Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 426/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pomocy pieniężnej dla rodziny zastępczej postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

IISA/Łd426/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 ze zm.), art. 78 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593), § 10 pkt 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie rodzin zastępczych z dnia 18 października 2004 r. 9Dz.U. Nr 233 poz. 2344) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w P. z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej daty przyznania pomocy pieniężnej na pokrycie kosztów utrzymania dziecka -N. K. - w rodzinie zastępczej i ustalił, iż pomoc przysługuje od dnia 1 lutego 2006r. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję L. B. - ustanowiona rodziną zastępczą dla N.K. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Radomsku Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 27 czerwca 2005 r., Sygn. akt III Nsm.85/04 - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 maja 2006 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi bądź nadesłanie oryginału skargi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania z pouczeniem, że nie uzupełnienie w powyższym terminie braku skargi spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 30 maja 2006 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru - k. 12).

Pomimo upływu przepisanego terminu skarżąca nie uzupełniła braku skargi. Przy piśmie z dnia 1 czerwca 2006 r. skarżąca przesłała komplet kserokopii dokumentów znajdujących się już w aktach sądowych, w tym kserokopię wniesionej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poz. zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków skargi.

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Nie uzupełnienie braku formalnego skargi jakim jest brak podpisania skargi stanowi podstawę odrzucenia skargi. Skarżąca nie podpisała w zakreślonym terminie skargi ani nie nadesłała oryginału skargi.

Jak powyżej wskazano skarżąca otrzymała wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi w dniu 30 maja 2006 r. Termin do uzupełnienia powyższego braku biegł zatem od dnia 31 maja 2006 r. r. i upłynął w dniu 6 czerwca 2006 r. Skarżąca L. B. nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Termin do uzupełnienia braków skargi jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącą. Tym samym należy uznać, że wezwanie do uzupełnienia braku skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej oraz, że skarżąca została pouczona o skutkach prawnych, jakie wiążą się z niewykonaniem zarządzenia z dnia 23 maja 2006 r. w terminie. Jednak w piśmie nadanym na poczcie dnia 1 czerwca 2006 roku, które wpłynęło do Sądu 6 czerwca 2006 r. , skarżąca oświadczyła wprost, że czegoś tu nie rozumie, gdyż oryginał skargi jest dla niej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skargę odrzucił.