Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 40/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 874/11 w zakresie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. S. na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosków według właściwości w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 874/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. (w punkcie drugim) oddalił wniosek J. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na zawiadomienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Zaskarżonym zawiadomieniem organ poinformował J. S. o przekazaniu jego wniosków o wstrzymanie wykonania postanowień Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] września 2011 r., nr [...] i z dnia [...] września 2011 r., nr [...] oraz o uzupełnienie aktów administracyjnych, zgodnie z właściwością rzeczową do rozpatrzenia Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. Ponadto, w punkcie pierwszym tego samego postanowienia Sąd I instancji odrzucił również wspomnianą skargę J. S.

Zdaniem Sądu I instancji, wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał oddaleniu na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), bowiem wniesiona przez J. S. skarga jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca zaskarżyła bowiem pismo organu administracji, którego podstawę prawną stanowił art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). W przypadku takiego zawiadomienia o przekazaniu wniosków do organu właściwego przepisy prawa nie przewidują ani środka zaskarżenia, ani też prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego.

J. S. złożył zażalenie (nazwane "skargą na decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.") na powyższe postanowienie w części dotyczącej oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wniósł o zmianę tego orzeczenia w zażalonej części i przyznanie mu prawa pomocy w całości. Ponadto wniósł o umożliwienie mu udziału w posiedzeniu celem wykazania zasadności wniesienia skargi na "postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] października 2011 r., a także o ustanowienie adwokata z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, który w szczególności pomoże stronie wykazać, że skarga nie powinna zostać odrzucona przez Sąd I instancji, gdyż nie zachodzą ku temu podstawy.

W uzasadnieniu zażalenia J. S. stwierdził, że nie podziela wykładni zastosowanej przez Sąd o niedopuszczalności jego skargi na akt administracyjny organu I instancji. Zdaniem wnoszącego zażalenie, w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja, że skarga "na pierwszy rzut oka" jest bezzasadna. Podniósł, że istnieje uzasadniona obawa, że został w ten sposób pozbawiony prawa do sądu poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania skargi na "postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B.".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że na obecnym etapie postępowania przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zasadność oddalenia przez Sąd I instancji wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wobec stwierdzenia przez ten Sąd, że wniesiona przez stronę skarga jest bezzasadna i podlegała odrzuceniu. Poza zakresem orzekania w postępowaniu zażaleniowym jest natomiast kwestia zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi, gdyż to rozstrzygnięcie może być kwestionowane w skardze kasacyjnej, której J. S. dotychczas nie wniósł.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie w zażalonej części odpowiada prawu.

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej ustawodawca uzależnił od dwóch przesłanek, spośród których pierwsza musi być spełniona a druga nie może wystąpić. Pierwszą z przesłanek reguluje art. 246 § 1 p.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona treścią art. 247 p.p.s.a. i ma charakter negatywny, co oznacza, że jej wystąpienie wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy chociażby spełniona została przesłanka przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 247 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LEX 2011, a także powołane tam orzecznictwo).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarga J. S. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż została wniesiona na zawiadomienie, które nie jest żadnym z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a, a także nie podlega kognicji sądowoadministracyjnej na postawie art. 3 § 3 p.p.s.a. W sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia Sąd I instancji był uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadniało oddalenie wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy na ówczesnym etapie postępowania sądowego.

Jedynie na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zażaleniu strona wniosła o ustanowienia adwokata z urzędu, który pomoże wykazać, że skarga nie powinna zostać odrzucona przez Sąd I instancji, gdyż nie zachodzą ku temu podstawy. Wniosek ten został złożony w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji rolą Sądu I instancji jest ustalenie, czy żądanie to jest nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, mającym na celu ustanowienie adwokata z urzędu, który byłby uprawniony do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę. W takim przypadku art. 247 p.p.s.a. nie będzie miał zastosowania, bowiem dopiero w takiej sytuacji oddalenie wniosku z powodów wskazanych w tym przepisie mogłoby pozbawiać stronę prawa do sądu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 574).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.