Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 433/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-07-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia, poboru i odprowadzania wód dla potrzeb płuczek i stawów rybnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. (dalej: Dyrektor RZGW) uchylił decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] r. nr [...] w części, tj.:

- w pkt 1.3. dotyczącym piętrzenia wody w rowie A w km 0+030 za pomocą przepustu z piętrzeniem o świetle 1,0 m do rzędnej maksymalnej 153,50 m n.p.m. w miesiącach od października do grudnia każdego roku oraz do rzędnej maksymalnej 154,28 m n.p.m. w miesiącach od stycznia do września każdego roku,

- w pkt 2.1 dotyczącym piętrzenia wody w płuczce nr 1 zlokalizowanej na cieku C. W. w km 4+750 do rzędnej 155,00 m n.p.m. okresowo w zależności od potrzeb w ciągu całego roku,

- w pkt 2.2 dotyczącym piętrzenia wody w płuczce nr 2 zlokalizowanej na rowie A w km 0+010 do rzędnej 153,00 m n.p.m. okresowo w zależności od potrzeb w ciągu całego roku –

i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W pozostałej zaś części Dyrektor RZGW utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Powiatu O..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Dyrektora RZGW wniósł P. S., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i uchylenia poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze P. S. zarzucił Dyrektorowi RZGW, że wydając przywołaną na wstępie decyzję naruszył art. 37 pkt 4 w zw. z art. 31 ust. 4 pkt 3 oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. Nr 145) przez jego błędną wykładnię oraz art. 64 ust. 1a w zw. z art. 77 ust. 1 Prawa wodnego i art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), a także naruszenie zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w wyniku czego doszło do naruszenia przepisów art. 6-9 i art. 137 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Dyrektor RZGW rozpatrując odwołanie skarżącego od ww. decyzji Starosty Powiatu O. nie uwzględnił jego argumentów oraz orzekł na niekorzyść odwołującego się. Wskazano również, że decyzja Dyrektora RZGW pozbawia Starostę Powiatu O. możliwości pełnego gospodarowania wodą w rowie A i jego należytego utrzymania oraz właściwego nadzoru nad własnością Skarbu Państwa. Skarżący zarzucił Dyrektorowi RZGW, że nie odniósł się w swojej decyzji do zarzutu nierównego traktowania stron przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie.

W myśl art. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przywołany przepis ustanawia zatem dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Należy jednak zauważyć, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, niepubl., postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, niepubl., postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 983/11, niepubl.).

Zarówno w skardze, jak i w jej uzasadnieniu, nie wskazano, jakie szkody może ponieść skarżący na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne". Nie wskazano również, jakie trudne do odwrócenia skutki niesie ze sobą wydanie zaskarżonej decyzji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. GZ 138/04 w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Jednakże skarżący okoliczności takich nie wskazał oraz nie uprawdopodobnił, że na skutek wydania zaskarżonej decyzji mogą wystąpić skutki opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.