Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2568/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 194 ust. 5 i 7, art. 196
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. IV SA/Wa 2568/20

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej WIOŚ) z [...] czerwca 2020 r., nr [...], wydaną w trybie art. 194 ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r., poz. 797 ze zm. - zwanej dalej "ustawą o odpadach"), wymierzającą R. L., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. L., ul. K. [...], [...] L., administracyjną karę pieniężną w wysokości 6.000,00 zł za gospodarowanie w 2018 r. odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach.

Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. Skarżący, zgodnie z warunkami posiadanej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2014 r., nr [...], pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zezwolenie na przetwarzanie odpadów w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, zlokalizowanej w R. przy ul. P. [...] - miał zezwolenie na przetworzenie w okresie jednego roku 7.000,00 Mg odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* (zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy) oraz na wytworzenie w ciągu roku 5 840,00 Mg odpadów o kodzie 16 01 17 (metale żelazne) i 8,00 Mg odpadów niebezpiecznych o kodzie 13 02 06* (syntetyczne oleje silnikowe przekładniowe i smarowe). Kontrola przeprowadzona na podstawie analizy prowadzonej przez Skarżącego ewidencji odpadów (kart przekazania odpadów, kart ewidencji odpadów, kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji) wykazała, że w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. do stacji demontażu pojazdów w R. zostało przyjętych do przetworzenia 12.478,433 Mg odpadów o kodzie 16 01 04*, tj. o 5.478,433 Mg więcej, niż ilość określona we wskazanej decyzji Marszałka Województwa [...], co stanowiło naruszenie pkt 4.1 tej decyzji. Ponadto wytworzono większe niż ilości dopuszczone do wytworzenia, wskazane w decyzji zezwalającej ilości odpadów o kodzie 16 01 17 (8.781,492 Mg) i odpadów o kodzie 13 02 06* (26,018 Mg), co stanowiło naruszenie pkt 2.1 tej decyzji zezwalającej. Przytoczone naruszenia zostały zamieszczone w protokole kontroli nr [...] i stanowiły podstawę wydania zaskarżonych decyzji obu instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] września 2020 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska szczegółowo wyjaśnił na czym polegało naruszenie popełnione przez Skarżącego (przyjęcie do przetworzenia większej ilości odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 01 04* niż dopuszczalna do przetworzenia ilość tych odpadów w ciągu roku określona w posiadanym zezwoleniu, wytworzenie większej ilości odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych o kodzie 13 02 06* niż ilości wskazane w decyzji Marszałka Województwa [...]), których punktów decyzji te naruszenia dotyczyły (pkt 4.1 i pkt 2.1) oraz jakimi przesłankami kierował się przy wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 6 000,00 zł, zgodnie z art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono, dlaczego pojazdy wycofane z eksploatacji zostały zaklasyfikowane jako odpady niebezpieczne, jakie niebezpieczne odpady wytwarzane są podczas demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (m.in. oleje hydrauliczne, silnikowe i smarowe, paliwa, katalizatory, baterie i akumulatory, zbiorniki z gazem, elementy zawierające PCB, zużyte urządzenia zawierające freony, elementy zawierające materiały wybuchowe, elementy zawierające rtęć) oraz jakie zagrożenie (m. in. zwiększenie ryzyka wystąpienia awarii i/lub pożaru, możliwość wycieków substancji niebezpiecznych i przenikania do środowiska substancji niebezpiecznych i szkodliwych oraz zanieczyszczenie środowiska) może powodować przyjęcie większej ilości odpadów o kodzie 16 01 04* do stacji demontażu pojazdów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w zaskarżonej decyzji odniósł się również do kwestii braku możliwości zastosowania art. 189f § 1 i § 2 k.p.a., wyjaśniając przesłanki uniemożliwiające odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, w myśl tego przepisu oraz do zarzutu naruszenia przez Organ I. instancji zasady proporcjonalności w ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej. We wniesionej skardze pełnomocnik Skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez jego wadliwe zastosowanie i oparcie decyzji wyłącznie na okoliczności dotyczącej ilości przetworzonych przez Stronę odpadów bez uwzględnienia właściwości odpadów, możliwości wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy; - naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe, lakoniczne uzasadnienie decyzji, nieodpowiadające tym wymogom; - naruszenie przepisów postępowania, w postaci art. 189f § 1 pkt 1 oraz 189f § 2 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., przez ich błędną wykładnię i niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Organ I. instancji nie odstąpił od nałożenia kary administracyjnej. Pełnomocnik Skarżącego podał, że w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono na czym miało polegać stworzenie przez Skarżącego potencjalnego zagrożenia zanieczyszczenia środowiska oraz zagrożenia dla ludzi i ich zdrowia, co stanowi wadę decyzji powodującą konieczność jej uchylenia. Z uzasadnienia decyzji zarówno Organu I. jak i II. instancji nie wynika też, jakie niebezpieczne odpady zostały przetworzone przez Skarżącego, w jakiej ilości i jakie oraz dla kogo zagrożenie mogły stanowić i na czym miało ono polegać. Wbrew twierdzeniom zaskarżonej decyzji (str. 5), nie wskazano dokładnej ilości konkretnych odpadów, które miałyby mieć wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko. Pełnomocnik podkreślił, że Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a Strona zaprzestała naruszania prawa. Wobec tego skoro cel został osiągnięty, a Skarżący usunął naruszenia prawa i przekazał poprawne dane logowania do systemu monitoringu wizyjnego, to powinno dojść do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej. Środki użyte przez Organ, jak dowodzi skarga, powinny mieć jak najmniej dolegliwy charakter. Wymierzenie zaś kary administracyjnej w wysokości 6.000,00 zł za naruszenie prawa, które zostało usunięte przez Stronę jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie zauważyć należy, że rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na [...] oraz objęcia [...] strefą zagrożenia oraz z uwagi na liczbę stron postępowania, przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stąd przewodnicząca wydziału skierowała ją do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podstawę materialnoprawną wymierzenia Skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł stanowił art. 194 ust. 5 i ust. 7 oraz art. 196 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 poz. 797 ze zm.). Zgodnie z ust. 5 art. 194 ustawy administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 cyt. ustawy. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1.000.000 zł. Wedle zaś ust. 7 powołanego artykułu 194 wysokość kary oblicza się, uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Z kolei art. 199 ustawy o odpadach stanowi, że "przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia". Decyzja o wymierzeniu przedmiotowej kary, o ile nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od jej wymierzenia, ma charakter obligatoryjny. Natomiast wysokość wymierzonej kary, wg wskazanych widełek kary ma charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak, że cechuje ją dowolność. Musi się zawierać w granicach zakreślonych przez ustawodawcę w tym przepisie, przy uwzględnieniu występujących w danym wypadku okoliczności nieprawidłowego gospodarowania odpadami. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd przyjął za własne ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne szczegółowe przytaczanie. Co dotyczy natomiast kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ponadto, działając z urzędu, Sąd nie stwierdził istnienia wad postępowania, które winny skutkować derogowaniem zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Stanowisko Organów zasługuje bowiem na aprobatę. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono jednoznacznie, że Skarżący wadliwie gospodarował odpadami o kodzie 16 01 04* (przyjmował i przetwarzał większą ilość zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów niż wskazana w posiadanym zezwoleniu o 78,6 %), co stanowiło naruszenie pkt 4.1 tej decyzji oraz odpadami o kodach 16 01 17 (8.781,492 Mg), o 2941,492 Mg metali żelaznych więcej niż przewidywało zezwolenie, a także 13 02 06* (26,018 Mg), o 18,018 Mg syntetycznych olejów silnikowych przekładniowych i smarowych więcej niż przewidywało zezwolenie – co stanowiło naruszenie pkt 2.1 tej decyzji zezwalającej. Naruszenia te znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli nr [...] i stanowiły podstawę wydania kwestionowanych decyzji obu instancji w przedmiocie kary.

Przeprowadzając kontrolę na terenie stacji demontażu pojazdów prowadzonej przez R. L.WIOŚ właściwie ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy, który obligował go do podjęcia działań pokontrolnych, w tym wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach i w konsekwencji do wydania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie trafne jest stanowisko GIOŚ, że Strona świadoma była możliwości nałożenia przez Organ prowadzący kontrolę administracyjnej kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Miało bowiem miejsce przetwarzanie większej ilości odpadów o kodzie 16 01 04*, niż to określone zostało w decyzji zezwalającej. Co przy tym istotne, w poprzednich latach, za to samo naruszenie, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył Stronie administracyjne kary pieniężne w wysokości:

• 1000,00 zł - decyzją z [...] stycznia 2014 r., nr [...],

• 5000,00 zł - decyzją z [...] listopada 2014 r., nr [...].,

• 2000,00 zł - decyzją z [...] kwietnia 2017 r., nr [...]

Podobnie jak w odwołaniu Skarżący zarzucił, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, jakie niebezpieczne odpady, w jakiej ilości zostały przetworzone przez niego i jakie zagrożenie mogły stanowić. Trafna jest konstatacja GIOŚ, że oznaczenie odpadów niebezpiecznych jest jednoznacznie określone i stałe - odpady niebezpieczne oznacza się przy pomocy indeksu górnego w postaci gwiazdki "* " umieszczonej przy kodzie odpadu w katalogu odpadów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. (Dz.U. z 2020 poz. 10) w sprawie katalogu odpadów, odpady o kodzie 16 01 04* są odpadami niebezpiecznymi. W zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymieniając rodzaj odpadu, którym na terenie stacji demontażu pojazdów gospodarowano niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, posłużył się nie tylko kodem odpadu (16 01 04*). Dla profesjonalisty, którym jest Skarżący nie powinno zatem budzić żadnych wątpliwości o jaki odpad chodzi i jak duże jest przekroczenie ilości wynikającej z posiadanego zezwolenia. Kwestię tę zresztą precyzyjnie wyjaśnił Organ II. instancji w swej decyzji. Nie jest więc uzasadniony zarzut Strony, że z decyzji tej nie wynika, jakie niebezpieczne odpady zostały przez nią przetworzone i w jakiej ilości. Podano zatem właściwości tych odpadów, określone zostały okoliczności naruszenia przepisów prawa (gospodarowanie odpadami niezgodnie z pkt 2.1 i pkt 4.1 decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] grudnia 2014 r.).

Co istotne, owe przekroczenia stwierdzono właśnie na podstawie analizy prowadzonej przez Stronę ewidencji odpadów, tj. kart przekazania odpadów, kart ewidencji odpadów oraz kart ewidencji pojazdów wycofanych z eksploatacji w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. Naruszenia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez Stronę. R. L. nie zaprzeczył ustaleniom protokołu.

W świetle tych udokumentowanych okoliczności, trafnie przyjęły Organy obu instancji, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary na podstawie art. 189f k.p.a. Przeprowadzona kontrola stwierdziła bardzo wysokie przekroczenie ilości odpadów o kodzie 16 01 04*, w stosunku do ilości określonej w pozwoleniu. Poza tym, dotychczas wymierzane kary administracyjne nie odniosły zamierzonego skutku. Nie były najwyraźniej dostatecznie odstraszające. Dopuszczona przedmiotowym zezwoleniem z [...].12.2014 r. ilość odpadów o kodzie 16 01 04* wciąż jest przez Skarżącego przekraczana. Zważywszy, że górna granica tej kary to 1000.000 zł, należało zgodzić się z GIOŚ, że nie doszło do nieprawidłowego, zawyżonego ustalenia tej kary, w sposób nieproporcjonalny do powstałych naruszeń. Waga naruszenia prawa nie była znikoma, a Strona nie zaprzestała naruszeń na przestrzeni lat. Poza tym to naruszenie prawa nie jest usuwalne. Organ nie mógł się więc ograniczyć do pouczenia. Nie jest bowiem możliwe przywrócenie przez Stronę stanu zgodnego z prawem, tj. przetworzenie w 2018 r. odpadów o kodzie 16 01 04* zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy w ilości maksymalnie 7000,00 Mg. Błędne jest w tym kontekście twierdzenie Skarżącego, że usunął naruszenie prawa i przekazał dane do logowania do systemu monitoringu wizyjnego. Zaskarżona decyzja, jak trafnie stwierdził GIOŚ, dotyczyła wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Nie dotyczyła obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli, tj. art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach.

Nie miały także miejsca przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Strona nie została uprzednio ukarana za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ (zgodnie z art. 196 ustawy o odpadach do wymierzania administracyjnych kar pieniężnych określonych w ustawie o odpadach, w tym na podstawie art. 194, właściwy jest wyłącznie wojewódzki inspektor ochrony środowiska), ani też nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za wymienione w tym przepisie przestępstwa, co spełniałoby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z kolei deklarowany zamiar wystąpienia z wnioskiem o zwiększenie "mocy przerobowej instalacji do 25000 Mg/rok", zmiany warunków pozwolenia czy informacje o działaniach zmierzających do wyeliminowania naruszeń, nie usprawiedliwia w żadnej mierze działań niezgodnych z przepisami prawa i nieprzestrzegania warunków określonych w posiadanej decyzji, obowiązującej w dniu stwierdzenia naruszeń. Sąd podziela także stanowisko Organu odwoławczego, że przetworzenie większej ilości odpadów wiązać się może np. z wydłużonym czasem i nieodpowiednim sposobem magazynowania przyjętych pojazdów, w tym także przed poddaniem ich osuszeniu i wymontowaniu elementów niebezpiecznych, opóźnieniami w osuszaniu pojazdów, magazynowaniem pojazdów z płynami eksploatacyjnymi w miejscach do tego nieprzeznaczonych, wydłużeniem czasu magazynowania odpadów niebezpiecznych, zwiększeniem ryzyka wystąpienia awarii, większym zużyciem sorbentów, zwiększeniem ryzyka zagrożenia pożarowego, możliwością wycieków substancji niebezpiecznych i/lub przenikaniem do środowiska substancji niebezpiecznych. Pojazdy wycofane z eksploatacji, przyjmowane i poddawane odzyskowi w stacjach demontażu pojazdów, zaliczone zostały do odpadów niebezpiecznych m.in. ze względu na to, iż zawierają liczne substancje i elementy niebezpieczne, które potencjalnie mogą stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska. Stacje demontażu w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1610) zostały, zgodnie z § 2 pkt 1 ppkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym prowadzenie stacji demontażu pojazdów wymaga uzyskania odpowiednich zezwoleń oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opartych na danych, w których uwzględnia się także ilość i rodzaje przyjmowanych i przetworzonych oraz wytworzonych odpadów. Podczas demontażu pojazdów wytwarzanych jest szereg odpadów niebezpiecznych, takich jak np.: oleje hydrauliczne, oleje silnikowe, oleje przekładniowe i smarowe, paliwa, katalizatory, baterie i akumulatory, zbiorniki z gazem, elementy zawierające PCB, zużyte urządzenia zawierające freony, elementy zawierające materiały wybuchowe czy elementy zawierające rtęć, których przetwarzanie wymaga odpowiedniego sposobu postępowania oraz posiadania odpowiednich instalacji do przetwarzania odpadów. Demontaż przyjętych pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym usuwanie cieczy i elementów niebezpiecznych czy wymontowywanie urządzeń zawierających substancje niebezpieczne, prowadzone w nieodpowiedni sposób może prowadzić do zanieczyszczenia środowiska, a także wpływać negatywnie na zdrowie i życie człowieka. Stąd też uprawniona jest teza, że przyjęcie i przetworzenie większej ilości odpadów 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy, niż określone to zostało w uzyskanych decyzjach i zezwoleniach, czy też odpadów o kodzie 13 02 06* zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia nieodpowiedniego gospodarowania odpadami niebezpiecznymi. Wobec tego przekroczenie dopuszczalnych ilości wytworzonych i przetworzonych odpadów stanowi potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, jak też może spowodować zanieczyszczenie środowiska i negatywnie wpływać na organizmy żywe. Dodatkowo nieselektywne magazynowanie odpadów tworzyw sztucznych, metali i innych może powodować zanieczyszczenie środowiska naturalnego, m. in. gleby oraz negatywnie wpływać na organizmy żywe, w tym zdrowie człowieka. Ma to szczególne znaczenie wobec faktu, że na terenie stacji demontażu pojazdów w R. w minionych latach – jak uprzednio wskazano - stwierdzano już gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym pozwoleniem. Kara zaś powinna mieć prewencyjny charakter i zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości, by skutecznie służyć ochronie środowiska naturalnego.

Zaskarżona decyzja została też prawidłowo uzasadniona, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., GIOŚ ponownie rozpatrzył sprawę w jej całokształcie w myśl art. 15 k.p.a., odnosząc się przy tym do wszystkich zarzutów odwołania.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.