Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 748/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 778/17 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 778/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku (z budynku produkcji folii i opakowań foliowych na budynek gospodarczy), oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył S. D., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez oddalenie skargi i pominięcie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji dokonały dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w niniejszej sprawie, tj. niezasadnie uznały, że:

a) w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu, podczas gdy żadne dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie potwierdzają, że do takiej zmiany doszło,

b) zgromadzony w sprawie materiał dowodowy rzekomo potwierdził, że w niniejszej sprawie zmianie uległy warunki bezpieczeństwa pożarowego, warunki pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, w szczególności związane z emisją hałasu i produktów rozkładu tworzyw, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a także treści decyzji organów obu instancji i wyroku Sądu I instancji (a także uzasadnień tych rozstrzygnięć) nie wynika, w jaki sposób rzekomo doszło do zmiany ww. warunków, oraz w jakim natężeniu i wysokości,

c) zeznania świadka D. G. są wiarygodne, podczas gdy przedmiotowe zeznania nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, a ponadto samodzielnie nie są wystarczające do ustalenia stanu faktycznego sprawy, co miało bezpośredni wpływ na wadliwe rozstrzygnięcie przez Sąd I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy i doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 7 kpa i 75 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi i pominięcie przez Sąd I instancji, że organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego naruszyły zasadę bezpośredniości i oparły się właściwie wyłącznie na dowodach pośrednich, tj. protokołach kontroli pochodzących z innych postępowań prowadzonych przez inne organy, tj. Państwową Inspekcję Pracy, Państwowego inspektora Sanitarnego w K. oraz [...] Wojewódzkiego inspektora Ochrony Środowiska, podczas gdy w niniejszej sprawie istniała możliwość skorzystania z dowodów, co miało wpływ na wadliwe oraz wybiórcze ustalenie stanu faktycznego niniejszej sprawy i oddalenie skargi;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez oddalenie skargi i pominięcie przez Sąd I instancji, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji były lakoniczne i niekompletne, a w szczególności zarówno uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak i decyzji organu II instancji nie zawierało jakichkolwiek motywów rozstrzygnięcia w przedmiocie wskazania rzekomej zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej "Prawo budowlane") oraz wysokości i natężenia rzekomej zmiany, co miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności doprowadziło do oddalenia skargi pomimo tego, że motywy rozstrzygnięcia organów obu instancji są niejasne i niekompletne;

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie doszło do rzekomej zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, choć było to niezbędne dla prawidłowego i szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz kompletnego umotywowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji;

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa zw. z art. 84 § 1 kpa poprzez pominięcie przez Sąd I instancji, że organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę na etapie postępowania administracyjnego, nie zwróciły się o wydanie opinii do biegłego, który powinien ustalić, czy, i ewentualnie w jakim zakresie, doszło do zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, podczas gdy ta okoliczność niewątpliwie wymagała wiadomości specjalnych, co miało bezpośredni wpływ na niekompletne ustalenie stanu faktycznego sprawy, błędne zastosowanie prawa materialnego i oddalenie skargi;

6) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i oddalenie skargi, pomimo że w niniejszej sprawie nie doszło do podjęcia jakiejkolwiek działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, a w szczególności rzekoma zmiana któregokolwiek z tych warunków nie wynikała ze stanu faktycznego sprawy i nie została wykazana przez organy obu instancji, co zostało pominięte przez Sąd I instancji;

7) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art, 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i oddalenie skargi, pomimo że w niniejszej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek przesłanki uzasadniające zastosowanie naruszonego przepisu, a w szczególności nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu;

8) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego i art. 61 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię i niezasadne uznanie, że zarządcą obiektu budowlanego może być osoba, która posiada obiekt jedynie w oparciu o stosunek obligacyjny łączący go z właścicielem tego obiektu i nieruchomości, na której jest posadowiony, np. umowę najmu, dzierżawy lub użyczenia, podczas gdy zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury takiej osoby nie można uznać za zarządcę obiektu budowlanego, co bezpośrednio doprowadziło do skierowania decyzji do niewłaściwej osoby w niniejszej sprawie (niebędącej ani właścicielem ani zarządcą obiektu budowlanego);

9) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a ppsa w zw. z art. 140 kc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi przez Sąd I instancji, pomimo że decyzje organów obu instancji naruszają wyraźnie prawo własności w stosunku do rzeczy ruchomej – extrudera LD, nakazując skarżącemu kasacyjnie usunięcie tej maszyny z obiektu, którego dotyczy niniejsza sprawa, choć przedmiotowa maszyna stanowi odrębny przedmiot własności.

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł:

I.

1) na podstawie art. 188 ppsa – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej (w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa w zw. z art. 135 ppsa) poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2) na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa – o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

3) na podstawie art. 200 ppsa – o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji,

II. ewentualnie

1) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

2) na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

III. na podstawie art. 179a – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Sąd I instancji z uwagi na to, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione oraz rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego,

IV. na podstawie art. 176 § 2 ppsa – o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że organy obu instancji nie przedstawiły żadnych dowodów na okoliczności uzasadniające wydanie swoich decyzji (tj. że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania opisanego w sprawie obiektu), opierając się jedynie na protokołach kontroli przeprowadzonych przez inne organy w odrębnych sprawach, czym, w ocenie skarżącego kasacyjnie, naruszyły zasadę bezpośredniości. Na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można uznać, że między samym znajdowaniem się extrudera LD w opisywanym w niniejszej sprawie pomieszczeniu gospodarczym, a rzekomą zmianą warunków zachodzi jakikolwiek związek przyczynowo-skutkowy.

Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy nadzoru popełniły też błędy w zakresie ustalenia podmiotu, do którego skierowano nakaz – skarżący kasacyjnie nie jest zarządcą przedmiotowego obiektu, a więc nie powinien też być adresatem zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności, co do zasady, rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. W niniejszej sprawie są one jednak ściśle ze sobą powiązane, a ich istota sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżący kasacyjnie zmienił sposób użytkowania budynku gospodarczego na budynek do produkcji folii i opakowań foliowych. Na tak zadane pytanie trzeba odpowiedzieć twierdząco.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, nie mogły one odnieść zamierzonego skutku, tj. podważyć ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Powyższe winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie przyjął Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego wykazały, iż S. D. zmienił sposób użytkowania budynku gospodarczego na budynek służący do produkcji folii i opakowań foliowych, świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Z protokołów kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] października i [...] listopada 2015 r. wynika, że w budynku tym znajdują się różne maszyny i urządzenia, których nazwy i przeznaczenia nie udało się wówczas ustalić z uwagi na sprzeciw zarządcy tego obiektu. Natomiast z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach [...],[...] i [...] lutego 2016 r. przez Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy ustalono, iż w budynku tym zlokalizowana jest wytłaczarka do foli – extruder LD. Podczas kontroli Inspektora Pracy maszyna ta nie była używana, pracowały maszyny znajdujące się w sąsiednim budynku. Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje również, że w budynku gospodarczym będącym przedmiotem niniejszego postępowania znajduje się wytłaczarka do folii. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji przesłuchał świadków – D. G., pouczona o odpowiedzialności za fałszywe zeznania i o możliwości odmowy składania zeznań podała, iż właśnie w tym pomieszczeniu wykonywała pracę polegająca na produkcji folii. Jej zdaniem maszyna tam ustawiona wykorzystywana była rzadko, tylko w sezonie – w październiku, listopadzie i marcu. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zeznania tego świadka należy uznać za wiarygodne gdyż są spójne z pozostałym materiałem dowodowym. Ma zatem rację sąd wojewódzki, że powyższe okoliczności świadczą, iż przedmiotowy budynek wykorzystywany jest, przynajmniej okresowo do działalności produkcyjnej prowadzonej w ramach Zakładu Produkcji [...] "[...]" i znajdująca się w tym budynku maszyna nie jest tam jedynie przechowywana, ale także użytkowana zgodnie z jej przeznaczeniem. Powyższe oznacza, że budynek nie jest budynkiem gospodarczym. Zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz.U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Natomiast art. 71 ust. 1 pkt. 2) Prawo budowlane stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Wynika z niego wyraźnie, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi lub jego części, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania. Sąd I instancji zasadnie wskazał, że w sprawie zmiana ta wiąże się ze zmianą warunków bezpieczeństwa pożarowego pracy, zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych i środowiska z uwagi m.in. na hałas i emisję rozkładu przetwarzanych produktów, na co wskazały organy Państwowej Inspekcji Pracy (protokół kontroli z [...],[...],[...] lutego 2016 r.) oraz Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (pismo z [...] listopada 2015 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. ( pkt.4) skargi kasacyjnej) poprzez "niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie doszło do rzekomej zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego". Zauważyć należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). W drodze zarzutu naruszenia omawianego przepisu można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest jasne, logiczne i przede wszystkim odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz poddaje się kontroli instancyjnej. Ponadto Sąd wojewódzki jak wskazano wyżej wyjaśnił dlaczego jego zdaniem doszło do zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a to, że skarżący kasacyjnie uznaje tę argumentację za mało wystarczającą nie świadczy o naruszeniu przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można zgodzić się też z zarzutem (pkt. 5) skargi kasacyjnej), że w sprawie organy nadzoru budowlanego winny zwrócić się o wydanie opinii biegłego, który powinien ustalić, czy, i ewentualnie w jakim zakresie, doszło do zmiany warunków, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Protokół Państwowej Inspekcji Pracy z [...],[...],[...] lutego 2016 r. oraz pismo Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2015 r. są w tej sprawie wystarczającymi dowodami organów wyspecjalizowanych.

Z powyższych względów chybione są także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Prawidłowo również skierowano nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku do S. D., który występuje jako zarządca tego budynku, w związku z prowadzoną w nim działalnością gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcji [...] "[...] " S. D. W sprawie jest bezsporne, że skarżący kasacyjnie od kilkunastu lat użytkuje ten budynek i pobiera z niego pożytki.

To zaś, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...] stycznia 2017 r., nr [...] nakazał zarządcy – S. D. zam. [...], ul. [...] przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku produkcji folii i opakowań foliowych (o wym. ca 10,05m x 5,03m + 3,45m x 1,03m), zlokalizowanego w m. B., ul. [...] (dz. nr [...]) na budynek gospodarczy poprzez usunięcie z ww. pomieszczenia wytłaczarki do folii - extrudera LD nie można uznać za naruszenie jego prawa własności do tego urządzenia. Uprawnienia właścicielskie skarżącego kasacyjnie do tej rzeczy ruchomej wskazaną decyzją nie zostały ograniczone, bowiem może on nadal ją władać i rozporządzać. Słusznie uznał sąd wojewódzki, że bez tak sprecyzowanego obowiązku nakaz przywrócenia budynku do poprzedniego sposobu użytkowania byłby fikcyjny i umożliwiałby obchodzenie tego obowiązku poprzez ponowne podejmowanie prób zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego jako budynku produkcyjnego. Zauważyć należy, że zmiana sposobu użytkowania tego konkretnie obiektu była już raz przedmiotem prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego (znak [...]), które zostało zakończone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2001 r. nakazującą J. i S. D. - użytkownikom budynku i właścicielom Zakładu Produkcji [...], zlokalizowanego w B. ul. [...] (nr geodezyjny działki [...]) w terminie do dnia [...] września 2001 r. przywrócić pierwotną funkcję budynku gospodarczego (zgodnie z projektowaną) samowolnie wykorzystywanego jako zakład produkcyjny. W postanowieniu z [...] sierpnia 2009 r. umarzającym postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania przez J. i S. D., nałożonego wskazaną wyżej decyzją PINB w K. z [...] kwietnia 2001 r. organ egzekucyjny stwierdził, iż zakrycie folią maszyn w przedmiotowym budynku świadczy, iż nie jest on już wykorzystywany do produkcji folii i opakowań foliowych lecz jako budynek gospodarczy.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.