Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 570/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 36a ust. 5 pkt 1 i 7, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, 77, 80, 139
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. R. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. nakazał P. R. doprowadzenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego przy ul. P. [...] w L., do stanu poprzedniego, tj. zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] oraz decyzją zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], a tym samym do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], wydaną na skutek odwołania P. R., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakazał P. R., w terminie do 30 września 2010 r. usunięcie gruntu, którego nawiezienie spowodowało poniesienie poziomu terenu działki nr ewid. [...] o ok. 1,70 - 2,00 m. Usunięcie gruntu ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce przy ul. P. [...] w L. oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej nastąpiło wskutek braku jednoznacznego określenia w tej decyzji obowiązku, który miał wykonać inwestor w celu doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem oraz zastosowania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W ocenie organu drugiej instancji, doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z projektem budowlanym nie oznacza doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Stan poprzedni to stan istniejący na gruncie przed rozpoczęciem robót budowlanych. Natomiast stan zgodny z prawem to stan zgodny z projektem budowlanym.

P. R. odstąpił w sposób istotny od warunków udzielonego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] przy ul. P. [...] w L. w ten sposób, że dokonał zmian w zasadniczym ukształtowaniu powierzchni działki. Zgodnie z planem zagospodarowania działki nr [...], budynek mieszkalny realizowany przez inwestora wybudowany powinien zostać na terenie o zróżnicowanym ukształtowaniu. Z powyższych względów zaprojektowane zostały przy budynku mieszkalnym schody zewnętrzne o kilkunastu stopniach (co wynika z rysunków elewacji północnej i wschodniej).

Stwierdzone odstępstwa należy odnieść do tych, o których mowa w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 7 Prawa budowlanego. Dokonana przez inwestora zmiana ukształtowania terenu narusza ustalenia § 23 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zatwierdzonego uchwałą nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2670 z 24 października 2002r.), w którym wprowadzony został zakaz prowadzenia prac niwelacyjnych i nadsypywania terenu w sposób utrudniający odpływ wód opadowych, a także radykalnie zmieniających naturalnie uformowaną rzeźbę terenu. Zdaniem organu, dokonanych zmian w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki nie można zaakceptować w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też brak jest podstaw do nałożenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, lecz zachodzi konieczność zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Organ podkreślił ponadto, że wykonana przez P. R. zmiana ukształtowania terenu na działce nr [...] utrudni realizację inwestycji miejskich w ramach zadania inwestycyjnego: "Budowa ulic w osiedlu S., w kwartale: ul. Ś. – Sz. – P. – L.".

Organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie doprowadzenie zrealizowanych przez inwestora robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem polegać będzie na usunięciu gruntu, który spowodował podniesienie terenu działki nr ewid. [...] o ok. 1,70 m - 2,00 m. Wykonanie tych czynności doprowadzi wykonane roboty do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i pozwoli na realizację obiektu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę, a także umożliwi realizację ciągu pieszego w ramach planowanej inwestycji miejskiej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł P. R., zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 139 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, stanowisko organu co do naruszenia § 23 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez radykalną zmianę naturalnie uformowanej rzeźby terenu działki nr [...] przy ul. P. [...] w L., nie znajduje żadnego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym i jako takie jest bezpodstawne. Skarżący wskazał, iż bezsporny jest fakt wykonania przez niego na tej działce "prac niwelacyjnych", jednakże nie ma' żadnego dowodu na to, aby ta niwelacja zmieniała radykalnie naturalne ukształtowanie terenu lub utrudniała odpływ wód opadowych. Nie ma też żadnego dowodu, iż niwelacji została poddana działka z naturalnie ukształtowaną powierzchnią.

Skarżący podniósł, iż w dniu 28 grudnia 2009 r. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych na działce nr [...] przy ul. P. [...] w L. polegających na budowie altany ogrodowej i utwardzeniu powierzchni gruntu na tej działce. Zgłoszony w związku z tym projekt zagospodarowania działki zawierał m. in. zmienione rzędne wysokościowe. Organ nie wniósł sprzeciwu co do tego zgłoszenia, a zatem, zdaniem skarżącego, stosownie do art. 30 ust. 6 lit. b/ Prawa budowlanego, uznał zgłoszenie - w tym projekt zagospodarowania działki obejmujący zmienione rzędne wysokościowe - za zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co znalazło również wyraz w piśmie z dnia 9 lutego 2010 r. Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta L. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta L., gdzie stwierdzono, że zgłoszenie nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nietrafne w związku z tym są, zdaniem skarżącego, także zarzuty naruszenia projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] maja 2006 r. Plan zagospodarowania działki, obejmujący zmianę jej ukształtowania, został bowiem zmieniony zgodnie z prawem, wskutek niewniesienia przez organ sprzeciwu do zgłoszenia przez skarżącego zamiaru wykonania robót budowlanych.

Skarżący wskazał ponadto, iż nieprawdziwe są twierdzenia, jakoby zmiana wysokości działki nr [...] utrudniała lub uniemożliwiała realizację inwestycji polegającej na budowie ciągu pieszego na działce sąsiedniej oznaczonej numerem 38. Stanowisko takie znalazło się w uzasadnieniu uchylonej decyzji organu pierwszej instancji i zostało podtrzymane w zaskarżonej decyzji, przy czym nie zostało ono dostatecznie uzasadnione wskutek naruszenia wskazanych przepisów procesowych.

Błędne jest stanowisko, iż na budowę ciągu pieszego nie został opracowany projekt budowlany i że istnieje jedynie koncepcja budowy dróg w tym rejonie bez projektowania rzędnych wysokościowych. Skarżący wskazał, iż drogi na osiedlu S., w tym ciąg pieszy na działce nr [...], realizowane są w oparciu o decyzje o pozwoleniu na budowę wydane przez Wydział Architektury i Budownictwa UM w L.: znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz znak: [...] z dnia [...] września 2009 r. Zatem rzędne wysokościowe tych inwestycji są określone i na działce nr [...] nawiązują do rzędnych aktualnie istniejących na działce nr [...].

Powyższe, w ocenie skarżącego, dowodzi, że nie ma żadnego zagrożenia dla realizacji inwestycji na działce nr [...] w związku ze zmianą wysokości działki nr [...] należącej do skarżącego. Przeciwnie, inwestycja na działce nr [...] jest realizowana w nawiązaniu do poziomu działki nr [...], co spowoduje likwidację skarpy na granicy tych działek.

Pominięcie powyższych okoliczności stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., a nałożenie na skarżącego obowiązku określonego w decyzji organu odwoławczego jest sprzeczne z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Roboty budowlane, o których mowa w tym przepisie, mogą bowiem dotyczyć obiektu budowlanego, a nie gruntu.

Wbrew regulacji zawartej w art. 139 k.p.a., organ odwoławczy wydał decyzję na niekorzyść skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Zasadne jest więc żądanie skargi uchylenia tej decyzji.

Projekt budowlany, zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę, obejmujący zadanie inwestycyjne na działce nr [...] przy ul. P. [...] w L. przewidywał, że budynek mieszkalny skarżącego będzie wyposażony w schody zewnętrzne o kilkunastu stopniach (rys. elewacji wschodniej i północnej - k. 4, 6 akt administracyjnych, a w zakresie ukształtowania działki przewidziano pozostawienie istniejącej rzeźby terenu (opis do planu zagospodarowania działki – k. 9 akt administracyjnych).

Z niewadliwych ustaleń organu administracji wynika, że obiekt został zrealizowany w odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego w części dotyczącej schodów zewnętrznych i rzeźby terenu. Wykonany budynek mieszkalny nie zawiera schodów zewnętrznych, a dotychczasowe ukształtowanie terenu zostało zmienione przez wykonanie w północnej i wschodniej części działki, w tym w miejscu, gdzie przewidziane były schody, nasypu ziemnego, co spowodowało podniesienie poziomu powierzchni działki o 1,7 – 2,0 m.

Schody zewnętrzne nie były przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, czego skarżący, co oczywiste, nie kwestionował. Nie zachodzą więc podstawy do formułowania ocen i wniosków co do charakteru i skutków odstępstwa od projektu budowlanego w części dotyczącej tych schodów. Wykraczałoby to bowiem poza granice danej sprawy i byłoby orzeczeniem na niekorzyść skarżącego, czego zakazuje art. 134 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Oceny natomiast wymaga rozstrzygnięcie, które zawiera zaskarżona decyzja.

Podniesienie poziomu powierzchni działki o 1,7 – 2,0 m stanowiło wykonanie nasypu ziemnego, a więc budowli ziemnej, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), czyli obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 tej ustawy), co wymagało robót budowlanych określonych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego, iż wykonane przez niego roboty nie stanowiły robót budowlanych, a do likwidacji ich skutków organ administracji błędnie zastosował przepisy Prawa budowlanego.

Z art. 36a ust. 5 pkt 1 i 7 Prawa budowlanego wynika, że jako istotne należy zakwalifikować odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, jeżeli odstępstwa dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania działki (pkt 1) lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 7).

W rozpoznawanej sprawie w części opisowej projektu zagospodarowania działki wskazano, iż w zakresie ukształtowania terenu przewiduje się pozostawienie istniejącej rzeźby terenu (k. 9 akt administracyjnych). W sytuacji, gdy skarżący podniósł powierzchnię działki (część północna i wschodnia) o około 1,7 – 2,0 m, niewątpliwe jest, iż nastąpiła, wbrew projektowi zagospodarowania, zmiana ukształtowania działki, co w świetle art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego stanowiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Zatem stanowisko organu administracji w tym zakresie uznać należy za zgodne z powołanym przepisem Prawa budowlanego.

Stwierdzenie istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie wyżej wskazanym uprawniało organ administracji, przy uwzględnieniu uregulowania zawartego w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, do rozpatrywania sprawy przy zastosowaniu art. 51 Prawa budowlanego.

Nie oznacza to jednak, że art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, na podstawie którego rozstrzygnięto sprawę w postępowaniu odwoławczym, został prawidłowo zastosowany.

Nie nasuwa zastrzeżeń stanowisko organu wyższego stopnia co do wadliwości rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszoinstancyjny na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W okolicznościach sprawy ten przepis nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, co zasadnie stwierdził i należycie uzasadniał organ odwoławczy.

Natomiast nie można uznać, iż rozstrzygnięcie sprawy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nastąpiło zgodnie z tym przepisem.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego było konieczne ze względu na to, że dokonanych zmian w zakresie objętym projektem zagospodarowania działki nie można zaakceptować w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza nałożenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Takie stanowisko organu administracji byłoby uzasadnione, gdyby zostało wykazane w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, iż podwyższenie poziomu powierzchni działki nr [...] nastąpiło sprzecznie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ administracji odwołał się w tej mierze do § 23 tego planu, zatwierdzonego uchwałą nr 1641/LIII/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 29 sierpnia 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 124, poz. 2670 z 24 października 2002 r.), który stanowi o zakazie "prowadzenia prac niwelacyjnych i nadsypywania terenu w sposób utrudniający odpływ wód opadowych, a także radykalnie zmieniających naturalnie uformowaną rzeźbę terenu".

Z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. organ uchylił się od wyjaśnienia, czy roboty wykonane przez skarżącego utrudniły odpływ wód opadowych oraz radykalnie zmieniły naturalnie uformowaną rzeźbę terenu.

Co do utrudnienia odpływu wód opadowych, organ administracji nie poczynił jakichkolwiek ustaleń. Natomiast w odniesieniu do radykalnej zmiany naturalnie uformowanej rzeźby terenu, organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że " (...) inwestor dokonał zmian w zasadniczym ukształtowaniu powierzchni działki nr [...], gdyż zgodnie z planem zagospodarowania tej działki, budynek mieszkalny realizowany przez inwestora wybudowany powinien zostać w terenie o zróżnicowanym ukształtowaniu. Z powyższych względów zaprojektowane zostały przy budynku mieszkalnym schody zewnętrzne o kilkunastu stopniach (...)".

Jakkolwiek niewątpliwe jest, że skarżący odstąpił od wykonania schodów zewnętrznych przewidzianych projektem budowlanym, co było następstwem podniesienia poziomu działki, to stan ten bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym podnoszonych przez skarżącego, jest niewystarczający do oceny, że nastąpiła radykalna zmiana naturalnie uformowanej rzeźby terenu, a w konsekwencji, naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący odwoływał się w tej mierze do dokonanego w dniu 28 grudnia 2009 r. zgłoszenia robót budowlanych na działce nr [...] i stwierdził, ze skoro zgłoszenie dotyczyło robót budowlanych przy uwzględnieniu zmienionych rzędnych wysokościowych, to przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu doprowadziło do zmiany projektu zagospodarowania działki, co równocześnie oznaczało, iż podwyższenie poziomu powierzchni działki nie naruszało ustaleń planu miejscowego, czemu dał wyraz organ administracji architektoniczno – budowlanej w piśmie z dnia 9 lutego 2010 r. (k. 60 akt administracyjnych).

Skarżący wskazywał również, że wbrew stanowisku organu administracji przystąpiono do realizacji ciągu pieszego na działce nr [...]. W tym przedmiocie wydane zostały pozwolenia na budowę. Inwestycja ta (ciąg pieszy) nawiązuje do rzędnych istniejących na działce nr [...].

Okoliczności powyższe, z naruszeniem powyżej powołanych przepisów postępowania, nie były przedmiotem rozważań i ustaleń organu administracji. W szczególności nie przeprowadzono dowodu z akt postępowania wszczętego na skutek zgłoszenia dokonanego przez skarżącego w dniu 28 grudnia 2009 r. oraz akt postępowania dotyczących pozwolenia na budowę ciągu pieszego na działce nr [...], wskazanych w skardze jako nr [...] oraz [...], a do których, jak się wydaje, odnosił się skarżący w załączonych do akt dokumentach k. 33 – 36.

Zaniechanie przeprowadzenia tych dowodów uniemożliwia podzielenie stanowiska organu administracji, iż skarżący zrealizował inwestycję sprzecznie z § 23 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zostało bowiem udowodnione, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., iż podwyższenie poziomu powierzchni działki nr [...] utrudniło odpływ wód opadowych oraz radykalnie zmieniło naturalnie uformowaną rzeźbę terenu.

Tym samym co najmniej przedwczesna jest ocena organu administracji co do braku podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W przypadku bowiem ustalenia, iż inwestycja realizowana przez skarżącego nie narusza ustaleń planu miejscowego, w świetle dotychczas ujawnionych okoliczności sprawy, istniałaby możliwość nakazania sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, niewniesienie przez organ sprzeciwu od zgłoszenia nie skutkuje zmianą projektu zagospodarowania działki. W związku z tym, iż projekt zagospodarowania działki stanowi część projektu budowlanego, który podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, zmiana projektu zagospodarowania działki wymaga zmiany pozwolenia na budowę w oparciu o dyspozycję art. 36a Prawa budowlanego, o którą inwestor w niniejszej sprawie nie wnioskował. Tak więc nadal aktualny jest projekt zagospodarowania działki w wersji zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. Dokładne określenie w zaskarżonej decyzji zakresu robót, do wykonania których zobowiązano skarżącego, będących przedmiotem decyzji pierwszoinstancyjnej, a także wskazanie innej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, nie może być uznane za orzekanie na niekorzyść, czego zakazuje art. 139 k.p.a.

Wskazane uchybienia, dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, mimo niezasadności części zarzutów, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania wydane zostało w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni wskazane wyżej uwagi i prawidłowo zastosuje przepisy prawa, ustalając przede wszystkim, czy wykonane przez inwestora P. R. roboty budowlane utrudniły odpływ wód opadowych oraz radykalnie zmieniały naturalnie uformowaną rzeźbę terenu w rozumieniu § 23 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. W tym celu przeprowadzi dowód z akt administracyjnych dotyczących dokonanego przez inwestora zgłoszenia robót budowlanych z dnia 28 grudnia 2009 r. oraz dowód z projektu budowlanego ciągu pieszego na działce nr [...] oraz, w miarę potrzeby, inne dowody, co w rezultacie pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o odpowiednie przepisy prawa materialnego. Ponownie przeprowadzone postępowanie odpowiadać powinno wymogom określonym w art. 7, 77 § 1, 80 i art. 136 k.p.a., zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.