Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1487/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1190/11 w sprawie ze skargi C. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 21 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 1190/11 w sprawie ze skargi C. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 –oddalił skargę.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym:

C. L. (dalej także Skarżąca) wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej także organ I instancji) z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Decyzją z [...] lutego 2008 r., nr [...] organ I instancji przyznał Skarżącej wnioskowaną pomoc finansową. W dniu 16 kwietnia 2010 r., do organu I instancji wpłynęło pismo z [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wraz z pismem KRUS Oddział Regionalny w S. z 31 marca 2010 r. informujące o zawarciu umowy dzierżawy z 29 grudnia 1995 r., na okres 10 lat pomiędzy C. L., a M. P. Postanowieniem z [...] marca 2011 r., organ I instancji wznowił z urzędu postępowanie administracyjne na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W toku postępowania jako dowód w sprawie Skarżąca złożyła ponadto zawarte umowy dzierżawy z 31 stycznia 2006 r., z 30 września 2008 r. i z 29 kwietnia 2010 r. W dniu 28 kwietnia 2011 r. Skarżąca złożyła kopię wyroku Sądu Okręgowego w S. z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt V U 806/10, a w piśmie z 16 maja 2011 r. oświadczyła, że w latach 2004-2010 nie była użytkownikiem działek rolnych zadeklarowanych do płatności ONW, a otrzymywane pieniądze przekazywała wydzierżawiającym.

Decyzją z [...] maja 2011 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. uchylił decyzję przyznającą Skarżącej pomoc finansową i odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na rok 2007, nakładając jednocześnie sankcję pieniężną. W dniu 3 czerwca 2011 r. C. L. wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż Skarżąca przyznane jej płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2007 przekazała dzierżawcy gruntów. Jednocześnie zarzuciła organowi I instancji niczym nieuzasadnioną i nieusprawiedliwioną roczną zwłokę w podjęciu postępowania wyjaśniającego.

Decyzją z [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się m.in. na brzmienie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) oraz bezsporne ustalenia w sprawie, organ uznał, iż w roku 2007 Skarżąca faktycznie nie użytkowała działek objętych wnioskiem, o czym powziął wiadomość w 2010 r., co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. złożyła C. L., która zarzuciła organom błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, polegający na pominięciu faktu, że Skarżąca wszystkie przyznane jej i wypłacone płatności, o które wnioskowała, przekazała dzierżawcy gruntów niezwłocznie po otrzymaniu tych płatności z ARiMR, czym organ administracji publicznej naruszył art. 7 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób naruszający słuszny interes strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. (dalej także Sąd I instancji lub Sąd) uznał skargę za niezasadną.

Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - pomoc finansowa jest przyznawana, w drodze decyzji, na wniosek rolnika. Natomiast art. 18 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu.

Sąd I instancji uznał, że w sprawie stan faktyczny nie jest sporny, albowiem z pisma przekazanego przez KRUS wynika jednoznacznie, iż Skarżąca od roku 1995 nie użytkuje gruntów rolnych, do których w 2007 roku przyznano jej płatności. Ponadto z oświadczenia Skarżącej z 16 maja 2011 r. wynika, iż od 31 stycznia 2006 r. działki ewidencyjne nr 107 i 411/1 były użytkowane przez G. W. oraz M. P. Skarżąca oświadczyła także, że w latach 2004-2010 nie była użytkownikiem działek rolnych deklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności obszarowych i ONW, a otrzymywane pieniądze zostały przekazane dzierżawcy.

Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a wskazywana okoliczność przekazywania dzierżawcom otrzymanych kwot pozostaje bez wpływu na to rozstrzygnięcie, albowiem z przytoczonych przepisów prawa pomoc finansowa przysługuje faktycznym użytkownikom gruntów rolnych. Sąd wywiódł ponadto, iż za takim rozumieniem przemawia to, że celem płatności (dopłat) jest dofinansowanie do produkcji rolnej, pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty.

Sąd I instancji wskazał, że dla uzyskania płatności nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Tym samym należy stwierdzić, iż przesłanki niezbędne do otrzymania płatności określa akt prawny i nie jest prawnie skuteczna umowa zawarta pomiędzy właścicielem a dzierżawcą co do przekazania otrzymanych kwot, albowiem uzyskanie płatności następuje poprzez wydanie decyzji w stosunku do określonej osoby, po spełnieniu przez tę osobę ustawowych warunków.

Sąd I instancji uznał także, iż organ odwoławczy zasadnie wskazał, jako podstawę prawną wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem do organu I instancji, po wydaniu decyzji przyznającej Skarżącej płatności, wpłynęła informacja, że C. L. wydzierżawiła gospodarstwo rolne, co jest okolicznością w sprawie poza sporem. Wyszły wobec tego na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, ale nie znane organowi I instancji, co stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wniosła C. L. zarzucając na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na subiektywnie selektywnym potraktowaniu dowodów przedstawionych przez Skarżącą, powyższe skutkowało:

- błędnym niezastosowaniem w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.;

- utrzymaniem w mocy decyzji organu administracyjnego, który na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. orzekł o uchyleniu decyzji z 11 stycznia 2008 r., gdzie dla prawidłowego dokonania procesu subsumpcji konieczna była przesłanka nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, która to nie została spełniona, tym samym organy administracyjne nie uczyniły zadość art. 7 k.p.a.

Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podtrzymała swoją dotychczasową argumentację.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w G. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.

Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie określonych przepisów prawa w określonej formie, sama zakreśla obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Podkreślić należy, iż wyrażona w przepisie art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 P.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają więc sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, a w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011, s. 600). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych (por. A. Skoczylas, Glosa do postanowienia NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04).

Podkreślić należy ponadto, iż zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, wydanych przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11).

Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów w pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały one oparte na naruszeniu prawa procesowego, a mianowicie art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Ponadto naruszenie wskazanych wyże regulacji skutkowało w opinii autora skargi kasacyjnej niezastosowaniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz utrzymaniem w mocy decyzji organu administracyjnego, który na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) orzekł o uchyleniu decyzji z [...] stycznia 2008 r., gdzie dla prawidłowego dokonania procesu subsumpcji konieczna była przesłanka nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, która to nie została spełniona, tym samym organy administracyjne nie uczyniły zadość art. 7 k.p.a.

Mając na uwadze tak skonstruowane zarzuty naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Zgodnie z postanowieniami art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Autor skargi kasacyjnej dopatruje się naruszenia tego przepisu poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił wszystkich twierdzeń Skarżącej odnoszących się do ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego sprawy m.in. w zakresie wiedzy organu o fakcie wydzierżawienia przez Skarżącą działek rolnych objętych pomocą, w czasie przed uzyskaniem przez organ informacji z KRUS-u (kwiecień 2010) o zawarciu przez nią umów dzierżawy tychże działek. C. L. podniosła ponadto, iż decyzja organu I instancji jaka zapadła w sprawie została wydana po upływie roku od powzięcia przez organ informacji z KRUS o zawartych umowach. Podkreślenia jednocześnie wymaga to, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organ nie budzi wątpliwości i jest bezsporny, co potwierdziła sama Skarżąca oświadczając organowi, iż w latach 2004-2010 nie użytkowała działek rolnych objętych pomocą. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można uznać za usprawiedliwiony, albowiem Sąd I instancji nie wyszedł poza ramy tej regulacji i orzekł w granicach danej sprawy na podstawie prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego. Autor skargi kasacyjnej nie kwestionował natomiast tak ustalonego stanu faktycznego, o czym świadczą zawarte w skardze kasacyjnej jej podstawy. Ponadto autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, że naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy zauważyć, iż autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, że naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Z pewnością nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. polegający na subiektywnie selektywnym potraktowaniu przez Sąd I instancji dowodów przedstawionych przez Skarżącą. Otóż zgodnie z postanowieniami art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zaakcentować należy ponadto, iż zarzut taki może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do tego zarzutu daje podstawę do zajęcia stanowiska, że Skarżąca kwestionuje w tym zarzucie przede wszystkim merytoryczną zasadność stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji w zakresie warunków udzielania pomocy finansowej producentom rolnym na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, którzy to faktycznie uprawiają grunty rolne objęte pomocą, zgodnie z warunkami określonymi m.in. w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zaznaczyć należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o adekwatności rozstrzygnięcia, jednakże ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera w pełni odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania lub niezastosowania w sprawie, jak ma to miejsce w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji.

Już tylko na marginesie zaznaczyć należy, że autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu zarzutów podnosi argument nieuwzględnienia przez Sąd I instancji bezczynności organu trwającej od momentu otrzymania przez ARiMR informacji z KRUS-u (kwiecień 2010) o zawartych przez Skarżącą umowach dzierżawy, upatrując w tym naruszenie art. 7 k.p.a. Podkreślić jednak należy, że w skardze kasacyjnej nie wskazano, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym zarzut ten okazał się być nieuzasadnionym.

Odnosząc się do zarzutów błędnej subsumcji w zakresie zastosowania art. 151 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Powołany przez autora skargi kasacyjnej w treści zarzutu przepis art. 151 § 2 k.p.a. w sprawie nie miał w ogóle zastosowania, albowiem podstawę prawną decyzji wydanej przez organ administracyjny w trybie wznowienia postępowania, na mocy której uchylona została decyzja nr [...] z [...] lutego 2008 r. o przyznaniu płatności ONW na rok 2007 stanowił art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Co zaś się tyczy naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano w jakikolwiek sposób, iż naruszenie wskazanej wyżej regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto przyjmując jako miarodajny zarzut błędnej subsumcji wskazać należy, że naruszenie to odnosi się co do zasady do prawa materialnego i polega na wadliwym uznaniu, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada ustalonej hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego. Ten stan faktyczny został w sprawie ustalony przez organy administracyjne, które stwierdziły okoliczności wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ administracyjny nie posiadał bowiem wiedzy o wydzierżawieniu przez Skarżącą gruntów objętych płatnościami w okresie przed otrzymaniem informacji z KRUS-u. Natomiast Skarżąca nie zakwestionowała w sposób skuteczny tych ustaleń organów administracyjnych, które następnie zostały przyjęte przez Sąd I instancji.

W świetle powyższego podniesiony zarzut naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest usprawiedliwiony.

Nieuprawnione jest także odwoływanie się w skardze kasacyjnej do art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Otóż naruszeniem tego przepisu byłoby usankcjonowanie zasad dystrybucji środków finansowych z UE, wbrew wymogom ustawowym oraz przepisom UE, które jako beneficjenta wskazują podmiot faktycznie użytkujący posiadane grunty rolne.

Na zakończenie należy zaakcentować, że według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił czynności organu podjęte w ramach przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, albowiem z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż Skarżąca w latach 2004-2010 nie władała i nie użytkowała gruntów rolnych objętych pomocą ONW. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. miał więc uzasadnioną podstawę do wydania decyzji uchylającej decyzję przyznającą C. L. płatność ONW na rok 2007 i odmowy przyznania tej płatności. Podejmując takie rozstrzygnięcie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ miał na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, czym nie naruszył regulacji zawartej w art. 7 k.p.a. ani też art. 2 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.