Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 276/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r., w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2017 r., nr (...), w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu postępowania egzekucyjnego - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. P. (zwany dalej skarżącym), wystąpił w dniu 14 grudnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego, odnośnie jego zaległości podatkowych, z tytułu łącznych zobowiązań pieniężnych za lata 2012-2016.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) grudnia 2016 r., nr (...), odmówiło wszczęcia postępowania w wyżej opisanej sprawie, powołując się na art. 165 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), a także istniejący po stronie Burmistrza Miasta i Gminy obowiązek egzekwowania podatków, stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego. W treści decyzji organ pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, na wniosek skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) lutego 2017 r., nr (...), uchyliło własne postanowienie z [....] grudnia 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ podkreślił, że podstawą wydania rozstrzygnięcia odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji winien być art. 61 a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., zwanej dalej K.p.a.), z tego względu należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Orzekając ponownie w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) marca 2017 r., nr (...), odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, że wniosek skarżącego w rzeczywistości zawiera zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego i jako taki winien być przekazany organowi właściwemu do jego rozpoznania, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego.

W postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2017 r. zawarte zostało pouczenie, że przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, którą należy wnieść w terminie 30 dni, za pośrednictwem organu. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu 13 marca 2016 r.

W dniu 11 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł skargę do Sądu, za pośrednictwem organu, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, kwestionując legalność tego aktu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), w jego aktualnym brzmieniu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl zaś art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia (...) lutego 2016 r. uchyliło zaskarżone (własne) postanowienie z dnia (...) grudnia 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z tym zaskarżone rozstrzygnięcie z (...) marca 2016 r., wydane w następstwie wyżej opisanego rozstrzygnięcia, jest postanowieniem wydanym niejako w "I instancji", w związku z tym, na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., stronie (skarżącemu) winien przysługiwać od niego środek zaskarżenia w postaci prawa do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z tym zaskarżone postanowienie z (...) marca 2016 r. nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym, a więc takim od którego przysługiwałaby skarga do sądu. Skarżący może jednak kwestionować jego prawidłowość i legalność, korzystając ze środka odwoławczego, jaki jest wskazany w art. 127 § 3 K.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dopiero wówczas, tj, po jego rozpatrzeniu przez organ, tj. wyczerpaniu środków zaskarżenia, skarżący będzie mógł wystąpić ze skargą do Sądu.

W tym miejscu zaznaczyć jedynie należy, że zgodnie z art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.

Bez wpływu na wyżej przedstawiona ocenę, co do niewyczerpania przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia i przedwczesności skargi pozostaje to, że skarżący został pouczony w treści zaskarżonego postanowienia o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi do Sądu, gdyż błędne pouczenie w żadnym razie nie kreuje prawa strony do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania .

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga R. P., jako przedwczesna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., gdyż skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Aby skutecznie zainicjować postępowanie sądowe, skarżący winien najpierw skorzystać z wszelkich przysługujące mu w administracyjnym toku instancji środków zaskarżenia, tj. zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Na marginiesie niniejszych rozważań dodać należy, że badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie Sąd nie oceniał prawidłowości zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, w szczególności postanowienia z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie uchylania, w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy, zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż możliwe jest to jedynie w ramach merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w następstwie skutecznego wniesienia skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzucił skargę.

W związku z tym, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 222 P.p.s.a., nie wzywano skarżącego do uiszczenia od niej wpisu.