Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 707/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 177 ust. 5 i 6, art. 173 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.
article: art. 6, art. 15, art. 127 par 1, art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 2, art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 roku sprawy ze skargi N. O. na decyzję Rektora Państwowej Wyższej Szkoły [...] w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowa przyznania stypendium dla najlepszych studentów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Rektora Państwowej Wyższej Szkoły [...] w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Rektora Państwowej Wyższej Szkoły [...] w Ł. na rzecz skarżącej, N. O., kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 177 ust. 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.), art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), § 3 ust. 9 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Szkoły A. z dnia 1 października 2011r. w związku z art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - Rektor Szkoły A. utrzymał w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej nieprzyznania N. O. stypendium rektora dla najlepszych studentów.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Rektor wskazał, że stypendia rektora dla najlepszych studentów A. przyznawane były przez Odwoławczą Komisję Stypendialną na podstawie wniosku organu Samorządu Studenckiego Uczelni o przekazanie uprawnień Rektora w przedmiocie przyznawania ww. stypendiów Odwoławczej Komisji Stypendialnej, zgodnie z art. 175 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Odwoławcza Komisja Stypendialna obradowała w następujących terminach: 15 listopada 2011 r., 13 grudnia 2011 r., 11 stycznia 2012 roku, 24 lutego 2012 r. Środki z dotacji przeznaczonych na stypendia rektora dla najlepszych studentów zostały wyczerpane na kierunku reżyserii w dniu 15 listopada 2011 r. Wniosek N. O. o przyznanie stypendiów rektora wpłynął do Uczelni 13 grudnia 2011 r., po drugim posiedzeniu Odwoławczej Komisji Stypendialnej. W dniu 11 stycznia 2012 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna decyzją nr [...] rozpatrzyła wniosek strony i podjęła decyzję o nieprzyznaniu stypendium rektora ze względu na wyczerpanie limitu 10% liczby studentów danego kierunku uprawnionych do uzyskania stypendium. Jako podstawę prawną wskazano art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

N. O. odwołała się od powyższej decyzji.

Odwoławcza Komisja Stypendialna po ponownym rozpatrzeniu sprawy podjęła w dniu [...] r. decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji także wyjaśniono, że przyczyną negatywnego rozstrzygnięcia wniosku studentki jest wyczerpanie limitu 10% liczby studentów na kierunku uprawnionych do otrzymania stypendium.

W dniu 16 marca 2012 r. strona złożyła do Rektora uczelni pismo zatytułowane "odwołanie", żądając uchylenia decyzji.

Rektor Szkoły A. wydając w dniu [...] r. decyzję nr [...] stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów A. z dnia 1 października 2011 r. Wniosek o przyznanie stypendium jak również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały rozpatrzone zgodnie z przepisami prawa. Środki przeznaczone na stypendium rektora dla najlepszych studentów mogą być zgodnie z art. 174 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przyznawane w liczbie nie większej niż 10 % studentów każdego kierunku i stanowić nie więcej niż 40 % środków przeznaczonych na pomoc materialną dla studentów. Wnioski studentów złożone wcześniej niż wniosek strony, zostały rozpatrzone przez Odwoławczą Komisję Stypendialną zgodnie z terminami przewidzianymi w przepisach k.p.a. Stypendia przyznane na ich podstawie wyczerpały limit środków przeznaczonych na stypendia dla najlepszych studentów, tj. 10 % liczby studentów na kierunku reżyserii.

Ponadto Rektor wskazał, że nie jest prawdą, iż organizacja przez władze uczelni egzaminu promocyjnego uniemożliwiła wnioskodawczyni złożenie wniosku o stypendium rektora dla najlepszych studentów. W ocenie Rektora skoro egzamin strona zdała w dniu 10 października 2011 r., to do pierwszego posiedzenia Odwoławczej Komisji Stypendialnej w dniu 15 listopada 2011 r. miała wystarczający czas na uzyskanie zaliczenia roku studiów i złożenie wniosku.

Od powyższej decyzji strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] r. Rektor Szkoły A.odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Postanowieniem z dnia [...] r. Rektor Szkoły A. uwzględnił skargę na postanowienie z dnia [...] r. w całości, uchylił zaskarżone postanowienie i przywrócił termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Następnie decyzją z dnia [...] r. Rektor Szkoły A. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji Rektor powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi N. O. wniosła o uchylenie decyzji Rektora Szkoły A. z dnia [...] r. oraz decyzji Rektora z dnia [...] r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 i ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a w konsekwencji nieustalenie kiedy wniosek skarżącej o przyznanie stypendium wpłynął i dlaczego nie został rozpoznany na posiedzeniach w dniach 15 listopada i 13 grudnia 2011 r. Ponadto zarzuciła niewyjaśnienie z jakiego przepisu prawa miałaby wynikać zasada, zgodnie z którą stypendium naukowe przyznawane jest do momentu wyczerpania limitu 10% studentów danego kierunku, uprawnionych do otrzymania stypendium. Skarżąca zarzuciła także naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 181 ust. 1 oraz art. 175 ust. 1, 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisów Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Szkoły A., w szczególności § 9 ust. 1a, a w konsekwencji nieprzyznanie skarżącej wnioskowanego stypendium, w sytuacji gdy spełniała ona wszystkie wymogi przewidziane ww. przepisami. Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 § 1 i 3 oraz 36 § 1 i 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Rektor Szkoły A. wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) – dalej p.p.s.a.,) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

|W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, |

|gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do |

|wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą |

|przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. |

|Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz|

|powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w |

|stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy |

|skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ww. ustawy). |

|Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd |

|administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej |

|decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, |

|przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przy czym kontrola zgodności zaskarżonego aktu z prawem nie może być przez sąd |

|administracyjny przeprowadzona dowolnie, lecz musi przebiegać w określonej kolejności, uwzględniającej gradację wad jakimi może być |

|dotknięty akt administracyjny, czy poprzedzające wydanie go postępowanie administracyjne. W pierwszej zatem kolejności powinna być |

|przeprowadzona kontrola zaskarżonego aktu i postępowania, które go poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad |

|powodujących jego nieważność. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem uzasadnione jest tym, że ustalenie |

|którejkolwiek z wad powodujących stwierdzenie nieważności aktu czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną. W |

|przypadku bowiem nieważności decyzji powinno nastąpić jej stwierdzenie przez wojewódzki sąd administracyjny niezależnie od |

|jakichkolwiek okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2006 r. w sprawie I OSK 829/11 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów |

|Administracyjnych). |

|W niniejszej sprawie skarżąca ubiega się o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] |

|Odwoławcza Komisja Stypendialna nie przyznała N. O. stypendium rektora dla najlepszych studentów. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr |

|[...] Odwoławcza Komisja Stypendialna utrzymała w mocy własną decyzję nr [...]. W wyniku powyższego skarżąca złożyła do Rektora Szkoły |

|A. z dnia [...] r. pismo zatytułowane "odwołanie". Rektor wydał dwie decyzje, tj. zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz |

|decyzję z dnia [...] r. nr [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej nr [...] z dnia [...]r. w części dotyczącej |

|nieprzyznania wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych studentów. Sąd stwierdził, że powyższe decyzje dotknięte są wadą |

|powodującą ich nieważność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z powodu wydania ich z rażącym naruszeniem prawa. |

|Wskazać w tym miejscu należy, że stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje wówczas, gdy |

|decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z tą przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji |

|administracyjnej mamy do czynienia wówczas, gdy treść takiej decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią norm |

|prawnych i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego|

|państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego |

|Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988/2/96 i z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt|

|V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Przy czym rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów |

|postępowania. |

|Zgodnie z przepisem art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania |

|administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a., obowiązkiem każdego organu władzy publicznej jest działanie na |

|podstawie i w granicach prawa. |

|Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że obie decyzje Rektora Szkoły A., tj. zaskarżona decyzja |

|z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] r. wydane zostały w trybie art. 177 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.|

|- Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). |

|Zgodnie zaś z art. 177 ust. 5 ustawy nadzór nad działalnością komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej, o których |

|mowa w art. 175 ust. 3, sprawują odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor, a nadzór nad działalnością |

|komisji, o których mowa w art. 176 ust. 3, rektor. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 5, odpowiednio kierownik podstawowej |

|jednostki organizacyjnej lub rektor może uchylić decyzję komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z |

|przepisami ustawy lub regulaminem, o którym mowa w art. 186 ust. 1 (art. 177 ust. 6 ustawy). |

|Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest więc decyzja nadzorcza podjęta w ramach procedury przewidzianej w art. 177 ust. 5 |

|– 6 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym. |

|Należy zauważyć, że czynności nadzorcze, o których mowa w przywołanych wyżej przepisach nie są częścią postępowania "zwykłego", gdyż|

|wskutek przekazania uprawnień, o których mowa w przepisach art. 175 ust. 3 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie|

|wyższym, czynności postępowania zwykłego wykonują komisje stypendialne. Ustawodawca w art. 177 ust. 5 i 6 ustawy - Prawo o |

|szkolnictwie wyższym przewidział odrębną procedurę nadzorczą, do której jedynie odpowiednio należy stosować przepisy Kodeksu |

|postępowania administracyjnego. Wskazana swoista procedura nadzorcza, stosownie do treści art. 177 ust. 6 przedmiotowej ustawy może |

|zakończyć się uchyleniem kontrolowanej decyzji komisji stypendialnej, bądź odmową jej uchylenia. W wyroku z dnia 31 października |

|2012 r., sygn. akt I OSK 1724/12 NSA stwierdził, że art. 177 ust. 5 i 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym są przepisami |

|szczególnymi w rozumieniu art. 163 k.p.a. |

|Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że poddana kontroli Sądu - decyzja |

|Rektora Szkoły A. z dnia [...] r., jako decyzja wydana w trybie nadzorczym, w ramach szczególnych uprawnień przyznanych przez |

|ustawodawcę rektorowi - zawiera rozstrzygnięcie o treści: "utrzymuje w mocy decyzję Odwoławczej Komisji stypendialnej nr [..] z dnia|

|[...] r. w części dotyczącej nieprzyznania wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych studentów". Nie może budzić jakichkolwiek |

|wątpliwości, że decyzja ta nie odpowiada rozstrzygnięciu przewidzianemu w art. 177 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. |

|Wniosek taki można wysnuć poprzez proste zestawienie rozstrzygnięcia sformułowanego przez Rektora Szkoły A. z rodzajami |

|rozstrzygnięć przewidzianymi przez ustawodawcę w art. 177 ust. 6 powołanej ustawy. Już tylko to prowadzi Sąd do stwierdzenia, że |

|kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 177 ust. 6 ustawy Prawo o |

|szkolnictwie wyższym. Zaskarżona decyzja z dnia 25 kwietnia 2013 r. utrzymuje zaś w mocy wadliwą decyzję z dnia [...] r., co oznacza |

|konieczność stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. |

|Co więcej z zaskarżonej decyzji i to przy uwzględnieniu nie tylko treści jej sentencji, w tym przywołanych w niej podstaw prawnych, |

|lecz również treści jej uzasadnienia - nie wynika, aby została ona wydana w ramach odrębnej procedury nadzorczej przewidzianej przez|

|ustawodawcę w art. 177 ust. 5 i 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. |

|Przechodząc do dalszej części rozważań zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie |

|wyższym student może ubiegać się o pomoc materialną ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa w formie stypendium |

|rektora dla najlepszych studentów. Stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok |

|studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie |

|międzynarodowym lub krajowym (art. 181 ust. 1 ustawy). Do decyzji podejmowanej w powyższym przedmiocie, zgodnie z art. 207 ust. 1 |

|Prawa o szkolnictwie wyższym, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu |

|decyzji do sądu administracyjnego. Przy czym decyzja ta, jako wydana w pierwszej instancji przez rektora, jest ostateczna i stosuje |

|się do niej odpowiednio art. 127 § 3 K.p.a., o czym stanowi art. 207 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym. Ostatnie oznacza w |

|szczególności, że od decyzji w przedmiocie przyznania stypendium rektora wydanej w pierwszej instancji przez rektora nie służy |

|odwołanie, jednakże strona niezadowolona z tej decyzji może zwrócić się do rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do |

|wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. |

|Przypomnieć też należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego stanowi zasada trwałości ostatecznych decyzji |

|administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.), zgodnie z którą uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz |

|wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Zasada ta służy |

|realizacji takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, jego pewność i stabilność, ochrona praw nabytych, bezpieczeństwo obrotu |

|prawnego, zaufanie do organów państwa oraz do prawa. Kodeks jasno określa przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznych |

|(rozdział 12 i 13 działu II). |

|Tymczasem w niniejszej sprawie Rektor z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a., rozpoznał |

|wniosek strony w "trzeciej instancji" i utrzymał w mocy ostateczną decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] r. |

|Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wydania decyzji "w trzeciej instancji". Przepis art. 177 |

|ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym dopuszcza uchylenie przez rektora decyzji ostatecznej, w trybie nadzoru, w wyjątkowych |

|przypadkach, tj. gdy decyzja jest niezgodna z przepisami ustawy lub regulaminem. Przepis ten nie znajduje zastosowania w |

|postępowaniu odwoławczym - stosować go może tylko rektor w stosunku do decyzji ostatecznych. A zatem rektor uczelni tylko ponownie |

|rozpatrując w trybie zwykłym sprawę w przedmiocie przyznania stypendium rektora zobowiązany jest do wydania jednej z decyzji, o |

|której mowa w art. 138 § 1 k.p.a. Przepis ten ściśle określa kompetencje decyzyjne tego organu, co oznacza że podjęte przez niego |

|rozstrzygnięcie musi przyjąć postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie. A zatem Rektor uczelni wydaje wówczas decyzję, w |

|której: |

|1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo |

|2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza |

|postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo |

|3) umarza postępowanie odwoławcze. |

|W sprawie dotyczącej przyznania skarżącej stypendium rektora organem odwoławczym była Odwoławcza Komisja Stypendialna, a nie Rektor,|

|która rozstrzygnęła tę sprawę ostateczną decyzją z dnia [...] r. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej |

|instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. A zatem zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. przez Rektora w niniejszej |

|sprawie (mimo iż nie powołał go w podstawie prawnej decyzji) stanowiło rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania |

|administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Skutki naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania są doniosłe. Jest to kwalifikowana wada |

|decyzji administracyjnej, wymagająca stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. |

|Ponownie rozpoznając sprawę Rektor Szkoły A. rozpozna wniosek skarżącej z dnia 13 marca 2012 r., mając na uwadze, że nie można ww. |

|pisma potraktować jako odwołania od decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] r., gdyż odwołanie przysługuje tylko do |

|jednej instancji. Rektor, uwzględniając ww. uwagi Sądu, podejmie decyzję w ramach uprawnień przysługujących mu na mocy art. 177 ust.|

|5 i 6 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. |

|Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł|

|jak w pkt 1 wyroku. |

|O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. |

e.o.