Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 641/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 3, art. 8, art. 39, art. 41
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na spłatę długu wobec Urzędu Gminy S. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 9, art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 – dalej jako "u.p.s."), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

We wniosku z dnia 31 stycznia 2018 r. T. G. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w L. o przyznanie pomocy finansowej na (m.in.) spłatę zaległego podatku rolnego na rzecz Gminy S.

W piśmie z dnia 7 lutego 2018 r. T. G. ponowiła powyższą prośbę podnosząc, że prowadzona z tytułu zaległości podatkowych egzekucja powoduje obciążenie jej dodatkowymi kosztami.

Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Kierownik [...] MOPR w L. – działając z upoważnienia Prezydenta Miasta L. – decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania T. G. zasiłku celowego na zaspokojenie zgłoszonej potrzeby.

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku postępowania ustalono, iż strona jest osobą samotnie gospodarującą. W miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku uzyskała dochód z tytułu emerytury w kwocie [...]zł, pomniejszony

o kwotę potrąceń administracyjno-sądowych, a także dochód z gospodarstwa rolnego w kwocie [...]zł. Łączny dochód wnioskodawczyni wyniósł zatem [...] zł i przekroczył ustawowe kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, ustalone na kwotę [...]zł. Organ uznał wobec tego, że zasiłek celowy stronie nie przysługuje. Ponadto podkreślił, że osoby posiadające gospodarstwo rolne zobowiązane są do dokonywania opłaty podatku rolnego kwartalnie w czterech ratach. Oznacza to, że za okres trzech miesięcy wysokość podatku wynosiła [...] zł, co miesięcznie stanowi kwotę około [...] zł. W ocenie organu pierwszej instancji należność w tej wysokości nie stanowi nadmiernego obciążenia budżetu domowego strony, przy uwzględnieniu posiadanego przez nią stałego dochodu w postaci świadczenia emerytalnego. Strona, nie płacąc regularnie opłat z tytułu podatku rolnego, doprowadziła natomiast do powstania zaległości, których zwrotu Gmina dochodziła w postępowaniu sądowym. Powstałe koszty sądowe i egzekucyjne znacząco zwiększyły kwotę należności obciążającej T. G.. Zdaniem organu, wnioskodawczyni nie wykorzystuje jednak własnych możliwości ku poprawie sytuacji materialnej, związanych z posiadaniem gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo to może bowiem przekazać w użytkowanie lub dzierżawę, choćby za koszt regulowania podatku rolnego. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że ze świadczenia emerytalnego dokonywane są potrącenia tytułem spłaty należności wobec Gminy. Argumentując orzeczoną odmowę organ ponadto wskazał, w jakim zakresie dotychczas udzielił stronie pomocy. Zaznaczył, że nie posiada wystarczających środków finansowych na pokrycie wszystkich potrzeb osób kwalifikujących się do uzyskania pomocy i w pierwszej kolejności zmuszony jest zabezpieczyć elementarne potrzeby osób znajdujących się w gorszej sytuacji niż wnioskodawczyni, całkowicie pozbawionych dochodu i nieposiadających możliwości samodzielnej poprawy swojej sytuacji materialnej.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji T. G. zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących wysokości osiąganego przez nią dochodu. Strona podniosła, że nigdy nie była rolnikiem i nie uzyskuje żadnego dochodu z posiadanego gospodarstwa rolnego, a tym samym nie rozumie, dlaczego dochód z gospodarstwa został uwzględniony przez organ pierwszej instancji. Odwołująca podkreśliła, że nie może sprzedać gospodarstwa rolnego, ponieważ" mieszka tam jej ubezwłasnowolniony syn", który "jest zameldowany na pobyt stały". Jej zły stan zdrowia powoduje jednocześnie, że nie może ona podjąć pracy w gospodarstwie rolnym, ani tez żadnej innej pracy fizycznej. Podsumowując strona wniosła o wnikliwe przeanalizowanie jej sytuacji zdrowotnej i materialnej oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. (zaskarżoną w niniejszej sprawie) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy szczegółowo przytoczył poczynione w toku postępowania ustalenia, wskazując w tym zakresie, że w dniu 1 lutego 2018 r. przeprowadzony został rodzinny wywiad środowiskowy, który wykazał, że od czasu poprzedniego wywiadu środowiskowego z dnia 18 grudnia 2017 r. sytuacja wnioskodawczyni nie uległa zmianie. T. G. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Mieszka na stancji w jednorodzinnym domu, zajmując jeden pokój z dostępem do kuchni i łazienki. Źródłem jej dochodu jest emerytura w kwocie [...]zł. Z powodu prowadzonej egzekucji stronie nie otrzymuje jednak tego świadczenia w pełnej wysokości, lecz w kwocie [...]zł. T. G. jest właścicielką gospodarstwa rolnego na terenie gminy S. o powierzchni [...] ha fizycznych, co stanowi [...] ha przeliczeniowych. W. dochodu z tego gospodarstwa, ustalona zgodnie z art. 8 ust. 9 u.p.s., wynosi [...] zł. ([...] ha x [...] zł). Miesięczny dochód strony łącznie opiewa zatem na kwotę [...]zł. Strona pozostaje pod stałą kontrolą lekarzy specjalistów z powodu licznych schorzeń (ortopedycznych, kardiologicznych, pulmonologicznych, dermatologicznych, alergologicznych, neurologicznych, gastrologicznych, laryngologicznych i chirurgicznych). Wraz z wnioskiem przedstawiła skierowania do poradni leczenia osteoporozy, chirurgicznej, neurologicznej i otolaryngologicznej a także kopie recept na łączną kwotę [...]zł, a także fakturę z dnia 3 stycznia 2018 r. Do stałych wydatków strony należą: opłata za stancję - [...] zł, opłata za wywóz śmieci - [...] zł, opłata za energię elektryczną - [...] zł, a także koszty związane

z zakupem leków i leczeniem.

Wobec powyższych ustaleń Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że uzyskiwany przez T. G. dochód przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (634,00 zł), co oznacza, że strona nie spełnia warunku uzyskania nieodpłatnej pomocy w formie zasiłku celowego, na podstawie art. 39 u.p.s. Kolegium podzieliło również stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie uznania, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie stronie pomocy na podstawie art. 41 u.p.s. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw aby uznać, że w kategorii celów pomocy społecznej mieści się pokrywanie spłaty zadłużenia powstałego w skutek nieregulowania zobowiązań publicznoprawnych, jakimi są zobowiązania podatkowe. Strona, posiadając stałe źródło dochodu, miała ponadto możliwość regulowania na bieżąco ww. zobowiązań, ewentualnie mogła wydzierżawić gospodarstwo za czynsz dzierżawny w formie płatności podatku.

Kolegium za bezpodstawny uznało zarzut strony kwestionujący zasadność uwzględnienia, przy ustalaniu jej sytuacji dochodowej, dochodu z gospodarstwa rolnego. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że przepis art. 8 ust. 9 u.p.s. określa tzw. ryczałtowy tryb ustalania dochodu osiąganego z gospodarstwa rolnego. Przepis ten dla celów udzielenia świadczeń z pomocy społecznej przyjmuje apriorycznie, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości [...] zł. Nie przewiduje on jakichkolwiek wyjątków od przyjętej w nim zasady. Oznacza to, że z punktu widzenia powołanego przepisu bez znaczenia jest okoliczność, czy gospodarstwo rolne jest uprawiane, czy też nie i z jakiego powodu oraz czy rzeczywiście przynosi ono dochody (organ powołał się w tym kontekście na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 724/09 i z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1292/09).

Końcowo Kolegium przyznało rację twierdzeniu, że organ pomocy społecznej musi brać pod uwagę konieczność zaspokojenia w pierwszej kolejności podstawowych potrzeb bytowych osób, które nie posiadają jakichkolwiek dochodów, co przy niedostatecznej ilości środków, jakimi dysponują organy pomocy społecznej także nie zawsze jest możliwe. Ośrodki pomocy społecznej muszą w sposób racjonalny gospodarować swoimi środkami, a z uwagi na ograniczone środki zobowiązane są do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb w odniesieniu do ogólnej liczby ubiegających się pomoc. Odnosząc tę kwestie do okoliczności niniejszej sprawy Kolegium podkreśliło, że inny wniosek T. G. z dnia 31 stycznia 2018 r. został przez organ pierwszej instancji uwzględniony poprzez przyznanie stronie zasiłku celowego na pokrycie w części kosztów zakupu leków i leczenia w kwocie [...]zł. Ponadto dwoma odrębnymi decyzjami przyznano stronie pomoc na zakup posiłku lub żywności w styczniu 2018 r. i marcu 2018 r. w kwotach po [...] zł, a następnie odstąpiono w całości od żądania zwrotu wydatków na te świadczenia. W ocenie Kolegium nie można zatem zarzucić organowi pierwszej instancji bezczynności i bierności w rozwiązywaniu problemów strony w zaspakajaniu potrzeb.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. G. stwierdziła, że nie jest w stanie być mądrzejsza od MOPR. Natomiast prawnicy w SKO mają dostęp do przepisów i najlepiej wiedzą jak pomóc, jak zaszkodzić. Ponadto skarżąca wytknęła członkom Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak zrozumienia dla jej trudnej sytuacji życiowej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być natomiast odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego, który zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie powyższego świadczenia uwarunkowane jest jednak zachowaniem kryterium dochodowego, które w czasie orzekania w niniejszej sprawie przez organy obu instancji w przypadku osoby samotnie gospodarującej – stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1058 – obwiązujące do dnia 30 września 2018 r.) - wynosiło 634,00 zł. Tymczasem zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że dochód skarżącej, będącej – co pozostaje poza sporem – osobą samotnie gospodarującą, przekracza ww. kryterium dochodowe. W świetle przepisów u.p.s. nie można bowiem uznać, że na dochód skarżącej składa się wyłącznie kwota [...]zł, wypłacana jej z tytułu emerytury w wysokości [...] zł po odjęciu potrąceń komorniczych. Przede wszystkim nie sposób pominąć faktu, że skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego na terenie gminy S., którego powierzchnia wynosi [...] ha fizycznych, stanowiących równowartości [...] ha przeliczeniowych. Okoliczność ta musiała zostać uwzględniona przy ustalaniu wysokości dochodów skarżącej, albowiem zgodnie z art. 8 ust. 9 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia (obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji) przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości [...] zł. Podkreślenia przy tym wymaga, że zawarta w art. 8 ust. 9 u.p.s. regulacja dotycząca sposobu obliczania dochodu z gospodarstwa rolnego ma charakter bezwzględnie wiążący zarówno dla organów administracji jak i dla sądów. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości ustalenia dochodu z gospodarstwa rolnego w innej wysokości niż określona w art. 8 ust. 9 u.p.s., nawet jeśli faktyczny dochód z tego tytułu nie jest uzyskiwany. W konsekwencji dla ustalenia dochodu na potrzeby postępowania w sprawach świadczeń z pomocy społecznej nie ma znaczenia, jakie rzeczywiste dochody osiągane są z gospodarstwa rolnego, ani czy grunt jest w ogóle uprawiany. Decydujący jest tytuł własności lub posiadania gruntu oraz jego zaklasyfikowanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również na możliwość sprzedaży lub dzierżawienia osobie trzeciej gospodarstwa, którego strona nie uprawia, bądź które z jakichkolwiek przyczyn nie przynosi dochodów (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1154/11; z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1292/09; z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 724/09; z dnia 7 grudnia 2009 r., I OSK 724/09; z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 928/10 - wszystkie dostępne w CBOSA). Dodatkowo należy zauważyć, że przepis art. 8 ust. 9 u.p.s. był też przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt K 18/05 (Dz. U. Nr 82, poz. 503), orzekł o jego zgodności z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że skarżąca jest właścicielem wspomnianego wyżej gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha przeliczeniowych, to tym samym nie sposób podważyć prawidłowości ustalenia, że na dochód skarżącej składa się dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości [...] zł), ustalony w sposób ryczałtowy - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 ust. 9 u.p.s. ([...] ha przeliczeniowych x [...] zł). Całkowity dochód strony wynosi natomiast [...] zł, obejmując również emeryturę w kwocie [...]zł. Dochód ten niewątpliwie zatem przekracza ustawowe kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej ([...] zł), co pozbawia skarżącą uprawnienia do uzyskania pomocy w formie zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s. Nie sposób jednocześnie nie zauważyć, że ww. kryterium dochodowe skarżąca przekroczyłaby również, gdyby za jej jedyny dochód uznać emeryturę. Okoliczność, iż świadczenie to wypłacane jest stronie w kwocie pomniejszonej o [...] zł z tytułu potrąceń komorniczych (z tytułu zaległości podatkowych) pozostaje bowiem bez znaczenia w świetle art. 8 ust. 3 u.p.s., z którego wynika, że wyłącznie potrącenia komornicze wynikające ze zobowiązań alimentacyjnych na rzecz innych osób mogą być uwzględnione przy ustalaniu dochodu na potrzeby postępowania z zakresu pomocy społecznej.

Zastrzeżenie w postaci ustawowego kryterium dochodowego nie dotyczy jednak świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 u.p.s. Wobec ustalenia, że dochód skarżącej przekracza kryterium dochodowe, obowiązkiem organów było zatem rozważenie przyznania, na wskazane przez nią potrzeby, pomocy na podstawie art. 41 u.p.s. W niniejszej sprawie również jednak ten obowiązek został przez organy należycie wykonany. Zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt 1), ewentualnie zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (pkt 2). Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego zależy zatem od uznania organu, który nie będąc związany ścisłymi kryteriami przyznania tego świadczenia ustala, czy w danej sprawie ma miejsce "szczególnie uzasadniony przypadek". Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego jest natomiast ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2002 r., sygn. akt SA/Sz 2548/00 – dostępny w CBOSA).

W ocenie Sądu organy administracji w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i zasadnie uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą (również) przesłanki do przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego na podstawie art. 41 u.p.s. Pomimo bowiem obiektywnie trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej T. G., zgłoszonej przez nią potrzeby nie sposób uznać za "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu powyższego przepisu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, pojęcie to dotyczy wyłącznie sytuacji drastycznych, niecodziennych i wykraczających poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I OSK 803/10, LEX nr 745329). Przypadek powodujący przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 u.p.s. nie może tym samym należeć do przypadków zwykłych, powszechnych, zazwyczaj występujących, takich jak właśnie obowiązek uregulowania zobowiązań podatkowych. "Szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu ww. przepisu, to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów kwalifikacyjnych w stosunku do istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, czy tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych, ale do zdarzeń nadzwyczajnych (por. także wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1077/16, LEX nr 2082436).

W świetle powyższych rozważań nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, iż w sytuacji skarżącej, która jest osobą osiągającą stały dochód w wysokości przekraczającej ustawowe kryterium dochodowe, a nadto jest właścicielką gospodarstwa rolnego, z którego – w razie poczynienia odpowiednich starań – mogłaby pozyskać dodatkowe środki finansowe (lub tez przynajmniej uwolnić się od obowiązku samodzielnego ponoszenia podatku rolnego poprzez wydzierżawienia gospodarstwa w zamian za regulowanie tego zobowiązania przez dzierżawcę), i która sporadycznie otrzymuje wsparcie ze źródeł pomocy społecznej – potrzeba zapłaty zaległości z tytułu podatku rolnego nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu art. 41 u.p.s., tym bardziej, że zaległości te nie stanowią nowego problemu, lecz wynikają z notorycznego uchylania się od zobowiązań podatkowych już od kilku lat. Ponadto należy zauważyć, że skoro potrzeba ta wynika z obowiązku uiszczenia daniny publicznej, nieracjonalnym byłoby zaspokojenie jej poprzez przyznanie skarżącej pomocy na pokrycie tej daniny ze środków publicznych przeznaczonych na cele pomocy społecznej, zwłaszcza, że w świetle art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 880 ze zm.) istnieje możliwość zwrócenia się do organu podatkowego o rozłożenie zapłaty podatku na raty bądź umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej wraz z odsetkami.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji ocena sytuacji życiowej skarżącej nie nosi zatem cech dowolności oraz nie przekracza granic uznania administracyjnego, przy czym prowadząc postępowanie wyjaśniające organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienia podjętych przez organy rozstrzygnięć spełniają natomiast wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ) skargę należało oddalić.