Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 11/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Alicja Stępień Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 11/12

UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 14 listopada 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie m.in. art. 233 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej jako O.p.) art. 1, art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3, art. 7 ust. 1, art. 20 ust. 2 ustawy z 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.; dalej jako u.p.l.), art. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej jako u.p.r.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wójta Gminy z 22 lutego 2011r. w przedmiocie ustalenia stronie skarżącej J. T. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2011 w kwocie 410 zł.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano na następujący stan sprawy: łączne zobowiązanie pieniężne obejmuje podatek rolny w kwocie 345 zł (3,6675 ha przeliczeniowego) oraz podatek leśny w kwocie 65 zł (1,9100 ha przeliczeniowego lasu). Spór dotyczy wymiaru podatku leśnego; zdaniem skarżącego podatek leśny został (...) wykreowany w wyniku przekrętu urzędników gminnych, urzędników SKO oraz sędziów WSA w Gdańsku i NSA w Warszawie (...).

Organ odwoławczy wskazał na fakt, że skarżący wraz z żoną D. T. (uczestniczka postępowania) są właścicielami działki nr [...] położonej w D. Dane z rejestru gruntów wskazują, że działka nr [...] o powierzchni 10,68 ha obejmuje 1,26 ha gruntów uznanych za rolne (oznaczonych klasyfikacją RIVa); 3,21 ha gruntów rolnych (RIVb); 1,70 ha gruntów rolnych (RIV); 0,51 ha gruntów rolnych (RVI) oraz 4,00 ha lasów (LsV).

Akta postępowania zawierają uproszczony plan urządzania lasu i inwentaryzację stanu lasu dla wsi D. w okresie od 1 stycznia 2006r. do 31 grudnia 2015r. Z planu tego wynika, że część działki nr [...] o powierzchni 4,00 ha stanowi las. Las ten to tereny leśne zalesione brzozą na powierzchni 0,66 ha (drzewa w wieku 55 lat) oraz tereny zalesione brzozą o powierzchni 1,25 ha (drzewa w wieku 100 lat). Pozostały grunt leśny o powierzchni 1,91 ha nie podlega opodatkowaniu, bowiem jest zalesiony drzewami w wieku poniżej 40 lat (świerk w wieku 20 lat i 25 lat, modrzew w wieku 20 lat).

Organ odwoławczy przywołał podstawę prawną: w spornym zakresie jest to art. 7 ust. 1 u.p.l., zgodnie z którym lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat są zwolnione z podatku leśnego; podstawę opodatkowania podatkiem leśnym zgodnie z art. 3 u.p.l. stanowi powierzchnia lasu wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organ drugiej instancji, prawidłowo Wójt Gminy ustalił podatek leśny z tytułu własności lasu o pow. 1,91 ha, uwzględniając drzewostan w wieku powyżej 40 lat. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu umożliwiającego zajęcie w tej sprawie innego stanowiska. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że las nie stanowi jego własności lub nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym z uwagi na zwolnienie wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.l. Przywołano wyrok WSA w Gdańsku z 10 listopada 2009r. w sprawie I SA/Gd 669/09, w którym w tożsamym stanie prawnym i faktycznym potwierdzono prawidłowość wymiaru stronie podatku leśnego jak i rolnego (za rok 2009).

II.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przysługiwać mu będzie odszkodowanie i zadośćuczynienie za ostatnie trzy lata postępowania urzędników gminy, w wysokości 30.000 zł. Skarżący wskazał, że (....) swoją decyzję SKO utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy o opodatkowaniu lasu na naszej działce, którego nie ma. Wójt ów otóż zgodził się z nami, że tego lasu nie ma, ale było to w roku 2003 (pismo Fn. Nr 3111/244/03)-zał.1, ale po latach sobie zdanie zmienił i w 2009r. znów odkrył 1,91 ha lasu w wieku powyżej 40 lat (...). Z treści uzasadnienia skargi wynika, że spór dotyczy działki, która stanowi, zdaniem skarżącego, (...) zagajnik (...).

III.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

IV.

Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji.

V.

Należy podkreślić, mając również na uwadze treść skargi strony, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w: systemie LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Ustalony w postępowaniu podatkowym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

VI.

Jak wynika z dołączonych akt postępowaniem dowodowym objęto nie tylko dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ale również uproszczony plan urządzenia lasu i inwentaryzację stanu lasu wsi D. na okres od dnia 1 stycznia 2006r. do dnia 31 grudnia 2015r., który został wykonany przez A, sp. z o.o. w O. (k. 6-7 akt postępowania). W aktach tych znajduje się również, jak już wskazano, informacja z rejestru gruntów dla jednostki [...] dla KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. (k. 8 akt postępowania).

Mając na uwadze dane zawarte w powyższych dokumentach urzędowych skarżący wraz z żoną posiadają – od roku 2008 - (m.in.) tereny leśne zalesione brzozą w wieku 55 lat (na pow. 0,66 ha) oraz zalesione brzozą w wieku 100 lat (o pow. 1,25 ha).

W ślad za uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w przedmiocie podatku rolnego i leśnego za rok 2009 raz jeszcze wskazać należy, że o kwalifikacji gruntu jako lasu w oparciu o kryterium przeznaczenia rozstrzygają dane z ewidencji gruntów; z dyspozycji art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., nr 100, poz. 1086 ze zm.; dalej jako p.g.k.) wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Skoro podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to również zobowiązania podatkowego w podatku leśnym. Podkreślono, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p.

Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, bowiem w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Sąd podziela stanowisko, że przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatku; przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07). Wobec tego mając na uwadze definicję lasu określoną w art. 1 ust. 2 u.p.l. nie można pominąć zapisów dotyczących danego obszaru, a wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W myśl bowiem art. 3 u.p.l. podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

VII.

Zgodnie z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 01.38.454) lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem Ls.

Dla ustaleń organów podatkowych grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Ls oznacza las, w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.p.l. i podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.l.

Jak wynika z zebranych przez organy obu instancji danych z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty o powierzchni 4,00 ha oznaczone są jako Ls. Jednocześnie z uproszczonego planu urządzenia lasu i inwentaryzacji stanu lasu wsi na okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2015 r. wynika, że skarżący wraz z żoną posiadają teren leśny zalesiony m.in. brzozą o pow. 0,66 ha w wieku 55 lat oraz teren leśny zalesiony brzozą o pow. 1,25 ha w wieku 100 lat (k. 6-8 akt administracyjnych).

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.l. tylko lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat są zwolnione od podatku leśnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z 10 listopada 2009r. w sprawie I SA/Gd 669/09, w przedmiocie podatku rolnego i leśnego za rok 2009 wskazał, że z akt sprawy wynika, że organy podatkowe prawidłowo obliczyły podatek leśny z tytułu własności lasu o pow. 1,91 ha w wieku drzewostanu powyżej 40 lat. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie udowodnił, że las od posiadania którego wymierzono podatek, posiada drzewostan w wieku do 40 lat. W tej sytuacji jedynym miarodajnym dokumentem potwierdzającym wiek drzewostanu jest ewidencja gruntów i budynków oraz uproszczony plan urządzenia lasu.

Sąd w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela.

Pismo Wójta Gminy kierowane do poprzedniego właściciela działki J. T. (por. załącznik nr 1 do skargi, karta 4 akt sądowych), wskazujące, że podstawą do zwolnienia lasu z podatku leśnego przyjęto jego informacje zawarte jego piśmie z dnia 2 września 2003r. pozostaje poza wpływem na prawidłowość skarżonej decyzji.

Raz jeszcze wskazać należy, że organ podatkowy – nie tylko w sprawach których przedmiotem jest podatek leśny i rolny ale również w sprawach łącznego zobowiązania pieniężnego, gdy istnieje obowiązujący uproszczony plan urządzenia lasu - nie może dokonywać samodzielnych ustaleń w przedmiocie podstawy opodatkowania, sprzecznych z danymi zawartymi w planie.

VIII.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, że w sprawie nie zostało naruszone prawo materialne.

Decyzja w sprawie łącznego zobowiązania płatniczego za rok 2011 nie narusza ani ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r., nr 136, poz. 969 ze zm.), ani ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.) czy też ustawy z 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.).

Decyzja ta również obejmuje dane zawarte w Komunikacie Prezesa GUS z dnia 20 października 2010r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej wg średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2010r. (M. P. nr 78, poz. 970) oraz w Komunikacie Prezesa GUS z dnia 19 października 2010r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2010r. (M.P. nr 76, poz. 960).

Z mocy art. 6c ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym osobom fizycznym (dalej jako u.p.r.), na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2 (łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę – art. 6c ust. 2 ustawy o podatku rolnym).

Komentatorzy podkreślają, że od 1 stycznia 2003 r. w cyt. art. 6c u.p.r. zamieszczono unormowania uprzednio obowiązujące w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz. U. Nr 105, poz. 1200), które tym samym od tej daty utraciło moc. Instytucja łącznego zobowiązania pieniężnego ma w swoim założeniu upraszczać uiszczanie podatków oraz czynić jego pobór tańszym. Dlatego też utrzymano ją w omawianej ustawie. Pobieranie należnego zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, ustalanego w jednej decyzji (nakazie płatniczym), jest możliwe wyłącznie w stosunku do osób fizycznych, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym oraz jednocześnie w podatku od nieruchomości lub podatku leśnym. Jednocześnie przedmioty opodatkowania (np. grunt - użytek rolny i budynki, grunt - użytek rolny i las) muszą być położone na terenie tej samej gminy (miasta). Warunki te w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione.

IX.

Sąd nie stwierdza również naruszenia przepisów postępowania. Nie naruszono w rozpoznawanej sprawie żadnej z zasad postępowania, w tym zasady czynnego udziału podatnika w toczącym się postępowaniu podatkowym. Nie naruszono też art. 200 § 1 O.p. ani też zasady czynnego udziału podatnika na każdym etapie postępowania podatkowego (art. 123 § 1 O.p.).

W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stronie nakazem płatniczym łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2011, obejmujące zobowiązanie w podatku rolnym oraz podatku leśnym.

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja

ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.

EK