Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1158/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6167 Rybołówstwo morskie, i rybactwo śródlądowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 63 ust 1 pkt 1, art 34 ust 4
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r. sprawy ze skarg W. K. na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...]Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy odpowiednio decyzje Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w G. z dnia [...] marca 2011 r. znak [...], znak [...], znak [...], znak [...], znak IR[...], znak [...], znak [...], znak [...] o wymierzeniu W. K. kapitanowi statku rybackiego [...] kary pieniężnej za naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004r o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62 poz. 574, ze zm.) poprzez prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota została wyczerpana zgodnie z treścią rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. (Dz. Urz. UE L 180 z 10.07.2007, str. 3) ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski.

W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji przytoczono stan faktyczny spraw, w ramach którego ustalono, że podczas rejsów połowowych odpowiednio w dniach [...] września 2007 r., [...] września 2007 r. [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r., [...] października 2007 r. jednostka prowadziła połowy dorsza w podobszarze [...] Morza Bałtyckiego. Z kart dziennika połowowego i dokumentów sprzedaży jednostka złowiła i przywiozła do portu odpowiednio we wskazanych terminach: [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji wyładunkowej, uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł.; [...] kg dorszy w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda), uzyskując nielegalną korzyść w kwocie [...] zł. Tym samym naruszony został art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski. Zakaz ten wprowadzony został w związku z wyczerpaniem kwoty połowowej dorsza przyznanej Polsce na te obszary na 2007 rok. Zakaz obowiązywał w okresie od dnia 11 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. Ustanowiony w rozporządzeniu Komisji nr 804/2007, bezpośrednio obowiązującym zakaz prowadzenia połowów dorszy podyktowany był znacznym przekroczeniem przez polskich rybaków ogólnej kwoty połowowej dorszy, jaka została przyznana Polsce do odłowienia w 2007 r. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1941/2006 i zgodnie z konstytucyjną wartością jaką jest ochrona środowiska, prawo polskich rybaków do prowadzenia połowów dorszy na obszarze 25-32 Bałtyku zostało całkowicie zakazane od dnia 11 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. W preambule rozporządzenia Komisji nr 804/2007 wyraźnie wskazano, iż "połowy stada dorsza, przez polskie statki rybackie w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę. W związku z tym wielkości dopuszczalne połowów wspomnianego stada, przyznane Polsce na 2007 r. uznaje się za wyczerpane" (akapit 3). Ponadto Komisja w akapicie 5 preambuły jednoznacznie stwierdza, że połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim na samym tylko obszarze Bałtyku Wschodniego (podobszar 25-32) wyczerpały całą kwotę połowową przyznaną Polsce i należy bezzwłocznie zakazać połowu tego stada. W tym miejscu należy wspomnieć, że strona właśnie na tym podobszarze prowadziła połowy. Pomimo, iż w przepisach wspólnotowych mówi się o kwotach połowowych poszczególnych gatunków ryb pojęcia te są tożsame z obowiązującym w przepisach krajowych pojęciem ogólnej kwoty połowowej danego gatunku ryb, która w przypadku dorsza, zgodnie z dodatkiem do Załącznika do rozporządzenia Rady (WE) Nr 1941/2006 ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów do Morza Bałtyckiego na 2007 r. (Dz.U. L 367 z dnia 22.12.2006 r.), wynosiła w 2007 r. (łącznie na podobszarach 22-24 i 25-32) 13613 ton. Taka też kwota została rozdzielona do wykorzystania między rybaków w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej, na morzu terytorialnym, w Zatoce P., w Zatoce G. oraz poza polskimi obszarami morskimi w obrębie Morza Bałtyckiego, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2007 r. (Dz.U. Nr 251, poz. 1854). Pojęcie "ogólnego dopuszczalnego połowu" oraz zasady podziału poszczególnych kwot połowowych w ramach specjalnych zezwoleń połowowych są powszechnie znane w środowisku rybackim, przynajmniej od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o rybołówstwie morskim. Ponadto, każdorazowo (corocznie) podziału ogólnej kwoty połowowej danego gatunku dokonuje się po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków. Zgodnie z ww. rozporządzeniem Komisji został wprowadzony zakaz połowu dorsza wskutek wyłowienia przez polskich rybaków ogólnej (całej) kwoty połowowej dorsza, który przez odwołującego został po prostu zignorowany. Z danych pochodzących z Europejskiego Systemu Wymiany Danych (FIDES III) wynika, że przyznana kwota połowowa dorsza na obszarze 25-32 Morza Bałtyckiego została wykorzystana w 162,5 % przez polskie statki rybackie, co oznacza, iż została wyłowiona kwota dorsza przyznana na cały obszar Morza Bałtyckiego. W sprawie nie istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego, ani też potrzeba powoływania biegłych, na okoliczność wyczerpania kwoty połowowej dorsza na 2007 r. Organy administracji, wydając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, mają obowiązek stosować obowiązujące przepisy prawa. Takim przepisem jest art. 1 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. Nie jest rolą organów administracji gromadzenie materiału dowodowego, który miałby podważać ważność tego rozporządzenia. Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie są uprawnione do podejmowania czynności zmierzających do pozbawienia rozporządzeń waloru źródeł prawa wspólnotowego. Zasadą jest domniemanie legalności aktów prawnych wydawanych przez organy wspólnotowe. Dlatego też cechują się skutecznością prawną tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub Trybunał Sprawiedliwości nie stwierdzi ich nieważności. Ustalenia Komisji nie zostały dotychczas zmienione. Organy administracji mogą zbierać dowody mające wykazać, że akt prawny wydany przez Komisję Europejską jest nieważny wówczas, gdy Rząd Rzeczypospolitej Polskiej samodzielnie występuje do Trybunału Sprawiedliwości. Rząd z taką skargą wystąpił. Wniesiona ona została w dniu 3 października 2007 r. - sprawa T -379/07. Skarga została wycofana, w wyniku czego postanowieniem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. nastąpiło wykreślenie sprawy (Dz.U. C 283 z 24.11.2007). W kwestii uprawnień Komisji Europejskiej co do ustalania wielkości dopuszczalnych połowów, jak również środków zapobiegawczych przed poważnym zagrożeniem dla ochrony żywych zasobów wodnych oraz wprowadzenia zakazu działalności połowowej w przypadku, gdy została wyczerpana kwota przyznana danemu państwu członkowskiemu, wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny, który w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt U 6/08, stwierdził, iż "Ocena i kontrola stosowania zasad wspólnej polityki rybołówstwa przez państwa członkowskie należy do Komisji Europejskiej. (...) Jeśli została wyczerpana kwota połowowa, przydział lub dostępny udział państwa członkowskiego, KE może natychmiast zakazać działalności połowowej. (...) Zakaz ten został ustanowiony przez KE na podstawie informacji uzyskanych od jej inspektorów, którzy podczas kontroli ustalili, że połowy dorszy dokonane przez polskie statki w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone KE przez Polskę. W związku z tym KE uznała, że ogólna kwota połowowa przyznana Polsce na 2007 r. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1941/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. ustalającym wielkości dopuszczalnych połowów i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mających zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2007 r. (Dz.Urz. UE L 367 z 22.12.2006, s. 1) została przez Polskę wyczerpana. W związku z brakiem odpowiednich działań ze strony polskich władz w postaci wprowadzenia tymczasowego zakazu połowów dorsza, do czego zobowiązują Polskę przepisy wspólnotowe, KE z własnej inicjatywy określiła, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia KE z 9 lipca 2007 r. (to jest od 11 lipca 2007 r.) do 31 grudnia 2007 r. obowiązuje zakaz połowu, przechowywania, przeładunku lub wyładunku dorsza przez statki pływające pod polską banderą. Rozporządzenie, co wynika z istoty tego aktu prawnego, w całości i bezpośrednio stało się częścią polskiego porządku prawnego z chwilą wejścia w życie." Stosownie do art. 288 akapit 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: "Rozporządzenie ma zasięg ogólny. wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich". Zasada bezpośredniego obowiązywania rozporządzeń oznacza m.in. zakaz podejmowania działań implementacyjnych, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie przepisów rozporządzenia jak również zakaz dokonywania przez państwa członkowskie wiążącej wykładni wspólnotowego rozporządzenia. Zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 lutego 1970 r. w sprawie 40/69 Bollmann, skoro rozporządzenie "wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich, nie mogą one, chyba że co innego stanowi rozporządzenie, podejmować działań na rzecz rozporządzenia, których przedmiotem byłaby zmiana znaczenia lub uzupełnienie jego przepisów". Zastosowane przez organ pierwszej instancji przepisy prawne, tj. §3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie (Dz.U. Nr 76, poz. 671, z późn. zm.) i art. 34 ust. 4 ustawy o rybołówstwie są jak najbardziej uzasadnione. Organ pierwszej instancji, wobec wyczerpania kwoty połowowej, powinien był zastosować przepis właściwy w sprawie tj. §3 pkt 20 rozporządzenia o karach. Argument dotyczący zapewnień funkcjonariuszy publicznych o bezkarności wykonywania połowów mimo obowiązującego zakazu nie może zostać uwzględniony, bowiem źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z Konstytucją RP, są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły również akty prawa miejscowego. Kwestia ewentualnego przekroczenia przez funkcjonariusza publicznego uprawnień może być podnoszona w postępowaniu przed sądem powszechnym, jednakże nie może mieć wpływu na odpowiedzialność w niniejszym postępowaniu. W niniejszej sprawie nie została naruszona ogólna zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych mimo, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - specjalne zezwolenie połowowe nie została w wyniku wydania przez KE rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja ta nie musiała być bowiem wyeliminowana, gdyż nastąpiła częściowa utrata uprawnień w niej określonych z mocy prawa, właśnie wskutek zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007. Uprawnienia w zakresie kwoty połowowej dorszy, określone w tym zezwoleniu wygasły po wyłowieniu ogólnej kwoty połowowej dorszy przyznanej Polsce. W rezultacie decyzja w zakresie możliwości połowu dorszy była wiążąca dla strony tak długo jak długo istniały elementy decydujące o istnieniu określonego w decyzji stosunku prawnego. Powstanie po wydaniu decyzji czynników odbiegających od tych, które kształtowały dany stosunek prawny określony w decyzji (zmiana stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji, czyli brak dorszy do odłowienia), eliminuje częściowo tę decyzję, ponieważ przestał istnieć przedmiot rozstrzygnięcia zawarty w tej decyzji - uprawnienia w zakresie połowu dorszy na danym obszarze. Specjalne zezwolenie połowowe po wprowadzeniu zakazu połowu dorszy przez Komisję Europejską czyli wskutek zmiany okoliczności, na których uregulowanie było częściowo skierowane przestało w tym zakresie odpowiadać rzeczywistemu stanowi faktycznemu, stało się bezprzedmiotowe i wygasło wskutek utraty uprawnień w nim określonych. Połowy ryb mogły być prowadzone przy spełnieniu łącznie następujących przesłanek: na statku powinna znajdować się licencja połowowa wraz z wydanym na dany rok specjalnym zezwoleniem połowowym oraz połowy mogą dotyczyć jedynie organizmów morskich, które są w nim określone i których ogólna kwota połowowa nie została wyczerpana. Podmioty wykonujące rybołówstwo mają obowiązek dokonywać tych połowów zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami krajowymi i wspólnotowymi, a więc nie wystarczy sama kwota wpisana w specjalnym zezwoleniu połowowym, ale również należy przestrzegać przy wykonywaniu tego rodzaju działalności wymiarów i okresów ochronnych określonych dla danego gatunku, używać stosownych narzędzi połowowych jak również należy zaprzestać prowadzenia połowów kiedy przepisy powszechnie obowiązujące tego wprost zakazują. Zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony praw nabytych jest zatem bezzasadny. Wobec faktu członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej krajowy porządek prawny (przepisy powszechnie obowiązujące) kształtują zarówno akty stanowione na szczeblu krajowym (ustawy, rozporządzenie) i lokalnym (akty prawa miejscowego), lecz również bezpośrednio wiążące normy prawa stanowionego przez upoważnione instytucje tej międzynarodowej organizacji. Dlatego też wobec zakazu ustanowionego rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 804/2007 nie można mówić o utracie praw nabytych. W krajowym porządku prawnym pozostawał na dzień uzyskania przez odwołującego specjalnego zezwolenia połowowego, jak i w czasie prowadzenia połowów, jako bezpośrednio skuteczny, art. 26 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 2371/2002. Wobec bezpośredniego obowiązywania w polskim porządku prawnym także regulacji ustanawianych przez instytucje Unii Europejskiej - istnienie w porządku prawnym normy, która jednoznacznie upoważniała Komisję Europejską do wprowadzenia bezpośrednio skutecznego natychmiastowego zakazu kontynuowania połowów przez wszystkie statki pływające pod banderą określonego państwa (gdy wystąpią określone przesłanki - wyczerpanie ogólnej kwoty połowowej dla konkretnego państwa ), powoduje, iż decyzja w przedmiocie specjalnego zezwolenia połowowego dla konkretnego podmiotu przysparzała prawo połowu jedynie w granicach wyznaczonych obowiązującym porządkiem prawnym, a więc do czasu ustanowienia stosownego zakazu o charakterze ogólnym. Dlatego też bez znaczenia jest kwestia pozostawania w obrocie decyzji uprawniającej do prowadzenia połowów - specjalnego zezwolenia połowowego, z którego wynikający limit indywidualny nie był wyczerpany, w czasie gdy wymierzono administracyjną karę pieniężną za prowadzenie działalności ujętej w zezwoleniu. Po wprowadzeniu zakazu, organ mógł z urzędu lub na wniosek strony wygasić decyzję w zakresie niewykorzystanych kwot połowu dorsza (art. 162 §1 pkt 1 kpa ). Jednakże, ewentualne wygaszenie byłoby jedynie pośrednim następstwem prawnym ustanowienia zakazu, bowiem sama utrata uprawnień do połowu wynika z mocy stosownego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 804/2007 nie jest zaś skutkiem ewentualnej decyzji o wygaszeniu. Gdyby polski prawodawca wprowadził konstrukcję opartą na zasadzie, iż zakaz ustanowiony w drodze rozporządzenia przez upoważnioną instytucję Unii Europejskiej jest skuteczny dopiero po wydaniu stosownego orzeczenia administracyjnego przez organ władzy publicznej, rozwiązanie takie, jako faktycznie ograniczające zasadę bezpośredniej skuteczności rozporządzeń, pozostawałoby w sprzeczności z porządkiem prawnym Unii Europejskiej (prawem pierwotnym z wyrażoną w nim zasadą bezpośredniej skuteczności rozporządzeń i prawem wtórnym, którym upoważniono wskazaną instytucję UE do wprowadzenia bezpośrednio skutecznego zakazu) i musiałoby zostać pominięte przy dokonywaniu wykładni regulacji, zarówno z uwagi na wcześniej wskazaną konstytucyjną zasadę pierwszeństwa norm umów międzynarodowych, jak i pierwszeństwo norm stanowionych na podstawie umów międzynarodowych (art. 91 ust. 2 i 3 Konstytucji RP). Sankcje administracyjne nie są tożsame z karami przewidzianymi w prawie karnym. Dlatego też zasady nakładania sankcji administracyjnych różnią się od zasad wymiaru kar przewidzianych w kodeksie karnym. Gdy chodzi o zasady wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, to z treści art. 63 ust. 1 ustawy o rybołówstwie wynika wprost, iż ich nakładanie jest obligatoryjne, a więc kwestia winy nie może mieć w tej sytuacji znaczenia. W niniejszej sprawie nie może być przesłanką negatywną wymierzenia kary błędne mniemanie strony, iż w związku z treścią zezwolenia połowowego (i licencji) może ona kontynuować działalność, pomimo wprowadzenia stosownego zakazu. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje łączenia różnych spraw chociażby o podobnym stanie faktycznym. Możliwości łącznego wymierzenia kary nie przewiduje również ani ustawa o rybołówstwie ani rozporządzenie dotyczące kar. Każde z dokonanych przez stronę naruszeń było odrębnym czynem zabronionym, który podlega osobnemu ukaraniu, przy wzięciu przez organ pod uwagę okoliczności dotyczących poszczególnych czynów i ich społecznej szkodliwości. W przypadku stosowania sankcji administracyjnych, nie można stosować zasad wymiaru kar przewidzianych w kodeksie karnym, który stanowi, że dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Przy wymiarze kar administracyjnych nie może być mowy w żadnym przypadku o zastosowaniu jakiejkolwiek analogii, gdyż przepisy te nie mogą być interpretowane rozszerzająco, zwłaszcza, że kodeks karny odnosi się do odpowiedzialności karnej, a kary pieniężne za naruszenia przepisów o rybołówstwie są nakładane w drodze decyzji administracyjnej. Wymierzenie jednej kary obejmującej czyny z kilku rejsów, gdzie dokonywano połowów, prowadziłoby do nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej podmiotów, bowiem od dnia wszczęcia postępowania i jego zakończenia uzależniona byłaby ilość wykroczeń, za które wymierzanoby jedną karę, której maksymalna łączna wysokość została określona normatywnie. Mogłoby to również prowadzić do sytuacji wymierzania jednej kary za stosunkowo wiele połowów prowadzonych nawet w różnych latach, o ile ponownie wprowadzanoby zakaz połowów w związku z wyczerpaniem ogólnej kwoty połowowej. Mogłoby to prowadzić do sytuacji, że osoba, w stosunku do której prowadzone byłoby postępowanie o wymierzenie kary w maksymalnej wysokości, w czasie jego trwania mogłaby bez groźby dalszych sankcji dokonywać dalszych połowów, gdyż czyny tego rodzaju byłyby objęte jedną karą administracyjną. Dlatego też wykładnia, zgodnie z którą sankcję wiąże się z zachowaniami w trakcie poszczególnych rejsów, jest prawidłowa. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 września 2004 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Rybołówstwo i przetwórstwo ryb 2004-2006" (Dz.U. Nr 213, poz. 2163, ze zm.) przewidziało pomoc finansową dla rybaków z tytułu zawieszenia działalności połowowej dorsza w 2007 r. Zgodnie z §132aa ww. rozporządzenia, pomocy finansowej za czasowe zawieszenie działalności połowowej dorsza w 2007 r. udziela się armatorowi statku rybackiego o polskiej przynależności, który posiadał przyznaną kwotę połowową dorsza na 2007 r., nie prowadził połowów w okresie dodatkowych 26 dni kalendarzowych na podobszarach 22-24 albo 24 dni kalendarzowych na podobszarach 25-27, udokumentował brak działalności połowowej statku rybackiego w dniach, określonych w pkt 2 § 132aa oraz przestrzegał zakazu połowów dorsza określonego w art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającego zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz.Urz. UE L 180 z 10.07.2007, str. 3). Określenie wysokości kary powinno nastąpić w taki sposób, by zadbać o skuteczne pozbawienie podmiotów odpowiedzialnych za dane naruszenie korzyści ekonomicznych uzyskanych w wyniku dopuszczenia się naruszenia, bez uszczerbku dla prawa do wykonywania zawodu. Kary mają być proporcjonalne do wagi naruszenia i mają skutecznie odstraszać od dopuszczania się tego rodzaju naruszeń w przyszłości. Rażące lekceważenie przepisów o rybołówstwie prowadzi do zbyt intensywnej eksploatacji zasobów Morza Bałtyckiego, a w efekcie do ich zaniku. Dlatego też sprawca naruszenia powinien zwrócić Skarbowi Państwa wartość nielegalnie złowionych i sprzedanych ryb. Kara powinna mieć również działanie prewencyjne na potencjalnych sprawców naruszeń. Zgodnie z §3 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych z naruszenia przepisów o rybołówstwie, wysokość kary pieniężnej, która może być wymierzona kapitanowi statku rybackiego o długości całkowitej równej albo większej niż 10 m za prowadzenie połowów organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana - wynosi od 10 000 zł do 44 000 zł. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że wymierzona przez organ pierwszej instancji kara jest zasadna, mając na uwadze powyższe kryteria. Będzie ona nie tylko pozbawiać odwołującego korzyści płynących z nielegalnego połowu, lecz także mieć działanie prewencyjne, skutecznie zniechęcające do popełnienia w przyszłości podobnych naruszeń.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2011 r. W. K. zarzucił:

- nieważność decyzji (art. 156 §1 pkt 2 i 6 kpa), która została wydana z rażącym naruszeniem prawa na skutek poświadczenia nieprawdy w dokumentach i decyzjach Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a w szczególności nieprawdziwej informacji wysłanej do Komisji Europejskiej Systemu Wymiany Danych dotyczących Rybołówstwa (unijnego systemu FIDES) o zawyżonej wysokości połowu dorsza przez polskich rybaków (armatorów i kapitanów statków rybackich) w 2007 r. i rzekomego przekroczenia dopuszczalnego limitu połowów, przy czym wykonanie tej decyzji powodowałoby czyn zagrożony odpowiedzialnością karną, o czym mowa szczegółowo w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, skierowanym przez skarżącego do Prokuratury Rejonowej w W.,

- naruszenie zasady praworządności (art. 6 i pierwsza część zdania art. 7 kpa) przez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo chroniące polskich rybaków (armatorów i kapitanów statków rybackich) ustawą o rybołówstwie z dnia 19 lutego 2004 r. (Dz.U. Nr 76, poz. 671, ze zm.), która wraz z przepisami wykonawczymi wprowadziła zasadę, że podstawą do ustalenia wysokości dokonanych połowów ryb przez jednostki pływające pod polską banderą, a w następstwie limitu połowów morskich jest dziennik pokładowy jednostki rybackiej, raporty kierowane do organu administracyjnego oraz raporty o wysokości sprzedaży ryb, a nie fikcyjne informacje do FIDES oparte na dowolnych domniemaniach urzędników,

- naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 kpa), która nakłada na organy prowadzące postępowanie administracyjne i zajmujące stanowisko w sprawie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy a w sprawie niniejszej organy administracji państwowej: Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w G. i Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydali zaskarżone decyzje bez wnikliwego zbadania sprawy w rażącej sprzeczności: z zeznaniami i oświadczeniami skarżącego i innych rybaków (armatorów i kapitanów statków rybackich o wysokości połowu dorsza w Morzu Bałtyckim w 2007 r., nieprzekraczających dopuszczalnych limitów połowów co znajduje potwierdzenie w dziennikach pokładowych, raportach o wysokości połowów i dokumentach sprzedaży; z obiektywnymi informacjami Systemu Informacji Rybołówstwa Morskiego (SIRM), które stwierdzały, że wykorzystanie kwoty połowowej dorszy w okresie od 01.01 - 9.07.2007 r. wyniosło 8.046,78 ton, a więc zaledwie 63% limitu połowów na podobszarze 25 - 32 Morza Bałtyckiego przyznanego Polsce w drodze rozporządzenia nr 194/12006 z dnia 11 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów; z danymi Urzędu Statystycznego w Szczecinie zawartymi w raporcie "Gospodarka Morska w Polsce w 2007 r.", z których wynika, że połowy dorsza w całym 2007 r. przez Polskie Jednostki Rybackie wyniosły 11,8 tys. ton, a tym samym połowy nie przekroczyły 80% dozwolonego limitu; z publikacją Morskiego Instytutu Rybackiego w G. - dane za 2007 r., z której wynika, że polskie połowy dorszy w 2007 r. na całym Morzu Bałtyckim wyniosły 10.936 ton przy ogólnym limicie 13.912 ton; z dokumentami ICES (Międzynarodowej Rady Badań Morza), z której wynika, że polskie połowy dorszy na Bałtyku wschodnim (podobszary 25 - 32) wyniosły 2007 r. 8.599 ton, a więc znacznie poniżej przyznanego Polsce limitu połowów tej ryby; z informacją wygenerowaną z Systemu FIDES dotyczącą danych źródłowych przesłanych przez Ministra Rolnictwa i Rybołówstwa Królestwa Danii do FIDES, z których wynika, że strona polska wykorzystała w zakresie połowu dorsza w Morzu Bałtyckim odpowiednio 67% i 85% w stosownych obszarach przyznanych Polsce; z opinią biegłego z dziedziny rybołówstwa prof. dr Dunin - Kwinty, z której wynika, że połowy dorszy w 2007 r. przez polskich rybaków nie przekroczyły przyznanego im limitu połowowego,

- rażące naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa) przez pominięcie w postępowaniu administracyjnym ustaleń, co leży w interesie społecznym grupy obywateli zajmujących się rybołówstwem i co leży w słusznym interesie obywateli, którzy narażając życie wykonują bardzo trudną pracę i ciężkie obowiązki na morzu,

- rażące naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 7 kpa) przez nierzetelne prowadzenie czynności postępowania administracyjnego bez realizacji wniosków dowodowych stron i oparcie decyzji na poświadczeniu nieprawdy w danych kierowanych do FIDES, sprzecznie z interesem Państwa Polskiego i polskich obywateli (rybaków Morza Bałtyckiego),

- naruszenie zasady reformationis in peius przez zastosowanie surowszej kary wobec skarżącego na skutek jego odwołania - pierwotne kwoty kar pieniężnych były niższe, aniżeli wysokość tych kar obecnie ustalona (w skargach wskazano te kwoty),

- naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie, który stanowi podstawę prawną decyzji Ministra - poprzez wadliwą interpretację i zastosowanie tego przepisu, a w następstwie uznanie, że w dacie połowu dorsza (za który skarżący został ukarany karą pieniężną) doszło do wyczerpania ogólnej kwoty połowowej statków rybackich pod polską banderą na Morzu Bałtyckim pomimo, że przyjęty przez Ministra stan faktyczny o przekroczeniu limitu połowów jest nieprawdziwy i wręcz abstrakcyjny w sytuacji gdy nie został wyczerpany limit złowionych dorszy przez polskich rybaków bałtyckich w 2007 r.,

- przywołanie w decyzji rozporządzenia Komisji (WE) Nr 4 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiającej zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim przez statki pływające pod banderą Polski pomimo wewnętrznej sprzeczności tych przepisów, bowiem art. 1 rozporządzenia stanowi, że statki pływające pod banderą Polski wyczerpały tylko część kwoty przyznanej Polsce na 2007 r., z preambuły rozporządzenia (pkt 1) wynika, że limit połowów dorsza na 2007 r. dla polskich rybaków bałtyckich wynosi 10.794 ton, a zatem zakaz połowów, o którym mowa w art. 2 tego rozporządzenia godzi w cytowane wyżej elementy rozporządzenia i w tej sprawie były składane interpelacje poselskie.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że rażące naruszenie norm prawa materialnego przez niewłaściwe ich zastosowanie przejawia się w przyjęciu do ustalonego stanu faktycznego przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania. Zawarte w zaskarżonych decyzjach rozstrzygnięcie zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wynikającymi wprost z przepisu prawnego stanowiącego podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. Powołany, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie stanowi, ze zabrania się połowu organizmów morskich, których ogólna kwota powołowa została wyczerpana. Zatem wyłączną przesłanką wymierzenia kary był fakt wyczerpania ogólnej kwoty połowowej. Minister Rolnictwa i rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji zastosował art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie do odmiennego stanu faktycznego niż abstrakcyjny stan prawny określony w tym przepisie, tj. do sytuacji gdy faktycznie nie została wyczerpana ogólna kwota połowowa dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32 wody WE), przez polskich rybaków bałtyckich. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie obowiązany jest od zbierania, gromadzenia, przetwarzania i udostępniania danych w zakresie wykonywania rybołówstwa morskiego. Dane te są zbierane, gromadzone i przetwarzane w administrowanym przez Ministerstwo Rolnictwa i rozwoju wsi Departament Rybołówstwa Systemie Informacji Rybołówstwa Morskiego (SIRM). Na podstawie danych wygenerowanych z SIRM wykorzystanie kwoty połowowej dorsza na podobszarze 25 -32 Morza Bałtyckiego przez polskie statki rybackie od dnia 1 stycznia do dnia 9 lipca 2007 r. wniosło 8.046,78 ton tj. 63% limitu połowów na tym obszarze (12.794 ton), przyznanego Polsce w drodze rozporządzenia Rady nr 194/12006 z dnia 11 grudnia 2006 r. ustalającego wielkość dopuszczalnych połowów i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych mające zastosowanie do Morza Bałtyckiego na 2007 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż z danych pochodzących z Europejskiego Systemu Wymiany Danych (FIDES III) wynika, że przyznana kwota połowowa dorsza na obszarze 25 - 32 Morza Bałtyckiego została wykorzystana w 162,5% przez polskie statki rybackie, co oznacza, iż została wyłowiona kwota dorsza przyznana na cały obszar Morza Bałtyckiego. Dane do systemu FIDES wprowadzane są przez polską administrację rybacką. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w piśmie nr RYB-zb-2-052-888-09 stwierdził, że w 2007 r. występuje różnica w danych dotyczących wielkości połowów dorsza zawartych w SIRM, a wielkościach jakie zostały wysłane do unijnego systemu FIDES z uwagi na fakt, że połowy jakich dokonywali polscy rybacy w 2007 r. nie były raportowane, w związku z czym SIRM nie odzwierciedla rzeczywistych połowów. Twierdzenie Ministra było całkowicie dowolne niezgodne z dokumentami źródłowymi: dziennikami pokładowymi statków rybackich, raportami i dokumentami sprzedaży ryby. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie podjął działań w celu usunięcia istniejących różnic i rozbieżności pomiędzy wielkościami połowów dorsza zarejestrowanymi w SIRM, a danymi wprowadzonymi do systemu FIDES przez polską administrację rybacką. Nie dokonując wyjaśnienia sprzeczności zawartych w materiale dowodowym Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuścił się naruszenia zasady w art. 7 kpa przez co zaskarżoną decyzję oparł na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W treści preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 stwierdzono, że z uwagi na brak odpowiednich działań ze strony Polski konieczne jest, aby Komisja z własnej inicjatywy określiła termin uznania, że połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały kwotę powołową Polski. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rażący sposób naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 §3 kpa mające istotny wpływ na wynik postępowania poprzez: nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego, w tym na okoliczność wyczerpania ogólnej kwoty połowowej dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 -32, wody WE) i wyjaśnienia istniejących różnic i rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w systemach SIRM i FIDES; nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie wskazał udowodnionych faktów oraz dowodów, na których się oparł; wydał decyzję w oparciu o inny stan faktyczny, aniżeli istniejący w okresie od 11 lipca do 31 grudnia 2007 r. Wydając decyzję nakładającą karę administracyjną, pomimo niespełnienia przesłanki określonej w art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wskazał dowodów czy też konkretnego źródła posiadanych przez siebie informacji dotyczącej wyczerpania ogólnej kwoty połowowej, mających decydujące znaczenie dla określenia kary. Natomiast oparł on swoje ustalenia w zakresie przekroczenia wielkości dopuszczalnych połowów na treści preambuły rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007, posługując się zasadą domniemania legalności aktów prawnych organów UE. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że nie jest rolą organów administracyjnych gromadzenie materiału dowodowego, który miałby podważać ważność tego rozporządzenia. Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie są uprawnione do podejmowania czynności zmierzających do pozbawienia rozporządzeń waloru źródeł prawa wspólnotowego. Zasadą jest domniemanie legalności aktów prawnych wydawanych przez organy wspólnotowe. Preambuła nie jest jednak normą prawną, stanowi natomiast pochodzące od organu, który wydał akt prawny zaopatrzony w preambułę, wyjaśnienie podstawowych motywów wydania danego aktu. Przepis art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. stanowi, expressis verbis, że z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25 - 32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały jedynie część kwoty przyznaną Polsce w 2007 r., a nie jak przyjął w zaskarżonej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że połowy dorsza dokonane w Morzu Bałtyckim, wyczerpały całą kwotę połowową przyznaną Polsce. Skoro w lipcu 2007 r. polscy rybacy wyczerpali tylko część limitu połowów dorsza, rzeczą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, urzędników tegoż Ministerstwa a także posłów polskich w parlamencie Unii Europejskiej było niedopuszczenie do jakichkolwiek zakazów połowów dopóki nie został przekroczony limit połowów dorsza wynikający z dokumentów źródłowych. Przekazywanie do organów unijnych niezgodnych z prawdą informacji jest oczywistym nadużyciem prawa przed organy administracji państwowej. Posługiwanie się następnie rozporządzeniem Komisji (WE nr 804/2007), opartym na nierzetelnych informacjach polskiej administracji, rozporządzeniem sprzecznym w samym sobie kolejnymi artykułami powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (art. 156 §1, 2 i 6 kpa). O tym że zaskarżona decyzja Ministra i wcześniejsza informacja polskiej administracji do Systemu FIDES oparta jest na nieprawdziwych danych świadczą oczywiste dowody, których Minister przy rozpoznawaniu tej sprawy nie wziął pod uwagę.

W odpowiedzi na skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi nie są zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w sposób zarzucony w tych skargach.

Podniesione w skardze zarzuty zmierzają przede wszystkim do podważenia i w konsekwencji odmowy zastosowania w sprawie rozporządzenia Komisji Europejskiej (WE) Nr 804/2007 z dnia 9 lipca 2007 r. ustanawiające zakaz połowów dorsza w Morzu Bałtyckim(podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski (Dz.Urz.UE. serii L.07, Nr 180, poz. 3, nr CELEX 32007R0804).

W pkt 3 preambuły do niniejszego rozporządzenia stwierdzono, iż z informacji posiadanych przez Komisję wynika, że połowy tego stada [dorszy] przez polskie statki w 2007 r. trzykrotnie przekroczyły ilości zgłoszone przez Polskę. W związku z tym wielkości dopuszczalne połowów wspomnianego stada, przyznane Polsce w 2007 r., uznaje się za wyczerpane.

W pkt 5 peambuły wskazano zaś, że z uwagi na brak odpowiednich działań ze strony Polski jest konieczne, aby Komisja z własnej inicjatywy określiła termin uznania, że połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały kwotę połowową Polski, oraz bezzwłocznie zakazała połowów tego stada od tej daty.

Skoro więc w art. 2 cytowanego rozporządzenia Komisja Europejska zakazała statkom pływającym pod banderą Polski połowów dorsza w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 11 lipca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., to oznacza, iż w świetle pkt 5 preambuły do przedmiotowego rozporządzenia Komisja Europejska z własnej inicjatywy ustaliła, iż połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały kwotę połowową Polski w dniu 11 lipca 2007 r.

Cytowane rozporządzenie Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2007 r. stanowi akt prawny z zakresu Wspólnej Polityki Rybackiej Unii Europejskiej w rozumieniu art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (por. obowiązujący w 2007 r. art. 26 ust. 4 rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa – Dz.Urz.UE. serii L.02, Nr 358, poz. 59, Nr CELEX 32002R2371; polskie wydanie specjalne Dz.Urz.UE. serii 04, tom 5, poz. 460). Natomiast, w myśl art. 249 zd. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) – o treści obowiązującej w 2007 r., powołane rozporządzenie z dnia 9 lipca 2007 r. wiązało w całości i było bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich Unii Europejskiej, w tym także w Polsce. Nie ulega więc wątpliwości, iż przedmiotowe rozporządzenie było wiążące w całej swojej treści, także więc treść zawarta w preambule do tego rozporządzenia.

Wbrew zarzutowi skargi, stwierdzenie w art. 1 przedmiotowego rozporządzenia o uznaniu, że z dniem jego wejścia w życie połowy dorsza dokonywane w Morzu Bałtyckim (podobszary 25-32, wody WE) przez statki pływające pod banderą Polski wyczerpały część kwoty przyznaną Polsce na 2007 r., nie jest sprzeczne z preambułą tego rozporządzenia, ponieważ sformułowanie "wyczerpały część kwoty" należy odnieść do ogólnej kwoty połowów zasobów rybnych i grup zasobów rybnych ustalonych Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1941/2006 z dnia 11 grudnia 2006 r. powołanym w pkt 1 preambuły do rozporządzenia Komisji z dnia 9 lipca 2007 r.

Normatywny charakter tych okoliczności polegający na ich umieszczeniu w rozporządzeniu Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2007 r. wykluczał uwzględnienie przez Sąd w niniejszej sprawie prowadzenia - wnioskowanych przez skarżącego - dowodów na okoliczność nieprzekroczenia przez Polskę w 2007 r. przyznanej kwoty połowowej dorsza na 2007 r. Z tych samych przyczyn nie można organom orzekającym zarzucać naruszenia prawa w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu na tę okoliczność, która normatywnie została określona w samym rozporządzeniu Komisji (UE).

Organ odwoławczy prawidłowo przy tym zwrócił uwagę w uzasadnieniu swoich decyzji, iż organem właściwym do oceny legalności rozporządzenia Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2007 r. jest Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podał jednak, że złożona w dniu 3 października 2007 r. skarga do tego Trybunału została wycofana przez Rząd RP.

W związku z powyższym, organy orzekające zobowiązane były do uznania połowów dorsza prowadzonych ze statku rybackiego [...] po dniu 11 lipca 2007 r., którego skarżący był kapitanem, za naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz.U. Nr 62, poz. 574, ze zm.), w którym zabroniono połowu organizmów morskich, których ogólna kwota połowowa została wyczerpana – w rozpatrywanej sprawie w normatywnej ocenie Komisji Europejskiej z dniem 11 lipca 2007 r. przekroczona została kwota połowowa dorsza.

Zarzut skargi naruszenia zasady "reformationis in peius" nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 139 kpa stanowi bowiem, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

Zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2011 r. nie są decyzjami wydanymi na niekorzyść strony odwołującej się – w rozumieniu art. 139 kpa – ponieważ w decyzjach tych organ odwoławczy utrzymał jedynie w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Sytuacja prawna skarżącego ukształtowana decyzjami organu pierwszej instancji nie została zatem pogorszona decyzjami organu odwoławczego. Skarżący kieruje w tym względzie zarzut wobec decyzji organu odwoławczego wydanych w uprzednich postępowaniach odwoławczych, ale decyzje te nie zostały ówcześnie zaskarżone, dlatego nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu ze skarg złożonych na decyzje organu odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.