Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 324/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006 r. sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 20 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] w części § 20, II. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej M. S. kwotę 300 zł. ( trzysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Strzelnica na Woli Justowskiej w Krakowie.

Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 1 lipca 2002 r. do dnia 29 lipca 2002 r.

Zarzuty do w/w projektu wniosła w ustawowym terminie M. S. właścicielka działki nr [...] obręb [...] położonej w [...] nie wyrażając zgody "na pięćdziesięciometrową strefę ograniczonego użytkowania z uwagi na przebieg obwałowania Rudawy".

Rada Miasta [...] w § 20 uchwały z dnia 20 października 2004 r., Nr [...] odrzuciła w części powyższe zarzuty. Uzasadnienie tej uchwały zostało podzielone na "faktyczne" i "prawne".

W części obejmującej uzasadnienie faktyczne w pierwszej kolejności wskazano, że zarzut wniesiony przez M. S. został szczegółowo zbadany w oparciu o materiał dowodowy, który stanowiły m.in.: dokumenty formalno-prawne obrazujące przebieg procesu planistycznego (Uchwała Rady Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu, komunikaty, obwieszczenia i zawiadomienia), dowodowe materiały merytoryczne (inwentaryzacja urbanistyczna, wnioski do planu, koncepcja planu, wykaz protestów i zarzutów wraz ze sposobem ich rozpatrzenia przez Zarząd Miasta Krakowa, prognoza oddziaływania na środowisko, wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, informacja o zbadaniu spójności rozwiązań omawianego projektu planu z polityką przestrzenną Miasta określoną w w/w Studium.

Wskazano również, że Miasto Kraków przystąpiło do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w oparciu o uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99 określającą zasięg opracowania planu oraz ogólną problematykę opracowania. Sporządzony projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony z właściwymi organami, a następnie wyłożony do publicznego wglądu. Wniesione zarzuty zostały rozpatrzone przez Zarząd Miasta Krakowa, wśród nich zarzut wniesiony przez M. S. - właścicielkę działki nr 5 obręb 10. M. S. wniosła zarzut co do wyznaczenia w planie 50-metrowej strefy ograniczonego użytkowania terenu związanego z obwałowaniami rzeki Rudawy oraz wnioskowała o jej likwidację.

Podniesiono, że projekt planu ustala lokalizację działki nr [...] obręb [...] w terenach przeznaczonych na cele zieleni urządzonej oznaczonych symbolem ZU. Plan wyznacza strefę ograniczonego użytkowania terenu oraz linie nieprzekraczalne zabudowy na rysunku planu zgodnie z obowiązującymi przepisami. W terenach sąsiadujących z [...] istnieją ograniczenia wynikające z zapisu art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne, który stanowi, iż dla zapewnienia stabilności i szczelności wałów przeciwpowodziowych zabrania się: wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału. Od zakazów określonych w ww. przepisie może zwolnić jedynie, w drodze decyzji, marszałek województwa (art. 85 ust. 3). W wyniku rozpatrzenia Zarząd Miasta Krakowa częściowo uwzględnił zarzut, poprzez wprowadzenie dla tych terenów zapisu umożliwiającego zabudowę w przypadku uzyskania pozytywnej decyzji Marszałka Województwa [...] . W przypadku uzyskania pozytywnego stanowiska, skorygowany zapis planu jako linię zabudowy ustalił minimalną odległość 25m od stopy wału.

Rada Miasta Krakowa rozpatrując treść nieuwzględnionej części zarzutu wzięła pod uwagę kilka okoliczności. Wskazano, że:

- w związku z treścią zarzutu wskazującą naruszenie interesu prawnego właściciela Rada Miasta odniosła się do rozwiązań planistycznych dotyczących nie tylko przedmiotowej działki, ale całokształtu ustaleń projektu planu. Zarzut, mimo że jest indywidualnym środkiem prawnym przysługującym określonym podmiotom w trakcie procesu planistycznego winien być rozpatrywany w nawiązaniu do projektu planu, jego celów i założeń oraz całościowych rozwiązań, a także w nawiązaniu do obowiązujących przepisów szczególnych,

- w świetle złożonego zarzutu konflikt interesu właściciela z interesem publicznym jest w pierwszym rzędzie konfliktem z powszechnie obowiązującym prawem, które jest nadrzędne do tworzonego prawa lokalnego, jakim jest plan miejscowy.

Rada Miasta przeanalizowała zasadność zarzutu pod kątem prawidłowości przyjętych w planie rozwiązań, ale opierając się na treści ustawy Prawo wodne, nie mogła znaleźć podstaw do weryfikacji przedstawionych w planie rozwiązań i rezygnacji z wprowadzonych ograniczeń zagospodarowania działki. Rada uznała, że sporządzony projekt planu musi uwzględniać obowiązujące ustawy, a tym samym zapewnić zgodność uchwały w sprawie planu z przepisami prawa. Przyjęte w rozwiązaniach przestrzennych parametry szerokości strefy ograniczonego użytkowania wzdłuż obwałowań rzeki Rudawy są zgodne z art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo Wodne. Podniesiono, że złożony zarzut został również rozpatrzony w kontekście relacji interesu prawnego właścicieli, wynikającego z prawa własności terenu i interesu publicznego, jakim jest respektowanie zasad profilaktyki powodziowej oraz przepisów dotyczących ograniczania skutków powodzi. Rozważano także ewentualność uwzględnienia zarzutu, uznano jednak, że skutkiem takiej decyzji byłoby naruszenie obowiązujących przepisów prawa.

W uzasadnieniu prawnym uchwały o odrzuceniu nieuwzględnionej części zarzutu wniesionego przez M. S. wskazano, że generalną podstawą prawną odrzucenia złożonego zarzutu (w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717) jest przepis art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) stanowiący, że "o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne".

Podniesiono, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje także uzasadnienie w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 z późn. zm.), które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego (art. 7 ust. 1 pkt 1), zaś jednym z podstawowych sposobów realizacji tego zada/iia jest sporządzanie i uchwalanie miejscowych, planów zagospodarowania przestrzennego, w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w szczególności art. 9 nakazującego uwzględnianie w planie miejscowym przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 nakazującego uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów ładu przestrzennego, urbanistyki oraz w przepisach przywoływanej wyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229, z późn. zm.), gdzie art. 85 ust. 1 pkt 4 stanowi, że "dla zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zabrania się (...) wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału.". Natomiast, marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od niektórych zakazów określonych w ww. ust. 1 (art. 85 ust.

3)"-

Zaznaczono, że Rada Miasta Krakowa rozważała sposób rozstrzygnięcia zarzutu także i w aspekcie wymogów wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który mówi o walorach ekonomicznych przestrzeni i prawie własności oraz art. 3 ustawy stanowiącego, że "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny"

Podkreślono także, iż plan miejscowy kształtuje wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) - może więc wprowadzać ograniczenia w tym zakresie, jeżeli tak jak w rozpatrywanym przypadku zachodzi niesprzeczność takich rozstrzygnięć z Konstytucją RP, kodeksem cywilnym oraz innymi ustawami. Poprzez opis stanu faktycznego i prawnego oraz związków między nimi wykazano, że ograniczenia dla sposobu zagospodarowania działek wynikające z odrzucenia przedmiotowego zarzutu, chociaż naruszają interes prawny właściciela, nie powodują stanu naruszenia prawa, mogą zatem być skutecznie wprowadzone do ustaleń planu. Rada Miasta Krakowa odrzucając zarzut nie działała zatem w sposób dowolny ani nie nadużyła przysługującego jej na mocy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "władztwa planistycznego".

Organ planistyczny zaznaczył ponadto, że rozważana była również ewentualność uwzględnienia przedmiotowego zarzutu. Uznano jednak, że uwzględnienie zarzutu wiązałoby się z naruszeniem prawa, w związku z czym zarzutu nie można uwzględnić.

W ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2004 r., Nr [...] w części odrzucającej wskazane wyżej zarzuty złożyła M. S. reprezentowana przez radcę prawnego A. M. wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały w części objętej § 20.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości realizacji ewentualnych uprawnień wynikających z decyzji wydanej przez Marszałka Województwa, art. 24 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzasadnienia faktycznego i niepełne uzasadnienie prawne do wydanej uchwały, w tym w szczególności poprzez brak określenia przesłanek faktycznych, którymi kierował się organ przy ustalaniu 25-metrowego pasa ochronnego dla nieruchomości stanowiących własność strony skarżącej oraz brak wyjaśnienia skutków uchwały na wypadek zamiaru korzystania przez stronę skarżącą z prawa do zwolnienia od zakazów określonych w art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego w zakresie innym niż 25 metrów, art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa własności strony skarżącej oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzasadnione ograniczenie prawa strony skarżącej do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wydana przez Radę Miasta Krakowa uchwała narusza przepis art. 85 ust 3 Prawa wodnego, zgodnie z którym Marszałek Województwa jest uprawniony do wydania decyzji, na podstawie której może zwolnić od zakazu określonego w art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego. Zwolnienie od zakazu określonego w art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego może oznaczać całkowite odstąpienie - w oparciu o decyzję Marszałka Województwa - od stosowania ograniczeń dotyczących strefy ochronnej w pasie nadrzecznym. W takim wypadku uprawniona - strona skarżąca - może korzystać bez ograniczeń ze swojego prawa własności. Zaskarżona uchwała nie bierze pod uwagę powyższej okoliczności.

Poprzez naruszenie powołanego wyżej przepisu strona skarżąca została pozbawiona możliwości realizacji ewentualnych uprawnień wynikających z wydanej przez Marszałka Województwa decyzji, bowiem nawet w przypadku uzyskania decyzji pozytywnej, na mocy której zwolniona zostałaby z zakazów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 4 Prawa wodnego, strona skarżąca pozbawiona będzie możliwości realizacji inwestycji w odległości mniejszej niż 25 metrów od stopy wału, ze względu na treść skarżonej uchwały.

Strona skarżąca podnosi, iż ustalenie przez Radę Miasta Krakowa 25 metrowego pasa ochronnego, jak wynika z uchwały oraz jej uzasadnienia faktycznego i prawnego, dokonane zostało w sposób dowolny, bez przeprowadzania postępowania, którego przedmiotem byłoby wykazanie, iż pas ten, aby spełniał prawidłowo zadania ochronne, musi być o szerokości 25 metrów, a nie na przykład o szerokości 10 lub 5 metrów. W uzasadnieniu do uchwały nie wykazano, jakimi przesłankami kierowała się Rada Miasta Krakowa przy określaniu szerokości pasa, nie wskazano, czy w tej sprawie powołani zostali biegli oraz czy przeprowadzono dowody o charakterze specjalistycznym, z których wynikałoby, iż wyłącznie pas o szerokości 25 metrów może spełniać w sposób prawidłowy funkcje ochronne. Wskazano, że organ administracji publicznej jest uprawniony do wydawania rozstrzygnięć w oparciu o zasadę uznaniowości, jednakże w przedmiotowej sprawie zasada ta została przekroczona i rozstrzygnięcie z uznaniowego stało się rozstrzygnięciem dowolnym. Dlatego też twierdzenia organu o tym, iż nie działał on w sposób dowolny, jak również nie przekroczył przysługującego mu "władztwa planistycznego" nie znajdują uzasadnienia.

Skarżąca zarzuca także, że odrzucenie przez Radę Miasta Krakowa części zarzutu strony skarżącej dotyczącego 50-metrowej strefy ograniczonego użytkowania stanowi ponadto naruszenie art. 140 kodeksu cywilnego oraz art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią o prawie właściciela do korzystania z rzeczy, które to prawo może być ograniczone jedynie przez ustawy oraz zasady współżycia społecznego.

Ograniczenie prawa własności jest prawnie dopuszczalne, jednakże musi mieć ono uzasadniony charakter. W przedmiotowej sprawie ingerencja organu administracji publicznej w prawo własności strony skarżącej wykracza poza granice określone w przepisach prawa, w szczególności poprzez fakt, iż nie zostało wykazane, dlaczego pas ochronny ma 25 metrów szerokości oraz dlaczego uzasadnionym jest, aby właściciel właśnie w tak szerokim zakresie pozbawiony był możliwości korzystania z przysługującego mu prawa własności.

W odpowiedzi na skargę organ planistyczny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Zaznaczono, że po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r.) zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica" w Krakowie z polityką przestrzenną miasta określoną w studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, na treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

W art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpatrzenie protestów i zarzutów składanych do projektu planu może mieć miejsce dopiero po m.in. zbadaniu spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (obowiązek zbadania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ciąży na organie planistycznym od dnia 24 grudnia 1997 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r., nr 111, poz. 726) oraz po etapie uzgodnień z właściwymi organami. Oznacza to, że ustalenia projektu planu muszą uwzględniać rezultaty dotychczasowego postępowania i w ich kontekście można dopiero przystępować do udzielania odpowiedzi na zarzuty i protesty złożone do projektu planu. Nie chodzi w tym wypadku o ocenę prawidłowości trybu postępowania poprzedzającego uchwalenie planu, która ma miejsce dopiero na etapie kontroli uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ze skutkami przewidzianymi w art. 27 ust. 1 ustawy, lecz o ocenę prawidłowości odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty. Odpowiedź ta nie może być dowolna i musi nawiązywać do treści projektu planu, a tym samym również do elementów mających na tę treść wpływ. Niewątpliwie zatem musi odnosić się nie tylko do obowiązujących w zakresie procedury planistycznej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz również do ustaleń w zakresie spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz wyników uzgodnień przeprowadzonych z właściwymi organami. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, rada gminy, rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki, jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., IV SA 1638/98, publ.: LEX nr 48261). Skoro ustawodawca zagwarantował obywatelom możliwość kwestionowania treści projektu planu dopiero w momencie, w którym musi ona obejmować rezultaty poszczególnych etapów procedury planistycznej, to konieczne jest przyjęcie, że odpowiedź na składane zarzuty lub protesty musi być nie tylko poprzedzona prawidłowo przeprowadzoną procedurą planistyczną, lecz jest również zdeterminowana dotychczasowymi rezultatami tej procedury. Oznacza to, że udzielenie odpowiedzi na złożone zarzuty lub protesty do projektu planu, którego treść została ustalona w następstwie uchybień organu planistycznego w toku prowadzonej procedury, nie może być odpowiedzią prawidłową, a uchwała zawierająca taką odpowiedź uznana za zgodną z prawem.

W okresie od podjęcia uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 maja 1999 r., Nr XXI/155/99, na mocy której przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] na [...], aż do wyłożenia projektu tego planu do publicznego wglądu na obszarze Krakowa nie obowiązywało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało bowiem uchwalone dopiero uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., a następnie Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. stwierdził nieważność powyższej uchwały powodując tym samym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym. Kolejne studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zostało uchwalone uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XII/87/03 z dnia 16 kwietnia 2003 r.

W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odpowiedź na złożony zarzut wykazująca prawidłowość i zasadność ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] na [...] nie może być uznana za odpowiedź opartą na należycie ustalonym stanie rzeczy i spełniającą swoją zasadniczą funkcję, jaką jest dążenie do przekonania adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia, a w konsekwencji również i uchwała o odrzuceniu zarzutu złożonego do projektu planu nie spełnia wymogu zgodności z prawem. Niezależnie więc od trafności argumentacji zaprezentowanej w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i niezależnie od trafności zarzutów podnoszonych w skardze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała (§ 20) jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270).

Fakt, iż zbadano i stwierdzono spójność rozwiązań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] na [...] z polityką przestrzenną Miasta określoną w studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16 kwietnia 2003 r, nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia, albowiem treść studium nie mogła determinować treści sporządzonego wcześniej projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. Fakt ten będzie natomiast podlegał ocenie poprawności zachowania trybu postępowania planistycznego na etapie kontroli uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.