Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2346/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Jerzy Małecki as.sąd.WSA Katarzyna Nikodem(spr.) Protokolant: stażysta referent Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 27 października 2005r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A sp. z o. o. w P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1999r. o d d a l a s k a r g ę. /-/ K.Nikodem /-/ W.Zygmont /-/ J.Małecki


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej ustalono, że Spółka w rozliczeniu za miesiąc czerwiec 1999 r. uwzględniła podatek naliczony wynikający z faktur:

- nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., VAT [...] zł

- nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., VAT [...] zł

- nr [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., VAT [...] zł

wystawionych przez Zakład B w P. za wykonanie usług transportowych. Postępowanie dowodowe wykazało, że pszenica będąca przedmiotem przewozu stanowiła własność Spółki "C" z S. oraz Spółki z o.o. "D" z siedzibą w W., a podatnik kosztami przewozu obciążył jedynie Spółkę "C".

W związku z tym organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że wydatków na transport nie będących własnością podatnika nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm./ i tym samym na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o cały podatek naliczony wynikający z w/w faktur. Wobec powyższego odliczeniu podlega jedynie ta część podatku, która dotyczy Spółki "C". Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] określono Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w wysokości [...] zł oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie w wysokości [...] zł.

Od tej decyzji pełnomocnik podatnika złożył odwołanie. Zarzucając naruszenie art. 121 § 1, 122 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem odwołującego organ skarbowy nie wykazał dlaczego uznał, że przewożone zboże zostało przeznaczone dla Spółki z o.o. "D". Faktury były bowiem wystawiane na podatnika i nie wskazywały dla jakiego podmiotu jest przewożone zboże oraz jaka jest jego ilość. Poza tym Spółka jest przedsiębiorstwem mającym kontakty handlowe z wieloma firmami trudniącymi się handlem i przerobem zboża, w związku z czym w jej elewatorach znajduje się zboże będące własnością zarówno Spółki, jak i innych podmiotów

Zarzucając naruszenie art. 122 i 125 § 1 Ordynacji podatkowej wskazano, że organ podatkowy nie rozpatrzył wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie podjął prób wyjaśnienia stanu faktycznego, głównie czyjego zboża dotyczył transport udokumentowany przedmiotowymi fakturami.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy powołując się na art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług wskazał, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Użyte w tym przepisie sformułowanie "rozporządzono" oznacza czynność prawną, której celem i bezpośrednim skutkiem jest przeniesienie, ograniczenie lub zniesienie prawa majątkowego, zużycie lub przekazanie na cele określone w art. 2 ust. 3 cyt. ustawy. W rozpatrywanej sprawie podatnik dokonał zakupu usług transportu towaru nie będącego jego własnością. Rozporządził zatem usługą i związanym z nią towarem, nie będąc do tego prawnie umocowanym. W konsekwencji rozporządzenie to nastąpiło w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

Organ odwoławczy podnosi w uzasadnieniu, że dowodem wskazującym na to, iż Spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z transportem pszenicy będącej własnością Spółki "D" jest umowa kupna - sprzedaży zawarta [...] marca 1999 r., gdzie wśród warunków realizacji dostaw nie wymieniono ponoszenia kosztów transportu towarów przez Spółkę "A". Do ponoszenia tych kosztów, zdaniem organu podatnik nie był również zobowiązany w świetle art. 547 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny /Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm./.

Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów, że był obowiązany ponosić koszty, lub, że transportowana pszenica nie była własnością Spółki "D". Nie wynika to, zdaniem organu, również z przedstawionych przez podatnika w toku kontroli zestawień i rozliczeń ze Spółką "D". Według załącznika nr [...] do protokołu kontroli stanowiącego rozliczenie faktur wystawionych przez podatnika dla w/w Spółki nie wykazano faktury obciążającej ją tymi kosztami. Także z załącznika nr [...] dotyczącego "symulacji kosztów pszenicy dla firmy "D" wynika, że do końca 1999 r. pszenica nie została sprzedana.

Izba Skarbowa wskazuje w decyzji, iż zasadniczym dowodem w sprawie jest "Zestawienie dostaw pszenicy w roku 1999" sporządzone przez podatnika. Dane wynikające z tego dokumentu dotyczące ilości pszenicy należącej do Spółki "D" są zgodne z danymi ilościowymi wynikającymi z faktur zakupu usług transportowych /Zał. nr [...],[...], [...] do protokołu/ oraz z listów przewozowych, na których umieszczono adnotacje wskazujące jednoznacznie, że odbiorcą przesyłki jest Spółka "D".

Organ zauważa, że podatnik kwestionując poczynione w trakcie kontroli ustalenia, nie przedstawił dowodu, z którego wynikałoby, że koszty transportu są związane z przychodem podatnika oraz jakie okoliczności wymagają dodatkowego wyjaśnienia.

Od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącego organ II instancji mimo braku bezpośrednich dowodów przesądził o tym, że pszenica Amber Durum w ilości dostarczonej do elewatorów w Cz. była własnością Spółki z o.o. "D" w W. Zbieżność danych liczbowych nie przesądza o tym, czyją własnością było zboże przetransportowane do magazynów skarżącego. Wątpliwości, jakie powstały w tej mierze, nie zostały w żadnym stopniu wyjaśnione przez organ skarbowy, który wbrew zasadom demokratycznego państwa prawa zaistniałą wątpliwość rozstrzygnął na niekorzyść podatnika.

Ponadto postępowanie organu skarbowego pozostaje w sprzeczności z wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej , nakazującego podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także art. 125 § 1 zobowiązującego do wnikliwego działania.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjne po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy obowiązujące, a zatem przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów postępowania jak i prawa materialnego.

Sąd nie podziela zarzutów skargi, że organy podatkowe nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzały materiału dowodowego. Organy podatkowe dokonały analizy wszystkich dokumentów przedstawionych przez stronę, a swe ustalenia oparły na następujących dowodach:

- zestawienia dostaw pszenicy w roku 1999 sporządzonego przez podatnika,

- fakturach zakupu usług transportowych,

- listach przewozowych.

Z wszystkich dokumentów wynika, że odbiorcą przesyłki była Spółka "D". Dane wynikające z zestawienia dostaw pszenicy są zgodne co do ilości z danymi wynikającymi z faktur zakupu usług transportowych, a listy przewozowe jednoznacznie wskazują, że odbiorcą przesyłki jest spółka "D".

Strona kwestionuje ustalenia organów, jednakże nie przestawia żadnych nowych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom organów. Strona zarzuca naruszenie art. 121, 187 § 1, 191 i 192, ale nie wskazuje jakie dowody zostały przez organy pominięte.

W ocenie Sądu, organy skarbowe należycie wypełniły nałożony na nie obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, podjęły wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonały prawidłowej jego oceny.

Podatnik nie może wyłącznie podnosić, że organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny, tym samym naruszyły art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej i czuć się zwolnionym z przedstawienia dowodów bądź wskazania argumentów uzasadniających wskazane zarzuty.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./, który stanowi, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Organy podatkowe w ramach prowadzonego postępowania w zakresie podatku od towarów i usług mają uprawnienie do oceny prawidłowości zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu.

Czy dany wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu należy rozstrzygnąć według regulacji ustawowych dotyczących podatku dochodowego. Podstawą prawną tej oceny jest art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm./, który stanowi, że kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy, Koszty usług - transportu towaru nie stanowiącego własność podatnika nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, ponieważ brak jakiegokolwiek związku z przychodem podatnika. Z tych przyczyn za trafne należało uznać stanowisko Izby Skarbowej w przedmiocie nieuznania za koszt uzyskania przychodu wydatku za usługi transportowe towaru należącego do Spółki "D".

Nadto na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wskazał, iż w dniu [...] została wydana decyzja w zakresie podatku dochodowego za rok 1999 nr [...], w której nie uznano za koszt uzyskania przychodu kosztów usług transportu towarów Spółki "D".

Decyzja ta nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Z tych przyczyn, nie dopatrując się naruszenia procesowego i materialnego prawa podatkowego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 191 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.

/-/ K.Nikodem /-/ W.Zygmont /-/ J.Małecki

uk