Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 797/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 1 i art. 142
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., odmówił [...] A. i K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie wypowiedzenia oficerowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Decyzję tę doręczono zainteresowanemu w dniu 5 lutego 2009 r.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Minister Obrony Narodowej odmówił wyłączenia pracowników (żołnierzy zawodowych i pracowników wojska) Oddziału Postępowania Administracyjnego Departamentu Kadr MON od udziału w tym postępowaniu. W dniu 17 lutego 2009 r. A. K., wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie tego postanowienia.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz w zw. z art. 144 kpa, stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W motywach uzasadnienia wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wskazują explicite formy rozstrzygnięcia wniosku strony o wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu. Zdaniem organu z treści art. 24 § 1 wynika, że wyłączenie pracownika następuje z mocy prawa i zbędne jest wydawanie w tej sprawie odrębnego postanowienia. Akt ten jest jednak konieczny, gdy wyłączenie miałoby nastąpić w trybie art. 24 § 3 kpa, a więc po uprawdopodobnieniu istnienia okoliczności innych, niż wymienione w art. 24 § 1 kpa, mogących mieć wpływ na bezstronność pracownika załatwiającego sprawę (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., sygn. akt SA/Po 1555/89). W tym ostatnim wypadku wyłączenie następuje na wniosek pracownika, strony lub z urzędu, a postanowienie o wyłączeniu wydaje bezpośredni przełożony pracownika, w rozumieniu przepisów kształtujących strukturę organizacyjną danego urzędu.

Organ podkreślił, że postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. wydano w trybie przewidzianym w art. 24 § 3 kpa, w rezultacie rozpoznania wniosku strony. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w opisanym przypadku nie zachodzi żadna z określonych w art. 24 § 1 kpa przesłanek, ani też nie można wskazać innych powodów, które mogłyby uzasadniać uwzględnienie tego wniosku.

Stwierdził jednocześnie, że w postanowieniu Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2009 r. zawarto błędne pouczenie o środkach odwoławczych. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje bowiem możliwości wniesienia środka odwoławczego na postanowienie wydane w sprawie wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu. Tym samym, zgodnie z art. 141 § 1 kpa oraz art. 142 kpa, na postanowienie o wyłączeniu pracownika nie przysługuje prawo złożenia odrębnego zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Natomiast postanowienie takie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Dlatego też należało stwierdzić, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), niedopuszczalność odwołania.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu złożył A. K., wnosząc o uchylenie skarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż w dniu 5 lutego 2009 r. doręczono mu merytoryczną decyzję, podpisaną z/up przez C. P., z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], a dopiero w dniu 12 lutego 2009 r. skarżącemu doręczono postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w sprawie wyłączenia pracowników, podpisane przez ministra B. K.

Zdaniem skarżącego orzeczenia zostały wydane (również doręczone) w odwrotnej kolejności oraz zostały sporządzone przez tego samego pracownika, podlegającego wyłączeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 141 § 1 kpa oraz art. 142 kpa, na postanowienie o wyłączeniu pracownika nie przysługuje prawo złożenia odrębnego zażalenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), natomiast postanowienie takie strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2007 r. (sygn. akt II OSK 1312/06), stwierdził, że postanowienie o odmowie wyłączenia organu, bądź pracownika od rozstrzygania, czy też podejmowania czynności w sprawie, z chwilą jego wydania jest ostateczne, albowiem nie przysługuje od niego środek zaskarżenia w formie zażalenia, zaś strona może je kwestionować wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego, składając odwołanie od decyzji wydanej w sprawie (por. również wyrok NSA z dnia 29 maja 1990 r., sygn. akt SA/Po 1555/89).

Rację ma organ stwierdzając, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje odrębnie kwestii stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie, zgodnie z art. 144 kpa i zastosowanie znajdują odpowiednie przepisy, dotyczące odwołań. Zgodnie bowiem z art. 127 § 3 kpa, do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

Odnosząc się do zarzutu, iż orzeczenia zostały skarżącemu doręczone w odwrotnej kolejności, stwierdzić należy, że postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r., stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zostało doręczone skarżącemu w terminie otwartym do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzji MON z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 5 lutego 2009 r., a więc zarzuty dotyczące wyłączenia pracowników mogły zostać podniesione w odwołaniu od tej decyzji do dnia 19 lutego 2009 r. Natomiast zaskarżone postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 12 lutego 2009 r. (co przyznaje w treści skargi), a zatem – jak wyżej wskazano - w terminie otwartym do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy decyzji MON z dnia [...] stycznia 2009 r.

Reasumując, kolejność doręczenia orzeczeń (dnia 5 lutego 2009 r. i dnia 12 lutego 2009 r.) nie pozbawiła skarżącego prawa do podniesienia zarzutów, dotyczących wyłączenia pracowników organów, albowiem termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy upływał w dniu 19 lutego 2009 r. Dodać należy, iż błędne pouczenie o środkach zaskarżenia, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, stanowiło samoistną podstawę do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności (wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), oddalił wniesioną skargę.