Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 591/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. P. A. G. Spółki z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1132/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. P. A. G. Spółki z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania F. P. A. G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazującą zaprzestanie prowadzenia reklamy ww. apteki za pomocą umieszczonego w oknie wystawowym apteki plakatu o treści: "[...]" i nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję GIF spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Spółka, powtórzywszy argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skierowanego do organu, uznała, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Ponadto podkreśliła, że za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej przemawia również prawdopodobieństwo jej wadliwości wskutek uchybień organu o charakterze materialnym i formalnym. Wskazała, że nie posiada jakichkolwiek środków umożliwiających dokonanie zapłaty wymierzonej przez organy nadzoru farmaceutycznego kary. Podjęcie egzekucji w stosunku do spółki z dużym prawdopodobieństwem wpłynie na jej płynność finansową, przyczyniając się do powstania daleko idących skutków, które nawet przy dokonaniu zwrotu kwoty 10.000 złotych nie będą możliwe do odwrócenia. Do skargi strona dołączyła bilans sporządzony na dzień [...] grudnia 2012 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/WA 1132/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że zestawienie danych zawartych w Rachunku zysków i strat za 2012 r. w postaci przychodów netto ze sprzedaży i zrównane w wysokości 36.698.010,62 zł ze stratą w wysokości 342.356,23 zł (strata powstała w wyniku zsumowania liczb z rubryki zatytułowanej "zysk (strata) z działalności operacyjnej" – 71.492,30 zł oraz "Zysk (strata) netto (K-L-M)") powiększoną o kwotę 10.000 zł kary) nie wskazuje na groźbę utraty płynności finansowej przez spółkę.

Nadto, enigmatyczne określenie, że wykonanie kary pociągnie za sobą daleko idące skutki dla spółki, bez określenia, o jakie skutki chodzi, nie tłumaczy, jakie konsekwencje strona poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej w toku postępowania przed Sądem I instancji.

W ocenie WSA wskazana we wniosku o wstrzymanie (ewentualna) wadliwość zaskarżonej decyzji nie może być okolicznością przemawiającą za jego zasadnością. Niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi, ponieważ stanowiłoby to swoisty "przesąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty.

Zażalenie na wskazane postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez GIF. Zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść postanowienia polegający na uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż na powyższą okoliczność wskazuje fakt poniesienia przez spółkę straty.

Strona podniosła, że zgodnie ze stanowiskiem NSA, wyrażonym w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt I GSK 220/09, "przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej jest istnienie zagrożenia, iż wykonanie decyzji może skutkować zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej", albo osiąganie niskich dochodów, więc tym bardziej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia strata.

W ocenie skarżącej wykazano, iż spółka nie posiada jakichkolwiek środków płatniczych umożliwiających jej dokonanie zapłaty kary w wysokości 10.000 zł, czego potwierdzeniem jest bilans oraz rachunek zysków i strat.

Ponadto wskazano, iż utrata przez skarżącą płynności finansowej może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje również dla 89 pracowników zatrudnionych w spółce.

Zdaniem spółki jeżeli "już w momencie przyjęcia skargi widocznym jest, iż zaskarżona decyzja z dużą dozą prawdopodobieństwa podlegać powinna uchyleniu, okoliczność ta winna mieć wpływ na przesądzenie, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie, jako pozbawione uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Oceniając zaskarżone postanowienie, należy podzielić wyrażony w nim pogląd, iż z okoliczności sprawy nie wynika, że wykonanie decyzji (uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, wskazującej na stratę 342.356,23 zł w stosunku do wartości przychodów netto ze sprzedaży w wysokości 36.698.010,62 zł. Wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia, jak chciałaby tego skarżąca, wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej.

Skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już zostało wykazane, okoliczności te nie wynikają z wybiórczo załączonych dokumentów finansowych. Skarżąca, aby w pełni wykazać swoją sytuację finansową, powinna była dołączyć dodatkowe dokumenty, np. wydruki z rachunków bankowych, odpisy zeznań podatkowych.

Należy również uznać, że nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność, iż "utrata przez skarżącą płynności finansowej może pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje również dla 89 pracowników zatrudnionych w spółce". W rozpoznawanej sprawie z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było zwolnienie pracowników, a jak zostało już powiedziane to na skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również okoliczność, iż "zaskarżona decyzja z dużą dozą prawdopodobieństwa podlegać powinna uchyleniu". Oceniając sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego, WSA w W. nie mógł wziąć tej okoliczności pod uwagę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.