Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 685/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
odrzucono skargę 1 skarżącego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skarg Z. K., W. K. i J. K. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. odrzuca skargę Z. K. II. w uwzględnieniu skarg W. K. i J. K. uchyla zaskarżone postanowienie; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących W. K. i J. K. kwotę po 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki decyzją nr [...] z dnia 9 lutego 2015 r. znak: [...] nakazał Z.K. rozbiórkę wybudowanego przyłącza kanalizacyjnego do budynku nr [...] przy ul. [...] w K. , wykonanego bez wymaganego zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej.

W dniu 4 marca 2015 r. odwołania od powyższej decyzji złożyli W.K. i J.K.-S.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r. znak: [...] , wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 123 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania W.K. .

W uzasadnieniu WINB wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona Z.K. oraz J.K.-S 16 lutego 2015 r. Zatem W.K. , który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, mógł złożyć swoje odwołanie najpóźniej 2 marca 2015 r. Skoro zaś uczynił to 4 marca 2015 r., to, w ocenie WINB, należało stwierdzić niedopuszczalność tego odwołania.

Skargi na postanowienie WINB w K. wnieśli Z.K. , W.K. i J.K.-S. , którzy zarzucili, że doręczenie decyzji organu I instancji było nieprawidłowe. Podnieśli, że przesyłkę pod nieobecność adresatów oddano do rąk małoletniej A.S. , nie dokonując stosownych adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W odpowiedzi na skargę MWINB w K. pozostawił rozstrzygnięcie sprawy do uznania Sądu. Organ podał, że po rozważeniu zarzutów podniesionych w skardze przywrócił J.K.-S. termin do wniesienia odwołania od opisanej wyżej decyzji PINB w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skarga Z.K. podlegała odrzuceniu z następujących względów:

Z.K. została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 18 czerwca 2015 r., by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi uzupełniła braki skargi poprzez nadesłanie dwóch egzemplarzy skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Ponadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 22 czerwca 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy powyższych zarządzeń zostały doręczone skarżącej 1 lipca 2015 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Skarżąca nie uzupełniła opisanych wyżej braków formalnych skargi w zakreślonym terminie.

Stosownie do art. 220 § 3 ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga na wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Natomiast art. 47 § 1 ppsa stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Zatem skarżący, oprócz egzemplarza skargi przeznaczonego dla sądu, jest zobowiązany dołączyć również odpisy skargi i załączników w liczbie odpowiadającej ilości stron postępowania. Brak odpowiedniej ilości odpisów skargi należy traktować jako brak formalny skargi, do uzupełnienia którego sąd wzywa skarżącego na podstawie art. 49 § 1 ppsa. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 ppsa skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.

Skoro Z.K. , pomimo wezwania, nie uiściła należnego wpisu ani nie nadesłała wymaganej ilości odpisów skargi, należało na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ppsa orzec jak w punkcie I sentencji.

Natomiast skargi W.K. i J.K.-S. były zasadne i skutkowały uchyleniem zaskarżonego postanowienia.

Niedopuszczalność odwołania W.K. WINB w K. uzasadnił tym, że nie brał on udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a więc mógł wnieść swoje odwołanie w terminie otwartym dla pozostałych stron postępowania, czyli Z.K. i J.K.-S. Organ przyjął, że decyzję organu I instancji doręczono tym osobom 16 lutego 2015 r., a więc W.K. mógł wnieść odwołanie najpóźniej 2 marca 2015 r. Jak wskazano wyżej, sam MWINB uznał, że doręczenia decyzji organu I instancji w stosunku do Z.K. i J.K.-S. były wadliwe, ponieważ przesyłkę oddano do rąk osoby małoletniej. To zaś stanowiło naruszenie art. 46 kpa, który dopuszcza dokonanie doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi adresata. Opisane wyżej okoliczności jednoznacznie wskazują, że zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania zostało wydane z naruszeniem art. 134 kpa w związku z art. 129 § 2 kpa, które to naruszenia niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy. Skoro bowiem doręczenia decyzji organu I instancji Z.K. i J.K.-S. były wadliwe, to przy ocenie dopuszczalności odwołania W.K. organ błędnie kierował się datą doręczenia decyzji PINB dla tych osób, a co za tym idzie, niezasadnie uznał, iż wniesienie odwołania przez W.K. w dniu 4 marca 2015 r. nastąpiło po terminie i było niedopuszczalne. Faktyczne doręczenie stronom postępowania nastąpiło bowiem dopiero w marcu 2015 r. (po powrocie J.K.-S. z zagranicznej delegacji).

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie II sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz W.K. oraz J.K.-S. po 100 zł, co stanowiło zwrot kwot uiszczonych przez te osoby tytułem wpisów od skarg.