Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 949/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 234 § 2, art. 184 w zw z art. 197 § 2 i art. 198
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 2/14 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Wolsztyna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 2/14 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał J. K. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za sporządzenie odpisu wyroku z dnia 31 marca 2014 r. wraz z uzasadnieniem. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192).

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł J. K. podnosząc, iż wniosek o uzasadnienie wyroku został złożony łącznie z wnioskiem o zwolnienie od kosztów. Wnoszący zażalenie podkreślił, że w związku z odmową przyznania prawa pomocy zrezygnował z wniosku o uzasadnienie wyroku z powodu braku środków na pokrycie tejże opłaty kancelaryjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 234 § 2 P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Wysokość należnej opłaty określa natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych. Zgodnie z § 2 powołanego rozporządzenia, opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia z uzasadnieniem wynosi 100 zł.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że brzmienie art. 234 § 2 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, iż uiszczenie opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem jest obligatoryjne, bez względu na późniejsze decyzje strony dotyczące dalszego postępowania. Wyłączenie stosowania art. 220 P.p.s.a. oznacza także, że opłatę tę strona obowiązana jest zapłacić bez wezwania, a nieuiszczenie opłaty nie zwalnia sądu z obowiązku sporządzenia uzasadnienia mimo nieopłacenia wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 56/13 oraz z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I OZ 691/14). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższe stanowisko.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zatem Przewodniczący Wydziału, stosownie do art. 234 § 2 P.p.s.a., zobowiązany był (po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy) wezwać stronę do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w zażaleniu wskazać należy, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia należy traktować jednocześnie jako wniosek o jego doręczenie. W rozpoznawanej sprawie bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność, że w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. skarżący "zrezygnował z wniosku o uzasadnienie wyroku", bowiem pismo to wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po sporządzeniu ww. uzasadnienia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.