Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 6/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skarg A. S. oraz S. S. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargi


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg wniesionych przez A. S. i S. S. (dalej: "Strony", "Skarżący"), jest decyzja z [...] października 2020 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 z późn. zm.), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie wymierzenia Stronom kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że Prezydent W., decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a., art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 z późn. zm., dalej: "u.d.p."), uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), orzekł o wymierzeniu kary pieniężnej dla Stron w wysokości 8.200,00 zł, za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...], w dniach 6 grudnia 2019 r. - 15 stycznia 2020 r., poprzez umieszczenie w nim 5 reflektorów oświetleniowych o powierzchni 0,10 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

SKO wyjaśniło, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że 16 grudnia 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim 5 reflektorów oświetleniowych bez wymaganego przepisami ustawy o drogach publicznych zezwolenia zarządcy drogi. Kolejne kontrole przeprowadzone 27 grudnia 2019 r., 2, 8 oraz 15 stycznia 2020 r. potwierdziły dalsze nielegalne funkcjonowanie reflektorów oświetleniowych czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, SKO wyjaśniło, że bez wątpienia w niniejszej sprawie reflektory oświetleniowe znajdowały się w pasie drogowym. Wynika to jednoznacznie ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz z pomiaru geodezyjnego wykonanego 6 grudnia 2019 r. przez uprawnionego geodetę i załączonego do akt sprawy. Z akt sprawy wynika, że działka na której usytuowane były reflektory oznaczona nr ewid. [...] obręb [...] stanowi drogę publiczną (powiatową). Fakt zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w dniach 6, 16, 27 grudnia 2019 r., 2, 8 i 15 stycznia 2020 r. potwierdzają: dokonany 6 grudnia 2019 r. pomiar nośników i reflektorów oświetleniowych położonych na jednej konstrukcji, protokół kontroli, karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna. W odniesieniu natomiast do zajęcia pasa drogowego w dniach 7-15 grudnia, 17 -26 grudnia 2019 r., 28 grudnia - 1 stycznia 2020 r., 3-7 stycznia 2020 r., 9-14 stycznia 2020 r. poprzez umieszczenie w nim 5 reflektorów oświetleniowych organ wyjaśnił, że mimo braku zdjęć w tych dniach doświadczenie życiowe i okoliczności sprawy (w tym porównanie zdjęć z kontroli) wskazują, że reflektory były przez cały ww. okres zamontowane w pasie drogowym. Organ wskazał, że umiejscowienie reflektorów w tych dniach, w których przeprowadzono kontrole, pozwala stwierdzić, że były one w sposób ciągły umieszczone w pasie drogowym w tym samym miejscu.

SKO wyjaśniło następnie, że zgodnie z § 1 pkt 4 uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27.05.2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, oraz załącznikiem nr 4 do ww. uchwały Nr XXXI/666/2004, poz. 16, wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej - na inne cele wynosi 4,00 zł. W związku z powyższym kara za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w dniach od 6 grudnia 2019 r. do 15 stycznia 2020 r. (41 dni) przez omawiane reflektory bez wymaganej zgody zarządcy drogi wynosi 8 200,00 zł (5,00 m2 x 4,00 zł x 41 dni x 10 = 8 200,00).

SKO stwierdziło, że w sprawie nie zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego w tym dotyczące postępowania dowodowego. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Dodało, że zawarty w odwołaniach wniosek o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie może zostać uwzględniony w przedmiotowej sprawie, gdyż brak jest przesłanek do jego zastosowania. Strony są podmiotem profesjonalnym - przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W odwołaniach nie podniosły jakichkolwiek okoliczności zmierzających do zastosowania wobec nich wskazanego przepisu. Tym samym, w ocenie organu brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego.

Organ powołując się na WSA w Warszawie wskazał, że Stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia danego obiektu w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, jest podmiot zajmujący pas drogowy, przy czym co do zasady jest to podmiot na którego rzecz reklama została zamontowana. Ustalenie właściciela reklamy usytuowanej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi ma z konieczności charakter domniemania faktycznego i może zostać wzruszone przez odpowiednie przeciwdowody. Domniemanie to oparte jest na ustaleniach, które również wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. W żadnym jednak przypadku samo zakwestionowanie przez stronę własności reklamy, bez podania istotnych faktów wspierającej to oświadczenie, nie ma praktycznie żadnej mocy dowodowej. Przyjęcie przeciwnej tezy prowadziłoby do tego, że art. 40 ust. 12 u.d.p. byłby przepisem martwym. W aktach analizowanej sprawy znajduje się projekt budowlany przebudowy totemu [...], w skład którego wchodzą przedmiotowe reflektory. Inwestorem obiektu jest A. s.c.. Inwestorzy nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających zawarte w ich odesłaniach twierdzenia, że nie są właścicielami tej budowli. Solidarna odpowiedzialność wspólników spółki cywilnej za zobowiązania spółki wynika z art. 864 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145 z późn. zm.).

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżając decyzję SKO z [...] października 2020 r. w całości, wnieśli o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie:

1) art. 6 - 9 i art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek wyboru adresatów decyzji administracyjnej oraz nieokreślenie charakteru ich odpowiedzialności za nałożoną karę pieniężną, a także poprzez wydanie orzeczenia odstępującego od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym,

2) art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. poprzez niewystarczający dla stwierdzenia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż reflektory znajdują się w granicach pasa drogowego ul Łabiszyńskiej,

3) art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej w sposób niejednoznaczny tj. poprzez nałożenie kary pieniężnej na dwie osoby fizyczne bez określenia charakteru prawnego odpowiedzialności za tę karę,

4) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niezgodny ze standardami wynikającymi z art. 8 i przywołanie w ostatnim akapicie uzasadnienia wyroku WSA w sposób uniemożliwiający jego identyfikację,

5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w sprawie, w której brak do tego przesłanek,

6) art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez ustalenie adresatów decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia postępowania dowodowego,

7) art. 40 ust. 10 u.d.p., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zarzucane zajęcie pasa drogowego zostało dokonane przez pięć oddzielnych urządzeń, gdy w rzeczywistości przedmiotem postępowania jest system oświetlenia.

W uzasadnieniu skarg Skarżący, powołując się na orzecznictwo NSA podnieśli, że organ uznał, że wystarczającym środkiem dowodowym potwierdzającym zajęcie pasa drogowego jest dokumentacja fotograficzna oraz szkic sytuacyjny wykonany przez uprawnionego geodetę, tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że dowód na okoliczność umieszczenia obiektu w pasie drogowym wymaga dołączenia do akt sprawy urzędowego dokumentu geodezyjnego określającego linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w artykule 4 pkt 1 u.d.p. oraz potwierdzenie umieszczenia w pasie drogowym obiektu. Innymi słowy, aby prawidłowo ustalić czy obiekt znajduje się w pasie drogi publicznej należy przede wszystkim na mapie geodezyjnej wykazać jaki jest przebieg jego granic i ulokowanie w pasie obiektu. Zdaniem Skarżących dokumentacja zdjęciowa oraz szkic sytuacyjny wykonany przez uprawnionego geodetę należy uznać za niewystarczający dla stwierdzenia w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że przedmiotowa instalacja znajduje się w granicach pasa drogowego ul. [...] w W..

Skarżący dodali, że w okolicznościach sprawy niniejszej trudno również zaakceptować jako prawidłowy sposób ustalenia adresata decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu I Instancji ta kwestia została całkowicie pominięta, a w wyjaśnieniach zaskarżonej decyzji znalazło się odwołanie do wniosku dotyczącego zupełnie innego postępowania.

Zdaniem Skarżących SKO nieprawidłowo także przyjął, że brak w sentencji decyzji określenia charakteru odpowiedzialności za nałożoną karę pieniężną nie stanowi podstawy do uchylenia kwestionowanego aktu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie kara pieniężna nałożona została na dwie osoby. Organy administracji nie wskazały jednak, czy odpowiedzialność za zapłatę przedmiotowej kary ma charakter solidarny, in solidum, czy może każda z osób powinna uiścić karę we wskazanej w decyzji wysokości. W ocenie Skarżących, taki brak precyzji powoduje, że decyzja nie odpowiada standardom wynikającym z art. 6 - 7a, art. 8 oraz 107 § 1 pkt 5 K.p.a.

Skarżący podnieśli także, że organ I Instancji błędnie obliczył wysokość kary pieniężnej, a organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w tym zakresie w odwołaniu. Z treści uzasadnienia decyzji Prezydenta W. wynika, że do obliczenia należności przyjęto niewłaściwe założenie, że zajęcie pasa drogowego zostało dokonane przez pięć oddzielnych urządzeń - reflektorów, a każdy z nich zajmuje powierzchnię 0,10 m2. W związku z tym, na podstawie art. 40 ust. 10 u.d.p., zaokrąglono tę powierzchnię do jednego metra kwadratowego dla każdego reflektora. Takie postępowanie nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej. W rzeczywistości bowiem zajęcie pasa drogowego zostało dokonane przez system oświetlania składający się z pięciu elementów. Wskazuje na to m.in. połączenie wymienionych elementów przewodem energetycznym. W takiej sytuacji ew. opłata powinna zostać naliczona z uwzględnieniem zajętej powierzchni pasa drogowego o wymiarze 0,50 m2, a po zaokrągleniu - 1 m2, a nie 5 m2, co spowodowałoby obniżenie opłaty do 1640 zł.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Do akt sądowych wpłynęło również pismo Skarżących z 30 kwietnia 2021 r., jednak już po wydaniu przez Sąd wyroku z 11 maja 2021 r., dlatego Sąd orzekając nie mógł uwzględnić argumentacji w nim zawartej oraz dowodów wnioskowanych w tym piśmie przez Skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), połączył sprawy o sygn. akt VI SA/ Wa 6/21 oraz VI SA/Wa 7/21 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W dalszym postępowaniu będą one prowadzone pod sygn. akt VI SA/Wa 6/21.

Sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.). Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie.

W sprawie niniejszej zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reflektory oświetleniowe zajmowały jego przestrzeń, a jeżeli tak – na jakiej powierzchni.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze.

W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary, a przede wszystkim: 1) wydruk z mapy zasadniczej w skali 1:500 określający przebieg granicy pasa drogowego 2) wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:500; 3) szkic pomiaru konstrukcji reklamowej oraz reflektorów w skali 1:100 sporządzony przez uprawnionego geodetę, potwierdzający, że pięć spornych reflektorów oświetleniowych znajdowało się w pasie drogowym na działce nr ewid. [...] oraz 4) wypis z rejestry gruntów potwierdzający, że działka nr ewid. [...] obręb [...], stanowi drogę publiczną – powiatową [...], jest wystarczający do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez Skarżących poprzez umieszczenie w jego granicach pięciu spornych reflektorów oświetleniowych. Położenie spornych reflektorów zostało odwzorowane na planie sporządzonym przez geodetę 9 grudnia 2019 r. Niewątpliwie zatem w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - wydruk z mapy zasadniczej oraz szkic sporządzona przez geodetę, określający, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonych w tym pasie reflektorów z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego (por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08).

Z powyższych względów zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować należy, że na obowiązek organów jednoznacznego wykazania granic pasa drogowego i lokalizacji obiektu, który ów pas zajmuje, w sprawach dotyczących nałożenia sankcji administracyjnej, zwrócono już uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 3850/16, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 725/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślenia przy tym wymaga, że prawidłowości ustaleń organów co do położenia spornych pięciu reflektorów w pasie drogowym, nie podważa argumentacja Skarżących zawarta w piśmie z 30 kwietnia 2021 r. odwołująca się do ustalania zajęcia pasa drogowego w oparciu o cyfrowe mapy geodezyjne, które były zakładane od 2007 r. oraz innej powierzchni działki nr ewid. [...] wynikającej z wypisu rejestru gruntów z 2011 r. oraz z wypisu rejestru gruntów z 2014 r. Z planu/szkicu bowiem sporządzonego 9 grudnia 2019 r., przez uprawnionego geodetę, jednoznacznie wynika położenie spornych reflektorów na działce nr ewid. [...]. Ponadto, z braku wniesienia sprzeciwy przez Prezydenta W., wyrażonego w piśmie z 14 czerwca 2006 r., na które powołują się Skarżący, wobec zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych związanych z wymianą istniejącego znaku informacyjnego, na którym umieszczone są sporne reflektory, nie wynika zgoda na umieszczenie spornych reflektorów na działce nr [...]. W piśmie mowa jest wyłącznie o działce nr [...].

W konsekwencji, podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., nie są zasadne, ponieważ organ w tym przypadku wyczerpująco zebrał materiał dowodowy potwierdzający umieszczenie pięciu spornych reflektorów oświetleniowych w pasie drogowym i w konsekwencji dokonał jego prawidłowej oceny.

Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ: art. 6 - 9 i art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie przesłanek wyboru adresatów decyzji administracyjnej oraz nieokreślenie charakteru ich odpowiedzialności za nałożoną karę pieniężną, a także poprzez wydanie orzeczenia odstępującego od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, art. 107 § 1 pkt 5 K.p.a., poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej w sposób niejednoznaczny i nałożenie kary pieniężnej na dwie osoby fizyczne bez określenia charakteru prawnego odpowiedzialności za tę karę oraz art. 40 ust. 12 u.d.p., poprzez ustalenie adresatów decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Podkreślenia przede wszystkim wymaga, że Skarżący podnosząc powyższe zarzuty, nie wywodzą, że nie są Stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzja, a już tym bardziej nie dowodzą takiej okoliczności. Wskazania w związku z tym wymaga, że organ słusznie powołał się na dokumentację znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy m.in. projekt budowlany przebudowy totemu [...], w skład którego wchodzą przedmiotowe reflektory, którego inwestorem jest A. s.c., a jej wspólnikami są Skarżący. Organ słusznie wskazał, że Skarżący nie przedstawili żadnych dokumentów potwierdzających, że doszło do zmiany powyższych okoliczności i Skarżący nie są współwłaścicielami przedmiotowej konstrukcji w ramach spółki cywilnej, a w konsekwencji – spornych reflektorów. Dodać należy, że z decyzji I instancji, jak również z zaskarżonej decyzji nie wynika, że na każdą z osobna Stronę postępowania została nałożona kara pieniężna w wysokości 8 200 zł. Organ słusznie też wskazał, że odpowiedzialność solidarna wspólników spółki cywilnej za zobowiązania wynika z art. 864 K.c.

Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez SKO art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób niezgodny ze standardami wynikającymi z art. 8 i przywołanie w ostatnim akapicie uzasadnienia wyroku WSA w sposób uniemożliwiający jego identyfikację. Istotnie organ powołał się w ostatnim akapicie zaskarżonej decyzji na wyrok WSA w Warszawie bez wskazania daty jego wydania oraz sygnatury, jednak nie stanowi to naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może stanowić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Argumentacja przedstawiona przez organ w tym akapicie nie budzi wątpliwości Sądu, co zresztą zostało omówione powyżej i nie wymaga ona wykazania poprzez przytoczenie orzecznictwa sądowego.

Sąd również uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez SKO art. 40 ust. 10 u.d.p., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zarzucane zajęcie pasa drogowego zostało dokonane przez pięć oddzielnych urządzeń, gdy w rzeczywistości przedmiotem postępowania jest system oświetlenia. Analizując powyższą kwestię, należy zauważyć, że pomimo, iż sporne reflektory stanowią system oświetlenia połączony z konstrukcją, na której są umieszczone, stanowią one jednak elementy wychodzące poza tę konstrukcję umieszczone też na różnych poziomach. W związku z czym organy, w świetle brzmienia art. 40 ust. 10 u.d.p., zgodnie z którym – zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego – prawidłowo określił powierzchnię zajęcia pasa drogowego przez sporne reflektory oświetleniowe.

Organ prawidłowo także określił liczbę dni zajęcia pasa drogowego. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy adnotacji urzędowej z 9 grudni9a 2019 r. wynika, że 6 grudnia dokonano pomiaru nośnika i spornych reflektorów oświetleniowych. Natomiast z karty kontroli zajęcia pasa drogowego z 16 grudnia 2019 r. wynika, że w tym dniu oraz 27 grudnia 2019 r., 2, 8 i 15 stycznia 2020 r. nadal miało miejsce zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że występowało ono w okresie od 6 grudnia 2019 r. do 15 stycznia 2020 r. Organy prawidłowo zatem wyliczyły wysokość karu pieniężnej jako dziesięciokrotność iloczynu powierzchni zajęcia pasa drogowego, ilości dni zajęcia i stawki wynikającej z § 1 pkt 4 uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m. st. Warszawy z dnia 27.05.2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, oraz z załącznika nr 4 do tej uchwały, poz. 16, wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej.

Sąd uznał również że w niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy do zastosowania przez organ art. 189f § 1 pkt. 1 K.p.a., nie można bowiem uznać, że waga stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa przez Skarżących była znikoma. Skarżący bowiem przystępując do umieszczenia konstrukcji, na której znajdują się sporne reflektory, czy też do jej przebudowy, powinni upewnić się, że nie przekracza ona granic działki nr ewid. [...] i nie wkracza w sąsiadujący z tą działką pas drogowy.

W świetle powyższego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu bowiem, SKO zasadnie utrzymało w mocy decyzję I instancji.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).