Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 673/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 21 ust.1, art. 23 ust.1 -4, art. 24 ust.1, art. 24ust. 2a, art. 26 ust.2
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: par. 12 ust.1, par. 36
journal: Dz.U. 2016 poz 1034
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 7, art. 61a par. 1, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 21 ust.1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Dnia 5 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , , Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 roku sprawy ze skargi F. B. i Z. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi R. P. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 26 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Pismem z 19 stycznia 2018 r. Z. i F. B. wnieśli do [...] Ośrodka Geodezji żądanie przywrócenia powierzchni oraz granic będącej ich własnością nieruchomości – działki ewidencyjnej nr 88/1 w obrębie [...] do stanu zgodnego z zapisami w księdze wieczystej, tj. tak, aby powierzchnia działki 88/1 wynosiła 0,2100 ha (21 arów), a nie jak obecnie wykazano w ewidencji gruntów 0,2112 ha. W uzasadnieniu swojego żądania powołali się na dowody w postaci: protokołu nr 1 z wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego z 14 listopada 2006 r., szkicu geodety C. K. dla działki 88/1, mapy prawnej nr [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 11 września 2006 r. oraz badania hipotecznego księgi wieczystej nr [...] wykonanego 8 maja 2001 r. przez geodetę uprawnionego B. C..

Prezydent Miasta Ł. decyzją [...] odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów polegającej na przywróceniu powierzchni działki nr 88/1 w obrębie [...] zgodnie ze stanem ujawnionym w dziale I księgi wieczystej nr [...].

Wnioskodawcy złożyli odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej pominięcie istotnych dokumentów źródłowych i dowolną zmianę powierzchni nieruchomości w stosunku do stanu prawnego. Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i o przywrócenie powierzchni działki nr 88/1 zgodnie ze stanem ujawnionym w dziale I księgi wieczystej nr [...].

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślili, iż wpisy w księdze wieczystej wiążą wszystkich, w tym organy administracji publicznej. Zdaniem skarżących pomiary wykonane przez geodetę C. K. bły wykonane prawidłowo i dokładnie. Skarżący wskazali, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne została uchwalona 17 maja 1989 r., natomiast szkic geodety C. K. powstał w roku 1975. Został on podpisany przez świadków: od wschodu – M. O.; od południa – E. M.; od zachodu L. T.. Od północy znajduje się ulica A. Skarżący stanęli na stanowisku, iż nikt nie ma prawa podważyć KW i jej dokumentów. Żyje były właściciel J. O., od którego skarżący kupili działkę nr 88/1, który może poświadczyć, jaką ma ona powierzchnię od początku. Żyje też świadek E. M.. Działka jest wrysowana do mapy zasadniczej [...] ([...]) z 1974 r., na której widnieje granica prawna [...] oraz znak siedliskowy [...], a także płot siedliskowy, na który została przesunięta na zachód granica prawna [...] przez geodetów: S. K. 27 sierpnia 1998 r., B. C. w 2001 r. oraz K. K. w 2006 r. Odwołujący wyjaśnili, że biegły K. sporządził protokół, do którego wpisali 5 zastrzeżeń na nieprawidłowe rozgraniczenie. [...] Ośrodek Geodezji nie rozpatrzył zastrzeżeń skarżących. Biegły sądowy 21 września 2006 r. sporządził mapę prawną nr [...] i złożył do zasobu geodezyjnego razem z protokołem oględzin.

Powołaną na wstępie decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania Z. i F. B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że skarżący żądają przywrócenia powierzchni działki oraz jej granic do stanu wykazanego w księdze wieczystej nr [...] i dokumentów tam załączonych. Jak ustalono, wpisy w dziale I przedmiotowej księgi wieczystej powstały w oparciu o wypis i wyrys z ewidencji gruntów sporządzony 22 stycznia 1976 r., na którym powierzchnię działki nr 88/1 wykazano jako 21 arów. Wskazano, że ewidencja gruntów i budynków podlega systematycznej aktualizacji. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat obejmujących okres od założenia ewidencji gruntów do chwili obecnej przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uległy zmianie, a wraz z nimi także zapisy w bazie danych ewidencji gruntów.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w 1976 r. (data sporządzenia wyrysu) obowiązywał dekret z 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków oraz akt wykonawczy do dekretu – zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 zarządzenia ogólny obszar działki na terenach gromad należało podawać z dokładnością zapisu do 100 m2 (0,01 ha). Stąd w rejestrze ewidencji gruntów z tego okresu powierzchnię działki nr 88/1 określono jako 0,21 ha (21 arów). Podstawą do obliczenia powierzchni działki był szkic polowy sporządzony w 1975 r. przez geodetę C. K. na potrzeby postępowania uwłaszczeniowego prowadzonego w oparciu o ustawę z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Szkic ten zawiera jedynie uproszczony rysunek granic działek powstałych w wyniku podziału dawnej działki nr 88, bez danych pozwalających na usytuowanie położenia punktów granicznych działek względem poziomej osnowy geodezyjnej, czy chociażby trwałych punktów odniesienia. Ponadto obliczenia pola powierzchni poszczególnych działek na szkicu dokonano również w uproszczeniu, poprzez uśrednienie długości boków czworokątów i przyjęcie, że granice poszczególnych działek tworzą figury prostokątów. Tak obliczone powierzchnie działek podlegały dalszemu wyrównaniu do powierzchni ewidencyjnej działki ujawnionej w ewidencji gruntów przed podziałem nieruchomości.

Uchwałą Rady Narodowej Miasta Ł. z 29 czerwca 1987 r. Nr [...] w sprawie zmiany granic miasta Ł. włączono do dzielnicy B. z gminy A. m.in. obszar wsi Z., na którym zlokalizowana jest działka nr 88/1 należąca do skarżących. W latach 1989 – 1990 na przedmiotowym obszarze przeprowadzone zostały pomiary sytuacyjno - wysokościowe w celu aktualizacji mapy zasadniczej oraz odnowienia ewidencji gruntów. Granice działek w myśl § 10 pkt 1 zarządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków ustalono według faktycznego stanu władania, stwierdzonego na gruncie, zaś powierzchnie działek wykazano z precyzją zapisu do 1 m2 (0,0001 ha) zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 1 zarządzenia. Powierzchnia działki nr 88/1 w tak ustalonych granicach, opisanych za pomocą współrzędnych punktów załamania granic, wynosiła 0,2131 ha. Właściciel nieruchomości nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do powyższych danych, co potwierdził podpisem złożonym w protokole.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że równolegle do prac związanych z odnowieniem ewidencji gruntów, dla nieruchomości graniczącej od strony zachodniej z działką nr 88/1, opracowano dokumentację geodezyjną mapy do celów prawnych przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], która stanowiła podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z 9 września 1991 r. oraz z 10 września 1991 r. o nieodpłatnym zwrocie nieruchomości oznaczonych działkami nr 87/1 i 87/2. W opracowaniu tym przebieg granicy wspólnej dla działki 88/1 oraz działek 87/1 i 87/2 wykazano odmiennie niż w operacie odnowienia ewidencji gruntów nr 1/55/91.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaznaczył również, że w latach 2005-2006 przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów dla obrębu ewidencyjnego [...] miasta Ł., wykazując przebieg granic działek ewidencyjnych zgodnie z § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Współrzędne punktów granicznych zachodniej granicy działki nr 88/1 (tj. punktów nr [...], [...] i [...]) wykazano na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] wykorzystanej do wydania ww. ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta Ł. z 9 września 1991 r. oraz z 10 września 1991 r., natomiast współrzędne punktów granicznych wschodniej granicy działki nr 88/1 (tj. punktów nr [...], [...], [...] [...]) wykazano na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego pod nr [...] wykorzystanej do wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział działki nr 88/2 z 28 listopada 1989 r. wydanej przez Urząd Dzielnicowy Ł.-Ś.. Powyższe opracowania geodezyjne wraz z wydanymi na ich podstawie decyzjami administracyjnymi ustaliły stan prawny nieruchomości graniczących z działką nr 88/1. W powyższych opracowaniach nastąpiło jednocześnie ustalenie wszystkich punktów załamania granic działki nr 88/1, jako punktów leżących na granicach wspólnych czy to z działkami nr 87/1 i 87/2 od strony zachodniej, czy z działkami nr 88/5 i 88/6 od strony wschodniej. W tak ustalonych granicach powierzchnia działki nr 88/1 wyniosła 0,2112 ha.

Organ rozpatrujący odwołanie zauważył dalej, że podczas wyłożenia projektu operatu z prac modernizacyjnych do wglądu zainteresowanych, F. B. zgłosił uwagi dotyczące powierzchni działki nr 88/1, wskazując na jej niezgodność z powierzchnią z aktu notarialnego (21 arów) oraz informując o toczącym się postępowaniu rozgraniczeniowym z działką nr 87/1. Zgłoszone przez właściciela wątpliwości wyjaśniono w piśmie z 5 grudnia 2006 r. Jednocześnie, nie znajdując przesłanek do ujawnienia w operacie ewidencji gruntów powierzchni działki nr 88/1 jako 21 arów oraz mając na względzie przepisy § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, wskazujące że spory graniczne nie wstrzymują czynności związanych z założeniem ewidencji, rozstrzygnięto o odrzuceniu zgłoszonych uwag. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 24a pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, 28 listopada 2006 r. projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, co zostało ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Ł. Nr [...] z[...] Natomiast 8 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. III Wydział Cywilny wydał postanowienie sygn. akt [...] o rozgraniczeniu i wydaniu nieruchomości. W powyższym orzeczeniu Sąd ustalił m.in. iż granica działki nr 87/1 przebiega przez punkty nr [...] i [...], wykazane w opracowaniu geodezyjnym nr [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego K. K.. Na tym odcinku jest to granica wspólna z działką nr 88/1 skarżących. Współrzędne punktów granicznych nr [...] oraz [...] w opracowaniu nr [...] zostały przyjęte zgodnie z wcześniejszym opracowaniem nr [...], które stanowiło podstawę do wykazania przebiegu granicy w zmodernizowanej ewidencji gruntów. Orzeczenie Sądu z dnia 8 lutego 2008 r. potwierdziło, iż przebieg granicy pomiędzy powyższymi punktami wykazany w operacie ewidencji gruntów jest zgodny ze stanem prawnym.

Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uznał, że żądanie przywrócenia w ewidencji gruntów budynków powierzchni działki nr 88/1 w obrębie [...] do stanu wykazanego w księdze wieczystej nr [...] nie może zostać uwzględnione. Podkreślił, że podstawą oznaczenia nieruchomości w dziale I księgi wieczystej - w tym jej obszaru - zgodnie z przepisami obowiązującymi obecnie, jak i w chwili zakładania księgi dla przedmiotowej nieruchomości są dane z ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości). Przepisy art. 27 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 ze zm.) przewidują tryb postępowania w przedmiocie sprostowania oznaczenia nieruchomości przed sądem prowadzącym księgę wieczystą w razie stwierdzenia niezgodności danych ewidencji gruntów budynków z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej. Jednocześnie powszechnie jest przyjęte w orzecznictwie, że elementy oznaczenia nieruchomości nie są objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa, ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Powierzchnia określona w akcie własności ziemi, akcie notarialnym, czy księdze wieczystej, nie tworzy stanu prawnego tej nieruchomości i może ulec zmianie na skutek różnych zdarzeń prawnych lub zaszłości faktycznych, bądź zastosowania dokładniejszych technik pomiaru. Poza tym załączony do akt księgi wieczystej wypis i wyrys z ewidencji gruntów jest dokumentem archiwalnym, poświadczającym stan istniejący w ewidencji gruntów w dniu jego wydania. Nie stanowi natomiast dowodu w oparciu, o który mogłaby nastąpić aktualizacja operatu ewidencyjnego w chwili obecnej. Natomiast pole powierzchni działki ewidencyjnej jest kwestią pochodną w stosunku do określonych wcześniej granic; w myśl § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, oblicza się je na podstawie współrzędnych, o których mowa w § 61, i określa się w hektarach z precyzją zapisu do 0,0001 ha. Przy czym przebieg granic, jak i powierzchnia działki ewidencyjnej powinna wynikać z dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zaznaczył następnie, że skarżący domagając się dokonania zmian w ewidencji gruntów odnoszących się do przebiegu granic oraz powierzchni działki nr 88/1, nie przedstawili żadnych dokumentów wyszczególnionych w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dokumentem takim bowiem nie jest ani szkic geodety C. K. z 1975 r., który nie spełnia powyższych standardów, a tym samym nie może stanowić podstawy ujawnienia granic działki nr 88/1 w ewidencji gruntów, ani kopia mapy zasadniczej arkusz 35-(16-c), która nie zawiera danych niezbędnych do wyniesienia granic nieruchomości w terenie, nie spełnia obecnych standardów technicznych, a także stanowi materiał archiwalny, który nie może stanowić podstawy aktualizacji bazy ewidencji gruntów. W trybie aktualizacji danych nie można bowiem uwidaczniać zmian nieobjętych nowym zdarzeniem prawnym rozumianym jako zdarzenie powstałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Poza tym uwagi złożone do protokołu nr 1 z 14 listopada 2006 r. z wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego zostały odrzucone ze względu na brak merytorycznych podstaw do ich uwzględnienia. Samo bowiem zgłoszenie uwag bez powołania się na dokumenty geodezyjne, spełniające odpowiednie standardy, umożliwiające weryfikację kwestionowanych danych, nie mogło stanowić podstawy zmiany zapisów ani podczas modernizacji ewidencji gruntów, ani w obecnym postępowaniu.

Organ zaakcentował, że podczas modernizacji w 2006 r. granice działki nr 88/1 ujawniono według stanu prawnego wynikającego z ostatecznych decyzji z lat 1989-1991 i sporządzonych na ich potrzeby operatów geodezyjnych nr [..] i [...], nie zaś jak sugerują skarżący w pismach z 30 listopada 2017 r. i 19 stycznia 2018 r., na podstawie operatu [...]. W tym miejscu organ wyjaśnił, że opracowanie geodezyjne nr [...] przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 3 października 2006 r. zostało sporządzone na zlecenie sądu przez biegłego sądowego z zakresu geodezji i kartografii K. K. na potrzeby postępowania o rozgraniczenie nieruchomości sygn. akt [...]. Zauważył również, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Okręgowego w Ł., III Wydziału Cywilnego Odwoławczego sygn. akt [...], [...] z 24 czerwca 2009 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. z 8 lutego 2008 r. sygn. akt [...] w sprawie rozgraniczenia, wynika, że sądy dokonały szczegółowej analizy zarzutów zgłaszanych przez Z. i F. B. m.in do protokołu ustalenia granic załączonego do operatu [...] i nie uznały ich za zasadne.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego skarżący domagali się unieważnienia mapy sytuacyjnej [...] przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 3 października 2006 r. Ponadto skarżący kwestionowali prawidłowość przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego działki 88/1, powołując się na zastrzeżenia złożone przez nich do protokołu z oględzin nieruchomości sporządzonego 11 września 2006 r. przez geodetę K. K..

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie.

Pismem z 4 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżących w uzupełnieniu skargi decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz poprzedzającą ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. zarzucił:

I rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 7 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez:

a) niepodjęcie przez organy administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności do wyjaśnienia kwestii aktualności informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki 88/1 oraz operatu ewidencyjnego w zakresie zgodności z aktualnym stanem powierzchni ww. nieruchomości skarżących oraz właściwości posadowienia znaków geodezyjnych;

b) naruszenie obowiązku zebrania materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji akt księgi wieczystej działki nr 1/88 w obrębie [...] KW [...] na okoliczność zastosowania przepisu art. 24 ust. 2a pkt 1d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 24 ust. 2a pkt 1 b w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz braku oględzin nieruchomości pod kątem posadowienia aktualnego znaków geodezyjnych określających położenie punktów osnowy geodezyjnej dla nieruchomości skarżących;

c) naruszenie obowiązku rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i dokonanie oceny tego materiału w sposób błędny poprzez przyjęcie a priori, że dokumentacja przyjęta do operatu ewidencyjnego jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy i powierzchnią działki pomimo, iż zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wyciągnięcie odmiennych wniosków, w szczególności w sytuacji możliwych przesunięć znaków i osnów geodezyjnych.;

2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku podania zarówno w uzasadnieniu decyzji I instancji, jak i w uzasadnieniu decyzji II instancji podstaw dowodowych, na których oparły się organy przyjmując, iż operat ewidencyjny był systematycznie aktualizowany skoro nieruchomość skarżących nie była przedmiotem pomiarów powierzchni od roku 1975, a skarżący podnosili przesunięcie znaków geodezyjnych, oraz dlaczego i na jakiej podstawie organy odmówiły wiarygodności twierdzeniom skarżących o tym, że powierzchnia ich nieruchomości jest inna niż ujęta w operacie ewidencyjnym, przez co uznać należy iż uzasadnienia obu decyzji nie spełniają wymogów ustawowych określonych w przepisach, co sprzeczne jest z zasadą przekonywania określoną w art. 11 k.p.a.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

art. 24 ust. 2a pkt 1d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie i niepodjęcie aktualizacji danych z urzędu w sytuacji wiedzy organu o błędnych informacjach odnośnie powierzchni nieruchomości i możliwych przyczynach błędów wynikających z przesunięć znaków i osnów geodezyjnych;

2) art. 24 ust. 2a pkt 1 b w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 c ustawy Prawo geodezyjne i

kartograficzne poprzez niezastosowanie i niepodjęcie z urzędu aktualizacji danych w sytuacji niezgodności danych z danymi zawartymi w księdze wieczystej nieruchomości oraz informacjami z postępowania rozgraniczeniowego;

3) art. 24 ust. 2a pkt 1a w zw. z art. 24 ust. 2b pkt 1 b ustawy Prawo geodezyjne i

kartograficzne poprzez niezastosowanie i brak aktualizacji, jeżeli zmiana informacji wynika z przepisów prawa;

4) naruszenie art. 24 ust. 2b pkt b i pkt h ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie i brak aktualizacji informacji w oparciu o dane zawarte w księdze wieczystej nieruchomości, oraz w oparciu o dokumentację przedstawioną przez skarżących w toku postępowania;

5) naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie i brak aktualizacji osnowy geodezyjnej i faktycznego rozmieszczenia punktów geodezyjnych nieruchomości skarżących, pomimo podnoszenia przez nich, że punkty te przemieszczono;

6) naruszenie § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez zaniechanie obowiązku utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności w sytuacji zgłaszania przez skarżących uzasadnionych wątpliwości co do właściwego posadowienia osnów geodezyjnych punktów geodezyjnych oraz dokumentacji sporządzonej na podstawie tych osnów;

7) naruszenie § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 9 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez zaniechanie zastąpienia danych niezgodnych danymi zgodnymi ze stanem faktycznym jak również zaniechanie wyeliminowania danych błędnych.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania i załatwienia po przeprowadzeniu wnikliwego dowodowego postępowania administracyjnego w sprawie, w szczególności w zakresie dokonania aktualizacji posadowienia osnów i znaków geodezyjnych. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W przypadku zaś stwierdzenia, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej "p.p.s.a.", wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji administracyjnych. Poza tym pełnomocnik zwrócił się o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu wedle norm przepisanych, wskazując że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących nieważnością tych decyzji, nie stwierdził także naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Tytułem wstępu wskazać należy, że zgłoszone przez stronę w skardze inicjującej przedmiotowe postępowanie żądanie unieważnienia mapy sytuacyjnej do celów prawnych nr [...], pozostaje bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania, w którym kontroli sądu poddana została decyzja odmawiająca wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków polegających na przywróceniu powierzchni działki skarżących oraz jej granic do stanu ujawnionego w księdze wieczystej. Ponadto jak trafnie w odpowiedzi na skargę wskazuje organ żądanie tej treści skarżący wnieśli wcześniej do Prezydenta Miasta Ł., który postanowieniem z 23 października 2017 r. na podstawie art. 61 a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – dalej "k.p.a.", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia powyższej mapy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Z. i F. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 27 września 2018 r. skargę tę oddalił.

Podobnie zgłaszane przez skarżących zarzuty dotyczące nieprawidłowości mających w ich ocenie miejsce w toku postępowania rozgraniczeniowego przed sądem powszechnym nie mogą podlegać rozpoznaniu w tym postępowaniu. Dotyczą one bowiem postępowania rozgraniczeniowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. III Wydział Cywilny z 8 lutego 2008 r. sygn. akt [...].

Przechodząc do oceny kontrolowanej decyzji wskazać należy, że podstawę prawną zawartego w niej rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficznego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.2101 ze zm.) zwane dalej "p.g.i k.." oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoje Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1034 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.i.k. przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.i.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą, a także położenia budynków, ich przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych. Powyższe informacje, zgodnie z art. 24 ust. 1 p.g.i.k., zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego m.in. wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a nadto zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

Zgodnie zaś z art. 24 ust. 2a p.g.i.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określa wydane - na podstawie art. 26 ust. 2 p.g.i.k. - rozporządzenie z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W myśl § 12 ust.1 rozporządzenia prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie:

1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych,

2) prawomocnych orzeczeń sądowych,

3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali,

4) ostatecznych decyzji administracyjnych,

5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych,

6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2.

Zgodnie z treścią § 36 wymienionego rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków,

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji,

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

W tym miejscu należy także zaznaczyć, iż ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji będącym odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego danej nieruchomości. Zawiera ona dane wynikające z tytułu własności lecz nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości. Potwierdza ona jedynie stan prawny zaistniały wcześniej. Ewidencja gruntów pełni wyłącznie funkcje informacyjne – techniczne. Nie rozstrzyga natomiast sporów o prawa do gruntów ani nie nadaje tych praw. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do władania nieruchomością. Decyzja w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji nie może rozstrzygać żadnej kwestii spornej związanej z ustaleniem tytułu własności. Pogląd uznać należy za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 1993r. w sprawie sygn. akt II S.A. 1155/92 publ. w ONSA nr 2 z 1994r. poz.61, z 20 sierpnia 1998r. w sprawie sygn. akt II S.A. 766/98 (Lex nr 41298), z dnia 27 października 1998r. w sprawie sygn. akt II S.A. 1094/98 (Lex nr 41305), z dnia 20 listopada 1998r. w sprawie sygn. akt II S.A. 914/98 (Lex nr 41816) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 25 października 2007r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 557/07 (Lex nr 440495) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 czerwca 2007r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 698/07 (Lex nr 351329). Ewidencja gruntów jest bowiem tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej, który powinien być utrzymywany w stałej aktualności co do stanu faktycznego i prawnego. Podkreślić należy, iż zmiany w ewidencji gruntów wprowadza się tylko na podstawie tytułów prawnych wykazanych w odpowiednich dokumentach czyli na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych oraz na podstawie innych dokumentów wymienionych w art. 23 ust. 1 – 4 p.g.i k. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2007 r. IV SA/Wa 301/07 i wyrok NSA z dnia 10 października 2008 r. I OSK 1696/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Podmiot zgłaszający zmiany w ewidencji obowiązany jest dostarczyć dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian, przy czym, co niezwykle istotne w rozstrzyganej sprawie, muszą to być dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanych danych. Innymi słowy zapis w ewidencji może być zmieniony tylko na podstawie później wydanych dokumentów urzędowych, przedstawiających w sposób odmienny od istniejącego w ewidencji zapisu stan prawny danego gruntu. Nie można natomiast zmienić zapisu w ewidencji w oparciu o dokumenty sporządzone wcześniej tzn. przed wprowadzeniem do ewidencji kwestionowanych zapisów. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 14 listopada 2007r. w sprawie sygn. akt I OSK 1488/06, z 11 marca 2008r. w sprawie sygn. akt I OSK 350/07, z 17 kwietnia 2012r. w sprawie sygn. akt I OSK 494/11, z 10 lutego 2003r. w sprawie sygn. akt. II SA 1478/01, z 7 grudnia 2007r. w sprawie sygn. akt. I OSK 1716/06- dostępne CBOSA.

Z przepisu § 36 rozporządzenia z 29 marca 2001r. wynika, że w ewidencji gruntów wykazuje się przebieg granic działek ewidencyjnych na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej w postępowaniach określonych w tym przepisie. Tylko zatem w oparciu o dokumentację przyjętą do zasobu geodezyjnego można wykazać w ewidencji przebieg granic działek ewidencyjnych.

Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że zachodnia granica działki nr 88/1 została wykazana w ewidencji na podstawie mapy do celów prawnych przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], która stanowiła podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...]. oraz z [...] o nieodpłatnym zwrocie nieruchomości oznaczonych numerami 87/1 i 87/2. Wschodnia granica nieruchomości skarżących wykazana została na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego pod nr [...] wykorzystanej do wydania ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział działki nr 88/2. Organ podkreślił także, że spór dotyczący przebiegu granicy między nieruchomościami nr 88/1 i 87/11 został rozstrzygnięty w postępowaniu przed sądem powszechnym. Postanowieniem z 8 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy dla Ł.-.Ś w Ł. III Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt [...] orzekł o rozgraniczeniu. Mapa do celów prawnych sporządzona na potrzeby tego postępowania nr [...] i przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 11 września 2006 r., potwierdza prawidłowość przebiegu granicy pomiędzy działką skarżących, a działką 87/1 od strony zachodniej wykazaną na podstawie dokumentacji geodezyjnej- mapy do celów prawnych przyjętej do zasobu pod nr [...]- stanowiącej podstawę wydania decyzji Prezydenta Miasta Ł. z [...]. o zwrocie nieruchomości. Zatem w tym zakresie brak jest podstaw do wnioskowanych przez stronę skarżącą zmian, mimo kwestionowania przez stronę skarżącą prawidłowości mapy nr [...]. Dokumentacja geodezyjna wytworzona na potrzeby postępowania rozgraniczeniowego toczącego się przed sądem powszechnym mogła bowiem być kwestionowana wyłącznie w toku postępowania rozgraniczeniowego. Po jego zakończeniu wraz z rozstrzygnięciem sądu powszechnego w sprawie rozgraniczenia działek 87/1 i 88/1 została przez organy geodezyjne prawidłowo włączona do zasobu geodezyjnego jako tworząca nowy stan prawny rozgraniczanych nieruchomości.

W rozstrzyganej sprawie skarżący żądają ustalenia przebiegu granic swojej nieruchomości także w oparciu o szkic polowy sporządzony przez geodetę C.K. w 1975 roku oraz badanie hipoteczne księgi wieczystej. Jak to jednak zostało wskazane powyżej, wykazanie przebiegu granic działek w ewidencji jest możliwe jedynie na podstawie dokumentów późniejszych niż te, w oparciu o które obecny stan ewidencyjny został uwidoczniony oraz wyłącznie na podstawie dokumentów wymienionych w art. 23 p.g.i k. Skarżący nie przedstawili takich dokumentów. Brak było zatem podstaw do wprowadzania żądanych zmian w ewidencji gruntów. W rozstrzyganej sprawie od czasu nabycia przez skarżący spornej nieruchomości tj. od roku 1975 do ewidencji wprowadzone zostały dane wynikające z prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o rozgraniczeniu z 8 lutego 2008 r. sygn. akt [...], ostatecznych decyzji z [...] o nieodpłatnym zwrocie nieruchomości oznaczonych jako działki nr 87/1 i 87/2 oraz ostatecznej decyzji z 28 listopada 1989 r. zatwierdzającej podział działki nr 88/2, które ukształtowały aktualny stan prawny nieruchomości skarżących.

Skarżący utrzymują ponadto, że w toku modernizacji ewidencji gruntów w latach 2005-2006 w zakresie dotyczącym należącej do nich działki ewidencyjnej nr 88/1 nastąpiła niedopuszczalna zmiana w ewidencji grantów polegająca na zwiększeniu powierzchni ich nieruchomości o 12 metrów. Jak to zostało już wskazane w toku wcześniejszych rozważań postępowanie ewidencyjne, w tym modernizacja ewidencji, służy ewidencji danych o gruntach i ma charakter informacyjny. Modernizacja ewidencji gruntów nie może służyć do dokonywania zmian granic nieruchomości, powyższe nie oznacza jednak, że nie jest dopuszczalna zmiana powierzchni działki wykazana w ewidencji. Skarżący podnoszą, że po modernizacji ewidencji, nowo obliczona powierzchnia działki 0.2112 ha jest niezgodna z treścią aktu notarialnego dokumentującego nabycie ich nieruchomości (w akcie jako powierzchnię działki wskazano 21 arów). W ocenie sądu tego typu rozbieżności są jak najbardziej możliwe i całkowicie dopuszczalne. W ewidencji gruntów wskazuje się powierzchnię gruntów obowiązującą aktualnie. Jeżeli powierzchnia działki obliczona została za pomocą dokładniejszej metody, oraz z większą dokładnością, w związku z włączeniem obszaru Z. na którym zlokalizowana jest działka skarżących w granice administracyjne miasta czego konsekwencją jest obowiązek podawania powierzchni nieruchomości z dokładnością do 1 m2, to nie ma podstaw do utrzymywania w ewidencji nieaktualnego już wpisu. Wpis w dziale I księgi wieczystej, w którym wskazuje się m.in. powierzchnię nieruchomości, nie korzysta z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g i k. podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków co oznacza, że nie dane zawarte w dziale I księgi wieczystej są podstawą do zmian w ewidencji gruntów, lecz dane zawarte w tej ewidencji są podstawą do dokonania zmian oznaczania nieruchomości w księdze wieczystej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 listopada 1997 r., sygn. akt II CKC 110/97, publ. w LEX nr 32492, Prok i Pr - akt 1998/5/28, wyrok WSA w Kielcach z 21 grudnia 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 634/07- dostępny w CBOSA). W tym zakresie organ prawidłowo wskazał stronie na możliwość skorzystania z przewidzianego w art. 27 ustawy o księgach wieczystych i hipotece trybu sprostowania oznaczenia nieruchomości. Powołany art. 27w ustępie 1 stanowi, że w razie niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości; dalsze ustępy tego artykułu mówią o możliwości i trybie sprostowania z urzędu.

Sąd uznał za całkowicie zasadnie i usprawiedliwione stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazujące, że poprzednio ujawniona w ewidencji powierzchnia wynikała z odmiennego jej obliczenia w dokumentacji sporządzonej w 1975 roku dla ewidencji grantów na obszarze gromad oraz uproszczonego charakteru szkicu polowego z 1975 r.

W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. Sformułowane przez pełnomocnika skarżących zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w istocie nie dotyczą przedmiotu niniejszego postępowania, w którym to strona wystąpiła z wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji nieruchomości. W kontekście dokonanej powyżej oceny wniosku skarżących nieprozumieniem jest formułowanie pod adresem organów zarzutów niedokonania aktualizacji danych ewidencyjnych z urzędu.

W ocenie sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zostało przeprowadzone rzetelne postępowanie dowodowe, którego wyniki są rezultatem zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, z którego następnie wyciągnięto wnioski odpowiadające logice i zasadom doświadczenia życiowego. Sama zaś okoliczność, że ustalenia zapadłe w wyniku tego postępowania nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących nie przesądza o tym, aby organy dopuściły się zarzucanego przez pełnomocnika skarżących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 k.p.a.

Reasumując, jak to zostało wskazane powyżej granice działki skarżących zostały wykazane w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Powyższe opracowania geodezyjne wraz z wydaniami na ich podstawie decyzjami administracyjnymi i postanowieniem sądu powszechnego ustaliły stan prawny nieruchomości graniczących z działką skarżących. W tak ustalonych granicach powierzchnia działki nr 88/1 wyniosła 0,2112 ha. Skarżący w toku postępowania nie przedstawili żadnych dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany danych ewidencyjnych wobec powyższego organy prawidłowo odmówiły dokonania zmian w oparcie ewidencji gruntów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono zgodnie z art. 250 p.p.s.a., w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714).

EC