Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1254/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.48
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M.F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...], Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia M. P. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...] nakładające na M. P. obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych) z tytułu budowy budynku garażu dwustanowiskowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości T., gm. R., wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w związku z pismem P. D. z [...] października 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. [...] grudnia 2016 r. dokonał kontroli na działce nr [...] położonej w miejscowości T., gm. R. Ustalił, że po prawej stronie bramy wjazdowej od ul. P., w odległości ok. 7,00 m od ogrodzenia po stronie ulicy usytuowany jest wykonany jako murowany, parterowy zwieńczony dachem jednospadowym z attyką od frontu, budynek o wymiarach ok. 6,30 m x 6,80 m i wysokości tylnej elewacji ok. 3,00 m. Przegrody obiektu stanowią dwie ściany murowane pełne o długościach ok. 6,80 m i 6,30 m. Dwie pozostałe wypełnione stolarką aluminiową. Frontowa ściana z drzwiami rozsuwanymi, ścianę boczną stanowi witryna. W budynku znajduje się jedno pomieszczenie o wysokości ok. 2,50 m z posadzką z płyty granitowej. W budynku znajduje się instalacja elektryczna oświetleniowa gniazd jednofazowych oraz kratka wentylacji wywiewnej. W dacie kontroli w pomieszczeniu ustawione dwa samochody osobowe zabytkowe oznaczone żółtymi tablicami rejestracyjnymi oraz dekoracje roślinne. Według oświadczenia W. P., budynek posadowiony jest na fundamencie, stanowi on ogród zimowy związany z ekspozycją roślin i pojazdów zabytkowych stanowiących jego własność. Przechowywane w tym budynku auta używane są okazjonalnie. Budynek wybudowany został ok. 2014 r. na podstawie dokonanego w Starostwie Powiatowym w Z. zgłoszenia, inwestorem była M.P.

Zawiadomieniem z [...] lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ogrodu zimowego o wymiarach ok. 6,30 m x 6,80 m, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w m. T., gm. R.

Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budynku ogrodu zimowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości T., gm. R. wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na M. P. obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.

Zażalenie na w/w postanowienie w ustawowym terminie złożyła M.P. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy w/w postanowienie. Inwestor, [...] maja 2017 r., przedłożył projekt budowlany.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. nałożył na M.P. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w w/w projekcie budowlanym, poprzez uzupełnienie opracowania o sporządzoną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz część opisową uwzględniającą zestawienie powierzchni terenu.

Uzupełniony projekt budowlany został przedłożony [...] lipca 2017 r. Po jego analizie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem Nr [...] z [...] września 2017 r. nałożył na M.P. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w w/w projekcie budowlanym, poprzez uzupełnienie opracowania o rozwiązania doprowadzające obiekt do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy R., bowiem zdaniem organu plan przewiduje wysokość garaży do 4,00 m, a tymczasem obiekt posiada wysokość 4,59 m.

W dniu [...] grudnia 2017 r. do organu powiatowego wpłynęła opinia prawna "Analiza prawna zgodności budynku garażu dwustanowiskowego usytuowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości T. gm. R. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy R., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy R. z [...] maja 2010 r. dotyczącego fragmentu wsi T. (obręb ew. T.) ograniczonego ulicami: L., P., G., W. w zakresie zachowania parametru maksymalnej wysokości" radcy prawnego M. L. a wskazująca, że "wysokość budynku wynosi 3,67 m i nie przekracza maksymalnej wysokości dopuszczonej w planie dla tego typu obiektów - 4 m".

Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2018 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nałożył na M.P. obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25,000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych) z tytułu budowy budynku garażu dwustanowiskowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości T., gm. R. wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zażalenie na w/w postanowienie w ustawowym terminie złożyła M.P.

Rozpoznając zażalenie na ww. postanowienie organu pierwszej instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ocena inwestycji ww. jako samowoli budowlanej.

Inwestor [...] maja 2014 r. zgłosił zamiar budowy "ogrodu zimowego do 25 m², dwie ściany murowane, dwie szklane, elewacja w nawiązaniu do sąsiadującej spiżarni". W trakcie postępowania dowodowego organ powiatowy ustalił, że budynek stanowi miejsce ekspozycji dwóch zabytkowych samochodów osobowych, nie zaś ogrodu zimowego. Sama inwestorka w zażaleniu z [...] marca 2018 r. wyjaśniła, że "intencją zgłoszenia (...) była realizacja obiektu, którego przeznaczeniem oprócz hodowania roślin doniczkowych było również ekspozycja pojazdu zabytkowego, jako uatrakcyjnienie oferty kompleksu hotelowego. Niebawem jednak okazało się, że potrzebny jest obiekt mieszczący w środku dwa takie pojazdy". Również sam projekt budowlany sporządzony przez arch. konst. bud. R. M. posiadającego uprawnienia budowlane o nr [...] oraz tech. elektroenergetyki M. R. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] dotyczy obiektu - "garażu 2-stanowiskowego".

Zdaniem organu inwestor przed przystąpieniem do inwestycji powinien uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno - budowlanej i dopiero wówczas mógł realizować w/w inwestycję. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane: " Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 - 31 Prawa budowlanego wskazują na możliwość wykonywania robót budowlanych w oparciu o zgłoszenie zamiaru ich wykonywania właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Organ wskazał, że katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a więc takich, do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ww. ustawy zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Stosowanie wykładni rozszerzającej jest w tym wypadku niedopuszczalne.

Według przepisów obowiązujących na dzień wszczęcia postępowania zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego od konieczności uzyskania pozwolenia na budowę została zwolniona budowa "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki". W stanie prawnym obowiązującym w dniu zgłoszenia przez inwestora zamiaru budowy ogrodu zimowego, tj. [...] maja 2014 r. w/w przepis dopuszczał budowę "wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki", natomiast sam garaż wymagał pozwolenia na budowę. Z mocy art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego warunkiem rozpoczęcia budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest dokonanie w określonym terminie zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W świetle powyższych wyjątków interpretowanych w sposób ścisły, jak tego wymagają zasady wykładni w przypadku wyjątków, warunki skorzystania przez w/w obiekt budowlany o wymiarach ok. 6,32 m x 6,84 m, a więc pow. zabudowy 43,22 m2 ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione. Słusznie zatem organ powiatowy w uzasadnieniu wskazał, że "budynek o tych parametrach technicznych niezależnie od funkcji wymagał a obecnie także wymaga uzyskania pozwolenia na budowę". Zasadne było zatem zastosowanie wobec tego obiektu budowlanego trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącej, zgodnie z którą zaistniały odstępstwa od zgłoszenia i postępowanie powinno być prowadzone w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego.

Organ podniósł, że inwestor [...] maja 2014 r. zgłosił zamiar budowy "ogrodu zimowego do 25 m², dwie ściany murowane, dwie szklane, elewacja w nawiązaniu do sąsiadującej spiżarni". Natomiast wykonała obiekt niemal dwukrotnie większy od zgłoszonego, bowiem jego powierzchnia zabudowy wynosi 43,22 m², tj. przekracza powierzchnię zgłoszonego obiektu o 18,22 m² (w stosunku do unormowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązującego w dniu zgłoszenia), natomiast obecnie przekracza powierzchnię zgłoszonego obiektu o 8,22 m². Ponadto inwestor wykonał w/w obiekt w innym miejscu niż to, które było przewidziane w zgłoszeniu. Jak wynika ze szkicu sytuacyjnego oraz treści protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. [...] grudnia 2016 r. na działce przedmiotowy budynek usytuowany jest "po prawej stronie bramy wjazdowej od ul. [...], w odległości ok. 7,00 m od ogrodzenia". Tymczasem z załącznika do zgłoszenia wynika, że zamiarem inwestora była budowa po lewej stronie bramy wjazdowej w odległości 5,00 m od ogrodzenia.

Organ dla poparcia prezentowanego stanowiska przywołał również pogląd prawny wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych obu instancji po myśli, którego - zgłoszenie wykonywania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza co do zasady przyjęcie, że obiekt budowlany został wybudowany w sposób uzasadniający zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane, chyba że wprawdzie inwestor zgłasza wykonanie określonych robót budowlanych, ale rzeczywistym jego zamiarem jest ich wykonywanie w sposób zasadniczo odbiegający od zgłoszenia, a z okoliczności sprawy wynika, że celem takiego działania było obejście przepisów o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. Zatem przepis ten może mieć zastosowanie także do sytuacji, gdy inwestor przekroczy granice dokonanego zgłoszenia. Konieczne jest jednak w takiej sytuacji wykazanie, że wykonany obiekt jest większy, ale mieści się w zakresie pojęciowym zgłoszonego obiektu. Tymczasem w okolicznościach sprawy niniejszej inwestor wykonał obiekt w sposób zasadniczo odbiegający od zgłoszenia, niemal dwukrotnie większy, o innym charakterze niż obiekt zgłoszony (garaż zamiast ogrodu zimowego), usytuowany w innym miejscu. W tych okolicznościach nie można mówić o odstępstwie od zgłoszenia, a tym samym o zastosowaniu trybu przewidzianego w art. 50 - 51 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji zasadnie wszczął procedurę legalizacyjną. Postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2017 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budynku ogrodu zimowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości T., gm. R. wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na M.P. obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. W związku z przedłożeniem ostatecznie poprawionego przez inwestora projektu budowlanego, zgodnego również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele tej inwestycji, organ I instancji miał podstawę do wydania postanowienia o obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej. Procedura legalizacyjna wskazana w art. 49 Prawa budowlanego obejmuje obowiązek sprawdzenia przez właściwy organ administracji dokumentacji budowlanej, co do zgodności z obowiązującymi przepisami, a następnym jej etapem jest ustalenie i nałożenie na inwestora opłaty legalizacyjnej.

Zgodnie z art. 49 ust. 2 w/w ustawy, "Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59fust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu ".Stosownie do art. 59f ust. 1 w/w ustawy, podstawę do naliczenia opłaty legalizacyjnej stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnik kategorii obiektu (k) oraz współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w), przy czym zgodnie z art. 49 ust. 2 w/w ustawy w przypadku samowoli budowlanej stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Mając na uwadze powyższe, powiatowy organ nadzoru budowlanego obliczył przedmiotową karę zaliczając przedmiotowy budynek do kategorii III tj. inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie. W rozpatrywanym przypadku podstawą do obliczenia wymaganej należności będą następujące wartości:1. współczynnik kategorii obiektu -1,00 (kategoria III), 2. współczynnik wielkości obiektu -1,00, 3. stawka opłaty - 500,00 zł. W związku z powyższym: 500,00 zł x 1,00 x 1,00 x 50 = 25 000,00 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że nałożenie przedmiotowego obowiązku jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia procedury legalizacyjnej prowadzonej na podstawie art. 49 ust. 1-5 w/w ustawy. Jeżeli zobowiązana uiści opłatę organ nadzoru budowlanego zobligowany jest zatwierdzić przedłożony projekt budowlany. Natomiast w myśl art. 48 ust. 4 oraz art. 49 ust. 3 w/w ustawy, w przypadku niespełnienia w/w obowiązku lub też nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej stosuje się przepis art. 48 ust. 1 w/w ustawy, tj. organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1602/04 "Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, ale uprawnieniem inwestora". Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 lipca 2013 r. VII SA/Wa 1186/13 "Opłata legalizacyjna nie jest środkiem represyjnym, ani też nie ma charakteru kary administracyjnej, gdyż nie ma cech przymusowości. To adresat postanowienia ustalającego wysokość opłaty decyduje, czy chce skorzystać z możliwości legalizacji samowolnie wykonanego obiektu, czy też nie. W przypadku odstąpienia od legalizacji i nie uiszczenia opłaty legalizacyjnej, opłata ta nie podlega egzekucji w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 129, poz. 1954 z późn. zm.), a Prawo budowlane przewiduje w tym przypadku sankcję w postaci nakazu rozbiórki". Opłata ta wiąże się więc z uzyskaniem pewnego uprawnienia, a realizacja tego uprawnienia zależy od dobrowolnego jej wniesienia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła M.P., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych. Bezpodstawne uznanie, że budynek został zrealizowany jako samowola budowlana i podlega legalizacji w ramach przepisów art. 48 i 49 Prawa budowlanego. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylenie również postanowienia organu pierwszej instancji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z [...] lutego 2018 r., postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z [...] lutego 2017 r. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz uiszczonych kosztów postępowania sądowego.

Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skargi nie są uzasadnione.

Poza sporem pozostaje to, że przyjęte zostało zgłoszenie budowy ogrodu zimowego o powierzchni zabudowy do 25 m² o dwóch ścianach murowanych i dwóch szklanych. Nie ulega jednak wątpliwości, że wykonano obiekt niemal dwukrotnie większy od zgłoszonego, bowiem jego powierzchnia zabudowy wynosi 43,22 m², tj. przekracza powierzchnię zgłoszonego obiektu o 18,22 m² (w stosunku do unormowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązującego w dniu zgłoszenia, natomiast obecnie o 8,22 m²). Zgaszono budowę ogrodu zimowego w rzeczywistości wykonano obiekt stanowiący miejsce ekspozycji dwu samochodów, który faktycznie stanowi również miejsce ich garażowania.

Sąd podziela stanowisko organów - przedmiotowy w sprawie budynek wzniesiony został w warunkach samowoli budowlanej i jego legalizacja może nastąpić tylko w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Prawidłowa jest też ocena - wcześniejsze zgłoszenie zamiaru budowy nie może zostać powiązane z realizacją obiektu, który obecnie powstał. Dokonanie zgłoszenia i wzniesienie obiektu, który w zasadniczy sposób nie odpowiada zgłoszonemu zamiarowi nie pozwala na inną niż przyjęta w sprawie kwalifikację.

Po przedłożeniu dokumentów o których mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane i ich pozytywnej ocenie z punktu widzenia określonych tam kryteriów obowiązkiem organu było określenie opłaty legalizacyjnej. Sąd stwierdza, że ustalono prawidłowo jej wysokość.

Inwestor może kontynuować procedurę legalizacji przez uiszczenie ustalonej opłaty. Może też jej nie uiścić, to jednak będzie skutkowało nakazem rozbiórki budynku wobec nie skorzystania przez inwestora z przysługującej mu procedury legalizacyjnej.

Skarżąca kwestionując cechę budynku jako garażu podnosi, że budynek nie jest typowym garażem, służy przede wszystkim celom ekspozycyjnym, pozwala osobom korzystającym z kompleksu hotelowego oglądać zabytkowe pojazdy przy zastosowaniu odpowiedniego oświetlenia, chroniąc je jednocześnie przed niepowołanym dostępem ze strony osób trzecich. Nie można więc mówić, że obiekt służy przechowywaniu pojazdów. W tym kontekście wskazać należy, że relacja przeznaczenia obiektu na ekspozycję do funkcji garażowania, przechowywania pojazdów pozostaje bez szczególnego wpływu na ocenę zgodności wybudowanego obiektu z powoływanym zgłoszeniem. To dotyczyło bowiem ogrodu zimowego a obiekt z pewnością nie ma takiego przeznaczenia. Charakter obiektu jak słusznie dostrzegł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie określony został w przedłożonym przez skarżącą projekcie budowlanym - "garaż 2-stanowiskowy".

Dla oceny niniejszego obiektu jako wzniesionego w warunkach samowoli budowlanej nie ma znaczenia powoływana przez skarżącą okoliczność, że po dokonaniu zgłoszenia powstała potrzeba zrealizowania obiektu mieszczącego dwa pojazdy. Inwestor ma prawo do realizacji inwestycji odpowiadających jego potrzebom pod warunkiem jednak, że postępować będzie zgodnie z przewidzianym w tym zakresie porządkiem prawnym.

Aktualny stan przepisów prawa budowlanego, wbrew stanowisku skarżącej, pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie. Samowolę budowlaną kwalifikuje się bowiem w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej realizacji.

Skarżąca, która wzniosła budynek nie dysponując pozwoleniem na jego budowę nie może powoływać się skutecznie na własny słuszny interes w okolicznościach, w których w zgodzie z obowiązującymi przepisami wdrożono procedurę legalizacji obiektu i tylko od jej wyboru zależy czy ją sfinalizuje.

Skarżąca wskazuje, że budynek został zrealizowany zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi, ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz Polskimi Normami, jego lokalizacja nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego, jest estetyczny wkomponowany w strukturę architektoniczną otoczenia. Wszystkie te przesłanki były elementem oceny możliwości wdrożenia procedury legalizacji obiektu. Nie mają jednak wpływu na orzeczenie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, które było wynikiem prawidłowo zastosowanego trybu z art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).