Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1226/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 i art. 107 § 3, art. 19, art. 61, art. 156 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Dnia 25 stycznia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 924/21 w sprawie ze skargi I. B.-B., S. B.-B. i S. B.-B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 12 lutego 2021 r. nr DAP-WOSRFR-7280-103/2020/KB w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.B.-B., S.B-B. i S.B.-B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 12 lutego 2021 r., nr DAP-WOSRFR-7280-103/2020/KB, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wyrokiem z 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 924/21, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz I.B.-B., S.B-B. i S.B.-B. solidarnie kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten, podobnie jak i inne przywołane niżej wyroki sądów administracyjnych, dostępny jest w internetowej bazie orzeczeń - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając wyrok w całości. Rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 19 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, wynikające z przyjęcia, że organ naruszył art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż krąg spadkobierców zarówno po M.K., jak i po I.S.W. jest taki sam, a tym samym ustalenie przez organ, że właścicielem była inna osoba, niż przypuszczał składający wniosek w 2007 r., nie ma znaczenia dla prawidłowości decyzji z 25 maja 2020 r., podczas gdy przy prawidłowym zastosowaniu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należy, że zmiana właściciela pociąga za sobą zmianę właściwości miejscowej organu, tym samym stwierdzić należy, że decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, tak więc jest obarczona wadą nieważności ustanowioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 61 k.p.a. poprzez uznanie, że zmiana żądania Strony, tj. modyfikacja treści wniosku wbrew woli Strony nie ma znaczenia dla prawidłowości decyzji z 25 maja 2020 r., podczas gdy powoduje to zmianę właściwości miejscowej organu prowadzącego postępowanie w sprawie, tym samym stwierdzić należy, że decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, tak więc jest obarczona wadą nieważności ustanowioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 2097), zw. dalej również "ustawą zabużańską" - poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "ustalenie przez organ, że właścicielem była inna osoba niż przypuszczał składający wniosek w 2007 r. nie ma znaczenia dla prawidłowości decyzji z 25 maja 2020 r.", podczas gdy zmiana właściciela pociąga za sobą zmianę właściwości miejscowej organu. Na skutek błędnego zastosowania Sąd niesłusznie uznał, że art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie (niewłaściwie zastosował przepis). Konsekwencją tego było błędne przyjęcie przez Sąd, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, co nie może znaleźć akceptacji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne wytknięcie organowi naruszenie tych przepisów, podczas gdy takie naruszenia nie miały miejsca, bowiem obowiązujący w postępowaniu administracyjnym art. 7 k.p.a. - statuujący zasadę legalizmu oraz zasadą obowiązku ustalania prawdy obiektywnej, w oparciu o które w prowadzonym przez organy postępowaniu nadzwyczajnym dokładnie wyjaśniono, komu przysługiwał status własności nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania, co zostało poparte wiarygodnymi dowodami dokumentującymi stan prawny nieruchomości na okres przedwojenny, w zaskarżonym wyroku pomięto w zupełności wpływ zmiany osoby właściciela nieruchomości na właściwość miejscową - gdyby dokonano w zaskarżonym wyroku prawidłowego zastosowania przepisów prawa, to nie doszłoby do wadliwych w ocenie tut. organu ustaleń, jakoby Minister naruszył art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz że naruszył przepisy postępowania, a w konsekwencji nie doszłoby do zastosowania w sprawie przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., co przy braku zaistnienia innych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, prowadzić by musiało do wydania wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a., tj. do oddalenia skargi.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji poprzez orzeczenie o jej oddaleniu oraz o zasądzenie od I.B.-B., S.B-B. i S.B.-B. na rzecz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Nawiązując do treści art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o przeprowadzenie rozprawy w przedmiotowej sprawie.

Pełnomocnik I.B.-B., S.B-B. i S.B.-B. w piśmie procesowym datowanym na 30 czerwca 2022 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście niezasadna.

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a.

Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna stosownie do art. 176 p.p.s.a. spełniać musi wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest wskazanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumie się wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zaskarżonym orzeczeniem. Z kolei uzasadnienie musi zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym dokładnie, zdaniem autora skargi kasacyjnej, polegało złamanie każdej wytykanej Sądowi I instancji normy prawnej. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Trzeba wskazać indywidualne uzasadnienie dla każdego zarzutu formułowanego wobec każdego z tych przepisów, który w ocenie kasatora naruszył Sąd I instancji (wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18).

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna w znacznej mierze nie spełnia tak określonych wymogów. Uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej koncentruje się wokół zagadnienia prawnego znaczenia ustalenia, że właścicielem nieruchomości był M.K, a nie I.S.-W. Autor skargi kasacyjnej forsuje tezę, zaprezentowaną wcześniej w zaskarżonej decyzji, że Wojewoda Podkarpacki rażąco naruszył art. 2 ustawy zabużańskiej przyjmując bezpodstawnie i wbrew woli wnioskodawców M.K. jako właściciela nieruchomości i wobec niego badał spełnienie przesłanek określonych w art. 2 ustawy zabużańskiej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono natomiast szczegółowych wywodów prawnych uzasadniających zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów wskazanych w petitum skargi kasacyjnej. Argumentacji takiej nie mogą zastąpić nawet obszerne cytaty z orzeczeń sądów administracyjnych.

Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia. Mając jednak na uwadze uchwałę NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.

Minister wydał zaskarżoną decyzję przyjmując, że Wojewoda Podkarpacki rażąco naruszył art. 19 k.p.a. nie przestrzegając właściwości miejscowej, rażąco naruszył art. 61 § 1 k.p.a. modyfikując żądanie stron oraz rażąco naruszył art. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej nie badając materiału dowodowego zgodnie z żądaniem stron. W rezultacie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Bezsprzecznie naruszenie przepisów o właściwości przez organ prowadzący postępowanie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w takim postępowaniu. Nieważność takiej decyzji jest przy tym skutkiem naruszenia któregokolwiek rodzaju właściwości - miejscowej, rzeczowej, czy instancyjnej (wyrok NSA z 15 kwietnia 2015 r., II GSK 346/14).

Zasady ustalania właściwości miejscowej w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty zostały określone w art. 5 ust. 3 ustawy zabużańskiej. Zgodnie z tym przepisem prawo do rekompensaty potwierdza, w drodze decyzji:

1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej albo

2) wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby, albo

3) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach, albo

4) wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3.

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy nie są właścicielami, ale spadkobiercami osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego organem właściwym miejscowo jest wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy zabużańskiej).

Jeżeli zatem wnioskodawcy złożyli wniosek do wojewody, który okazał się w toku postępowania organem niewłaściwym miejscowo, to sprawę należy przekazać wojewodzie właściwemu miejscowo w myśl art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy zabużańskiej. Należy podkreślić, że przekazanie sprawy organowi właściwemu miejscowo nie stanowi modyfikacji treści wniosku powodującego wszczęcie postępowania. Obowiązkiem organów jest bowiem przestrzeganie z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.). Z tego powodu organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono i który jest niewłaściwy w sprawie, jest zobligowany niezwłocznie przekazać podanie do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie (art. 65 § 1 k.p.a.). Ustawa zabużańska nie zawiera przepisu pozwalającego na odstąpienie od powyższych reguł. Nie ma podstaw do twierdzenia, że właściwość miejscowa wojewody w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty jest wyznaczana przez ostatnie miejsce zamieszkania osoby, która zdaniem wnioskodawców była właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej i z tego powodu została wskazana we wniosku jako właściciel określonych nieruchomości. Uznanie określonej osoby za właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie jest bowiem przejawem woli wnioskodawców, ale okolicznością o obiektywnym charakterze, która winna znaleźć potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy.

W niniejszej sprawie Wojewoda Łódzki ustalił, że właścicielem nieruchomości był M.K., a nie jak wcześniej wskazywano I.S.-W. Wojewoda Łódzki po powzięciu informacji o ostatnim miejscu zamieszkania M.K. przed śmiercią (S. W.) postanowieniem z 25 stycznia 2011 r. przekazał wniosek w niniejszej sprawie według właściwości Wojewodzie Podkarpackiemu. Powyższe stanowisko Wojewody Łódzkiego potwierdził Minister Skarbu Państwa postanowieniem z 29 marca 2011 r. W rezultacie Wojewoda Podkarpacki był organem właściwym miejscowo do wydania decyzji z 25 maja 2020 r. w sprawie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości w miejscowości T., gmina T., powiat w.-t., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz I.B.-B., S.B-B. i S.B.-B.

Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że "zmiana właściciela pociąga za sobą zmianę właściwości miejscowej organu, tym samym stwierdzić należy, że decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, tak więc jest obarczona wadą nieważności ustanowioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.", bowiem Wojewoda Łódzki dostrzegł, że nie jest organem właściwym miejscowi i prawidłowo przekazał wniosek do rozpoznania Wojewodzie Podkarpackiemu. Argumentacja skarżącego kasacyjnie w tej kwestii jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem zgodne z prawem przekazanie sprawy organowi właściwemu nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.

Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 61 oraz art. 19 k.p.a. w wyniku przekazania sprawy organowi właściwemu miejscowo.

Należy również zauważyć, że przedmiotem ustawy zabużańskiej jest określenie zasad realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. (art. 1 ust. 1 ustawy zabużańskiej). W orzecznictwie podkreśla się, że wnioskodawca w celu uzyskania rekompensaty jest obowiązany nie tylko wskazać konkretne nieruchomości, ale i przedstawić dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wraz z określeniem rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Konieczne jest precyzyjne określenie przez wnioskodawcę zakresu prawa do rekompensaty, z którego zamierza on skorzystać, a nie wyłącznie zasygnalizowanie, że jest zainteresowany co do zasady z prawa do rekompensaty (wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., I OSK 236/16).

Wskazanie przez wnioskodawcę jako właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej osoby, która nie była właścicielem określonych nieruchomości, w sytuacji, gdy w toku postępowania inna osoba była właścicielem tych nieruchomości, powoduje zatem nie tylko konieczność ustalenia organu właściwego miejscowo i przekazania mu sprawy, ale również konieczność ustalenia, czy wnioskodawca jest spadkobiercą tej innej osoby. Strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że wskazanie we wniosku innej osoby, niż pierwotny właściciel nieruchomości, stanowi przeszkodę dla merytorycznego rozpatrzenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty.

Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy zabużańskiej, w myśl którego prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim i miał miejsce zamieszkania na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (...) oraz opuścił byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, lub z tych przyczyn nie mógł na nie powrócić. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2, to jest posiadają obywatelstwo polskie. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.

Należy pamiętać, że art. 2 ust. 1 ustawy zabużańskiej nie znajdował w niniejszej sprawie samodzielnego zastosowania, lecz jedynie w związku z art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej z uwagi na śmierć właściciela nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący kasacyjnie nie powiązał jednak zarzutu naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy zabużańskiej z art. 3 ust. 2 tejże ustawy, a przy tym nie uzasadnił tego zarzutu, co uniemożliwia odniesienie się do tego zarzutu.

Zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. również nie zostały uzasadnione, co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich.

W wyniku uznania za niezasadne zarzutów naruszenia wskazanych powyżej przepisów za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., a w rezultacie również i zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

Wobec powyższego należy uznać, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się zasadny.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).