Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1034/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 lutego 2011 roku "I." sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na rzecz E. sp. z o.o.

Zdaniem wnioskodawcy w sprawie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania określona w art 98 § 1 k.p.a., gdyż E. przewiduje realizację inwestycji, której zgodność z zamierzeniami i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wątpliwa. Ustalenie zgodności zamierzeń inwestora z wyłożonym projektem planu zagospodarowania przestrzennego jest, zdaniem Spółki, przesłanką zasadności bądź braku zasadności dalszego prowadzenia postępowania. Wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego bez rozstrzygnięcia tej okoliczności może spowodować, że inwestycja będzie pozostawać w jawnej sprzeczności z założeniami miejscowego planu. Ustalenia projektu planu przewidują możliwość funkcjonowania starej elektrociepłowni jedynie jako rozwiązania tymczasowego, wyłącznie do momentu budowy nowej elektrociepłowni w nowym miejscu określonym w miejscowym planie. Oznacza to, zdaniem Spółki, że zachodzi sprzeczność projektowanej decyzji z ustaleniami projektu planu. Stanowi to, w ocenie Spółki, jednocześnie zagadnienie wstępne, które należy rozstrzygnąć przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co stanowi obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania wymienioną w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku "I." Sp. z o.o. o zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci ciepłowniczej 2XDN500 - 200 w technologii preizoiowanej wraz z kanalizacją techniczną, wyprowadzonej z E. przeznaczonej do zasilania w ciepło obszarów na terenie Dzielnicy [...] na terenach byłych zakładów P., terenu osiedla [...] zasilanych obecnie z 4 kotłowni osiedlowych, a także terenu osiedla [...] na trenie Dzielnicy [...] odmówił zawieszenia tego postępowania.

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta W. stwierdził, że zgodzenie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Przesłanka ta nie została spełniona, gdyż wniosek o zawieszenie postępowania złożyła strona, która nie wnioskowała o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przesłana zawieszenia na podstawie wymienionego wyżej przepisu, zdaniem Prezydenta Miasta W., nie zaistniała. Inwestycja na etapie opracowywania projektu decyzji uzyskała wszelkie niezbędne uzgodnienia. Przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność realizacji inwestycji, zgodnie z warunkami, które zostaną określone w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z prawa budowlanego i innych przepisów prawa. Inwestor skorygował też przebieg sieci ciepłowniczej tak, by nie kolidował on z planowaną linią zabudowy wynikającą z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie ma tym samym podstaw do zawieszenia postępowania także na podstawie art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła "I." sp. z o.o. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę przyznania Spółce legitymacji do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania,

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji zaistnienia obligatoryjnych przesłanek zawieszenia postępowania, jakim jest istnienie zagadnienia, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy, a w szczególności istnienie rażącej sprzeczności zamierzeń wnioskodawcy z ustaleniami studium planu zagospodarowania przestrzennego,

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i pominięcie dowodów wskazujących na niezasadność wydania decyzji zgodnie z wnioskiem E. sp. z o.o.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 roku, Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2011 roku.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji odnośnie braku podstaw do uwzględnienia żądania przez "I." sp. z o.o. o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że zawieszenie postępowania w oparciu o ten przepis następuje z urzędu, a nie na wniosek. W przypadku braku podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania organ administracji nie wydaje postanowienia o odmowie zawieszenia, tylko informuje o tym wnioskodawcę pismem.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "I." sp. z o.o. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez odmowę przyznania Spółce legitymacji do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania,

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, istnienia obligatoryjnych przesłanek zawieszenia postępowania, jakim jest istnienie zagadnienia, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy, a w szczególności istnienie rażącej sprzeczności zamierzeń wnioskodawcy z ustaleniami studium planu zagospodarowania przestrzennego,

3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i pominięcie dowodów wskazujących na niezasadność wydania decyzji zgodnie z wnioskiem E. sp. z o.o. oraz nieustosunkowanie się do zarzutu podniesionego w punkcie trzecim zażalenia, co skutkowało nierozpatrzeniem zażalenia w całości. Zdaniem skarżącej Spółki, Kolegium bezzasadnie uznało za prawidłowe działanie Prezydenta Miasta W., który odmówił skarżącej Spółce legitymacji do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania pomijając przedstawiony we wniosku wywód, którego efektem winno być uznanie prawa skarżącej Spółki do złożenia takiego wniosku.

Istnienie możliwości dokonania zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zarówno ze względu na przesłanki wynikające z k.p.a., jak również przesłanki wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem Spółki, potwierdzone jest piśmiennictwem wypracowanym przez doktrynę prawa administracyjnego. Skarżąca Spółka stwierdziła, że np. T. Bąkowski wskazuje, iż "w przepisach art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały wyraźnie określone podstawy zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postępowanie to, jako postępowanie administracyjne podlega niewątpliwie zawieszeniu z przyczyn wymienionych w art. 97 § 1 k, p, a. (zawieszenie obligatoryjne). Może też ulec zawieszeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 98 k.p.a. (zawieszenie fakultatywne). Przepisy art. 58 oraz pozostałe ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wyłączają w tym zakresie stosowania powołanych wyżej przepisów k.p.a." (T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, Warszawa 2004).

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej Spółki, była ona legitymowana do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż taką legitymację zawierają dla niej regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem skarżącej Spółki, w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zaistniała przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawca przewiduje bowiem inwestycję, której niezgodność z zamierzeniami i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwa. Ustalenie ostateczne zgodności zamierzeń inwestora z wyłożonym projektem planu zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwie przesłanką zasadności bądź jej braku dalszego prowadzenia postępowania. W wyniku decyzji wydanej bez rozstrzygnięcia podnoszonej okoliczności może dojść do realizacji inwestycji pozostającej w jawnej sprzeczności z założeniami opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego.

W stosunku do części terenu objętego postępowaniem, w tym również nieruchomości znajdującej się w użytkowaniu wieczystym przez skarżącą Spółkę, na podstawie uchwały Rady W. nr [...] z dnia [...] października 2006 roku toczy się postępowanie w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów poprzemysłowych w rejonie ulicy [...]. Postępowanie planistyczne dotyczy szeregu działek gruntu położonych w obrębie [...] na terenie Dzielnicy [...], w stosunku do których Wnioskodawca złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uchwalenie planu miejscowego stanowi jednocześnie zagadnienie, które należy rozstrzygnąć przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie, co z kolei stanowi obligatoryjną przesłankę zawieszenia postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Kolegium nie uzasadniło w sposób wyczerpujący odmowy zawieszenia postępowania i uznało bezrefleksyjnie, że nie wystąpiła przesłanka powodująca obligatoryjne zawieszenie postępowania z urzędu sugerując, że strona nie może złożyć wniosku o zawieszenie postępowania. Jest to, zdaniem Spółki, błędne rozumowanie, gdyż w przypadku złożenia wniosku, w razie obligatoryjnego zawieszenia, organ po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek nie ma wyboru, tak jak w przypadku instytucji zawieszenia z art. 98 k.p.a. i musi zawiesić postępowanie.

Prezydent Miasta W. wskazuje, że "inwestycja uzyskała wszelkie niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa oraz że nie ma sprzeczności planowanej inwestycji z ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Tymczasem, zdaniem skarżącej Spółki, nie jest to zgodne ze stanem faktycznym zaistniałym w sprawie. Ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] przewidują możliwość funkcjonowania starej elektrociepłowni E. sp. z o.o., z której miałyby zostać wyprowadzone ciepłociągi zgodnie z planowanym zamierzeniem budowlanym jedynie, jako rozwiązanie tymczasowe istniejące wyłącznie do momentu budowy nowoczesnej elektrociepłowni w nowym miejscu określonym w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego. Prowadzenie ciepłociągów do miejsca, w którym będą one zbędne, gdyż nowa elektrociepłownia jest przewidziana w zupełnie innym miejscu rejonu poprzemysłowego po byłych Z., jest działaniem nie tylko nielogicznym, nieracjonalnym oraz sprzecznym z zasadami planowania przestrzennego, ale wręcz naruszającym uzasadnione interesy osób trzecich. Sprzeczności zamierzeń inwestora objętych wnioskiem z projektem planu nie zmienia korekta wniosku z dnia 16 października 2010 roku, w której inwestor rzekomo dostosował przebieg sieci ciepłowniczej tak, aby nie powodować kolizji z linią zabudowy określoną w projekcie miejscowego planu, o której to modyfikacji pisze organ oddalając wniosek o zawieszenie postępowania. Pismem z 16 grudnia 2010 roku inwestor wskazał jednak, że po pierwsze nie był w stanie skorygować w pełni trasy przebiegu ciepłociągu, a po drugie, że korekta taka nie eliminuje zastrzeżeń wniesionych, co do realizacji inwestycji przez Wydział Planowania Miejscowego Biura Architektury Urzędu Miasta W., zaś po trzecie, że inwestycja wnioskodawcy jest w sposób całościowy sprzeczna z projektem planu z uwagi na prowadzenie ciepłociągu w miejsce, gdzie będzie on zbędny (nieruchomość obecnej elektrociepłowni). W związku z powyższym żadna modyfikacja wniosku nie jest w stanie usunąć istniejących sprzeczności zamierzeń z projektem planu, a postępowanie administracyjne w sprawie należy zawiesić do czasu przyjęcia istniejącego studium w formie uchwały Rady Miasta.

Konieczność zawieszenia postępowania w przypadku istnienia wątpliwości, co do zgodności zamierzeń wnioskodawcy z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, zdaniem Spółki, jest potwierdzona przez wypracowane piśmiennictwo. Spółka wskazała, że T. Bąkowski stwierdził, iż "w przypadku, gdy zachodzi sprzeczność postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, organ winien wstrzymać to postępowanie" (T. Bąkowski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, Warszawa 2004). Takie rozumienie sprzeczności zamierzeń wnioskodawcy z ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego, jako obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego potwierdzone jest również przez orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 6 maja 2009 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/01 157/09, ([ex nr 562839) wskazał, że "wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania będzie uzasadnione w przypadku, gdy projekt planu będzie pozostawał w sprzeczności z zamierzeniem inwestora". Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2009 roku w sprawie o sygn. Akt II OSK 1250/08 uznał, że "decyzje administracyjne w przedmiocie warunków zabudowy wydawane dla terenów objętych studium nie mogą być sprzeczne z jego ustaleniami".

Skarżąca Spółka podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia nie odniosło się w ogóle do zarzutu wskazującego na zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez Prezydenta Miasta W. oraz pominięcie dowodów wskazujących na niezasadność wydania decyzji zgodnie z wnioskiem E. sp. z o.o. Tymczasem organ I instancji pominął znajdujące się w aktach sprawy stanowiska potwierdzające argumentację skarżącej Spółki. Dowody te zostały bądź pominięte w prowadzonym postępowaniu, bądź opacznie zinterpretowane.

Pismo Wydziału Planowania Miejscowego Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia 28 października 2010 roku (data wpływu do akt 22 listopada 2010 roku) do prowadzącego postępowanie Wydziału Realizacji Inwestycji tego Biura wyraźnie wypunktowuje sprzeczności zamierzeń inwestora z ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Pismo to stwierdza m.in., że wskazana we wniosku i wyjaśnieniach pełnomocnika (C. sp. z o.o.) trasa przebiegu ciepłociągu przez działkę ewidencyjną nr [...] stoi w jawnej sprzeczności z ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego.

Odpowiedzialny za przygotowanie projektu planu Wydział Urzędu Miasta W. wskazuje ponadto w w/w piśmie, że "w świetle ustaleń planu funkcjonowanie elektrociepłowni będącej własnością spółki E. sp. z o.o. ma ograniczone ramy czasowe (zgodnie z zapisami studium W., gdzie elektrociepłownia [...] znajduje się na obszarze o docelowym przeznaczeniu M1), a przewidziane rezerwy pod magistralę ciepłowniczą powinny uwzględniać możliwości zasilania obszaru planu z innych źródeł niż elektrociepłownia [...]".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie, zdaniem Sądu, nie narusza prawa.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 58 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Przede wszystkim stwierdzić należy, iż niezasadne jest wskazywanie na związek wymienionych wyżej przepisów. Przesłanki zawieszenia postępowania określone w tych przepisach są bowiem przesłankami samodzielnymi. Mogą one występować jednocześnie jednakże zaistnienie jednej z nich nie jest uwarunkowane jednoczesnym zaistnieniem drugiej z tych przesłanek.

We wniosku o zawieszenie postępowania skarżąca Spółka wyraźnie wskazała, że wnosi o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wszczęte zostało na wniosek E. sp. z o.o. Oczywistym jest w tej sytuacji, że organ administracji nie mógł zawiesić postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., gdyż E. sp. z o.o. nie występowała z wnioskiem o zawieszenie. Skarżąca "I." sp. z o.o. z kolei nie była podmiotem wnioskującym o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co oznacza, że organ administracji nie mógł na jej wniosek zawiesić postępowania na podstawie art. 98 § 1 pkt k.p.a.

Z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z wnioskiem o zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu może wystąpić każda ze stron postępowania o ustalenia lokalizacji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z treści art. 58 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że wniosek złożony został w dniu 31 grudnia 2009 roku. Informacja taka zawarta jest w obwieszczeniu Prezydenta Miasta W. z dnia 15 kwietnia 2011 roku (k - 97/1 akt administracyjnych). Postępowanie na podstawie wymienionego wyżej przepisu mogłoby więc zostać zawieszone maksymalnie do 31 grudnia 2010 roku. Tymczasem wniosek skarżącej Spółki nosi datę 14 lutego 2011 roku. Został on więc złożony po upływie okresu czasu, na który postępowanie mogło być zawieszone i nie mógłby być przez organy administracji uwzględniony.

Nadto stwierdzić należy, że zawieszenie postępowania na podstawie wymienionego wyżej przepisu jest fakultatywne. Organ administracji może zawiesić postępowanie administracyjne, ale nie musi. Nie można więc czynić organowi administracji zarzutu z faktu wydania rozstrzygnięcia, do którego wydania organ ten nie jest zobowiązany.

Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Za nieporozumienie uznać należy twierdzenie skarżącej Spółki, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zagadnienie wstępne, od którego zależy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidują, że co do zasady ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jeśli dla danego terenu nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego o sposobie jego zagospodarowania organy administracji rozstrzygają poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro decyzje te wydawane są tylko w sytuacji, gdy dany teren nie jest objęty miejscowym planem, to uchwalenie miejscowego planu nie może być uznane za zagadnienie wstępne, od którego uzależnione jest wydanie tychże decyzji. W sytuacji, gdy miejscowy plan zostanie uchwalony tego rodzaju decyzje nie mogą być już bowiem wydawane.

Kwestia tego, co należy zrobić w przypadku niezgodności rozwiązań zawartych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z uchwalonym po jej wydaniu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została rozstrzygnięta przez ustawodawcę w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisu tego wynika, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia rzeczywiście nie odniosło do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treści rozstrzygnięcia. Skarżąca Spółka upatruje naruszenia tych przepisów w tym, że organy administracji pominęły dowody wskazujące na niezasadność wydania decyzji uwzględniającej wniosek E. sp. z o.o. To, czy nieodniesienie się do wymienionego zarzutu miało wpływ na treść rozstrzygnięcia wymaga postawienia pytania, czy kwestia zasadności bądź niezasadności ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzygana jest w postanowieniu o zawieszeniu bądź odmowie zawieszenia postępowania? Na tak postawione pytanie odpowiedź brzmi nie. O tym, czy wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla określonego rodzaju inwestycji jest zasadny czy nie organ administracji rozstrzyga w postępowaniu głównym, a nie w postępowaniu wpadkowym. Tym samym brak odniesienia się przez Kolegium do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do tego zarzutu Kolegium musiałoby jedynie wskazać, że ocena zasadności uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być dokonywana w postępowaniu wpadkowym, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania. Zawarcie tego stwierdzenia w uzasadnieniu postanowienia Kolegium nie doprowadziłoby do zamiany wydanego przez ten organ postanowienia.

Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.