Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1598/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 § 1 pkt 2, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 98
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 11 ust.  1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6
journal: Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. [...] S. ([...]) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 14 września 2009 r. (data nadania) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez B. [...] S. ([...]) jest decyzja z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], którą Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z [...] lutego 2009r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. [...] z [...] listopada 2007r. przyznającej skarżącej płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na 2007 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2004 r. do Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] wpłynął wniosek o wpis do ewidencji producentów, złożony przez pełnomocnika skarżącej (B. S. [[...]]) – A. D. W części DC wniosku, wskazano rachunek bankowy pełnomocnika strony. Do wniosku załączono pełnomocnictwo ogólne udzielone A. D. przez B. S. i Z. S. aktem notarialnym rep. [...] z [...] czerwca 2001 r.

Decyzją z [...] listopada 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] przyznał, na wniosek z 14 maja 2007r. B. S. płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 listopada 2007 r. Przyznane płatności zostały przekazane na wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów rachunek bankowy.

Pismem 21 sierpnia 2008 r. skarżąca poinformowała organ, iż odwołała z dniem 24 czerwca 2008 pełnomocnictwo dla A. D. Ponadto wniosła o zmianę wpisu do ewidencji producentów i wypłacenie zaległych i przyznanych jej należności z tytułu płatności do gruntów. Skarżąca wyjaśniła, że nie jest posiadaczem "rachunku bankowego wskazanego przez byłego pełnomocnika. Ponadto podniosła, iż ani ona, ani jej mąż nie udzielali żadnego pełnomocnictwa bankowego byłemu pełnomocnikowi A. D. Wskazała także, iż były pełnomocnik nie rozliczył się z przyznanych jej osobiście płatności rolnych, pomimo wielokrotnych wezwań. Kolejnymi pismami skarżąca informowała organ, iż złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko byłemu pełnomocnikowi A. D. oraz przeciwko ówczesnemu Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w K. [...].

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. pismem z [...] listopada 2008r. poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności m.in. decyzji administracyjnej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] z [...] listopada 2007 r. w sprawie przyznania [...] B. S. płatności do gruntów rolnych na rok 2007.

Decyzją z [...] lutego 2009 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] z [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wskazał, że redakcja pełnomocnictwa udzielonego [...] A. D. przez stronę nie budzi wątpliwości w zakresie umocowania pełnomocnika do złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów w imieniu skarżącej oraz do składania kolejnych wniosków o przyznanie płatności do gruntów rolnych lub z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Ponadto organ podniósł, że zgodnie z treścią pełnomocnictwa, A. D. był upoważniony do "podejmowania wszelkich czynności służących realizacji celów udzielonego pełnomocnictwa" (tj. skutecznego zarządu gospodarstwem rolnym), co sugeruje, iż wolą mocodawców było przyznanie pełnomocnikowi szerokich uprawnień w zakresie prowadzenia gospodarstwa rolnego, co łączy się z upoważnieniem do odbierania środków finansowych służących wspomaganiu działania tegoż gospodarstwa.

Pismem z 17 marca 2009 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Strona zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", co zdaniem strony, miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewyjaśnienie dokładnie wszystkich okoliczności sprawy oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię. Skarżąca podniosła m.in., że wskazanie przez pełnomocnika własnego rachunku bankowego we wniosku o wpis do ewidencji producentów nie miało umocowania w treści udzielonego pełnomocnictwa, a co za tym idzie tak wydana decyzja stanowi rażące naruszenie prawa i jako taka pozostaje nieważna.

Decyzją z [...] sierpnia 2009r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] lutego 2009r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, powołując się na wyrok NSA sygn. akt IV SA 948/87 z 5 lutego 1988 r. iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem przekazanie płatności przyznanych decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] z [...] listopada 2007 r. na rachunek bankowy pełnomocnika strony wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów, złożonym przez pełnomocnika strony, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie może skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazał, iż z treści pełnomocnictwa jednoznacznie wynika, że obejmuje ono swoim zakresem złożenie wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych w imieniu skarżącej, jak również złożenie w imieniu mocodawców "wszelkich wniosków".

Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U z 2004r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o ewidencji", wniosek o wpis do ewidencji producentów musi zawierać m.in. "numer rachunku bankowego producenta lub osoby, o której mowa w pkt 5" (pełnomocnika). Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że koniecznym elementem wniosku o wpis do ewidencji producentów jest wskazanie numeru rachunku bankowego, przy czym ustawa stanowi, że może być to numer rachunku bankowego producenta lub jego pełnomocnika, zgłoszonego we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Wskazanie numeru rachunku należy do osoby upoważnionej do wypełnienia wniosku o wpis do ewidencji producentów.

W związku z powyższym organ zauważył, iż bez znaczenia pozostaje wykładnia zakresu pełnomocnictwa z [...] czerwca 2001 r. dokonana przez skarżącą w odniesieniu do § 2 lit. d pełnomocnictwa, zgodnie z którym A. D. upoważniony został również do tego, aby "odbierał wszelką korespondencję, przesyłki i przekazy, w tym pieniężne, przesłane na imię i nazwisko stawających", bowiem jak wskazał, upoważnienie A. D. do wypełnienia i złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów wynika jednoznacznie z treści § 2 lit. a i c pełnomocnictwa.

Pismem z 14 września 2009r. B. [...] S. ([...]) złożyła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2009r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie:

- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ewidencji oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004r., NT 6, poz. 40) poprzez ich błędną wykładnię oraz nie dostosowanie do konkretnego stanu faktycznego;

-przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia;

- obowiązujących przepisów cywilnoprawnych określonych w Kodeksie cywilnym poprzez nadużycie prawa, sprzecznego ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jak i z zasadami współżycia społecznego, względem pełnomocnictwa nadanego aktem notarialnych z [...] czerwca 2001r. oraz umowy o nieodpłatnym użytkowaniu gospodarstwa rolnego zawartej dnia [...] kwietnia 2002r. z pełnomocnikiem A. D.;

W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola taka jest dokonywana w oparciu o stan faktyczny sprawy i przepisy prawne statuujące podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności (art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe - wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane przepisy prawa.

Niniejsza sprawa - prowadzona w trybie nadzwyczajnym - sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. [...] z [...] listopada 2007 r. o przyznaniu skarżącej płatności do gruntów rolnych na rok 2007, które zostały przekazane na rachunek bankowy pełnomocnika skarżącej. Postępowanie to, będące samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczone więc było przesłankami wynikającymi z art. 156 § 1 k.p.a., których zaistnienie uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, a w szczególności nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Należy wskazać, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa należy mówić jedynie w razie oczywistego naruszenia prawa. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex Nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zatem, ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych.

Jak wynika z powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie - prowadząc postępowanie wyjaśniające - obowiązane były uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2007 r. oraz istniejący w tej dacie stan faktyczny, biorąc przy tym pod uwagę argumentację podnoszoną przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W tym zakresie Sąd nie dostrzegł żadnych uchybień w kontrolowanym postępowaniu. Wprawdzie dla oceny decyzji z [...] listopada 2007 r. znaczenie miał przede wszystkim materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, ale stanowisko skarżącej zaprezentowane w trakcie postępowania o stwierdzenie nieważności również należało w tym postępowaniu uwzględnić i ocenić, co - zdaniem Sądu - zostało prawidłowo dokonane przez organy orzekające.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, Prezes Agencji, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznał, że decyzja Kierownika Biura z [...] listopada 2007 r. o przyznaniu skarżącej płatności do gruntów rolnych jest prawidłowa i nie została wydana z naruszeniem prawa.

W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy pełnomocnik skarżącej był upoważniony do złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych w imieniu skarżącej i wpisania swojego rachunku bankowego jako właściwego do przekazywania przyznanych płatności, a tym samym, czy organ właściwie dokonał wpisu danych do ewidencji producentów rolnych na podstawie wniosku i załączonego pełnomocnictwa oraz następnie przekazał przyznane płatności na wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych rachunek ?

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ewidencji, producent podlega wpisowi do ewidencji producentów na podstawie wniosku złożonego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy. Jednocześnie art. 11 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ewidencji wskazuje, iż koniecznym elementem wniosku jest podanie rachunku bankowego producenta bądź osoby pełnomocnika jeśli został ustanowiony.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż w ewidencji producentów rolnych organ mógł wpisać pełnomocnika i jego rachunek bankowy, na który następnie będą przekazywane płatności. Po wyjaśnieniu powyższej kwestii należy przejść do odpowiedzi na pytanie czy udzielone pełnomocnictwo z [...] czerwca 2001r. upoważniało pełnomocnika do składania wniosków o wpis do ewidencji producentów rolnych i dopłaty do gruntów oraz odbioru przyznanych płatności?

Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć pozytywnie. W świetle zarzutów skarżącej, kluczowe znaczenie ma w sprawie określenie zakresu i skutków działań podejmowanych przez pełnomocnika. W tym kontekście należy zauważyć, że pełnomocnik jest osobą umocowaną do działania w cudzym imieniu (w imieniu strony) z mocy oświadczenia osoby reprezentowanej. Bezsporne jest, że istotą pełnomocnictwa jest działanie pełnomocnika w imieniu reprezentowanego i na jego rzecz. Oznacza to, że czynność prawna dokonana przez pełnomocnika w granicach jego umocowania wywołuje związane z nią skutki prawne bezpośrednio w sferze prawnej reprezentowanego. Skutki czynności prawnej pełnomocnika obejmują nie tylko zmianę stanu prawnego zamierzoną przez strony, ale także wszelkie następstwa tej czynności. W orzecznictwie administracyjnym wyraźnie wskazano, że skutki działań i zaniechań pełnomocnika obciążają reprezentowaną stronę (por. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 19 grudnia 1997 r., I SA/Gd 1144/97 - POP 1998, nr 6, poz. 219).

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że udzielone przez skarżącą i jej męża pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego Repertorium [...] Nr [...] z [...] czerwca 2001 r. jest pełnomocnictwem ogólnym i obejmowało umocowanie pełnomocnika, aby on w imieniu i na rzecz mocodawców:

a) działał we wszystkich sprawach wszczętych lub mogących toczyć się z udziałem stawiających, obecnie i w przyszłości, przed wszystkimi organami i urzędami, w tym przed organami samorządu terytorialnego i administracji państwowej, a ponadto urzędami skarbowymi, zakładami ubezpieczeń społecznych i bankami,

b) sprawował zarząd gospodarstwem rolnym ...,

c) składał wszelkie wnioski, pisma, podania, prośby, deklaracje, w tym podatkowe, uiszczał wszelkie należności, w tym tytułem podatków, składał wszelkie wyjaśnienia, przyjmował wszelkie dokumenty, zawierał ugody, składał wszelkie środki odwoławcze od niekorzystnych decyzji, a w związku ze złożeniem takich środków, aby działał przed organami wyższych instancji, a ponadto aby działał w postępowaniu egzekucyjnym,

d) odbierał wszelką korespondencję, przesyłki, przekazy, w tym pieniężne, przesyłane na imię i nazwisko stawiających.

Mocodawcy ponadto oświadczyli w pełnomocnictwie, że cyt. "w zakresie pełnomocnictwa pełnomocnik może działać na warunkach według swego uznania oraz dokonywać wielkich czynności, które celowi pełnomocnictwa będą służyły...":

Zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 19, poz. 93 ze zm.) pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Pełnomocnictwo ogólne jest pełnomocnictwem o najszerszym zakresie umocowania, gdyż obejmuje umocowanie do dokonywania czynności zwykłego zarządu. Oznacza to, że pełnomocnictwo takie przyznaje kompetencję do dokonywania wszelkich czynności, jakie mieszczą się w zakresie zwykłego zarządu. (A. Kidyba (red.), K. Kopaczyńska-Pieczniak, E. Niezbecka, Z. Gawlik, A. Janiak, A. Jedliński, T. Sokołowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, LEX, 2009). Tak więc zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem A. D. działając w imieniu skarżącej złożył wniosek o wpis do ewidencji producentów i w części IX wpisał swój numer rachunku bankowego. Z kolei we wniosku o przyznanie płatności na rok 2007 w części III wskazano B. [...] S. jako stronę i podmiot występujący o przyznanie płatności. Wniosek ten został podpisany przez pełnomocnika skarżącej. Postępowanie w sprawie powyższego wniosku zakończyło się wydaniem decyzji administracyjnej o przyznaniu skarżącej płatności oraz przelaniem środków na wskazany we wniosku o wpis do ewidencji rachunek bankowy.

Z treści przytoczonego powyżej pełnomocnictwa jednoznacznie wynika zatem, że obejmuje ono swoim zakresem złożenie wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych w imieniu B. S., złożenie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych (§ 2 lit a i c pełnomocnictwa) oraz otrzymania przyznanych płatności (§ 2 lit. d pełnomocnictwa – umocowanie do odbierania przekazów w tym pieniężnych). W tym miejscu należy wskazać, iż termin "odbieranie przekazów w tym pieniężnych" obejmuje wszelkiego rodzaju przekazy zarówno pocztowej jak i bankowe. Słowniki Języka Polskiego termin przekaz definiuje jako sumę pieniężną przekazaną za pośrednictwem urzędu pocztowego lub instytucji kredytowej. Słownik wyróżnia zarówno przekaz bankowy jak i przekaz pocztowy (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002,Tom II, strona 933). W związku z powyższym pełnomocnik był upoważniony do otrzymania przyznanych płatności. Ponadto zgodzić się należy z organem, iż skoro pełnomocnik został upoważniony do składania w imieniu mocodawców "wszelkich wniosków" oraz, że "w zakresie niniejszego pełnomocnictwa pełnomocnik może działać na warunkach według własnego uznania oraz dokonywać wszelkich czynności, które celowi niniejszego pełnomocnictwa będą służyły", to również z takiego sposobu umocowania wynikało upoważnienie dla pełnomocnika do podania we wniosku o wpis do ewidencji producentów swojego rachunku bankowego i otrzymywania przyznanych płatności. Tym samym zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o ewidencji producentów, poprzez jego błędną wykładnię, należy uznać za nieuzasadnione. Dla rozpoznania niniejszej sprawy nie ma również znaczenia fakt, iż pełnomocnictwo zostało udzielone w 2001 roku, a więc przed datą wejścia Polski do Unii Europejskiej i możliwością składania przez producentów rolnych wniosków o przyznanie płatności do gruntów rolnych. Pełnomocnictwo bowiem, zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej, upoważniało pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy również w zakresie objętym przedmiotową sprawą. Ponadto należy zauważyć, iż z jednej strony skarżąca kwestionuje możliwość złożenia przez jej pełnomocnika wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych i wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, a z drugiej strony żąda wydania decyzji dotyczących przyznania płatności do gruntów i przelania przyznanych płatności na jej rachunek. W powyższym postępowaniu skarżącej ujawnia się elementarna sprzeczność, bowiem należy zauważyć, iż bez złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych i wniosku o dopłaty do gruntów rolnych (złożył je pełnomocnik) nie byłoby możliwe przyznanie skarżącej należnych płatności. Skarżąca bowiem wniosek o zmianę wpisu w ewidencji producentów złożyła dopiero 5 maja 2008r., a więc gdyby traktować powyższy wniosek jako wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych, to dopiero od daty złożenia takiego wniosku mogłaby występować o przyznanie dopłat do gruntów rolnych. W związku z tym dopłaty za rok 2007 jej by nie przysługiwały. Dlatego też Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie skarżąca poprzez wszczynanie postępowania administracyjnego próbuje dochodzić swoich praw cywilnych na skutek nie rozliczenia się pełnomocnika z mocodawcą. Właściwym do rozpoznania powyższego sporu jest sąd powszechny, a nie organy i sądy administracyjne. Te same względy zadecydowały o odmowie przeprowadzenia dowodów z dokumentów złożonych do akt sądowych pozostających bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji należy przyjąć, że wszelkie czynności dokonane przez pełnomocnika przed datą odwołania pełnomocnictwa obciążają samą skarżącą. Tak więc zdaniem Sądu skarżąca do momentu odwołania pełnomocnictwa ponosi pełną odpowiedzialność, za czynności dokonane w jej imieniu przez ustanowionego pełnomocnika. Następstwem bowiem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy.

Konkludując, w ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa, bowiem pełnomocnik skarżącej na podstawie pełnomocnictwa z [...] czerwca 2001r. mógł złożyć wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych oraz wniosek o przyznanie płatności do gruntów. Upoważniony był również do otrzymania przyznanych skarżącej przez organ kwot płatności na swój rachunek bankowy. Natomiast wszelkie spory związane z rozliczeniem pomiędzy stronami wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.