Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 352/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. S.A. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

F. S.A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...]określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2007r oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2008r. WSA w Kielcach zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na treść pytania prejudycjalnego skierowanego przez NSA do ETS (postanowienie z dnia 31 lipca 2007r. w sprawie I FSK 1062/06).

Pismem z dnia 27 listopada 2008r. skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że w oparciu o zaskarżoną decyzję prowadzone jest postępowanie karno-skarbowe wobec członka zarządu spółki. Wydanie, w oparciu o ostateczną decyzję orzeczenia karnego spowoduje zdaniem skarżącej spółki trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 ustawy p.p.s.a. Skutkiem będzie nie tylko kara, ale także utrata zaufania związanego z wykonywaniem powierzonych czynności. Zdaniem skarżącej tak rozumiana szkoda ma charakter nieodwracalny i nie będzie mogła być wynagrodzona, ani przez zwrot spełnionego świadczenia jak też przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, iż zachodzą okoliczności mogące uzasadniać zaistnienie tych przesłanek. Użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre tj: "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy. (postanowienie NSA z dnia 3 września 2004r. FZ250/04 niepubl.).

W niniejszej sprawie jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca spółka wskazała na toczące się postępowanie karno-skarbowe w stosunku do członków zarządu spółki. Na wstępie należy podnieść, że ochrona tymczasowa jest gwarancją procesową praw strony postępowania, a zatem ocenę czy spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy odnieść do stron postępowania, przy czym legitymowanym do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest wyłącznie skarżący. Stroną skarżącą jest F. S.A., zaś okoliczności na które powołuje się wnioskujący dotyczą innego podmiotu - członków zarządu nie będących stroną postępowania. Postępowanie karno skarbowe, według twierdzenia skarżącego, toczy się w stosunku do członków zarządu, możliwość wymierzenia kary, utrata zaufania, na które powołuje się wnioskujący dotyczą członków zarządu. Podatnik nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą w stosunku do skarżącej spółki. Wnioskując o udzielenie tymczasowej ochrony skarżąca nie przedstawiła argumentów, które wskazują na związek pomiędzy toczącym się postępowaniem karno skarbowym w stosunku do członków zarządu a wykonalnością ostatecznej decyzji, której adresatem jest wnioskujący tymczasową ochronę. Na marginesie należy podnieść, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił faktu, że postępowanie się toczy jak i jego związku z zaskarżoną decyzją. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.).

Ponadto należy wskazać, że postępowanie karno skarbowe rządzi się własnymi unormowaniami i o ile w postępowaniu podatkowym organ dokonuje oceny prawidłowości wywiązywania się z obowiązków podatkowych w tym przypadku przez osobę prawną, to w postępowaniu karnym przedmiotem oceny organów jest ustalenie czy osoba przeciwko której postępowanie jest prowadzone czynem swoim wyczerpała dyspozycję zarzucanego przepisu ustawy k.k.s. Należy dodać, że postępowanie o wstrzymanie aktu lub czynności jest postępowaniem incydentalnym, w którym sąd nie może nawet wstępnie badać legalności decyzji.

Dlatego też, w ocenie Sądu, wniosek zawierający jedynie ogólne sformułowania, dotyczące ewentualnego wpływu ostatecznej decyzji na sytuację innego, niż strona postępowania podmiotu nie pozwala na ocenę, czy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.