Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 121/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1 pkt 2 i 8, art. 151 par. 1 pkt 1 i 2, par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 56
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. J. i L. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] 2013r. nr [...] , II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 457zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. J. J. i L. J. wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia E. i H. K. na budowę dla inwestycji obejmującej budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200. Jako podstawę prawną wznowienia wskazali art. 148 § 1 pkt 8 K.p.a. i wyjaśnili, że w wyniku postępowania wznowieniowego uchylona została decyzja ostateczna Wójta Gminy B. z dnia 27 grudnia 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji, w oparciu o która została wydana decyzja Starosty K. z dnia [...] 2010 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200.

Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. Starosta K. po rozpatrzeniu wniosku J. J. oraz L. J. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty K. nr [...] z dnia 16 marca 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. i H. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200.

Jako podstawę prawną wznowienia wskazano przepisy art. 148 § 1 pkt 8, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] Starosta K. umorzył w całości postępowanie wznowione w dniu 8 maja 2013 r. w wyżej opisanej sprawie. Organ wskazał, iż niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w sytuacji gdy skutecznie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na akt, którego dotyczy postępowanie nadzwyczajne.

Po rozpoznaniu odwołania J. J. oraz L. J. Wojewoda Wielkopolski decyzją z [...] 2013 r., nr [...] uchylił wyżej opisaną decyzję Starosty K. z dnia 18 lipca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W dniu [...] 2013 r. Starosta K. wydał decyzję nr [...], którą umorzył w całości jako bezprzedmiotowe, wznowione postępowanie w sprawie wniosku J. i L. J.ch w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. K. i H. K. pozwolenia na budowę hali produkcji mebli skrzyniowych na nieruchomości położonej w Zmyślonej Słupskiej, oznaczonej ewidencyjnie jako działki nr 199/2 i nr 200, zakończone decyzją ostateczną Starosty K. Nr [...] , z dnia [...] 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, stosując się m.in. do wytycznych zawartych w decyzji Wojewody Wielkopolskiego z [...] 2013 r., wskazał, iż wyjaśnienia wymagało czy J. i L. J.ch są stroną w rozumieniu art. 147 K.p.a. z uwzględnieniem art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Organ uznał, iż na badanie legitymacji strony w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym wpływ ma jedynie zakres pojęcia obszaru oddziaływania objętego pozwoleniem na budowę nie zaś przesłanki rozstrzygnięcia sprawy o wydanie warunków zabudowy. Posiadanie przez J. i L. J.ch przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy zakończonym decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] 2012 r., nr [...] nie przesądza samo przez się o posiadaniu tego przymiotu w postępowaniu wznowieniowym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty K. z dnia 16 marca 2010 r. Zarówno bowiem w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony postępowania winien być ustalany identycznie, to jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Dalej organ wskazał, iż wnioskodawcy we wniosku o wznowienie postępowania nie wykazali na czym konkretne polega ograniczenie ich swobody korzystania z nieruchomości, wynikające z wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie wskazali konkretnego przepisu prawa przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez nich z ich nieruchomości, która nie sąsiaduje z nieruchomością określoną w wydanym pozwoleniu na budowę

Starosta K. zaznaczył, iż zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Określenie, który podmiot, poza inwestorem posiada legitymację do występowania jako strona w postępowaniu możliwe jest wyłącznie w oparciu o przepisy techniczno-budowlane. Te właśnie przepisy zawierają regulacje dotyczące odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W związku z tym, jeżeli inwestor zamierzał budować obiekt (obecnie realizuje tę inwestycję) z zachowaniem odległości przewidzianych w tych przepisach nie można mówić o oddziaływaniu tego obiektu na inne nieruchomości.

Według organu analiza akt sprawy zakończonej wydaniem pozwolenia na budowę (decyzja z dnia 16 marca 2010 r.) prowadzi do wniosku, iż właściciele, użytkownicy wieczyści bądź zarządcy sąsiednich działek nie legitymują się przymiotem stron tego postępowania. Ewentualne uciążliwości w trakcie eksploatacji realizowanego obiektu nie będą wykraczać poza granice nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na budowę.

Starosta K. dostrzegł, że nowa decyzja o warunkach zabudowy (decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] 2012 r. nr [...] ) wydana została w zmienionym w stosunku do uchylonej stanie faktycznym. Dokonane podziały nieruchomości, jak wynika to z mapy załączonej do decyzji Wójta Gminy B., nie zmieniają jednakże tego, że nieruchomość wnioskodawcy nadal nie sąsiaduje z nieruchomością zabudowywaną, ani też tego, że oddziaływanie nieruchomości objętej zabudową z zachowaniem ustalonych warunków wykraczać będzie poza tę nieruchomość na nieruchomość wnioskodawców.

Zdaniem organu brak interesu prawnego wnioskodawców uwypukla poza powyższym, również okoliczność, że należąca do nich działka gruntu jest niezabudowana. Zatem nawet ewentualne ograniczenia związane z zabudową działki inwestorów nie mogą być oceniane jako ograniczenia względem innych istniejących już obiektów budowlanych.

Brak przymiotu strony (a ponadto brak waloru ostateczności decyzji Starosty K. z dnia 19 lutego 2012 r. umarzającej postępowanie wznowieniowe oparte na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) jest okolicznością prawną mającą istotne znaczenie dla oceny wniosku o wznowienie postępowania, złożonego w dniu 13 lutego 2013 r. Wnioskujących o wznowienie nie można uznać za strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną, co implikuje również niedopuszczalność wznowienia postępowania w wyniku tego wniosku. Brak legitymacji J. i L. J.ch do wnioskowania o wznowienie postępowania, w świetle powyższego jest oczywisty.

W tej sytuacji wznowione postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Starosta K. wskazał również, iż skoro wznowione postępowanie umorzono nie można rozważać w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a. kwestii wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle prawdopodobieństwa jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. W takiej sytuacji samo wdawanie się w analizę ewentualności prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. J. oraz L. J. zarzucając naruszenie art. 104 § 1 i § 2, art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 8 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a także przepisów rozporządzenia nr 65 Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Kaliskiego Nr 1/97. poz. 1), W ocenie odwołujących Starosta K. uznał, iż skuteczne wznowienie postępowania na wniosek na podstawie art.145 § 1 pkt 8 k.p.a. jest zdeterminowane uprzednim posiadaniem przez wnioskodawcę statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 16 marca 2010 r. Tymczasem wznowienie postępowania o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie jest zdeterminowane uprzednim uzyskaniem, przez wnioskodawcę statusu strony w wyniku skutecznego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Niemniej zdaniem odwołujących zostali oni nielegalnie pozbawieni statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Działka nr 198, której są właścicielami, położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji i z tego powodu winni być zaliczeni zarówno w poczet stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy jak i stron postępowania o udzielenie pozwolenia na budowlę. Odwołujący podkreślili, że działka nr 198 pierwotnie graniczyła bezpośrednio z działką inwestorów nr 199 i jej podział nastąpił w celu ominięcia przepisów prawa. Ponadto nie można wykluczyć, iż także właściciele działek nieprzylegających bezpośrednio do terenu inwestycji nie będą posiadać takiego statusu. Kwestie te należy rozpatrywać z uwagi na charakter inwestycji budowlanej. Wskazali, iż w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora. Podkreślili, że obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje.

Odwołujący podkreślili, że wszelkie wątpliwości na temat udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania za stronę postępowania.

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2014 r. o nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na dzień 8 maja 2013 r. w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona przepisom art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Ostateczna decyzja Starosty K. z [...] 2010 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę hali produkcji mebli skrzyniowych na działce budowlanej położonej w miejscowości Z., (działki nr 102/1 i 200), była wydana na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy Ł. z [...] 2010 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zakładu stolarskiego budynku produkcyjnego (hali produkcji mebli skrzyniowych), budynku kotłowni wolnostojącej z kotłem na odpadki drewna i trociny, zbiornika przeciwpożarowego o poj. 50 m3 zbiornika na ścieki socjalne o poj. 16 m3 linii zasilającej z wodociągu wiejskiego DN 80. przyłącza energetycznego z istniejącej stacji trato.

Decyzję tę uchylił w postępowaniu wznowieniowym Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] i orzekł, co do istoty sprawy w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącego w budowie zakładu stolarskiego budynku produkcyjnego (hali produkcji mebli skrzyniowych), budynku kotłowni wolnostojącej z kodem na odpadki drewna i trociny, zbiornika przeciwpożarowego o poj. 50 m3 zbiornika na ścieki socjalne o poj. 16 m3, linii zasilającej z wodociągu wiejskiego DN 80, przyłącza energetycznego z istniejącej stacji trafo na terenie położonym w miejscowości Z., gm. Ł., oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków, jako działki nr: 199/3, 199/4, 200/1 i 200/2 (obręb Z.). Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] 2012 r. nr [...]. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Po 713/13 uchylono jednakże decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z [...] 2012 r. nr [...]. Oznacza to, że na datę wydawania decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę zaskarżonej decyzji Starosty K. z [...] 2013 r., wydanej w postępowania wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przesłanka wznowieniowa została wyeliminowana z obrotu prawnego. To uzasadnia umorzenie wznowionego postępowania.

Nadto Wojewoda stwierdził, że strona odwołująca nie przedłożyła wystarczających dowodów, że działka odwołujących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Wskazuje na to m.in. opracowany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (maj 2000 r.) z którego wynika, iż zamierzenie to nie spowoduje pogorszenia klimatu akustycznego środowiska i nie będzie powodować uciążliwości w zakresie gospodarki wodno-ściekowej.

Z tych powodów, oceniając przymiot strony w oparciu o treść art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz uwzględniając cechy projektowanego obiektu budowlanego, przeznaczenie obiektu, sposób zagospodarowania terenu, treść zakazów i nakazów zawartych w przepisach odrębnych, Wojewoda stwierdził, iż w tej sprawie brak jest konkretnego przepisu prawa wskazującego na ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez odwołujących się z należącej do nich nieruchomości.

Wojewoda Wielkopolski zauważył także, iż aktualnie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty K. nr [...] z dnia 16 marca 2010 r. o pozwoleniu na budowę i następnie wydanej ostatecznej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 16 [...] 2012 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] 2012 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne wznowione 26 stycznia 2012 r. w sprawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] toczy się postępowanie sądowoadministracyjne o sygn. akt II SA/Po 493/12. Z tego powodu w sprawie może być wykluczona możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej kolejnego postępowania w celu np. zmiany, uchylenia decyzji. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym. Poddanie kontroli sądu administracyjnego określonej decyzji w sprawie stanowi przeszkodę uniemożliwiającą skuteczne zainicjowanie administracyjnego postępowania nadzwyczajnego w tej sprawie i właściwym jest zastosowanie przez organ art. 61a § 1 K.p.a.

Organ odwoławczy wskazał także, iż kwestia legalności wydanych decyzji o warunkach zabudowy wykracza poza zakres tego postępowania.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. J. i L. J. zarzucając naruszenie:

- art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego, brak ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności,

- art. 104 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego,

- art. 104 § 2 K.p.a. poprzez odmowę rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty,

- art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i bezpodstawne przyjęcie, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe,

- art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, opisana w tym przepisie,

- naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez bezzasadną odmowę przyznania skarżącym przymiotu strony postępowania o pozwolenie na budowę,

- art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i brak ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji,

- przepisów rozporządzenia nr 65 Wojewody Kaliskiego z dnia 20 grudnia 1996 r. (Dz. Urz. Woj. Kaliskiego Nr 1/97, poz. 1) poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie i nie uwzględnienie ich w kontekście oceny interesu prawnego skarżących do wzięcia udziału we wznowionym postępowaniu o udzielenie E. i H. K. pozwolenia na budowę,

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wybiórcze i pobieżne przeanalizowanie przesłanek uzasadniających interes prawny skarżących i przywołanych jako uzasadnienie ich legitymacji w niniejszej sprawie.

Zarzucono, iż organy obu instancji nadal nie ustaliły, czy należące do skarżących działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji E. i H. K.. Organy nie zbadały samodzielnie tej okoliczności oczekując jedynie na inicjatywę dowodową strony. Zdaniem skarżących w zakończonym ostateczną decyzją Starosty K. nr [...] z dnia 16 marca 2010 r. postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ, nie ustaliwszy obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, bezpodstawnie pozbawił ich statusu strony.

Według skarżących organy nie wzięły pod uwagę, iż do "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należą również przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podniesiono, iż obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje. Także zachowanie odległości przewidzianych przepisami technicznymi nie przesądza o braku oddziaływania obiektu poza obszarem nieruchomości inwestora. W konsekwencji przyjmuje się, że strona postępowania inwestycyjnego nie musi udowadniać negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu. Wystarczy poprzestać na wskazaniu możliwości takiego szkodliwego oddziaływania. W tym zakresie należy uwzględniać funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji.

Dalej zauważono, iż działka nr 198, której właścicielami są skarżący, pierwotnie graniczyła bezpośrednio z działką E. i H. K., oznaczoną nr ewid. 199. Podział działki nr 199 dokonany przez inwestorów miał na celu obejście prawa i pozbawienie skarżący przymiotu strony.

Zaznaczono, że status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy uzależniony jest od charakteru zamiaru inwestycyjnego. Nie można a priori wykluczyć, że także właściciel działki nie przylegającej bezpośrednio do obszaru objętego zamiarem inwestycyjnym status taki będzie posiadał, ani że nawet właściciel działki sąsiedniej, z uwagi na charakter inwestycji, statusu tego będzie w konkretnej sprawie, w zależności od charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego, pozbawiony.

W ocenie skarżących Starosta przyjął w ślad za Wójtem Gminy Łęka O., że działki państwa J.ch w wyniku podziału geodezyjnego dokonanego przez państwa K. nie znajdują się w sferze oddziaływania projektowanej inwestycji. Tymczasem decyzja Wójta Gminy Łęka O. obarczona jest błędami – brakiem wyznaczenia wokół działki inwestorów obszaru analizowanego co doprowadziło do niewłaściwego wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji.

Zauważono także, iż skarżący pozostają wnioskodawcami w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków mieszkalnych wraz ze szczelnymi zbiornikami bezodpływowymi na nieczystości ciekłe oraz uzbrojeniem terenu, budowy dwunastu budynków gospodarczych, budowy drogi wewnętrznej w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach nr 197/2 i 198, tj. działkach położonych w obszarze oddziaływanie inwestycji E. i H. K.. Okoliczność ta wskazuje na interes prawny J. i L. J.ch w postępowaniu dotyczącym inwestycji realizowanej przez E. i H. K..

Nadto podniesiono, że inwestycja E. i H. K. nie spełnia także przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy - jest bowiem sprzeczna z odrębnymi przepisami, tj. rozporządzeniem nr [...] Wojewody K. z dnia [...] 1996 r., a obowiązującego na mocy obwieszczenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 24 marca 1999 r. Na mocy § 2. I. pkt 1 tegoż rozporządzenia na trenie którego dotyczy inwestycja E. i H. K. zakazuje się wznoszenia obiektów i instalowania urządzeń szkodliwie wpływających na środowisko i krajobraz. Z kolei z treści § 2. II. pkt 4 w/w aktu nakazuje się objęcie ścisłą ochroną wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniami. Planowana inwestycja w postaci budowy zakładu stolarskiego będzie miała niekorzystny wpływ na krajobraz i środowisko oraz stosunki wodne. Zasadnym jest zatem przyjęcie, że narusza ona odrębne przepisy.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) kontrola sądu administracyjnego, ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei w myśl art. 135 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

W art. 145 § 1 P.p.s.a. ustawodawca wskazał wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, gdy narusza przepisy prawa materialnego w sposób, który ma wpływ na wynik sprawy.

Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem Wojewoda Wielkopolski w następstwie dokonania wadliwej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla oceny czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia E. i H. K. na budowę dla inwestycji obejmującej budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż krąg stron w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji, objętym wnioskiem o wznowienie postępowania, to jest decyzji o pozwoleniu na budowę, winien być ustalony w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią stronami w takim postępowaniu są inwestor, właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zgodnie z którym należy przez niego rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonych decyzjach określając ten obszar organ administracji winien brać pod uwagę nie tylko przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ obszar oddziaływania obiektu budowlanego nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi.

Z regulacji zawartej w § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. ) wynika bowiem jedynie, iż usytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy bądź w granicy działki powoduje każdorazowo objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania, jednakże z regulacji tej nie sposób wyprowadzić wniosku, iż usytuowanie budynku zgodnie z ust. 1 tegoż § przesądza, iż właściciele nieruchomości położonych w szeroko rozumianym sąsiedztwie inwestycji pozbawieni są przymiotu strony postępowania.

Obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę.

Inaczej rzecz ujmując nie można jak uczyniły to organy obu instancji utożsamiać braku naruszeń przepisów w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności dotyczących lokalizacji inwestycji względem granicy działki z barakiem przymiotu strony po stronie właścicieli nieruchomości leżących w sąsiedztwie nieruchomości na której przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana.

Z jednoznacznej definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wynika bowiem wprost, iż obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Definicja ta nie uzależnia zatem posiadania przymiotu strony od naruszenia przez inwestycję jakichkolwiek regulacji, lecz jedynie od tego czy w następstwie planowanej inwestycji może dojść do ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości położonych w okolicy inwestycji. Ograniczenia te muszą mieć przy tym charakter wynikający wprost z przepisów prawa. Ograniczenia te przykładowo polegać mogą na braku możliwości nowej zabudowy nieruchomości sąsiedniej, względnie rozbudowy budynków już istniejących, ze względu na planowaną inwestycję, czy też na braku podjęcia bądź prowadzenia na nieruchomości sąsiedniej określonej działalności ze względu na planowana inwestycję.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż dla ustalenia czy nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, dla którego udzielono pozwolenia na budowę decyzją ostateczną Starosty K. z dnia 16 marca 2010 r., nr [...] kluczowe znaczenie ma zatem nie ustalenie czy planowana inwestycja zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi, czy też czy hałas emitowany z terenu zakładu nie będzie naruszać przepisów ochrony środowiska przed hałasem określonych dla aktualnego sposobu zagospodarowania działki skarżących jako działki rolnej, lecz ustalenie czy oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę skarżących będzie skutkowało ograniczeniami w możliwości zmiany sposobu zagospodarowania tego terenu.

Powyższe jest szczególnie widoczne w kontekście argumentacji skarżących, którzy naruszenia swoich praw upatrują między innymi w tym, iż zrealizowanie przedmiotowej inwestycji uniemożliwi im zabudowę należącej do nich, a wykorzystywanej dotąd rolniczo działki nr 198 i 197/2 w planowany przez nich sposób sprowadzający się do posadowienia na niej szeregu budynków jednorodzinnych.

Szczególnie znamiennym dla błędnego rozumowania organu II instancji jest w tym zakresie okoliczność, iż Wojewoda oceniając, iż obszar oddziaływania inwestycji nie będzie wykraczał poza działkę inwestycyjną, oparł się m.in. na zapisach zawartych w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w którym wskazano, że analiza oddziaływania akustycznego obiektów wykazuje jednoznacznie, hałas emitowany z terenu zakładu na tereny podlegające ochronie akustycznej nie będzie naruszać przepisów ochrony środowiska przed hałasem. Nie kwestionując, że raport ten zawiera taki zapis podkreślić należy, że pomiary hałasu emitowanego z terenu zakładu i ustalenie jego wartości na poziomie odpowiednio 32,9 dB i 36,4 dB odbywały się przy najbliższych budynkach mieszkalnych. Tymczasem najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest oddalona od źródeł hałasu o ok. 148 m. Jednocześnie należy zauważyć, że nieruchomości, których współwłaścicielami są skarżący (działka o nr ew. 198 i 197/2) wprawdzie nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną, ale są od niej oddzielone jedynie działką o nr 199/1, która powstała z podziału działki nr 199. Nie zostało wyjaśnione przez organ II instancji, czy, a jeśli tak to w jakiej wysokości immisja hałasu wystąpi na obszarze nieruchomości skarżących. Zauważyć w tym miejscu należy, iż wprawdzie przepisy Prawa o ochronie środowiska nie określają norm hałasu dla terenów rolnych, to jednak z akt sprawy nie wynika czy nieruchomości skarżących położone są na terenach rolnych, dla których obowiązuje zakaz jakiejkolwiek zabudowy, co uzasadniałoby przyjęcie, że ewentualne przekroczenie norm hałasu w żaden sposób nie ogranicza możliwości zagospodarowania terenu, czy są to jedynie tereny niezabudowane, które, co do zasady, nie wykluczają możliwości ich zagospodarowania poprzez realizację zabudowy mieszkaniowej.

W tej drugiej sytuacji, przekroczenie norm hałasu niewątpliwie będzie zaś ograniczało możliwość zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Oczywistym bowiem jawi się, iż tak samo jak niedopuszczalnym jest lokalizowanie inwestycji w sposób powodujący przekroczenie na okolicznych nieruchomościach norm hałasu (bądź innych immisji takich jak na przykład promieniowanie itp.) przewidzianych dla aktualnego sposobu zagospodarowania tych nieruchomości, tak samo niedopuszczalnym jest lokalizowanie określonego rodzaju zabudowy, w tym na przykład zabudowy mieszkalnej na obszarze na którym normy te są już przekraczane ze względu na istniejącą legalną zabudowę i zagospodarowanie działek sąsiednich.

To samo dotyczyć będzie wszelkich innych oddziaływań planowanego obiektu na nieruchomości sąsiednie. Jedynie przykładowo w tym miejscu wskazać można na zacienienie powstałe w następstwie realizacji planowanego obiektu, które aczkolwiek zgodne z aktualnym sposobem zagospodarowania działek sąsiednich uniemożliwiać może w przyszłości lokalizację na nich obiektów o ponadstandardowych wymaganiach odnośnie zapewnienia dostępu światła dziennego (takich jak np. żłobki, przedszkola), względnie skutkować będzie koniecznością takiego sytuowania obiektów budowlanych (lub pomieszczeń mieszkalnych i innych w tych obiektach) na działkach sąsiednich, które zapewni prawem wymagane ich nasłonecznienie. Wystąpienie takowych skutków ewidentnie wskazywać będzie zaistnienie wynikających z przepisów prawa ograniczeń w sposobie zagospodarowania działkę sąsiednich i co za tym idzie na to, iż znajdują się one w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Oddziaływanie to polegać może bowiem nie tylko na zupełnym uniemożliwieniu zabudowy nieruchomości sąsiednich, ale także na wymuszeniu na właścicielach tych nieruchomości zabudowy o określonej lokalizacji, kształcie, lub podziale wewnętrznym.

Co za tym za trafną uznać należy uwagę skarżących, iż obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje, lecz jednocześnie uniemożliwiają zmianę sposobu zagospodarowania tego terenu w przyszłości.

Orzekające w sprawie organy obu instancji nie oceniły także jak realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie na ład przestrzenny obszaru obejmującego jej sąsiedztwo, a w tym nieruchomości skarżących i czy będzie miała jakikolwiek wpływ na możliwość zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżących w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenie, iż wpływ takowy zachodzi także implikować będzie stwierdzenie, iż skarżącym przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

Zarówno bowiem w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony postępowania winien być ustalany identycznie, to jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Dopiero po ustaleniu zgodnie z powyżej przedstawionymi zasadami, iż skarżącym przysługuje przymiot strony (które to ustalenie co należy stanowczo podkreślić nie oznacza jeszcze niedopuszczalności inwestycji), koniecznym będzie zweryfikowanie czy wniosek o wznowienie postępowania złożyli oni w terminie oraz czy wskazana przez nich przesłanka wznowienia postępowania zachodzi. Dopiero udzielenie pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania skutkować zaś będzie koniecznością zbadania czy planowana inwestycja jest zgodna z prawem, w tym w szczególności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami odrębnymi, w tym powoływanymi przez skarżących przepisami prawa miejscowego dotyczącymi ochrony środowiska.

Odnosząc się do pozostałych wskazanych w decyzji organu odwoławczego argumentów zauważyć należy, iż okoliczność, że na datę wydawania decyzji przez ten organ w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przesłanka wznowieniowa została wyeliminowana z obrotu prawnego nie może stanowić przesłanki dla umorzenia wznowionego postępowania.

Ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. uchylającej ostateczną decyzję Wójta Gminy L. z [...] 2010 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zakładu stolarskiego skutkować będzie tym, iż w sprawie brak będzie przesłanki wznowieniowej powołanej przez wnioskodawców, co oznacza iż brak będzie podstaw do uchylenia zaskarżonej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Taka sytuacja procesowa stanowi zaś hipotezę normy zawartej w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., która to regulacja nie przewiduje jednakże umorzenia postępowania wznowieniowego, lecz wydanie rozstrzygającej sprawę co do istoty decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

Nie można także uznać prawidłowe rozważań organu II instancji jakoby możliwość prowadzenia kontrolowanego postępowania wznowieniowego była wykluczona ze względu na poddanie kontroli sądowej decyzji ostatecznej Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] 2012 r., nr [...] umarzającej wznowione 26 stycznia 2012 r. postępowanie administracyjne w sprawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] .

Decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r., nr [...] zakończone bowiem zostało nie postępowanie zwyczajne prowadzone w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200, lecz jedynie postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji ostatecznej udzielającej pozwolenia na budowę prowadzone w oparciu o podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.

Zauważyć zaś należy, iż stosownie do treści art. 56 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Celem cytowanego przepisu jest wyeliminowanie sytuacji, w której ten sam akt będzie podlegał weryfikacji w dwóch odrębnych trybach. Z jednej strony zostanie wobec niego wszczęte jedno z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, o których mowa w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 145 (wznowienie postępowania), art. 154 i art. 155 (uchylenie bądź zmiana aktu niedotkniętego wadami kwalifikowanymi), art. 156 (stwierdzenie nieważności), a także art. 161 (uchylenie lub zmiana w niezbędnym zakresie każdej decyzji ostatecznej, jeżeli w inny sposób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa) oraz art. 163 (uchylenie bądź zmiana decyzji na podstawie przepisów szczególnych). Z drugiej zaś strony, przedmiotowy akt miałby być przedmiotem kontroli jego legalności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ustawodawca przyjął, że jeżeli w pierwszej kolejności wszczęte zostanie jedno z opisanych wyżej postępowań nadzwyczajnych, a następnie wniesiona skarga do sądu administracyjnego, to postępowanie sądowoadministracyjne obligatoryjnie podlega zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania nadzwyczajnego toczącego się przed właściwym organem administracji publicznej. Jest to więc niewątpliwie regulacja wyjątkowa i stąd musi być interpretowana ściśle. Oznacza to, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 P.p.s.a. jest obowiązkiem sądu jedynie w przypadku, w którym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, a także skutecznie wcześniej wszczętego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jest ta sama decyzja bądź postanowienie.

Sytuacja takowa nie zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego w sprawie II SA/Po 493/12 (aktualna sygn. II SA/Po 642/14) na jaką powołuje się Wojewoda nie była ta sama decyzja odnośnie, której wywiedziono następnie wniosek z dnia 8 lutego 2013 r. o wznowienie na podstawie art. 148 § 1 pkt 8 K.p.a. postępowania administracyjnego.

Pamiętać przy tym trzeba, że artykuł 56 P.p.s.a. nie odnosi się wprost do tego, czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania, jednakże zarówno w doktrynie (por. A. Zieliński (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. J. Borkowski, Warszawa 1989, s. 333; L. Żukowski, glosa do wyroku NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., II SA/Gd 1353/98, OSP 2000, z. 5, s. 265–270; T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 180; B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 274), jak i w orzecznictwie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7) przyjmowano, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego.

Z taką sytuacją nie mamy zaś do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym pod sygn. II SA/Po 642/14 (a uprzednio II SA/Po 493/12 i II OSK 2884/12) nie była decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę, lecz zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym) decyzja Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę hali produkcji mebli skrzyniowych.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż instytucja nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej, jaką stanowi wznowienie postępowania, jest ukształtowana w taki sposób, że postępowanie w tym przedmiocie ma charakter dwuetapowy. Aby mogło dojść do zbadania czy w sprawie zachodzi podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka (art. 145 § 1 pkt 1 - 8 oraz art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a.), właściwy organ musi przeprowadzić postępowanie wstępne, którego celem jest zbadanie dopuszczalności wznowienia postępowania. Na tym wstępnym etapie postępowania o wznowienie postępowania organ administracyjny bada, czy wniosek złożyła strona postępowania, czy dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz czy powołała podstawę wznowieniową wskazaną w przepisach prawa. Niespełnienie jednego z wymienionych wyżej warunków formalnych zamyka postępowanie wznowieniowe na etapie wstępnym i uzasadnia odmowę wznowienia postępowania.

Dopiero na kolejnym etapie badane jest zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), zaś w przypadku stwierdzenia, iż przesłanka ta zaistniałą aktualizuje się konieczność dokonania przez organ ponownego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), względnie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 151 § 2 K.p.a.).

Wobec faktu, iż zarówno w postępowaniu wznowieniowym kontrolowanym w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu wznowienionym zakończonym decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. nr [...] podstawami wszczęcia postępowania były inne przesłanki wznowieniowe (odpowiednio z art. 145 § 1 pkt 8 w niniejszej sprawie i z art. 145 § 1 pkt 2 w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 24 października 2014 r. sygn. II SA/Po 624/14), a nadto w żadnym z tych postępowań organ nie dotarł do etapu merytorycznego badania zarówno zaistnienia przesłanek wznowienia, jak i zgodności z prawem rozstrzygnięcia będącego przedmiotem wznowienia, oczywistym jest, że samo poddanie kontroli sądowej decyzji o umorzeniu postępowania wznowieniowego prowadzonego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. nie mogło stanowić przesłanki umorzenia kolejnego (lecz co należy podkreślić odrębnego) postępowania wznowieniowego dotyczącego wprawdzie tej samej decyzji ostastecznej, lecz prowadzonego w oparciu o inną przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż przyjęcie toku rozumowania proponowanego przez Wojewodę Wielkopolskiego prowadziłoby nieuzasadnionego pozbawienia strony prawa skorzystania z instytucji procesowej umożliwiającej wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, w związku z zaistnieniem kolejnej przesłanki wznowieniowej, do czego mogłoby dojść wskutek upływu terminu, do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w następstwie oczekiwania na zakończenie postępowania wznowieniowego prowadzonego w następstwie uprzedniego wniosku opartego na innej przesłance wznowieniowej. Oczywistym jawi się zaś, iż w przypadku wniosków o wznowienie postępowania opartych na odrębnych przesłankach wznowieniowych może dojść zarówno do zróżnicowanej oceny zachowania terminu do złożenia wniosku, jak i oceny faktycznego zaistnienia przesłanki wznowieniowej, czy też wreszcie zaistnienia wskazanej w art. 146 § 1 K.p.a. przesłanki negatywnej dla uchylenia zaskarżonej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji Powyższe wyraźnie wskazuje na potrzebę niezależnego rozpoznawania odrębnych wniosków o wznowienie postępowania oraz na brak przesłanek dla odmowy wszczęcia, względnie umorzenia postępowania wznowieniowego jedynie ze względu na prowadzenie postępowania wznowieniowego z innego wniosku tej samej strony, bądź z powodu poddania kontroli sądowej orzeczenia o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania wznowieniowego, względnie o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

Odmienna sytuacja zaistniałby jedynie wtedy, gdyby w następstwie wcześniej wszczętego postępowania wznowieniowego doszło do uchylenia pierwotnej decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, albowiem w takiej sytuacji prowadzenie kolejnego postępowania wznowieniowego odnośnie decyzji wyeliminowanej już z obrotu prawnego byłoby bezprzedmiotowe.

Powyższe oznacza, iż w ramach postępowania kontrolowanego w niniejszej sprawie (a wszczętego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.) koniecznym jest zweryfikowanie przez organ czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony i czy złożony został w terminie, a przypadku pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytania ustalenie czy zachodzi stanowiąca podstawę wznowienie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Dopiero na tym etapie merytorycznego badania sprawy pojawi się konieczność ustalenia wyników innych postępowań nadzwyczajnych prowadzonych w stosunku do tej samej decyzji Starosty K. z dnia [...] 2010 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i H. K. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę hali produkcji mebli skrzynkowych na działce położonej w miejscowości Z., nr ew. 192/2 i 200, a to celem ustalenia czy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Na tym dopiero etapie postępowania w przypadku ustalenia, iż w obrocie prawnym funkcjonuje już decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., (lub art. 156 § 1 K.p.a.) eliminująca z niego decyzję Starosty K. z dnia 16 marca 2010 r., nr [...] zasadnym będzie rozważenie bądź to umorzenia postępowania (gdy decyzja ta jest ostateczna i prawomocna), względnie jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., o ile decyzja ta jest zaskarżona odwołaniem lub skargą do sądu administracyjnego.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy – kierując się normą zawartą w art. 153 P.p.s.a. – uwzględni ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania, zaś na podstawie art. 152 P.p.s.a. o wykonalności zaskarżonej decyzji.