Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 695/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2, art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P D na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. dalej "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu wniosków P D i J K o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...].

Z akt sprawy wynikało, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] na wniosek [...] Sp. z o.o., na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o nr [...] na działce o nr ew. [...] w [...] przy ul. [...].

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. P D wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. podnosząc, że nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] września 2010 r. złożył P D.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 573/11 uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że GINB nie dokonał oceny, czy podmioty, które złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy posiadają przymiot strony.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 530/13, uchylił ww. decyzję GINB z [...] grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że organ badając, czy występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji nie zbadał, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo oceniono, że projektowane przedsięwzięcie nie należy do katalogu przedsięwzięć zawartych w § 2 ust. raz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., ale z uwzględnieniem § 4 tego aktu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt. II OSK 3027/13 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez uczestnika postępowania - spółkę [...] Sp. z o.o.

W tych okolicznościach została wydana wymieniona na wstępie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei stwierdzenie nieważności decyzji, jako wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady ich trwałości, może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując kwestionowaną decyzję pod kątem naruszeń z art. 156 k.p.a., uznał, że skoro inwestor wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działką nr ew. [...]) na cele budowlane, to nie zostały naruszone w sposób rażący wymagania z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Wskazał ponadto, że z analizy planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]), wynika, że projektowana inwestycja nie narusza jego postanowień. Bowiem działka na której zaprojektowano sporną inwestycję oznaczona jest symbolem "1DG", a zatem jest przeznaczona do zagospodarowania na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub dla przekształcenia na cele usługowe z zachowaniem ograniczeń określonych m. in. w § 7 ust. 4 uchwały.

Organ podkreślił również, że ww. uchwała nie konkretyzuje jakich prac budowlanych oraz jakiego otoczenia [...] położonego przy ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...], dotyczą jej zapisy. [...] nie jest wpisany do rejestru zabytków, co potwierdzało pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] z dnia [...] września 2009 r. Nie można zatem stwierdzić, że przed wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. inwestor miał obowiązek uzyskania pozwolenia wydanego przez organ konserwatorski.

Ponadto projektowana inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny powiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Organ wskazał, że sporna inwestycja polega m. in. na zainstalowaniu na projektowanej stacji bazowej sześciu anten sektorowych oraz sześciu anten radioliniowych, które w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573), zostały wyłączone spod zakresu ich zastosowania. Uznał zatem, że w niniejszej sprawie ocenie podlegały jedynie anteny sektorowe pracujące w pasmach GSM 900 oraz UMTS 2100.

Przedmiotowe anteny zamontowane są na wysokości powyżej 40 m, ich równoważna izotropowa moc promieniowania (E1RP) wynosi 1914,52 W oraz 2099,23 W, w paśmie pracy odpowiednio 900 i 2100 MHz. Z projektu dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że wzdłuż osi promieniowania izotropowego anten sektorowych o mocy 2099,23 W - w odległości do 150 m oraz anten sektorowych o mocy 1914,52 W - w odległości do 70 m - uwzględniając pochylenie anten - nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie. Organ II instancji wskazał, że wiązki promieniowania projektowanych w ramach spornej inwestycji anten sektorowych przebiegają zdecydowanie powyżej zabudowań mieszkalnych i gospodarczych usytuowanych wzdłuż tych osi. Natomiast przestrzeni dostępnej dla ludności nie należy utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może się teoretycznie znaleźć.

Biorąc powyższe pod uwagę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że omawiana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2004 r., tym samym zarzut dotyczący konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko był niezasadny.

Dalej organ wyjaśnił, że z projektu budowlanego wynika, że obszar na którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekroczy wartość 0,1 W/m2 będzie znajdował się w promieniu 40,9 m wokół środka promieniowania na wysokości powyżej 25 m.

Inwestor przedłożył w toku postępowania budowlanego, opracowanie: "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów Dz. U. z dnia 31 sierpnia 2007 r. Nr 158, poz. 1105 GSM" z grudnia 2009 r. oraz opracowanie "Wyniki weryfikacji dla anten wg rozporządzenia Rady Ministrów Dz. U. z dnia 31 sierpnia 2007 r. Nr 158, poz. 1105 UMTS" z grudnia 2009 r., dla planowanych sześciu anten sektorowych (trzy anteny na każde z pasm).

Analiza "Wyników weryfikacji..." dla pasma GSM 900 wskazywała, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych: A na azymut 0°, B na azymut 120°, oraz C na azymut 240° i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 20° - oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od powyższych anten będzie przechodzić na wysokości odpowiednio: 19,3 m (antena G), 19,3 m (antena H) oraz 18,9 m (antena I) nad poziomem terenu (nr rys. 3, 5 i 7). Z powyższej analizy "Wyników weryfikacji..." w zakresie pasma UMTS 2100 wynikało, że przy ukierunkowaniu anten sektorowych: A na azymut 0° i maksymalnym pochyleniu - tilt 13°, B na azymut 120° i maksymalnym pochyleniu - tilt 11°, oraz C na azymut 240° i maksymalnym pochyleniu - tilt 13° - oś główna wiązki promieniowania w odległości 150 m od powyższych anten będzie przechodzić na wysokości odpowiednio: 11,4 m (antena A), 17,3 m (antena B) oraz 10,1 m (antena C) nad poziomem terenu (nr rys. 3, 5 i 7).

GINB wskazał powołując się na analizę emisji pól elektromagnetycznych, że w odległości do 150 m dla anten pracujących w pasmach GSM 900 i UMTS 2100 wzdłuż osi głównych wiązek ich promieniowania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Najniższa wysokość osi głównej wiązki promieniowania w odległości 150 m od anteny sektorowej (UMTS 2100) wynosi bowiem 10,1 m (antena C, azymut 240°, tilt 11°).

Dlatego w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], nie wymagała ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Ustosunkowując się do wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 530/13, nie podzielił zarzutu strony dotyczącego nieuwzględnienia kumulacji pól elektromagnetycznych. Przytoczony przez Sąd § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów stwierdza, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się.

Jak zauważył organ, Sąd nie wskazał czy w przypadku kwalifikowania przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też moc wszystkich anten skierowanych na jeden azymut albo w ogóle wszystkich przewidzianych do realizacji, ani który z tych sposobów jest prawidłowy, pozostawiając tę kwestię organowi.

Odnosząc się do powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że cechą charakterystyczną anten sektorowych montowanych na wieżach stacji bazowych (takich jak przewidziane do zamontowania w spornej inwestycji anteny [...] 742 215 oraz [...] 800 10306) jest silna kierunkowość emitowanego pola elektromagnetycznego, czyli zdolność anteny do koncentrowania energii w określonym kierunku kosztem innych kierunków. Z tego powodu szerokość wiązki promieniowania, rozumiana jako całkowity kąt mierzony w stopniach w płaszczyźnie zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania (wiązce głównej, określonej jako dwusieczna tego kąta), w którym moc promieniowana w dowolnym kierunku nie zmniejsza się więcej niż 3 dB w stosunku do poziomu maksymalnego promieniowania (tzw. szerokość charakterystyki 3dB lub kąt połowy mocy), może być na tyle niewielka, iż wiązki anten skierowanych na sąsiadujące azymuty (nie mówiąc o azymutach przeciwległych) nigdy się nie spotkają. Możliwa jest też sytuacja przeciwna, w której kąt połowy mocy określony jest tak szeroko, iż miejsca nakładania się wiązek pochodzących z sąsiadujących anten znajdują się bardzo blisko samej wieży, tuż przy antenach, w miejscu niedostępnym dla ludności.

W badanej sprawie występuje pierwszy przypadek. Z "Wyników weryfikacji..." wynikało bowiem, że dla anten [...] 742 215 kąt połowy mocy wynosi 65° w płaszczyźnie poziomej i 6,2° w płaszczyźnie pionowej, zaś dla ten [...] 800 10306 jest to odpowiednio 68° i 7,7°. Tym samym wykluczone jest "nakładanie" się tych fal czy ich "kumulacja".

Organ powołał wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2907/12 stanowisko dotyczące możliwości zastosowania § 4 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. dla sumowania mocy wszystkich anten skierowanych na jeden azymut, zgodnie z którym "skoro odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi zależy od mocy każdej anteny osobno ("pojedynczej"), to oznacza, że będzie ona taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten." Podkreślił też, że dla stacji bazowych telefonii komórkowej charakterystycznym parametrem jest moc pojedynczych anten, a nie gęstość pola elektromagnetycznego przez nie emitowanego. Również z tego powodu nie może sumować mocy wszystkich anten na podstawie § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. wniósł P D zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:

- § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że budził on wątpliwości interpretacyjne, czego nie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2015 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 329/14 oraz brak wskazania, jaki wpływ na kwalifikację inwestycji oraz jej obszar oddziaływania miało pominięcie tego przepisu.

- art. 153 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie oceny prawnej wynikającej z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015 r., II OSK 3027/13 albowiem organ nie ustalił czy moc EIRP anten zsumowała się, gdyż najpierw to wykluczył, a potem zanegował swoje stanowisko.

- art. 7, 8, 9, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż moc EIRP anten na danym sektorze nie wchodził w zjawisko superpozycji (kumulacji) z jednoczesnym przyjęciem, że było to możliwe.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ podważył ocenę prawną wyroków sądów obu instancji, pomimo że zjawisko kumulacji występuje, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r., w sprawie o sygn. II OSK 801/14, oddalając skargę kasacyjną inwestora oraz organu.

Skarżący wskazał też, że organ naruszył powagę rzeczy osądzonej wynikającej

z prawomocnych wyroków. Nie dokonał analizy obrazu głównych wiązek promieniowania anten na poszczególnych sektorach, wykluczył zjawisko kumulacji, co fizycznie jest niemożliwe. Z drugiej strony jednak uznał, że pomiędzy antenami może dojść do kumulacji, ale nie stanowi to rażącego naruszenia prawa. W istocie nie wiadomo czy zdaniem organu EIRP anten na poszczególnych sektorach jest wspólne czy też "organowi udało się je rozdzielić nieznaną do tej pory metodą."

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodnie z art. 153 p.p.s.a. związany był oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt. II OSK 3027/13, którym utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 530/13.

Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu.

W wydanym wcześniej wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ badając zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, powinien wziąć pod uwagę, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo oceniono, że projektowane przedsięwzięcie nie należy do katalogu przedsięwzięć zawartych w § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., ale z uwzględnieniem treści § 4 tego aktu. Zalecenie to zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku oddalającym skargę kasacyjną uczestnika postępowania.

W ocenie Sądu, zaskarżona obecnie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r., nie narusza prawa. Obowiązkiem organ administracji publicznej wydającego zaskarżoną decyzję było uwzględnienie wytycznycg jakie w swoim orzeczeniu zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował się do wytycznych sądu i zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., uznając, że nie jest ona obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności w sposób obszerny analizując możliwość zastosowania § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573).

Zasadnie organ zauważył, że w niniejszej sprawie nie może dojść do zjawiska sumowania mocy anten, trafnie przy tym wskazał na wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1680/10, pogląd, iż regulacja § 4 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania. Wskazując na cechy charakterystyczne anten sektorowych montowanych na wieżach stacji bazowych model [...] 742 215 oraz [...] 800 10306, jakimi są silna kierunkowość emitowanego pola elektromagnetycznego, podkreślił, że praktycznie niemożliwym jest nakładanie się empirowych pól elektromagnetycznych w sytuacji przeciwległych wiązek promieniowania. Z kolei odnosząc się do anten o azymutach sąsiadujących ze sobą, w sposób przekonujący wskazał, iż ew. miejsca nakładania się wiązek z nich pochodzących znajdują się bardzo blisko samej wieży, tuż przy antenach, a zatem w miejscu niedostępnym dla ludności, w którym w normalnych warunkach człowiek nie powinien się znaleźć.

Organ dokonał wszechstronnej analizy możliwości zastosowania § 4 ww. rozporządzenia, pod kątem sumowania mocy wszystkich anten skierowanych na jeden azymut. Podzielić należy w tym miejscu przytoczony pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2907/12, gdzie stwierdzono, iż skoro odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi zależy od mocy każdej anteny osobno ("pojedynczej"), to oznacza, że będzie ona taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten.

W ocenie Sądu prawidłowo organ ustalił, że omawiana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Ponieważ sporna inwestycja nie należy do żadnej z dwóch grup przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zarzut dotyczący konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko był niezasadny.

Zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania.

Z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynikało, że obszar na którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekroczy wartość 0,1 W/m2 będzie znajdował się w promieniu 40,9 m wokół środka promieniowania na wysokości powyżej 25 m.

GINB zasadnie podkreślał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej służyć powinna jedynie eliminacji z obrotu prawnego takich rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawnego i obowiązującego systemu prawnego. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte muszą być na materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza.

W ocenie Sądu organ nadzoru budowlanego, słusznie zastosował powyższe reguły i nie dopatrując się zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r.

Analizując powołane w skardze zarzuty, Sąd uznał je za niezasadne. Motywy zaskarżonej decyzji były szczegółowe i wszechstronnie wyjaśniały przyczyny podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Decyzja wydana została przez kompetentny do tej oceny organ, przy braku materiału dowodowego podważającego jej rzetelność. Zgodna była również z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 530/13. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ zasad postępowania wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.