Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1240/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 36 pkt 5, § 45 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 1034
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 773/17 w sprawie ze skargi C. D. i B. D. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 773/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę C. D. i B. D. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

W dniu 27 października 2016 r. do Starostwa Powiatowego w Kielcach wpłynęło "Zgłoszenie zmian danych w ewidencji gruntów i budynków", w którym C. D. wnosił o dokonanie zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...], położonej w obrębie [...], gmina Górno, wynikających z załączonych do tego wniosku kserokopii prawomocnych wyroków: Sądu Rejonowego w Kielcach Wydział VIII Cywilny z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11 i Sądu Okręgowego w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt VIII Ca 837/14 oraz z dodatkowego załącznika opinii uzupełniającej z dnia 27 sierpnia 2013 r. do sprawy sygn. akt VIII C 482/11 o wydanie nieruchomości oznaczonych numerami działek ewidencyjnych [...], [...], [...], położonych w obrębie [...], gmina Górno.

Z załączonego wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11 wynikało, że w pozwie złożonym w dniu 7 października 2011 r. powodowie: S. R., A. R., I. T., A. T., M. T., K. S., A. S. zawarli żądanie nakazania pozwanym C. D. i B. D., aby wydali:

- S. R. i A. R. pas ziemi o powierzchni około 310m2, stanowiącej część nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], położonej w miejscowości [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Kielcach;

- I. T., A. T., M. T. pas ziemi o powierzchni około 420m2, stanowiącej część nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], położonej w miejscowości [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Kielcach;

- K. S. i A. S. pas ziemi o powierzchni około 500m2, stanowiącej część nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], położonej w miejscowości [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Kielcach;

oraz wnieśli o rozgraniczenie nieruchomości stron.

Sąd ww. wyrokiem oddalił powództwo stwierdzając, że zebrane w sprawie dowody nie wskazują, by doszło do naruszenia prawa własności powodów, C. D. i B. D. nie władają bowiem w żadnej części działkami nr [...], [...], [...]. Skoro nie było podstaw do uwzględnienia powództwa w świetle art. 222 § 1 K.c. i nakazania C. D. i B. D. wydania nieruchomości, to nie było również podstaw do orzekania o rozgraniczeniu. Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt VIII Ca 837/14, oddalił apelację od powyższego wyroku.

Pismem z dnia 14 lutego 2017 r. C. D. ponownie zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Kielcach o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów budynków zgodnie z ww. wyrokami.

Odpowiadając na powyższe pismo, Starosta Kielecki pismem z dnia 20 lutego 2017 r. poinformował C. D. i B. D., że zmiany w ewidencji gruntów i budynków odnośnie działek nr [...], [...], [...], [...] (po podziale działki nr [...], [...], [...], [...]), położonych w obrębie [...], gmina Górno, nie mogą zostać wprowadzone ze względu na brak właściwej w sprawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wyroki, na które powołuje się wnioskodawca, nie zostały poparte żadną dokumentacją geodezyjną, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o której mowa w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.). Zatem nie mogą one stanowić podstawy ujawnienia przebiegu granic nieruchomości w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji zaistnienia sporu granicznego istnieje możliwość ustalenia przebiegu granic nieruchomości w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. C. D. po raz kolejny zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Kielcach o wykonanie wyroków sądowych, dołączonych do jego pisma z dnia 27 października 2016 r. Ponadto wniósł o wydanie postanowienia lub decyzji umożliwiającej kontrolę instancyjną postępowania administracyjnego.

W dniu [...] lipca 2017 r. organ ten wydał decyzję nr [...], orzekając o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie mają kompetencji do "uzupełniania" rozstrzygnięć sądowych, czy dokonywania interpretacji jakichkolwiek dokumentów przedkładanych przez strony postępowania, mających stanowić podstawę aktualizacji ewidencji. Organy ewidencyjne nie mogą również takich orzeczeń korygować, bowiem stałoby to w sprzeczności z istotą ewidencji, której zadaniem jest wyłącznie rejestrowanie stanów prawnych ustalonych przez inne organy i sądy.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli C. D. i B. D.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w 1966 r. założono ewidencję gruntów wsi L., gromada R., w oparciu o przepisy dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz.32). Na sporządzonych wówczas szkicach nr 19 i 20 przedstawiono przebieg granic, między innymi działek nr [...] i [...]. W sporządzonym w 1969 r. rejestrze gruntów wsi L., gromada R., pod numerem [...] wykazano grunty oznaczone jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, będącą we władaniu W. B., natomiast pod numerem [...], wykazano grunty oznaczone jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha, jako grunty we władaniu B. S.

Organ wskazał, że w dniu 27 lutego 1981 r. wydano akt własności ziemi nr [...], zgodnie z którym B. S. nabył prawo własności między innymi do działki nr [...], natomiast na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 13 stycznia 1988 r. własnością M. B. stała się między innymi działka nr [...].

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach ustalił, że w 1991 r. na zlecenie M. B. dokonano podziału:

- działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni [...] m2 i [...] o powierzchni [...] m2, na podstawie operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 11 stycznia 1991 r., pod numerem [...],

- działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...] m2, [...] o powierzchni [...]m2, na podstawie operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 19 lutego 1991 r., pod numerem [...],

- działki nr [...] na działki nr [...] o powierzchni [...]m2, [...] o powierzchni [...]m2, na podstawie operatu technicznego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 1 października 1991 r. pod numerem [...].

Z opinii z dnia 27 listopada 2012 r. sporządzonej do sprawy o sygn. akt VIII C 482/11 wynika, że prace geodezyjne dotyczące ww. podziałów zostały wykonane poprzez pomiar przebiegu granic w oparciu o stan widoczny na gruncie, potwierdzony przez ówczesnych właścicieli działek i sąsiadów oraz w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, w tym dane pochodzące z pomiaru wykonanego w celu założenia ewidencji gruntów w 1966 roku, lecz bez uwzględnienia punktów osnowy geodezyjnej oraz miar wynikających bezpośrednio ze szkiców nr 19 i 20, włączonych do operatu sporządzonego przy założeniu ewidencji gruntów.

Organ odwoławczy ustalił także, że na mocy aktu notarialnego z dnia 26 marca 1998 r., Rep. A [...], właścicielami działki nr [...], o powierzchni [...] stali się C. i B. małż. D. Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] prowadzona jest księga wieczysta RW nr [...].

Na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 15 marca 1991 r., Rep. A [...], działkę nr [...], o powierzchni [...] ha nabyli A. i K. małż. S., dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...].

Na mocy aktu notarialnego z dnia 5 grudnia 1991 r., Rep. A [...], działkę nr [...], o powierzchni [...] ha, nabyli A. i S. małż. R., która została objęta księgą wieczystą KW nr [...].

Organ wskazał, że na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 18 grudnia 1991 r., Rep. A [...], działkę nr [...], o powierzchni [...] ha, nabyła J. R. W 2005 r. właścicielami działki nr [...] stali się I. i R. małż. T. na mocy aktu notarialnego z dnia 19 maja 2005 r., Rep. A [...]. Następnie umową darowizny zawartą w akcie notarialnym z dnia 11 kwietnia 2011 r., Rep. A [...], R. T. darował swój udział w nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], córkom: A. T. i M. T. Dla nieruchomości tej prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...], w której jako właściciele ujawnione zostały: I. T. z udziałem wynoszącym 1/2 części, A. T. z udziałem wynoszącym 1/4 części, M. T. z udziałem wynoszącym 1/4 części.

W aktualnym rejestrze gruntów obrębu [...], gmina Górno, figuruje:

- w jednostce rejestrowej [...] działka nr [...], o powierzchni [...]ha, jako własność C. i B. małż D.,

- w jednostce rejestrowej [...] działka nr [...], o powierzchni [...]ha, jako własność A. i K. małż S.,

- w jednostce rejestrowej [...] działka nr [...], o powierzchni [...]ha, jako własność I. T. w 1/2 części, A. T. w 1/4 części, M. T. w 1/4 części,

- w jednostce rejestrowej [...] działkę nr [...], o powierzchni [...]ha, jako własność A. i S. małż R.

W trakcie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VIII C 482/11, w dniu 13 maja 2013 r., do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego został przyjęty operat techniczny pod numerem ewidencyjnym [...], dotyczący sporządzenia mapy do celów projektowych dla działki nr [...], położonej w obrębie [...], gmina Górno, wraz z ustaleniem granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...].

Organ ustalił, że decyzją z dnia 16 października 2013 r., Starosta Kielecki wprowadził na wniosek I. T. zmianę w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina Górno, polegającą na wykazaniu w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działką sąsiednią nr [...], zgodnie z protokołem z dnia 13 marca 2013 r. ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków w oparciu o zgodne oświadczenie stron oraz szkic stanowiący integralną część tego protokołu. Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2013 r. wynika, że granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] a działką nr [...] jest granicą sporną i jest przedmiotem rozgraniczenia.

Po wydaniu wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11 i wyroku z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt VIII Ca 837/14, w dniu 19 lutego 2016 r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach został złożony operat techniczny, dotyczący sporządzenia projektu podziału działki nr [...], położonej o obrębie [...], gmina Górno, na działki nr [...] o powierzchni [...]ha, [...] o powierzchni [...]ha, [...] o powierzchni [...]ha, [...] o powierzchni [...]ha. Dokumentacja ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 17 maja 2016 r., pod identyfikatorem ewidencyjnym [...].

Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., Wójt Gminy Górno zatwierdził wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej numerem [...]. Wykonawca tej dokumentacji geodezyjnej w sprawozdaniu technicznym opisał, że przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a sąsiednią działką nr [...], był przedmiotem sprawy sądowej o wydanie nieruchomości, jednak powództwo zostało oddalone, w związku z tym sporządzono protokół przyjęcia granic nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zgodnie ze stanem wynikającym z operatu wykonanego przy założeniu ewidencji gruntów wsi L. w 1966 r. i operatem o numerze ewidencyjnym [...], w części dotyczącej ustalenia przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Wykonawca opracowania o identyfikatorze ewidencyjnym [...] zaznaczył, że granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] jest granicą sporną. Podział działki nr [...] na działki nr [...], [...], [...], [...], został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy Górno z dnia [...] czerwca 2016 r. i ujawniony w operacie ewidencyjnym obrębu [...] w drodze czynności materialno-technicznej w dniu 11 lipca 2016 r., pod numerem zmiany [...].

W dniu 21 czerwca 2017 r. do Starostwa Powiatowego w Kielcach wpłynęło pismo z dnia 20 czerwca 2017 r., w którym biegły sądowy wyjaśnił, że zakończył prace geodezyjne i kartograficzne, dotyczące rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], [...], zgłoszone w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach w dniu 1 czerwca 2012 r. pod numerem [...], a Sąd Rejonowy w Kielcach nie zobowiązał go do zaewidencjonowania operatu technicznego z wykonania tych prac. W związku z tym wykonane w ramach tej pracy geodezyjnej i kartograficznej opinie i dane przekazuje do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach, celem dokonania oceny ich przydatności jako materiałów do włączenia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Rolnictwa i Budownictwa w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. z 2001 r. Nr 78, poz. 837). Jednocześnie biegły sądowy wyjaśnił, że z informacji uzyskanej w Sądzie Rejonowym w Kielcach wynika, iż wykonane przez niego pomiary nie przyniosły rezultatu w postaci orzeczenia o przebiegu spornej granicy, z uwagi na brak wniosku o rozgraniczenie, którego żadna ze stron nie złożyła w postępowaniu procesowym o wydanie nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...], położonych w obrębie [...], gmina Górno. Sprawa sądowa o sygn. akt VIII C 482/11 o wydanie ww. nieruchomości nie została rozstrzygnięta w zakresie przebiegu spornej granicy, również sprawa przed sądem apelacyjnym o sygn. akt II Ca 837/14 nie zakończyła się rozstrzygnięciem w tym zakresie. W związku z powyższym nie było podstaw do sporządzenia przez biegłego opracowania geodezyjnego dotyczącego rozgraniczenia w celu zaewidencjonowania jej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach.

Do pisma z dnia 20 czerwca 2017 r. biegły sądowy załączył opinie z dnia 27 listopada 2012 r. i z dnia 27 sierpnia 2013 r., które wykonał do sprawy o sygn. akt VIII C 482/11 oraz wykaz współrzędnych punktów granicznych i szkic graniczny zaznaczając, że nie są to materiały przeznaczone do ujawnienia w rejestrach publicznych prowadzonych przez Starostę Kieleckiego, a jedynie mogą być wykorzystane jako dodatkowy materiał przy ewentualnym rozgraniczeniu nieruchomości w przyszłości.

W związku z powyższym pismem biegłego z dnia 20 czerwca 2017 r., Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach zakończył zgłoszenie pracy geodezyjnej i kartograficznej nr [...], z informacją o braku operatu technicznego z wykonania ww. pracy geodezyjnej.

Przytaczając treść przepisów art. 24 ust. 2a, 2b i 2c ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) oraz § 44, § 45 ust. 1 i § 36 rozporządzenia ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.) organ stwierdził, że podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych jest wyłącznie dokumentacja geodezyjna, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wymieniona w § 36 rozporządzenia, a następnie wykorzystana do wydania prawomocnego orzeczenia sądu. Tymczasem wyroki sądowe przedłożone przez C. D. nie rozstrzygają o ustaleniu przebiegu spornych granic, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11. W świetle przytoczonych w decyzji przepisów brak jest podstaw do zmiany przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie [...], gmina Górno.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach C. D. i B. D. zarzucili naruszenie przepisów:

- art. 6, 7 i 8 K.p.a. w związku z art. 28 K.p.a.;

- art. 24 ust. 2c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;

- art. 77 § 1 K.p.a.;

- art. 24 ust 2b punkt c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11 Sąd Rejonowy w Kielcach stwierdził, że zebrane w sprawie dowody nie wskazują, by doszło do naruszenia prawa własności powodów, gdyż pozwani B. i C. małżonkowie D. posadowili ogrodzenie na swojej nieruchomości i nie władają w żadnej części ani działką [...] będącą własnością K. i A. małżonków S., działką [...] będącą własnością I. T., A. T. i M. T., ani działką [...] będącą własnością S. i A. małżonków R. Sąd opierając się m.in. na zeznaniach B. S., tj. poprzednika prawnego skarżących, ustalił, że stan posiadania na gruncie co do przebiegu granic między nieruchomościami stron odbiegał od stanu ujawnionego w ewidencji gruntów (według którego granica biegnie wzdłuż linii prostej łączącej punkty [...] i [...]). Jak dalej stwierdził Sąd, skoro nie ma podstaw do uwzględnienia powództwa w świetle art. 222 § 1 K.c. i nakazania pozwanym wydania nieruchomości, to nie ma również podstaw do orzekania o rozgraniczeniu. Sąd Okręgowy w Kielcach oddalając apelację wyrokiem z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II Ca 837/14, w całości podzielił stanowisko Sądu I instancji.

Istotnie zatem sądy powszechne obu instancji uznały, że stan posiadania na dzień 4 listopada 1971 r., a w konsekwencji przebieg granicy między nieruchomością skarżących i nieruchomościami osób występujących w ww. sprawie w charakterze powodów, jest inny niż ujawniony w ewidencji gruntów, co dało podstawę do oddalenia powództwa. Jednocześnie jednak Sąd Rejonowy nie dokonał rozgraniczenia, a dokumentacja sporządzona w sprawie przez biegłego J. K. nie została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, opinia biegłego była w sprawie tylko jednym z dowodów, a posłużyła do "ustalenia położenia linii przebiegu granicy wynikającej z ewidencji gruntów oraz położenia śladów użytkowania na gruncie, w tym ogrodzenia pozwanych, punktów wskazywanych przez strony lub wynikających z opracowań geodezyjnych oraz do ustalenia spornego obszaru nieruchomości stron". Sąd powołał się na twierdzenie biegłego o tym, że możliwy był błąd pomiarowy popełniony w 1966 r. i przebieg granicy określony do założenia ewidencji gruntów między działkami [...] i [...] mógł nie pokrywać się ze stanem widocznym na gruncie. Następnie Sąd dokonał ustaleń co do przebiegu granicy na podstawie zeznań wspomnianego B. S.

W ocenie Sądu z powyższych wywodów wynika, że sam wyrok sądu powszechnego oddalający powództwo o wydanie pasa gruntu nie jest w tym przypadku wystarczającą podstawą do dokonania aktualizacji danych w ewidencji gruntów w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami. Jak słusznie bowiem stwierdził organ powołując się na § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej m.in. na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, ale przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W niniejszym przypadku sytuacja taka nie miała miejsca. Sąd skorzystał co prawda z opinii biegłego, ale w ograniczonym (przytoczonym wyżej) zakresie, odstąpił od dokonania rozgraniczenia, a dokumentacja sporządzona przez biegłego nie została – jak wspomniano – przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Odmienna sytuacja mogłaby mieć miejsce w sytuacji gdyby sąd orzekający w sprawie z powództwa o wydanie pasa gruntu przeprowadził jednocześnie rozgraniczenie na podstawie art. 36 P.g.i.k. Zgodnie z tym przepisem sąd, przed którym toczy się sprawa o własność lub o wydanie nieruchomości albo jej części, jest właściwy również do przeprowadzenia rozgraniczenia, jeżeli ustalenie przebiegu granic jest potrzebne do rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. W tym wypadku sąd w orzeczeniu zamieszcza również rozstrzygnięcie o rozgraniczeniu nieruchomości. Sytuacja taka jednak w niniejszym przypadku nie miała miejsca. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co do tego, że przedmiotowy – prawomocny – wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach, nie może stanowić samoistnej podstawy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł C. D., zarzucając:

1) obrazę art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a. poprzez niezbadanie z urzędu w prowadzonym postępowaniu stanu geodezyjnego z dnia 4 listopada 1971 r. zgodnie z orzeczeniem Sądu Rejonowego w Kielcach wydanego w sprawie VII C 482/11 i utrzymanego w mocy przez wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach sygn. akt II Ca 837/14, które to orzeczenia opisane w uzasadnieniu wyroku jednoznacznie wskazują przebieg granicy według stanu posiadania z 4 listopada 1971 r. i na której to podstawie B. S., będącego poprzednikiem prawnym skrzącym wydano akt własności ziemi;

2) obrazę § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. oraz § 36 pkt 5 poprzez niezbadanie aktu własności ziemi i stanu geodezyjnego z aktem tym związanym i pominięcie tych dokumentów ostatecznych w rozważaniu w postępowaniu niniejszym, zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego.

Z powyższych przyczyn skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku i decyzji poprzedzających i przekazanie ich do ponownego rozpatrzenia, w wypadku odrzucania powyższego wniosku wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie z udziałem stron.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania, ale w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że postępowanie w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów zostało wszczęte z wniosku skarżącego, który do wniosku dołączył prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII C 482/11 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II Ca 837/14. Sąd Rejonowy powołanym wyrokiem oddalił powództwo S. R., A. R., I. T., M. T., A. T., K. S. i A. S. przeciwko B. D. i C. D. o wydanie części nieruchomości, a Sąd Okręgowy oddalił apelację powodów. Sąd Rejonowy oddalając powództwo o wydanie części nieruchomości nie orzekał o rozgraniczeniu.

W skardze kasacyjnej wyrokowi Sądu I instancji zarzucono: obrazę art. 3 §1 oraz art. 145 § 1 w zw. z art. 131 p.p.s.a., poprzez niezbadanie z urzędu stanu geodezyjnego z dnia 4 listopada 1971 r., do którego w uzasadnieniu wyroków odwoływały się Sądy oraz obrazę § 45 ust. 1 pkt 3 i § 36 pkt 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zauważyć, że nie zostały one sformułowane zgodnie z podstawami kasacyjnymi określonymi w art. 174 p.p.s.a. Skarżący nie wskazuje, czy zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania, natomiast posługuje się terminem "obraza".

Powołany art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, z kolei powołano ogólnie art. 145 § 1 p.p.s.a., bez bliższego doprecyzowania. Tymczasem art. 145 § 1 wskazuje jakie orzeczenia wydaje sąd w przypadku uwzględnienia skargi, przepis ten składa się z pkt 1 zgodnie z którym sąd uchyla decyzje w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast zgodnie z pkt 2 sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W zarzutach wskazano jeszcze art. 131 p.p.s.a., którego teść jest następująca "Postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym". Tak sformułowane zarzuty, bez doprecyzowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.), czy też powoływanie przepisu który w sprawie w ogóle nie miał zastosowania (art. 131 p.p.s.a.) nie mogły być uwzględnione.

Z kolei odnosząc do zarzutu dotyczącego naruszenia § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, to należy przypomnieć jego treść, która jest następująca: "Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: pkt 3 wyeliminowania danych błędnych.". Powołany § 45 który wskazuje w jakim celu dokonuje się aktualizacji operatu ewidencyjnego, a jednym z tych celów jest wyeliminowanie danych błędnych, zarówno powyższy cel aktualizacji jak i sama istota aktualizacji nie jest kwestionowana i nie jest przedmiotem sporu, stąd też powołany przepis nie został naruszony.

Natomiast zgodnie z § 36. Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: pkt 5 na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej. Odnosząc się do § 36 pkt 5 to należy wskazać, że do tego zagadnienia ustosunkowały się organy ewidencyjne, a także odniósł się Sąd I instancji podnosząc, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu, albowiem Sąd Rejonowy w Kielcach korzystał co prawda z opinii biegłego, ale w ograniczonym zakresie, bo nie dokonywał rozgraniczenia, a dokumentacja sporządzona przez biegłego nie została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym nie doszło do naruszenia § 36 pkt 5 rozporządzenia, albowiem warunkiem zastosowania dokumentacji o którym mowa w pkt 5 jest uprzednie przyjęcie tej dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego co wynika z § 36 rozporządzenia. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uwzględnione, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.