Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1607/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Protokolant Beata Kuziel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] r. nr [...] i określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w W. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości [...] zł oraz odsetki od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu najmu lokali w wysokości [...] zł, wynagrodzeń udziałowców wypłacanych na podstawie stosunku pracy w wysokości [...] zł, wydatków poniesionych w związku z transakcjami zawartymi z PUH J. K. (pozostały wyeliminowane wydatki z koszty przychodów nie zostały przez podatnika zakwestionowane).

Omawiając powyższe wydatki, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż umową z dnia [...] 1999 r. Spółka cywilna "B" wynajęła Spółce "A" lokal przeznaczony na działalność gospodarczą na okres 2 miesięcy. Łączna powierzchnia najmowanych pomieszczeń wynosiła [...] m2 przy średniej stawce [...] zł/m2.

Z dniem [...] 2000 r. wyżej opisane podmioty zawarły kolejną umowę najmu tego samego lokalu, przy czym przez pierwsze dwa miesiące utrzymano tą samą średnią stawkę najmowanych pomieszczeń (tj. [...] zł/m2), natomiast począwszy od dnia [...] 2000 r. do daty zakończenia umowy (umowę zawarto na trzy lata) czynsz miał wynosić [...] zł (poprzednio [...] zł). Tak więc z dniem [...] 2000 r. czynsz wzrósł blisko [...] razy do stawki średniej w wysokości [...] zł/m2. Ponadto, pomimo określenia w umowie warunku comiesięcznego regulowania czynszu, zaznaczono jednocześnie, iż płatność ma nastąpić w 3 ratach w wysokości [...] zł (do [...] 2000 r.), [...]zł (do [...] 2000 r.) i [...] (do [...] 2000 r.), a więc ze znacznym wyprzedzenie.

W następnym roku podatkowym, aneksem z dnia [...] 2001 r. strony obniżyły stawkę czynszu do pierwotnie przyjętej wysokości, wskazując w umowie na stagnację na rynku usług budowlanych.

Organ podatkowy nie uznał za koszt uzyskania przychodów wynagrodzenia udziałowców Spółki – M. S. i R. K.-K. tytułem stosunku pracy w łącznej wysokości [...] zł. Ustalono w tym zakresie, iż przedmiotowe umowy w imieniu spółki podpisała K. S. na mocy wyraźnego udzielonego jej w tym celu pełnomocnictwa w drodze uchwały Walnego Zgromadzenia Wspólników Spółki. Organ podatkowy, powołując się na regulacje wynikające z treści art. 22 § 1, 31 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 198 § 1, art. 198 § 3, art. 203 i art. 235 Kodeksu Handlowego wskazał, iż wspólnicy nie mogą osobiście, ani przez pełnomocnika, ani też jako pełnomocnicy innych osób głosować przy powzięciu uchwał dotyczących ich odpowiedzialności wobec spółki z jakiegokolwiek tytuły, przyznania wynagrodzenia oraz umów i sporów pomiędzy nimi a spółką. Tak więc – zdaniem organu – umowa o pracę nie mogła być zawarta przez pełnomocnika powołanego uchwałą wspólników, jeżeli nie był on jednocześnie osobą lub organem zarządzającym jednostką organizacyjną, będąc pracownikiem lub inną osobą wyznaczoną do wykonywania czynności z zakresu prawa pracy. Przedmiotowe umowy, jako wadliwe, nie mogły wywołać skutków na gruncie prawa podatkowego.

Analiza materiału dowodowego uniemożliwiła organowi podatkowemu również zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów roku 2000 – kwoty [...] zł, stanowiącej wynagrodzenia dla J. K., tytułem wykonania zleconych robót budowlanych.

W postępowaniu kontrolnym na dowód wykonania omawianych robót przedstawiono: faktury (na łączną kwotę [...] zł), przykładowe umowy zawarte z Przedsiębiorstwem Handlowo-Usługowym J. K. jako wykonawcą, protokoły odbioru robót, księgowe dowody wypłaty KW oraz wydruk stanów i obrotów kont za okres od [...] 2000 r. do [...] 2000 r.

Jednakże, na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. ustalono, że J. K. nie składał deklaracji na zaliczki miesięczne na podatek dochodowym od wypłaconych wynagrodzeń pracowników (PIT-4), nie złożył za 2000 r. żadnych informacji o uzyskanych dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w związku z zatrudnianiem pracowników, nie składał także deklaracji na zaliczki miesięczne na podatek dochodowy od osób fizycznych, ani nie złożył zeznania o wysokości uzyskanego dochodu za 2000 r. Nie było także możliwe przeprowadzenie u niego kontroli lub czynności kontrolnych, gdyż pomimo wielokrotnych wezwań (odbieranych przez żonę) nie stawiał się do urzędu, a z dniem [...] 2003 r. zlikwidował działalność gospodarczą (którą prowadził od [...] 1999 r.). Organ podatkowy wyjaśnił dalej, iż przedłożone przez stronę dodatkowe dowody (w postaci zamówienia, protokołu negocjacji, wewnętrznego dowodu księgowego, rozliczenia noclegów za okres [...]. do [...].2000 r., wydruku komputerowego z dnia [...] 2006 r. dotyczącego zobowiązania wobec PHU J. K.) nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy i nie mogły być zastąpione zeznaniami świadków (wnioskowanych przez podatnika).

Organ podatkowy dokonał też analizy umów przedłożonych przez podatnika, z których wynikało, iż J. K. zobowiązał się do:

- montażu zadaszenia nad parkingiem na obiekcie "1".,

- montażu zadaszenia na obiekcie "2",

- obróbki i montażu elementów zadaszenia parkingu na terenie budowy "3".,

- montażu [...] sztuk boksów na wózki widłowe w P., W., W. i Ł.,

- montażu zadaszenia nad parkingiem "4".,

- montażu elementów dostarczonych przez podatnika zgodnie z indywidualnymi zleceniami precyzującymi przedmiot montażu.

Zauważono przy tym, że spółka nie przedstawiła umów w związku z którymi zostały wystawione faktury tytułem wykonania prac na terenie obiektów "5", "6", "7" oraz "8".

Jako, że z powyższych dokumentów wynikało, iż J. K. wykonywał przedmiotowe prace jako podwykonawca, to organ podatkowy zwrócił się do podatnika o przedstawienie umów zawartych pomiędzy Spółką "A" a podmiotami, na których rzecz świadczone były analizowane prace montażowe. Kontynuując te wyjaśnienia wskazano, iż podatnik nie przedłożył żadnego ze wskazanych dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, przy czym ustalono, że J. K. nie był jedynym podwykonawcą, któremu zlecono prace montażowe o podobnym lub takim samym charakterze na wymienionych wcześniej obiektach i w porównywalnym obszarze czasu.

Organ ustalił więc, iż prace montażowe przy zadaszeniu nad parkingiem wykonywały także inne podmioty tj.:

- w odniesieniu do "1" – FHU "C", "D", Firma "E",

- "2" - FHU "C", Firma "E",

- "3" - FHU "C",

- "5" - FHU "C",

- "4"– Spółka cywilna "F", J. Z.- [...],

- "6" – J. Z.- [...],

Organ podatkowy wezwał zatem podatnika o udzielenie wyjaśnień dotyczący pokrywania się robót podwykonawczych, czego strona nie uczyniła.

Powołując się na treść art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych organ podatkowy podkreślił, iż skoro zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów podatnik dokonuje obniżenia należnego za dany rok podatkowy podatku dochodowego od osób prawnych – to zobowiązany jest dowieść, czyli udokumentować swoje prawo do takiego postępowania.

W toku postępowania podatkowego podatnik wskazał m.in., iż zakwestionowanie wysokości wydatków związanych z kosztami poniesionymi przez Spółkę "A" z tytułu najmu wymagało wykazania istnienia powiązań kapitałowych istniejących pomiędzy właścicielami Spółki cywilnej "B" a Spółką "A", dokonania analizy cen rynkowych na wynajem podobnych obiektów, sprawdzenia czy pierwotny czynsz nie został skalkulowny zbyt nisko, wykazania, iż podwyżka stawki czynszu nastąpiła bez uzasadnionego powodu.

Odnośnie robót montażowych podniesiono, iż brak złożenia przez J. K. deklaracji podatkowych i nie wywiązywanie się przez niego z obowiązków podatkowych – nie może wywoływać negatywnych skutków dla podatnika, a ewentualne braki dowodowe mogłyby zostać uzupełnione poprzez przesłuchanie w charakterze świadków jego pracowników.

Ustosunkowując się do tych argumentów, organy podatkowe obu instancji zgodnie przyjęły, że – pomimo twierdzeń podatnika – ponad dwukrotne zwiększenie wysokości czynszu w ciągu krótkiego okresu czasu (12 miesięcy), a następnie jego obniżenie dostawki pierwotnej nie jest zwyczajem powszechnym w obrocie gospodarczym. Podmioty kształtujące stosunki gospodarcze dążą do zachowania stabilności i przewidywalności we wzajemnych relacjach, w szczególności dotyczących kwestii należności pieniężnych. Wskazano dalej, iż z doświadczeń wynika, że już kilkuprocentowe podwyżki na ogół budzą sprzeciw, a podwyżki rzędu kilkudziesięciu procent stanowią często podstawę do rozwiązania umowy i zmiany kontrahenta. Zauważono też, iż zgodnie z umową z dnia [...] 2000 r. podatnik został zobowiązany do zapłaty całego czynszu za 2000 r. ze znacznym wyprzedzeniem tj. do [...] 2000 r.

Ponadto zwrócono uwagę, iż podatnik oddał w najem właśnie Spółce "B" pomieszczenie biurowe o pow. [...] m2, przy czynszu ustalony w wysokości [...] zł/m2 oraz zwrócił się o obniżenie stawek czynszu najmu w obiektach przy ul. [...] do średniej wysokości ok. [...] zł/m2.

Odnośnie usług świadczonych przez J. K. wyjaśniono, iż podatnika nie przedstawił dowodów w oparciu o które jednoznacznie możliwe byłoby zaliczenie wydatków poniesionych z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym brak było możliwości weryfikacji danych wynikających z przedłożonych przez podatnika umów i faktur. Wskazano dalej, iż J. K. nie tylko nie składał żadnych deklaracji podatkowych związanych z działalnością podatkową w 2000 r., ale w ogóle nie było możliwe przeprowadzenie u niego czynności kontrolnych.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik Spółki "A" wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, kwestionując nie uznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków:

- w kwocie [...] zł z tytułu najmu lokali oraz

- w kwocie [...] z tytułu transakcji zawartych z PUH J. K..

Zarzucił naruszenie przepisów:

- prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez jego błędną wykładnię,

- przepisów postępowania tj. art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej z uwagi na odmowę dopuszczenia zeznań z świadków jako dowodów w toczącym się postępowaniu podatkowym, wybiórcze gromadzenie materiału dowodowego oraz wywodzenie odmiennych skutków prawnych dla dowodów tego samego rodzaju.

W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, iż organy podatkowe obu instancji winny ocenić, iż podwyżka czynszu w trakcie jednego roku podatkowego ze średniej stawki [...] za m2 do wartości [...] zł za m2 nie jest niczym nadzwyczajnym i stanowi przejaw swobody zawierania umów. Pełnomocnik strony przekonywał, iż wobec modernizacji pomieszczeń strony zawarły nową umowę najmu, a wyższa stawka odpowiadała ówczesnym stawkom czynszu na podobne lokale użytkowe. Podatnik oświadczył, iż posiada oferty z biur pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, z których wynika, że stawki za metr kwadratowy powierzchni użytkowej w lokalach o standardzie zbliżonym do najmowanych przez podatnika – wnosiła od [...] do [...] zł za m2. Kontynuując ten wątek wskazał, iż powoływane przez organy podatkowe dane odnośnie stawek czynszu w przedmiotowym okresie dotyczyły stawek minimalnych w lokalach będących własnością gminy, gdzie, jak wiadome, stawki te są z reguły najniższe. Jako przyczynę obniżenia czynszu w 2001 r. strona wskazała na stagnację na rynku budowlanym i restrukturyzację pobranych kredytów. Podkreślił, iż zmiany stawek czynszu nie miały na celu ukrycia inne czynności prawnej, gdyż pomiędzy wynajmującym a najemcą nie występowały inne (poza najmem) stosunki gospodarcze.

Pełnomocnik strony wskazał też, że dokumentacja dotycząca robót podwykonawczych J. K. została zgromadzona w sposób wystarczający. Wyraził przekonanie, iż fakt nie wywiązywania się przez tego niego z zobowiązań podatkowych, nie może obciążać podatnika. Stwierdził też, że urzędnicy skarbowi powinni interesować się tylko dokumentami i czynnościami, z którymi wiąże się prawo do zarachowania wydatku w koszty uzyskania przychodów, a nie tym czy jedna ze stron umowy wywiązała się ze swoich obowiązków podatkowych.

Ponadto, pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż wnosił o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków (J. K. i K. K.) na okoliczność potwierdzenia wykonania przez firmę J. K. prac montażowych. Zeznania te miały uzupełnić (a nie zastąpić jak sugerował wadliwie organ podatkowy) przedstawione dowody w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, iż strona skarżąca powołując się na przeprowadzoną modernizację nie wskazała na czym miała ona polegać i nie wskazała wcześniej, aby była w posiadaniu ofert z biur pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, z których miałaby wynikać stawka czynszu za m2 w wysokości zbliżonej do tej jaką strona skarżąca przyjęła po podwyższeniu.

Organ wyjaśnił też, iż podatnik powinien posiadać konkretne dowody świadczące o wykonaniu prac montażowych przez J. K., a zatem brak było podstaw do przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, zważywszy, że nawiązanie kontaktu z jednym z nich (J. K.) nie było wcześniej możliwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia, czy wydatki poniesione przez stronę skarżącą z tytułu podwyższonego czynszu oraz usług montażowych – miały wpływ na uzyskiwany przez podatnika przychód.

Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54, poz. 654 z 2000 r.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Treść powyższego uregulowania, będącego w istocie klauzulą generalną, wskazuje, że ustawodawca świadomie użył pojęć niedookreślonych, dopuszczając ich elastyczne stosowanie w zależności od okoliczności faktycznych sprawy.

Działania podatnika muszą więc zmierzać w celu uzyskania przychodu i być na ten przychód nakierowane. Nie tworzą kosztów, działania podejmowane w innym celu niż uzyskanie przychodu. Istotne jest bowiem wykazanie, że wydatki zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że pierwszy ze spornych problemów wiązał się z zasadnością poniesienia wydatków na ponad dwukrotne zwiększenie wysokości czynszu w ciągu krótkiego okresu czasu.

Z akt sprawy wynika bowiem, iż umową z dnia [...] 1999 r. Spółka cywilna "B" wynajęła Spółce "A" lokal przeznaczony na działalność gospodarczą na okres 2 miesięcy. Łączna powierzchnia najmowanych pomieszczeń wynosiła [...] m2 przy średniej stawce [...] zł/m2. Z dniem [...] 2000 r. wyżej opisane podmioty zawarły kolejną umowę najmu tego samego lokalu, przy czym przez pierwsze dwa miesiące utrzymano tą samą średnią stawkę najmowanych pomieszczeń (tj. [...] zł/m2), natomiast począwszy od dnia [...] 2000 r. do daty zakończenia umowy (umowę zawarto na trzy lata) czynsz miał wynosić [...] zł (poprzednio [...] zł).

Powyższe oznaczało, że z dniem [...] 2000 r. czynsz wzrósł blisko 2,[...] razy do stawki średniej w wysokości [...] zł/m2. Ponadto (pomimo określenia w umowie warunku comiesięcznego regulowania czynszu) zaznaczono, iż płatność ma nastąpić w 3 ratach w wysokości [...] zł (do [...] 2000 r.), [...] zł (do [...] 2000 r.) i [...] (do [...] 2000 r.) – tj. ze znacznym wyprzedzenie.

W następnym roku podatkowym, aneksem z dnia [...] 2001 r. strony obniżyły stawkę czynszu do pierwotnie przyjętej wysokości, wskazując w umowie na stagnację na rynku usług budowlanych.

Dokonując zatem oceny opisany wydatków i ich związku z uzyskanym przychodem Spółki "A", podzielić należy stanowisko organów podatkowych o ich nieracjonalności co do zasady i co do wysokości. Trudno bowiem podzielić argumenty podatnika o modernizacji tych pomieszczeń czy wpływu kondycji finansowej Spółki na potrzebę regulowania czynszu przez kilka miesięcy w wysokości [...] zł/m2, następnie przez 10 miesięcy roku 2000 w wysokości [...] zł/m2, i ponownie w wysokości [...] zł/m2 – skoro podatnik przed zawarciem umowy zwiększającej czynsz nie zbadał celowości tych wydatków. Brak jest jakichkolwiek danych o zwiększeniu wartości użytkowej wynajmowanych przez stronę pomieszczeń i obniżeniu zdolności kredytowych firmy czy zmniejszeniu zamówień na rynku budowlanym.

Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem osiągnięcia przychodów, to cel ten musi być zatem widoczny. W wyroku z dnia 9 lutego 2001 r., sygn.akt I S.A./Gd 1367/98 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze bardziej ten punkt widzenia sprecyzował. Stwierdził mianowicie, że wyrażenie w celu osiągnięcia przychodu zawarte w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oznacza, że wydatek musi być poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający przedsiębiorca mógł w związku z nim spodziewać się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia przychodu.

Tymczasem strona skarżąca nie wykazała, aby tak znaczna podwyższa czynszu spowodowała zwiększenie przychodu (w porównaniu do innych okresów podatkowych). Uznać też należy, iż powoływanie się przez podatnika na występowanie w obrocie gospodarczym tak wysokich stawek czynszu – nie uzasadnia poniesienia również przez niego omawianego wydatku, zważywszy iż nie sposób logicznie ocenić skutków takiego działania przez podatnika w kontrolowanej firmie. Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu w sytuacji, uzależnione jest rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności i należytej staranności podatnik w momencie dokonywania wydatku spodziewał się, iż przyniesie mu on przychód.

W niniejszej sprawie organy słusznie zakwestionowały zupełnie irracjonalny wydatek, który w żaden logiczny sposób nie mógł wpłynąć na jego zwiększenie.

Odnośnie faktur wystawionych przez J. K. wskazać przede wszystkim należy, iż w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych przyjmuje się zasadę, zgodnie z którą określone przychody powinny być uznane za należne, zaś koszty za poniesione dopiero wówczas, gdy tego rodzaju zdarzenie faktyczne (lub prawne) wystąpi w rzeczywistości.

Zasadnie twierdzą organy podatkowe, iż podatnik nie przedstawił dowodów w oparciu o które jednoznacznie możliwe byłoby zaliczenie wydatków poniesionych z tego tytułu do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym brak było możliwości weryfikacji danych wynikających z przedłożonych przez podatnika umów i faktur. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dla oceny wiarygodności dokumentów wystawianych przez J. K. mają znaczenie fakty, iż nie tylko nie składał żadnych deklaracji podatkowych związanych z działalnością gospodarczą w 2000 r. oraz to, że, ale nie było możliwości przeprowadzenie u niego czynności kontrolnych.

Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi wręcz do odmiennych wniosków, iż firma J. K. nie wykonywała zakwestionowanych prac.

Świadczy o tym dokonana przez organy podatkowe analiza umów z nim zawartych, z których wynikało, iż J. K. zobowiązał się do montażu zadaszenia nad parkingiem na obiekcie "1", montażu zadaszenia na obiekcie "2" w G., obróbki i montażu elementów zadaszenia parkingu na terenie budowy "3" w B., montażu [...] sztuk boksów na wózki widłowe w P., W., W. i Ł., montażu zadaszenia nad parkingiem "4", montażu elementów dostarczonych przez podatnika zgodnie z indywidualnymi zleceniami precyzującymi przedmiot montażu.

Tymczasem, prace montażowe przy zadaszeniu nad parkingami wykonywały także inne podmioty tj.:

- w odniesieniu do "1" – FHU "C", "D", Firma "E",

- "2" - FHU "C", Firma "E",

- "3" - FHU "C",

- "5" - FHU "C",

- "4" – Spółka cywilna "F", J. Z.- [...],

- "6" – J. Z.- [...],

Organ podatkowy prawidłowo więc wezwał podatnika o udzielenie wyjaśnień dotyczący pokrywania się robót podwykonawczych, czego strona jednak nie uczyniła. Podatnik też nie przedstawił umów w związku z którymi zostały wystawione faktury tytułem wykonania prac na terenie obiektów "5", "6", "7" oraz "8".

Stwierdzić więc trzeba, iż podatnik nie przedłożył żadnego ze wskazanych przez organy podatkowe dokumentów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, co było niezbędne z uwagi na fakt, iż J. K. nie był jedynym podwykonawcą, któremu zlecono prace montażowe o podobnym lub takim samym charakterze na wymienionych wcześniej obiektach i w porównywalnym obszarze czasu. Tej szczegółowej dokumentacji nie może zastąpić dowód z zeznań świadków, w tym właściciela firmy, skoro uniemożliwił on kontrolę ksiąg podatkowych i sam nie wywiązał się z obowiązków wobec Skarbu Państwa. Trudno byłoby ocenić wiarygodność jego zeznań i – co istotniejsze – zweryfikować ich treść z dokumentami (których nie przedstawiono do akt sprawy).

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jasno bowiem wynika, iż skoro zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów podatnik dokonuje obniżenia należnego za dany rok podatkowy podatku dochodowego od osób prawnych – to zobowiązany jest dowieść, czyli udokumentować swoje prawo do takiego postępowania.

Innymi słowy, w sytuacji gdy podatnik zamierzał zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki z tytułu powyższej usługi, powinien on przedstawić dokumenty potwierdzające jej wykonanie. Ocena takiej usługi daje z kolei podstawę do stwierdzenia związku przyczynowego pomiędzy wydatkami na jej poniesienie, a uzyskaniem przychodu. Wbrew twierdzeniem pełnomocnika strony skarżącej, sam fakt zawarcia umowy i wypłata uzgodnionego wynagrodzenia nie są wystarczające do zaliczenia takich wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Faktura bowiem stanowi jedynie dowód poniesienia wydatku, a nie potwierdzenia wykonania zleconej usługi.

Zatem zaprezentowane przez organy podatkowe stanowisko w tym przedmiocie nie jest więc dowolne, lecz stanowi konsekwencje wcześniej powołanych przepisów materialnego prawa podatkowego.

Reasumując, podkreślić należy w obu omawianych przypadkach, iż podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu, mimo że jest to jego prawo, a nie przywilej, odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Winien więc wykazać, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

W zaskarżonej decyzji określono także wysokość odsetek za zwłokę od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób prawnych za 2001 r., prawidłowo stosując uregulowania zawarte w art. 51 § 2, art. 53 § 1 i 2 oraz 53a Ordynacji podatkowej.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa przy wymiarze odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, a skarżący nie przedstawił jakichkolwiek zarzutów w tej materii.

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej, z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sprowadza się do badania pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W sumie zatem z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, iż organom podatkowym rozstrzygającym w rozpatrywanej sprawie niepodobna postawić zarzutu naruszenia prawa.

Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia żądania strony skarżącej i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269).