Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 119/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 108
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości; oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1a w związku z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej: "u.g.n.") oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a."), zezwolił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonych: 1) w obrębie [...], oznaczonej nr [...] o powierzchni 1,5704 ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych, 2) w obrębie [...] gmina [...], oznaczonej nr działek: [...] o pow. 1,4157 ha i nr [...] o pow. 2,9614 ha zapisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych; 3) w obrębie [...] gmina [...], oznaczonej nr [...] o pow. 0,2800 ha zapisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział Ksiąg Wieczystych, stanowiących własność M. A., w związku uzyskaniem decyzji Starosty [...] o zezwoleniu na zakładanie i przeprowadzanie na przedmiotowych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, celem realizacji inwestycji celu publicznego o charakterze ponadlokalnym w ramach przedsięwzięcia pn. "Przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] – [...]", polegającego na przebudowie istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji [...], zlokalizowanego na terenie gminy [...], miasta [...] oraz miasta i gminy [...] w województwie wielkopolskim, który uzasadnia dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu. Powierzchnia niezwłocznego zajęcia na działce nr [...] wynosi 2079 m2, długość projektowanej trasy linii na działce wynosi 167,6 m (po osi linii), zaś maksymalna szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,0 m, wraz z demontażem jednego słupa, na działce nr [...] wynosi 695,1 m2, długość projektowanej trasy linii na działce wynosi 50,6 m (po osi linii), zaś maksymalna szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,9 m, wraz z demontażem jednego słupa i posadowieniem jednego słupa, na działce nr [...] wynosi 1012,7 m2, długość projektowanej trasy linii na działce wynosi 73,8 m (po osi linii), zaś maksymalna szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,9 m, na działce nr [...] wynosi 532,2 m2, długość projektowanej trasy linii na działce wynosi 40,1 m (po osi linii), zaś maksymalna szerokość pasa ograniczenia dla linii wynosi 13,9 m (§ 1). Decyzji tej Starosta nadał rygor natychmiastowej wykonalności (§ 2).

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] zwróciła się do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania ze wskazanych w sentencji nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Wniosek został złożony w związku z realizowaną przez przedsiębiorstwo inwestycją celu publicznego polegającą na przebudowie istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji [...], w ramach przedsięwzięcia "Przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...]" oraz brakiem zgody właściciela na wykonanie prac.

Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2019 r. doszło do wydania na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji nr [...] ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Biorąc więc pod uwagę obszar ograniczenia wskazany we wniosku oraz analizując treść decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, organ orzekający zezwolił na niezwłoczne zajęcie dokładnie tej samej powierzchni nieruchomości stanowiących działki numer[...] obręb [...], oraz obręb [...] gmina [...] - działki nr [...], [...] i [...], która wynika z decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Następnie wskazano, że katalog przesłanek uzasadniających nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zamknięty. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Ustawodawca uznał, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można obejść się bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 K.p.a. Zagrożenie musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne.

W tym kontekście organ wskazał, że realizowane przez wnioskodawcę zamierzenie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a ponadto inwestycją o znaczeniu dla przynajmniej trzech gmin, leżących na obszarze dwóch starostw. Planowa inwestycja ma na celu poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostawy, a także zabezpieczenie gospodarki regionu przed stratami jakie mogą zaistnieć w przypadku awarii energetycznej. Dalsze wstrzymanie inwestycji stwarza realne niebezpieczeństwo zagrażające interesowi publicznemu polegające na niedostarczaniu energii elektrycznej mieszkańcom, obniżeniu bezpieczeństwa energetycznego m.in. gminy [...], miasta [...] i gminy [...]. Budowa elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] ma przyczynić się do stworzenia nowych możliwości dla rozwoju gospodarczego regionu oraz zwiększy jego atrakcyjność inwestycyjną, co leży przede wszystkim w interesie społecznym, jak również ma przyczynić się do zaktywizowania terenów przeznaczonych pod zabudowę zarówno mieszkaniową jak i gospodarczą, co także leży w interesie społecznym. Obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w rezultacie koniczność rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, że infrastruktura ta jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana. Mając na uwadze powyższe organ stwierdza, że istotnym jest zabezpieczenie interesu społecznego, gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i w przypadku ich zaistnienia spowodują duże straty. Nagłe wyłączenie linii elektroenergetycznej wskutek awarii, prowadzi do czasowego wstrzymania produkcji, dystrybucji i sprzedaży dóbr, co powoduje daleko idące straty podmiotów gospodarczych. W ocenie organu orzekającego, przebudowa linii energetycznej ma zapewnić stały dostęp energii do wielu odbiorców na obszarze powiatu [...] i [...], co niewątpliwie stanowi uzasadniony interes społeczności lokalnej.

W odwołaniu z dnia [...] lipca 2019 r. do Wojewody M. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż wykonanie decyzji może narazić odwołującego na niepowetowane straty. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez brak wskazania w treści przedmiotowej decyzji ważnego interesu gospodarczego, uzasadniającego niezwłoczne zajęcie nieruchomości odwołującego, a tym samym nadanie decyzji rygoru natychmiastowej nieruchomości.

W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że poza lakonicznymi wywodami na temat inwestycji polegającej na budowie linii napowietrznej 110 kV relacji [...], organ I instancji nie wskazał konkretnych powodów, dla których nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności byłoby konieczne i niezbędne. Argumentacje o tożsamym zakresie można odnosić do każdej inwestycji budowlanej.

Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w jego opinii w rozpatrywanej sprawie wykazane zostały co najmniej dwie przesłanki uprawniające do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, w tym w szczególności zagrożenie interesu społecznego i ważny interes gospodarczy. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Sporne zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej, np. warunków pogodowych. Obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny naszego kraju powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, a w rezultacie konieczność rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, iż infrastruktura ta jest w znacznym stopniu przestarzała i wyeksploatowana, w związku z czym nie jest ona w stanie sprostać zwiększonemu zapotrzebowaniu na energię elektryczną wynikającemu z rozwoju cywilizacyjnego i gospodarczego Polski.

Organ odwoławczy zauważył, że opóźnienia powodowane blokowaniem postępowania przez właściciela niewyrażającego zgody na przebudowę linii, co uniemożliwia inwestorowi wystąpienie o pozwolenie na budowę w celu realizacji projektowanej inwestycji z uwagi na zły stan techniczny przedmiotowej linii energetycznej, mogą przełożyć się na wystąpienie szkód spowodowanych brakiem prądu, co zagraża zarówno gospodarstwom domowym jak i jednostkom odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Jak wskazuje wnioskodawca, przedmiotowa linia jest już linią mocno wyeksploatowaną i w złym stanie technicznym. Stan taki stwarza niebezpieczeństwo występowania niespodziewanych wyłączeń linii. W przypadku wystąpienia długotrwałej przerwy w dostawie energii elektrycznej skutki trudno sobie wyobrazić. Przerwa w dostawie energii powoduje olbrzymie straty ekonomiczne, społeczne, osłabia bezpieczeństwo mieszkańców regionu. Bezpieczeństwo energetyczne regionu będzie zapewnione w przypadku utrzymania należytego stanu technicznego istniejącej infrastruktury technicznej, jak i w sytuacji przyłączenia nowych źródeł wytwórczych.

Organ odwoławczy podkreślił, że zagrożenia ciągłości dostawy energii mają charakter realny i w przypadku ich zaistnienia spowodują niezwykle duże straty. Nagłe wyłączenie linii elektroenergetycznej prowadzi do czasowego wstrzymania produkcji, dystrybucji i sprzedaży dóbr, co powoduje daleko idące straty podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym. Możliwe szkody, spowodowane brakiem energii, zagrażają zarówno gospodarstwom domowym, jak i jednostkom odpowiedzialnym za zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. W sytuacji zaprzestania dostaw energii istnieje poważne i realne ryzyko powstania dużych strat majątkowych, jak również niematerialnych, w szczególności dotyczących zdrowia i życia ludzkiego.

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie istnieje zarówno interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy, ponieważ zapewnienie stałego dopływu energii do gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw mieści się zarówno w kryterium interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że przerwy w dostawie energii elektrycznej i niestabilność systemu elektroenergetycznego obniża w sposób bezpośredni zainteresowanie inwestorów obszarów, poziom nowych inwestycji, powstawanie nowych miejsc pracy i negatywnie wpływa na rozwój gospodarczy regionu. Rozumienia interesu społecznego i ważnego interesu gospodarczego nie można ograniczać jedynie do działań typu post factum, czyli np. do modernizacji linii energetycznej dopiero po wystąpieniu blackoutu. W ocenie organu drugiej instancji dopuszczalne, a nawet wymagane - w świetle przesłanek interesu społecznego i ważnego interesu gospodarczego - jest stosowanie działań wyprzedzających i przyszłościowych. Jeżeli więc przewidywany jest niedostatek mocy energetycznej z uwagi na postępujące niszczenie linii i narastające potrzeby w zakresie dostaw energii (czy też z jakiejkolwiek innej przyczyny), to dopuszczalne, a nawet niezbędne jest wcześniejsze przystosowanie sieci energetycznej do przewidywanych obciążeń. Już tylko ta kwestia stanowi przesłankę do uznania istnienia w kontrolowanym przypadku interesu społecznego i ważnego interesu gospodarczego, i to nawet niezależnie od aktualnego stanu technicznego przedmiotowej linii energetycznej.

W skardze z dnia [...] stycznia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez brak wskazania w treści przedmiotowej decyzji ważnego interesu gospodarczego, uzasadniającego niezwłoczne zajęcie nieruchomości odwołującego, a tym samym nadanie decyzji rygoru natychmiastowej nieruchomości.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Kontroli sądu poddano decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], zezwalającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości należących do M. A. w zakresie określonym w sentencji decyzji.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 124 ust. 1a u.g.n., zgodnie z którym w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Stosownie zaś do art. 108 K.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.

Z przywołanych regulacji wynika, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: 1) wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, 2) uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, 3) spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 K.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony 4) występuje ważny interes gospodarczy. Przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 K.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają przy tym łącznego ich wystąpienia. Zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak słusznie uznały organy orzekające, wystąpiły przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n.

Po pierwsze, wniosek niewątpliwie dotyczy realizacji celu publicznego. Stosownie bowiem do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia, kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Nie ma również znaczenia, czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy, czy też docelowy (zob. wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 697/15 i I OSK 796/16 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po drugie, warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie natomiast Starosta [...] w dniu [...] lipca 2019 r. wydał decyzję nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Istotne jest przy tym, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej ostateczność, wykonalność, czy prawidłowość (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2533/17).

Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy słusznie uznały również, że wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że na gruncie art. 124 ust. 1a u.g.n. powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że budowa odcinka sieci elektroenergetycznej realizuje wyjątkowo ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1648/15). Realizacja inwestycji liniowej wiąże się z wykonaniem takiego zamierzenia na znacznym obszarze dla określonej wspólnoty państwowej lub samorządowej. Jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym, ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju ekonomicznego regionu. Ma się tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1244/15). Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Z tego względu zachowany jest wymóg proporcjonalności z art. 31 ust. 3 Konstytucji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3417/15). Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że wiedza powszechna co do stanu technicznego szeregu urządzeń elektroenergetycznych w kraju, a także wiedza powszechna co do zakresu zapotrzebowania na energię elektryczną w każdej dziedzinie naszego życia w pełni uprawnia do stwierdzenia, że inwestycja mająca na celu poprawienie tego stanu rzeczy wypełnia przesłankę interesu społecznego oraz stanowi o ważnym interesie gospodarczym (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1548/20).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że inwestor we wniosku o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wskazał, że celem przebudowy istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] jest poprawa jakości zasilania i funkcjonowania obecnej linii, która jest linią mocno wyeksploatowaną i w złym stanie technicznym. Taki stan stwarza niebezpieczeństwo występowania niespodziewanych wyłączeń linii. Przebudowa linii ma więc kluczowy wpływ na zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego regionu. Inwestor podkreślił również, że uniemożliwienie przebudowy linii blokuje możliwość rozbudowy sieci w ramach przyłączenia nowych odbiorców. Bez rozbudowy sieci inwestor nie jest w stanie zapewnić dostaw energii na wymaganym poziomie dla przedmiotowego terenu (k. 37-40 akt adm. organu I instancji przy sprawie II SA/Po 118/20).

Zdaniem Sądu organy prawidłowo więc przyjęły za wyczerpujące wyjaśnienia inwestora, który wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci energetycznej zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz umożliwi realizację nowych inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu. Niewątpliwie inwestycja ta służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie, niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie nieruchomości skarżącego podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. Ponadto, podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby, będącej dla niego finansowym obciążeniem, jej kosztownej przebudowy w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa rozległej awarii (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 402/18).

Zauważyć przy tym należy, że oceniając wystąpienie przesłanek do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie jest konieczne udowadnianie przesłanek wymienionych w art. 124 ust. 1a poprzez w szczególności przedstawianie przez inwestora dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej przebudowy. Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego, czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, lecz raczej uargumentowania, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji, dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16).

Niewątpliwie natomiast przerwy w dostawie energii powodują olbrzymie straty ekonomiczne, społeczne oraz osłabienie bezpieczeństwa energetycznego mieszkańców regionu. Konsekwentnie, brak uzyskania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżącego zablokuje możliwość przebudowy linii, a tym samym przedsiębiorstwo przesyłowe nie będzie w stanie zapewnić dostaw energii na wymaganym poziomie dla przedmiotowego terenu. Zasadnie organy przyjęły zatem, że zabezpieczeniu interesu społecznego będzie służyło wyeliminowanie sytuacji zagrożenia ciągłości dostaw energii.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 grudnia 2020 r., wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.