Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 95/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par.2, art. 240 par.1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi L. i S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. decyzją nr [...]. z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako: "o.p."), uchylił w całości decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. ustalającą L. i S. H. (dalej powoływani także jako: "skarżący"), wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. na kwotę [...] zł oraz ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2009 r. w kwocie [...] zł, określając jednoczenie terminy płatności poszczególnych rat podatku.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadzona

w dniach [...] stycznia - [...] kwietnia 2012 r. kontrola podatkowa ujawniła nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania pierwotnej decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., nieznane organowi a mające wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że skarżący nie ujawniali w całości podstaw opodatkowania,

w szczególności dotyczyło to budynków dzierżawionych od Nadleśnictwa S.,

a także gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntu zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej oraz części budynku gospodarczego

z częścią mieszkalną. Ponadto ujawniono, że skarżący wynajmuje ponad 5 pokoi turystom, które znajdują się w budynku gospodarczym z częścią mieszkalną, dlatego też nie mógł korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa

w art. 1a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako u.p.o.l.) bowiem jest przedsiębiorcą świadczącym takie usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy uznał, iż budynek parowozowni

i budynek stacyjny muzeum są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a grunty pod nimi, jak i pozostała część działki [...], tj. grunty BRVI i RVI zajęta

jest na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podkreślił,

że część z dzierżawionych budynków nie jest i nie może być wykorzystywana

do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, tj. budynek magazynu technicznego o pow. 150,20 m2 z projektem zmiany na budynek usługowy - sklep spożywczy i bar oraz budynek gospodarczy przy wiacie o pow. 12,26 m2.

Nie zgłoszono jednak do opodatkowania budynku tzw. "poczekalnia" o pow. 37,67 m2. Natomiast grunty działek [...], [...], [...] sklasyfikowane jako Tk - tereny kolejowe, zdaniem organu, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej,

gdyż znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, na mocy zawartej z Nadleśnictwem S. umowy dzierżawy. Dalej organ podatkowy wyjaśnił, iż nieruchomości dzierżawione przez podatników związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (miejsca postojowe gościom pensjonatu, kolejki, restauracji, organizowanie ognisk i grilla, odpłatne zwiedzanie budynku stacyjnego, budynek magazynu technicznego adaptowany na sklep-bar, wiata na biesiady). Tym samym, nie mogą one korzystać

ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, bowiem nie można ich uznać

jako wchodzące w skład infrastruktury kolejowej stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy

o transporcie kolejowym. Nie ma też zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., dotyczące obiektów wpisanych do rejestru zabytków, bowiem nieruchomości te związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się skarżący, którzy w złożonym odwołaniu wskazali między innymi na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 o.p., albowiem w ich ocenie nie było podstaw do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie

oraz naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., art. 7 ust. 1 pkt 1 ppkt b) u.p.o.l.

w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżących wskazał

w szczególności, że nie ma żadnych przedmiotów, które powinny być, a nie były opodatkowane podatkiem od nieruchomości w latach 2007-2011. Okoliczności rzekomo ujawnione dopiero przy czynnościach kontrolnych w 2012 r. były organowi znane już od dawna, albowiem Gmina S. wielokrotnie wynajmowała salę restauracyjną u podatników na różne przyjęcia i urzędnicy mieli okazję,

aby przekonać się o zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie W. Kolejka Wąskotorowa jest jedną z atrakcji turystycznych, o której mówi się

w radiu, telewizji i na stronach internetowych. Prowadzone były również kontrole działalności agroturystycznej, podczas których nie ujawniono żadnych nowych faktów poza tymi, które zostały ujawione przez podatników w dotychczasowych deklaracjach podatkowych. Zdaniem skarżących przedmiot dzierżawy od Nadleśnictwa S. - działki nr [...], [...], [...] wraz zabudowaniami to w całości teren dawnej kolei leśnej, które obecnie również wykorzystywane są na cele kolejowe i na mocy art. 7 ust. 1 pkt 1 ppkt b) u.p.o.l. powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości,

a także jako wpisany do rejestru zabytków, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. winien podlegać zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Ponadto jeżeli chodzi o budynek stacyjny nazywany przez organ podatkowy muzeum, to organ nie zbadał

jego przeznaczenia. Podatnicy nie prowadzą działalności w zakresie muzeów

i nie jest on przeznaczony do działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wskazało, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, mających wpływ na rozstrzygnięcie, w szczególności naruszone zostały art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 § 1 o.p. Kolegium zaznaczyło, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że część gruntów będących

w posiadaniu skarżących jest sklasyfikowana jako grunty rolne zabudowane

i grunty orne, a te mogą być opodatkowane podatkiem od nieruchomości wyłącznie wówczas, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty zajęte,

to grunty, na których przedsiębiorca faktycznie prowadzi działalność gospodarczą, na których w rzeczywistości wykonuje czynności wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższej kwestii nie zbadał w dostateczny sposób organ I instancji, albowiem z uzasadnienia decyzji nie wynika, w której część działki znajdują się grunty rolne i czy faktycznie w całości są one zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez podatników. Kolegium wskazało także

na wątpliwości związane z prawidłowym opodatkowaniem działek o nr [...], [...], [...], [...] i [...], stanowiących własność skarżących, ale nie wykorzystywanych w żaden sposób, według stanowiska pełnomocnika skarżących, do prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też należy dokładnie ustalić, do jakich celów skarżący wykorzystują posiadane nieruchomości, czy faktycznie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej czy też służą do celów prywatnych osób fizycznych. Dlatego też, w ocenie Kolegium, organ podatkowy I instancji nie wyjaśnił i nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy, co spowodowało naruszenie wskazanych zasad przeprowadzania postępowania podatkowego.

Na powyższą decyzję pełnomocnik skarżących wywiódł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i odmówienie wznowienia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono w szczególności naruszenie przepisów postępowania podatkowego: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 235 o.p., art. 233 § 2 o.p. oraz art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz przepisów prawa materialnego: art. 7 ust. 1 pkt 1 ppkt b) u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia

28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.).

W ocenie skarżących, organ I instancji nie miał podstaw do wznowienia postępowania, na co wskazywano w odwołaniu, stąd też należało zaskarżoną decyzję uchylić i odmówić wznowienia postępowania. Tymczasem Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że okoliczności rzekomo ujawnione dopiero w czasie czynności kontrolnych

w 2012 r. były doskonale znane organowi już od dawna, albowiem od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie turystycznego przewozu kolejowych na przedmiocie dzierżawy od Nadleśnictwa S., o czym organ doskonale wiedział. Gmina S. wielokrotnie wynajmowała u skarżących sale restauracyjną na różne przyjęcia i urzędnicy mieli okazję, aby przekonać się o zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Prowadzone również były kontrole działalności agroturystycznej, podczas których nie ujawniono żadnych nowych faktów, poza tymi które zostały ujawnione przez podatników w składanych deklaracjach podatkowych. Przeprowadzona w 2012 r. kontrola miała stanowić jedynie pretekst, uzasadnienie do wznowienia postępowań podatkowych za lata poprzednie.

Skarżący podkreślili również, że w ich ocenie, tereny i budynku będące przedmiotem dzierżawy od Nadleśnictwa S. są terenami kolejowymi,

a zatem powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., albowiem kolejką wąskotorową są przewożone wyłącznie osoby,

a skarżący zarządzają infrastrukturą kolejową bez udostępniania jej innym przewoźnikom.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadniczy spór w sprawie, pomiędzy skarżącymi a organem podatkowym, sprowadzał się do oceny, czy istniały podstawy do wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r.

w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. Dodatkowo, w ocenie skarżących, organy naruszyły szereg przepisów postępowania oraz prawa materialnego, co skutkowało wydaniem nieprawidłowej decyzji.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 233 § 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać

przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z regulacji tej wynika, że decyzja uchylająca

w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę

do ponownego rozpatrzenia może być wydana wyłącznie, gdy spełnione zostaną przesłanki wymienione w cytowanym przepisie, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego,

albo przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że spełnione zostały przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 2 o.p. Należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że dowody zebrane przez organ pierwszej instancji nie pozwalają na jednoznaczną ocenę prawidłowości decyzji wymiarowej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. Przeprowadzone w pierwszej instancji postępowanie nie jest wystarczające

do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Braki w dotychczasowym postępowaniu były na tyle istotne, że konieczne stało się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu jednoznacznego ustalenia zakresu wykorzystywania

przez skarżących użytków rolnych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy wskazał także, że organ I instancji pominął kwestie wyjaśnienia, czy będące własnością skarżących działki stanowią ich majątek prywatny,

czy też są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 233 § 2 o.p.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia

art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco

w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu podatkowym, stosownie

do regulacji zawartej w art. 240 § 1 o.p., wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240 o.p., to znaczy przynajmniej jedna z przyczyn w tym przepisie wskazanych. Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania

nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p.

Treść art. 240 § 1 pkt 5 o.p. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności

lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt,

iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie),

mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję

oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne,

które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały

po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ

nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04;

LEX nr 143703). W nawiązaniu do treści decyzji organu odwoławczego zwrócenia uwagi wymaga przede wszystkim jednak fakt, iż w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. ustawodawca nie zawarł jednej li tylko przesłanki wznowienia, w tym sensie,

że wyraźnie wskazuje zarówno na przesłankę "nowych okoliczności faktycznych"

jak i na przesłankę "nowych dowodów". Jak trafnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (wyrok z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/GL 682/10, dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl), użycie w analizowanym przepisie funktora alternatywy nierozłącznej "lub" wskazuje, że podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie istnienia jednej z wymienionych przesłanek albo obu ich łącznie. Powyższe oznacza, iż na gruncie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem.

Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organ podatkowy właściwie ocenił, że w sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., a nie znane organowi, mające wpływ na wielkość opodatkowania podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym. Nie ulega wątpliwości, czego nie kwestionowali także skarżący, że w dniach [...] stycznia -

[...] kwietnia 2012 r. została przeprowadzona u skarżących kontrola podatkowa,

w wyniku której, ujawniono nieprawidłowości związane z opodatkowaniem budynków i gruntów będących w posiadaniu skarżących. Ustalenia dokonane

w wyniku kontroli niewątpliwie mogły stanowić przesłankę do wznowienia zakończonego postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p.

Podnoszone w skardze okoliczności, dotyczące znacznie wcześniejszej wiedzy organu I instancji w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej

przez skarżących, nie mogą świadczyć o braku przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego w sprawie. Z akt sprawy nie wynika, aby organ

I instancji, wydając pierwotne decyzje w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego, kwestionował fakt prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej w postaci W. Kolejki Wąskotorowej. Organ posiadał tę wiedzę, jednakże nową okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania

były ustalenia poczynione w ramach przeprowadzonej kontroli podatkowej,

w szczególności dotyczące liczby wynajmowanych pokoi turystom, odmiennej

od zadeklarowanej powierzchni użytkowej poszczególnych budynków oraz sposobu ich wykorzystania. Skarżący, zarówno w odwołaniu jak i skardze do sądu administracyjnego, nie wykazali, że organ podatkowy, przy wydawaniu decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe za poszczególne lata, posiadał wiedzę wskazującą, że wskazane przez skarżących dane w złożonych informacjach

na podatek rolny i od nieruchomości były niezgodne z rzeczywistością. Dopiero przeprowadzona kontrola podatkowa wykazała te nieprawidłowości, dlatego też brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego.

W ocenie Sądu, zgodzić się należy ze skarżącymi, że uzasadnienie decyzji Kolegium, w którym brak jest rozważań dotyczących zasadności wznowienia postępowania, narusza art. 210 § 4 o.p. Tym niemniej, skarżący nie wykazali,

aby powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a jedynie takie uchybienie przepisom postępowania, może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zaznaczyć należy,

o czym była mowa na wstępie, że Kolegium zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, dlatego

też organ I instancji rozpoznający sprawę powinien ustosunkować się

do podnoszonych przez skarżących kwestii.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podkreślić należy, że przepis ten nie był stosowany przez organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, dlatego też nie mógł być naruszony przez tenże organ. Wskazać jednakże należy, że zgodnie z powyższym przepisem, zwalnia się

z podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej

w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli:

a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub

b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego

przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą

bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub

c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1 435 mm.

Przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć, zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 16, poz. 94

ze zm.) linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi

pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone

do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego

w tym celu majątku zarządcy infrastruktury.

Mając na uwadze powyższe należy wyprowadzić wniosek, że ze zwolnienia

z podatku od nieruchomości korzystają wyłącznie budowle, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej oraz zajęte pod nie grunty, po spełnieniu jedynego z trzech warunków wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a-c. Tym samym, ze zwolnienia

nie mogą korzystać budynki oraz położone pod nimi grunty, a także grunty niezabudowane (na których nie jest posadowiona budowla), choćby ustawa

o transporcie kolejowym zaliczała je do infrastruktury kolejowej.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący są między innymi posiadaczami gruntów, budynków i budowli dzierżawionych od Nadleśnictwa S., z których jedynie część jest sklasyfikowana jako tereny kolejowe. - działki

o nr [...], [...] oraz [...]. Sąd nie kwestionuje podnoszonej w skardze

oraz piśmie z dnia 27 marca 2013 r., kwestii, że budowle na działkach o nr [...], [...] i [...] wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu ustawy

o transporcie kolejowym, jednakże powyższe nie wystarcza do jednoznacznego stwierdzenia, że sporne budowle oraz grunt korzystają ze zwolnienia z podatku

od nieruchomości. Koniecznym warunkiem przyznania zwolnienia jest wykazanie, że wobec spornych gruntów i budowli zachodzi jedna z przesłanek wymienionych

w pkt. a-c art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czego w niniejszej sprawie skarżący,

jak dotychczas nie wykazali. Co prawda, w prawie podatkowym nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, jednakże zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne

dla siebie skutki prawne. Należy uznać zatem, że ciężar dowodu - wykazania,

że sporne budowle i grunty spełniają wszystkie warunki do przyznania zwolnienia

z podatku od nieruchomości - spoczywa na podatniku. Tymczasem, w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że będące w posiadaniu skarżących budowle są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą

bez udostępniania jej innym przewoźnikom. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, skarżący powinni wykazać powyższe okoliczności (przedłożyć dokumenty),

z których niewątpliwie wynikałoby, że spełnione są wszystkie przesłanki

do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l.

Końcowo ustosunkowując się do wniosku skarżących o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, z uwagi na toczące się postępowanie aktualizujące zapisy w ewidencji gruntów i budynków, Sąd uznał go za niezasadny. Wynik toczącego się postępowania przed starostą nie mógł mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem przedmiotowe postępowanie dotyczy oceny zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r.,

zaś ewentualne zmiany w ewidencji gruntów i budynków mogą wywierać skutki prawnopodatkowe co najwyżej na przyszłość. Jak wskazał NSA w wyroku

z 14 września 2011 r., sygn. akt II FSK 533/10, dopiero od dnia zmiany w ewidencji gruntów i budynków grunty zmieniają swój charakter do celów podatkowych.

Podsumowując, Sąd orzekający w tej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.