Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 500/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 106
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 46 ust. 1, art. 48, art. 56
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor sądowy Joanna Brzezińska Protokolant Magdalena Tyniec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]r. J.S., działający z upoważnienia J.D., złożył wniosek do Urzędu Gminy [...] o wydanie decyzji środowiskowej na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego – Zakład Przetwórstwa Rybnego –rozbudowa i przebudowa, na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w L.. Do wniosku dołączono raport oddziaływania inwestycji na środowisko.

Pismem z dnia [...]r. Wójt Gminy D. zwrócił się do Starosty G. o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia – Zakład Przetwórstwa Rybnego – rozbudowa i przebudowa na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w miejscowości L..

Postanowieniem nr [...] Starosta G., na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (DZ.U. z 2006r. Nr 129 poz. 902 ze zm.), zwaną dalej ustawą, uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia: Zakład Przetwórstwa Rybnego – rozbudowa i przebudowa na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w miejscowości L., gminna D. i określił warunki realizacji i eksploatacji inwestycji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli [...]. W zażaleniu strony wyraziły sprzeciw wobec realizacji przedsięwzięcia, wskazując na uciążliwości związane z jego funkcjonowaniem, a polegające na wytwarzaniu przykrych zapachów. Skarżący wskazali, że ich domy mieszkalne znajdują się bezpośrednim sąsiedztwie zakładu.

Postanowieniem nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie organu I instancji wydane zostało jako element procedury uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Powołując się na przepis art. 48 ust. 3 ustawy Kolegium wskazało, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, winien uzgodnić decyzję z organem ochrony środowiska, w tym przypadku – ze starostą. Uzgodnienie stanowiska następuje w trybie art. 106 k.p.a. Organ II instancji wyraził pogląd, że przy zastosowaniu rozwiązań proponowanych w zaskarżonym postanowieniu, planowane przedsięwzięcie nie powinno w znaczący sposób oddziaływać na środowisko.

[...] wnieśli skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W skardze skarżący zarzucili, że organy obydwu instancji nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, albowiem w rzeczywistości Zakład Przetwórstwa Rybnego nie istnieje od dwóch lat, a zatem użycie w postanowieniach organu I i II instancji sformułowania – " rozbudowa i przebudowa" nie jest adekwatne do stanu rzeczywistego. Nadto, skarżący zarzucili organowi I instancji niestaranność przy sporządzaniu postanowienia oraz odpowiedzi na zażalenie, polegającej na mylnym wskazywaniu numerów pism w sprawie. Odnośnie postanowienia organu II instancji skarżący podnieśli zarzut, iż organ nie odniósł się w nim do treści ich zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 126) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tym organami a organami administracji rządowej. Kontrola administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W wypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt administracyjny narusza przepisy prawa, sąd jest władny akt ten uchylić, przy czym nie każde naruszenie przepisów prawa pociąga skutek w postaci uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego przez sąd. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy tak określonej kognicji sądu administracyjnego, rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty G. nie naruszają przepisów prawa w stopniu, skutkującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Słusznie zauważył organ II instancji, że uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska jest jednym z etapów procedury poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Stosownie do treści art. 46 ust. 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W myśl ust. 3 art. 48 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 48 ust. 1), którym w rozpatrywanej sprawie był Wójt Gminy (art. 46 ust. 7 pkt 4 ). W myśl art. 48 ust. 2 pkt 1, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ o którym mowa w ust. 1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska, którym - zgodnie z art. 378 ust. 1 - jest starosta. Przepis art. 48 ust. 3 stanowi, że organ występujący o uzgodnienie przedkłada: 1) wniosek o wydanie decyzji; 2) raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten nie został uchwalony.

Uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia( o którym to uzgodnieniu jest mowa w art. 48 ust. 2 ustawy), następuje w trybie art. 106 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenie opinii, lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Formą zajęcia stanowiska przez organ jest postanowienie (art. 106 § 5 k.p.a.).

Projektowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego ustalony został obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2). W konsekwencji, w myśl art. 46 ust. 1 pkt 1, realizacja tegoż przedsięwzięcia była dopuszczalna po wydaniu decyzji środowiskowej, a ta z kolei mogła zapaść po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko obejmuje między innymi uzyskanie opinii, stanowiska, uzgodnienie stanowiska z właściwym - wskazanym w ustawie organem, którym w niniejszej sprawie był starosta.

W rozpatrywanej sprawie, powołując się na przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 378 ust 1 ustawy, pismem z dnia [...]r. Wójt Gminy D. zwrócił się do Starosty G. z wnioskiem o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia: Zakład Przetwórstwa Rybnego – rozbudowa i przebudowa na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w L.. Sporządzony w sprawie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wniosek o wydanie decyzji wraz ze stosownym pełnomocnictwem, przedłożone zostały Staroście G. wraz z pismem z dnia [...]r.

Na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., art. 48 ust. 2pkt 1 i art. 378 ust. 1 ustawy, postanowieniem z dnia [...]r. Starosta G. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oraz określił jego warunki. W myśl art. 106 § 3 k.p.a. organ do którego zwrócono się o zajęcia stanowiska ma obowiązek jego niezwłocznego przedstawienia, jednak nie póżniej niż w terminie dwóch tygodni od przedstawienia mu żądania. Wydane przez organ I instancji postanowienie odpowiada przepisom prawa. Orzeczenie organu I instancji wydane zostało przez właściwy organ administracyjny, zachowany został tryb postępowania przewidziany w ustawie Prawo ochrony środowiska oraz wynikający z art. 106 k.p.a. Organ, który wystąpił o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia, przedłożył wymagane w myśl art. 48 ust. 3 ustawy dokumenty. Należy w tym miejscu wskazać, że na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w L., na których planowana jest realizacja przedsięwzięcia, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Formą współdziałania organów, wynikającą z art. 48 ust. 2 ustawy, jest uzgodnienie, a zatem uzgodnienie warunków decyzji środowiskowej, a nie jej konkretnego projektu, należy uznać za prawidłowe.

Wobec powyższego, uzasadnione jest twierdzenie, że orzeczenie organu pierwszej instancji wydane zostało zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania stanem prawnym. Również zaskarżone postanowienie organu drugiej instancji, utrzymujące postanowienie Starosty G., nie narusza przepisów prawa.

Należy ponownie podkreślić, że postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, wydane na postawie art. 48 ust. 2 ustawy, stanowi element procedury w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konkretne warunki dotyczące realizacji danego przedsięwzięcia określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

W myśl art. 56 ust. 2 ustawy, w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa:

1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia;

2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym;

4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii;

5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko;

6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1(który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) – stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Zgodnie z art. 56 ust. 4 ustawy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki:

1) dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wykonania kompensacji przyrodniczej,

2) przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia, w wypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów art. 56 ustawy wynika, że dopiero w decyzji środowiskowej organ administracyjny określa szczegółowe uwarunkowania techniczne realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Nałożone na inwestora w decyzji obowiązki, winny zmierzać, między innymi, w kierunku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, przez które rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi (art. 3 pkt 11 ustawy).

Zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie miały wpływu na ocenę poprawności formalno-prawnej zaskarżonych rozstrzygnięć. Jak wynika z akt sprawy określenie przedsięwzięcia jako rozbudowa – przebudowa, odnosi się do już istniejącej infrastruktury budowlanej na działkach nr [...] i [...], a nie do kwestii prowadzenia działalności gospodarczej w tychże budynkach. Jest poza sporem, że przez okres około dwóch poprzedzających wydanie zaskarżonego orzeczenia, w budynkach posadowionych na wymienionych powyżej działkach nie była prowadzona działalność gospodarcza, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na zasadność oraz wynik przeprowadzonej procedury w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia czy podmiot składający wniosek o wydanie decyzji środowiskowej formalnie prowadzi działalność gospodarczą, nie była przedmiotem skargi, a zagadnienia te objęte są regulacją przepisów odrębnych.

Niestaranność organu przy sporządzaniu pism, a konkretnie mylne wskazanie numeru pism oraz organu w uzasadnieniu postanowienia, nie miały wpływu na merytoryczną poprawność wydanych rozstrzygnięć oraz nie stanowiły uchybień tej wagi, aby skutkowały ich uchyleniem.

Za niezasadny należało uznać zarzut nieustosunkowania się przez organ II instancji do treści zażalenia skarżących. W zażaleniu skarżący kwestionowali przedsięwzięcie głównie ze względu na emisję przykrych zapachów, nie odnieśli się natomiast do określonych w postanowieniu organu I instancji warunków realizacji przedsięwzięcia, które między innymi zakładały, że eksploatacja instalacji nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny.

Z powyższych względów zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.