Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1912/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z  art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w W. na rzecz A. K. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. (pkt 2 wniosku) A. K. zwrócił

się do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. o udostępnienie informacji, jaka była wielkość pracy eksploatacyjnej mierzonej w pociągokilometrach zamówionej w PKP PLK S.A.

i faktycznie wykonanej na infrastrukturze kolejowej udostępnionej przez PKP PLK S.A przez każdego z przewoźników kolejowych w okresach obowiązywania poszczególnych rocznych rozkładów jazdy pociągów w latach 2003 – 2013 (to jest od rozkładu 2003/2004 do rozkładu 2012/2013). Wnioskodawca zwrócił się z prośbą o przekazanie listy odrębnie dla okresu obowiązywania każdego rocznego rozkładu jazdy pociągów.

PKP PLK S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r.

nr [...], na podstawie art. 107 § 1 k.p.a., art. 17 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmówiło udzielenia informacji publicznej w przedmiocie wskazanym we wniosku. PKP PLK S.A. wskazało, że informacje dotyczące wskaźników eksploatacyjnych obejmujące ilości pociągów, pociągokilometrów, bruttotonokilometrów planowanych i wykonanych ze wskazaniem poszczególnych przewoźników, stanowią tajemnicę Przedsiębiorstwa PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., zgodnie z Polityką Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. i nie mogą być udostępnione

w ramach udzielania informacji publicznej.

A. K. w dniu [...] października 2015 r. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2015 r.

PKP PLK S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia z dnia [...] października 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy wymienioną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia PKP PLK przywołało treść art. 5 ust.2 zd.1 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 września 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) oraz poglądy orzecznictwa na kwestie ograniczenia dostępu do informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy.

Decyzja PKP PLK S.A. z dnia [...] października 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2129/15 w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w punkcie

2 zasądził od PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w [...] na rzecz A.K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości stron sporu jak też Sądu, iż w rozumieniu przepisów art. 1 u.d.i.p., objęte zaskarżoną decyzją żądanie stanowi informację publiczną i zostało skierowane do podmiotu objętego dyspozycją

art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Sąd stwierdził, że z uzasadnienia decyzji nie wynika zasadność przesłanek, którymi kierował się autor zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie decyzji PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. jest krótkie i ogranicza się do analizy przepisów oraz przytoczenia stanu faktycznego, sprowadzonego do prostej konstatacji, iż żądana informacja została na podstawie wewnętrznych przepisów PKP PLK uznana za tajemnicę przedsiębiorstwa

i strony umów o udostępnienie infrastruktury kolejowej zastrzegły ich poufność, co ma stanowić o zasadności jej nieudostępnienia. PKP PLK powołały się w swej decyzji na przepisy wewnętrzne, które ustalają zasady prowadzonej polityki bezpieczeństwa informacji od 2014 r. Oznacza to, iż PKP PLK bezspornie nie wykazały choćby zaistnienia elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy w odniesieniu do żądania obejmującego okres sprzed 2014 r. W sprawie nie wykazało również wystąpienia elementu materialnego tajemnicy przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono dlaczego nadano informacjom, o których udostępnienie wnosiła strona skarżąca waloru tajemnicy przedsiębiorcy i dlaczego zasada ochrony tej tajemnicy jest tak istotna dla przedsiębiorstwa, iż usprawiedliwia złamanie zasady transparentności działań podmiotów wykonujących zadania publiczne. Nie wskazano,

z uwagi na jakie okoliczności dobro przedsiębiorcy powinno uzyskać prymat ochrony.

W uzasadnieniu tej decyzji nie podjęto próby wykazania, że żądana informacja posiada dla PKP PLK lub innego podmiotu z tą Spółką współpracującego wartość gospodarczą.

Sąd wskazał, że rzecznictwo wypracowało jednolite stanowisko przyjmując, iż nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że powołana przez PKP PLK w rozstrzygnięciu argumentacja może stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Wobec tego zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 w zw.

z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz art. 17 ust. 1 ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia podstawowych wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów kwestionowana skargą decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym.

Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] września 2015 r. PKP PLK będzie obowiązane wziąć pod uwagę rozważania Sądu przedstawione w uzasadnieniu. W szczególności ustali, czy skarżący żąda informacji prostej, czy też przetworzonej, następnie określi w jakim zakresie (informacja archiwalna, bieżąca) korzysta z ochrony prawnej przysługującej tajemnicy przedsiębiorcy i dopiero wówczas podejmie decyzję o sposobie realizacji wniosku strony. W przypadku podjęcia decyzji odmownej PKP PLK weźmie pod uwagę, iż na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się dwa elementy, formalny i materialny (o czym wyżej) i uzasadnienie takiej decyzji powinno mieć odniesienie do obu tych przesłanek.

PKP PLK S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r.

nr [...], na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. i art. 17 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1

i 2 pkt 2, w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, po rozpatrzeniu wniosku A. K. o udostępnienie informacji publicznej

w przedmiocie przekazania informacji:

1. Jacy przewoźnicy kolejowi korzystali z infrastruktury kolejowej udostępnianej przez PKP PLK S.A. w okresach obowiązywania poszczególnych rocznych rozkładów jazdy pociągów w latach 2003-2013 (to jest od rozkładu 2003/2004 do rozkładu 2012/2013). Lista odrębnie dla okresu obowiązywania każdego rocznego rozkładu jazdy pociągów.

2. Jaka była wielkość pracy eksploatacyjnej (mierzonej w pociągokilometrach) zamówionej w PKP PLK S.A. i faktycznie wykonanej na infrastrukturze kolejowej udostępnianej przez PKP PLK S.A. przez każdego z przewoźników kolejowych,

o których mowa w pkt I. powyżej w okresach obowiązywania poszczególnych rocznych rozkładów jazdy pociągów w latach 2003-2013 (to jest od rozkładu 2003/2004 do rozkładu 2012/2013). Lista odrębnie dla okresu obowiązywania każdego rocznego rozkładu jazdy pociągów.

odmówiło udzielenia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku z dnia

[...] września 2015 r.

W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny sprawy Spółka wskazała,

że decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. odmówiło udostępnienia informacji w zakresie pkt. 2. wniosku

i jednocześnie udostępniło informację publiczną w zakresie pytania 1. przedmiotowego wniosku. Następnie wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. wnioskodawca zwrócił

się do PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, na co Spółka w dniu [...] października 2015 r. wydała decyzję nr [...] podtrzymującą decyzję odmowną. Wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje Spółki. PKP PLK S.A. wskazało, że wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2129/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Następnie Spółka przedstawiła uzasadnienie prawne odmowy udostępnienia informacji zawartych w punkcie 2 wniosku A. K. wskazując m.in.,

że informacje o zamówionej i zrealizowanej pracy eksploatacyjnej (wyrażonej

w pociągokilometrach - w podziale na poszczególnych przewoźników kolejowych), jako informacje co do których zarówno PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. jak i je j kontrahenci - przewoźnicy kolejowi, zobowiązali się do nieujawniania ich osobom trzecim, stanowią w rozumieniu powyższych ustaleń i przepisów prawa stosowną tajemnicę (po stronie Spółki jest to tajemnica przedsiębiorcy PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.). Dane

o zrealizowanej pracy eksploatacyjnej przez poszczególnych przewoźników kolejowych, zwłaszcza dane przekrojowe z kilku lat, dają obraz kondycji danego przewoźnika oraz jego potencjału przewozowego, co jest "pożądaną" informacją dla konkurencji, jak również dla potencjalnych klientów tych przewoźników (dotyczy to w szczególności rynku towarowych przewozów kolejowych). Ujawnienie ich przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. mogłoby narazić Spółkę na zarzut ze strony przewoźników kolejowych, że w związku z ujawnieniem tych informacji ponieśli szkodę majątkową lub niemajątkową. Dane te, również o charakterze historycznym, mają nadal znaczenie gospodarcze, gdyż pozwalają one odzwierciedlić sposób formułowania ofert we wcześniejszym okresie, a w związku z tym również i obecnie, co może zostać wykorzystane przez bezpośrednich konkurentów. Co więcej udostępnienie takich informacji prowadzi do ujawnienia podstawowych wskaźników, które mają bezpośredni wpływ na opracowanie wieloletniej strategii rynkowej każdego przewoźnika, co może niweczyć sens jej realizacji i racjonalizację podejmowanych działań gospodarczych. Organ podkreślił, że zachowanie przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w tajemnicy danych w zakresie wielkości pracy eksploatacyjnej stanowi nie tylko realizację zobowiązania umownego, ale również obowiązku prawnego nałożonego aktem prawa Unii Europejskiej. Dyrektywa PE i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r.

w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, zarówno

w kontekście ustalania systemu poboru opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej, jak

i systemu alokacji zdolności przepustowej formułuje obowiązek zarządcy infrastruktury przestrzegania poufności handlowej informacji dostarczanych mu przez wnioskodawców (art. 29 ust. 4 i art. 39 ust. 2). Podobne rozwiązania funkcjonowały na podstawie dyrektywy PE i Rady 2001/14/WE z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (art. 4 ust. 6

i art. 14 ust. 6). Organ powołał się także na załącznik nr 1 do "Polityki Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. [...]".

PKP PLK S.A. pouczyło wnioskodawcę, że od decyzji tej służy prawo złożenia do PKP PLK S.A. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

Decyzja PKP PLK S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] września 2016 r.

nr [...] stała się przedmiotem skargi z dnia 27 października 2016 r. A. K. (będącego radcą prawnym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, iż wnioskowana informacja publiczna ma dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. lub innych podmiotów wartość gospodarczą, że podjęto niezbędne środki celem jej zabezpieczenia oraz że nie została podana do publicznej wiadomości w sposób zgodny z prawem;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób, który uniemożliwia poznanie motywów rozstrzygnięcia

w zakresie uznania, iż wnioskowana informacja publiczna ma dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. lub innych podmiotów wartość gospodarczą, że podjęto niezbędne środki celem jej zabezpieczenia oraz że nie została podana do publicznej wiadomości

w sposób zgodny z prawem;

2. prawa materialnego: art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędne uznanie, iż dopuszczalna jest odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy względnie przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki konieczne do uznania, że określona informacja publiczna stanowi taką tajemnicę.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z dnia

[...] września 2016 r. oraz o zobowiązanie PKP PLK S.A. do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że decyzja zapadła w wyniku uwzględnienia jego poprzedniej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2129/15, którym uchylono decyzję PKP PLK z dnia

[...] października 2015 r. nr [...], ale nie poprzedzającą ją decyzję PKP PLK z dnia [...] września 2015 r. nr [...].

Tym samym błędne jest zdaniem skarżącego pouczenie zawarte w decyzji, jakoby służył od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego względu wniósł niniejszą skargę

w terminie 14 dni od otrzymania decyzji.

W dalszej części uzasadnienia skarżący przedstawił argumentację w zakresie postawionych zarzutów.

PKP PLK S.A., reprezentowane przez radcę prawnego, w odpowiedzi z dnia

8 listopada 2016 r. na skargę A. K. z dnia 27 października 2016 r., wniosło o jej oddalenie. Spółka podtrzymała stanowisko zawarte w decyzji

i argumentację dotyczącą zakwalifikowania żądanych informacji jako objętych tajemnicą przedsiębiorstwa.

Pismem z dnia 1 marca 2017 r. reprezentujący skarżącego radca prawny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko skarżącego i wniósł o zasądzenie

od PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik wskazał

m.in., że wbrew tezom organu, dane dotyczące pracy eksploatacyjnej są publicznie dostępne w Raportach Rocznych publikowanych przez tenże organ. Dane te stanowią przedmiot opracowań naukowych (załącznik nr 2). Pełnomocnik podał, że organ sam upublicznia tego rodzaju informacje (załącznik nr 5). Pełnomocnik oświadczył, że odpis niniejszego pisma został doręczony pełnomocnikowi organu będącemu radcą prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wydana została z naruszeniem prawa procesowego, tj. przepisu art. 15 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne.

Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania

o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji,

o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej,

o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.).

W świetle powołanych przepisów, odmowa udostępnienia informacji publicznej, dokonywana jest – także przez podmioty niebędące organami władzy publicznej –

w formie decyzji administracyjnej. Do decyzji tej, także w przypadku, gdy wydana jest przez podmiot niebędacy organem władzy publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zastosowanie znajduje przepis art. 138 k.p.a. Ustawodawca wyraźnie wskazał bowiem, że do wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.).

W sprawie niniejszej jest bezsporne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2129/15 uchylił wyłącznie zaskarżoną wówczas decyzję, tj. decyzję PKP PLK S.A. z dnia [...] października 2015 r. nr [...].

Decyzja PKP PLK S.A. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] rozstrzygająca w zakresie punktu drugiego wniosku A. K. z dnia

[...] września 2015 r. pozostała zatem w obrocie prawnym. Od tej decyzji złożony został przez A. K. wniosek z [...] października 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, który tak, jak odwołanie, jest na gruncie k.p.a. środkiem zaskarżenia wydanej decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy tym różni się od odwołania, że jest rozpatrywany przez ten organ, który wydał decyzję (w tym przypadku przez PKP PLK S.A.). Zastosowanie w tym postępowaniu mają przepisy regulujące postępowanie przed organem drugiej instancji co do zakresu ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.).

Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2129/15 obowiązkiem PKP PLK S.A. było zatem ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2015 r. i rozstrzygnięcie jej, przy uwzględnieniu wskazań Sądu zawartych w powołanym wyroku, poprzez wydanie decyzji ostatecznej, co wymagało zastosowania przepisu art. 138 k.p.a.

Powołany przepis określa rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego i znajduje zastosowanie w przypadku rozpatrywania sprawy po raz drugi przez ten sam organ (ten sam podmiot w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej). Przepis ten ściśle określa kompetencje decyzyjne organu "odwoławczego", co oznacza, że podjęte rozstrzygnięcie musi przyjąć postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie. Zaznaczyć należy przy tym, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie znajduje

w tym przypadku zastosowania.

Rozstrzygnięcie PKP PLK S.A. zawarte w decyzji z dnia [...] września 2016 r.

w postaci odmowy udzielenia informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku z dnia [...] września 2015 r., jako nieprzewidziane w art. 138 § 1 k.p.a. narusza zatem prawo. PKP PLK S.A. rozpatrując sprawę po wyroku Sądu z dnia 24 maja 2016 r., ponownie wydało bowiem w istocie decyzję w trybie art. 104 § 1 k.p.a., co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Zasadnie, skarżący (będący radca prawnym), nie zastosował się do pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] września 2016 r. i w miejsce wskazywanego wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W stanie faktycznym tej sprawy, Sąd uznał tę skargę za dopuszczalną i zasadną.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji ze względów procesowych, przedwczesne było dokonanie oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze.

Ponownie rozpoznając sprawę (z wniosku o udostępnienie informacji publicznej), na skutek wniosku A. K. z dnia [...] października 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją PKP PLK S.A. z dnia [...] września 2015 r., PKP PLK S.A. wyda decyzję, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i uwzględniając wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2129/15.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.