Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 960/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie NSA Sylwia Zapalska as. sąd. WSA Maciej Jaśniewicz /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2004r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] Nr [...] ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 2.700,- zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji wymienionych w punkcie pierwszym do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ M.Jaśniewicz /-/ M.Skwierzyńska /-/ S.Zapalska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art.207, art.245 § 1 pkt.1 w związku z art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej, art.2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały nr XII/129/03 Rady Miejskiej Gminy z dnia 3.12.2003 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2004 oraz art.1, 2, 3, 4, 6, 6a i 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym Burmistrz Gminy po wznowieniu postępowania uchylił własną decyzję z dnia [...] 2004 r., tj. nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2004 r. i ustalił J.G. nową wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że w wyniku przeprowadzonych przez organ podatkowy czynności sprawdzających ustalono, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną zaniżona została podstawa opodatkowania dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartości budowli związanych z prowadzeniem tej działalności. Ponadto organ podatkowy uwzględnił dokonane w dniu [...] października 2004 r. zmiany w ewidencji gruntów i budynków polegające na zmianie oznaczania konturu klasyfikacyjnego działek nr [...] i [...] o pow. łącznej [...] ha z użytku gruntowego "tereny mieszkaniowe" - B na użytki rolne zabudowane B-RVI.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2006 r. strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art.187 § 1 i § 3 oraz art.191 w zw. z art.210 § 1 pkt.6) Ordynacji podatkowej przez błędne uznanie, że dane uzyskane z ewidencji gruntów i budynków pozwalają przyjąć, że [...] ha stanowią tereny traktowane jako "pozostałe grunty" wraz z zabudową, podczas gdy należało przyjąć, że sprostowanie danych dokonane w dniu [...] października 2004 r. przez Starostwo Powiatowe miało skutek wsteczny, co z kolei powinno prowadzić do wniosku, iż tereny te były w 2001r. gruntami związanymi z działalnością rolniczą i podlegają ewentualnie opodatkowaniu podatkiem rolnym. Naruszenie art.180 § 1 w zw. z art.122 Ordynacji podatkowej wskutek niewyjaśnienia , z jakich powodów, kiedy i na jakiej podstawie faktycznej i prawnej dokonano wpisu w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego. Naruszenie art.7a ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. u. z 2002 r. nr 9 poz.84 ze zm.; dalej ustawa o podatkach lokalnych) w zw. z art.210 § 1 pkt.6) Ordynacji podatkowej w wyniku ustalenia rozmiaru podatku w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego, podczas, gdy prawidłowo decyzja winna być wydana w oparciu o ewidencję podatkową w systemie informatycznym prowadzoną przez organ podatkowy.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia określone w art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy pierwszej instancji uchylił w części decyzję wymiarową wydaną na rzecz J.G. w 2004 r., biorąc pod uwagę zwiększenie wartości budowli i powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą, które nastąpiło w 2000 i 2003 roku. Wymiar podatku od gruntów pozostałych został obniżony w stosunku do kwoty określonej decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., tj. zamiast [...] zł wymierzono [...] zł, ustalono wysokość zobowiązania za okres od stycznia do października 2004 r. biorąc pod uwagę zmianę w ewidencji gruntów dokonaną w dniu [...] października 2004 r. Kolegium Odwoławcze nie uznało za słuszne ani oparte na jakiejkolwiek podstawie prawnej wywodów, które starały się dowieść, iż wprowadzone przez Starostwo Powiatowe zmiany w ewidencji gruntów były wynikiem sprostowania błędów popełnionych w przeszłości przez organ prowadzący ewidencję gruntów. Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków działając z urzędu i z urzędu dokonując weryfikacji oraz aktualizacji ewidencji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami ,w szczególności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), a nie "koryguje własne błędy i oczywiste omyłki". Wszelkie zmiany wpisów w ewidencji gruntów mogą skutkować dopiero po ich wprowadzeniu. Przepis art.2 ust.2 ustawy o podatkach lokalnych bezpośrednio odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art.7a ustawy, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i leśnego, organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja ta jest tworzona na podstawie danych o podatnikach i przedmiotach opodatkowania w szczególności wynikających z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej przed dniem wejścia w życie ustawy. W tej sytuacji, wykorzystanie przez organ podatkowy danych z powiatowej ewidencji gruntów nie stanowi naruszenia praw podatnika.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę z dnia [...] 08.2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła J.G. działająca przez pełnomocnika i wniosła o jej uchylenie. Decyzji zarzucono naruszenie :

- art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej w wyniku błędnego przyjęcia, iż istniały podstawy do wznowienia postępowania w całości, podczas gdy w zakresie wymiaru podatku od gruntów istniejący stan faktyczny co do przeznaczenia gruntów nigdy się nie zmienił i grunty te miały charakter rolny, czego nie zmieniły samowolne i błędne zmiany w ewidencji gruntów i budynków;

- art.113 § 1 kpa w wyniku uznania, iż skutek prawny sprostowania z dnia [...]10.2004 r. oczywistej omyłki Starostwa Powiatowego w zakresie przeznaczenia podlegających opodatkowaniu gruntów następuje dopiero na przyszłość, podczas gdy uznać należy, że wszelkie zmiany w ewidencji gruntów i budynków (w tym dokonana wcześniej samowolnie i błędnie przez organ prowadzący ewidencję) wymagają wydania decyzji administracyjnej, która podlegać może sprostowaniu ze skutkiem wstecznym;

- art.7a ust. 1 ustawy o podatkach lokalnych w zw. z art.120 Ordynacji podatkowej w wyniku uznania, iż nie ma potrzeby w toku niniejszego postępowania powoływać jako podstawy wymiaru podatku danych z ewidencji podatkowej nieruchomości w systemie informatycznym organu I instancji, podczas gdy jednoznacznie z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że decyzja wydawana być winna w oparciu o tę właśnie ewidencję, której zawartość nie została w toku postępowania ujawniona stronie i nie była podstawą wydawania decyzji merytorycznej, gdyż prawdopodobnie nie została ona utworzona.

Uzasadniając strona skarżącą podniosła, iż "przekwalifikowanie" gruntów z rolnych na inne nigdy nie miało miejsca i było jedynie wynikiem samowolnej i błędnej zmiany dokonanej przez administratora ewidencji gruntów i budynków, tj. Starostwa Powiatowego. Starostwo ostatecznie błąd swój dostrzegło i zapisy w ewidencji przywróciło do stanu poprzedniego w dniu [...]10.2004 r. Skoro tak było, to wszelkie wcześniejsze zmiany w tym zakresie nie mogły mieć merytorycznego znaczenia i nie zmieniały położenia podatnika. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zdaniem autora skargi aprobuje i powtarza błędne zapatrywanie organu I instancji, które sprowadza się do twierdzenia, iż sprostowanie oczywiście błędnego zapisu w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w zakresie przeznaczenia przedmiotowego gruntu odnosi skutek jedynie na przyszłość, to jest od momentu dokonania tegoż sprostowania. Wszelkie procedury postępowania, w różnych sprawach, w tym również w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, przewidują instytucję sprostowania. Polega ono na możliwości usunięcia oczywistego i nie mającego znaczenia merytorycznego błędu, który zaistniał w toku postępowania. Błąd tego rodzaju nie wpływa na merytoryczną treść samego aktu. Sprostowanie zaś odnosi się wprost do takiego błędu organu i modyfikuje taki właśnie konkretny wadliwy zapis. Sprostowanie, nie dotycząc merytorycznej warstwy błędnej czynności, nie zmienia jej treści; w konsekwencji zarówno treść czynności, jak i czas jej podjęcia pozostają te same, gdyż sprostowanie dotyczy czynności, czy też aktu o konkretnej treści i podjętej w konkretnej dacie. W konsekwencji również uznać należy, że sprostowanie odnosi skutek wsteczny, od momentu podjęcia samej sprostowanej czynności. W realiach niniejszej sprawy odnosi to ten skutek, iż ewidencja gruntów i budynków w okresie istotnym z punktu widzenia wymiaru podatku, miała treść taką, jak po sprostowaniu, mimo, iż sprostowanie miało miejsce dopiero w dniu [...]10.2004 r. Starostwo Powiatowe bez żadnej podstawy prawnej, sprzecznie ze stanem rzeczywistym, oczywiście błędnie dokonało w przeszłości samowolnej zmiany przeznaczenia gruntu, nie wydając żadnej decyzji administracyjnej, o czym strony nie poinformowano i to zwłaszcza, że zmiana ta odnosiła skutki dalece niekorzystne dla podatnika. Aktualnie, mimo że organ administracji sprostował swoją omyłkę, skarżąca nadał ma płacić podatek od nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem gruntu wadliwym i kontrfaktycznym. Nie zgodzono się z poglądem, iż Starostwo Powiatowe działało zgodnie z przepisami, gdyż dokonywało ono "weryfikacji i aktualizacji" bez podstaw faktycznych świadczących o zmianie przeznaczenia gruntu z rolnego na inny, co następnie potwierdza fakt powrotu do wcześniejszych zapisów, mimo, że przez cały czas zmian faktycznych w przeznaczeniu nieruchomości nie było. Sam fakt możliwości weryfikowania i aktualizowania zapisów ewidencji gruntów i budynków nie przesądza, że w tej konkretnej sprawie Starostwo postąpiło merytorycznie i formalnie zgodnie z przepisami. Nie zgodzono się także z tezą, iż podstawą wymiaru podatku ma być ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostwo powiatowe, zaś pominięcie w tym względzie ewidencji informatycznej prowadzonej przez organ podatkowy I instancji nie jest uchybieniem. Na podstawie art.7a ustawy o podatkach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w toku niniejszego postępowania), podstawą wymiaru podatku być winna informatyczna ewidencja podatkowa prowadzona przez Burmistrza Gminy, a nie ewidencja gruntów i budynków. Przepis ten w tym zakresie znajdować winien pierwszeństwo w zastosowaniu względem ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne jako lex specialis oraz lex posterior. Wyrażono także przypuszczenie, iż organ I instancji w ogóle takiej ewidencji nie prowadzi. Powoływanie się na powinowactwo treści informatycznej ewidencji podatkowej z ewidencją gruntów i budynków nie może mieć miejsca, gdyż przepis jasno określa, że tylko ta pierwsza jest podstawą wymierzania podatków od nieruchomości. Ewentualna zbieżność treści jednego i drugiego zbioru danych nie ma żadnego znaczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo – administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego ( zakaz reformationis in peius ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie w odniesieniu do wszystkich z podniesionych w niej zarzutów.

Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona skarżąca podnosiła zarzut, że błędny jest pogląd organów, według którego [...]m2 terenów traktować należy jako "pozostałe grunty" w okresie od stycznia do października 2004 r. Należy wskazać, iż w piśmie J.G. z [...] kwietnia 2005 r. złożonym w postępowaniu podatkowym skarżąca stwierdziła, że niesłusznie został jej policzony podatek od pozostałych gruntów ponieważ na tych gruntach przez cały czas istniały i nadal istnieją budynki związane z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej – kurniki. Powołała się przy tym na zaświadczenie Starostwa Powiatowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. o przekwalifikowaniu gruntu na oznaczenie "B". Według podatniczki grunty te od 1994 r. nie zmieniły swojego charakteru. Z kolei z treści zaświadczenia, na które powołała się skarżąca wynika, że "z chwilą dokonania odnowy operatu ewidencji gruntów obrębu S. K. tj. w roku 1994 oznaczono w ewidencji gruntów w części dotyczącej klasyfikacji i użytków gruntowych jako "B" – tereny zabudowane na całej jej powierzchni". Z dalszej treści pisma wynika, że w dniu [...] października 2004 r. dokonano korekty użytku z "B" (tereny zabudowane) na aktualny "B-RVI" (użytki rolne zabudowane). W swoim uzasadnieniu do decyzji organ podatkowy I instancji powołał się m.in. na treść zaświadczenia Starostwa Powiatowego z dnia [...] lipca 2005 r. W zaświadczeniu tym zaś zawarto sformułowanie : "W jednostce rejestrowej nr [...] m.in. dla działek nr [...],[...], do dnia [...] września 2004 r. był wykazywany dla tych działek użytek gruntowy "tereny mieszkaniowe" (B). W dniu [...] października 2004 r. zostały sprostowane z urzędu użytki działek : [...],[...] z "terenów mieszkaniowych" (B) na "użytki rolne zabudowane" (działka nr [...], [...] ha, działka nr [...] , [...]ha), z uwagi na to, że przedmiotowe działki wchodzą w skład gospodarstwa rolnego i w tym przypadku należało je sklasyfikować jako "B-RVI". Z kolei w znajdującym się również w aktach administracyjnych "zawiadomieniu o zmianie z dnia [...] października 2004 r." wydanym przez Starostwo Powiatowe, w rubryce "rodzaj" wpisano "przywrócenie klasy gruntu w działkach będących użytkami rolnymi". Ponadto z notatki służbowej z dnia [...] sierpnia 2005 r. wynika, że zmiany dokonane przez Starostwo oparto o treść § 46 ust.2 pkt.2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz.454). Wskazany przepis stanowi, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

W postępowaniu podatkowym z uwagi na wyrażoną w art.122 Ordynacji podatkowej zasadę prawdy obiektywnej, nakładającą na organ podatkowy obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy szczególne wymagania związane są z postępowaniem dowodowym. Powinno ono cechować się wyrażoną w art.187 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą kompletności. Zgodnie z nią organy podatkowe zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niezależnie zatem od obowiązku współdziałania podatnika zebranie i rozpatrzenia materiału dowodowego spoczywa na organie podatkowym prowadzącym postępowanie. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko podatnika, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, niejako ponownie rozstrzygający sprawę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31.08.2005 r., w sprawie III SA/Wa 648/05, publ. LEX nr 179020). Wiąże się z tym bezpośrednio zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w art.191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena dowodów, by nie przerodzić się w ocenę dowolną, nie może być dokonywana z pominięciem reguł oceny materiału dowodowego sformułowanych na podstawie zasad ogólnych oraz przepisów prawnych postępowania podatkowego. Należy wskazać następujące reguły, które winny być respektowane przy ocenie dowodów : 1) ocena powinna być oparta na całokształcie materiału dowodowego, tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów w ich funkcjonalnym powiązaniu, bez pomijania któregokolwiek z nich; 2) wyciągane wnioski powinny być zgodne z zasadami logiki, praw naukowych oraz doświadczeniem życiowym; 3) wyciągane wnioski nie powinny być sprzeczne z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Należy zdaniem Sądu podzielić pogląd, że ocena dowodów uwzględniająca tylko cześć zgromadzonego materiału dowodowego, bądź oparta na wadliwie i w sposób niepełny zgromadzonym i rozpatrzonym materiale dowodowym narusza art.191 Ordynacji podatkowej wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów. Za dowolne należy uznać ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący ( por. wyrok SN z 23.11.1994 r. w sprawie III ARN 55/94, publ. OSNAPiUS 1995/7/83). W niniejszej sprawie biorąc pod uwagę wszystkie wyżej opisane okoliczności skład orzekający doszedł do wniosku, że organy podatkowe działały w sposób nie budzący do nich zaufania, oraz że w postępowaniu nie podjęły wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art.121 § 1 i art.122 Ordynacji podatkowej). W sprawie nie zebrano i nie poddano ocenie całego materiału dowodowego (art.187 §1 Ordynacji). Wobec powyższego należy stwierdzić, że:

- nie wyjaśniono w ogóle jak kwalifikowano grunty będące własnością J. G. począwszy od roku 1994 (skarżąca twierdzi, że grunty nie zmieniły swojego charakteru),

- nie jest jasne, na jakiej podstawie – w związku z jakimi okolicznościami – dokonano zmian w ewidencji gruntów w roku 2004r.,

- nie wyjaśniono, jaki był charakter czynności podejmowanych przez Starostwo Powiatowe w związku ze zmianą ewidencji gruntów z dnia [...] października 2004 r. – czy była to aktualizacja, o czym stanowi powołany wyżej przepis rozporządzenia, czy też korekta (zaświadczenie Starostwa z [...] kwietnia 2005 r.) albo sprostowanie z urzędu (zaświadczenie z [...] lipca 2005 r.).

Takie zróżnicowanie używanych pojęć nie pozwala na prawidłową ocenę ustaleń przyjętych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Dopiero wyjaśnienie powyższych wątpliwości umożliwi organom podjęcie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości. Gdyby w wyniku ustaleń stwierdzono, że zmiana w ewidencji gruntów dokonana w dniu [...] 10.2004 r. nastąpiła w trybie sprostowania z urzędu należy sprawdzić, czy takie sprostowanie było w ogóle możliwe. Pozytywna odpowiedź na to pytanie może bowiem skutkować tym, że w istocie chodzi o podatek rolny, a nie podatek od nieruchomości. Konieczne będzie również skonfrontowanie powyższych ustaleń z treścią składanych przez J. G. informacji o gruntach, budynkach i budowlach w latach 1994 do 2004.

Nie mogą się także w rozpatrywanej sprawie organy powoływać na treść art.194 §1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wymaga bowiem podkreślenia, że nie wiadomym jest na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe, co de facto stwierdzają zaświadczenia i informacje z ewidencji gruntów. Nie można bowiem wykluczyć, iż na podstawie błędu popełnionego w 1994 r. doszło do mylnego zapisu, który został skorygowany i jedynie sprostowany w październiku 2004 r. Ponadto z mocy art.194 § 3 Ordynacji podatkowej nie można wyłączyć możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w art.194 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznaczać to może dla niniejszej sprawy, przy ewentualnym braku współdziałania ze strony Starostwa Powiatowego w wyjaśnianiu charakteru spornych gruntów, potrzebę sięgnięcia nawet do opinii biegłego z zakresu geodezji na okoliczność wyjaśnienia charakteru zmiany (aktualizacji, korekty, sprostowania) dokonanej w październiku 2004 r. w ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym wprost przepis art.197 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że z uwagi na przepis art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086, ze zm.) stanowiący, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków w powiązaniu z art.2 ust.2 ustawy o podatkach lokalnych stworzono normatywną podstawę do przyjmowania danych z takiej ewidencji. Jednakże nie zwalnia to organów podatkowych od obowiązku ustalenia jakie faktycznie zapisy ewidencji gruntów i budynków miały miejsce przez cały 2004 r. z uwagi na : czy to zmianę, czy też przywrócenie właściwego zapisu od października tego roku.

Bezzasadny zaś okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego art.7a ust.1 ustawy o podatkach lokalnych, z uwagi przede wszystkim na fakt wejścia w życie tego przepisu od dnia 1.01.2005 r., podczas, gdy sprawa niniejsza dotyczy wymiaru podatku po wznowieniu postępowania za 2004 r.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić stan faktyczny sprawy poprzez ustalenie przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych, jaki był charakter przez cały 2004 r. spornych gruntów o powierzchni [...] ha.

Z tych zatem powodów , wobec naruszenia przez organ podatkowy przepisów postępowania podatkowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało orzec jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.145 §1 pkt.1) lit. c) p.p.s.a.

O kosztach orzeczono zgodnie z art.200 p.p.s.a. w zw. z art.205 § 1 i § 2 p.p.s.a., które obejmują wpis od skargi w wysokości 1.500,- zł oraz wynagrodzenie adwokata w kwocie 1.200,- zł.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku należało orzec na podstawie art.152 p.p.s.a.

/-/ M. Jaśniewicz /-/ M. Skwierzyńska /-/ S. Zapalska