Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2370/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić D. N. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.


UZASADNIENIE

[...] w dniu 8 grudnia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie sygn. VII SA/Wa 2370/17.

Skarżąca wskazała, że posiada dom o powierzchni około 150 m2 na działce o powierzchni 47 arów. Jako osoby pozostające z nią we wspólnym gospodarstwie domowym [...] wymieniła syna, synową oraz dwoje wnuków. Oświadczyła, że łączne dochody rodziny wynoszą 3660 zł i obejmują rentę skarżącej (910,10 zł), wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez syna (1550 zł), a także otrzymywane przez synową świadczenie wychowawcze (500+) na dwoje dzieci (1000 zł) i alimenty na córkę (200 zł). Do zobowiązań i stałych wydatków skarżąca zaliczyła: roczny podatek za dom i działkę – 600 zł, opłatę za śmieci – 9 zł miesięcznie od osoby, opłaty za prąd – ok. 200 zł za dwa miesiące, za wodę – ok. 150 zł za dwa miesiące, wydatki na opał – ok. 4000 zł rocznie, wydatki na leki – ok. 300 zł miesięcznie.

Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:

Stosownie do art. 245 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Zatem prawo pomocy jako instytucja stanowiąca odstępstwo od tej generalnej reguły winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których ze złożonego wniosku wynikać będzie w sposób bezsporny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Należy przy tym podkreślić, że na osobie wnioskującej o przyznanie prawa pomocy spoczywa powinność udowodnienia - na co wskazuje użyty w art. 246 ustawy zwrot: "wykaże" - że sytuacja finansowa uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być zatem sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do pełnej oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy. Okoliczności wynikające ze złożonego wniosku nie mogą budzić wątpliwości, a jeżeli takie występują, nie mogą być interpretowane na korzyść strony. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 lipca 2013 r. II FZ 371/13 Lex nr 1347052, z dnia 13 stycznia 2011 r. I GZ 456/10 Lex nr 741446, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 września 2010 r. I SA/Rz 478/10 Lex nr 764503, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2014 r. I SA/Bd 1172/13 Lex nr 1457060).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa pomocy, [...] nie wykazała bowiem w sposób wiarygodny, aby znajdowała się w trudnej sytuacji, która nie pozwala jej na poniesienie kosztów postępowania we własnym zakresie. W ocenie referendarza sądowego skarżąca przedstawiła swoją sytuację finansową w sposób wybiórczy i niepełny, co nie pozwala na uwzględnienie wniosku.

Zauważyć trzeba, że składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z lokalem usługowym na działce sąsiadującej z nieruchomością skarżącej [...] oświadczyła cyt.: "planujemy inwestycje na naszej działce na minimum 50 miejsc noclegowych gdzie będzie potrzebna droga pożarowa, więc budowa w granicy drogi [...] spowoduje, że nie będziemy mogli takiej inwestycji przeprowadzić (...). Muszą się do nas przedostawać autokary".

Jak wynika natomiast z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, skarżąca prowadzi działalność gospodarczą "[...]", o czym nie wspomniała w złożonym wniosku.

Na licznych stronach internetowych służących wyszukiwaniu noclegów dostępne są informacje wskazujące na prowadzenie działalności związanej z wynajmowaniem miejsc noclegowych bądź to przez skarżącą, bądź przez osoby o tym samym nazwisku, co skarżąca, pod adresem zamieszkania skarżącej [...] ul. [...], lub pod adresem [...] ul. [...].

Powyższe okoliczności powodują, że zachodzą wątpliwości co do rzeczywistej kondycji finansowej [...] i wysokości środków, jakimi dysponuje, brak jest zatem podstaw do przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Udzielone przez skarżącą informacje nie mogą być postrzegane jako spójne i przekonujące, przedstawiające w sposób wyczerpujący jej sytuację finansową.

Z tych przyczyn odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.