Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1554/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 57 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 718/16 odmawiające uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 718/16 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 718/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę oddalił.

K. J. (dalej "skarżący") pismem z [...] czerwca 2017 r., uznając, iż nie doszło do rozpoznania skargi w zaskarżonym zakresie, wniósł o uzupełnienie ww. wyroku. Skarżący podniósł, iż Sąd nie odniósł się do wszystkich wniosków i zarzutów podniesionych w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz nie rozpoznał skargi w zakresie postępowania o wydanie zaświadczenia.

W ocenie Sądu, wyrokiem z 18 maja 2017 r., orzeczono o całości skargi stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę oddalił. Zdaniem Sądu nie był on zobligowany do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia, w związku z powyższym postanowieniem z 19 lipca 2017 r. odmówiono uzupełnienia wyroku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej " P.p.s.a." w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W oparciu o powyższe wniósł: o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, poprzez wpisanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym, naruszeniem prawa oraz "sprostowanie, że dołączone do postanowienia pouczenie o kosztach stanowi omyłkę sądową".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Brzmienie cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że nie można żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany wyroku, poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z 2 października 2014 roku sygn. akt I OZ 634/14; postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 roku sygn. akt II GSK 465/11, a także: B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 157, pkt 4).

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę prawnych form działania organów administracji publicznej, podlegających jego kontroli, a także orzeka w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 oraz pkt 9 P.p.s.a. Skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego, wobec czego nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 lipca 2017 r. orzekł o całości skargi. Sąd rozstrzyhnął bowiem w zakresie art. 149 § 1 i art. 149 § 1 a P.p.s.a., zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego orzeczenia. Tym samym, Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznał powyższy wyrok za kompletny.

W zakresie wniosku skarżącego o sprostowanie treści wyroku, poprzez wpisanie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, wskazać należy, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest uzupełnienie wyroku, nie zaś jego sprostowanie.

W odniesieniu do pouczenia dołączonego do przedmiotowego postanowienia wskazać należy, iż pouczenie to zostało wysyłane zgodnie z ogólną procedurą organizacyjną, obowiązującą w wojewódzkich sądach administracyjnych i stanowi informację o przysługujących stronie środkach zaskarżenia, opłatach oraz terminach obowiązujących do ich wniesienia. Pouczenie to nie podlega sprostowaniu w trybie art. 156 P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe zażalenie jako niezasadne należało oddalić na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.