującej się wynosi ponad 3,0 m, zaś otwory okienne znajdujące się w ścianie nie mają związku

ze zsuwaniem się śniegu z dachu.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, A. M. domagając się jej uchylenia zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 5, art. 156 § 1 pkt 2 i art. 146 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i wydania decyzji w sytuacji, gdy sporny budynek został usytuowany na działce inwestorów ścianą z otworami okiennymi,

w odległości mniejszej niż 4 m. od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że od dnia 8 lipca 2009 r. weszły w życie nowe warunki techniczne dotyczące usytuowania na działce budynków oraz innych obiektów. Jednakże standardowe odległości od granicy działki, w jakich można postawić dom nie uległy zmianie. Budynku nadal nie można wybudować w odległości mniejszej niż wskazuje ustawodawca. Dalej podała, że przepisy techniczno-budowlane są przepisami powszechnie obowiązującymi, w stosunku do wszelkich obiektów i robót budowlanych, poddanych regulacjom Prawa budowlanego. Odstępstwo od określonych przepisów techniczno-budowlanych możliwe jest jedynie w przypadku uzyskania zgody właściwego ministra, w ściśle określonych sytuacjach. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą i nie zachodziły żadne przesłanki umożliwiające wyłączenie stosowania § 12 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach podkreślić należy w pierwszym rzędzie, że zapadła ona w ramach postępowania wznowieniowego, będącego postępowaniem nadzwyczajnym i stanowiącym wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa.

Stosownie do art. 145 § 1 kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną może zostać wznowione tylko w przypadku zaistnienia jednej

z przesłanek wymienionych szczegółowo w pkt 1-8. Bezspornym jest przy tym, że organy obu instancji uznały, iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa wznowienia

z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na tej podstawie organ I-szej instancji z urzędu wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia

4 października 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. W.-Z. i A. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego-jednorodzinnego z lokalem usługowym na działce nr 4723 w K. przy ul. [...].

Jak wynika z zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji oraz postanowienia Starosty z dnia 15 września 2009r., organy uznały, że w stanie faktycznym sprawy – nie kwestionowanym przez strony –podstawą wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest okoliczność, że budynek mieszkalny jednorodzinny zaprojektowany na działce nr 4723 w [...], którego dotyczy decyzja Starosty z dnia 4 października 2007r., został usytuowany ścianą z otworami okiennymi w odległości niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa, tj. wynoszącej 3,50m – 3,70m od granicy z najbliższą działką budowlaną.

Dowody zgromadzone w sprawie oraz przebieg dotychczasowego postępowania wskazują jednak na to, że faktyczną podstawą wznowienia postępowania była zmiana stanowiska organu I-szej instancji w zakresie rozumienia pojęcia "sąsiedniej działki budowlanej", o jakiej mowa w § 12 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2002.75.690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować

w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

W toku postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę organ nie uznał działki należącej do A. M. za sąsiednią działkę budowlaną, dlatego w decyzji

z dnia 4 października 2007r. nie ma ustalenia dotyczącego odległości pomiędzy granicą tej działki a ścianą zachodnią projektowanego budynku inwestorów. Wobec przyjętej koncepcji prawnej okoliczność tę organ uznał za nieistotną, co nie zmienia jednak faktu, że wynikała ona z projektu zagospodarowania działki, zatwierdzonego przez organ I-szej instancji wraz z całym projektem budowlanym i udzieleniem pozwolenia na budowę.

Dopiero zmiana stanowiska co do zastosowania w stanie faktycznym sprawy § 12 rozporządzenia, która nastąpiła po wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, spowodowała przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego ustalono, że projekt budowlany zatwierdzony ostateczną decyzją Starosty z dnia 4 października 2007r., udzielającą E. W. – Z. i A. Z. pozwolenia na budowę, nie spełnia wymogów w zakresie odległości od granicy sąsiedniej działki budowlanej, określonych w w/w przepisie.

Zmiana stanowiska co do interpretacji przepisu nie stanowi jednak nowej okoliczności faktycznej, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a co za tym idzie nie może być podstawą wznowienia.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku obu organów, przesłanką wznowienia

z powyższego przepisu nie może być także naniesienie przez projektanta odległości zachodniej ściany budynku projektowanego na działce nr 4723 od granicy z działką A. M. Odległość ta wynika bowiem wprost z mapy stanowiącej projekt zagospodarowania terenu, którą dysponował organ wydając pozwolenie na budowę. Dopiero sprzeciw A. M. i złożenie przez nią wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa, spowodowały, że Wojewoda - w trakcie rozpoznawania odwołania A. M. od decyzji Starosty z dnia 20 października 2008r. odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją zatwierdzajacą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę – zobowiązał inwestorów do złożenia projektu zagospodarowania terenu wraz z oznaczeniem odległości pomiędzy zachodnią ścianą budynku na działce nr 4723, a granicą działki nr 4720/1. Następnie w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 kwietnia 2009r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty z 5 marca 2009r. odmawiającą A. M. wznowienia postępowania, Wojewoda stwierdził, że organ I-szej instancji "powinien rozważyć potrzebę skorzystania z przepisu art. 147 pozwalającego wznowić postępowanie z urzędu, ponieważ z akt sprawy wynika, że została wypełniona przesłanka do wznowienia postępowania, wymieniona w art. 145 § 1 pk 5 kpa". Wskutek tej sugestii, Starosta postanowieniem z dnia 15 września 2009r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie.

Ze złożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projektu zagospodarowania działki wynikało od początku, że projektowany budynek wypełnia w zasadzie całą szerokość działki nr 4723, na której będzie zrealizowany.

W sentencji decyzji z dnia 4 października 2007r. Starosta ustala, że "przedmiotowy budynek zlokalizowano przy granicy z działką 4790/4 oraz

w odległości 0,3 m od granicy z działką nr 4722/5", a w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podaje, że skoro działka nr 4722/5 sklasyfikowana została jako droga, to nie stanowi sąsiedniej działki budowlanej i usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza tym samym § 12 rozporządzenia.

W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę organ dysponował także wypisem

z rejestru gruntów, z którego wynikało, że działka nr 4722/5 nie ma uregulowanego stanu prawnego, a jako władającego wpisano osobę fizyczną A. S.;

z ręcznego dopisku "dr" na wypisie wynikało natomiast, że działka ta została zaklasyfikowana jako droga. Zatwierdzony w decyzji o pozwoleniu na budowę projekt zagospodarowania działki wskazuje przy tym jednoznacznie na to, że przylegająca do działki nr 4722/5 nieruchomość oznaczona nr 4720/1 stanowi działkę budowlaną, jednak przyjęcie przez organ I-szej instancji koncepcji, wedle której w § 12 rozporządzenia chodzi tylko o bezpośrednio przyległą działkę budowlaną, bez względu na jej szerokość, spowodowało, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie była właścicielka działki nr 4720/1 – A. M.,

a organ nie zawarł w decyzji ustalenia dotyczącego odległości ściany zachodniej budynku inwestorów od granicy z tą działką – mimo, że wystarczyło w tym celu sięgnąć do projektu zagospodarowania terenu.

Dlatego w stanie faktycznym sprawy nie można przyjąć, że naniesienie przez projektanta odległości pomiędzy projektowanym budynkiem a granicą działki nr 4720/1 stanowi nową okoliczność, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Warto przy tym zauważyć, że przedstawioną wyżej ocenę potwierdzają pisma złożone przez inwestorów w trakcie postępowania wznowieniowego, w których podkreślają, że organ wydający decyzję w sprawie pozwolenia na budowę znał odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a granicą działki A. M., gdyż temat ten był "wielokrotnie poruszany", jednak uznał, że okoliczność ta nie ma znaczenia, gdyż "punktem odniesienia zawsze jest wyłącznie działka sąsiednia,

a kolejne następne nigdy nie są rozpatrywane nawet gdyby ich odległość do budynku z otworami okiennymi była mniejsza od 4m." (por. pisma E. i A. Z. skierowane do Starostwa Powiatowego z dnia 25 września 2009r.,

9 listopada 2009r. i 4 lutego 2010r. oraz oświadczenie A. Z. złożone

w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 22 stycznia 2010r.).

Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że w stanie faktycznym sprawy nie zachodziła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a co za tym idzie od początku nie było podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Ponieważ postępowanie

w przedmiocie wznowienia prowadzone było nie na wniosek lecz z urzędu, organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...], winien był – dokonując prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy odpowiadającej przedstawionym wyżej wywodom – uchylić zaskarżoną decyzję

i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

Mimo, że decyzja Wojewody narusza prawo, Sąd nie uchylił jej uznając, że takie rozstrzygnięcie pozostawałoby w sprzeczności z zakazem reformationis in peius, o jakim mowa w art. 134 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), uznając jednocześnie, że wykonanie przez organ wskazań wynikających z wyroku uchylającego objęte skargą rozstrzygnięcie Wojewody - zgodnie

z art. 153 p.p.s.a., prowadziłoby faktycznie i bezpośrednio do pogorszenia sytuacji skarżącej w porównaniu z sytuacją, która wynika z aktu będącego aktualnie przedmiotem kontroli sądowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 25 lipca 2008r. w sprawie II OSK 893/07, LEX nr 483196). Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało bowiem po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę

i wprawdzie nie doprowadziło do jej uchylenia, jednak w jego efekcie stwierdzono wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Realizacja wskazań Sądu – w razie uchylenia rozstrzygnięcia Wojewody z dnia 21 maja 2010r.- prowadziłaby natomiast do umorzenia postępowania w przedmiocie wznowienia,

a więc niewątpliwie pogarszałaby sytuację skarżącej, zwłaszcza, że z akt wynika wyraźnie, że od początku dążyła ona do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę składając wniosek w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa (który okazał się nieskuteczny). Ze znajdującego się w aktach sprawy uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

z dnia [...] sygn. akt [...] umarzającego postępowanie sądowe w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2009r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty odmawiającą wznowienia postępowania z jej wniosku, wynika, że skarżąca cofnęła w tej sprawie skargę właśnie "w związku z informacją uzyskaną od Starosty, że organ ten rozważy kwestię wznowienia postępowania z urzędu". Do wznowienia postępowania faktycznie doszło i takie działanie organu było zgodne

z wolą skarżącej. Realizacja wytycznych Sądu prowadziłaby natomiast do wyeliminowania tego postępowania i jego wyników z obrotu prawnego, co stwarzałoby dla A. M. gorszą sytuację aniżeli przed wniesieniem niniejszej skargi.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wobec przedstawionej wyżej oceny prawnej, Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, które mają merytoryczny charakter i ich rozpatrzenie byłoby celowe jedynie w razie uznania, że były podstawy do wznowienia postępowania w sprawie.