Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 606/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr. / Sędziowie WSA Ewa Rynczak Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 18 grudnia 2003r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta stwierdza niezgodność zaskarżonej uchwały z prawem


UZASADNIENIE

II SA/Kr 606/06

UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia [...].1999 r. przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta w dzielnicy G., obejmującego m. in. działkę nr [...], położoną w T., stanowiącą własność M. K. M. K. wniosła w stosunku do tego projektu zarzut, którego Rada Miejska w T. nie uwzględniła uchwałą z dnia [...].2001 r. Ponieważ w toku postępowania wniesiono również inne protesty i zarzuty, projekt planu został zmieniony i ponownie wyłożony do publicznego wglądu. I w tym wypadku M. K. wniosła zarzut, którego Rada Miejska w T. nie uwzględniła uchwałą z dnia [...].2002 r. M. K. wniosła od tej uchwały skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2003 r. (II SA/Kr 2074/02) stwierdził jej nieważność. Doszło więc do kolejnego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu.

W dniu [...].2003 r. M. K. złożyła kolejny zarzut do wskazanego wyżej projektu planu podnosząc, że nieuzasadnione jest projektowanie drogi 10 KDx o długości [...] m, która będzie obsługiwać tylko jedną działkę, gdy wystarczy zrobić krótki dojazd od drogi 19 KLn. Dlatego też wyraziła ona zgodę na budowę tylko jednej drogi przez działki leżące pod liniami wysokiego napięcia podnosząc, że przy obecnym projekcie nikt nie będzie chciał budować domu w pobliżu tych linii. Podniosła również, że projekt nie został przekonsultowany z mieszkańcami.

Rada Miejska w T. uchwałą z dnia [...].2003 r., Nr [...] postanowiła nie uwzględnić zarzutu M. K.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że działka nr [...], położona w T. przy ulicy [...] w obowiązującym planie przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o symbolu 13.MN.2.lV, przedzielona dwukrotnie drogą o symbolu 13.KDn., oraz jeden raz drogą o symbolu 13.KDn. i jeden raz drogą o symbolu 13. KLn poza granicą opracowania. Teren jest zabudowany domem jednorodzinnym i budynkami gospodarczymi. Projekt planu zakłada powstanie kilku działek budowlanych, które będą obsługiwane przez drogę o symbolu 10.KDx. Natomiast droga 19.KLn jako droga osiedlowa lokalna jest jednym z ważniejszych elementów projektu planu. W granicach opracowania projektu planu przebiega przez działkę nr [...] dwukrotnie. Proponowane rozwiązanie w wyłożonym projekcie planu pozwala na bardziej racjonalne i ekonomiczne wykorzystanie terenu. Projektowana droga o symbolu 10.KDx wymagać będzie przebudowy ogrodzenia na odcinku około 120 m. Natomiast droga o symbolu 19.KLn nie narusza ogrodzenia wnoszącej zarzut.

Podniesiono, że droga osiedlowa lokalna o symbolu 19.KLn jest podstawowym elementem układu komunikacyjnego w projekcie planu osiedla [...]. Stanowi ona kontynuację połączeń od ulicy [...] poprzez ulicę [...] w kierunku centralnie położonych obszarów osiedla. Taka lokalizacja stanowi jedyną możliwość rozwiązania problemów komunikacyjnych w tej części obszaru. Podkreślono fakt, że przeznaczenie ok. 560 m kw. działki pod budowę drogi 19.KLn, jak również ok. 230 m kw. pod budowę drogi 10.KDx nie uniemożliwi racjonalnego zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do kwestii braku konsultacji treści projektu planu z właścicielami działek, Rada Miejska stwierdziła, że powyższe jest niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Z art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że cała procedura planistyczna jest jawna, począwszy od ogłoszenia w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na indywidualnych zawiadomieniach na piśmie wszystkich właścicieli nieruchomości, których interes prawny może być naruszony w drodze ustaleń planu. Charakter społecznej konsultacji ma publiczne wyłożenie projektu planu, z którym każdy może w oznaczonym terminie się zapoznać. Skutkiem tego może być złożenie protestu lub zarzutu, które następnie podlegają rozpatrzeniu przez właściwe organy. Z powyższego wynika - w ocenie organu planistycznego, że w tej części zarzut można uznać za bezzasadny.

Podniesiono, że plan zagospodarowania przestrzennego jest instrumentem, przy pomocy którego gmina kształtuje politykę przestrzenną do czego jest zobligowana poprzez art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym dotyczące planowania, tworzenia i budowania poprawnych rozwiązań komunikacyjnych, zapewniających ład przestrzenny oraz bezpieczeństwo ludzi i mienia przy jak najbardziej racjonalnym wykorzystaniu terenu należącego do skarżącej. Uwzględniono również treść art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z którego wynika obowiązek zagwarantowania w prawie inwestycyjnym dostępu do drogi publicznej osobom trzecim.

M. K. złożyła na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o "odrzucenie projektu budowy nowych dróg". Skarżąca podnosi, że nie jest prawdziwe twierdzenie organu planistycznego, że droga 10 KDx jest niezbędna, bo obsługuje 5 domów planowane nowe działki, gdyż obecnie nikt nie dojeżdża tym pasem zieleni do swojego domu. Planowane działki znajdują się na terenie skarżącej, do których ma ona dojazd od ulicy [...], bez potrzeby przebudowy ogrodzenia, jaka będzie konieczna jeśli powstanie droga 10 KDx. Zdaniem skarżącej drogi powinny być planowane na terenie tych właścicieli, którzy te drogi chcą. Nie powinno się zabierać terenu pod drogi po to, żeby wyznaczać działki pod liniami wysokiego napięcia, a obecny plan jest wystarczający niepotrzebne są jego zmiany. Tym bardziej, że projekt planu nie jest konsultowany z właścicielami, którzy najbardziej na jego realizacji tracą. Skarżąca wskazuje także, że nie jest prawdą że większość właścicieli akceptuje projekt planu.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w T. wniosła o jej oddalenie. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej wyjaśniono, że projektowane drogi na terenie osiedla są zasadne i potrzebne dla prawidłowego i bezpiecznego funkcjonowania osiedla, przy założeniu minimalnego parametru tych dróg, co z kolei prowadzi do ograniczenia terenów należących do osób prywatnych, które muszą być wykupywane na cele publiczne. Nie jest możliwe zaprojektowanie układu komunikacyjnego na terenach tylko tych właścicieli, którzy chcą powstania nowych dróg mogących obsłużyć komunikacyjnie teren pod zabudowę mieszkaniową jest to sprzeczne z zasadami projektowania urbanistycznego. Układ pól stwarza sytuację, w której działki są bardzo długie i bardzo wąskie. Taka konfiguracja działek powoduje powstanie układu komunikacyjnego, w którym projektowane drogi muszą przecinać nawet kilkakrotnie działki na ich szerokości.

Co do kwestii zasadności sporządzania planu, którego dotyczy skarga, organ planistyczny zwrócił uwagę, że obowiązujący miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta T. pochodzący z 1991 r. z dniem 31 grudnia 2003 r. utracił swoją ważność. Dlatego też zarzut o braku zasadności dokonywania zmian stał się bezpodstawny ze względu na skutki wynikające z nowego stanu prawnego.

W zakresie zarzutu braku zapewnienia skarżącej udziału w postępowaniu planistycznym, stwierdzono, że udział zainteresowanych w tym postępowaniu reguluje art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a polega on na zawiadomieniu ich O wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie poprzez ogłoszenia prasowe, ogłoszenia w miejscach publicznych, indywidualne zawiadomienie każdorazowo skierowane bezpośrednio do uczestników postępowania. Jawność tej procedury polega również na publicznym wyłożeniu projektu planu w terminie i miejscu publicznie oznaczonym. Akta sprawy wskazują na to, że wszystkie te powinności Gmina Miasta T. wykonała, a wnosząca skorzystała ze swych praw.

W przekonaniu organu planistycznego podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Obszerny teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe musi mieć stworzony układ komunikacyjny dający gwarancję dojazdu do głównych dróg miejskich. Układ ten musi być zgodny z prawem i bezpieczny dla ludzi i mienia. Przy tworzeniu zupełnie nowej części mieszkaniowej [...] nie było możliwe utrzymanie istniejącego stanu komunikacyjnego, dlatego też powstanie w tym rejonie nowych 35 działek budowlanych nie może być obsługiwanych tylko jedną drogą gdyż byłoby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ta zasada powoduje również, że nie jest możliwe stworzenie układu komunikacyjnego na terenach należących tylko do zainteresowanych właścicieli. Organ planistyczny podnosi, że zaskarżona uchwała zgodna jest z treścią art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż zawiera ona uzasadnienia faktyczne i prawne.

Wyrokiem z dnia 12 września 2005 r. (II SA/Kr 249/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały - przede wszystkim uzasadnienie prawne - nie jest prawidłowe. W aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treści uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie pozwala to na zweryfikowanie poprawności postępowania poprzedzającego zaskarżone rozstrzygnięcie jak i samego rozstrzygnięcia. Nie można także ustalić legitymacji M. K. do złożenia zarzutu do projektu planu.

Z zastrzeżeniem wyżej wskazanego uchybienia w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej uchwały, stwierdzono, że ta część uzasadnienia odpowiada wymogom, jakie powinno spełniać uzasadnienie faktyczne, a zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Uzasadnienie to w jeszcze większym stopniu spełniałoby swoją funkcję, gdyby wyjaśnienia zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę, organ planistyczny przedstawił już w tekście zaskarżonej uchwały. Jednakże prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektu planu powinno obok uzasadnienia faktycznego zawierać również uzasadnienie prawne, a to uzasadnienie uchwały nie jest prawidłowe. Organ ograniczył się do literalnego przytoczenia kilku przepisów wybranych ustaw, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Uzasadnienie takie niewątpliwie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest zatem poprawne. Nie można na jego podstawie ustalić, czy organ planistyczny prawidłowo rozpatrzył okoliczności podniesione w zarzucie oraz czy zbadał indywidualną sytuację wnoszącego zarzut. Nie przedstawiono argumentacji prawnej na uzasadnienie projektowanego rozwiązania planistycznego, a argumentacja faktyczna jest we wskazanym wyżej zakresie niepełna. W tej sytuacji zasadnicze wątpliwości budzi to, czy uzasadnienie zaskarżonej uchwały odzwierciedla prawidłowo stan rzeczy. Nie można też przyjąć, że zgodnie z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym spełnia ono swoją zasadniczą funkcję, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia.

Sąd napisał dalej, że mając na uwadze, że w prowadzonej przez Radę Miejską w T. procedurze planistycznej zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie z dnia 13 stycznia 2003 r. stwierdzający nieważność uchwały Rady Miejskiej w T. z dnia 11 lipca 2002 r., podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania NSA była uchwała odrzucająca poprzedni zarzut M. K., a przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest uchwała odrzucająca zarzut z dnia [...].2003 r. Oznacza to, że w obecnej sytuacji, gdy stwierdzono nieważność dwóch uchwał odrzucających odrębne zarzuty do projektu planu, na organie planistycznym spoczywa obowiązek rozpatrzenia obydwu zarzutów złożonych przez M. K. w toku procedury planistycznej.

W stosunku do w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina Miasta T. wniosła w dniu [...].2005 r. skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi kasacyjnej na okoliczność ustalenia legitymacji M. K. do wniesienia zarzutu, którego dotyczyła unieważniona przez Sąd uchwała.

Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

1) uchybieniu art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez podanie niepełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

2) uchybieniu art. 147 § 1 ww. ustawy w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez wydanie orzeczenia stwierdzającego nieważność uchwały pomimo istnienia ustawowych przeszkód do tego,

3) błędnym przyjęciu, iż zaskarżona uchwała jest sprzeczna z prawem, gdyż narusza art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) w sytuacji, gdy wszystkie wymogi w tej regulacji zostały dochowane.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały nie dostrzegł nierozerwalnego związku między przepisem art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdzono także, iż zaskarżony wyrok został wydany po upływie roku od podjęcia uchwały, a to wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Wreszcie - ustawa o samorządzie gminnym wprowadza dwa stopnie sprzeczności z prawem: istotny i nieistotny. Zaskarżona uchwała jest w istocie zgodna z prawem, a uchybienia Sądu w ocenie tej uchwały doprowadziły do nieprawidłowego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu jej nieważności. Zwrócono także uwagę na wskazania co do dalszego postępowania zawarte w końcowej części uzasadnienia wyroku (art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), które są sprzeczne z charakterem procedury planistycznej i bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2006 r. (II OSK 1427/05) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu NSA stwierdził, że stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie okoliczności przesądzające o nieważności postępowania. Stwierdziwszy, że w niniejszej sprawie okoliczności takie nie występują Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi kasacyjnej Sąd uznał, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez "podanie niepełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Stosownie do regulacji art. 174 pkt 2 ww. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sam fakt przywołania niepełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przy założeniu, że podstawa ta istniała - jak w niniejszej sprawie - nie może być traktowany w kategoriach naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Usprawiedliwionych podstaw nie ma też zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 24 ust. 1 mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzenny, jako że sąd pierwszej instancji prawidłowo wyłożył ten przepis. Stosownie do dyspozycji tego przepisu sąd badał czy zaskarżona uchwała o odrzuceniu zarzutu do przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, dochodząc do przekonania, że uchwała Rady Miejskiej w T., o której mowa, uzasadnienia takiego w istocie nie posiada. Oczywiście ustalenia w tej mierze mogą być w skardze kasacyjnej kwestionowane, ale żeby mogło to odnieść zamierzony skutek, trzeba byłoby zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie tych przepisów postępowania, które umożliwiłyby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę dokonanych ustaleń faktycznych. Sąd kasacyjny może to bowiem czynić wówczas gdy ma ku temu podstawy w skardze kasacyjnej. Wskazanie konkretnych przepisów postępowania, które naruszył sąd pierwszej instancji jest obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną. Obowiązku tego nie może zastąpić szeroki nawet wywód skargi kasacyjnej. Zarzutów tej skargi NSA nie może domniemywać. W konsekwencji wyżej przywołany zarzut skargi kasacyjnej nie można uznać za mający usprawiedliwione podstawy.

Usprawiedliwione podstawy ma natomiast zarzut naruszenia art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wespół z art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to w związku z tym, iż sąd pierwszej instancji przeszedł do porządku nad upływem czasu jaki minął pomiędzy podjęciem przedmiotowej uchwały Rady Miejskiej w T., a orzekaniem o jej legalności w sytuacji gdy stosownie do regulacji art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia organowi nadzorczemu w terminie ustawowo określonym, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Usprawiedliwione podstawy ma też zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku ze wskazaniem (nakazem) sądu pierwszej instancji łącznego rozpatrzenia zarzutu do projektu planu będącego przedmiotem niniejszej sprawy z zarzutem wcześniej wniesionym. Jeżeli bowiem uchwała Rady Miejskiej w T. o odrzuceniu wcześniejszego zarzutu została wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd administracyjny i w wyniku tego dokonano zmian w projekcie planu, umożliwiając stronie złożenie kolejnego zarzutu do projektu planu to żądanie sądu pierwszej instancji powtórnego rozpatrzenia owego wcześniejszego i "skonsumowanego" zarzutu jest pozbawione podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje.

Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.

W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.

Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.

W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza cyt. art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przede wszystkim poprzez brak uzasadnienia prawnego. Organ ograniczył się do przytoczenia przepisów wybranych ustaw, tj. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 19 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie wyjaśniając ich znaczenia w sprawie, ani związku z argumentacją faktyczną. Uzasadnienie takie niewątpliwie nie spełnia wymogu wyjaśnienia przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie, a także nie przedstawia sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie faktyczne jest również nie pełne, a jego ustaleń nie da się w pełni zweryfikować z uwagi na to, że w aktach sprawy brakuje dokumentacji, na którą w treści uzasadnienia powołuje się organ planistyczny. Nie można także ustalić legitymacji M. K. do złożenia zarzutu do projektu planu, gdyż w aktach brakuje dokumentacji pozwalającej ustalić, że ma ona tytuł prawny do działki nr [...] położonej w T.

W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), wymagającym umieszczania w uchwałach odrzucających zarzuty do projektu planu zagospodarowania przestrzennego faktycznego i prawnego uzasadnienia. Okoliczność ta uzasadnia stwierdzenie nieważności tej uchwały. Jednakże, ponieważ od jej wydania upłynął już rok, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej niezgodności z prawem, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).