Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 776/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23 ust. 1 pkt 5 , art. 40 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1998 nr 144 poz 930
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca),, WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Maciej Skowroński, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie wysokości stawki karty podatkowej na 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P. S. (podatnika), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2008 rok.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podstawą wygaśnięcie decyzji ustalającej podatnikowi wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2008 r. z tytułu wykonywanych usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków do 2 ton, bez zatrudnienia pracownika, stanowił materiał dowodowy zebrany w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego i postępowania podatkowego.

Ustalono, że podatnik w 2008 r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na stałym świadczeniu usług w zakresie usług transportowych samochodem Renault-Kangoo oraz Fiat Doblo Cargo na rzecz zamawiającego tj. A w W. w zakresie: a/ transportu wskazanych towarów z magazynu zamawiającego do określonych odbiorców (klientów zamawiającego), w terminach i zgodnie z przyjętym przez zamawiającego harmonogramem dostaw; b/ pośredniczenia pomiędzy zamawiającym, a jego klientami w przekazywaniu korespondencji, materiałów reklamowych, załatwiania zwrotu towarów, reklamacji oraz zwrotnego dostarczania opakowań zbiorczych; c/ załadunku i rozładunku przewożonych towarów oraz przedmiotów; d/ pobieraniu na podstawie odrębnego upoważnienia zamawiającego, przesyłek wartościowych od klientów w tym należności za towar oraz ich przewóz i dostarczenie do kasy zamawiającego ( na podstawie umowy z dnia 31 grudnia 2006 r.).

Organ ustalił, że wynagrodzenia za w/w usługi transportowe w 2008 r. stanowiły: miesięczny przebieg pojazdu na obsługiwanej trasie 0,70 zł za 1 kilometr; prowizja w wysokości 0,4 % od wywiezionego towaru na swojej trasie, prowizja w wysokości 0,3% od osobiście przywiezionej gotówki do kasy oddziału lub banku.

Wynagrodzenie należne za wykonane usługi płatne było miesięcznie, gotówką, po złożeniu sprawozdania za dany miesiąc oraz przedstawieniu przez podatnika stosownej faktury.

Jak ustalił organ podatkowy pierwszej instancji, podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł również, w dniu 2 stycznia 2005 r., umowy o świadczenie usług przewozowych z B i C, w ramach których zobowiązał się do wykonania przewozów specjalistycznych na rzecz aptek, których przedmiotem są produkty lecznicze. Do obowiązków przewoźnika należało przewożenie produktów leczniczych z magazynu (hurtowni farmaceutycznej) do aptek, przeliczenie liczby opakowań, sprawdzenie ich stanu przy czym pełne ryzyko uszkodzenia lub utraty produktów ponosił przewoźnik.

Z tego tytułu podatnik otrzymywał wynagrodzenie za wykonane usługi przewozowe obliczone według liczby przejechanych kilometrów i stawki 10 zł netto za 1 kilometr, którego wypłata realizowana była gotówką na podstawie wystawionej faktury VAT. Podstawą wystawienia faktury miało być miesięczne zestawienie ilości przejechanych kilometrów, akceptowane przez strony w/w umów.

Ponadto w dniu 21 sierpnia 2008 r., podatnik zawarł z B,C porozumienia w sprawie obniżenia ceny za usługi przewozowe, nabyte przez Apteki w okresie od 1 lutego 2005 r. do 31 marca 2008 r. o 74 %.

Ustalenia w zakresie świadczonych usług potwierdzone zostały wyjaśnieniami podatnika przesłuchanego w charakterze strony oraz zeznaniami świadków (pracownika firmy A i właścicieli aptek w L. i Ś., do których podatnik dostarczał leki z Hurtowni A).

W tym stanie faktycznym, organ podatkowy pierwszej instancji uznając, że podatnik wykonywał stałe usługi transportowe, a nie taksówkowy przewóz ładunków do 2 ton, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 i art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm. – dalej: "zpd") stwierdził wygaśnięcie decyzji dotyczącej ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2008 r.

W odwołaniu pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie: art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (t.jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: "op") oraz art. 23 ust. 1 pkt 5 zpd, poprzez jego nadinterpretację. Uzasadniał, że w toku postępowania w zakresie ustalenia stawki karty podatkowej po złożeniu deklaracji PIT-16, jak również w latach następnych, brak było reakcji ze strony organu skutkującej wygaśnięciem decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej na poszczególne lata, co utwierdziło stronę w przekonaniu, iż spełnia on wymogi do uiszczania podatku w tej formie. Zaznaczył, że również kontrola doraźna przeprowadzona w 1998 r. nie zanegowała nie tylko prawidłowego sposobu uiszczania podatku, ale i rodzaju działalności tj. transportu towarowego o ładowności pojazdu do 2 ton, uprawniającego do opodatkowania kartą podatkową.

Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej z odwołaniem do art. 2 ust. 1 i art. 23 ust. 1 zpd zważył, że warunkiem skorzystania z opodatkowania w formie karty podatkowej jest prowadzenie wyłącznie jednego z rodzajów działalności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 1-11 z zachowaniem warunków określonych w tabeli stanowiącej Załącznik nr 3 do zpd.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 5 zpd, zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą opłacać podatnicy prowadzący działalność w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu – w warunkach określonych w części V tabeli, która wymienia m.in. usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków, z użyciem samochodu ciężarowego o ładowności do 2 ton.

Jak ustalono, podatnik od 1 października 1996 r. prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi transportowe (decyzja Urzędu Skarbowego z dnia [...], deklaracja PIT 16 złożona w dniu 7 października 1996 r.). Wobec braku zawiadomienia o utracie warunków do opodatkowania kartą podatkową, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] ustalił wysokość stawki karty podatkowej na 2008 r. w kwocie 310 zł miesięcznie.

W ocenie organu odwoławczego, zważając na charakter świadczonych przez podatnika usług, na podstawie zawartych ze spółka A i B,C umów o świadczenie usług transportowych i należnego mu wynagrodzenia, zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że tak ustalony zakres wykonywanych usług wskazuje, iż nie były one usługami taksówkowymi.

Organ odwoławczy podnosił w tym względzie, że jakkolwiek ustawodawca nie zdefiniował w zpd pojęcia "usługi taksówkowe", jak również nie odesłał do definicji wynikających z innych ustaw, to jednak brak podatkowej definicji pojęcia, "usługi taksówkowe" nie oznacza dowolności, co do zakresu stosowania przedmiotowego przepisu ustawy podatkowej.

Odwołując się do Nowego Słownika Języka Polskiego (red. E. Soból), Warszawa 2003 r., podnosił, iż "taksówka" jest to samochód do przewozu osób lub ładunków za opłatą wg wskazań licznika. Za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 995/05, argumentował, że "zasady doświadczenia życiowego wskazują, że taksówka jest to pojazd używany do prowadzenia działalności polegającej na przewozie osób i ładunków. Osoby wykonujące tę działalność oczekują na klientów w oznaczonych miejscach - postojach taksówkowych lub ewentualnie pod numerami telefonów". Z racji tego dobór klientów ma charakter przypadkowy i niezaplanowany. Skoro natomiast działalność podatnika składała się także z wielu innych elementów niż sam przewóz osób lub rzeczy na adres wskazany przez okazyjnego klienta, to zasadnym było stwierdzenie, że nie wykonywał on usług taksówkowych.

Zwrócił uwagę, że charakter opodatkowania w formie karty podatkowej świadczy o tym, że ustawodawca w sposób celowy przyznał prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej podmiotom wykonującym usługi taksówkowe, a nie wszelkie usługi transportowe, gdyż usługi te mają prosty charakter i działalność ta ma ograniczony zakres. Odwołując się do wykładni systemowej zewnętrznej organ odwoławczy, w kontekście przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów wykonawczych do niej, zwłaszcza przepisu § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 z poźn. zm. – dalej: "rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r.") podnosił, że taksówkę wyposaża się m.in. w taksometr z ważnym dowodem legalizacji oraz dodatkowe światło z napisem "TAXI" umieszczone na dachu.

Argumentował, że za powyższym poglądem przemawia również wykładnia celowościowa, gdyż ustawodawca nie użył pojęcia "usługi transportowe" a "usługi taksówkowe" co jednoznacznie wskazuje, że chodzi o usługi wykonywane przez samochody oznaczone jako taksówki, a w potocznym znaczeniu taksówka jest środkiem transportu miejskiego charakteryzującym się tym, że samochód służy do nieregularnych usług przewozowych pasażerskich lub pasażersko-towarowych.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie wystarczy tylko spełnić kryteria określone w zpd, aby usługa transportu ładunków świadczona samochodem o dopuszczalnej ładowności do 2 ton została automatycznie zakwalifikowana (z pominięciem innych regulacji prawnych), jako przewóz ładunków taksówką.

W tym stanie rzeczy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnie ustalił organ podatkowy pierwszej instancji, że podatnik naruszył warunki, na jakich został ustalony podatek dochodowy w formie karty podatkowej na 2008 r., gdyż faktycznie wykonywał działalność niezgodną z informacjami podanymi w złożonej deklaracji PIT-16 - świadczył stałe usługi transportowe na rzecz kilku firm w ramach których, nie tylko przewoził towar, ale świadczył również inne w/w usługi.

Już sam fakt wykonywania stałych usług na rzecz wskazanych podmiotów sprawia, że podatnikowi nie przysługuje opodatkowanie w formie karty podatkowej. Dodatkowo jak zeznał sam podatnik samochód, którym świadczył usługi transportowe nie był prawidłowo oznakowany (zgodnie z przepisami § 24 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. ), gdyż był oznakowany logo hurtowni i zabudowany izotermą, a wymagania co do samochodu ustalał nadzór farmaceutyczny, który dwa razy w roku przeprowadzał kontrolę. Każdy samochód musiał być zaopatrzony w lodówkę do przewozu leków. Samochód Renault Kangoo był wyposażony w taksometr, który nie był jednak używany, a Fiat Doblo nie posiadał taksometru. Rozliczenia dokonywane były po podliczeniu liczby przejechanych kilometrów w miesiącu na podstawie faktury VAT.

Uzasadniał, że TAXI bagażowe powinno być wyposażone w taksometr z ważnym dowodem legalizacji, dodatkowe światło z napisem "TAXI" umieszczone na dachu pojazdu i numer boczny wskazujący na świadczenie usług taksówkowych w zakresie przewozu ładunków. Takiego oznakowania samochody podatnika nie posiadały.

Odnosząc się do argumentu działania podatnika w dobrej wierze, Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, że organ podatkowy wydając decyzję ustalającą stawkę karty podatkowej opiera się na danych zawartych we wniosku i przyjmuje, że są one zgodne ze stanem faktycznym, natomiast protokół z kontroli doraźnej sporządzony w 1998 r. ( zważając, że pierwszą umowę z firmą A podatnik zawarł 31 grudnia 2004 r. ) zawiera jedynie dane dotyczące rozmiarów prowadzonej przez stronę działalności. Nie może on stanowić dowodu w sprawie podobnie, jak dołączona kopia deklaracji PIT-16 dotycząca K.K. nie będącego stroną przedmiotowego postępowania. Dlatego też nie podzielił zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 op, podkreślając przy tym, że karta podatkowa jest uproszczoną formą opodatkowania, która przynosi podatnikowi prawne przywileje ale nakłada na niego także obowiązki i jako szczególny rodzaj opodatkowania, może być zastosowana w sytuacji i na zasadach ściśle określonych w przepisach podatkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P.S. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i ponownie zarzucił naruszenie: 1/ art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 187 op polegające na prowadzeniu postępowania w sposób wykluczający zaufanie podatnika do organów podatkowych, przy braku woli dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2/ art. 23 ust 1 zpd (omyłkowo wskakując na art. 123 zpd) poprzez jego nadinterpretację.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego, argumentował, że stanowisko organów podatkowych nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Wyjaśnił, że w druku PIT 16 Deklaracja w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej złożonym 7 października 1996 r. podatnik w rubryce 42 wykazał usługi transportowe, a w rubryce 43 określając dokładny zakres działalności wpisał usługi transportowe z hurtowni do sklepów. W tych okolicznościach, nie można twierdzić, że organ nie miał wiedzy co do rodzaju świadczonych usług. Ponadto zgłaszając formę opodatkowania skarżący przedłożył, oprócz druku PIT 16, zaświadczenie REGON wydane 4 października 1996 r., w którym określono rodzaj działalności (EKD) jako towarowy transport drogowy (klasa symbolu 6025) oraz formę organizacyjną działalności (KGN) rodzaj działalności (wg KGN), jako transport samochodowy publiczny (klasa symbolu 511), zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 30 września 1996 r., w którym jako podmiot działalności gospodarczej wykazano usługi transportowe.

Wskazał, że przejście z EKD na Polską Klasyfikację działalności (symbol PKD) skutkowało koniecznością zaktualizowania zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, dokument z dnia 17 września 2007, w którym rodzaj działalności (PKD) określono jako transport drogowy towarów pojazdami specjalnymi (klasa symbolu 6024A) oraz zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, dokument z 17 września 2007 r., w którym jako przedmiot wykonywanej działalności wykazano transport drogowy pojazdami specjalistycznymi (PKD 6024 A). Zarzucił, że oba te dokumenty przedłożone w urzędzie również nie wzbudziły wątpliwości organu.

W tym stanie rzeczy ocena organu odwoławczego, iż "faktycznie wykonywana działalność nie jest zgodna z informacjami podatkowymi w deklaracji PIT1 6" jest bezpodstawna i narusza zasadę zaufania obywatela do organów podatkowych (art. 121 op).

Pełnomocnik skarżącego podnosił również, że organ ignoruje fakt, iż protokół kontroli doraźnej przeprowadzonej [...] dotyczył m.in. formy opodatkowania, co nie jest tożsame z rozmiarem prowadzonej działalności. Jest to więc dowód stanowiący postawę uchylenia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej. Pełnomocnik ponownie odwołał się do kopii protokołu kontroli podatkowej K. K. za 2005 r. Zarzucił, że organ podatkowy pomija fakt, iż zarówno skarżący, jak i K.K. w 2005 r. i aktualnie świadczą usługi transportowe na rzecz tych samych podmiotów, na podstawie identycznych umów.

Argumentował również, że potwierdzeniem słuszności korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania jest też protokół kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej w L.z dnia [...], z którego wynika, że po okazaniu decyzji dotyczącej KP nie zanegowano prawidłowości sposobu opłacania podatku dochodowego .

Uzasadniał, że od rozpoczęcia działalności gospodarczej podatnik świadczył wyłącznie usługi transportowe na rzecz hurtowni farmaceutycznych oraz aptek. Spełnił również warunki określone w art. 23 ust 1 pkt 5 zpd tj. świadczył usługi przy użyciu jednego pojazdu o ładowności do 2 ton w warunkach określonych w części V tabeli. Fakt zaś braku na dachu podświetlonego napisu TAXI, był wynikiem uzgodnień poczynionych w tej kwestii w Urzędzie Skarbowym - podatnik wielokrotnie wskazywał jaką działalność prowadzi dopytywał się również, czy ma dopełnić dodatkowych formalności związanych ze świadectwem kwalifikacyjnym, oraz czy musi zainstalować kasę fiskalną itd. Każdorazowo uzyskiwał odpowiedź, iż jego działania są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a instalacja kas jego nie dotyczy. W przekonaniu o legalności (prawidłowości) opodatkowania utwierdzały podatnika również otrzymywane rok rocznie decyzje określające wysokość karty podatkowej za poszczególne lata. Nie można zatem przyjąć, że organy podatkowe przez okres 13 lat nie miały wiedzy w przedmiotowej sprawie.

Pełnomocnik skarżącego podnosił w związku z tym, że działanie organu powinno cechować się obiektywizmem oraz wszechstronnym wyjaśnienie okoliczności sprawy, a nie preferowaniu zachowań wyłącznie korzystnych z fiskalnego punktu widzenia. Wskazywał, że jeżeli organ podatkowy przyjął PIT 16 wraz z dokumentem REGON i zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, a dalsze jego działania (2-ie kontrole) oraz postępowanie organu kontroli skarbowej (1 kontrola) nie skutkowały wszczęciem postępowania w sprawie uchylenia decyzji o zryczałtowanym podatku dochodowym, to oznacza, że w/w dokumenty uznano za wystarczający dowód dla osiągnięcia celu jaki w nich wskazano tj. możliwości regulowania podatku w formie karty podatkowej. Dlatego też, późniejsze postępowanie podatkowe i twierdzenie organów, że koniecznie było również złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się ryczałtu, narusza zasadę działania organów podatkowych w sposób budzący do nich zaufanie.

Argumentował, że oddalenie skargi przez WSA skutkowałoby przyznaniem organom podatkowym prawa do błędu, którego konsekwencje prawne i finansowe musiałby ponieść podatnik.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do kwestii oceny prawidłowości i zasadności stanowiska o ziszczeniu się przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości stawki kardy podatkowej na okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r.

Z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że od 1 października 1996 r. podatnik prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem są usługi transportowe opodatkowane w formie karty podatkowej – deklaracja PIT – 16, a z ustaleń zawartych w protokole kontroli doraźnej z dnia [...] nie wynikało, aby skarżący naruszył warunki opodatkowania kartą podatkową wynikające z decyzji wydanych na rok podatkowy 1996, 1997 i 1998.

Wobec braku zawiadomienia o utracie warunków do opodatkowania kartą podatkową Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] ustalił wysokość stawki karty podatkowej na 2008 r. w kwocie 310 zł miesięcznie – decyzja ta, doręczona podatnikowi, zawierała pouczenie o treści art. 36 zpd;

Z przeprowadzonych przez organ podatkowy ustaleń - poczynionych m.inn. w oparciu o włączone do postępowania podatkowego, dokumenty w postaci wyniku kontroli, protokołu kontroli z dnia [...] oraz protokołu zeznań P.S. złożonych w toku kontroli przeprowadzonej w firmie B– mgr farm. M.W. - wynika, że skarżący w latach 2005-2008 świadczył usługi transportowe samochodem Renault –Kangoo (oznakowanym logo hurtowni) w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 13 lutego 2008 r., a od 14 lutego 2008 r. samochodem ciężarowym Fiat Doblo dla A ( na podstawie umów z dnia 31 grudnia 2004 r. i 31 grudnia 2006 r.) oraz dla B ( na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 2005 r. ) i C ( na podstawie umowy z dnia 2 stycznia 2005 r. ).

Zgodnie z postanowieniami zawartej w dniu 31 grudnia 2006 r. umowy ze spółką A ( podobnie jak i pierwotnej umowy skarżącego z tą spółką z dnia 31 grudnia 2004 r.), w zakres usług świadczonych przez skarżącego wchodził transport towarów z magazynu zamawiającego do określonych odbiorców, pośredniczenie pomiędzy zamawiającym a jego klientami w przekazywaniu korespondencji, materiałów reklamowych, załatwianiu zwrotu towarów, reklamacji oraz zwrotnego dostarczania opakowań zbiorczych, załadunek i rozładunek towarów, pobieranie przesyłek wartościowych od klientów w tym należności za towar i dostarczanie do kasy zamawiającego. Skarżący otrzymywał miesięczne wynagrodzenie po wcześniejszym sprawozdaniu za dany miesiąc oraz przedstawieniu stosownej faktury. Należne w 2008 r. wynagrodzenie stanowiły: miesięczny przebieg pojazdu na obsługiwanej trasie 0,70 zł za 1 kilometr; prowizja w wysokości 0,4 % od wywiezionego towaru, na swojej trasie; prowizja w wysokości 0,3 % od osobiście przywiezionej gotówki wpłaconej do kasy oddziału lub banku.

Na podstawie umów zwartych z B,C skarżący zobowiązał się do wykonania przewozów specjalistycznych na rzecz tych aptek, których przedmiotem są produkty lecznicze (do jego obowiązków, jako przewoźnika należało przewożenie produktów leczniczych z magazynu (hurtowni farmaceutycznej) do aptek, przeliczenie liczby opakowań) a należne wynagrodzenie z Aptek było wyliczane wg liczby przejechanych kilometrów - 10 zł za 1 kilometr i opłacane na podstawie wystawionej faktury VAT. Warunki wynagrodzenia zmienione zostały porozumieniem z dnia 21 sierpnia 2008 r., w sprawie obniżenia ceny za usługi przewozowe, nabyte przez Apteki w okresie od 1 lutego 2005 r. do 31 marca 2008 r. o 74 %.

To ustalenie nie kwestionowane przez skarżącego.

Konfrontując wskazane okoliczności stanu sprawy z mającymi w niej zastosowanie przepisami zpd brak jest według Sądu podstaw, aby zasadnie wywodzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są zgodne z prawem.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 zpd, osoby fizyczne osiągające przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek dochodowy w formie: 1) ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, 2) karty podatkowej.

Podatek w formie karty podatkowej mogą opłacać podatnicy wykonujący czynności wymienione w punktach art. 23 ust. 1 pkt 1 - 11 tej ustawy, w tym, jak wynika z pkt 5, w zakresie usług transportowych wykonywanych przy użyciu jednego pojazdu – w warunkach określonych w części V tabeli zawartej w Załączniku nr 3 do ustawy.

Z przywołanych przepisów, ponad wszelką wątpliwość wynika, że działalność podatnika musi więc odpowiadać jednemu z rodzajów działalności wymienionej w art. 23 ust. 1 pkt 1-11, a ponadto musi spełniać wymogi określone we wskazanej tabeli, która zawiera doprecyzowanie przedmiotu, zakresu i warunków prowadzenia działalności uprawniającej do opodatkowania w formie karty podatkowej. W przedmiotowej sprawie rodzaj usług stanowiących działalność podatnika to, zgodnie z Załącznikiem 3 część V "usługi taksówkowe w zakresie przewozu ładunków".

Opodatkowanie we wskazanej formie ma więc charakter wyjątkowy, co prowadzi do wniosku, że jakiekolwiek przekroczenie zakresu działalności upoważniającej do opodatkowania w formie karty podatkowej skutkuje stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 508/04).

W ocenie Sądu, konfrontując uprawniający do opodatkowania w formie karty podatkowej rodzaj działalności gospodarczej, o którym mowa w pkt 5 ust. 1 art. 23 zpd, jak również rodzaj i zakres świadczonej w jej ramach "usługi taksówkowej w zakresie przewozu ładunków" z działalnością rzeczywiście prowadzoną przez skarżącego, w świetle przeprowadzonych dowodów, trafnie uznały organy podatkowe, że usługi te nie nosiły żadnych cech i znamion usług, które można byłoby uznać za usługi taksówkowe.

Jakkolwiek faktem jest, że na gruncie obowiązujących przepisów brak jest definicji pojęcia "usług taksówkowych", to jednak nie oznacza to, że pojęcie to nie ma określonej i konkretnej treści na gruncie języka powszechnego, czy też treści normatywnej stanowiącej rezultat sądowej interpretacji przepisów obowiązującego prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że taksówka jest środkiem transportu miejskiego charakteryzującym się tym, że samochód służy do nieregularnych usług przewozowych, pasażerskich lub pasażersko towarowych, w związku z czym stałe usługi transportowe oraz rozwożenie towarów, pobieranie z tego tytułu pieniędzy i wystawianie dokumentów wykracza poza usługę taksówkową (wyrok NSA z 7 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1478/07). Wykonywanie usług taksówkowych polega na świadczeniu ich przy użyciu odpowiednio wyposażonego i oznakowanego samochodu (wyrok NSA z 7 sierpnia 2003 r., sygn. akt SA/Bd 1731/03), co w konsekwencji uzasadnia twierdzenie, że taksówka jest to pojazd używany do prowadzenia działalności polegającej na przewozie osób i ładunków, a osoby wykonujące tę działalność oczekują na klientów w oznaczonych miejscach - postojach taksówkowych lub ewentualnie pod numerami telefonów, a w rezultacie, że dobór klientów ma charakter przypadkowy i niezaplanowany, a cecha ta wyklucza możliwość stałego świadczenia przez osobę wykonującą usługi taksówkowe (wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 995/05).

W korespondencji z przedstawioną wykładnią pozostają również regulacje rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r., z których wynika, że taksówka wyposażana jest m.in. w taksometr z ważnym dowodem legalizacji oraz dodatkowe światło z napisem "TAXI" umieszczone na dachu ( § 24).

Podkreślając w tym kontekście racjonalność działań prawodawcy stwierdzić więc należy, że usługi taksówkowe, jako działalność o charakterze prostym, prowadzoną w ograniczonym zakresie, w warunkach braku przewidywalności jej rezultatów i wysokości zarobków, poddał on celowo szczególnej formie opodatkowania, tj. w formie karty podatkowej. Nie obejmuje więc ona wszelkich usług transportowych, co jednoznacznie wynika z art. 23 ust. 1 pkt 5 zpd odsyłającego w zakresie warunków przedmiotowych usług do tabeli V Załącznika nr 3 do ustawy.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, w skład działalność skarżącego wchodziło wiele innych elementów, a mianowicie transport towarów z magazynu zamawiającego do określonych odbiorców, pośredniczenie pomiędzy zamawiającym a jego klientami w przekazywaniu korespondencji, materiałów reklamowych, załatwianie zwrotu towarów, reklamacji oraz zwrotne dostarczanie opakowań zbiorczych, załadunek i rozładunek towarów, pobieranie przesyłek wartościowych od klientów w tym należności za towar i dostarczanie do kasy zamawiającego, co ponad wszelką wątpliwość uzasadnia twierdzenie, że nie świadczył on usług taksówkowych, wykonywanie których deklarował w deklaracji PIT-16 rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym, w pełni zasadnie organy podatkowe uznały, że skarżący naruszył warunki, na jakich został ustalony podatek dochodowy w formie karty podatkowej na 2008 r., gdyż faktycznie wykonywana przez niego działalność nie była zgodna z informacjami podanymi w deklaracji PIT-16.

Skarżący w 2008 r. świadczył na rzecz trzech firm stałe usługi transportowe w ramach których, nie tylko przewoził towar, ale świadczył również inne usługi specjalistyczne. W świetle niespornych okoliczności stanu sprawy, sam fakt wykonywania wymienionych wyżej usług, stałych, specjalistycznych, zorganizowanych, za stałym wynagrodzeniem przy wykorzystaniu przystosowanego do tego specjalnie samochodu - skutkuje tym, że podatnikowi nie przysługiwało opodatkowanie w formie karty podatkowej.

W związku z tym argumentacja skargi o działaniu skarżącego w dobrej wierze odwołująca się do treści protokołu kontroli doraźnej z [...] nie ma żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza, że doraźna kontrola miała miejsce w 1998 r. (jej protokół odnosił się jedynie do rozmiarów prowadzonej działalności i lat 1996 -1998 r.), a umowy zawarte z podmiotami, na rzecz których skarżący świadczył stałe usługi transportowe wykonywane były w 2004, 2005 i 2006 r.

Podkreślenia również wymaga, że dane zawarte w składanej deklaracji, jako zgodne ze stanem faktycznym, stanowią podstawę decyzji ustalającą stawkę karty podatkowej, a podanie przez skarżącego w poz. 43 deklaracji PIT-16, jako zakresu działalności usług transportowych z hurtowni do sklepów, w kontekście opisu pola 42 tej deklaracji, z którego wynika, że można w nim wskazać wyłącznie usługi podlegające opodatkowaniu kartą podatkową, prowadzi do wniosku, że wskazana forma opodatkowania była dopuszczalna w przypadku wykonywania usług taksówkowych.

Brak więc podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 121 § 1 op, również i w tym zakresie, w jakim pełnomocnik skarżącego odwołuje się do okoliczności udzielania podatnikowi przez pracowników Urzędu Skarbowego informacji odnośnie opodatkowania działalności gospodarczej kartą podatkową, a to z tego powodu, że argumentacja tego zarzutu operuje bardzo wysokim stopniem ogólności i nie uwzględnia faktu, że postępowanie podatkowe jest postępowaniem pisemnym.

Zasadnie również organy podatkowe uznały, że w przedmiotowej sprawie brak tez podstaw aby jakikolwiek walor dowodowy przyznawać dokumentacji dotyczącej K. K. (kopii deklaracji PIT-16, jak też kopii protokołu z kontroli ), gdyż dowód musi charakteryzować się cechą istotności z punktu widzenia jego wykorzystania do rekonstrukcji konkretnego podatkowoprawnego stanu faktycznego.

Według Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z zasadą prawdy obiektywnej, dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Wobec bezspornych ustaleń faktycznych za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 op, a oparta na nich ocena nie jest dowolna, stąd spełnia wymogi art. 191 op.

Także analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, prowadzi do wniosku, iż rozstrzygnięcia te, w zakresie odnoszącym się do realizacji funkcji uzasadnienia decyzji administracyjnej zgodne są z art. 210 § 4 op.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.