Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3346/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 706/18 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Zarządu Województwa [...] 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 września 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 706/18, oddalił skargę [...] na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące okoliczności faktyczne i prawne.

I

Rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2018 r. Zarząd Województwa [...] pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej (dalej: także IZ) nie uwzględnił protestu [...] (dalej: wnioskodawca, skarżąca) od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej projektu pt. "Impuls do kariery", złożonego w konkursie nr RPMP.08.02.00-IP.02-12-093/17 w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020.

Projekt pt. "Impuls do kariery" uzyskał negatywną ocenę na etapie oceny obligatoryjnych kryteriów merytorycznych punktowych, ponieważ nie uzyskał minimum punktowego, tj. 6 pkt w ramach kryterium "Zdolność do efektywnej realizacji projektu".

Szczegółowe uzasadnienie negatywnej oceny zostało zawarte w piśmie Instytucji Organizującej Konkurs, tj. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: IOK) z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz w załączonej karcie oceny formalno-merytorycznej. Ocena ww. kryterium odbywa się w ramach dwóch subkryteriów, tj. Potencjał Wnioskodawcy/partnerów oraz Doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów, zgodnie z zapisami załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu. W ramach tego kryterium, pierwszy z oceniających przyznał 5 pkt, a drugi 4 pkt, co oznacza średnią ocenę 4,5 pkt.

Ocena wskazanego kryterium przedstawia się następująco: subkryterium nr 1: oceniający nr 1 - 4 pkt, oceniający nr 2 - 3 pkt subkryterium nr 2: oceniający nr 1 - 1 pkt, oceniający nr 2 -1 pkt. Zgodnie z uzasadnieniem subkryterium nr 1, oceniający uznali przede wszystkim, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego potencjału kadrowego oraz technicznego, co jest niezbędne do realizacji projektu. Natomiast w odniesieniu do subkryterium nr 2, oceniający uznali m.in. że przedstawienie wyłącznie jednego projektu, który nie został jeszcze zrealizowany na terenie województwa [...], nie stanowi potwierdzenia skuteczności działań wnioskodawcy w obszarze tematycznych dla osób pozostających bez pracy w [...]. Analizując zapisy wniosku (m.in. pole D.2. WN) stwierdzono, że wnioskodawca wskazał 3 osoby, które stanowić mają potencjał kadrowy. Jedną ze wskazanych osób jest [...], która jest wnioskodawcą i jednocześnie będzie pełnić funkcję kierownika projektu.

Ponadto wnioskodawca wymienił dwie inne osoby, które posiadają doświadczenie w realizacji projektów Program Operacyjny Kapitał Ludzki (dalej: POKL) oraz w dziedzinie rozliczania projektów UE. Natomiast z bardzo ogólnego opisu trudno jest stwierdzić m.in., jaki jest zakres ich zadań, jaka jest ich rola w zakresie merytorycznej realizacji projektu. Z analizy dokumentacji aplikacyjnej wynika, iż wnioskodawca - oprócz pełnienia funkcji kierownika projektu - będzie również świadczyć większą część form wsparcia, które są oferowane w projekcie. Zgodnie z zapisami części M.1.7 wniosku o dofinansowanie, wnioskodawca, tj. (osoba samozatrudniona) odpowiedzialna będzie za indywidualne poradnictwo zawodowe. Również takie formy wsparcia, jak indywidualne wsparcie motywacyjne (psychologiczne), indywidualne poradnictwo z zakresu organizacji opieki nad osobami zależnymi, realizowane mają być przez tzw. osobę samozatrudniona, natomiast - zgodnie z zapisami przedmiotowego wniosku - jedyną osobą posiadającą odpowiednie kompetencje i wykształcenie w powyższym zakresie, jest wnioskodawca.

Mając zatem na względzie powyższe IZ stwierdziła, że w złożonym wniosku aplikacyjnym - informacje, które mogą stanowić potwierdzenie posiadanego potencjału kadrowego - przedstawiono wyłącznie w odniesieniu do jednej osoby, tj. [...].

Zdaniem IRP, wątpliwym jest wykonywanie wszystkich funkcji (tj. kierownik projektu, świadczenie form wsparcia) przez jedną osobę, gdzie zgodnie z informacjami przedstawionymi we wniosku, liczba godzin pracy zaplanowana dla kierownika projektu wynosi 140 godz./mc, przy jednoczesnym świadczeniu form wsparcia w projekcie. Argumentem, który wpłynął na obniżenie liczby przyznanych punktów w subkryterium nr 1 był również argument dotyczący zaplanowanego w projekcie pośrednictwa pracy, jako usługi zleconej, co świadczy o braku potencjału kadrowego, tj. braku osób świadczących oferowane formy wsparcia w projekcie. Analizując zapisy wniosku stwierdzono, iż w projekcie zaplanowano pośrednictwo pracy, jako zewnętrzną usługę zleconą podmiotowi, który posiada wpis do KRAZ. Wnioskodawca w części M.1.1. WN wyjaśnił, iż podmioty takie najlepiej znają regionalny rynek pracy i posiadają szeroki zakres kontaktów. Stwierdzono, iż zapisy Regulaminu konkursu nie wykluczają zlecania usług podmiotom zewnętrznym. Natomiast, zgodnie z zapisami Instrukcji, obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie w szczególności obecnie posiadanego potencjału. W związku z tym - zdaniem IRP - eksperci słusznie obniżyli punktację w niniejszym subkryterium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 września 2018 r. oddalił skargę wnioskodawcy.

Według Sądu I instancji zaskarżone rozstrzygnięcie protestu jest zgodne z art. 37 ust. 1, art. 45 ust 4 oraz art. 57 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017r., poz. 1460 - dalej: u.z.r.p. lub ustawa wdrożeniowa). IZ dokonała bowiem weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryteriów i zarzutów objętych protestem skarżącej, odnosząc się przy tym do wszystkich spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii i podniesionych zarzutów. Organ przedstawił własną argumentację dotyczącą oceny projektu w ramach zaskarżonego kryterium i w granicach zaskarżenia. Ocena ta jest uznaniowa, ale nie dowolna. WSA ocenę tą w pełni podzielił.

WSA przypomniał, że projekt uzyskał negatywną ocenę na etapie oceny obligatoryjnych kryteriów merytorycznych punktowych, ponieważ nie uzyskał minimum punktowego, tj. 6 pkt. w ramach kryterium "Zdolność do efektywnej realizacji projektu". Ocena ww. kryterium odbywała się w ramach dwóch subkryteriów, tj. Potencjał Wnioskodawcy/partnerów oraz Doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów. W ramach ww. kryterium, pierwszy z oceniających przyznał 5 pkt, a drugi 4 pkt, co oznacza średnią ocenę 4,5 pkt, zamiast wymaganych 6 pkt.

Według Sądu I instancji brak jest podstaw uzasadniających podważenie argumentacji zaprezentowanej przez IZ. Niepodważalną kwestią jest, że składając wniosek o dofinansowanie skarżąca powinna precyzyjnie i wyczerpująco przedstawić w jego treści wszelkie elementy i dane istotne z punktu widzenia kryteriów oceny, określone w regulaminie konkursu oraz w stosownym załączniku do tego regulaminu. Okoliczność ta została wyraźnie określona w instrukcji wypełnienia wniosku. Wnioskodawca w tego typu konkursie powinien nadto zdawać sobie sprawę, iż złożenie wniosku oznacza uczestnictwo w pewnego rodzaju konkurencji-rywalizacji, w ramach której jego wniosek podlega specjalistycznej ocenie i porównaniu z innymi projektami, dokonywanej przez wyspecjalizowane do tego podmioty bazujące na swojej wiedzy i doświadczeniu.

W ocenie WSA treść wniosku pozwala stwierdzić, że IZ prawidłowo wyjaśniła, że na wykazanie potencjału kadrowego wnioskodawca zaoferował przede wszystkim informacje dotyczące jednej osoby, tj. siebie samej, przy czym w projekcie pełni ona różne funkcje (tj. wnioskodawca, kierownik projektu, świadczenie form wsparcia). Wskazała równocześnie, że liczba godzin pracy zaplanowana tylko dla kierownika projektu (tj. [...]) wynosić miała 140 godz./mc, przy jednoczesnym świadczeniu form wsparcia w projekcie. Powyższe dane zasadnie oceniono zatem jako wskazujące na słabości w zakresie potencjału kadrowego. Wątpliwym jest bowiem wykonanie większości wskazanych zadań, zaplanowanych w projekcie przez jedną i tę samą osobę.

WSA zauważył, że wnioskodawca wymienił co prawda dwie inne osoby, które posiadają doświadczenie w realizacji projektów POKL oraz w dziedzinie rozliczania projektów UE. Natomiast z bardzo ogólnego opisu, trudno jest stwierdzić m.in., jaki jest zakres ich zadań, jaka jest ich rola w zakresie merytorycznej realizacji projektu.

O braku stosownego potencjału kadrowego świadczyć też może ujęcie w projekcie pośrednictwa pracy, jako usługi zleconej. Powyższe wynika zapewne z braku osób świadczących oferowane formy wsparcia w projekcie. Wprawdzie zapisy Regulaminu konkursu nie wykluczają zlecania usług podmiotom zewnętrznym jednakże skoro wnioskodawcy mają obowiązek wykazania potencjału posiadanego w dacie składania wniosku to niewątpliwie konieczność zlecania tego typu usług słusznie - w skali porównawczej - powodować może obniżenie punktacji w niniejszym subkryterium podmiotom zlecającym te usługi podmiotom zewnętrznym.

W kwestii subkryteruim - Doświadczenie Wnioskodawcy skarżąca powoływała się na jedyny realizowany na terenie województwa [...] projekt, który w świetle zapisów mógł stanowić potwierdzenie posiadanego doświadczenia, zatytułowany "Czas na akcję: AKTYWIZACJA!" w ramach działania 9.1.2 RPO WM. Był on przewidziany na okres od października 2017 r. do czerwca 2019 r., jednakże na moment zamknięcia naboru wniosków w przedmiotowym konkursie, tj. styczeń 2018 r. jego realizacja trwała zaledwie 4 miesiące z 20, na jakie został przewidziany. Trudno więc w istocie było przyjąć, żeby skarżąca posiadała wymagane doświadczenie w realizacji podobnego typu wniosków, dodatkowo realizowanych na terenie Województwa [...]. Fakt, iż instrukcja wypełniania wniosku nie stanowi o konieczności wykazania w ramach tego kryterium tylko projektów zakończonych jest oczywisty jednakże zakres zaawansowania realizacji projektu, niewątpliwie nie przekreśla konieczności oceny czy w danych okolicznościach sprawy, można mówić o takim doświadczeniu, czy nie. Zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły więc wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Dalej WSA wskazał, że wnioskodawca wymienił inne projekty, które miały stanowić potwierdzenie posiadanego doświadczenia, jak świadczenie usług poradnictwa psychologicznego, a także projekty zrealizowane przez partnera, tj. [...] (SlM). Projekty te, realizowane poza terenem województwa [...], charakteryzują się jednak odmienną specyfiką, a także grupą docelową, aniżeli projekty skierowane do osób znajdujących się w trudnej sytuacji na rynku pracy, zatem trudno jest uznać wskazane doświadczenie za w pełni adekwatne.

Także punktacja dotycząca potencjału technicznego nie nasuwała wątpliwości Sądu I instancji, co do jej adekwatności. W ocenie WSA nie jest bowiem uzasadnione twierdzenie jakoby IOK i IZ miały wykluczać projekty wnioskodawców, którzy nie są właścicielami lokali, w których projekt będzie realizowany. Taka argumentacja - jest zdaniem WSA - chybiona. Najem powierzchni do organizacji szkoleń nie został wykluczony, jednakże jest on niżej punktowany, niż projekty, które bazują na własnej bazie szkoleniowej, mając przy tym w oczywisty sposób większy potencjał w działaniu. Nie było przy tym istotne miejsce siedziby podmiotu ani też powszechny w obrocie (akcentowany przez wnioskodawcę) najem powierzchni sal na cele szkoleniowe. Słusznie organ ocenił, iż większy potencjał techniczny ma podmiot dysponujący takimi salami niż pozyskujący je w drodze doraźnego wynajmu.

Również w zakresie deklarowanego wyposażenia - w kontekście potencjału technicznego wnioskodawcy - ocena IOK, a następnie IZ była prawidłowa. Wnioskodawca podał, iż dysponuje urządzeniami biurowymi, nie precyzując ani ich rodzaju, ani wieku, ani liczby. Wskazał jedynie, iż potencjał techniczny stanowią: urządzenia biurowe, drukarki, ksero, projektory multimedialne, laptopy. Jest to zatem niewątpliwie zapis ogólny, na podstawie którego trudno jest stwierdzić, czy wykazany sprzęt jest wystarczający do realizacji projektu.

Powyższe okoliczności w ocenie WSA zasadnie wpłynęły na brak możliwości zmaksymalizowania liczby przyznanych punktów, zwłaszcza iż ocena ekspertów czyniona była w porównaniu z danymi przedstawionymi przez pozostały wnioskodawców aplikujących w konkursie.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca – [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w niezasadnym zaaprobowaniu dokonanej przez organy I i II instancji oceny projektu skarżącej, która to ocena naruszała zasady przejrzystości, rzetelności i równości oraz oparta była na wymogach wobec wniosku nieprzewidzianych w Regulaminie Konkursu oraz załącznikach do niego, w konsekwencji bezpodstawnie przyjmując, że:

- skarżąca nie wykazała odpowiednich zasobów kadrowych oraz potencjału technicznego, pomimo że skarżąca wykazała we wniosku, zgodnie z wytycznymi załącznika nr 1 do Regulaminu Konkursu, posiadanie należytych zasobów kadrowych oraz zasobów technicznych;

- zamiar zlecenia podmiotowi zewnętrznemu usługi pośrednictwa pracy może powodować obniżenie punktacji, podczas gdy taka konsekwencja nie została przewidziana w Regulaminie Konkursu oraz załączniku nr 1 do tegoż Regulaminu;

- brak prawa własności lokali na terenie realizacji projektu potwierdza niewystarczający potencjał techniczny do jego realizacji, pomimo deklarowania przez skarżącą najmu odpowiednich powierzchni biurowych, przy stwierdzeniu, że projekty bazujące na własnej bazie szkoleniowej mają w oczywisty sposób większy potencjał w działaniu,

- realizowany przez skarżącą na terenie Województwa [...] projekt "Czas na akcję: Aktywizacja!" nie potwierdza posiadania przez nią doświadczenia w realizacji podobnego typu projektów, pomimo że w chwili wyrokowania projekt był już realizowany od blisko roku;

- inne projekty wymienione przez skarżącą we wniosku ma charakteryzować odmienna specyfika i odmienna grupa docelowa, pomimo iż były to projekty kierowane do osób pozostających bez zatrudnienia i znajdujących się w trudnej sytuacji na rynku pracy;

2) Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nienależyty, budzący uzasadnione wątpliwości, czy kontrola legalności postępowania organów została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a to poprzez nieodniesienie się przez Sąd w jakikolwiek sposób do szeroko uzasadnionego przez skarżącą zarzutu dotyczącego nieuprawnionego sformułowania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji nowych, niezasadnych zastrzeżeń, które nie były uprzednio wskazane w uzasadnieniu ocen eksperckich;

- art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w oddaleniu skargi, pomimo że istniały podstawy do jej uwzględnienia, oraz uznanie, że organ dokonał oceny wniosku skarżącej w sposób zgodny z zasadami równości, rzetelności i przejrzystości, a także że ocena organów była uznaniowa, ale nie dowolna, podczas gdy ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona niezgodnie z prawem z uwzględnieniem oczekiwań nieznajdujących oparcia w Regulaminie Konkursu i załącznikach do niego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).

Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z żadnym z tych przypadków.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie.

Podnoszona zaś w zarzucie okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie ustosunkował się merytorycznie do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, mogłaby stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 470/08 LEX 513058). Jednakże autor skargi kasacyjnej takiego wpływu nie wykazał.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mógł odnieść zamierzonego skutku powołany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 u.z.p.r., sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kasator zarzucił naruszenie tego przepisu poprzez jego niezastosowanie. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że ocena wniosku projektu została dokonana z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności i równości oraz oparta była na wymogach wobec wniosku nieprzewidzianych w Załączniku nr 1 do Regulaminu konkursu, co niezasadnie zaaprobował Sąd I instancji. Według autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął za organem, że skarżąca: nie wykazała odpowiednich zasobów kadrowych oraz potencjału technicznego, zlecenia podmiotowi zewnętrznemu usługi pośrednictwa pracy, braku prawa własności lokalu na terenie realizacji projektu, realizowanie przez skarżącą projektu "Czas na akcję: Aktywizacja!" oraz inne projekty – nie są potwierdzeniem posiadania przez nią doświadczenia w realizacji podobnego typu projektów.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, który zaakceptował ocenę projektu dokonaną przez organ.

Na wstępie należy przypomnieć, że w zarzucanym przez autora skargi kasacyjnej art. 37 ust. 1 u.z.p.r. zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, tj.: przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 u.z.p.r. - stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (zob. J. Jaśkiewicz, Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 – 2020; LEX/el. 2014 nr 208524).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku podejście Sądu I instancji do interpretacji oraz zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 37 ust. 1 u.z.r.p. nie daje podstaw aby twierdzić, że jest ono nieprawidłowe.

Na obecnym etapie postępowania nie ma konieczności powtarzania uzasadnienia oceny projektu według spornego kryterium "Zdolność do efektywnej realizacji projektu" w ramach dwóch subkryteriów, tj. Potencjału wnioskodawcy/partnerów oraz Doświadczenia wnioskodawcy/partnerów, dokonanej przez organ, zgodnie z wytycznymi Załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu, co słusznie podzielił Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie tę ocenę w pełni akceptuje i uznaje za swoją.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - nie doszło do naruszenia zarzucanego art. 37 ust. 1 u.z.p.r., gdyż organ przeprowadził ocenę projektu zgodnie z regulaminem konkursu, tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnił wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji.

Z uwagi na powyższe nie został również naruszony przez Sąd I instancji art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a, który autor skargi kasacyjnej powiązał z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. podnosząc, że istniały podstawy do uwzględnienia skargi, gdyż ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona niezgodnie z prawem.

Odnosząc się do tych zarzutów na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1.

Podkreślenia wymaga, że ocena projektu byłaby przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, gdyby m.in. naruszono zasady normatywne, określone w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. Z racji tego, że w rozpoznawanej sprawie przy ocenie projektu skarżącej nie doszło do naruszenia zasad, o których mowa w art. 37 ust. 1 u.z.r.p., to Sąd I instancji słusznie zaakceptował tę ocenę oddalając skargę wniesioną przez skarżącą [...] na rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).