Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 177/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8, art. 9, art. 10
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa, , , po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 415/11 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 28 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 10 maja 2011 r. J. B. - zwany dalej "Skarżącym", zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 28 marca 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Jednocześnie Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 415/11 odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że w ocenie Sądu pierwszej instancji, wniosek Skarżącego nie został uzasadniony w wystarczającym stopniu. Nie wynika z niego, na którą z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyrażonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako P.p.s.a., powołuje się Skarżący. Tym bardziej nie wykazał, że którakolwiek z nich wystąpiła w sprawie. Z uwagi na powyższe, ponieważ Skarżący nie wskazał, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenie skutków, Sąd pierwszej instancji uznał, że niemożliwym jest dokonanie oceny tych okoliczności w kontekście przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że już same działania wyjaśniające podjęte przez organ podatkowy wyrządziły znaczną szkodę. Polegać ona miała na zniechęceniu kontrahentów do współpracy, co utrudnia prowadzenie w sposób ciągły działalności gospodarczej. Dalej Skarżący wskazał, że w toku postępowania egzekucyjnego organ podatkowy sięgnie do majątku przedsiębiorstwa, a to pozbawi go możliwości prowadzenia działalności zarobkowej, jak również zagrażać będzie jego zdrowiu. Skarżący jest bowiem ciężko chory i wymaga opieki lekarskiej - nie mogąc prowadzić działalności zarobkowej, nie będzie w stanie opłacić składek na ubezpieczenie zdrowotne. Ponadto zajęcie udziału Skarżącego w mieniu, którego jest współwłaścicielem przyczyni się do pogorszenia relacji rodzinnych i powstania kosztownych perturbacji natury prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione powyżej przesłanki stanowią katalog zamknięty, a sąd jest nimi związany. Innymi słowy, nie może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w oparciu o inne podstawy, aniżeli wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej podatnika. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W związku z powyższym, to na Skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że któraś ze wspomnianych przesłanek występuje w jego sprawie. Na tę okoliczność Skarżący powinien przedstawić informacje, dokumenty, a przede wszystkim w uzasadnieniu wniosku opisać konkretne okoliczności, które wskazują na konieczność wstrzymania wykonania aktu lub czynności.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący nie wyjaśnił w wystarczającym stopniu, na czym miałyby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek Skarżącego i jego uzasadnienie zostały sformułowane zdawkowo, a co za tym idzie Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że brak informacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie oceny, czy w przypadku Skarżącego zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W zażaleniu Skarżący co prawda rozwinął argumentację mającą wykazać wystąpienie przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak wciąż jest ona lakoniczna, a ponadto oparta o subiektywne obawy dotyczące skutków egzekucji - w kontekście sytuacji materialnej Skarżącego. Odnosząc się do poszczególnych punktów zażalenia należy zwrócić uwagę, że Skarżący nie wskazał, jakie składniki majątku jego przedsiębiorstwa miałyby zostać zajęte i dlaczego ich zajęcie miałoby uniemożliwić dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że zgodnie art. 8, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Z tego względu subiektywne obawy Skarżącego dotyczące skutków egzekucji w kontekście jego sytuacji materialnej są nieuzasadnione, jak również nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. Tylko gdyby grożąca Skarżącemu szkoda miała mieć znaczące rozmiary albo miałyby wystąpić trudne do odwrócenia skutki możliwym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący jednak nie wykazał zaistnienia wspomnianych okoliczności.

Odnosząc się jeszcze do argumentacji Skarżącego dotyczącej jego stanu zdrowia, zauważyć należy, że ewentualne zaprzestanie działalności gospodarczej nie pozbawia Skarżącego możliwości korzystania z opieki lekarskiej. Jeżeli chodzi o kwestie wpływu postępowania egzekucyjnego na relacje rodzinne Skarżącego, jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny rozumie, że ewentualne czynności podejmowane przez organ podatkowy mogą w niekorzystny sposób na nie wpłynąć, to jednak sytuacja ta nie mieści się w przesłankach art. 61 § 3 P.p.s.a. i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia zażalenia.

Ze wskazanych powyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.