Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1119/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO" lub "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania S. W. (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak [...] ustalającej skarżącej i jej mężowi K.W. podatek od nieruchomości za 2012 rok w kwocie [...] zł – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że organ I instancji ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie [...] zł od nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], stanowiącej współużytkowanie wieczyste S. W. i K. W..

W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części jej dotyczącej i nie obciążanie jej solidarnie z K. W. kwotą podatku od nieruchomości. Decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez niewłaściwą wykładnie polegającą na braku uwzględnienia, że nieruchomości są w wyłącznym posiadaniu K. W.

i wykorzystywane wyłącznie przez niego do prowadzenia działalności gospodarczej.

Rozpoznając wniesione odwołanie, w pierwszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym nie posiadające osobowości prawnej będące użytkownikami wieczystymi gruntów – art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia

1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. Nr 95 z 2010 r. poz. 613 ze zm.). Zgodnie z danymi zawartymi w jednostce rejestrowej Nr [...] ewidencji gruntów

i budynków Pani S. W. i Pan K. W. są współużytkownikami wieczystymi w ½ części każde z nich, nieruchomości położonej w R. przy ul. [...] o pow. [...] ha oznaczonej symbolem "Bi" i mającej opis "inne tereny zabudowane". Na nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza – sklep i restauracja - oświadczenie Pana K. W. z dnia [...] czerwca 2011 r. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków - art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (tj. Dz. U. Nr 240 z 2005 r. ze zm.).

Stosownie do treści przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 849) przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty, budynki lub ich części i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie są:

- grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2,

- budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2,

- budowle o wartości [...] zł.

Stawki w podatku od nieruchomości na rok 2012 ustaliła Rada Miasta R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W myśl § 1 pkt 1 lit. a w/w uchwały Rady Miasta R. stawka dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi [...] zł od 1 m2 powierzchni. Stawka od budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi [...] zł, od budowli 2% wartości.

Wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 wynosi:

- od gruntów: [...] m2 x 0,83 zł/ m2 = [...] zł,

- od budynków: [...] m2 x 21,90 zł/ m2 = [...] zł,

- od budowli: [...] zł x 2% = [...] zł.

Razem po zaokrągleniu, podatek wynosi [...] zł.

W informacji w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2010, złożonej w dniu

[...] sierpnia 2010 r. przez Pana K. W., wykazano grunty związane

z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2, budynki związane

z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Podstawę opodatkowania budynków i budowli organ I instancji przyjął

w oparciu o złożoną przez podatnika informację. Powierzchnię gruntów do opodatkowania przyjęto z danych ewidencji gruntów. Powierzchnia ta nie różni się od wykazanej przez podatnika w informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Przepisy ustawy o podatkach lokalnych w art. 2 ust 2 potwierdzają normę prawną, że dane zawarte w ewidencji gruntów są podstawą realizacji podatków. Dlatego prawidłowo organ przyjął powierzchnię gruntów wynikającą z ewidencji gruntów jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Odpowiadając na zarzuty odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że organ I instancji z zachowaniem zasad procesowych ustalił, że na nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza. Fakt jej prowadzenia potwierdza w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2011 r. K. W.. Powierzchnia gruntów związana z prowadzoną działalnością gospodarczą wynika ze złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości i obejmuje całą nieruchomość. Wystarczającym faktem do opodatkowania nieruchomości stawkami dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą jest ustalenie, że na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza. Nie jest istotne kto prowadzi działalność gospodarczą, czy jeden ze współużytkowników wieczystych, czy osoba trzecia. Organ podatkowy I instancji nie twierdzi, że skarżąca prowadziła w 2012 r. działalność gospodarczą na przedmiotowej nieruchomości, również materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą w tym czasie. Dlatego zarzut naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy przez brak jego zastosowania nie jest zrozumiały. Przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Samo niewykorzystywanie części nieruchomości dla prowadzenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na opodatkowanie tej nieruchomości, jeżeli ta nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Dopiero, gdy łącznie zachodzą obie przesłanki wymienione w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych tj., brak wykorzystania przedmiotów opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej i brak możliwości technicznych do korzystania z przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej sprawiają, że przedmioty te nie będą opodatkowane stawkami podatkowymi przewidzianymi dla działalności gospodarczej. W sprawie nie ustalono, by zachodziła okoliczność tzw. względów technicznych uniemożliwiających prowadzenia działalności gospodarczej.

Zarzut braku uwzględnienia okoliczności, że K. W. ma zarejestrowaną działalności gospodarczą na całej nieruchomości jest zdaniem Kolegium chybiony. Organ podatkowy uwzględnił fakt prowadzenia działalności gospodarczej na całej nieruchomości dając temu wyraz w zastosowaniu do opodatkowania spornej nieruchomości najwyższych stawek podatkowych ustalonych dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd" lub "WSA") skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego,

a mianowicie:

– art. 3 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez niewłaściwą jego wykładnię polegającą na braku rozróżnienia pojęć posiadacz samoistny – współwłaściciel i wobec tego braku ustalenia, czy współwłaściciele K. W. i S. W. są jednocześnie posiadaczami nieruchomości i w związku z tym, które z nich powinno uiszczać podatek od nieruchomości;

– art. 1 a ust. 1 punkt 3 Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, a skarżąca nie jest i nigdy nie była przedsiębiorcą.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając skargę skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. Wskazała, że nie była w 2012 r., ani obecnie nie jest w posiadaniu przedmiotowej działki. Działka pozostaje w wyłącznym użytkowaniu jej byłego męża K. W. i tak było od chwili jej zakupu. Fakt, że Sąd Rejonowy w R. prawomocnym już wyrokiem uzgodnił treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, tj. ustalił, że również S. W. jest użytkownikiem wieczystym oznaczonej działki, nie miał wpływu na sytuację faktyczną na gruncie. Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie [...] dotyczącej uzgodnienia treści księgi wieczystej nie wprowadził S. W. w posiadanie tego gruntu. Możliwości jego użytkowania, czy chociażby posiadania, S. W. domaga się w sprawie [...] toczącej się przed Sądem Rejonowym w R.. Sprawa dotyczy bowiem podziału majątku wspólnego. Skarżąca podniosła, że jeśli można mówić o obowiązku podatkowym ww., może on być naliczany ewentualnie od daty postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] sierpnia 2013 r., który orzekł o dopuszczeniu skarżącej do współposiadania przedmiotowej działki.

Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżąca wskazała, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy

w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. W sytuacji, gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem, ani użytkownikiem wieczystym, to on, a nie właściciel, pozostaje zobowiązany do zapłaty podatku od danej nieruchomości. Przyjęte rozwiązanie należy ocenić jako sprawiedliwe, ponieważ to posiadacz samoistny, a nie właściciel, czy użytkownik wieczysty, sprawuje faktyczne władztwo nad nieruchomością, może ją użytkować i uzyskiwać z tego tytułu przychody

i innego rodzaju korzyści. Oznacza to jednocześnie, że właściciel danej nieruchomości będzie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości tylko wtedy, gdy pozostaje on równocześnie jej samoistnym posiadaczem (tytuł własności, czy prawo użytkowania wieczystego i stan faktycznego posiadania związane są z tym samym podmiotem). Stanowisko to znalazło potwierdzenie przede wszystkim w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. W uchwale z dnia 6 września 1995 r., sygn. akt W 20/94 (opubl. OTK 1995/1/6), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie daje podstaw do wyboru podatnika przez organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości, przesądzając jednocześnie, że w sytuacji gdy samoistny posiadacz nie jest właścicielem nieruchomości, obowiązek podatkowy ciąży na samoistnym posiadaczu. Co a contrario pozwala na przyjęcie, że jeżeli tylko jeden ze współwłaścicieli posiada przedmiotowy grunt, prowadzi tam działalność gospodarczą, czerpie zyski, to tylko jego obciąża podatek od nieruchomości w całości. Skarżąca nie była i nie jest zatem zobowiązania do zapłaty podatku, ponieważ nie jest

i nigdy nie była posiadaczem samoistnym nieruchomości w przeciwieństwie do K. W., który jest zarówno użytkownikiem wieczystym, jak i samoistnie posiada całą przedmiotową nieruchomość. Posiadanie, w tym posiadanie samoistne, jest stanem faktycznym. Domniemywa się, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest jej posiadaczem. Posiadaczem samoistnym jest natomiast ten, kto włada rzeczą jak właściciel. W większości przypadków posiadaczem samoistnym jest prawowity właściciel, czy użytkownik wieczysty, ale może się zdarzyć, tak jak jest w niniejszej sprawie, że przy wielości właścicieli, czy użytkowników wieczystych jednej oznaczonej działki, tylko jeden z nich jest posiadaczem.

Również taką interpretację zagadnienia potwierdza w wyroku z dnia 9 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie III SA/Po 526/10 stwierdzając, ze art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozwala na rozróżnienie sytuacji, gdy właściciel utracił posiadanie na rzecz innej osoby, która nieruchomość wykorzystuje, ale zachował nadal prawo własności. Powyższe zaś uregulowanie oznacza, że właściciel nieruchomości będzie zobowiązany do zapłaty podatku od nieruchomości tylko wtedy, gdy pozostaje on równocześnie jej samoistnym posiadaczem. Jeśli zaś właściciel nie ma faktycznego władztwa nad swoją nieruchomością podatkiem obciążony winien być posiadacz.

Zważywszy na majątkowy charakter podatku od nieruchomości, skarżąca zauważyła, że właśnie posiadacz samoistny, a nie właściciel, osiąga korzyści z tego szczególnego rodzaju dobra, jakim jest nieruchomość; rozwiązanie to jest zgodne

z przeważającym w doktrynie poglądem [por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek od nieruchomości w orzecznictwie sądów, Toruń 1994, s. 12; Z. Ziembiński, Podatnik podatku od nieruchomości (glosa do uchwały TK z dnia 6 września 1995 r., W. 20/94), Glosa 1996, nr 2, s. 14].

Oczywiście w większości przypadków podatnikiem będzie nadal właściciel nieruchomości (użytkownik wieczysty), ale nie ze względu na przysługującą mu własność, tylko z racji faktycznego władztwa nad rzeczą. Właściciel, który nie jest samoistnym posiadaczem rzeczy, będzie podatnikiem podatku tylko wtedy, gdy w ogóle nie znajduje się ona w posiadaniu samoistnym.

Z tych względów skarżąca nie powinna być stroną niniejszego postępowania.

Z powyższych względów nałożony na skarżącą obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości na podstawie Ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych jest nieuzasadniony i wniosek o obciążenie podatkiem w całości K. W. w pełni zasługuje na uwzględnienie.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.").

Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Skarżąca podważa zasadność ustalonego sporną decyzją podatku od nieruchomości uzasadniając, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Ponieważ podnoszone w skardze zarzuty procesowe odnoszą się do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, przesądzenie przez Sąd zasadności tej grupy zarzutów warunkuje dopuszczalność merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi, organy orzekające nie naruszyły zasad postępowania podatkowego określonych przepisami Ordynacji podatkowej. Zebrały wszelkie dowody niezbędne do ustalenia stanu faktycznego

w sposób rzetelny, a przed wydaniem decyzji dowody te należycie oceniły umożliwiając stronie wypowiedzenie się, co do całości materiału dowodowego. Z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek dowód mogący mieć wpływ na wynik sprawy został przez organy pominięty. Organ I instancji zastosował się również do wytycznych organu odwoławczego na wcześniejszym etapie postępowania co do uzupełnienia materiału dowodowego. Stąd brak było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, przyjęte przez organy ustalenia faktyczne należy uznać za poprawne, co z kolei uzasadnia weryfikację prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi, organy nie twierdziły, że

w spornej nieruchomości działalność gospodarczą prowadzi skarżąca. Treść decyzji wskazuje, że przyjęte w niej skutki podatkowe wynikają z niekwestionowanego przez skarżącą faktu bycia współwłaścicielem budynków i współużytkownikiem wieczystym gruntów - przedmiotów opodatkowania, na których mąż skarżącej prowadził działalność gospodarczą.

W poprawnie przyjętym w sprawie stanie faktycznym, nie było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i odstąpienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżącej. W 2012 r. pozostawała ona bowiem współwłaścicielem

i współużytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania. Wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2006 r., wbrew przekonaniu skarżącej, nie zwalniał jej z obciążeń podatkowych ciążących na należącej do niej i jej męża nieruchomości, znosił jedynie między nimi małżeńską wspólność majątkową, nadal jednak skarżąca pozostawała wraz z mężem współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Okoliczność ta, czyniła ją solidarnie odpowiedzialnym za podatki ciążące na tej nieruchomości. Zgodnie bowiem

z art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (...). Ponadto, w myśl art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli zgodnie

z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Artykuł 92 § 1 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę, w myśl której w przypadku zobowiązań podatkowych powstających przez doręczenie decyzji ustalającej, za które podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność, do przypisania tej odpowiedzialności poszczególnym podatnikom konieczne jest doręczenie im decyzji ustalającej. Z akt sprawy wynika, że decyzja taka została doręczona zarówno skarżącej, jak i jej mężowi, co czyni ich solidarnie odpowiedzialnymi za to zobowiązanie. Organ podatkowy nie ma przy tym podstaw do odstąpienia od ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego wszystkim zobowiązanym podatnikom, gdyż solidarny charakter odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe daje mu prawo wyboru dłużnika dopiero na etapie egzekucji, a nie na etapie wymiaru podatku (tezę tę potwierdza np. wyrok WSA w Rzeszowie

z dnia 13 maja 2008 r., I SA/Rz 231/08, LEX nr 377689). Ponadto ewentualna egzekucja z majątku skarżącej nie pozbawia ją dochodzenia swych roszczeń wobec drugiego współwłaściciela w ramach roszczeń regresowych. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki

i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (...), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z treści tego przepisu wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt są związane

z działalnością gospodarczą, bez względu na to, czy w danym momencie są do tej działalności wykorzystywane. Zaznaczyć bowiem należy, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że opodatkowaniu podlega posiadanie nieruchomości bez względu na to, czy nieruchomość ta przynosi dochody, czy też nie. Wysokość podatku od nieruchomości nie zależy od efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez ich ewentualne ekonomiczne wykorzystywanie. Niejednokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, że podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie. Natomiast związek samej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie

z działalnością faktyczną. Nawet czasowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Za bezzasadne należy w tej sytuacji uznać zarzuty skargi kwestionujące solidarny charakter zobowiązania w przypadku, gdy jak w spornej sprawie - zarówno nieruchomość gruntowa, jak i podlegające opodatkowaniu budynki, stanowiły przedmiot współwłasności praw kilku podmiotów, tu obojga małżonków. Jak już wskazywano, zgodnie z normą z art. 3 ust 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży w takim przypadku - solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

Zdaniem składu orzekającego w sprawie, okoliczność, że tylko jeden spośród współwłaścicieli spornej nieruchomości prowadził działalność gospodarczą, nie zmienia faktu, że nieruchomość ta pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy i jako taka jest związana z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Mówiąc o solidarnym obowiązku podatkowym w kontekście ww. przepisów nie jest istotne, czy jeden, czy też wszyscy współwłaściciele prowadzą na danej nieruchomości działalność gospodarczą. W myśl bowiem definicji zawartej w tym przepisie, gruntem, budynkiem lub budowlą związaną z działalnością gospodarczą jest - co do zasady, każdy przedmiot podatku, o ile przynajmniej jeden z podatników jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Niewątpliwie zatem (jak trafnie podkreślił WSA W Szczecinie w wyroku z 9.08.2006 r. o sygn. akt I SA/Sz 193/06), wysokość stawek podatkowych (określona w art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l.) została zróżnicowana nie ze względu na podmiot, ale na przedmiot opodatkowania. A skoro tak, to niezależnie od tego, czy będący współwłaścicielem podatnik sam prowadzi działalność gospodarczą, czy działalność tę prowadzi inny ze współwłaścicieli, nieruchomość ta podlega opodatkowaniu najwyższą stawką podatku od nieruchomości.

W ocenie Sądu zarzuty skargi są bezpodstawne i wiążą się nie tyle z ustaleniami faktycznymi (przyjętymi w oparciu o dokumenty źródłowe), co z różną oceną ich mocy dowodowej i przeciwnymi wnioskami, jakie z ustaleń tych wywodzi skarżąca, co do materialnych skutków opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego prawa podatkowego w stopniu, który w kontekście przesłanek z art. 145 p.p.s.a., uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.