Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 469/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2006-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. D. w przedmiocie wymierzenia grzywny Dyrektorowi Izby Skarbowej OZ w E. w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21.05.2006r. E. D. wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w E. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) grzywny z art. 154 § 6 p.p.s.a. za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż otrzymał w dniu 10.02.2006r. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W dniu 14.02.2006r. wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej OZ, skargę na w/w postanowienie załączając pismo przewodnie, odpis skargi oraz list otwarty do Prezydenta RP z dnia 17.01.2006r. z załącznikami.

Do dnia 18.05.2006r., tj. do daty otrzymania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]", wydanej w innej sprawie, nie reagował na bezczynność organu II instancji w przedmiocie skargi wysłanej w dniu 14.02.2006r. Dopiero z treści otrzymanej decyzji dowiedział się, iż zdaniem organu w zaskarżonej sprawie nie został wniesiony środek zaskarżenia.

Tymczasem twierdzenie organu jest nieprawdziwe, albowiem w tej samej decyzji organ wskazał, iż otrzymał jego pismo z dnia 14.02.2006r. informujące o przesłaniu listu otwartego do Prezydenta RP i do Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego, zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego w E. oraz pisma skierowanego do Dyrektora Zarządu Budynków Mieszkalnych w E., zaś skarga została wysłana wraz z tymi pismami w dniu 17.02.2006r. musiała zatem zaginąć w Izbie Skarbowej skoro do dnia dzisiejszego nie nadano jej biegu.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej OZ wniósł o oddalenie skargi.

Potwierdził, iż wnioskodawca otrzymał w dniu 10.02.2006r. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", zawierające prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia skargi do WSA w Olsztynie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Termin do złożenia skargi upłynął w dniu 12.03.2006r., jak jednakże wynika z rejestru skarg organ od dnia wydania postanowienia do dnia "[...]" nie otrzymał skargi E. D. na postanowienie z dnia "[...]", nr "[...]". Pismo z dnia 14.02.2006r. nie stanowiło skargi, lecz jedynie przekazywało pisma skierowane do Prezydenta RP, Ministra Sprawiedliwości, Sądu Okręgowego w E., Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych w E. i Dyrektora ZUS Oddział w E., Prokuratora Generalnego RP. Jak wynika z treści pisma stanowiło ono jedynie uzupełnienie do pisma z dnia 12.01.2006r., które wnioskodawca złożył w toczącym się postępowaniu odwoławczym w sprawie umorzenia podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie przedłożył dowodów nadania skargi na postanowienie z dnia "[...]" a w rejestrach organu takiej skargi nie odnotowano.

Ustosunkowując się do odpowiedzi organu, wnioskodawca wskazał, iż przekazał całą korespondencję rano w dniu 14.02.2006r. szefowi Służby Więziennej, nie otrzymał jednak żadnego potwierdzenia mimo upomnienia się o to. Skarga na postanowienie była w odrębnej kopercie, niezależnej od złożonych pism. Pisma te nie stanowiły załączników do skargi. Nie jest w stanie przedłożyć bezpośredniego dowodu potwierdzającego nadanie w dniu 14.02.2006r. skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" oraz jego uzupełnienia nadanego w dniu 20.02.2006r. Całą wysyłaną korespondencję odnotowuje jedynie w swoim kalendarzu. Na potwierdzenie, iż wielokrotnie mimo upomnienia osadzeni nie otrzymywali potwierdzenia nadania korespondencji oraz, że całą swoją korespondencję prowadzi skrupulatnie i pilnuje terminów może powołać świadków - współosadzonych, innych dowodów na wysłanie skargi nie posiada. Dołączył także pismo z Aresztu Śledczego w E. informujące, iż zgodnie z art. 105 § 7 kodeksu karnego wykonawczego jedynym potwierdzeniem nadania przez osadzonych pism jest potwierdzenie nadania jakie otrzymują oni od funkcjonariusza przyjmującego pismo do wysyłki w tych dniach. Pisma nadawane są niezwłocznie do adresata, a ewidencji wysłanych pism przez osadzonych nie prowadzi się i w związku z tym nie mogą wydać żadnego potwierdzenia wysłania korespondencji w dniu 14.02.2006r. przez E. D.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków wniosku poprzez złożenie odpisu skargi na postanowienie z dnia "[...]" oraz dokumentu potwierdzającego nadanie tej skargi, E. D. nadesłał pismo z dnia 26 lipca 2006r. ("[...]"), którym podał, że nie posiada "bezpośredniego dowodu potwierdzającego nadanie w dniu 14.02.2006r. skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej". Dołączył do niego, jak to nazwał, "dowody pośrednie, tj. pismo Dyrektora Aresztu Śledczego w E., odpis skargi i odpis uzupełnienia skargi" ("[...]").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej. cyt. jako p.p.s.a) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).

W razie niezastosowania się organu do obowiązków, wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 55 § 1 p.p.s.a.).

Możliwość wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma na celu dyscyplinowanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. - to jest do przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni oraz może nastąpić tylko na wniosek skarżącego. Zatem, warunkiem nałożenia grzywny jest nie wykonanie przez organ obowiązku przekazania sądowi skargi w odpowiednim terminie, a także złożenie przez skarżącego wniosku o wymierzenie grzywny. Wniosek taki jest wnioskiem wszczynającym postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. (vide: J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", wyd.2, s.166 i 198; B. Dauter i in. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Zakamycze 2005, s. 174; postanowienie NSA z dnia 9.11.2005r., sygn. akt II OZ 964/05; odmiennie: T. Woś i In. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Prawnicze LexisNexis 2005, s.307).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż wnioskodawca złożył wniosek o wymierzenie grzywny. Sporne jest jednak czy złożył w ogóle skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. W sytuacji nie wniesienia skargi przez skarżącego odpadłby obowiązek z art. 54 § 2 p.p.s.a., nie można byłoby mówić o niezastosowaniu się organu do tego obowiązku, a tym samym brak byłoby podstaw nie tylko do nałożenia grzywny ale i do złożenia wniosku o jej orzeczenie.

Zasadą jest, iż prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest możliwe. Sąd kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracyjnym, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. (133 § 1 p.p.s.a.), wówczas sąd na żądanie skarżącego rozpoznaje sprawę na podstawie odpisu skargi, jeżeli stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 p.p.s.a.).

W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest jednak przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Do takiego postępowania dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (art. 106 § 5 p.p.s.a.).

Nie budzi wątpliwości, iż niezbędnym do rozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości jest ustalenie czy wnioskodawca wysłał w dniu 14.02.2006r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]". Tym samym istnieją podstawy do dopuszczenia uzupełniającego dowodu z dokumentu.

Zatem to na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania, iż wysłał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Mając zaś na uwadze treść art. 106 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, iż za dowód dopuszczalny w postępowaniu sądowoadministracyjnym uznany może zostać jedynie dowód z dokumentu. Sąd administracyjny może w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego dopuścić dowód zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Jeżeli jednak strona jednoznacznie twierdzi, iż poza przedstawionymi dowodami nie dysponuje już żadnymi innymi dokumentami, które mogłyby umożliwić wyjaśnienie istotnych wątpliwości w sprawie, brak jest postaw do podejmowania przez sąd czynności mających na celu przeprowadzenie dowodów uzupełniających znajdujących się w dyspozycji strony (zob. wyrok SN z 3 lutego 1999r., III RN 107/98, OSNAP 1999, nr 22, poz. 707).

Tymczasem E. D. nie przedstawił żadnego dowodu z dokumentu na poparcie swojego stanowiska. Nie posiada bowiem potwierdzenia nadania skargi wynikającego z treści art. 105 § 7 kodeksu karnego wykonawczego. Za taki dowód nie sposób jest uznać kserokopii z kalendarza skarżącego. Wnioskowany zaś dowód z przesłuchania współosadzonych nie może być w postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniony. Zauważyć przy tym należy, że z zapisków w kalendarzu nie wynika potwierdzenie złożenia skargi. Ponadto wnioskodawca wskazał, iż poza zawnioskowanymi dowodami nie posiada żadnych innych, które mogłyby potwierdzić wysłanie skargi.

Reasumując, w ocenie Sądu wnioskodawca nie wykazał, iż w dniu 14.02.2006r. wysłał skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. W tej sytuacji w ogóle nie spełniona została zasadnicza, przewidziana w art. 55§1 p.p.s.a., przesłanka dopuszczalności wniosku o orzeczenie grzywny. Skoro bowiem nie została wniesiona skarga, to nie istniał po stronie organu obowiązek przekazania jej sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią. Wniosek o orzeczenie grzywny przewidziany w art. 55§1 p.p.s.a. jest zatem niedopuszczalny.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58§1 pkt w zw. z art. 64§3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.