Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 913/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu nieruchomości postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/K. Witkowicz-Grochowska


UZASADNIENIE

Skarżący T. H. domagał się przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie go od obowiązku poniesienia kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku przedłożonym na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca wskazał, że jedynym źródłem dochodu jest dochód z prowadzonego gospodarstwa rolnego. Nadto wskazał, że współuczestniczy w opiece nad obłożnie chorym ojcem. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami, którzy uzyskują miesięczne dochody ze świadczeń emerytalno-rentowych w wysokości około [...] zł ojciec i około [...] zł – matka.

W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca wskazał na dom o powierzchni [...] m² oraz na nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha. Wnioskodawca oświadczył, że posiada oszczędności w wysokości [...] zł. Oświadczył, że nie posiada majątku własnego.

Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego, chociażby w części, bez uszczerbku w koniecznych, a nie we wszystkich, swoich wydatkach.

Instytucja prawa pomocy ma bowiem charakter szczególny i skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby, które znajdują się w rzeczywiście trudnej sytuacji finansowej, bez majątku, bez dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie pokryć niezbędnych bieżących swoich potrzeb. Przyznanie dobrodziejstwa prawa pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście i obiektywnie nie tyle utrudnione, co niemożliwe (postanowienia NSA z dnia 6 października 2004r. GZ 61/04, GZ 64/04, niepubl.).

Skarżący prowadzi wraz z rodzicami wspólne gospodarstwo domowe i gospodarstwo rolne. Rodzice nadto uzyskują świadczenia emerytalno-rentowe. Oceniając możliwości finansowe wnioskodawcy należy zatem wziąć pod uwagę łączne dochody i koszty utrzymania całej rodziny.

Wnioskodawca nie wskazał, by rodzina miał jakieś zaległości płatnicze w stałych i koniecznych opłatach bieżącego utrzymania, czy też inne zobowiązania finansowe. Środki uzyskiwane z dochodów wystarczają, więc na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków bieżącego utrzymania trzyosobowej rodziny, a także na poczynienie oszczędności w znacznej wysokości.

W tym miejscu należy podkreślić, że koszty sądowe mają charakter należności publicznoprawnych i winny być pokrywane z pierwszeństwem przed innym wydatkami, zaraz po uiszczeniu niezbędnych kosztów bieżącego utrzymania rodziny, a nie gdy ewentualnie pozostaną jakieś wolne środki. Prócz tego z istoty prawa pomocy wynika, że pomoc państwa przysługuje, gdy po uiszczeniu koniecznych bieżący wydatków swojego utrzymania stronie nie pozostają już żadne środki, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych. Z okoliczności sprawy wynika natomiast, że skarżący dysponuje wolnymi środkami, które powinien przeznaczyć na poniesienie kosztów zainicjowanego przez niego postępowania sądowoadministracyjnego, zwłaszcza, że obowiązek ich uiszczenia rozłożony będzie w czasie.

Mając powyższe na uwadze, sytuacja majątkowa i finansowa wnioskodawcy pozwala na uiszczenie przez niego pełnych kosztów sądowych niniejszego postępowania bez uszczerbku w koniecznych wydatkach rodziny. W świetle treści art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o prawo pomocy należało oddalić.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.

/-/K. Witkowicz-Grochowska