Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 552/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 205 par. 1 i 2, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 5 i 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 105 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 12 poz 68
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wypłaty należności przysługujących w związku ze zwolnieniem ze służby – ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop oraz za niewykorzystany przejazd 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. nr [...]; 2) oddala wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2009r. Nr 12 poz. 68 z późn. zm.), w związku ze zwolnieniem ze służby z dniem [...] czerwca 2013r. na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 w/w ustawy, przyznano M. C. ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe w ilości 9 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2011r. w kwocie 2 081,52 zł brutto; w ilości 26 dni urlopu wypoczynkowego i 13 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2012r. w kwocie 9 019,92 zł brutto i w ilości 13 dni urlopu wypoczynkowego i 7 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego za 2013r. w kwocie 4 625,60 zł brutto. Przyznano nadto stronie zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w 2013r. przejazd w kwocie 83 zł brutto.

W pouczeniu zamieszczonym w opisanej decyzji określono, że przysługuje od niej odwołanie do Sądu Rejonowego Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.

W odwołaniu od opisanej decyzji M. C. zarzuciła organowi brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nierespektowanie treści prawomocnych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co jej zdaniem wskazuje na naruszenie art. 6, art.7, art. 9 -11, art. 73, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 81 k.p.a.

Jako naruszenie prawa wskazała również wykonanie decyzji przed jej uprawomocnieniem się poprzez dokonanie wpłaty przyznanej należności na jej konto.

Opisała obszernie przyczyny złożenia raportu o zwolnienie ze służby akcentując, że wynikało to z przyczyn leżących po stronie pracodawcy łamiącego prawo i zasady przyzwoitości. Wskazała, że nie było jej zamiarem odejść na zaopatrzenie emerytalne w 2013r. otrzymując jedynie 69% emerytury, a planowała zrobić to dopiero w roku 2023 otrzymując wtedy pełną wysokość zaopatrzenia emerytalnego, a to 75 % ostatniego uposażenia. Podniosła, że Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. błędnie wystawił jej skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, czym uniemożliwił jej stawienie się na komisję lekarską, a tym samym uniemożliwił ewentualne wycofanie raportu o zwolnieniu ze służby.

Zdaniem odwołującej Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. nie wykonał prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2011r. sygn. akt IV SA/Gl 994/10 i nie mianował jej na równorzędne stanowisko do spraw kadr lub samodzielne stanowisko do spraw organizacyjnych. Mianowanie jej decyzją z dnia [...]r. (decyzja nr [...]) miało negatywny skutek finansowy i nastąpiło z naruszeniem art. 38 ustawy, gdyż nie było to ani stanowisko równorzędne ani powstałe wskutek likwidacji dotychczas przez nią zajmowanego stanowiska.

W odwołaniu przedstawiono składniki przyznanego jej decyzją nr [...] uposażenia. Według odwołującej decyzja ta wydana została wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zajętego w sprawie IV SA/Gl 994/10. Na mocy tej decyzji przyznano jej uposażenie zasadnicze według grupy 10 w kwocie 2 360 zł, dodatek z tytułu wysługi lat w kwocie 578,20 zł, dodatek za posiadany stopień służbowy kapitana w kwocie 1000 zł i dodatek służbowy w kwocie 900 zł - łącznie 4838,20 zł. Jej zdaniem powinna natomiast otrzymać tożsame uposażenie zasadnicze, dodatek z tytułu wysługi lat i dodatek za posiadany stopień. Natomiast dodatek służbowy powinien wynosić 1 969 zł, a także otrzymywać powinna dodatek motywacyjny w wysokości 639 zł - łącznie 6564,20 zł

Obliczając wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, który należał się jej zgodnie z przedstawionym wyliczeniem uposażenia odwołująca stwierdziła, że błędnie przyznano jej z tego tytułu kwotę 15 727,04 zł, gdyż powinna otrzymać ekwiwalent w kwocie 21 278,28 zł .

Wyjaśniła, że podstawą obliczenia emerytury jest uposażenie brutto z ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz ½ nagrody rocznej. Dlatego domaga się, by wyliczenie to oparte było na podstawie podstawy emerytalnej liczonej z uposażenia w kwocie 6 546,20 zł.

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 98 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 105 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na mocy decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Nr [...] z dnia [...]r. M. C. zwolniona została ze służby z dniem [...] czerwca 2013r. w związku z jej raportem o zwolnienie złożonym w konsekwencji nabycia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 cyt. wyżej ustawy. Mając to na względzie, na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przyznano M. C. ekwiwalent za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe w roku 2011 za 9 dni, w roku 2012 za 39 dni i w roku 2013 za 20 dni oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd w roku 2013.

Zdaniem organu zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż na podstawie art. 98 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Państwowej Służbie Pożarnej strażak zwolniony ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w danym roku przejazd. Wyjaśniono, że na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. nr [...] odwołująca została przeniesiona na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia zasadniczego. Komendant Miejski ustalił dla M. C. dodatek służbowy na stanowisku Starszego Specjalisty w wysokości 900 zł. Ustalenie kwoty dodatku służbowego nastąpiło stosownie do zajmowanego stanowiska. Organ odwoławczy przytoczył treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którym strażakowi przyznaje się ustalony kwotowo dodatek służbowy w wysokości do 50 % uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Wyjaśniono, że dodatek ten uwarunkowany jest m.in. dyspozycyjnością związaną z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialnością za podejmowane decyzje służbowe, a warunki te nie zostały spełnione podczas nieobecności M. C. w służbie spowodowanej nieprzerwanym przebywaniem na zwolnieniach lekarskich od dnia [...] czerwca 2012r. do dnia zwolnienia ze służby.

Wyjaśniono również przyczyny nieprzyznania odwołującej dodatku motywacyjnego określonego w § 6 wyżej wskazanego rozporządzenia wskazując, jako tego przyczynę, długotrwałe przebywanie odwołującej na zwolnieniu lekarskim.

Jako niezrozumiały uznano zarzut przekazania na konto strony świadczeń wynikłych z przejścia na emeryturę przed uprawomocnieniem się decyzji.

Organ odwoławczy zastrzegł, że rozpoznaje odwołanie złożone przez M. C., mimo wątpliwości interpretacyjnych co do treści art. 111a ustawy o Państwowej Starzy Pożarnej jakie występują w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych w stosunku do odwołań od decyzji dotyczących roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaka.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. C. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 98 ust. 1 - 3 oraz art. 105 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez wadliwe przyjęcie w ustalonym stanie faktycznym, że skarżącej przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe wyliczony od uposażenia zasadniczego w kwocie 4 838,20 zł, podczas gdy wysokość ekwiwalentu powinna być wyliczona według wysokości uposażenia w kwocie 6 546,20 zł.

Zarzuciła także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ nieprawidłowej podstawy uposażenia skarżącej, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania - art. 7, art. 8, art. 76 i art. 77 k.p.a.- poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego i kompletności materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów i orzekanie na zasadzie niedozwolonej arbitralności w zakresie przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy biorąc za podstawę nieprawidłową wysokość uposażenia zasadniczego.

Zarzuciła również błędne pouczenie o trybie odwołania.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż wydana została z naruszeniem właściwości. Jako wniosek ewentualny postawiła uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. nr [...].

W skardze powołano dowody z dokumentów w postaci odwołania, zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, raportu o zwolnienie ze służby, decyzji o zwolnienie skarżącej ze służby, decyzji o przeniesieniu skarżącej ze stanowiska Kierownika Sekcji Organizacyjno-Kadrowej i mianowanie na stanowisko Starszego Specjalisty w Wydziale [...], dwóch faktur i potwierdzenia przelewu, trzech pism oznaczonych numerami: [...] z dnia [...]r., [...] z dnia [...]r. i [...]. Dokumenty te załączono do skargi.

Uzasadniając zarzut braku zebrania i wyjaśnienia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy skarżąca zauważyła, że decyzja, na podstawie której dokonano obliczenia jej emerytury (decyzja nr [...]) została przez nią zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a sprawa oczekuje na jej rozpoznanie pod sygn. akt IV SA/Gl 561/13. Jej zdaniem decyzja ta wydana została bez uwzględnienia stanowiska zaprezentowanego w wyroku IV SA/Gl 994/10, który zapadł w wyniku kontroli poprzedniej decyzji o mianowaniu skarżącej na niższe stanowisko służbowe. Okoliczności tych nie wzięto pod uwagę przy rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem skarżącej nie odniesiono się także do dokumentów, które przedstawiła organowi odwoławczemu i do argumentów odwołania odnoszących się do przyczyn jej raportu o zwolnienie ze służby, a także do zarzutów braku wystawienia prawidłowego skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej postawionych Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej.

Wyjaśniając wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca powołała się na fragment jej uzasadnienia, w którym organ odwoławczy podnosił wątpliwości, co do swojej właściwości w sprawie ze względu na niespójną interpretację art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

Polemizując z argumentacją organu odwoławczego przedstawioną jako uzasadnienie wysokości przyznanego stronie dodatku służbowego oraz braku przyznania jej dodatku motywacyjnego skarżąca wskazała, że jej stan zdrowia, a w konsekwencji zwolnienie lekarskie, jest wynikiem zachowania pracodawcy względem niej. Zauważyła, że od 4 lat wykonuje zadania za organy usuwając skutki prawne i finansowe wynikłe z ich nieznajomości prawa, a zgodnie z § 6 ust 2 pkt 1 rozporządzenia dodatek motywacyjny może być przyznawany za wykonanie zadań wykraczających poza zakres zadań na zajmowanym stanowisku.

Podniosła, że maksymalny dodatek służbowy i motywacyjny przyznawany jest w decyzjach będących skutkiem przejścia na zaopatrzenie emerytalne, co jest przyjęte w każdej jednostce mundurowej. Zwyczajowo przyjęte jest, że strażak odchodzący na zaopatrzenie emerytalne otrzymuje maksymalne uposażenie w ostatnim miesiącu służby.

Powołując się na różnicę pomiędzy wysokością przyznanych jej składników uposażenia, a ich wysokością, która powinna być według skarżącej brana pod uwagę, wyliczyła swoje negatywne skutki finansowe z tego tytułu. Otrzymuje bowiem emeryturę o 1 702,78 zł brutto niższą, niż jej zdaniem powinna.

Skarżąca podtrzymała swój zarzut postawiony w odwołaniu, co do wykonania przez organ decyzji organu I instancji mimo jej nieostateczności. Jednocześnie jednak zauważyła, że w przypadku zwolnienia ze służby, należne świadczenia muszą wpłynąć na konto osobiste do ostatniego dnia służby. Organ powinien zatem wydać decyzje znacznie wcześniej a dokonał tego dopiero po jej interwencji skierowanej do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie.

Jako koszty związane ze sprawą, a będące wynikiem błędnego jej pouczenia przez organ I instancji o konieczności złożenia pozwu do Sądu Pracy, skarżąca przedstawiła kwotę 2 854 zł, a z tytułu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – kwotę 615 zł, domagając się ich zasądzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi.

Uzasadniając pierwszy z wniosków wskazano, że postępowanie pozostaje w bezpośrednim związku z toczącym się pod sygn. akt IV SA/Gl 561/13 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach postępowaniem. Związek ten wynika z faktu, iż podstawą do wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy była wysokość uposażenia przyznana skarżącej na mocy decyzji stanowiącej przedmiot kontroli Sądu we wskazanym postępowaniu. Powołując się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że jeżeli rozstrzygnięcie sprawy sądowo-administracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, istnieje podstawa do zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy procesowej.

Odpowiadając natomiast na postawione w skardze zarzuty zauważono w pierwszej kolejność bezzasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż wskazany w nim art. 98 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 105 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej nie był podstawą zaskarżonej decyzji i nie był stosowany przez organy. Zdaniem autora odpowiedzi na skargę wyraźnie wskazano w przedmiotowych decyzjach, że ich materialnoprawną podstawą jest art. 95 ust. 1-3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej.

Zakwestionowano również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu nieprawidłowej podstawy uposażenia. W dalszym ciągu wywodów przywołano argumentację odnoszącą się do ustalenia wysokości nagrody rocznej. Zwrócono uwagę na treść art. 95 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zgodnie z którym podstawą do ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenia zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. W ten właśnie sposób obliczona została nagroda roczna przyznana skarżącej.

Odnosząc się do sugerowanych przez skarżąca wysokości dodatku stałego i dodatku motywacyjnego, jakie jej zdaniem powinny być jej przyznane stwierdzono, że wyliczenia skarżącej nie mają żadnego uzasadnienia. Nie wykazała z jakich przyczyn zamiast 900 zł tytułem dodatku służbowego, powinna otrzymywać kwotę 1 969 zł. Zauważono, że dodatek ten zależy od dyspozycyjności związanej z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialnością za podejmowane decyzje służbowe oraz stopniem zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych.

Dodatek motywacyjny może być natomiast przyznany za określne zadania zrealizowane przez strażaków m.in. za wykonywanie zadań służbowych wykraczających poza zakres obowiązków na zajmowanym stanowisku. Następuje na podstawie uznania administracyjnego, po dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ze względu na pobyt skarżącej na zwolnieniu lekarskim i brak realizowania przez nią jakichkolwiek działań służbowych nie było możliwe przyznanie jej tego dodatku, a działania, które zdaniem skarżącej podejmowane są przez nią w celu usuwania błędów organu nie są tymi działaniami, o które chodzi ustawodawcy.

Odnosząc się do zarzutu błędnego wyliczenia ekwiwalentu za urlop zauważono, że wyliczenia dokonano na podstawie uposażenia przysługującego skarżącej na ostatnim stanowisku służbowym nie przekraczając granic prawa do oceny dowodów. Błędne pouczenie o prawie do odwołania uznał organ za uchybienie, które nie pociągałoby za sobą ujemnych skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 października 2013r. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia sprawy prowadzonej pod sygn. akt IV SA/Gl 561/13. Z chwilą prawomocności wyroku z dnia 19 lutego 2014r. wydanego w/w sprawie postępowanie zostało podjęte. Wyrokiem tym uchylono decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. nr [...], na mocy której przyznano M. C. z dniem [...] marca 2013r. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami stałymi.

W dodatkowym piśmie złożonym w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] lipca 2014r. skarżąca podtrzymała argumenty zawarte w skardze, a nadto złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z akt spraw tut. Sądu o sygn. IV SA/Gl 561/13, 994/10, 365/11 oraz 949/13. Podniosła, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 organ powinien mianować skarżącą na stanowisko wskazane uzasadnieniu tego wyroku, jak również w uzasadnieniu wyroku o sygn. IV SA/Gl 994/10. Zdaniem skarżącej nie jest obecnie możliwe wskazać z jakiego stanowiska przeszła na emeryturę i na podstawie jakiego uposażenia obliczona powinna być nagroda roczna. Przedstawiła cztery możliwości wymieniając stanowiska, które jej zdaniem były stanowiskami równorzędnymi oraz odpowiednie do tych stanowisk maksymalne możliwe uposażenia.

W dalszych wywodach skarżąca uzasadniła z jakich względów uznaje, że należy się jej uposażenie w maksymalnej wysokości na stanowisku równorzędnym do zajmowanego przez nią stanowiska Kierownika Sekcji [...].

Ponowiła nadto zarzut o błędnym pouczeniu o sprzecznych drogach odwoławczych.

W piśmie zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i kosztów zastępstwa adwokackiego oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 615 zł z tytułu poniesionych przez nią kosztów na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego. Na dowód tego do pisma załączono fakturę VAT wystawioną przez Kancelarię Radcy Prawnego E. K. z dnia [...]r. na kwotę 500 zł oraz 115 zł VAT z tytułu usługi –"projekt pisma".

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 17 lipca 2014r. skarżąca cofnęła swój wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i kosztów zastępstwa adwokackiego. Odnosząc się natomiast do swego wniosku o zwrot poniesionych wydatków wyjaśniła, że dołączona do pisma faktura VAT wystawiona została z tytułu przygotowanego jej przez radcę prawnego projektu skargi, a kwota wskazana na fakturze odnosi się do wszystkich czterech spraw.

Organ natomiast wystąpił o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014r. sygn. akt IV SA/Gl 561/13. Zdaniem organu skierowanie skargi wypełnia przesłankę zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do wniosku załączono kopię skargi o stwierdzenie niezgodności w/w wyroku z prezentatą tut. Sądu z dnia 15 lipca 2014r.

W kolejnym piśmie skarżąca zwróciła się o nieuwzględnienie wniosku organu o zawieszenie postępowania uznając go za nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 lipca 2014r. odmówił zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej czy celowościowej.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c).

Wskazać nadto trzeba, że wojewódzkie sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W przypadku skutecznie wniesionej skargi są zatem upoważnione dokonywać oceny legalności działania organów administracji również z urzędu.

W kontrolowanej sprawie Sąd uznał za słuszne uwzględnienie skargi właśnie z przyczyn, których dopatrzył się w ramach kontroli dokonywanej ex officio.

Odnosząc się natomiast do zarzutów przedstawionych przez stronę skarżącą, Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę o ich bezzasadności.

Przede wszystkim trudno podzielić pogląd skarżącej, co do konieczności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak właściwości organu do jej wydania. Co istotne, skarżąca sama powołuje się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sprawę tę przesądza przyznając organom Państwowej Straży Pożarnej kompetencje do ustalania wysokości uposażenia strażaków. Przyznać należy natomiast rację organowi, że stanowisko sądów nie było spójne, co do tego w jakim zakresie i przedmiocie sprawy majątkowe, wynikające ze stosunku służbowego strażaków, należą do właściwości poszczególnych sądów. W chwili obecnej w judykaturze przeważa stanowisko, podzielane również przez skład sądzący, zgodnie z którym regulacje prawne w zakresie mianowania na stanowisko służbowe, czy prawa do uposażenia wymagające wydania decyzji administracyjnej sugerują właściwość sądów administracyjnych. Stosunki służbowe funkcjonariuszy, a w tym również funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej mają bowiem charakter publicznoprawny (administracyjnoprawny). Przypomnieć można tu uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008r. sygn. II PZP 9/08, która może znaleźć zastosowanie również do funkcjonariuszy państwowej straży pożarnej. Sąd Najwyższy wskazał, że prawa i obowiązki funkcjonariuszy celnych wynikają ze stosunku służbowego. Stosunek służbowy funkcjonariusza jest stosunkiem administracyjno-prawnym. Funkcjonariusz nie jest pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy. Zatem nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisów Kodeksu pracy zawarta w art. 5 k.p. Do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a od decyzji wydanej w powyższym przedmiocie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w decyzji Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym (dotyczącej stosunku służbowego żołnierzy), które w postanowieniu z dnia 7 sierpnia 1996 r., III PO 12/96 (OSNAPiUS 1997 r. nr 7, poz. 120), wyraziło pogląd, że sprawy o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego zawodowych żołnierzy nie są sprawami pracowniczymi ani cywilnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, lecz sprawami administracyjnym.

Sąd nie dostrzegł również naruszenia prawa materialnego stosowanego przez organ w ramach wydawania zaskarżonej czy poprzedzającej ją decyzji ani też uchybień proceduralnych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c sugerowanych przez skarżącą.

Na marginesie tylko Sąd zauważa, że podstawą kontrolowanej decyzji nie był art. 95 ust. 1-3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2007r. w sprawie nagród i zapomóg dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej lecz zasadnie w podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 98 ust. 1 pkt 2 i 3 i art. 105 ust. 1 w/w ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. Trudno zatem zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, co do prawa materialnego stosowanego przez organy.

Istotnym dla stwierdzenia legalności zaskarżonych decyzji był natomiast fakt prawomocnego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r. (wyrok z dnia 19 lutego 2014r. sygn. IV SA/Gl 561/13).

Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Jako stabilne uznać należy stanowisko judykatury, a także piśmiennictwa prawniczego co do tego, że podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny stanowi wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a nie tylko tych, które wiążą się z naruszeniem prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2011r., z dnia 14 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1321/05, czy wyrok tego Sądu w składzie 7 sędziów z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt I OPS 4/05, publ. CBOSA, a także Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 528-529; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011, s. 662-663). Uznaje się tam, że pojęcia "naruszenia prawa" o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie można ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a., czy też w art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sytuacja taka ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Jak stanowi bowiem art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009r. nr 12 poz. 68 z późn. zm.) w razie urlopu lub zwolnienia od zajęć służbowych strażak otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Aby dokonać prawidłowego obliczenia należności z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop organ musi posiadać wiedzę na temat wysokości przyznanego strażakowi uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. W sytuacji, gdy ze względu na niezgodność z prawem usunięta została z obrotu prawnego decyzja nr [...], w której ustalono M. C. uposażenie zasadnicze wraz ze stałymi dodatkami, istnieje przyczyna nakazująca wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie, której przedmiotem było obliczenie ekwiwalentu pieniężnego obliczanego na podstawie uposażenia zasadniczego. W konsekwencji wystąpiła podstawa do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.b P.p.s.a.

Sąd nie uwzględnił wniosku organu o zawieszenie postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku nie jest alternatywą dla środków odwoławczych i skargi o wznowienie postępowania. W przypadku jej uwzględnienia zarówno zaskarżony wyrok, jak i kontrolowany przez Sąd akt organu administracji pozostają w mocy. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w wyniku skargi złożonej przez organ Straży Pożarnej nie będzie prejudykatem dla rozstrzygnięcia sprawy, której przedmiotem jest kontrola legalności decyzji wydanej w przedmiocie należnego funkcjonariuszowi Staraży Pożarnej świadczenia.

Natomiast żądanie skarżącej polegającego na zasądzeniu na jej rzecz kosztów poniesionych w celu przygotowania pozwu do Sądu Pracy, a będących wynikiem błędnego pouczenia jej o takiej drodze odwoławczej, nie mogło zostać uwzględnione. Również za niezasadne uznał Sąd żądanie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą na rzecz kancelarii radcy prawnego z tytułu przygotowania dla skarżącej projektu pisma kierowanego w formie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Jak stanowi art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Katalog niezbędnych kosztów postępowania przedstawiony został w treści art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Natomiast w przypadku strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego) zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Katalog ten ma charakter zamknięty i wiążący. Wykraczające poza zakres tego katalogu wydatki strony skarżącej nie mogą podlegać zwrotowi na jej rzecz.

Skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika i działała w sprawie osobiście. Przedstawione przez nią dokumenty świadczą natomiast o korzystaniu przez nią z porady prawnej, którą uzyskała w formie pisemnej. Jak wynika z treści oświadczenia złożonego przez skarżącą do protokołu rozprawy, radca prawny przygotował dla niej projekt skargi. Z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, a także stanowiska wyrażonego przez komentatorów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym wynika jednoznacznie, iż koszt konsultacji prawnej nie wchodzi w skład niezbędnych kosztów postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 P.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańskiej, wyd. LexisNexis Warszawa 2008, czy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod redakcją prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, a także wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 134/05 z dnia 31 sierpnia 2005r. publ. LEX nr 191797). Przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny nakazywał przyjąć, iż w ramach konsultacji prawnej uzyskała ona pisemną poradę, która dała jej podstawę do osobistego sporządzenia skargi.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 209 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. należało wniosek skarżącej oddalić.

Sąd nie orzekał o wykonalności zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z materiału sprawy, decyzja ta została już wykonana poprzez zapłatę skarżącej przyznanego jej świadczenia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.