Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1460/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61, art. 66
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] nakazującej właścicielowi lokali nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. – E. Sp. z o.o. – usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez odłączenie zasilania gazem płynnym propan butan wszystkich piecy oraz kuchenek gazowych w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290).

2. W uzasadnieniu decyzji [...]WINB podał, że zawiadomieniem z dnia 16 lutego 2015 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej instalacji na gaz propan-butan w lokalu firmy E. Sp. z o.o. w oficynie budynku przy ul. [...] w W.. W dniu 6 marca 2015 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził oględziny w tym budynku i stwierdził, że w lokalach nr [...], [...] i [...] zamontowane są butle gazowe na gaz propan-butan, oraz, że w lokalu nr [...] zamontowana jest kuchenka elektryczna, a lokal nr [...] stanowi pustostan (brak butli).

Zawiadomieniem z dnia 5 maja 2015 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej instalacji na gaz propan-butan w lokalach firmy E.Sp. z o.o. w oficynie budynku przy ul. [...] w W., a w dniu 29 maja 2015 r. przeprowadzono oględziny poszczególnych lokali mieszkalnych w tym budynku, i stwierdzono, że w lokalu nr [...] nie ma instalacji propan-butan, zamontowana jest kuchenka elektryczna, zamontowana jest instalacja wentylacyjna, w lokalu nr [...] zamontowana jest butla gazowa na gaz propan-butan zasilająca kuchenkę czteropalnikową, kuchnia wyposażona jest w wentylację, w lokalu nr [...] brak instalacji na propan-butan, w kuchni znajduje się kratka wentylacyjna, w lokalu nr [...] nie ma instalacji na propan-butan, zamontowana jest kuchenka elektryczna, kuchnia posiada kratkę wentylacyjną. Lokal nr [...] nie został udostępniony do oględzin.

Następnie PINB [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, nałożył na E. Sp. z o.o. właściciela oficyny przedmiotowego budynku – obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na usunięciu instalacji gazowych na paliwo propan-butan z lokali mieszkalnych nr [...], [...], [...], [...] i [...] usytuowanych w oficynie budynku przy ul. [...] w W., a [...]WINB decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. uchylił w całości to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 19 lutego 2016 r. przeprowadzono kolejne oględziny, i stwierdzono, że w lokalu nr [...] zamontowany jest piec gazowy do ogrzewania wody oraz kuchenka gazowa na gaz propan-butan, natomiast w lokalu nr [...] stwierdzono, że wyposażony jest on w piec gazowy oraz kuchenkę na gaz propan-butan. Stwierdzono występowanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Następnie PINB [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazał właścicielowi lokali nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. – E. Sp. z o.o. – usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez odłączenie zasilania gazem płynnym propan butan wszystkich piecy oraz kuchenek gazowych w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...]

Odwołanie od tej decyzji wniosła E. Sp. z o.o.

3. W uzasadnieniu decyzji [...]WINB stwierdził, że z pisma Komendanta Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz ustaleń własnych organu powiatowego dokonanych podczas przeprowadzonych oględzin wynika, że budynek oficyny przy ul. [...] – część B jest budynkiem pięciokondygnacyjnym, a zatem należy go zaliczyć do budynków środniowysokich. Stwierdzenie używania gazu płynnego typu propan-butan w budynku mieszkalnym wielorodzinnym o pięciu kondygnacjach (średniowysokim) jest niezgodne z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, tj. § 157 ust. 5 tego rozporządzenia. Zamontowanie butli gazowej propan-butan do kuchenki gazowej w lokalu nie może być kwalifikowane jako wykonanie robót budowlanych, uzasadniające prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.

Organ stwierdził również, że adresatem obowiązku nałożonego na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, może być właściciel lub zarządca obiektu. Właścicielem budynku przy ul. [...] w W. jest Wspólnota Mieszkaniowa, a zatem, zdaniem organu, obowiązek nakazu demontażu butli propan-butan został prawidłowo nałożony przez organ I instancji na właściciela lokali nr [...] i [...], w których stwierdzono użytkowanie gazu płynnego propan butan. Nałożenie obowiązku na właściciela części wspólnych – Wspólnotę Mieszkaniową mogłoby prowadzić do niewykonalności nałożonego obowiązku. Ponadto obowiązek demontażu butli gazowych nie musi skutkować nakazem opróżnienia lokali. Właściciel może kontynuować umowy najmu bez obowiązku ich wypowiedzenia, dokonując jedynie niezbędnej ingerencji w zakresie objętym tym nakazem.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie, organ wskazał, że zarówno przedstawiciel jak i pełnomocnik skarżącej spółki brali udział w przeprowadzonej w dniu 19 lutego 2016 r. czynności oględzin, co wynika z treści protokołów z czynności.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. [§] 2 kpa organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, stwierdzono występowanie niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, co uzasadniało odstąpienie organu I instancji od umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i domagała się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia w całości decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, oraz zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:

- poprzez uznanie, iż przepis ten obejmuje swoim unormowaniem również sytuację zainstalowania w lokalach przenośnej instalacji gazowej w postaci butli propan-butan, podczas gdy instalacja takiego urządzenia nie stanowi elementu instalacji obiektu budowlanego, będąc instalacją ruchomą zupełnie niezwiązaną ze strukturą lokalu czy też budynku, a tym samym nie wchodzi w zakres utrzymania obiektów budowlanych;

- poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżącą należy uznać za adresata zaskarżonej decyzji, wobec faktu, iż skarżąca nie ma możliwości usunięcia butli gazowej w związku z zajmowaniem lokali przez najemców, których chroni mir domowy oraz ochrona posiadania, co uniemożliwia skarżącej wykonanie samopomocy i usunięcie wbrew woli najemcy butli gazowej, co czyni wydane decyzje trwale niewykonalnymi lub ich wykonanie może skutkować czynem karalnym, co daje podstawę do uznania tych decyzji za nieważne w myśl art. 156 § 1 pkt 5 i 6 kpa;

- poprzez uznanie, że skoro instalacja stanowi element strukturalny, to adresatem powinna być skarżąca, podczas gdy właścicielem części wspólnych nieruchomości, w skład której wchodzą przedmiotowe lokale jest Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., toteż ten podmiot jako właściciel części wspólnych oraz dodatkowo jako zarządzający nieruchomością winien być odpowiedzialnym za przestrzeganie przepisów prawa budowlanego na terenie nieruchomości;

b) § 11 ust. 2 w zw. z § 17 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że obowiązki te nie obciążają użytkownika instalacji gazowej, a właściciela lokalu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia adresata decyzji;

2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.:

a) art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa w zw. z art. 80 kpa, poprzez ich wadliwe zastosowanie, polegające na:

- zebraniu niewystarczającego materiału dowodowego w sprawie, który byłby podstawą rozstrzygnięcia, pozwoliłby rozważyć całokształt istotnych okoliczności i ustalić właściwego adresata przedmiotowej decyzji, którym winien być najemca lub administrator budynku jako zarządca budynku, ewentualnie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. pełniąca zarząd budynkiem;

- błędnej ocenie zebranego materiału dowodowego i uznanie, że skarżący ma możliwość wykonania decyzji administracyjnej o nakazie usunięcia butli gazowych, podczas gdy z niespornych okoliczności wynikało, że lokale są zamieszkane przez najemców (komunalnych, którym jest bardzo utrudnione wypowiedzenie umów najmu), którzy użytkują przedmiotowe instalacje gazowe, a tym samym to na tych osobach winien ciążyć obowiązek usunięcia tych butli, w sytuacji, w której ze względu na ochronę posiadania zarówno lokalu jak i butli oraz groźbę naruszenia miru domowego (najemcy odmawiają wpuszczenia przedstawicieli skarżącego do lokali), co powoduje, że wydana decyzja nosi znamiona nieważności;

- błędnym uznaniu, że instalacje gazowe nie są częścią składową nieruchomości wspólnej, a zatem obowiązek ich utrzymania spoczywa na Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w W. albo nie są takimi instalacjami związanymi z lokalem, a co za tym idzie, nie podlegają przepisom prawa budowlanego;

b) art. 10 kpa poprzez jego wadliwe niezastosowanie i wydanie decyzji bez poinformowania stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i składania wniosków dowodowych a także wobec braku zapewnienia stronom możliwości wzięcia czynnego udziału w sprawie w czynnościach postępowania;

c) art. 11 i 8 kpa, poprzez ich niezastosowanie przez organ II instancji, który nie odniósł się do części zarzutów formułowanych w odwołaniu, co uniemożliwiło skarżącemu zapoznanie się z przesłankami i motywami, jakimi kierował się organ II instancji wydając decyzję;

d) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia faktycznego decyzji;

e) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 kpa poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz zaniechanie przez organ II instancji dokonania zmiany decyzji organu I instancji poprzez nałożenie na właściwego adresata przedmiotowej decyzji, którym, w ocenie skarżącego, powinien być najemca lub administrator budynku jako zarządca budynku, ewentualnie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W.pełniąca zarząd budynkiem, ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

7. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2016 r. nakazującą właścicielowi lokali nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. – E. Sp. z o.o. – usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez odłączenie zasilania gazem płynnym propan butan wszystkich piecy oraz kuchenek gazowych w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W..

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.

8. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, właściwy organ (od 1 stycznia 2017 r. organ nadzoru budowlanego) nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7 tego artykułu.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia z dnia 2 grudnia 2015 r. II OSK 838/14 (LEX nr 1989248) stwierdził, że "1. Celem art. 66 p.b. jest, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym. W związku z regulacją mającą spełnić powyższy cel nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem. 2. Obciążający współwłaścicieli nieruchomości obowiązek wykonania określonych robót budowlanych dotyczy świadczenia niepodzielnego. Rozstrzyganie sporów związanych z rozliczeniem kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót będących wynikiem zastosowania art. 66 ust. 1 p.b. należy do sądów powszechnych w postępowaniu cywilnym. Rozłożenie ciężaru kosztów remontów i napraw, a także przeprowadzenia poszczególnych prac jest sprawą współwłaścicieli budynku, a w razie sporu - sprawą cywilną, a więc nie należącą do kompetencji organów nadzoru budowlanego." Niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności.

Podkreślić zatem należy, że celem art. 66 ustawy Prawo budowlane jest, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym w ustawie dobrom chronionym, przy czym, nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule, a orzekający na podstawie tego przepisu organ nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do badania przyczyn powstania nieodpowiedniego stanu technicznego budynku. Nie może również, badać kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) - § 157 ust. 5, instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich. Zgodnie natomiast z ust. 6 tego paragrafu, zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej.

Z przeprowadzonych w lokalach nr [...] (pierwsze piętro) i [...] w budynku przy ul. [...] w W. czynności kontrolnych – oględzin, wynika, że w lokalu nr [...] zamontowany jest piec gazowy do ogrzewania wody oraz kuchenka gazowa na gaz propan-butan, natomiast w lokalu nr [...] stwierdzono, że wyposażony jest on w piec gazowy oraz kuchenkę na gaz propan-butan. Właścicielem tych lokali jest skarżąca E. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Oficyna przedmiotowego budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne nr [...] i [...] ma V kondygnacji, a zatem jest budynkiem średniowysokim, bowiem z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości (...) 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie; (...).

Słusznie zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ uznał, że stwierdzenie używania gazu płynnego typu propan-butan w budynku mieszkalnym wielorodzinnym o pięciu kondygnacjach – średniowysokim, jest niezgodne z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi, tj. § 157 ust. 5 tego rozporządzenia, oraz, że zamontowanie butli gazowej propan-butan do kuchenki gazowej w lokalu nie może być kwalifikowane jako wykonanie robót budowlanych, uzasadniające prowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy Prawo budowlane.

Nie budzi wątpliwości, że adresatem obowiązku nałożonego na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane, może być właściciel lub zarządca obiektu. Właścicielem budynku przy ul. [...] w W. jest Wspólnota Mieszkaniowa, a zatem, zdaniem Sądu, obowiązek nakazu demontażu butli propan-butan został prawidłowo nałożony przez organ I instancji na właściciela lokali nr [...] i [...], w których stwierdzono użytkowanie gazu płynnego propan-butan. Nałożenie bowiem tego obowiązku na właściciela części wspólnych – Wspólnotę Mieszkaniową mogłoby prowadzić do niewykonalności nałożonego obowiązku. Jak słusznie wskazał organ, obowiązek demontażu butli gazowych nie musi skutkować nakazem opróżnienia lokali, właściciel może kontynuować umowy najmu bez obowiązku ich wypowiedzenia, dokonując jedynie niezbędnej ingerencji w zakresie objętym tym nakazem.

9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.