Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1047/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (sprawozdawca), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Magdalena Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi " A" S.A. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. – jako wierzyciel należności wynikających ze złożonych przez Spółkę "A" deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za [...] i [...] 2004 roku wystawił na podatnika :

- w dniu [...] 2004 roku tytuł wykonawczy o numerze [...] na należność główną w kwocie [...] złotych, dotyczącą deklaracji dla podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku,

- w dniu [...] 2004 roku tytuł wykonawczy o numerze [...] na należność główną w kwocie [...] złotych, dotyczącą deklaracji dla podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku.

W dniu [...] 2005 roku do [...] Urzędu Skarbowego w S. wpłynęły zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zgłoszone przez reprezentującego "A" S.A. pełnomocnika – radcę prawnego I. K.. Koncentrowały się one na dwóch kwestiach. Po pierwsze wskazano, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek zapłaty, a wobec tego dokonana na rzecz Spółki przez Komornika T. M. wpłata w wysokości [...] złotych tytułem podatku VAT za [...] 2004 roku, jako nienależna powinna zostać zaliczona na poczet należności podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności (art. 66 § 1 Ordynacji podatkowej). W tym przypadku powinny to być zobowiązania z tytułu podatku VAT za [...] i [...] 2004 roku. W dalszej kolejności przywołano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 roku (sygn. akt 45/01), wskazując, iż nadpłata powstała w związku z tym orzeczeniem winna zostać z urzędu zaliczona na poczet zaległości podatkowych. Na poparcie tej tezy przywołano treść art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając na podstawie art. 123 kpa w związku z art. 17, art. 18 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity w Dz. U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968 z późniejszymi zmianami) uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu wskazał, że nie sposób przyjąć, iż na skutek wskazanej wyżej wpłaty doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego za [...] i [...] 2004 roku. Dokonany w dniu [...] 2004 roku przelew kwoty [...] złotych należało bowiem potraktować jako rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku.

Zdaniem organu przywołane w zarzutach orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego odnosiło się do innego stanu faktycznego, który nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z tego też względu orzeczenie to nie mogło mieć wpływu na ocenę zaistniałych okoliczności, a tym samym nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Spółki wniósł o jego uchylenie oraz uznanie wniesionych zarzutów za zasadne. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że podatnik złożył deklarację dotyczącą podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku (deklaracja ta została złożona w dniu [...] 2005 roku). Wykazano w niej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] złotych. Nie wynikało z niej zatem żadne zobowiązanie podatkowe za wskazany wyżej okres. Z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów kpc są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika. Wobec tego, dokonany w dniu [...] 2004 roku przelew przez komornika przy Sądzie Rejonowym w G. nie mógł zostać potraktowany jako zapłata podatku należnego za miesiąc [...] 2004 roku, a tym samym wspomniana kwota winna zostać zaliczona na poczet zaległości podatkowych.

Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] , wydanym w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa oraz art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że z art. 99 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podatnicy o których mowa w art. 15 przywołanej ustawy są zobowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2 – 10 i art. 133. Z ust. 12 przywołanego przepisu wynika zaś, że zobowiązanie podatkowe przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Z kolei art. 26 § 1-2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Wobec tego podstawę do wszczęcia i prowadzenia egzekucji stanowi tytuł wykonawczy sporządzony według wzoru określonego w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W niniejszej sprawie, z uwagi na niewykonanie przez podatnika zobowiązania podatkowego za miesiąc [...] i [...] 2004 roku wystawione zostały wskazane wyżej tytuły wykonawcze. Równocześnie zaznaczono, że z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów kpa są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Wobec tego, przekazana w dniu [...] 2004 roku na konto Urzędu Skarbowego kwota [...] złotych z tytułu dostawy ruchomości powinna stanowić element rozliczenia w zakresie podatku należnego za [...] 2004 roku. Ponieważ podatnik nie ujął zobowiązania podatkowego z tytułu przedmiotowej dostawy w deklaracji VAT-7 za [...] 2004 roku, z tego też powodu organ wspomnianą kwotę zaliczył na poczet podatku należnego za ten miesiąc.

Przywołany natomiast przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 roku, sygn. akt K 45/01 nie odnosił się do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie – Spółka bowiem nie prowadziła długoterminowych przedsięwzięć o których w nim mowa, w związku z czym nie było podstaw do stwierdzenia, że wspomniane tytuły wykonawcze są obarczone wadą, o której mowa w art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki "A" domagał się uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej skargi pełnomocnik zarzucił :

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, "poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym",

- naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – poprzez "odmowę uznania wniesionych zarzutów za uzasadnione".

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że zgodnie z przepisami prawa podatkowego (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej) w razie powstania nadpłaty w podatku, organ podatkowy zobowiązany jest zaliczyć ją na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, a dopiero wówczas, gdy zaległości takich nie ma – zwrócić podatnikowi nadpłatę z urzędu, o ile podatnik nie zażąda zaliczenia nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wobec tego organy podatkowe winny zaliczyć na poczet zaległości podatkowych za miesiące [...] i [...] powstałą w [...] nadpłatę oraz nadpłaty za miesiące [...] – [...],[...] – [...],[...] 2000 roku oraz [...],[...],[...] i [...] 2001 roku powstałe na skutek wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 25 czerwca 2002 roku, sygn. akt K 45/01.

Następnie wskazał, iż komornik sądowy działając na podstawie § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług , do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 971), wystawił faktury dokumentujące dostawę towarów w imieniu i na rzecz podatnika uznając, że kwoty wynikające z tak wystawionych faktur są podatkiem, który powinien odprowadzić jako płatnik.

Zdaniem pełnomocnika komornik nie był uprawniony do odprowadzania na rachunek urzędu skarbowego żadnych kwot pieniężnych, a to z tego względu, że w deklaracji VAT – 7 za miesiąc [...] 2004 roku Spółka nie zadeklarowała żadnego zobowiązania podatkowego. W związku z tym, w niniejszej sprawie należało zastosować art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, który statuuje zasadę domniemania prawdziwości deklaracji podatnika. Skoro zatem skarżąca Spółka nie wykazała we wspomnianej deklaracji zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, to tym samym uznać należy, że zaliczenie wspomnianej kwoty, przekazanej przez komornika na poczet podatku za [...] 2004 roku, traktować należy jako błędne.

Dodatkowo pełnomocnik podniósł, iż wystawienie wspomnianych wyżej tytułów wykonawczych było wadliwe, w kontekście dokonanej przez komornika wpłaty. W dalszej części skargi przywołał liczne okoliczności, które zdaniem skarżącej Spółki przemawiałaby za uwzględnieniem w niniejszej sprawie wspomnianego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W szczególności podniósł, że w przypadku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, który stanowił podstawę do zapłaty podatku, wysokość nadpłaty wynika łącznie z wniosku o jej zwrot oraz ze skorygowanej deklaracji podatkowej. Wobec powyższego wydane w postępowaniu egzekucyjnym orzeczenia uznać należało za niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów wskazał, że z art. 99 ust. 1 Ordynacji podatkowej wynika, że podatnicy, o których mowa w art. 15 tej ustawy są zobowiązani składać w urzędzie skarbowy deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym, kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133 tej ustawy. W niniejszej sprawie poza sporem było istnienie zobowiązań podatkowych "A" S.A. z tytułu podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku – w kwocie [...] złotych oraz za [...] 2004 roku – w kwocie [...] złotych. Z uwagi na fakt, iż podatnik nie wywiązał się z nałożonych nań obowiązków, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wystawił w/w tytuły wykonawcze. Dokonany przez komornika sądowego w dniu [...]2004 roku przelew potraktowano jako uiszczenie podatku za miesiąc [...] 2004 roku z tytułu dostawy towarów. Nie można było wspomnianej kwoty zaliczyć na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące [...] i [...] 2004 roku, a to z tego powodu, iż komornik zobowiązany był, w oparciu o art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku z tytułu umowy dostawy, natomiast Spółka zobowiązana była do ujęcia tego podatku w deklaracji VAT-7 za miesiąc [...] 2004 roku. W tym kontekście nie mogły zostać uwzględnione, zawarte w skardze argumenty dotyczące zasady domniemania prawdziwości deklaracji podatkowej. Nietrafny był również, zdaniem organu, zarzut dotyczący wadliwości tytułów wykonawczych w związku z dokonaną przez komornika wpłatą, gdyż wspomniane tytuły wystawione zostały odpowiednio w dniu [...] 2004 roku oraz [...] 2004 roku zaś wspomniana kwota została przelana na konto urzędu skarbowego w dniu [...] 2004 roku.

Odnosząc się z kolei do argumentacji dotyczącej wspomnianego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2002 roku organ stwierdził, iż skarżąca błędnie wywodzi ze wspomnianego wyroku, iż na organie spoczywał obowiązek zaliczenia przez organ podatkowy nadpłaty na zaległe oraz bieżące zobowiązania podatkowe. Trybunał orzekł jedynie, że art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 95, poz. 1100) w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczenia kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w odniesieniu do kwestii związanych z brakiem regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy – zaufaniu do dotychczasowych przepisów –rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Powyższe oznacza, iż wspomniany przepis utracił moc obowiązującą, lecz jedynie w odniesieniu do regulacji przejściowych, nie zaś w całości. Wobec tego, skoro skarżąca Spółka nie prowadziła na rzecz zatrudnionych osób niepełnosprawnych długookresowych przedsięwzięć, o których mowa w przywołanym wyroku, to tym samym odmówiono stwierdzenia nadpłaty za wskazane wyżej miesiące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie będące przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że kwestią o zasadniczym dla przedmiotu niniejszej sprawy znaczeniu jest ustalenie, czy Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w G. – jako płatnik – był zobligowany do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży licytacyjnej nieruchomości ([...] 2004 roku) na rachunek bankowy [...] Urzędu Skarbowego w S. i czy kwota należnego podatku powinna stanowić element rozliczenia skarżącej Spółki w zakresie podatku VAT za [...] 2004 roku.

Zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami) wynika, że podatnicy o których mowa w art. 15 przywołanej ustawy są zobowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2 – 10 i art. 133. Niezłożenie tych deklaracji powoduje powstanie zaległości podatkowej, to zaś może stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o wystawiony przez wierzyciela tytuł egzekucyjny (art. 26 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity w Dz. U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968 z późniejszymi zmianami).

Ponieważ w omawianym stanie faktycznym doszło do powstania zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc [...] i [...] 2004 roku uzasadnionym było wystawienie przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. egzekucyjnych tytułów wykonawczych obejmujących wspomniane okresy.

W oparciu o tytuły wykonawcze wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania należnych Skarbowi Państwa kwot pieniężnych.

Z postanowienia wystawionego w dniu [...] roku (sygn. [...]) przez Komornika Sądowego wynika, że w dniu [...] 2004 roku zastawnik ("B" S.A. I O/C.) wniósł o sprzedaż nieruchomości w drodze przetargu publicznego. Sprzedaż ta dokonana została [...] 2004 roku, a podatek VAT od wspomnianej sprzedaży został przekazany na konto [...] Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] 2004 roku. Z treści art. 18 ustawy od towarów i usług wynika bowiem, że organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 roku, nr 110, poz. 968, z późniejszymi zmianami) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Ponieważ w niniejszej sprawie zastawnik – "B" S.A. I O/ C. wniósł o zbycie, w drodze przetargu publicznego, ruchomości należących do zastawcy – "A" S.A., to tym samym czynność ta podlegała opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, a komornik jej dokonujący zobowiązany był do obliczenia, pobrania i odprowadzenia tego podatku (art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług).

Wobec powyższego, przekazana na konto urzędu skarbowego kwota [...] złotych stanowiła kwotę należnego podatku od towarów i usług za [...] 2004 roku. W związku z tym, wskazanie w deklaracji podatkowej za miesiąc [...] 2004 roku nadpłaty podatku naliczonego nad należnym było nieuzasadnione, gdyż nie obejmowała ona wspomnianej sprzedaży ruchomości. Oparcie wniesionego w trakcie postępowania egzekucyjnego zarzutu na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie mogło zatem odnieść skutku. Zaliczenie wspomnianej kwoty na poczet zaistniałych zaległości podatkowych nie było bowiem możliwe, skoro w pierwszej kolejności winna ona pokryć bieżące zobowiązania. Zawarta w skardze argumentacja, zmierzająca do wykazania, jakoby w miesiącu [...] nie powstał dla skarżącej obowiązek podatkowy, w świetle wskazanych wyżej okoliczności, nie zasługiwała na uwzględnienie. Skoro bowiem komornik sądowy, w oparciu o przepis art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, zobowiązany był do obliczenia, pobrania oraz wpłacenia podatku z tytułu wspomnianej wyżej czynności, to tym samym, dokonanie przez niego przelewu wspomnianej kwoty było realizacją tego obowiązku. Zasadnie zatem organy obydwu instancji przyjęły, iż wspomniana kwota była podatkiem od towarów i usług za miesiąc [...] 2004 roku i nie mogła zostać zaliczona na poczet zaległości podatkowych za miesiąc [...] i [...] 2004 roku. W deklaracji podatkowej obejmującej miesiąc [...] 2004 roku wskazano co prawda nadwyżkę podatku naliczonego (kwota [...] złotych) nad podatkiem należnym ([...] złotych), jednakże skarżąca Spółka nie uwzględniła dokonanej w dniu [...] 2004 roku przez Komornika Sądowego sprzedaży ruchomości, która to czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż wystawione tytuły wykonawcze obarczone były wadą, gdyż w istocie zobowiązania w nich wskazane zostały zaspokojone. Tylko bowiem wówczas, gdy obowiązek został wykonany lub umorzony w całości lub w części, albo nastąpiło jego przedawnienie bądź też wygaśniecie lub nieistnienie zachodziłyby podstawy do uwzględnienia zarzutu (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W świetle poczynionych wyżej uwag nie budzi wątpliwości zasadność ich wystawienia oraz fakt, iż wspomniane zobowiązanie nie zostało wykonane przez stronę skarżącą, co dawałoby podstawę do uwzględnienia jej zarzutów.

Nietrafne są również argumenty dotyczące orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 roku, sygn. akt K 45/01. Wskazać bowiem trzeba, że w wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 oraz art. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 95, poz. 1100) w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej oraz pozbawia przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej przed upływem trzyletniego okresu przewidzianego, w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 roku (Dz. U. nr 123, poz. 776 i nr 160, poz. 1082, z 1998 roku nr 99, poz. 628, nr 106, poz. 668, nr 137, poz. 887, nr 156, poz. 1019 i nr 162, poz. 1118 i 1126 oraz z 1999 roku nr 49, poz. 486 i nr 90, poz. 1001) uprawnień określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 tegoż artykułu powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 roku, jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach.

Oznacza to, iż przywołane wyżej orzeczenie odnosi się wyłącznie do podmiotów prowadzących zakład pracy chronionej, które rozpoczęły realizację długofalowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie stwierdzono, aby skarżąca była podmiotem, który zatrudniając osoby niepełnosprawne rozpoczął realizację długofalowych przedsięwzięć na ich rzecz, co potwierdzone zostało przez organ podatkowy w decyzjach z dnia [...] roku, nr [...] (wydanych przed wystawieniem powołanych wyżej tytułów wykonawczych), którymi organ ten odmówił skarżącej Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń – maj, lipiec – [...],[...] 2000 roku oraz [...],[...],[...] i [...] 2001 roku. Oznacza to tym samym, iż przywołany wyżej wyrok nie miał zastosowania do zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji, a wobec tego, zawarta w skardze argumentacja dotycząca tego zagadnienia nie mogła zostać uwzględniona.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.