Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 98/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 145 par.  pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2022 r. sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 października 2021 r., nr 942/RR/2021 Zarząd Województwa Śląskiego (dalej jako organ) utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 15 czerwca 2021 r., nr [...]., o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa Śląskiego nr 3206/FS/2019 z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania.

Z akt sprawy wynika, że:

G. J. - prowadzący działalność gospodarczą pod firmą G. z siedziba w K. (dalej: Strona, Skarżący) 20 marca 2017r., zawarł umowę z Województwem Śląskim o nr [...] w ramach Regionalnego programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, Priorytet VIII Regionalne kadry gospodarki opartej na wiedzy, Poddziałanie 8.1.2.3. Zapewnienie dostępu do usług opiekuńczych nad dziećmi do lat 3, na realizację projektu pn. "[...]". Na podstawie ww. umowy stronie wypłacono zgodnie z rozliczonymi wnioskami o płatność kwotę 1 127 203,25 zł. pochodzącą z budżetu Unii Europejskiej oraz z budżetu państwa. Z uwagi na wydatkowanie środków niezgodnie z procedurami strona została zobowiązana do zwrotu dofinansowania w wysokości 5 490,26 zł., na mocy decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 3206/FS/2019. Strona dokonała zwrotu dofinansowania, lecz wnioskiem złożonym 23 czerwca 2020 r. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 3206/FS/2019., dołączając jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej tej decyzji.

Zarząd Województwa Śląskiego postanowieniem nr [...] z dnia 9 września 2020 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji. Strona nie skorzystała z prawa złożenia skargi na ww. postanowienie do WSA.

Skarżący pismem z dnia 31 marca 2021r., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 28 listopada 2019 r., nr 3206/FS/2019.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r., nr [...]., organ I instancji odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa Śląskiego nr 3206/FS/2019 z dnia 28 listopada 2019 r. W uzasadnieniu organ podniósł miedzy innymi, że twierdzenie strony o tym, że w dniu 5 marca 2021 r., powzięła wiedzę o treści art. 103 k.c. i w związku z tym składając wniosek o wznowienie postepowania w dniu 31 marca 2021r. zachowała miesięczny termin w rozumieniu art. 148 §1 k.p.a. jest niewiarygodny, ponieważ organ skutecznie podważył te twierdzenia strony w oparciu o fakty znane organowi z urzędu to jest rozmowę telefoniczną z 11 lutego 2021r., podczas której strona potwierdziła ważność zawartych umów wraz z aneksami oraz oświadczenie skarżącego z dnia 16 lutego 2021r., w którym strona na podstawie art. 103 k.c. potwierdziła, ze D. K. zawarła umowę w imieniu skarżącego w dacie wskazanej piśmie. W związku z tym, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń dotyczących podstaw wznowienia opartego art. 145 § 1pkt 5 k.p.a., organ na zasadzie art. 149 §3 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania.

Skarżący w dniu 14 grudnia 2021 r., wywiódł skargę do WSA, zaskarżając w całości ww. postanowienie z dnia 21 października 2021 r., nr 942/RR/2021 Zarządu Województwa Śląskiego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa Śląskiego w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił:

1.naruszenie przepisów postępowania tj. art 148 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżący nie wykazał, aby dochował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, pozyskał informację na temat otrzymanego rozstrzygnięcia w dniu 5 marca 2021r., zaś wniosek został złożony 31 marca 2021r., a więc z zachowaniem miesięcznego terminu. Niezależnie od powyższego Skarżący wskazał, że termin miesięczny odnosi się wyłącznie do przypadków gdy organ nie może dokonać wznowienia z urzędu (por. Z.R. Kmiecik, Uruchomienie nadzwyczajnego postepowania administracyjnego ze względów prawnych, Sam Teyrt.2009/7-8, s.125 i n., czy Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s.417), zaś w przypadku przesłanki art.145 par.1 pkt 5 kpa postepowanie może być wznowione z urzędu. Tym samym organ nie mógł odmówić wznowienia postępowania opierając się na przesłance niezachowania terminu przez Skarżącego,

2.naruszenie przepisów postępowania tj.art.7 kpa w związku z art.77 kpa w związku z art.86 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności skoro organ wskazał, że w sprawie po wyczerpaniu środków dowodowych - pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy -winien przesłuchać stronę-wnioskodawcę,

3.naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 kpa w związku z art.77 kpa w zw., z art.107 kpa i w związku z art.145 par.1 pkt 5 kpa poprzez lakoniczne stwierdzenie, iż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję podczas gdy wnioskodawca jako podstawę wskazał:

- nieuwzględnienie faktu, że pełnomocnictwo udzielone D. K. do zawarcia umowy zostało potwierdzone w trybie art.103 par.1 kc przez mocodawcę a na gruncie niniejszej sprawy beneficjenta pełnomocnictwa jakie wynika z art.103 kc dla D. K.. W podobnej sprawie ten sam organ przy identycznym stanie faktycznym uwzględnił ww. pełnomocnictwo,

- nieuwzględnienie obowiązujących interpretacji wytycznych, o których istnieniu w pełnym zakresie beneficjent dowiedział się po zakończeniu postępowania w marcu 2021 r. , a które istniały w dniu wydania decyzji i co do zawartych w nich interpretacji był wielokrotnie wprowadzany w błąd przez pracowników Instytucji Zarządzającej,

- uzyskanie decyzji administracyjnej innej instytucji w sprawie, która potwierdziła poprawność rozumienia punktu 8.3 ust.10 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu spójności na lata 2014-2020,

III. Wobec powyższych zarzutów wnosił o uwzględnienie skargi w całości przez zarząd Województwa Śląskiego w trybie autokontroli na podstawie art. 54 par.3 p.p.s.a.

IV. na wypadek nieuwzględnienia wniosku zawartego w pkt. III powyżej wnosił o uchylenie przez sąd w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art.145 par.1 pkt.1 lit. a i lit. c p.p.s.a.

V. na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie zwrotów kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał między innymi, że złożył oświadczenie iż pozyskał informacje na temat otrzymanego rozstrzygnięcia w dniu 5 marca 2021 r., zaś wniosek został złożony 31 marca 2021 r., a więc z zachowaniem miesięcznego terminu. Nadto jako nowe okoliczności faktyczne podaje pominiecie przez organ przytoczonej interpretacji znanej organowi w momencie podejmowania decyzji lecz pominiętej oraz podjęcie przez inny organ decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, w sytuacji podobnej do tej, która była przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżący na poparcie swojego stanowiska dotyczącego kwestii nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art.145 par.1 pkt.5 kpa przywołał wyroki WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2021 r., o sygn. akt VII SA/Wa 2275/20 oraz w Opolu z 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Op 378/20.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Śląskiego wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Organ podniósł m.in., że do odmowy wszczęcia postępowania może dojść gdy w sposób oczywisty ze stwierdzeń strony można wyprowadzić wniosek o braku wskazania podstaw wznowienia postepowania, a także gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminów przewidzianych w art.148 kpa.

Nadto organ podniósł, że skarżący na etapie wniosku o wznowienie postępowania z 31 marca 2021 r., wskazał jako nową okoliczność, dowód w sprawie będący podstawą do wznowienia postepowania tj. fakt potwierdzenia w trybie art.103 par.1 kc udzielenia pełnomocnictwa dla D. K. do zawarcia umowy na usługi cateringowe. Skarżący zarzucił, że nieuznanie umocowania tej osoby w zakresie umowy doprowadziło w konsekwencji do wydania błędnego postanowienia w sprawie tj. odmowy wznowienia postepowania zakończonego decyzją nr 3206/FS/2019 z 28 listopada 2019 r. Zdaniem strony pismo to stanowiło element ww. wniosku z 31 marca 2021 r., ponieważ pełnomocnictwo udzielone D. K. do zawarcia umowy, zostało potwierdzone przez skarżącego w trybie art.103 par.1 kc. Natomiast wiedzę o jego treści powzięła w dacie 5 marca 2021 r., co zdaniem strony potwierdza zachowanie terminu miesięcznego do wznowienia postepowania administracyjnego.

W kwestii tego pełnomocnictwa dla D. K. strona poinformowała organ, że o treści art.103 kc., dowiedziała się dopiero w dniu 5 marca 2021 r.

Jednakże organ wskazał, że z adnotacji służbowej oznaczonej datą 11 lutego 2021 r. sporządzonej w ramach innego postępowania administracyjnego prowadzonego pod sygn. [...] wynika, że w tym dniu odbyła się rozmowa telefoniczna pracownika organu z wnioskodawcą, podczas której poruszono temat "czy strona pełnomocnictwa potwierdza ważność zawartych umów wraz z aneksami gdzie czynność jej wykraczała poza zakres jej umocowania". W adnotacji wskazano, że strona postepowania oświadczyła ,iż prześle brakujące dokumenty. Następnie 16 lutego 2021 r. skarżący przesłał na elektroniczna skrzynkę podawczą Urzędu Marszałkowskiego pismo, w nagłówku którego wskazano: dotyczy postępowania w ramach projektu "[...]"- [...],. W piśmie tym widniało oświadczenie o następującej treści: "w nawiązaniu do prowadzonego postępowania uprzejmie proszę o uwzględnienie poniższego wyjaśnienia dotyczącego zawarcia umowy na zawarcie usług cateringowych. Zgodnie z art.103 kc potwierdzam, że Pani D. K. zawarła umowę w moim imieniu w dacie, którą wskazałem w piśmie. Ważność tej umowy potwierdzam. Uprzejmie proszę o uwzględnienie powyższego wyjaśnienia w toczącym się postępowaniu administracyjnym ". W związku z powyższym zdaniem organu zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Ponadto na poparcie swojego stanowiska organ przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących kwestii interpretacji nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby stanowić przesłankę wznowienia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z Dz.U. 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j: Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego z dnia 21 października 2021 r., nr 942/RR/2021 Zarządu Województwa Śląskiego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Zarządu Województwa Śląskiego nr 3206/FS/2019 z dnia 28 listopada 2019 r., było prawidłowe, ponieważ nie wykazano istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 KPA,.

Jak podnosi się w orzecznictwie, każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna – z bardzo silnej ochrony mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 KPA, ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń, przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych (por. np. wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., II GSK 2008/13).

Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli została ona wydana w postępowaniu dotkniętym przynajmniej jedną z wad określonych w art. 145 § 1 lub w sytuacji przewidzianej w art. 145a, art. 145aa, czy w art. 145b KPA Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia będącego wyłącznie aktem procesowym wskazującym przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania i stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 KPA). Stwierdzenie rzeczywistego wystąpienia w sprawie przyczyny wznowienia i wynikających z tego skutków dla rozstrzygnięcia sprawy jest rezultatem ustaleń dokonanych po wydaniu takiego postanowienia zawartych w decyzji, o której mowa w art. 151 KPA Te dwa etapy można kolejno określić jako postępowanie w sprawie wznowienia i jako postępowanie wznowieniowe.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 KPA organ administracji publicznej (...) po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Wskazać należy, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 KPA uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków:

1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy;

2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe;

3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej;

4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej.

Nie powinno budzić wątpliwości, że przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy – w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 KPA – należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Równocześnie taka "nowa, istotna okoliczność" musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie być znana organowi, który wydał decyzję. Nowa okoliczność nie może wynikać z badanego materiału (por. np. wyroki NSA z 20 kwietnia 2021 r., I GSK 108/18; z 27 maja 2021 r., I GSK 1769/18, I GSK 2106/18).

Z art. 145 § 1 pkt 5 KPA wynika zatem, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych; a więc nie może to dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. W piśmiennictwie podkreśla się, że za "nową okoliczność" nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 145 § 1 KPA pod red. M. Wierzbowski, 2019 Legalis i przywołane w nim orzecznictwo sądowoadministracyjne, wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r., I OSK 1874/17). Celem nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, toczącego się na skutek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną, nie może być bowiem ponowna weryfikacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z tego względu, że jest ona oceniana przez stronę czy organ jako wadliwa. Taki cel realizuje niewątpliwie postępowanie zwykłe, w ramach którego stronie przysługuje prawo kwestionowania dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny dowodów w drodze odwołania do organu drugiej instancji, a po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia służy skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 6 maja 2021 r., III FSK 3344/21).

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. Na wstępnym etapie w sprawie wznowienia postępowania organ administracyjny bada tylko i wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 KPA (por. np. wyrok NSA w Warszawie z 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98). W przypadku ustalenia, że podanie o wznowienie postępowania nie określa przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 KPA, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo nie został zachowany termin jego złożenia, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (por np. wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07).

W orzecznictwie (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019r II OSK 735/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2019 r. VIII SA/Wa 136/19) podkreśla się, że zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania musi być udowodnione przez stronę. To strona domagająca się wznowienia postępowania ma wykazać kiedy (w jakiej dacie) dowiedzenia się o okolicznościach wznowienia, a nie jest to zadaniem organu. Obowiązkiem organu jest natomiast jednoznaczne ustalenie kwestii dochowania przez stronę terminu przewidzianego w art. 148 § 1 KPA

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy organ prawidłowo odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją tego organu z uwagi na to, że skarżący nie wykazał, że podanie o wznowienie zostało oparte o przesłanki, na które się powołał. Jak zauważył Sąd, skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 KPA i wskazał, że tą istotną dla sprawy (zakończonej decyzją o odmowie wznowienia nową okolicznością faktyczną (dowodem) istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję jest fakt potwierdzenia przez skarżącego w trybie art.103 par.1 kc udzielenia pełnomocnictwa dla D. K. do zawarcia umowy na usługi cateringowe. Ponieważ Skarżący zarzucił, że nieuznanie umocowania tej osoby w zakresie umowy doprowadziło w konsekwencji do wydania błędnego postanowienia w sprawie tj. odmowy wznowienia postepowania zakończonego decyzją nr 3206/FS/2019 z 28 listopada 2019 r.

Nadto Sąd zauważył, że strona nie dochowała miesięcznego terminu do wznowienia postępowania administracyjnego ponieważ zebrane dowody w sprawie wskazują a zwłaszcza oświadczenie strony z dnia16 lutego 2021 r. dotyczące postępowania w ramach projektu "[...]"- [...], potwierdzające, że Pani D. K. zawarła umowę na zawarcie usług cateringowych, zgodnie z art.103 kc w imieniu skarżącego w dacie wskazanej w piśmie. Z czego wynika, że zarzuty skargi nie są uzasadnione. Nie można bowiem zarzucić organowi niedostatecznego ustalenia i nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy.

W rozpatrywanej sprawie, dotyczącej odmowy wznowienia postępowania z uwagi na niewykazanie przez stronę zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie, Sąd nie stwierdził, aby organowi można było zarzucić naruszenie tej zasady. Przekonanie skarżącego, że skoro w innej sprawie została wydana decyzja "korzystna" dla strony, to "automatycznie" jego wniosek o wznowienie postępowania (mimo niespełnienia warunków formalnych) powinien zostać uwzględniony, nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., p.p.s.a. oddalił skargę.