Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1346/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 123, art. 124, art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "Z." w K. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz strony skarżącej - "Z." w K. - kwotę 580 (słownie pięciuset osiemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

"Z." w K. (dalej też jako "skarżący" lub "Z. w K.") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "Prezes NFZ" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "organ I instancji" lub "Dyrektor [...]OW") z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ponownego rozpoznania odwołania od rozstrzygnięcia postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 123, art. 124, art. 144, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2016 r. poz. 23 – dalej też jako "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym:

[...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia ([...] OW NFZ) ogłosił w dniu 23 listopada 2012 r. konkurs ofert numer [...] o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie: świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia do 50 000 osób - ryczałt miesięczny na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja konkursowa dokonując rozstrzygnięcia postępowania 28 grudnia 2012 r., nie wybrała oferty złożonej przez skarżącego, który wniósł odwołanie. Dyrektor [...] OW decyzją z dnia z [...] stycznia 2013 r. oddalił odwołanie skarżącego. Od powyższej decyzji, skarżący wniósł odwołanie do Prezesa NFZ, który decyzją z dnia [...] maja 2013 roku uchylił decyzję Dyrektora [...] OW i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor [...] OW NFZ, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. oddalił odwołanie skarżącego. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora [...] OW, przy czym Prezes NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] OW z dnia [...] czerwca 2013 r. Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2941/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie Prezes NFZ decyzją z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...] uchylił decyzję Dyrektora [...] OW z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor [...] OW pismem z dnia 7 stycznia 2016 roku zawiadomił strony, że zostanie ponownie rozpoznane odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Jednocześnie S. S.A. z siedzibą w P. (dalej też jako "uczestnik" lub "S.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2015 r. uchylającą decyzję nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2013 r.

W związku z powyższym Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie ponownego rozpoznania odwołania od rozstrzygnięcia postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu powołał się na przepis art. 97 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w uzasadnieniu wskazał, że dalsze procedowanie w przedmiocie ponownego rozpatrzenia odwołania, wniesionego przez "Z." w K., od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi wniesionej przez S. S.A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Organ pierwszej instancji podkreślił, że skoro wniesiono skargę od powyższej decyzji Prezesa NFZ, to przedmiot postępowania sądowego nie pozostaje bez znaczenia prawnego dla rozpatrywanej w postępowaniu przed Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ sprawy administracyjnej.

Na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] skarżący wniósł zażalenie do Prezesa NFZ. Zdaniem skarżącego postanowienie Dyrektora [...] OW z dnia [...] lutego 2016 r. narusza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niewłaściwą wykładnię.

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lutego 2016 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed WSA w Warszawie, na skutek skargi S. S. A. będzie miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy z odwołania, wniesionego przez "Z." w K., od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżone postanowienie zawiera wszelkie elementy przewidziane w art. 124 § 1 i 2 k.p.a.

Na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], "Z." w K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1) art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy występuje zagadnienie wstępne, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, co w ocenie skarżącego doprowadziło do wadliwego zawieszenia postępowania,

2) powagi rzeczy osądzonej, ponieważ istnieje tożsamość podmiotowo -przedmiotowa postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2941/13, ze skargi Z. w K. oraz zawieszonego postępowania,

3) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, co skutkowało wadliwym uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, które objawia się w braku odpowiedniego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości postanowień organu pierwszej i drugiej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w sprawie nie pojawiło się żadne zagadnienie wstępne, którego rozpoznanie wymagałoby zawieszenia postępowania. Zdaniem skarżącego prejudykatem nie jest wyjaśnienie, nawet poważnych, wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na naruszenia, jakich dopuścił się organ rozpoznający sprawę i orzeczenie to jako takie winno zostać brane pod uwagę przy późniejszym procedowaniu. Natomiast sam obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. W niniejszej sprawie, sytuacja jest o tyle klarowna, iż w obrocie prawnym istnieje już wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo. Zdaniem skarżącego, zarówno Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, jak również Prezes NFZ dopuścili się więc niewłaściwego zastosowania art. 97 § 4 pkt 1 k.p.a. Popełnione w tym zakresie uchybienie ma jednocześnie oczywisty wpływ na wynik sprawy, skoro w następstwie wydania zaskarżonego postanowienia doszło do zawieszenia postępowania, które w tej sytuacji - zamiast zostać umorzone, gdyż w przedmiotowej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - spoczywa, co wprost narusza interes skarżącego. Końcowo skarżący podniósł, że praktycznie brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w tym brak odniesienia się nawet w najmniejszym zakresie do wyroku sądu uniemożliwia w zasadzie zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, a w rezultacie ustosunkowanie się w jakikolwiek sposób do tych motywów.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2016 roku, poz. 718, ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, zarówno postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], jak też utrzymanie nim w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W myśl art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek:

1) postępowanie administracyjne jest w toku,

2) rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,

3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przez "zagadnienie wstępne" rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem załatwienia "głównej" sprawy administracyjnej. Przy czym chodzi tu o taką sytuację, w której brak rozstrzygnięcia określonej kwestii prawnej wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 18 lutego 2011 o sygn. akt II OSK 363/10 oraz z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1570/11 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne znaczenie ma tu zatem ustalenie, czy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 458/15 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, iż pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję kasacyjną (wydaną na podstawi art. 138 § 2 k.p.a.), a postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji po wydaniu tej decyzji, nie istnieje zależność polegająca na tym, że nie jest możliwe zakończenie postępowania administracyjnego bez uprzedniego rozpoznania wniesionej skargi.

W postępowaniu sądowym zainicjowanym skargą na decyzję kasatoryjną, nie jest rozpatrywana jakakolwiek kwestia materialnoprawna, której uprzednie ustalenie uczyni dopiero możliwym rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wynika to z zakresu badania, jakiemu podlega decyzja kasacyjna. Sąd w postępowaniu wszczętym skargą na taką decyzję bada tylko, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do jej wydania, a więc, czy prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że decyzja pierwszoinstancyjna zapadła z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Natomiast nawet jeżeli uznać, że prawomocne zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego ułatwi podjęcie decyzji organowi administracyjnemu, to jednak nie oznacza to bezwzględnego braku możliwości podjęcia decyzji przez organ I instancji przed rozpoznaniem skargi.

Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu cyt. przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W przepisie tym chodzi o kwestie, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie. W literaturze prawa administracyjnego podkreśla się, że zagadnieniem wstępnym nie może być natomiast wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, gdyż należy to wyłącznie do obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie (A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., 4 wydanie, LEX a Wolters Kluwer business, s. 577).

Zatem w żaden sposób nie można utożsamiać z zagadnieniem wstępnym wpływu wyniku innego postępowania jedynie na treść decyzji. Tymczasem taką właśnie interpretację przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przedstawił w skarżonym postanowieniu Prezes NFZ, wskazując, że rozstrzygnięcie sprawy zawisłej przed WSA w Warszawie, na skutek skargi S.o S. A., będzie miało istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Tymczasem od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle a niej sam sposób tego rozstrzygnięcia. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Go 141/11, WSA w Łodzi z dnia 30 pażdziernika 2012 r., II SA/Łd 576/12, WSA w Krakowie z 26 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 112/12). Wyraźnie zaznaczyć należy, że na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1366/16).

Ponadto, kolejnym kluczowym aspektem uniemożlwiającym zawieszenie przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia postępowania w przedmiocie ponownego rozpatrzenia odwołania, wniesionego przez "Z." w K., od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na skargę wniesioną przez S. S.A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na decyzję kasatoryjną Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], jest, zaakcentowana w skardze, tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy.

Otóż zagadnieniem wstępnym może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), przy czym zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed organem właściwym lub w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne rozstrzygnięcie tej kwestii (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz, 2009, s. 478; wyr. NSA w Lublinie z 28.11.1997 r., I SA/LU 1199/96, Legalis; wyr. NSA w Warszawie z 7.3.2001 r., III SA 32/00, Legalis; wyr. NSA w Warszawie z 6.2.2002 r., IV SA 62/00, Legalis; wyr. WSA w Łodzi z 26.5.2004 r., II SA/ŁD 7/02, Legalis; wyr. WSA w Białymstoku z 6.7.2010 r., I SA/BK 151/10, Legalis; zob. A. Wiktorowska, w: M. Wierzbowski, Postępowanie administracyjne, 2012, s. 134–135; wyr. WSA w Warszawie z 1.7.2010 r., I SA/WA 247/10, Legalis).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w wyroku z 13.11.2014 r. (IV SA/PO 542/14, Legalis) podkreślił, że w prejudykacie nie chodzi zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości, które dotyczą aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz jedynie tych, których wyjaśnienie wymaga odrębnego postępowania, należącego do właściwości innego organu lub sądu.

Tymczasem zaskarżenie przez S. S.A. decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], w żaden sposób nie jest zagadnieniem odrębnym od sprawy, gdyż dotyczy jedynie oceny jednego z etapów jej rozstrzygania.

Przypomnieć należy, że zawieszenie postępowania administracyjnego jest stanem wyjątkowym, w którym trwa stan zawisłości sprawy, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu i sprawa spoczywa bez biegu. Zawieszenie postępowania jest dopuszczalne tylko w przypadkach prawem określonych. Przepis art. 97 § 1 k.p.a. określa sytuacje, w których organ obowiązany jest zawiesić postępowanie z urzędu, a następnie podjąć je w przypadku ustąpienia przyczyn zawieszenia. Zgodne jest stanowisko doktryny i orzecznictwa, że przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco z tej przyczyny, iż postępowanie administracyjne jako ciąg ustawowo uregulowanych czynności procesowych zmierza do rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej, w określonych przepisami terminach.

W konsekwencji zatem, nie można uznać za prawidłowy poglądu wyrażonego przez organy obu instancji, iż wniesienie skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], zobowiązującą Dyrektora [...]OW do ponownego rozpatrzenia sprawy, stanowi zagadnienie wstępne, które musi zostać rozstrzygnięte przed ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ pierwszej instancji.

Reasumując, zaskarżone postanowienie a także utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały więc wydane z naruszeniem art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

Ponadto, stosownie do wyniku postępowania sądowego, należało orzec o kosztach tego postępowania, zasądzając od organu na rzecz skarżącego ich zwrot na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1c i § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).