Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 14/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz 482
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
article: art. 51 par. 1-3, 53 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 24 ust. 2 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 100 poz 442
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: S.NSA Halina Betta Sędziowie: S. NSA Lidia Błystak Asesor WSA Katarzyna Radom – sprawozdawca Protokolant: Edyta Luniak Po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Spółki A Spółka z o.o. w J. G. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. Oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Nr [...]wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Inspektor Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. określił Spółce A zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego za 1998 r., zaległość oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek miesięcznych jak i odsetki za zwłokę od niezapłaconego w terminie podatku.

Podstawą wydania wskazanego rozstrzygnięcia było stwierdzenie zaniżenia przychodu o kwotę [...]. Kontrola ustaliła, że w fakturach korygujących dotyczących zwrotu towarów, znajdowały się pozycje, których nie ujęto w pierwotnych dokumentach sprzedaży lub też dokonano zwrotu większej ilości towaru niż sprzedano. W związku z powyższym Inspektor powiększył przychód o wartość towarów nie ujętych w fakturach pierwotnych.

Nieprawidłowości dotyczyły także pozycji kosztowej. Inspektor stwierdził, iż Spółka bezpodstawnie zaliczyła w ciężar strat nadzwyczajnych kwotę [...] przekazaną firmie "B" z tytułu pokrycia kosztów awarii wspólnej, w związku z wybuchem na statku przewożącym towary Skarżącej. W ocenie kontroli przedstawione przez Spółkę dokumenty jak i przywołane przepisy Kodeksu Morskiego nie uzasadniają wliczenia poniesionego wydatku w ciężar strat. Z ustaleń kontroli wynika, że z tytułu "rzekomego wybuchu" na statku "S. M." Spółka nie poniosła strat, dowodem na to są faktury [...] i [...]z dnia [...]wystawione przez firmę "C" z H.K. oraz dokumenty przyjęcia towarów do Spółki [...]z dnia [...] (odpowiadające ilościowo i jakościowo fakturze [...]) i [...]z dnia [...] (odpowiadające ilościowo i jakościowo fakturze [...]).

W ocenie organu I instancji również bezzasadnie został zarachowany w ciężar kosztów wydatek w kwocie [...] dotyczący wykonywanych w H. K. kodów kreskowych, etykiet informacyjnych oraz korespondencji handlowych i próbek towarów. W uzasadnieniu wskazano na brak dowodów uzasadniających zaliczenie wskazanej pozycji do kosztów uzyskania przychodów, w szczególności brak odrębnych faktur dokumentujących wykonanie towarów i usług, dowodów przyjęcia przez Spółkę przesyłek kurierskich wraz ze specyfikacją, dowodów wprowadzenia towarów na polski obszar celny Nie przedłożono także jakichkolwiek umów w tym zakresie. Z oświadczeń prezesa Spółki Pana M. wynikało, że nie on jest w stanie podać jaka część towarów w postaci etykiet została dostarczona do Polski, natomiast w odniesieniu do próbek, to w 1998 r. wszystkie zostały dostarczone drogą kurierską. Kontroli okazano 7 not debetowych i ich tłumaczenie na język polski, pismo z dnia [...]Nr [...] w języku chińskim i wykaz towarów znajdujących się w obrocie w 1998 r. oznaczonych kodem kreskowym przez producenta na żądanie importera. Noty debetowe odwoływały się do faktur, których Skarżąca nie okazała. Przedłożone dokumenty, w ocenie kontrolującego, nie stanowią żadnego dowodu uzasadniającego zaliczenie kwoty [...] w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Ponadto ustalono, że w 1998 r. Spółka nie przekazała na rzecz firmy C ani złotówki z tytułu zarachowanej w ciężar kosztów kwoty [...].

W wyjaśnieniach składnych w toku postępowania Spółka wskazała, iż w trakcie oceny materiału dowodowego pominięto okoliczność istnienia pomiędzy Skarżącą a firmą "C" z H. K. umowy na mocy, której firma "C" jest agentem Spółki. Zgodnie przepisami kodeksu cywilnego agent zobowiązany jest w zakresie powierzonych mu spraw podejmować czynności potrzebne do zabezpieczenia praw dającego zlecenie i może domagać się zwrotu wydatków związanych z wykonaniem zlecenia tylko o tyle o ile były uzasadnione i o ile ich wysokość przekracza zwykłą w danych stosunkach miarę. Tak, więc w ocenie Skarżącej, udokumentowane notami sporne kwoty stanowią zwrot kosztów poniesionych przez firmę "C". Wskazane w notach debetowych faktury, wg wyjaśnień Spółki, dotyczyły agenta stąd ich brak w dokumentacji Skarżącej. Inspektor nie uwzględnił powyższych wyjaśnień i pominął sporne wydatki w pozycji kosztów niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania.

W decyzji zarzucono również naruszenie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, co wpłynęło na zmianę wysokości zaliczek w podatku dochodowym. Skarżąca w poszczególnych miesiącach 1998 r. wystawiła faktury, dokumentujące sprzedaż towarów na rzecz Spółki "A". Faktury powyższe zostały opatrzone zapisem "dokument anulowano" i w miesiącu następującym po miesiącu ich wystawienia pojawiła się kolejna faktura dokumentująca tę samą sprzedaż. W oparciu o pierwotne dokumenty (opatrzone zapisem anulowano) towar w miesiącu ich wystawienia został "zdjęty" ze stanu magazynowego.

Jednocześnie odbiorca towarów w tym właśnie okresie zaewidencjonował ww. faktury w swoich urządzeniach księgowych na podstawie polecenia księgowania. Organ I instancji uznał, że sprzedaż zaistniała w dacie wystawienia faktury pierwotnej i w tym właśnie miesiącu powstał obowiązek podatkowy. Nie deklarując podatku we właściwym miesiącu Spółka zaniżyła wysokość zaliczek na podatek dochodowy, w związku z tym Inspektor określając wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r. określił także wysokość odsetek za zwlokę od zaległości z tytułu zaliczek.

W złożonym odwołaniu Spółka zastępowana przez pełnomocnika wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając:

* Naruszenie Konstytucji przepisów ustawy ordynacja podatkowa w związku z art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym o osób prawnych w zakresie nie ustalenia stanu faktycznego, przerzucenia ciężaru dowodu na stronę postępowania oraz pozbawienie strony prawa do obrony w toku postępowania.

* Naruszenie postanowień art. 210 i art. 124 ordynacji podatkowej poprzez pozorność uzasadnienia.

* Naruszenie art. 233 ordynacji podatkowej poprzez niewykonanie decyzji kasacyjnej Izby Skarbowej z dnia [...]

* Naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez tworzenie pozaprawnych warunków kwalifikacji wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

* Naruszenie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegające na błędnej jego wykładni.

* Naruszenie przepisów ustawy o kontroli skarbowej poprzez podjęcie rozstrzygnięcia przez Inspektora Kontroli Skarbowej pomimo braku normy kompetencyjnej umożliwiającej takie działanie.

W obszernym uzasadnieniu odwołania Strona zakwestionowała wszystkie ustalenia decyzji.

W odniesieniu do kwestii zawyżenia przychodu wskazano, iż w istocie faktura pierwotna nie zawierała wszystkich pozycji ujętych w korekcie, co było spowodowane błędem podatnika, jednakże nie zwalniało to organu prowadzącego postępowanie od ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i stwierdzenia czy zasadnie został pomniejszony przychód o wartość dokonanych zwrotów. Niepodjęcie przez organ działań w tym zakresie narusza art. 122 w związku z art. 180, art. 187, art. 191 ustawy ordynacja podatkowa, w związku z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Skarżącej obie kategorie wydatków kwestionowanych przez organ I instancji stanowią koszty uzyskania przychodów. Analizując stanowisko Inspektora w odniesieniu do kosztów awarii wspólnej podniesiono zarzuty leżące w sferze postępowania dowodowego, polegające na nie ustaleniu stanu faktycznego, bezzasadnym pominięciu przedłożonych przez Stronę dowodów potwierdzających zasadność przyjętej kwalifikacji i obarczenia podatnika ciężarem dowodu, co narusza przepisy Konstytucji oraz ordynacji podatkowej w związku przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka domagała się uznania za koszt uzyskania przychodu kwot ujętych w notach debetowych wystawionych przez firmę "C z H. K. Wskazywała na fakt istnienia umowy agencyjnej na mocy, której agent obciążał Skarżącą opłatami pocztowymi poniesionymi w jej imieniu oraz za etykiety i etykiety z kodem kreskowym na towary importowane do Polski, zakupione przez agenta. Kwota wydatków poniesionych przez Spółkę z tego tytułu w odniesieniu do wartości przychodów poniesionych w 1998 r. wynosiła 2%.

W bardzo szerokich wywodach Skarżąca podważała stanowisko Inspektora w zakresie obowiązku umieszczania na fakturze wartości etykiet, wskazywała, że noty debetowe nie dotyczą próbek towarów, w tym zakresie strona ponosiła jedynie koszty opłat pocztowych uprzednio wydatkowanych przez agenta. Próbki nie stanowiły towaru handlowego, a zatem nie mogły być przyjmowane do magazynu. Wskazywała ponadto na bezpodstawność ustaleń w zakresie dotyczącym udowodnienia poniesienia wydatku. W ocenie Skarżącej posiadane przez nią noty debetowe stanowiły dostateczna podstawę do dokonania odpisu wydatku jako koszt - spełniały wymogi dokumentu księgowego. Odwołanie się w treści noty do faktur dotyczy dokumentów otrzymywanych przez agenta za zamawiane usługi wskazuje towar oraz firmę, dla której została wykonana etykieta.

Przedłożony w trakcie kontroli dokument jest przykładem takiej faktury, oczywiście dla jednej noty istnieje kilka faktur. Wreszcie strona zarzucała bezpodstawność ustaleń w zakresie braku zapłaty za noty debetowe, zalega ona agentowi z zapłatą, jednakże w 1999 r. nota debetowa z [...] została w części zapłacona, o czym świadczy dokonana na dokumencie adnotacja banku. Strona wskazywała, że poniosła koszty w 1998 r., bowiem zobowiązała się do spełnienia zobowiązania pieniężnego. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszt powstaje w momencie powstania wierzytelności. Nie uwzględniając powyższych okoliczności Inspektor naruszył przepisy Konstytucji, zapisy ustawy ordynacja podatkowa w zakresie postępowania dowodowego jak również normy prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzji Skarżąca zarzucała także naruszenie art. 240 § 4 w związku z art. 233, art. 124, art. 127 i art. 222 ustawy ordynacja podatkowa polegające na braku uzasadnienia faktycznego, co uniemożliwiło Stronie podjęcie materialnej obrony jej praw i naruszyło zarazem zasadę dwuinstancyjności. Strona zwróciła uwagę, że przesłanką uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji była obraza art. 210 § 4 ordynacji, w ocenie Skarżącej obecnie wydana decyzji nie różni się w tym zakresie od uchylonej, co wskazuje na niewykonanie zaleceń zawartych w decyzji organu wyższego stopnia.

Spółka zakwestionowała także uprawnienia Inspektora Kontroli Skarbowej w zakresie określenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy. W ocenie Skarżącej ustawa o kontroli skarbowej nie daje Inspektorowi takich kompetencji, co powoduje, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 1 i art. 2 Konstytucji, art. 2 ustawy o kontroli skarbowej oraz art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Obok braku kompetencji do ustalenia przez inspektora zaliczek Spółka stawia zarzut nieprawidłowego ich ustalenia, twierdząc, że wymagalne stały się dopiero w momencie wskazanym na fakturze jako termin płatności (należne choćby nie zostały otrzymane). W związku z tym prawidłowy był sposób deklarowania zaliczek przez Spółkę w złożonym rozliczeniu, a wydana decyzja narusza art. 12 ust 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzją z dnia [...]o nr [...]Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. uchyliła w całości decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej i określiła za 1998 r. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych, kwotę zaległości podatkowej oraz odsetki od zaległych zaliczek i zaległego zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podzielił argumentację zawartą w uchylonej decyzji odnoszącą się do zakwestionowania wydatków w kwocie [...] udokumentowanych notami debetowymi. W ocenie organu odwoławczego Spółka nie wykazała dowodów uzasadniających zaliczenie tych wydatków w ciężar kosztów. Przedstawione przez Skarżącą dokumenty nie wskazują na zasadność ponoszenia kosztów oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a kosztem, ponadto z ustaleń Inspektora wynika, że kontrahentowi Spółki nie wypłacono w 1998 r. żadnych kwot wynikających z not debetowych. Także za zgodne z prawem uznała Izba ustalenia odnoszące się do zwiększenia przychodu o kwotę [...]. Podzielono natomiast zarzuty odwołania i uznano za koszt uzyskania przychodu kwotę [...]z tytułu awarii wspólnej.

Odnosząc się do zarzutu kwestionującego kompetencje Inspektora w zakresie określenia odsetek od zaliczek na podatek dochodowy Izba powołała się na treść art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy o kontroli skarbowej, art. 5 ustawy ordynacja podatkowa i art. 25 ustawy o podatku dochodowy od osób prawnych dających umocowanie do podejmowania rozstrzygnięć we wskazanym zakresie.

Izba dokonała również korekty odsetek za zwłokę od zaliczek uwzględniając brzmienie art. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz fakt uznania za koszt wydatków z tytułu awarii wspólnej. Organ odwoławczy wskazał również na brzmienie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i zgodnie z jego treścią dokonał korekty przychodów w poszczególnych miesiącach, przyjmując jako datę powstania przychodu dzień wydania towaru z magazynu, stwierdzając jednocześnie, że zgodnie z powołanym wcześniej zapisem fakt anulowania faktur nie ma znaczenia w sprawie ustalenia przychodu. Nie podzielił także organ odwoławczy zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji oraz norm ordynacji podatkowej odnoszących się do postępowania dowodowego.

W skardze do Sądu Spółka domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Inspektora i zarzuca:

* Naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 w związku z art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 20 i art. 21 ustawy o rachunkowości poprzez odrzucenie jako dowodu w sprawie dokumentów księgowych oraz zaniechanie ustalenia stanu faktycznego.

* Naruszenie art. 233 art. 123 i art. 128 poprzez podjęcie różnych rozstrzygnięć w stosunku do Skarżącej, pozbawienie strony prawa do obrony i prawa do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa organy.

* Naruszenie art. 53 § 1 ordynacji poprzez pobór odsetek za zwłokę od nieistniejącej zaległości podatkowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

* Naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej i art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenia powołując się na wcześniejszą argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Istota sporu dotyczy kwestii nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup etykiet, etykiet z kodem kreskowym, opłat pocztowych

W tym zakresie podzielić należy opinię organów podatkowych, iż przedłożone przez Spółkę dowody w postaci not debetowych nie stanowią dostatecznego dowodu pozwalającego na odniesienie wydatków w nich wykazanych w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, iż kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

W świetle powyższej definicji możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od łącznego spełnienia przesłanek, tj. uzyskania przychodu, istnienia związku przyczynowego między poniesionym wydatkiem a uzyskiwanym przychodem oraz od właściwego udokumentowania tego wydatku. Przy czym nie chodzi tu o formalną poprawność dokumentów, ale o istnienie wiarygodnych dowodów pozwalających na ocenę zarówno faktu poniesienia wydatków jak i istnienia związku przyczynowego, o którym wspomina przywołany przepis art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ciężar wykazania istnienia powyższych przesłanek obciąża podmiot, który z tego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W tym kontekście nie może budzić wątpliwości, iż przypadku klasyfikacji poniesionych wydatków z punktu widzenia kosztów uzyskania przychodów obowiązek ten będzie obarczał podatnika, bowiem to właśnie podatnik z tego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne - poprzez możliwość obniżenia kwoty (podstawy) podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Odnosząc powyższe stwierdzenia do rozpatrywanego stanu faktycznego należy stwierdzić, iż Skarżąca nie wykazała istnienia okoliczności, o których mowa w art. 15 ww. ustawy, skutkiem czego spornych wydatków nie można uznać za koszt uzyskania przychodu. Przedłożone przez Spółkę dowody w postaci not debetowych nie określają, jakiej ilości towarów dotyczą, czy i kiedy towar ten zostanie lub został Spółce dostarczony. Noty odwołują się do faktur, których jednak Skarżąca przez cały tok postępowania nie dostarczyła. Doręczony dowód w postaci pisma z [...]w języku chińskim również niewiele wyjaśnia, nie odnosi się do żadnej noty (ani poprzez odwołanie się numeracji, ani poprzez odniesienie się do spornych towarów, nie odpowiada także jakiejkolwiek kwocie wykazanej w fakturze debetowej) brak na nim podpisu i oznaczenia tak wystawcy jak i nabywcy. Ponadto z wyjaśnień prezesa Spółki wynika, że część ww. towarów w ogóle nie została przesłana do kraju. Brak również dowodów w związku z jakimi okolicznościami zostały wydatkowane kwoty na opłaty pocztowe. Spółka nie przedłożyła żadnych umów obligujących ją do ponoszenia takich wydatków ani też innych dowodów dostarczenia próbek towarów np. w postaci doręczania pism czy też przesyłek, z którymi byłby związane ponoszone przez Spółkę "C" opłaty, obciążające następnie Skarżącą.

Pomimo czynnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu Spółka nie wskazała na jakiekolwiek inne dowody mogące uzasadnić celowość wydatku. Wnioskowane zaś przez Skarżącą dowody dotyczyły wyjaśnienia pojęcia "faktura" oraz zwyczajów handlowych panujących w H. K., a więc okoliczności dla sprawy kosztów i ich dokumentowa nieistotnych.

Również przedłożone na rozprawie dokumenty oceny tej zmienić nie mogą, bowiem nie wynika z nich jakikolwiek związek z notami debetowymi. Podobnie rzecz się ma z dokumentami dotyczącymi przesyłek - nie wynika z nich przedmiot przesyłki, a ponadto część z nich nie zawiera dat, co uniemożliwia odniesienie ich do badanego okresu rozliczeniowego.

Reasumując stwierdzić należy, iż w świetle obowiązujących regulacji prawnych na podatniku spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W szczególności zaś obowiązany jest do dokumentowania ponoszonych wydatków, zaliczanych następnie w ciężar kosztów uzyskania przychodów, w sposób, który pozwoli na ocenę tak zasadności ich poniesienia jak i istnienia związku pomiędzy wydatkiem a osiągniętym przychodem. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w licznym i jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2001 r. III SA 1195/2000 ; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 15 grudnia 1999 r. I SA/Gd 1951/97; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1999 r. III SA 6414/97). Posiadane przez Skarżąca dokumenty warunków tych nie spełniają w związku z czym zasadnie organ podatkowy wyłączył kwoty ujęte w notach debetowych z kosztów uzyskania przychodów.

W kontekście powyższych stwierdzeń bezzasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 15 w związku z art. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 20 i art. 21 ustawy o rachunkowości, organy podatkowe nie zakwestionowały bowiem formalnej poprawności spornych dokumentów lecz uznały, iż dla oceny wydatku z punktu widzenia możliwości zaliczenia wykazanych w nich wydatków jest niewystarczający.

Sąd w składzie orzekającym nie podziela wątpliwości Skarżącej w zakresie dopuszczalności wydania decyzji określającej odsetki od zaliczek na podatek dochodowy. Nie kwestionując poglądu, iż chwili orzekania nie istniała podstawa do określania wysokości zaliczek na podatek dochodowy po zakończeniu roku podatkowego wskazać należy, iż organ miał umocowanie do określania odsetek od zaliczek. Uprawnienie to wypływało z treści art. 51 § 1 - 3 oraz art. 53 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 53 Ordynacji podatkowej powstanie zaległości podatkowych powoduje obowiązek naliczania odsetek za zwłokę przez podatnika, płatnika i inkasenta, a także organ podatkowy wydający decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej, decyzję o zwrocie wynagrodzenia płatnika i inkasenta lub o ich odpowiedzialności (art. 53 § 1-4 ustawy). Z kolei w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek lub ratę podatku. Art. 51 § 2 ustawy rozszerza więc formułę wyjściową pojęcia zaległości podatkowej i powoduje, że wszystkie trzy rodzaje wyżej wymienionych nie uiszczonych w terminie należności mają status zaległości podatkowych, co skutkuje obowiązkiem naliczania odsetek. Powyższa interpretacja przywołanych przepisów znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.08.1993 r. I SA/ Gd 303/93; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.03.2002 r. I SA/Ka 17/2001).

Nie sposób także podzielić zarzutów dotyczących braku kompetencji Inspektora do wydania decyzji określającej odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. W tym zakresie wskazać należy na przepis art. 2 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej, zgodnie z którym do zakresu kontroli skarbowej należy m.in. kontrola rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, a także innych należności pieniężnych budżetu państwa lub państwowych funduszy celowych. Jednocześnie art. 24 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ww. ustawy stanowi, iż po rozpatrzeniu zastrzeżeń, inspektor wydaje decyzję lub decyzje w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) - gdy ustalenia dotyczą podatków i innych należności budżetowych, których określanie lub ustalanie należy do właściwości urzędów skarbowych.

Przy określaniu podstaw opodatkowania organowi kontroli skarbowej przysługują uprawnienia organu podatkowego przewidziane w przepisach podatkowych oraz w art. 186 § 2 i art. 193 ustawy - Ordynacja podatkowa. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż w zakresie wymiaru należnych podatków Inspektor ma uprawnienia organ podatkowego.

Nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie Sądu podjęte przez organy podatkowe rozstrzygnięcia odpowiadają wymogom określonym w art. 210 § 4 ustawy ordynacja podatkowa.

Fakt zamieszczenia w decyzji organu I instancji treści pism Strony nie stanowi naruszenia wskazanego powyżej zapisu. W tym kontekście wątpliwości może raczej budzić decyzja kasacyjna, od której Strona jednak nie wniosła żadnych środków zaskarżenia.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.