Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 393/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 27 § 1 pkt 9 art. 54 § 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 7 i art. 9
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz, Asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant Anna Krenz, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 200r.4 na rozprawie sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zarzutu uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

I S.A./Bd 393/04

UZASADNIENIE

Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...], w którym stwierdził, iż zarzut z dnia [...] w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego został wniesiony przez W. Z. z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazał, że zobowiązana w dniu 18 października 1996r. odebrała tytuły wykonawcze wystawione dnia 19 września 1996r. i dnia 14 października 1996r. Zgodnie z obowiązującym w tym czasie art. 32 § 1, a obecnie art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w terminie 7 dni od dnia otrzymania tytułu wykonawczego. W kwestii dotyczącej niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w formie zajęcia wynagrodzenia za pracę stwierdził, iż zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności zostały skutecznie doręczone zobowiązanej w dniu 1 marca 2004r. Z powyższego wynika, iż siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego upłynął odpowiednio w dniu 26 października 1996r. i w dniu 8 marca 2004r. Natomiast zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania wniesiono pismem w dniu 26 marca 2004 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu do ich złożenia.

Na postanowienie organu egzekucyjnego strona wniosła zażalenie, w którym stwierdziła, że w stosunku do części tytułów wykonawczych upłynął termin dochodzenia zobowiązania z powodu przedawnienia. Podniosła, że wcześniej nie mogła zgłaszać zarzutów w stosunku do tytułów, których nie otrzymała. Przytoczyła orzeczenie Izby Skarbowej w B. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2002r. (sygn. akt III S.A. 3357/00) dotyczący przerwania biegu przedawnienia. Uważa, że przepis ustawy o ubezpieczeniu społecznym rozszerzający okres przedawnienia do 10 lat nie ma zastosowania w stosunku do jej osoby, ponieważ jeszcze przed nowelizacją ustawy nastąpiło przedawnienie. Zdaniem skarżącej nie może odpowiadać za przewlekłość i bezczynność organu, a także brak potwierdzonych doręczeń decyzji, upomnień, tytułów wykonawczych.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego dotyczące stwierdzenia, iż zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji został wniesiony z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia podał, iż organ egzekucyjny - Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. od dnia [...] prowadzi egzekucję z wynagrodzenia za pracę W. Z. w celu wyegzekwowania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Dochodzone należności dotyczą składek na ubezpieczenie osobiste oraz składek na pracownicze ubezpieczenie społeczne za lata 1995, 1996, 1997. Łącznie postępowanie egzekucyjne prowadzone było na podstawie 21 tytułów wykonawczych wystawionych w 1996r. i w 1997r. przez wierzyciela - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w T. Wcześniej postępowanie egzekucyjne w zakresie wskazanych należności prowadził Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. Część tytułów wykonawczych (o numerach [...] do [...], [...] do [...], [...] do [...]) została doręczona w dniu 18 października 1996r., wtedy dokonano również zajęcia ruchomości. Natomiast pozostałe tytuły wykonawcze (6 sztuk o numerach [...], [...], [...], [...] do [...], [...]), wystawione później, nie zostały doręczone z powodu braku kontaktu ze zobowiązaną. W tytułach tych znajdują się liczne raporty poborcy skarbowego o niemożności dokonania czynności, informacje o nieobecności w miejscu zamieszkania uzyskane od matki zobowiązanej i braku reakcji na pozostawione wezwania w celu zgłoszenia się do organu egzekucyjnego. W związku z brakiem możliwości realizacji tytułów wykonawczych Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. dokonał zwrotu 21 tytułów wykonawczych do wierzyciela przy piśmie z dnia 30 czerwca 2000r. W konsekwencji postępowanie egzekucyjne w oparciu o te tytuły wykonawcze przejął do prowadzenia Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w G. Organ ten dokonał w dniu l marca 2004r. zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej. Jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia doręczono odpisy tytułów wykonawczych, które nie zostały wcześniej doręczone zobowiązanej. Z akt sprawy wynika, iż w 6 tytułach wykonawczych znajduje się adnotacja, iż przesłano je pocztą w dniu l marca 2004r. Ponadto organ wskazał, iż w dniu 9 marca 2004r. do ZUS Oddział w G. Inspektorat w T. wpłynęło pismo skarżącej dotyczące zajęcia wynagrodzenia. Zobowiązana zawarła w nim wyjaśnienia dotyczące zmian w formie prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowało weryfikacją naliczonych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Pismo zawierało również wnioski o zawarcie ugody i umożliwienie spłaty ratalnej zaległości, umorzenie odsetek i kosztów egzekucyjnych, które wierzyciel załatwił odrębnie. Następnie pismem z dnia 26 marca 2004r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc przedawnienie dochodzonych należności, a w kolejnym piśmie z dnia 29 marca 2004r. przedstawiła szczegółowo swoje stanowisko w kwestii przedawnienia.

Zdaniem organu strona nie przedstawiła argumentów przemawiających przeciwko zasadności zaskarżonego postanowienia. Nie zakwestionowała stanowiska organu egzekucyjnego, który ustalił, że termin do wniesienia zarzutów upłynął. Z porównania dat doręczenia odpisów tytułów wykonawczych wynika, że siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego upłynął odpowiednio w dniu 25 października 1996r. i 8 marca 2004r. Natomiast zarzuty zobowiązana wniosła pismem z dnia 26 marca 2004r. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji spowodowało bezskuteczność tej czynności. Wobec tego zasadnym było pozostawienie ich bez merytorycznego rozpoznania. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] Nr [...] organ egzekucyjny działając na podstawie art 59 § l pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z wynagrodzenia za pracę na należności obejmujące ubezpieczenie pracowników na podstawie zajęć o numerach [...] do [...]. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. prowadził postępowanie egzekucyjne, które okazało się nieefektywne, jednakże dokonane w tym postępowaniu czynności mogą rzutować na przerwanie biegu terminu przedawnienia. Ocena przedawnienia dochodzonych należności należy do kompetencji wierzyciela, który wypowiedział się w tej sprawie m.in. w piśmie z dnia 14 kwietnia 2004r. skierowanym do zobowiązanej. Organ stwierdził również, że pierwsze pismo złożone w toku egzekucji z wynagrodzenia za pracę nie podlegało kwalifikacji jako zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wpłynęło bowiem w dniu 9 marca 2004 r., a więc po terminie do złożenia zarzutów, który jak już wcześniej wskazano upłynął w dniu 8 marca 2004r.

Na powyższe postanowienie W. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa poprzez błędną wykładnię przepisów art. 29 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz z naruszeniem zasad ogólnych rozdziału II ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 8 i art. 9 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi strona zarzuca mało wnikliwe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, w którym nie podano jaki tytuł, kiedy i komu został doręczony, nie podano kiedy nastąpiły czynności egzekucyjne. Wskazała, iż zgodnie z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny ma obowiązek zbadać z urzędu kwestię dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Organ nie może ograniczać się do przytoczenia stanowiska wierzyciela w przedmiocie przedawnienia, lecz obowiązany jest samodzielnie rozstrzygnąć jakie przepisy prawa stanowią podstawę do odparcia zarzutu w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania z powodu przedawnienia. Dalej skarżąca zgłasza wątpliwość czy organ posiadał wiedzę o decyzjach, mocą których obowiązek został ustalony. Zobowiązana powołała również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 1999 r. sygn. akt III SA 1321/98, w którym stwierdzono, że aczkolwiek organ egzekucyjny nie jest w zasadzie uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, to jest obowiązany do sprawdzenia czy wierzytelność jeszcze istnieje.

Uzasadniając naruszenie art. 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego skarżąca przywołała postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...], w którym orzeczono przedawnienie dochodzenia zobowiązań podatkowych. Zdaniem skarżącej zapadły dwa różne postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co stanowi naruszenie zasady zaufania do organów państwa. Organ przed wydaniem postanowienia miał obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, przestrzegać przepisów oraz prawidłowo stosować przepisy prawa, z uwzględnieniem okoliczności korzystnych dla strony. Organy nie powinny rozstrzygać na niekorzyść strony wszelkich niejasności, czy też wątpliwości dotyczących stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie organy z uwagi na brak kierowania się powyższymi zasadami dopuściły się istotnych naruszeń.

Dodatkowo w piśmie z dnia 4 sierpnia 2004r. strona potwierdziła otrzymanie części tytułów egzekucyjnych w dniu 01 marca 2004 r. Wskazała, że pismem z dnia 05 marca 2004 r. wniosła zastrzeżenia dotyczące zajęcia wynagrodzenia - związane z realizacją tytułów wykonawczych. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Powstaje zatem problem, który termin wniesienia uwag do prowadzonego postępowania jest prawidłowy, tj. termin 7-dniowy od dnia otrzymania tytułu wykonawczego, czy też termin 14-dniowy, o którym mowa w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie dłużnika zajętej wierzytelności. Podniosła, że pismami z dnia 26 marca 2004r. oraz z dnia 29 marca 2004r. ponowiła argumentację dotyczącą prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Za podstawowy problem uważa ustalenie, czy składki na ubezpieczenie wymagalne za poszczególne miesiące 1995r. oraz 1996r. uległy przedawnieniu. Podała, że postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego o numerach [...], [...]. Z uzasadnienia wynika, iż obowiązek nie jest wymagalny z uwagi na odpis składek za zatrudnionych pracowników za okres od lipca 1996r. do stycznia 1997r. Postanowieniem tym uznano zatem argumentację podaną w piśmie z dnia 05 marca 2004r. nie podnosząc problemu uchybienia terminu, a zatem uwzględniono argument merytoryczny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Podał, iż w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego jak i organu odwoławczego mają charakter formalny, a nie merytoryczny. Skarżąca nie zadbała należycie o swoje interesy, wnosząc zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego po upływie terminu do ich wniesienia. Przy czym nie wystąpiła o przywrócenie terminu do ich wniesienia, ani nie wskazała przyczyny uchybienia terminu do ich złożenia. Skarżąca przez wiele lat unikała kontaktu zarówno z wierzycielem, jak i z organem egzekucyjnym. Dopiero po podjęciu postępowania egzekucyjnego przez Dyrektora ZUS Oddział w G. złożyła w dniu 9 marca 2004r. do Inspektoratu w T. pismo dotyczące zajęcia wynagrodzenia, w którym zawarła wyjaśnienia w zakresie zmiany formy prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem organu w zażaleniu na postanowienie, jak również w skardze nie przedstawiła argumentów przeciwko zasadności zaskarżonego postanowienia. Wywody zobowiązanej dotyczą wyłącznie kwestii merytorycznych (przedawnienia zobowiązania) i nie mogą być rozstrzygane na etapie zażalenia na postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zarzut mało wnikliwego rozpoznania sprawy uważa za oczywiście nieuzasadniony, bowiem w zaskarżonym postanowieniu wymieniono numery tytułów wykonawczych, wskazano kiedy zostały doręczone i kiedy zastosowano środek egzekucyjny. Organ nadmienił, że w rozpatrywanej sprawie egzekucja administracyjna jest dopuszczalna i nie nastąpiło przedawnienie dochodzonych należności. Nie doszło do naruszenia art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem organy egzekucyjne badały dopuszczalność egzekucji, nadając tytułom wykonawczym klauzulę wykonalności. Nie były natomiast uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż naruszono zasady kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Dyrektor Izby Skarbowej wydał dwa różne postanowienia stwierdził, iż powołane przez skarżącą postanowienie z dnia 23 września 2003r. dotyczyło przedawnienia dochodzenia zobowiązań podatkowych, do których stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast kwestię przedawnienia składek na ubezpieczenie społeczne regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Z art. 24 tej ustawy wynika 10-letni termin przedawnienia należności z tytułu tych składek. Podkreślił, iż zaskarżone postanowienie jest wydane w innym przedmiocie, bowiem dotyczy stwierdzenia, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wniesiono z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji lub postanowienia organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji lub postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa, dlatego podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 tej ustawy (w poprzednim stanie prawnym art.32 § 1) zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania tytułu wykonawczego, o czym zobowiązany jest informowany w pouczeniu zawartym w tytule wykonawczym. Powyższy termin ma charakter terminu zawitego, co oznacza, iż czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie daty doręczenia tytułów wykonawczych.

Organ twierdzi, że część tytułów wykonawczych (od nr [...] do nr [...], nr [...] do nr [...] oraz Nr [...] oraz nr [...]) została doręczona stronie w dniu 18 października 1996r., a pozostała część w dniu 1 marca 2004r. Strona natomiast w piśmie z dnia [...] oraz w zażaleniu z dnia [...] kwestionuje doręczenie tytułów wykonawczych w dniu 18 października 1996r. Potwierdza natomiast doręczenie pięciu tytułów (według organu sześciu) w dniu 1 marca 2004r. Na brak określenia kiedy i komu zostały doręczone tytuły wykonawcze wskazała także w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Nie budzi wątpliwości, iż część tytułów wykonawczych rzeczywiście została doręczona w dniu 1 marca 2004r., co wynika z potwierdzenia odbioru. Wymaga wyjaśnienia, ile i które tytuły tego dnia doręczono.

W aktach administracyjnych znajdują się także kopie tytułów wykonawczych, na których widnieje jako data ich doręczenia 18 października 1996r. oraz nieczytelne podpisy osoby, która je odebrała. Na tytule wykonawczym nr [...] brak podpisu, jak również adnotacji, iż doręczono go pocztą. W oparciu o tak przekazany materiał dowodowy nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście tytuły wykonawcze zostały doręczone bezpośrednio zobowiązanej, czy też innej osobie, ale z zachowaniem trybu określonego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji brak należytego wyjaśnienia, że tytuły wykonawcze zostały skutecznie doręczone w dniu 18 października 1996r., a tym samym termin do wniesienia zarzutów upłynął z dniem 25 października 1996r. Kwestia powyższa wymaga zbadania i ustalenia komu doręczono tytuły wykonawcze w dniu 18 października 1996r. i czyj podpis został na nich złożony. Prawidłowe wyjaśnienie, czy sporne tytuły wykonawcze doręczono zgodnie z przepisami prawa, pozwoli rozstrzygnąć, czy rzeczywiście zarzuty zostały wniesione po terminie.

Drugim zagadnieniem, które wymaga rozważenia jest podnoszona przez stronę ocena charakteru pisma z dnia 5 marca 2004r. Sąd zauważa, że z materiału dowodowego nie wynika, czy zostało ono osobiście złożone w dniu 9 marca 2004r, czy też nadane pocztą w dacie wcześniejszej. Na wymienionym piśmie znajduje się wyłącznie pieczęć z datą wpływu do ZUS Oddział w G.

W związku z tym, Sąd nie może zweryfikować, czy zasadne jest stanowisko organu, iż zarzuty wniesiono z uchybieniem siedmiodniowego terminu, który upłynął odpowiednio w dniu 25 października 1996 r. oraz w dniu 8 marca 2004 r.

Ustalenia także wymaga, czy pismo z dnia 5 marca 2004r. (data wpływu 9 marca 2004r.) nie stanowi skargi w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się do organu nadzoru za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej.

W razie wątpliwości należy kwestię tę ustalić przy współudziale strony. Nie można wykluczyć, iż obok zarzutów, które mogły być złożone po upływie ustawowego terminu przewidzianego do ich wniesienia, zobowiązana wniosła skargę na czynności egzekucyjne.

Przy ustaleniu rzeczywistej woli zobowiązanej wyrażonej w poszczególnych pismach należy kierować się zasadami ogólnymi postępowania, w tym z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie którego organy obowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto, zgodnie z art. 9 tego kodeksu organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przyznać należy organom, że wcześniej W. Z. wręcz unikała kontaktu z organami egzekucyjnymi, jednakże to nie zwalnia organów od zachowania w postępowaniu egzekucyjnym wyżej wymienionych zasad postępowania, gdy strona zaczęła korzystać z przysługujących jej praw i występować aktywnie w tym postępowaniu.

Nie bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż organ egzekucyjny wydał postanowienie z dnia [...] Nr [...], którym umorzył postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej dokonanego zajęcia o numerach [...] do [...]. Postanowienie powyższe niewątpliwie zostało wydane na skutek pisma W. Z. z dnia 5 marca 2004r.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).