Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 291/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. S. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej SKO, Kolegium) z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem SKO uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżone rozstrzygnięcie SKO zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: wnioskiem z dnia 8 stycznia 2009 r. A. S. wystąpiła do Burmistrza Miasta [...] o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla lokalizacji dwóch budynków handlowo-mieszkalnych na działce nr 1990/4 w J. Powołała się na pominięcie jej w tym postępowaniu jako strony. Na tej podstawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Burmistrz Miasta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], Burmistrz Miasta [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] o warunkach zabudowy oraz decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...]. Ostania z tych decyzji zmieniała za zgodą zarządcy drogi określoną w decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. linię zabudowy z 6,0 m na 4,0 m od krawędzi jezdni ul. B. w J. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej dla Z. i E. J. oraz E. i M. K. Po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2009 r. uchylił ją wraz ze zmieniającą ją decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Przy czym SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. uchyliło to rozstrzygnięcie, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Miasta [...] dokonał ponownej analizy funkcji oraz cech i zasad zagospodarowania terenu i ustalił, że warunki zabudowy należałoby ustalić w sposób, w jaki uczyniono w decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., zmienionej decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Po rozpatrzeniu odwołania A. S. SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2009 r. Kolegium stwierdziło, że zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie, a decyzja Burmistrza jest prawidłowa i zapadła w postępowaniu przeprowadzonym rzetelnie. A. S. zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu. Strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Kolegium uznało, że w niniejszym postępowaniu skarżąca nie może skutecznie podnosić zarzutów wobec warunków zabudowy, ponieważ przedmiotem sprawy jest odmowa uchylenia prawomocnej decyzji, a nie ustalenie warunków zabudowy.

Na skutek skargi A. S. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) oraz wniosku I. P. -SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], uchyliło własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 699/10, uchylił powyższą decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2010 r. w całości uznając, że przy jej wydawaniu Kolegium naruszyło przepis art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), ponieważ nie uwzględniło w całości żądania A. S., zawartego w skardze oraz oparło rozstrzygnięcie na wniosku I. P. nie będącym skargą wniesioną do sądu administracyjnego.

W wyniku rozpoznaniu skargi A. S. na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej warunki zabudowy - WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 469/11,uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...].

Sąd ustalił, że na skutek wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla Z. i E. J. oraz E. i M. K. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], uchylił ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy. Decyzja ta stała się przedmiotem odwołania, po rozpatrzeniu którego SKO w dniu [...] sierpnia 2009 r. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do WSA. Sąd wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 881/09 uchylił decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r.

W czasie, gdy przed WSA w Rzeszowie zawisła sprawa ze skargi A. S., na decyzję kasacyjną SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r., Burmistrz Miasta [...] w dniu [...] października 2009 r. wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Od tej decyzji złożono odwołanie, w następstwie którego SKO w dniu [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd wskazał, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2009 r., wydane zostały na skutek kasacyjnego orzeczenia SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r. Jednak ta decyzja została uchylona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2010 r. o sygn. akt II SA/Rz 881/09. Zatem decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...], wydane zostały w oparciu o decyzję, która w chwili obecnej nie istnieje w obrocie prawnym. W ocenie Sądu zaistnienie tej okoliczności stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to prowadzi do jednoznacznego wniosku, że decyzja objęta kontrolą w toczącym się obecnie postępowaniu musi być uchylona ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.

Następnie Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], stwierdził, że jego własne decyzje ostateczne: z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] dotycząca ustalenia warunkówzabudowy terenu działki nr ewid. gr. 1990/4, obręb [...], przy ul. B. w J. dla inwestycji polegającej na lokalizacji dwóch budynków handlowo-mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej oraz z dnia [...] kwietnia 2007 r., [...] w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. – zostały wydane z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że na skutek wniosku z dnia 8 stycznia 2009 r., A. S. podniosła, ze decyzje nie były jej doręczane, a o ich treści dowiedziała się przeglądając akta w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. Powodem wznowienia postepowania był fakt, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. kierowana do A. S. oraz K. S. nie została prawidłowo doręczona gdyż jej odbioru dokonała D.M. D.M. nie była dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a, a przez to nie była uprawniona do odbioru korespondencji. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Termin określony w art. 146 § 1 k.p.a.dla decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., biegnie od dnia 27 kwietnia 2005 r., czyli od daty potwierdzenia ostatniej zwrotki przez stronę postępowania, a zatem upłynął 27 kwietnia 2010 r. Natomiast dla decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. biegnie od daty 12 kwietnia 2007 r., czyli od daty wydania decyzji i odbioru jej przez inwestorów. Termin ten upłynął w dniu 12 kwietnia 2012 r. W kontekście poczynionych uwag stwierdzono, że uchylenie tych decyzji nie jest możliwe. Upływ okresu określonego w art. 146 § 1 k.p.a., oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego działania w sprawie. W związku z tym w decyzji ograniczono się do stwierdzenia, że decyzje z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], oraz z dnia [...] kwietnia 2007 r., [...] - zostały wydane z naruszeniem prawa.

Odwołanie od tej decyzji złożył M. K., reprezentowany przez radcę prawnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wznowieniowego, ewentualnie zaskarżonej decyzji i przekazanie spawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz naruszenie prawa materialnego.

Natomiast I. P., reprezentowana przez S. P. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji, gdyż naruszają one prawo materialne i formalne.

SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie udokumentował w żaden sposób, że A. S. o wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. dowiedziała się w dniu 7 i 8 stycznia 2009 r. Organ nie dokonał żadnych czynności zmierzających do zbadana zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., czym naruszył przepisy k.p.a. Nadto Kolegium stwierdziło, że w stosunku do decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ wznowił postępowanie w sytuacji, gdy nie zostało ono wszczęte. Kolegium wskazało organowi I instancji,że rozpoznającponownie sprawę powinien wykazać, że A. S. dowiedziała się o przedmiotowych decyzjach w dacie wskazanej we wniosku, co pozwoli na ustalenie zachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Kolegium zaleciło, żew przypadku pozytywnych ustaleń organ wyda postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2007 r.

A. S. wniosła do WSA w Rzeszowie skargę na w/w decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżąca wniosła o jej uchylenie i oddalenie odwołania M. K. oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że w niniejszej sprawie przesyłki zawierające kolejne decyzje Burmistrza Miasta [...] odebrała D. M., mimo, że nie zamieszkiwała ona ze skarżącą pod wspólnym adresem. Również fakt odbioru przez D. M. przesyłki zawierającej decyzję, (przy braku adnotacji doręczającego przesyłki, że odbierający pismo jest domownikiem), nie uprawnia do przyjęcia skuteczności doręczenia zastępczego. Podała, że argumentacja SKO, za uzasadnieniem M. K., jak też jej oświadczenia co do dokonywanych doręczeń wskazują, że podstawa faktyczna doręczenia zastępczego została wadliwie sformułowana. Stanowi to przesłankę do podważenia skuteczności doręczenia zastępczego przesyłki zawierających wskazane decyzje Burmistrza. Z tej przyczyny okoliczności doręczenia decyzji osobie niebędącej domownikiem w rozumieniu art.43 k.p.a. winny być wzięte pod uwagę przez Sąd, przy ponownym rozważaniu wystąpienia braku winy skarżącej w niedochowaniu terminu do wniesienia skarg na decyzje Burmistrza Miasta [...].

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, przedstawiając argumentację jak w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy obu instancji naruszyły prawo, a stopień wadliwości skontrolowanych decyzji nakazuje stwierdzenie ich nieważności w oparciu o art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.

Otóż organy prawidłowo ustaliły, że wniosek strony skarżącej z dnia 8 stycznia 2009 r. o wznowienie postępowań administracyjnych obejmował swym zakresem dwie ostateczne decyzje Burmistrza Miasta [...] tj. decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...], oraz decyzję [...] kwietnia 2007 r. [...]. Należy zauważyć, iż pierwsza z wymienionych decyzji została prawidłowo zaadresowana i wysłana do A. S. zaś druga została skierowana wyłącznie do E. K. i M. K. oraz do Z. J. i E. J. Decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. wypowiedział o legalności zarówno o swej decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...]. Podstawą jego rozstrzygnięcia były przepisy k.p.a. normujące postępowanie w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Po pierwsze, nieprawidłowo SKO uznało, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, co do istnienia podstaw wznowienia postępowania. Błąd ten wyniknął z nieprawidłowego ustalenia przez SKO, że ze względu na pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia 1 marca 2005 r. strona wnosząca o wznowienie postępowania wiedziała o wszczęciu postępowania oraz o wydanej w sprawie decyzji.

Należy wyjaśnić, iż o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu świadczy niezapewnienie przez organ prowadzący to postępowanie możliwości wzięcia w nim udziału, na którymkolwiek z etapów, a zwłaszcza na etapie rozstrzygania sprawy. Do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. dochodzi już tylko w następstwie niedoręczenia stronie aktu kończącego postępowanie administracyjne. Niedoręczenie decyzji kończącej postępowanie oznacza, że strona nie ma wiedzy rozstrzygnięciu sprawy, sposobie jej rozstrzygnięcia i motywach orzeczenia a także nie ma praktycznej możliwości jej zaskarżenia poprzez wniesienia odwołania. Takiej stronie pozostaje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją do czego uprawnia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Potwierdza ten wniosek teza wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 lutego 2008 r. o sygn. akt III SA/Lu 577/07, gdzie stwierdzono wyraźnie: przez udział w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale też w czynnościach decydujących, który jest realizowany przez doręczenie stronie decyzji. Przez pozbawienie strony udziału w postępowaniu należy zatem rozumieć przypadku, gdy stronie nie doręczono decyzji.

W niniejszej sprawie opisane wyżej decyzje Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie zostały doręczone A. S. W przypadku decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...], Burmistrz Miast [...] należycie wykazał, że osoba która odebrała tą decyzję nie była dorosłym domownikiem skarżącej, oraz że nie przekazała tej decyzji stronie. O przeprowadzeniu czynności dowodowych świadczy treść protokołu z dnia 4 maja 2009 r., w którym A. S. oświadczyła, że nie otrzymała żadnej korespondencji a także oświadczenie D. M. z dnia 6 sierpnia 2009 r. w którym wymieniona stwierdza wyraźnie, że nie pamięta okoliczności dotyczących doręczenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Jeżeli zaś chodzi o decyzje z dnia [...] kwietnia 2007 r.[...], to treść jej rozdzielnika potwierdza twierdzenie skarżącej o tym, że organ świadomie nie próbował doręczyć tej decyzji innym osobom niż inwestorzy. Ponieważ A. S. złożyła jednoznaczne oświadczenie o tym, że o obu wymienionych decyzjach dowiedziała się w dniu 7 września 2009 r. i twierdzenie to pokrywa się z opisanymi wyżej dowodami, to nie było jakichkolwiek podstaw do tego aby z tej przyczyny uchylać decyzję Burmistrza Miasta [...]. SKO nie wskazało na okoliczności, że o wydaniu decyzji skarżąca mogła dowiedzieć się w innym terminie niż 7 września 2009 r. Podstawy wznowieniowe zostały w sposób przekonujący udowodnione i nie było potrzeby aby tą kwestią ponownie się zajmować. Wniosek o wznowienie został przez stronę złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. czyli w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zdaniem Sądu, SKO nakazując przeprowadzenie postępowania co do okoliczności już dostatecznie wyjaśnionych naruszyło art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 7, art. 77 tego kodeksu.

Burmistrz Miasta [...] objął rozstrzygnięciem swą decyzje z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...], do czego nie był uprawniony. Wypowiadania się o tej decyzji zakazywały Burmistrzowi przepisy o właściwości instancyjnej. Otóż w myśl art. 150 § 1 K.p.a. jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1 tego przepisu, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2 K.p.a. W przypadku decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ ten nie ponosi winy w nieprawidłowym doręczeniu decyzji. Została ona bowiem skierowana do strony. Została również podjęta, nieudana jak się później okazało, próba doręczenia. Dlatego Burmistrz Miasta [...] jest organem właściwym w sprawie wznowienia posterowania na podstawie art. 150 § 1 K.p.a. co do decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...].

Inaczej na kwestie roli Organu w niezawinionym przez A. S. niewzięciu udziału w toczącym się postępowaniu należy spojrzeć w przypadku podstaw wznowieniowych dotyczących decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...]. Otóż w tym przypadku Organ w sposób zamierzony nie doręczył decyzji w/w stronie. Skoro pomiędzy działaniem organu a podstawą wznowienia istnieje wyraźny związek, to Burmistrz Miasta [...] stracił swą kompetencje w sprawie wznowienia na rzecz organu wyższego stopnia czyli SKO. Burmistrz Miasta [...] wypowiedział się z naruszeniem przepisów o właściwości, a dokładnie art. 150 § 2 K.p.a., o tym że jego decyzja obarczona jest wadliwością prawną. Burmistrz Miasta [...] nie był organem właściwym do prowadzenia postępowania i stosowania art. 146 § 1 K.p.a. czyli wypowiadania się o odmowie uchylenia decyzji z uwagi upływ okresu przedawnienia. To nakazuje uznać, że decyzja Burmistrza Miasta [...] obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

Wadą rażącego naruszenia prawa dotknięta jest decyzja SKO. Organ odwoławczy pomimo braku właściwości Burmistrza Miasta [...] nakazał temu organowi rozważenie, stosownie do poczynionych ustaleń, wydanie postanowienia na podstawie art. 148 § 2 K.p.a. Innymi słowy, Kolegium bez rozważenia kwestii odpowiedzialności organu za zaistnienie podstaw wznowienia nakazuje Burmistrzowi zastosowanie regulacji, których organ ten stosować nie powinien z uwagi na zasadę przestrzegania z urzędu właściwości (art. 19 k.p.a.). Nakazanie organowi niższego stopnia wydanie aktu administracyjnego z naruszeniem przepisów o właściwości, jest według Sądu rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a). Nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu administracji zobowiązująca inny organ do podejmowania działań nielegalnych i to naruszających przepisy o właściwości. Skutkiem zaskarżonej decyzji SKO byłoby wydanie przez Burmistrza aktu obarczonego wadą istotną o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. Z tej przyczyny decyzja SKO narusza prawo w sposób nie pozwalający na akceptacje z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawnego, co obliguje WSA do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 145 § 2 p.p.s.a.

Organy obu instancji ponownie orzekając w sprawie z wniosku A. S. będą zobligowane do uwzględnienia wyrażonej w niniejszym orzeczeniu oceny prawnej ich działań. Tym samym o zaistnieniu podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] i upłynięciu okresu przedawnienia, powinien wypowiedzieć się w pierwszej instancji ten organ, natomiast o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. [...], rozstrzygnie SKO na podstawie art. 150 § 2 K.p.a.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.