Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 789/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: par. 44 pkt 2, par. 45 ust. 1, par. 47 ust. 3, par. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 24 ust. 2a pkt 1,2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 58 par. 1pkt 6, par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2016 r. w sprawy ze skargi H. K. na czynność Starosty z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków; postanawia odrzucić skargę. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

H. M. K. pismem z dnia 14 kwietnia 2016r. zwróciła się do Starosty z wnioskiem o "sprostowanie błędnych zapisów w katastrze gruntów i budynków w zakresie dotyczącym powierzchni gospodarstwa rolnego i powierzchni działek wchodzących w jego skład, położonego we wsi C., gmina [...]". Wskazała, że na skutek zmian w ewidencji powierzchnia jej gospodarstwa została pomniejszona.

Starosta pismem z dnia 12 maja 2016 r., na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako "k.p.a.), wezwał Wnioskodawczynię w terminie 7 dni do uściślenia przedmiotu wnioskowanej zmiany, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zawierało również informacje o tym, jakie dane obejmuje ewidencja gruntów i budynków. Wezwanie zostało doręczone Wnioskodawczyni w dniu 20 maja 2016r. Wobec nie zastosowania się do wezwania Starosty w terminie 7 dni, organ ten pozostawił sprawę bez rozpoznania.

Kolejnym pismem z dnia 7 lipca 2016r. H. M. K. wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że: "naruszenie dotyczy następujących zmian w ewidencji gruntów w obrębie C.: nr [...] z dnia 26.03.2010r., nr [...] z dnia 21.02.2011r., nr [...] z dnia 07.10.2011r." Jako podstawę prawną wezwania wskazała art. 52 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem wnoszącej wezwanie dokonano zmian w ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym nieruchomości, której jest właścicielką, bez odpowiedniej podstawy ku temu.

Strona podniosła, iż Starosta w 2011 r., w postępowaniu [...], bezzasadnie wykazał osoby: H. M. K., M. J. S., oraz Państwa J. i J. S., jako kolejnych właścicieli działek: 53, 54, 55 i 63, nie wykazując prawa tych osób do wymienionych działek. Starosta, bez podstawy prawnej, dokonywał zatem migracji tych działek pomiędzy tymi osobami. Starosta, jako podstawę zmian powołał księgę wieczystą KW nr [...], co miało oznaczać, że w tej księdze wieczystej ujawniono prawo M. J. S. do działek: 53,54,55 i 63. Tymczasem w tej księdze wieczystej ujawniono prawo P. tylko do działki nr [...], na podstawie Aktu Własności Ziemi nr [...], z dnia 22.04.1976 r. Pod wpisem właścicielskim w KW [...] uczyniono adnotację "mylnie wpisano", co wykluczało posłużenie się jakąkolwiek częścią mylnego wpisu.

Dalej wnioskodawczyni podniosła, iż wraz z pismem z dnia 11 lipca 2011 r. (znak: [...]) Starosta doręczył jej Zawiadomienie o zmianie nr [...] z dnia 26 marca 2010 r., w której wykreślił działki: [...] z jednostki rejestrowej G 194 Skarbu Państwa, a dopisał je do jednostki rejestrowej G 44 (jednostka rejestrowa strony). Starosta powołał do podstawy prawnej owej zmiany Wykaz zmian gruntowych i ksero KW bez określonego numeru. Tymczasem "Wykaz zmian gruntowych" nie nadaje uprawnień właścicielskich, zaś "ksero KW" nie wskazuje księgi wieczystej, gdzie byłoby wpisane prawo strony do ww. działek. Bezprawność zmiany nr [...] oznacza bezprawność wykreślenia działek nr [...] i 63 z jednostki rejestrowej G 194 Skarbu Państwa, a dopisanie ich do jednostki rejestrowej strony - G 44. Skoro zapoczątkowanie migracji tych działek w zmianie nr [...] było bezprawne, to każde następne zdarzenie prawne z udziałem tych działek (tu: zmiana nr [...] i nr [...], oraz wszystkie decyzje Starosty o wpisie do ewidencji praw beneficjentów zmian), było także obarczone wadą bezprawności. Strona wyjaśniła, iż Zarząd Powiatu P. chce pozyskać grunt na drogę publiczną - ul. [...] w C..

W odpowiedzi na wezwanie Starosta pismem z dnia 20 lipca 2016r., nr [...], zawiadomił H. K. o wcześniejszym pozostawieniu wniosku z 14 kwietnia 2016r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych w terminie. Organ ponadto wyjaśnił, że w bazie danych ewidencji gruntów i budynków dla działek o numerach: 53, 54, 55 i 63 wprowadzono następujące zmiany nr: [...], [...], [...]. Obecne zapisy ewidencji gruntów nie uległy zmianie od zmiany nr [...]. W bazie danych ewidencji gruntów dla przedmiotowych działek figuruje oznaczenie hipoteczne: księga wieczysta [...], a jako właściciele figurują: J. S. i J. S.. Stan ten potwierdza dokumentacja znajdująca się w operacie ewidencji gruntów i fotografia akt księgi wieczystej KW 2695, stanowiącej ciąg dalszy KW C. T.2 [...] W bazie danych ewidencji gruntów przed zmianą nr [...] z dnia 26.03.2010r. nie był ustalony numer księgi wieczystej, a jako właściciel figurował: Skarb Państwa, w zarządzie: Gminy [...].

Dalej wyjaśniono, iż powyższe zmiany zostały wprowadzone do bazy danych ewidencji gruntów w trybie czynności materialno-technicznych. Aktualne zapisy ewidencji gruntów odzwierciedlają stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów dostępnych organowi, stąd Starosta nie uznał zasadności żądania. Zdaniem Starosty wezwanie skierowane do organu w trybie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zobowiązywało organu do udzielenia odpowiedzi. Starosta podniósł, iż odpowiedział w ustawowym terminie na pierwotny wniosek, wzywając stronę do uzupełnienia braków formalnych, ze względu na niejasno sprecyzowane żądanie. Strona została poinformowana o rygorze wynikającym z nieuzupełnienia wniosku. Organ wyjaśnił, że udzielił odpowiedzi nie przekraczając ustawowego terminu wynikającego z przepisów k.p.a. Kolejny wniosek strony został złożony jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i nie zobowiązywał organu do udzielenia odpowiedzi.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2016r. H. K. wniosła, skierowaną do Rady Powiatu P., skargę na działanie Starosty. Starosta, po przekazaniu pisma przez Radę Powiatu, zakwalifikował je jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i pismem nr [...] z dnia 5 września 2016r. przekazał do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P., który pismem nr GK- [...] z dnia 27 września 2016r,. zwrócił akta do Starosty w celu przekazania sprawy do sądu administracyjnego.

Pismo H. K. z dnia 17 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęło w dniu 11 października 2016 r. i zostało zadekretowane jako trzy skargi na czynności Starosty z dnia 26 marca 2010 r. nr [...], z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...], z dnia 07 października 2011 r. nr [...], w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Sprawy otrzymały odpowiednio sygnatury akt II SA/Po 788/16, II SA/Po 789/16, II SA/Po 790/16.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na czynność Starosty z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków (sygn. akt II SA/Po 789/16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi przez sąd administracyjny poprzedza analiza, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Zakres ten został unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje i inne akty wymienione w punktach 1-7 oraz (pkt 8) na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (a więc inne niż decyzje i opisane w pkt 2 i 3 postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest czynność materialno-techniczna Starosty nr [...], polegająca na wprowadzeniu w dniu 21 lutego 2011 r. zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Zmiana miała charakter przedmiotowy i podmiotowy i dotyczyła dwóch rejestrów. Z Rej. G.44 (rejestr gruntów stanowiących własność skarżącej) wykreślono powierzchnię ujawnionego wcześniej użytku drogowego – 0.0639 ha (działki nr [...] i 63 obręb C. gmina [...]), który przeniesiono do Rej. [...], gdzie jako właściciel gruntów oznaczony jest M. J. S. – jako pomiot władający po zmianie.

Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz zasady wymiany danych ewidencyjnych zostały uregulowane w przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034), które przepisem § 44 pkt 2 nakłada na starostę obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w odniesieniu do gruntów ewidencja zawiera dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Ewidencja wskazuje także właściciela lub władającego gruntem.

Zgodnie z art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b ustawy dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz. 162, dalej jako ustawa), aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek właścicieli przedmiotu własności, którego zmiany mają dotyczyć oraz następuje w drodze czynności materialno - technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu, przy czym konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana. Podkreślić także należy, że posługiwanie się przez prawodawcę w przepisach rozporządzenia pojęciem "aktualizacji" nie oznacza, że w ogóle nie jest możliwe usuwanie błędów czy omyłek w ewidencji w ramach pojęcia "aktualizacja", ale powinno się to odbywać w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych - w świetle złożonych dokumentów - pomyłek. Ewidencja gruntów i budynków nie ma bowiem charakteru prawotwórczego. Jej zadaniem jest odzwierciedlanie w sposób prawidłowy aktualnego stanu prawnego, a nie tworzenie stanu prawnego nowego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 381/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 277/09 z 27 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 960/12 z dnia 15 maja 2012 r., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http//orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA).

Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wprowadzenie zmian ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialno-technicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia, albo w drodze decyzji. Organ wydaje decyzję, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wprowadzając zmianę w ewidencji gruntów dotyczącej działek położonych w obrębie C., gmina [...], oznaczonych numerami: [...], w trybie czynności materialno-technicznej w dniu 21 lutego 2011 r. (nr [...]), Starosta uwzględnił stan prawny nieruchomości wynikający z dostępnych mu dokumentów, w tym zgromadzonych na potrzeby ewidencji gruntów dla przedmiotowych nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy oraz ze znanych Sądowi z urzędu uzasadnień prawomocnych wyroków wydanych przez WSA w Warszawie w sprawach o sygn. akt I SA/Wa 1741/11 z dnia 24 lutego 2012r. i I SA/Wa 3144/14 z dnia 22 maja 2015 r. (wyroki dostępne w CBOSA), w księdze wieczystej KW [...] jako właściciel nieruchomości położonej w gminie [...], obręb C., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 0,0177 ha, nr [...] o pow.0,0072 ha, nr [...] o pow. 0,00072 ha oraz nr [...] o pow. 0,0318 ha, ujawniona jest H. K.. W toku prowadzonych przez Starostę badań dokumentacji operatu ewidencyjnego oraz akt ksiąg wieczystych ustalono, iż na skutek błędu w księdze wieczystej KW nr [...] pominięto działki nr: [...], będące własnością M. S.. Natomiast działki nr: [...], nabyte przez J. D. od M. S., na podstawie Aktu Własności Ziemi z 22 kwietnia 1976 r. (a następnie na podstawie umowy z dnia 2 kwietnia 1980 r. przez H. i B. K.) powinny zostać odłączone z KW nr [...] i przepisane do nowej księgi wieczystej, w której jako właściciel powinien być wpisany M. S.. W związku z powyższym Wojewoda Wielkopolski w ramach prowadzonego postępowania w sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Powiat P. prawa własności tych nieruchomości jako zajętych pod drogę, zawiesił postępowanie i wezwał jego strony do niezwłocznego wystąpienia do właściwego miejscowo sądu z wnioskiem o dokonanie zmian w księdze wieczystej KW nr [...], polegających na ujawnieniu działek nr [...], jako własność M. S. i jednoczesnym odłączeniu działek nr [...] oraz [...] i przepisaniu do nowej księgi wieczystej.

Z powyższego wynika zatem, iż opierając się na dokumentacji zgromadzonej na potrzeby ewidencji gruntów i budynków, Starosta dokonał w niej zmiany z urzędu, poprzez skorygowanie dotychczasowych zapisów.

Czynność materialno-techniczna wprowadzenia zmiany aktualizującej operat ewidencji gruntów i budynków jest czynnością podjętą w zakresie administracji publicznej, jednakże jej dokonanie wynika z realizacji nałożonego na starostę, jako organu administracji geodezyjnej i kartograficznej, obowiązku prowadzenia operatu ewidencji gruntów i budynków oraz utrzymania tego operatu w stanie aktualności, w ramach zadania z zakresu administracji rządowej. Wynikający z przepisów § 49 ust. 1 omawianego rozporządzenia obowiązek zawiadomienia wskazanych w nim podmiotów o zmianach w danych ewidencyjnych dokonanych w drodze czynności materialno-technicznej, nie dotyczy i nie realizuje bezpośrednio uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a dotyczących osób, do których kierowane jest zawiadomienie o dokonanej już zmianie.

W świetle powyższego wprowadzona przez starostę z urzędu w drodze czynności materialno-technicznej zmiana aktualizująca operat ewidencji gruntów i budynków, wynikająca z ponownej analizy dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, o której starosta tylko zawiadamia w trybie § 49 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 24 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie ma charakteru aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i nie przysługuje na nią skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 846/13 – dostępny w CBOSA).

Skoro skarżącej nie przysługiwało prawo do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na czynność polegającą na wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków, to skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż strona, która kwestionuje prawidłowość zmiany ewidencji gruntów dokonanej w trybie czynności materialno-technicznej, o której została zawiadomiona, może złożyć wniosek o dokonanie zmiany w ewidencji, której przedmiotem może być np. przywrócenie stanu sprzed zmiany jako aktualnego. Odmowa dokonania zmian w ewidencji wymaga wydania decyzji administracyjnej, co wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 1353/10 (LEX nr 1082637), a w konsekwencji podlega skardze do sądu administracyjnego. Zainicjowana skargą sądowoadministracyjną kontrola decyzji odmawiającej wprowadzenia zmiany obejmuje także (art. 135 p.p.s.a.) kontrolę zgodności z prawem przesłanek przyjętych przez organ ewidencji gruntów za podstawę czynności materialno-technicznej, którą ukształtowano stan ewidencji gruntów i budynków, będący przedmiotem wniosku o jego zmianę. Podkreślenia wymaga, że istotą ewidencji gruntów i budynków jest spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 910/13).

Wyjaśnienia wymaga również, że wprowadzenie zmiany do ewidencji gruntów i budynków nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wprowadzenie w ewidencji aktualizacji stanowi czynność materialno-techniczną, która nie wymaga wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na zawiadomienie starosty, tj. czynność polegającą na wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 534/12).

Na koniec już tylko marginalnie Sąd wskazuje, że skarżąca w każdej chwili może złożyć skierowany do Starosty ponowny wniosek o zmianę w ewidencji gruntów i budynków w przedmiotowym zakresie. Wyjaśnić również należy, iż ocena, czy skierowane do skarżącej wezwanie o uzupełnienie takiego wniosku było prawidłowe, może podlegać kontroli sądu w ramach postępowania zainicjowanego skargą na decyzję o odmowie dokonania zmian w ewidencji lub w ramach skargi na bezczynność w związku z pozostawieniem takiego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W realiach przedmiotowej sprawy treść skargi nie uprawniała Sądu do takiego jej zadekretowania, co więcej zadekretowanie skargi jako skargi na bezczynność nakazywałoby jej odrzucenie z racji nie poprzedzenia jej zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, które wnosi się do organu nadrzędnego – w tym przypadku Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Niezależnie od powyższego przedmiotowa skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na przekroczenie terminu o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Jak wynika z akt sprawy, w tym oświadczeń skarżącej, o czynności podjętej w dniu 21 lutego 2011 r. skarżąca dowiedziała się najpóźniej w dniu doręczenia pisma Starosty z dnia 11 lipca 2011 r. (znak: [...] [...]). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wniosła w dniu 7 lipca 2016r., co oznacza, że jest spóźnione, albowiem nie dotrzymano wymaganego przywołanym przepisem 14-dniowego terminu. W opisanym powyżej stanie faktycznym i prawnym żadnego znaczenia nie miałoby ewentualne stwierdzenie, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącej.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak