Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 31/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) As.sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant sekr. sąd. Agata Tyll po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę 2. zasądza na rzecz r. pr. A. N. od Skarbu Państwa (Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie [...] zł podwyższone o kwotę [...] zł stawki podatku od towarów i usług przewidzianej dla tego rodzaju czynności – łącznie [...] zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 106 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., nr 64, poz. 593 ze zm.

– dalej jako: ups) oraz art. 104 i art. 130 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) Prezydent Miasta P. przyznał W. N. zasiłek stały od dnia 1 sierpnia 2006 r. w wysokości 418 zł miesięcznie. Organ I instancji wskazał, iż na podstawie wywiadu środowiskowego w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ups należało Stronie przyznać ww. zasiłek.

Odwołując się od powyższej decyzji Strona wskazała, iż z kwoty 418 zł zasiłku MOPR potrąca mu 250,80 zł na konto komornika, co pozbawia Stronę środków

do życia. Odwołujący się zażądał, aby MOPR nie zajmował Jemu więcej niż 50 zł miesięcznie i aby poinformowano Go, "gdzie lub do kogo może się jeszcze odwołać, chyba że ma tę sprawę nagłośnić".

Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż nie dostrzega uchybień w rozstrzygnięciu organu I instancji, zaś kwestie ewentualnych potrąceń mogą być uregulowane w kolejnej, a nie w zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Wnosząc skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Sądu, W. N. wskazał, iż zwracał się do MOPR-u o pomoc w powyższej sprawie, "jednak do tej pory p. Pani We. milczy. Muszę żyć za 200 zł na miesiąc!!!".

Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoją dotychczasową argumentację, dodatkowo wskazując, iż kolejną decyzją organu

I instancji – z dnia 2 października – podwyższono Skarżącemu wypłacaną kwotę zasiłku, a także, iż otrzymuje On pomoc również w innych formach – także od Swojej matki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna

Kontrola Sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269

ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa) ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego

w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonał

tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydawania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny

i prawidłowo zastosowały do niego przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organy obydwu instancji nie naruszyły nadto prawa procesowego.

Sąd potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i podziela poglądy organów I i II instancji dotyczących prawa Skarżącego do zasiłku stałego i jego wysokości. Sąd nie zgadza się jedynie z poglądem SKO, dotyczącym kwestii proceduralnych związanych

z potrąceniem komorniczym, ale w odpowiedzi na skargę SKO zaprezentowało prawidłowy pogląd.

Aczkolwiek skarga dotyczy decyzji SKO, to jednak z jej ostatniego zdania

i z odwołania wynika, że w istocie chodzi o potrącenia komornicze, znacząco obniżające otrzymywaną ostatecznie przez Skarżącego sumę pieniędzy. Należy zatem rozróżnić dwie kwestie: decyzje podjęte w sprawie świadczenia i wypłatę kwoty zasiłku stałego. W pierwszej sprawie organy podejmują rozstrzygnięcie na podstawie przyznanych im kompetencji, w drugiej kwestii organy są w istocie wykonawcami "zajęcia wierzytelności zasiłku" na skutek "wezwania do dokonywania potrąceń" (k. 6 akt administracyjnych).

Rolą Sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji. W tym zakresie należy przypomnieć, iż prowadzona ona jest według kryterium legalności. Sąd stwierdza, że zarówno przyznanie jak i wysokość zasiłku stałego posiadają podstawę faktyczną i prawną, innymi słowy, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie mogły podjąć innego rozstrzygnięcia, a ich rozstrzygnięcie jest pozytywne

dla Skarżącego.

Jeśli zaś chodzi o potrącenie komornicze i wiążącą się z tym wypłatą zasiłku

w mniejszej kwocie niż przyznana, to przypomnieć należy, że czynności te dokonywane są na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego: wyroku Sądu Rejonowego

w P. z dnia [...] 08.1998 r. Tym samym, Skarżący nie może bronić się przed tymi potrąceniami na drodze postępowania administracyjnego ani sądowoadministracyjnego, a jedynie postępowania cywilnego.

Podsumowując, zdaniem Sądu, Skarżący słusznie otrzymał zasiłek a także

w sposób prawidłowy organy obu instancji odmówiły ingerencji w sprawy egzekucji cywilnej.

Należy także podkreślić, iż niezasadne są zarzuty Skarżącego odnośnie rzekomego braku działania po stronie organów; organy te nie są władne ingerować

w bieg cywilnego postępowania egzekucyjnego.

Na marginesie można tylko dodać, iż kwestie związane z czynnościami egzekucyjnym można skarżyć przed sądami powszechnymi, jednakże nie znając stanu sprawy, Sąd nie jest władny określić czy Skarżący może jeszcze skorzystać

z jakiegokolwiek środka prawnego w postępowaniu cywilnym. Zawsze jednak można wystąpić do Sądu powszechnego z powództwem o obniżenie alimentów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł

jak w sentencji. Sąd o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej orzekł na art. 250 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163,

poz. 1349 ze zm.).

B. Popowska M. Dybowski I. Kucznerowicz