Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4670/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 149 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1 i ust. 9
journal: Dz.U. 2014 poz 1438
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. NSA Stanisław Śliwa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] w sprawie ze skargi P. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. K. na rzecz Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Warszawie oddalił - wyrokiem z dnia

3 marca 2016 r. sygn. akt V SAB/Wa 78/15 - skargę P. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w P. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych (pkt 1), jak też oddalił wniosek o ukaranie organu grzywną (pkt 2).

Sąd pierwszej instancji oparł się na następujących okolicznościach faktycznych.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. zawiadomieniem z dnia 11 lipca 2014 r. poinformował P. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego, przyznanych wymienionemu decyzjami z dnia

[...] stycznia 2012 r. Nr [...] i z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...].

W dniu [...] października 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych na kwotę 16 712,93 zł. Na skutek odwołania P. K. od tego rozstrzygnięcia Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie decyzją

z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] uchylił je i przekazał sprawę od ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu 16 kwietnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wystąpił do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej oraz decyzji organu odwoławczego z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] utrzymującej ją w mocy. Organ wskazał, że w postępowaniu weryfikującym przyznanie płatności rolnośrodowiskowych za lata 2008-2012, w związku z wszczętym postępowaniem w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych przez stronę, stwierdzono, że powierzchnia, do której winna zostać przyznana płatność rolnośrodowiskowa za rok 2011 wynosi 14,20 ha, a nie 14, 49 ha, jak to wskazano w decyzji.

P. K. w dniu 31 marca 2015 r. wniósł zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR sprawy przekazanej decyzją Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] grudnia 2014 r. do ponownego rozpatrzenia. Po rozpoznaniu powyższego środka zaskarżenia

w dniu [...] kwietnia 2015 r. ten ostatni organ wydał postanowienie Nr [...] o uznaniu zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione. Wskazał, że

w myśl art. 35 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, przepisy szczególne mogą wskazywać inne niż określone w § 3 terminy załatwienia spraw. W niniejszej sprawie taką szczególną regulacją jest art. 29 ust. 9 ustawy

z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U.

z 2014 r. poz. 1438), dalej: "ustawa o ARiMR", zgodnie z którą, wydanie decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności powinno nastąpić w okresie 3 miesięcy.

W realiach niniejszej sprawy winno to więc mieć miejsce do dnia 5 maja 2015 r., który to termin na dzień złożenia zażalenia jeszcze nie minął.

W piśmie z dnia 4 maja 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. poinformował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, określając jednocześnie termin zakończenia postępowania w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych na dzień 3 lipca 2015 r. Kolejnym pismem z dnia 1 lipca 2015 r. organ ponownie poinformował stronę o konieczności przedłużenia postępowania administracyjnego w sprawie do dnia 31 sierpnia 2015 r. W wymienionych pismach podano, iż przyczyną niedotrzymania terminu jest konieczność wznowienia postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych za rok 2010 oraz złożony charakter sprawy, wymagający dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Następnie,

w piśmie z dnia 31 sierpnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR określił termin zakończenia postępowania nie później niż do dnia 30 października 2015 r. wskazując, iż przyczyną przedłużenia postępowania jest konieczność ustalenia prawidłowości przyznania płatności rolnośrodowiskowych za rok 2011 i 2012 oraz złożony charakter sprawy, wymagający dokładnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego.

W dniu 10 września 2015 r. P. K. wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że jest ono prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bez koncentracji niezbędnej w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania.

W piśmie z dnia 21 września 2015 r. adresowanym do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że przedłużenie postępowania w sprawie spowodowane jest oczekiwaniem na rozstrzygnięcie organu II instancji dotyczące wszczęcia postępowania w trybie art. 156 K.p.a. w odniesieniu do decyzji ustalających kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.

WSA w Warszawie - wskazanym wyrokiem z dnia 3 marca 2016 r. - oddalił skargę P. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Po przeanalizowaniu przebiegu tego postępowania, ustaleniu rodzaju i terminów podejmowanych przez organ czynności, uwzględniając charakter

i stopień skomplikowania sprawy, Sąd stwierdził, że zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ w rozpoznawanej sprawie nie znajduje uzasadnienia. Podejmowane przez niego czynności procesowe służyły bowiem załatwieniu sprawy zgodnie z przepisami obowiązującego prawa i realizacji celów Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. W wykonaniu wytycznych zawartych w decyzji

z dnia [...] grudnia 2014 r., organ I instancji przesłał akta sprawy dotyczące przyznania P. K. płatności rolnośrodowiskowych za rok 2011 do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR, z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji

z dnia [...] marca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Sąd zwrócił uwagę, że organ informował stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie, określając jednocześnie nowy termin zakończenia postępowania (pisma z dnia 4 maja 2015 r., 1 lipca 2015 r., 31 sierpnia 2015 r.). Niewłaściwie tylko jako przyczynę przedłużenia postępowania wskazano na wznowienie postępowania w sytuacji, gdy wystąpienie do organu wyższego stopnia dotyczyło w istocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Skoro skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR została wniesiona w dniu 16 września 2015 r - a zatem przed upływem wskazanego w wystosowanym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. zawiadomieniu o niezałatwieniu sprawy w terminie tj. 30 października 2015 r. - to Sąd nie dopatrzył się przewlekłości postępowania po stronie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. i oddalił również wniosek o ukaranie grzywną.

P. K. nie zgadzając się z powyższym orzeczeniem złożył skargę kasacyjną kwestionującą go w całości i zarzucającą na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.":

- naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 149 § 1, § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach sprawy z uwagi na błędne uznanie, że działania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nie doprowadziły do przewlekłości postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. pomimo tego, że podejmowane przez organ ten czynności nie miały znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i miały pozorny charakter, co doprowadziło do naruszenia zasady szybkości postępowania, a w konsekwencji do przewlekłości tego postępowania,

- naruszenie art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo tego, iż wykazane zostało, że procedowanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nastąpiło z naruszeniem art. 29 ust. 9 ustawy o ARiMR, co wynika

z prowadzenia przez organ postępowania w sposób przewlekły (nieefektywny) i przez wykonywanie czynności niemających znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego dowodem był brak podstaw prawnych do wszczęcia przez Prezesa ARiMR postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału ARiMR w Warszawie z dnia [...] marca 2012 r. oraz nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania,

- naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich wniosków i zarzutów podniesionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w tym wyrażonych w piśmie z dnia 9 listopada 2015 r., a w konsekwencji poprzez wydanie wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. z uwagi na nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do całości stanu faktycznego sprawy, w tym do wymienionego pisma procesowego, z którego wynikało, że w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podejmowane przez organ czynności były pozorne, które doprowadziły do przewlekłego, nieefektywnego postępowania, czemu nie można było dać wyrazu wobec wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym.

W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu o art. 176 w zw. z art. 185

§ 1 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie merytoryczne skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. w odpowiedzi na skargę kasacyjną zawarł wniosek o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz

o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Z brzmienia art. 149 § 1 P.p.s.a. wynika, iż przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie wypełniają przesłanki określonej w art. 12 k.p.a., ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania odmiennie od bezczynności organu zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ jest nadmierna (rażąca) i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy (wyrok NSA z 26 października 2012 r.,

II OSK 1956/12).

Stwierdzenie, że w określonej dacie można zakwalifikować postępowanie jako dotknięte przewlekłością prowadzenia, wymaga dokonania szeregu ocen toku czynności procesowych, ustalenia faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zwrócić uwagę należy, że wskazuje ona na podstawy określone w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Pierwszy z nich dotyczy naruszenia prawa procesowego tj. art. 149 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach sprawy

z uwagi na błędne uznanie, że działania Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. nie doprowadziły do przewlekłości postępowania, pomimo podejmowania przez organ czynności, które nie miały znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy

i miały pozorny charakter. Zarzut ten jest bezzasadny.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, a także krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji powinno nastąpić w okresie 3 miesięcy (art. 29 ust. 9 tej ustawy).

Zarzuty dotyczące przewlekłości przedmiotowego postępowania dotyczą okresu po uchyleniu, w dniu [...] grudnia 2014 r., przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie, decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2014 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organ I instancji wadliwie zinterpretował uzasadnienie decyzji organu II instancji uznając, że zachodzi potrzeba wystąpienia do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Z wnioskiem tym organ

I instancji wystąpił do organu II instancji w dniu 16 kwietnia 2015 r., a więc na pewno przed upływem terminu określonego w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Nie ma wątpliwości, że w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylającej decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] października 2014 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w sposób jednoznaczny nie wskazano na konieczność wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji

z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Z uzasadnienia tej decyzji wynika konieczność dokonania ponownej analizy materiału dowodowego, wydania decyzji i sporządzenia uzasadnienia będącego konsekwencją ustalonego stanu faktycznego. Uznano również potrzebę zweryfikowania zasadności dochodzenia pobrania nienależnych płatności za lata 2011-2012 z tytułu niedotrzymania zobowiązania rolnośrodowiskowego w oparciu o przepisy prawa materialnego. Realizując takie wytyczne organ I instancji uznał za konieczne wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych decyzji. Przyjąć należy, że wytyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nie zakazywały takiego trybu postępowania, a co więcej stanowisko organu II instancji zdawało się taką interpretację potwierdzać. Przecież Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR nadał bieg pismu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2015 r., a ponadto w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kwietnia 2015 r. o uznaniu zażalenia na przewlekłe postępowanie za nieuzasadnione stwierdził, że wystąpienie z wnioskiem o rozważenie wszczęcia postępowania nieważnościowego jest zgodne z jego wytycznymi zawartymi w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Taka sytuacja powoduje, że nie można przyjąć, że działanie Kierownika Biura miało charakter pozorny i nieefektywny. Nie można przypisać przewlekłości postępowania organowi I instancji, tylko dlatego, że uznał potrzebę przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności (nawet gdyby takie stanowisko było nieuzasadnione) w sytuacji kiedy to organ II instancji pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR

z dnia 16 kwietnia 2015 r., skierował do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dopiero w dniu 14 września 2015 r. (jako organu właściwego do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia

[...] stycznia 2012 r. w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości), a odmowna odpowiedź w tej materii datowana na dzień 1 października 2015 r. wpłynęła do organu II instancji w dniu 5 października 2015 r. Stwierdzenie przez Prezesa ARiMR, że nie może wszcząć postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji

z dnia [...] marca 2012 r., z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa nie może samo

z siebie spowodować uznania, że czynności podejmowane przez Kierownika Biura były nieefektywne. Stwierdzenie istnienia lub nieistnienia rażącego naruszenia prawa ma zawsze charakter ocenny i organ I instancji podejmując próbę zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności nie mógł takiego rozwiązania przewidzieć, dlatego nie można mu przypisywać nieefektywnego działania w sytuacji, kiedy wiedzę na temat stanowiska Prezesa ARiMR uzyskał post factum. Mając na uwadze zaprezentowane wyżej stanowisko uznać należy, za zasadne stanowisko Sądu I instancji, iż z analizy akt wynika, że podejmowane przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR czynności procesowe służyły załatwieniu sprawy zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Nieuzasadnionym jest również zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich wniosków i zarzutów podniesionych w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w tym wyrażonych w piśmie z dnia 9 listopada 2015 r.

Przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, natomiast przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi stawiane uzasadnieniu wyroku. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2005 r., FSK 1925/04). Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również na ocenę zarzutów zawartych w skardze

i w rezultacie na kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., II OSK 2331/12). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, wskazuje na to jednoznacznie treść sporządzonego uzasadnienia, z której wynika, że akta (sądowe i administracyjne) były podstawą rozstrzygania. Prawdą natomiast jest, że w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nie ustosunkowano się w pełni do twierdzeń pisma skarżącego z dnia 9 listopada 2015 r.

Naruszenie w ten sposób przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli

w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Wskazany przepis określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. W judykaturze prezentowany jest pogląd, że analizowany przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r.

II FPS 8/09). Ponadto, przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszym postępowaniu. Uzasadnienie zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie Sądu I instancji ustosunkowuje się do części zarzutów z pisma skarżącego z dnia 9 listopada 2015 r. w szczególności tych dotyczących zasadności działań organu I instancji

w zakresie inicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności. Owszem, Sąd nie wypowiedział się w kwestii stanowiska Prezesa ARiMR o braku podstaw do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Mazowieckiego Oddziału ARiMR z dnia [...] marca 2012 r. oraz w kwestii zmienności stanowiska Kierownika Biura w kwestii zawieszenia postępowania w sprawie. Wskazane naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak już Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wyżej zajęcie przez Prezesa ARiMR stanowiska o bezpodstawności wniosku o stwierdzenie nieważności z uwagi na brak naruszenia prawa, któremu możnaby przypisać charakter "rażącego" nie może samo z siebie spowodować uznania, że czynności podejmowane przez Kierownika Biura były nieefektywne w sytuacji, kiedy wiedzę na temat stanowiska Prezesa ARiMR uzyskał post factum. Co do stanowiska pierwotnego organu I instancji dotyczącego braku podstaw do zawieszenia postępowania, wskazuje ono na zamiar prowadzenia postępowania i zarzutu chęci wywołania bezczynności, czy przewlekłości postępowania w tym przypadku Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR postawić nie można. Natomiast fakt zmiany stanowiska przez organ I instancji i zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. również nie można uznać za powodujący przewlekłość postępowania, bowiem postanowienie to zostało wydane przed upływem określonego, w oparciu o przepis art. 36 § 1 K.p.a., przez Kierownika Biura kolejnego terminu do załatwienia sprawy, a strona uważając, że zawieszenie postępowania jest wadliwe, mogła skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia.

Odnosząc się do zarzutu, który dotyczy naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw.

z art. 151 P.p.s.a. uznać należy, iż jest on nieuzasadniony. Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika w sposób oczywisty z faktu stwierdzenia bezzasadności opisanych wcześniej zarzutów skargi kasacyjnej, co skutkować musi stwierdzeniem prawidłowego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 151 P.p.s.a.

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).