Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 882/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2, art.60, art.  61, art. 64
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3, 5, 6,7,8,9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 24 par. 1 pkt 1, art. 26
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus (spr.) WSA Maciej Dybowski Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego W. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/M.Dybowski /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta O. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta O., działając na podstawie art. 4ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 4, art. 61 i 64 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z póżn. zm.), oraz art. 104 kpa, ustalił Gminie Miasta O. warunki zabudowy dla inwestycji przy ul. K. w O. działka nr [...]obręb mapy nr [...], obejmującej budowę budynku mieszkalno-usługowego z parkingiem, komunikacją wewnętrzną i zielenią towarzyszącą .

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż obszar objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stąd też organ w postępowaniu administracyjnym przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Po dokonaniu analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizie stanu faktycznego i prawnego, a także w związku ze spełnieniem warunków wynikających z art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku -o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ stwierdził, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana na terenie o funkcji mieszanej. Na analizowanym terenie występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, jednorodzinna z zabudową gospodarczą jako uzupełniającą oraz zabudowa usługowa. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy dokonano uzgodnień z Miejskim Zarządem Dróg w O.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. P. zarzucił jej naruszenie art. 10 kpa, oraz naruszenie szeregu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności odwołujący wskazał, iż całkowicie pominięto specyficzne położenie i ukształtowanie, a następnie uzależnienie sposobu wykorzystywania działek nr [...] i [...]. Nie odpowiada prawdzie zawarte w załączniku do decyzji stwierdzenie, że budynki na tym terenie są II i III piętrowe, przeciwnie w tym kwartale jest wyłącznie niska zabudowa domami mieszkalnymi i nielicznymi użytkowymi (pawilon). Jest też dużo zieleni, co uzasadnia wniosek o jego willowym charakterze i urbanistycznej całości. W sposób oczywisty wykracza poza ten utrwalony stan faktyczny planowana zabudowa, z uwagi na wysokość, gabaryty, formę architektoniczną budynków. Odwołujący do tej pory nie podjął czynności zmierzających do zagospodarowania swej nieruchomości oczekując na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy o zwrot nieruchomości jako zbędnej na cel wywłaszczenia, wszczętego wnioskiem z dnia 19 maja 1997r. przez jego poprzednika prawnego. Nie oznacza to, że jego prawa mogą być pominięte, a oddziaływanie na działkę nr [...] planowanej zabudowy dowolne. Wskazany okrążający charakter zabudowy wzdłuż niemal całej granicy, wskaźnik zabudowy działki nr [...] w części wzdłużnej przylegającej do działki [...], rodzaj planowanych budynków, ich cechy, parametry i przeznaczenie pozbawiają ją charakteru działki budowlanej do zabudowy willowej, drastycznie zmniejszają jej atrakcyjność i wartość. Szczególna uciążliwość planowanej zabudowy została pominięta przez organ I instancji, podobnie jak obciążenie służebnością drogi koniecznej. W ocenie Skarżącego fałszywie przedstawiono stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, pominięto rzeczywisty stan faktyczny i prawny nieruchomości, dla której ustalono warunki zabudowy, a także pominięto specyfikę nieruchomości (kształt) oraz jej związki z działką nr [...] (usytuowanie, obciążenie służebnością drogi koniecznej). Nie wyjaśniono i nie oceniono związku z innymi postępowaniami toczącymi się z wniosku lub skargi odwołującego się. Ogólnikowe motywy decyzji pomijają ocenę rzeczywistego oddziaływania na sąsiednie nieruchomości, utrwalony ład przestrzenny i urbanistykę na tym terenie. Z tych względów nie można przyjąć, że właściwie rozważono granice dopuszczalnych zamierzeń inwestycyjnych i wydano prawidłowe formalnie i zasadne orzeczenie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W lakonicznym uzasadnieniu podniesiono, iż organ I instancji w sposób prawidłowy wskazał obszar analizowany i dokonał prawidłowych ustaleń. Zdaniem Organu zarzuty podnoszone przez Odwołującego związane są z postępowaniem dotyczącym zwrotu przedmiotowej nieruchomości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. P. zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 7 i 77 kpa na skutek uchylenia się od obowiązku ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego i twierdzeń Skarżącego podniesionych w odwołaniu. Skarżący zwrócił uwagę na zwięzłe, zawierające 2 akapity uzasadnienie decyzji, gdy tymczasem odwołanie jego liczyło 13 stron i zawierało szereg zarzutów o charakterze formalno- i materialno-prawnym, do których organ w ogóle się nie ustosunkował. Ponadto skarga zawiera zarzut naruszenia art. 54 i 53 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez pominięcie wymagań dotyczących ochrony interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości oraz naruszenie istniejącego ładu przestrzennego, zasady tzw. dobrego sąsiedztwa.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny stosownie do treści przepisów ustrojowych oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako ppsa) bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego oraz przepisami formalnymi, regulującymi zasady postępowania administracyjnego.

Oceniając w tym zakresie zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta O. Sąd stwierdził, iż akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, które skutkować musiało uchyleniem tych decyzji.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, póz. 717 dalej jako- u.p.z.p). Stosownie do przepisu art. 60 ust. 1 decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

Wnioskodawcą, który złożył wniosek o ustalenie tych warunków był Urząd Miejski O., w imieniu, którego wniosek o wydanie decyzji podpisała z upoważnienia Prezydenta Miasta osoba będąca Naczelnikiem Wydziału Administracji Przestrzennej Urzędu Miasta O. W sprawie wszczętej w ten sposób, Gmina miała interes prawny i była stroną postępowania. W związku z powyższym w sprawie tej zaistniała sytuacja, stosownie, do której o uprawnieniach Miasta O., reprezentowanego przez Prezydenta tegoż miasta, w imieniu, którego występował Naczelnik Wydziału Administracji Przestrzennej, rozstrzygał Prezydent Miasta O., będący tak organem wykonawczym tej Gminy, jak i pracownikiem Urzędu Miasta. Taka zaś sytuacja wiąże się z koniecznością rozważenia, czy zachodziły podstawy do wyłączenia Prezydenta Miasta O. oraz pracowników Urzędu Miasta upoważnionych do wydawania decyzji w imieniu tego organu wykonawczego, od orzekania w sprawie. Decyzję organu l instancji podpisała, bowiem z upoważnienia Prezydenta Miasta D. S.- Naczelnik Wydziału Administracji Przestrzennej, jednocześnie ta sama osoba, która podpisała się pod wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z dnia 03.04.2009 r.

Oceniając tę kwestię, sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd i kierunek interpretacji wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. (sygn. akt OPS 1/03). W sytuacji pozostawania z gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowania funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienia funkcji jego ustawowego przedstawiciela, zachodzi określona w art. 24 § 1 pkt. 1 k.p.a. przyczyna wyłączenia prezydenta miasta od udziału w postępowaniu w sprawie. W tym wypadku można uznać, że pracownik (prezydent) pozostaje ze stroną (gminą) w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki.

Stosownie do art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 z póżn. zm.), prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Oznacza to, że jest on przedstawicielem ustawowym gminy (miasta). W konsekwencji wyłączeni z rozpoznawania takiej sprawy będą również podlegli prezydentowi pracownicy działający z jego upoważnienia. Taki kierunek wykładni jest podtrzymywany w innych orzeczeniach sądów administracyjnych. Np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 276/06, (lex. nr 214075) zajął stanowisko, że "niedopuszczalne jest prowadzenie przez prezydenta miasta postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną - gminą - w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki prezydenta miasta. Prezydent miasta nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę. Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 586/06 (lex nr 281875), oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/05 (lex nr 189837).

W takim wypadku stwierdzić należy, że w istocie organ gminy przestaje być uprawniony do załatwienia sprawy (art. 26 § 3 k.p.a.), wobec czego odpowiednie zastosowanie będzie miał art. 26 § 2 k.p.a., zgodnie z którym sprawę winien załatwić organ wyższego stopnia nad prezydentem miasta - w niniejszej sprawie było nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które mogło także wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Nie można pominąć i tej okoliczności, że w przypadku, gdy dana decyzja została wydana przez pracownika lub organ podlegający wyłączeniu stosownie do art. 24 k.p.a., art. 25 k.p.a. i art. 27 k.p.a. jest to przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 3 k.p.a.).

Skonstatowanie powyższej wadliwości zaskarżonej decyzji czynić może bezprzedmiotowymi dalsze rozważania nad zasadnością zarzutów skargi. Tym niemniej rolą Sądu jest wskazanie także na inne, liczne wady, jakimi dotknięte było postępowanie organu I instancji, a których nie naprawił organ II instancji. Wady te mogą stanowić samodzielną przesłankę negatywnej weryfikacji zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę na to, iż wniosek wszczynający postępowanie w sprawie nie spełniał wszystkich wymogów przewidzianych przepisem art. 52 ust. 2 u.p.z.p., gdyż nie zawierał charakterystyki określającej planowany sposób zagospodarowania terenu, oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu w formie graficznej (art. 52 ust. 2 pkt.2 lit. b).

Art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 64 ust. 1, określa wymogi formalne wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z nim wniosek powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się wniosek inwestora z dnia 03 kwietnia 2009 r. o ustalenie warunków zabudowy inwestycji, określonej jako " budynek mieszkalno- usługowy z parkingiem, komunikacją wewnętrzną i zielenią towarzyszącą". We wniosku podano, że przewiduje się 2 warianty zabudowy: pierwszy – budynek III kondygnacyjny, mieszkalno- usługowy, szerokość elewacji ok. 19,0 m, długość ok. 90 m, wysokość ok. 10,5 m, dach płaski. Natomiast drugi- "budynek usługowo pawilonowy, szerokość elewacji i fr. ok.(...), wysokość ok. 4,5 m, dach płaski jednosp." Planuje się ok. 7 miejsc parkingowych. Lokalizacja projektowanego budynku w granicy z działkami [...],[...],[...]i [...].

We wniosku nie określono zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe nie stanowi spełnienia wymogu ustawowego. Skoro w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy wskazano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wtedy, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, oznacza to, że, mimo, iż teren, na którym planuje się inwestycję posiada uzbrojenie, należy we wniosku określić zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a to dla ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanej inwestycji.

Do wniosku nie dołączono mapki zasadniczej, która odpowiadałaby warunkom wymienionym w art. 52 ust. 2 ustawy. Sporządzona w toku postępowania mapa nie obejmuje obszaru analizowanego. Zatem stwierdzić należy, że wniosek inwestora nie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisie art. 52 ust. 2 ustawy.

Zgodnie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) obszar analizowany wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a zgodnie z ust. 2 granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717).

§ 9 powołanego rozporządzenia wykonawczego stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy zawiera część tekstową i graficzną (ust. 1); wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2); część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania ich kopii (ust. 3).

Prawidłowo wyznaczony obszar analizowany ma dla wyznaczenia tego wskaźnika podstawowe znaczenie, ale równie istotna jest kwalifikacja terenu istniejącej zabudowy. To znaczy, jaką zabudowę na konkretnych działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej, co działka objęta inwestycją przyjęto dla wyliczenia średniego wskaźnika intensywności zabudowy. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził klarownej analizy w tym zakresie i nie wskazał, jaka zabudowa, na jakiej działce stanowiła podstawę wyliczeń i w jaki sposób ich dokonano. A analiza ta powinna być przeprowadzona w taki sposób, aby prawidłowość tych działań mogła sprawdzić strona, organ odwoławczy i sąd, czyli niemalże zawierać zestawienia konkretnych działań matematycznych mających na celu porównanie powierzchni działek i budynków mieszkalnych w obszarze analizowanym.

Decyzja ustająca warunki zabudowy z dnia [...] czerwca 2009 r. zawierała dwa załączniki tekstowe. Załącznik nr 2 "wyniki analizy" zawiera bardzo lapidarny opis funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie zawiera on żadnych parametrów, a jedynie ogólnikowe stwierdzenia. Z kolei załącznik nr 1, mimo, iż jest już bardziej konkretny, to i tak w istocie narusza przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia. Z § 5 rozporządzenia wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z przedmiotowej analizy nie wiadomo, na jakiej podstawie przyjęto wielkość powierzchni zabudowy, gdyż nie wyznaczono średniego wskaźnika tej wielkości dla terenu analizowanego.

To samo tyczy się części graficznej analizy. Jest to kserokopia niepoświadczona za zgodność z oryginałem. Załączona mapa stanowiąca załącznik do decyzji (k. 19 akt adm.) nie spełnia wymogów wynikających z przepisów. Metryka mapy została zaklejona i można z niej wyczytać jedynie tyle, że prawdopodobnie została sporządzona w 2009 r. i wydana jednostce wykonawstwa geodezyjnego w związku ze zgłoszeniem pracy geodezyjnej (...). Mapa zawiera nieczytelny podpis osoby, która mapę sporządziła, a także posiada nieczytelną pieczęć o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dwie kserokopie mapy z k. 19 i 18 akt adm. posiadają, co prawda, pieczęć o przyjęciu do zasobu, ale są zaklejone legendą do mapy, która i tak nie zawiera określenia granic terenu analizowanego. Mapa pozbawiona jest wszystkich oznaczeń niezbędnych do ustalenia jej charakteru zgodnego z art. 52 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy. Co więcej, na mapie tej (k. 19 i 18), tylko fragmentarycznie zakreślono obszar analizy, tak że nie przebiega on wokół terenu inwestycji, jak i w ogóle nie obejmuje swoim zasięgiem pełnego obszaru analizy. Do porównań nie zostały wzięte pod uwagę wszystkie działki z obszaru analizowanego. Mapy z kart 17, 18 i 19 zawierają pieczęcie, iż nie mogą służyć do celów projektowych.

Treść § 6 rozporządzenia wskazuje, że szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

Według § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

Stosownie do § 8 rozporządzenia określić należy również geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Z powyższego wynika, że analiza ma wskazywać wyżej wymienione parametry, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na wyliczeniach matematycznych. Z przedmiotowej analizy nie wynika, na jakiej podstawie w załączniku nr 1 do decyzji obliczono parametry dotyczące linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości i geometrii dachu.

Końcowo, przechodząc do oceny decyzji organu odwoławczego stwierdzić należy, iż organ ten obowiązany był zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa w związku z art. 138 kpa) rozpatrzyć sprawę ponownie kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji organu I instancji, a także rozpoznać zarzuty odwołania, czego również nie uczynił, wbrew wymogowi art. 11 i 107 § 3 kpa. Gdyby, bowiem organ odwoławczy dokonał poprawnej kontroli zaskarżonej decyzji, to dostrzegłby szereg uchybień procesowych, które zostały wyżej wymienione. Skoro tego zaniechał, sam dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ocena istotności tych naruszeń dla wyniku sprawy jest analogiczna, jak w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie wydanie decyzji po wyeliminowaniu wskazanych wyżej uchybień. Organ zgodnie z art. 153 ppsa winien mieć przy tym na uwadze- obowiązujące Go wskazania i oceny zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

Reasumując, skala i rozmiar dokonanych przez organ uchybień skutkowały, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa, orzeczeniem jak w punkcie I sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności, co do kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisach art. 152 i 200 ppsa.

/-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus

. ja