Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 31/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1, § 2, § 6, § 7, art. 200, art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dominika Człapińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. M. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 49/15 1. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w kwocie 6000 (sześć tysięcy) złotych za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 49/15; 2. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. sumę pieniężną w wysokości 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 296,95 (dwieście dziewięćdziesiąt sześć/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

S. M. złożył do Sądu skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wyroku Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, wnosząc o:

1. wymierzenie organowi grzywny;

2. przyznanie w trybie art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 5.000 zł;

3. zasądzenie w trybie art. 200 tej ustawy od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, zobowiązał organ do załatwienia, w terminie 30 dni od uprawomocnienia orzeczenia, wniosku S. M. z dnia 18 sierpnia 2014 r., stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzając organowi grzywnę w kwocie 200 zł. Ponieważ organ nie wykonał zobowiązania nałożonego przez Sąd i sprawy w tym terminie nie załatwił, na skutek wniesionej przez S. M. skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku, Sąd wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 957/15 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 4.000 zł i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od organu na rzecz skarżącego kwotę pieniężną w wysokości 700 zł.

Z uwagi na fakt, że organ żadnych działań w sprawie nie podejmuje, w dniu 2 listopada 2016 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. Wobec braku reakcji na to wezwanie, skarżący wniósł kolejną skargę o wymierzenie organowi grzywny.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że w sprawie ma miejsce zupełna ignorancja orzeczenia Sądu, co pozbawia obywatela jakiejkolwiek nadziei, że jego sprawa zostanie kiedykolwiek załatwiona. Z dotychczasowych orzeczeń Sądu wynika, że organ raz zobowiązany przez Sąd do wykonania określonej czynności jest związany takim wyrokiem aż do jego wykonania. Sąd każdorazowo odrzuca wszelkie późniejsze wnioski o ponowne zobowiązanie organu, przyjmując, że raz dokonane zobowiązanie ma charakter rzeczy osądzonej. W przypadku dalszego niewykonania przez organ wyroku po wydaniu orzeczenia o wymierzeniu grzywny, skarżący ma prawo wystąpić z kolejną skargą o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku za kolejny okres, w którym organ wyroku nie wykonuje. W niniejszej sprawie Sąd dokonywał już oceny w przedmiocie niewykonania wyroku za okres do dnia 13 stycznia 2016 r., dlatego niniejsza skarga obejmuje okres po tej dacie. Okres ten jest kolejnym 10-krotnym przekroczeniem terminu zakreślonego przez Sąd na wykonanie wyroku. Łącznie od zobowiązania organu wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. upłynęło 18 miesięcy.

W ocenie skarżącego opisany stan rzeczy jest niedopuszczalnym pogwałceniem wszelkich norm prawnych w praworządnym państwie. To destrukcyjne działanie organu jest tym bardziej znaczące w skutkach, że jest wywołane zachowaniem organu, który bojkotuje zasady prawne, w tym art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.". Wniosek o przyznanie w trybie

art. 154 § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 5.000 zł znajduje przy tym uzasadnienie w kolejnym, prawie rocznym okresie zwłoki w wykonaniu przez organ zobowiązania nałożonego przez Sąd, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji organu w prowadzonym postępowaniu. Kiedy obywatel państwa nie może oczekiwać na załatwienie sprawy przez konstytucyjny organ, który do tego ignoruje wyroki sądowe, dla obywatela wielką stratą moralną jest poczucie, kiedy nie ma oparcia w obowiązujących w tym państwie przepisach prawa, organach nadzoru, sądach. To powoduje, że skarżący jako obywatel państwa jest dyskryminowany wśród społeczeństwa. Takie deprecjonowanie przez organ obowiązków musi prowadzić do zasądzenia przez Sąd dla stron zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną prześladowaniem i wykluczeniem ze społeczeństwa poprzez zaniechanie stosowania wobec nich prawa powszechnie obowiązującego.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu 18 sierpnia 2014 r. otrzymał wniosek S. M. o wszczęcie postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania gazociągu średniego ciśnienia, położonego przy ul. A 2 w B., dz. nr ewid. 643, obręb [...].

W dniu 25 sierpnia 2014 r. do dokumentów przedmiotowego postępowania, dołączone zostały mapy zasadnicze pozyskane z urzędu. Czynność ta została potwierdzona adnotacją urzędową spisaną na ten dzień. Na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia S. M. przekazanego przy piśmie organu z dnia 4 września 2014 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...], wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 31 grudnia 2014 r.

Pismem z dnia 7 listopada 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek S. M., postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności i prawidłowości budowy sieci gazowniczej średniego ciśnienia na przebiegającej przez nieruchomość wnioskodawcy, tj. dz nr ewid. 643, obręb [...], wyznaczając jednocześnie termin oględzin przedmiotowej sieci na dzień 4 grudnia 2014 r. Na pisemny wniosek gestora sieci kontrola została przełożona na dzień 15 grudnia 2014 r.

W dniu 15 grudnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadził oględziny w sprawie legalności i prawidłowości budowy sieci gazowniczej średniego ciśnienia przebiegającej przez nieruchomość dz.

nr ewid. 643, obręb [...], podczas których gestor sieci przedstawił dokumentację techniczną w zakresie budowy sieci gazowej średniego ciśnienia w

ul. B na odcinku ul. C III do ul. D w B..

Wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Organ wskazał przy tym, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia U. Z., postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wyznaczył mu dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 11 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia [...], Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażaleń S. M., wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. dodatkowy termin załatwienia sprawy "w przedmiocie legalności i prawidłowości wybudowania sieci gazowej, zlokalizowanej na działce

nr 643 w B. przy ul. A 2" w terminie do dnia 20 kwietnia 2016 r.

W toku dalszych czynności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pismami z dnia 19 maja 2016 r. zwrócił się do Archiwum Państwowego w P.oraz Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta B. o przeprowadzenie kwerendy w zakresie archiwalnej dokumentacji dotyczącej procesu inwestycyjnego obejmującego budowę obiektu liniowego, tj. gazociągu średniego ciśnienia biegnącego w ul. D w B. stanowiącego przedłużenie gazociągu w ul. B w B.: pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu liniowego, wszelkich dokumentacji projektowych i opracowań geodezyjnych dotyczących ww. terenu lub terenów przyległych, tj.

ul. B i ul. A w B., oraz wszelkich dokumentów dotyczących zakończenia budowy przedmiotowego gazociągu.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na Spółkę A Sp.

z o.o. Oddział w W. - Zakład w Ł. obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości budowy i użytkowania obiektu liniowego, tj. gazociągu średniego ciśnienia Ø 80 na odcinku od stacji redukcyjno-pomiarowej w ul. B w B. do stacji redukcyjno-pomiarowej na os. A w B. przebiegającego m. in. przez dz. nr ewid. 648, obręb [...] przy ul. A 2 w B. ze szczególnym uwzględnieniem zgodności realizacji obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz w zakresie zgodności jego lokalizacji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia 6 grudnia 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu wniosku S. M. z dnia [...], odmówił uchylenia własnego postanowienia [...] z dnia [...].

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu wniosku S. M. z dnia 9 września 2016 r., odmówił uwzględnienia żądania dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

W dniu 28 listopada 2016 r. Spółka A Sp. z o.o. Oddział w W. - Zakład w Ł. przedłożyła kopie dokumentacji projektowej budowy przedmiotowej sieci gazowej oraz protokoły kontroli sieci gazowej z ostatnich 3 lat.

Po analizie przedłożonych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. poinformował Spółkę A Sp. z o.o. Oddział w W. - Zakład w Ł., że przedłożone dokumenty nie stanowią wywiązania się z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...], Nr [...], oraz wezwał zobowiązanych do wykonania nałożonego ww. postanowieniem obowiązku w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., odnosząc się to przedmiotowej skargi, wyjaśnił, iż okoliczność bezczynności czy też niezachowania ustawowych terminów w postępowaniu jest od niego niezależna.

W chwili obecnej organ posiada kadrę techniczną w postaci Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powołanego z dniem 31 marca 2016 r., jednego inspektora oraz dwóch referentów, którzy na dzień dzisiejszy muszą obsłużyć i zapewnić bezpieczeństwo mieszkańcom ok. 113 tysięcznego powiatu o obszarze 971 km2. Podkreślił przy tym, że podejmuje wszelkie możliwe środki umożliwiające usprawnienie pracy jednostki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 roku i w drugim półroczu 2016 roku (M.P. 2017, poz. 208) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 roku wyniosło 3.536,87 zł. Ponadto, uwzględniając skargę Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 154 § 7 p.p.s.a).

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżący dopełnił tej czynności kierując do organu, w dniu 2 listopada 2016 r., stosowne wezwanie, a dopiero później skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., co miało miejsce w dniu 16 grudnia 2016 r. Tym samym należy przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.

Przechodząc w dalszej kolejności do meritum należy podkreślić, że przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądowego. Zasadniczą przesłanką do zastosowania tego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku Sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność.

W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł o wymierzenie organowi –Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 49/15. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w punkcie pierwszym zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie trzecim Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł i w punkcie czwartym – zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

Bezsporne w sprawie jest to, że odpis prawomocnego wyroku z dnia 7 maja 2015 r. wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 15 lipca 2015 r., zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem Sądu trzydziestodniowy termin ekspirował zatem z dniem 15 sierpnia 2015 r.

Jednocześnie w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Łd 957/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S. M. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, wymierzył organowi z tego tytułu grzywnę w kwocie 4.000 zł, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 700 zł i zasądził zwrot kosztów postępowania. W przedmiotowym wyroku Sąd badał wykonanie wyroku w okresie po dniu 15 sierpnia 2015 r. do dnia orzekania w sprawie (tj. do dnia 13 stycznia 2016 r.), zatem w sprawie niniejszym zainteresowanie składu orzekającego ogranicza się do następnego okresu niewykonania wyroku, tj. okresu następującego po dniu 13 stycznia 2016 r. do dnia orzekania w sprawie, tj. 20 kwietnia 2017 r.

Bezsporną w sprawie pozostaje przy tym okoliczność, że po dniu 13 stycznia 2016 r. do dnia wniesienia skargi w sprawie niniejszej, czyli do dnia 16 grudnia

2016 r., organ nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014 r. W sprawie organ, podjął wprawdzie czynności postępowania, które przedstawił w odpowiedzi na skargę. Przedstawione czynności i wydane postanowienia w zakresie postępowania dowodowego nie kończą jednak postępowania w sprawie, stąd konkluzja, że organ sprawy nie załatwił, zatem wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 154 p.p.s.a. zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia wniosku skarżącego, ale i do uczynienia tego w odpowiednim terminie.

Jednocześnie skład orzekający w niniejszej podziela panujący w orzecznictwie sądów administracyjnych i przyjmuje jako własny pogląd, że niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania. W szczególności usprawiedliwieniem braku respektowania prawomocnego wyroku nie mogą być trudności kadrowe, konieczność zgromadzenia materiału dowodowego oraz wielość pism, czy skarg kierowanych przez strony, na które odpowiadać musi organ. Okoliczności te mogą jedynie wpływać na wysokość grzywny nałożonej na organ za niewykonanie prawomocnego wyroku, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2013 roku, sygn. I OSK 2005/12 oraz z dnia 1 października 2010 roku, sygn. I OSK 1166/10, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16); wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę wskazane przez organ okoliczności Sąd uznał, że grzywna w kwocie 6.000 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy (przypadający po dniu 13 stycznia 2016 roku), a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję.

Mając przy tym na uwadze treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, sygn. II SAB/Sz 34/13, a także w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej zaakcentować należy, iż bezczynność organu na miejsce z rażącym naruszeniem prawa, bowiem – mimo zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącego w określonym terminie prawomocnym wyrokiem oraz pomimo nałożenia na organ z tego tytułu grzywny – tenże nie zakończył postępowania. Organ, po nałożeniu pierwszej grzywny w kwocie 4.000 zł z tytułu niewykonania wyroku, czyli po dniu 13 stycznia 2016 r., podjął czynności, które nie doprowadziły do załatwienia sprawy. Jako usprawiedliwienie tego stanu rzeczy nie może zostać przyjęta powołana w odpowiedzi na skargę argumentacja, w której organ odwołał się do względów wynikających z posiadanej obsady kadrowej i konieczności zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom wskazanego przez niego powiatu.

W ocenie składu orzekającego czynności podejmowane przez organ przesądzają o tym, że bezczynność organu osiągnęła kwalifikację rażącego naruszenia prawa i uzasadnia wymierzenie grzywny z tytułu dalszego niewykonywania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie II SAB/Łd 49/15 w zakreślonym w nim terminie, co uzasadnia grzywnę w kwocie 6.000 zł.

Uznając zatem, że skarga zasługuje na uwzględnienie i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uwzględnił także wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 154

§ 7 p.p.s.a. Jednakże ocenił, że kwota 1.500 zł będzie w tym zakresie odpowiednia. Niewątpliwie Sąd podziela argumenty wskazane przez skarżącego, tym niemniej nawet w tej sytuacji składowi orzekającemu nie może z pola widzenia umykać ilość i wysokość każdej poszczególnej grzywny i kwoty pieniężnej, do której zapłaty zobowiązany jest organ. Spojrzenie na sprawę również w tym aspekcie przesądziło o uwzględnieniu wniosku skarżącego w części. Z treści powołanego przepisu art. 154

§ 7 p.p.s.a. wynika, iż przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, przepis wszak stanowi, iż "Sąd może przyznać". Wobec tego działając w ramach takiego uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i przedstawioną postawę organu, ale i ilość spraw zawisłych przed Sądem i kwoty nakładanych na organ sankcji finansowych, Sąd przyznał na rzecz skarżącego kwotę 1.500 zł, jako sumę pieniężną, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W kolejnym punkcie Sąd, stwierdzając, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzekł na mocy art. 154 § 2 p.p.s.a. Z kolei w punkcie trzecim sentencji Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, czyniąc to w oparciu o regulację art. 154 § 7 w zw. z § 6 p.p.s.a. Ponadto o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie

art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.

JK