Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 411/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 70
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 5 ust. 1
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i art. 33
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Dnia 31 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2019 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 411/19

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] r. [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., na podstawie:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 21, art. 24 ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1312) [dalej: ustawa]; 64 ust. 2, art. 70, Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78 (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.) [dalej: rozporządzenie Nr 1306/2013]; art. 24 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69 ze zm.) [dalej: rozporządzenie Nr 809/2014], art. 19a Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 ze zm.) [dalej: rozporządzenie nr 640/2014]

po rozpatrzeniu odwołania S.D. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z [...] r. (znak [...]) w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 10 maja 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

W dniach 8-25 listopada 2017 r. Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadziło w gospodarstwie beneficjenta kontrolę w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Z przebiegu kontroli sporządzono raport, który został dołączony jako dowód w sprawie obszarowej [...] oraz [...].

W dniu 2 października 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wydał decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok.

Pełnomocnik strony złożyła odwołanie od powyższej decyzji kwestionując ustalenia organu I instancji w zakresie dotyczącym pomniejszenia płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.

W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wydał zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan prawny obowiązujący w sprawie i wyjaśnił, że w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola, która obejmowała weryfikację powierzchni zgłoszonych do płatności działek oraz kontrolę przestrzegania warunków i wymogów realizowanego programu.

Organ wyjaśnił, że S.D. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, w którym wystąpił o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności na zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, płatności do bydła oraz płatności do krów. W toku postępowania, na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej oraz Kontroli na Miejscu, organ I instancji stwierdził, iż powierzchnia kwalifikująca się do dopłat wynosi 203,38 ha. W dniu 2 października 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł., wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał stronie płatności:

Jednolita Płatność Obszarowa - 2017 w wysokości 89.797,06 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 4.072,98 zł ze względu na:

stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia

zastosowanie współczynnika korygującego

Płatność za zazielenienie - 2017 w wysokości 62.170,33 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 830,69 zł ze względu na:

zastosowanie współczynnika korygującego

Płatność redystrybucyjna - 2017 w wysokości 4.716,52 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 63,02 zł ze względu na:

zastosowanie współczynnika korygującego

Płatności do bydła - 2017 w wysokości 5.743,85 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 76,75 zł ze względu na:

zastosowanie współczynnika korygującego

Płatności do krów - 2017 w wysokości 6.964,68 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 93,06 zł ze względu na:

zastosowanie współczynnika korygującego

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej.

W odniesieniu do działki rolnej A/A1, która nie podlegała kontroli na miejscu, zmniejszono powierzchnię o 0,14 ha. Podczas przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono, że strona zadeklarowała działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr 2/4 i 789/2. MKO dla działki ewidencyjnej 2/4 wynosi 18,24 ha, natomiast strona zadeklarowała działkę rolną na tej działce ewidencyjnej na powierzchni 18,38 ha. Zgodnie z przepisami wartość powierzchni stwierdzonej na danej działce ewidencyjnej nie może być większa niż maksymalny kwalifikowany obszar MKO dla tej działki, dlatego w kontroli administracyjnej pomniejszono powierzchnię działki A o 0,14 ha, dostosowując ją do aktualnej powierzchni MKO.

W przypadku działki rolnej C/C1 nie został zakwalifikowany do dopłat obszar działki o powierzchni 1,22 ha, różnica ta wynika z zastosowania kodu DR50 - Granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych na wniosku. Do płatności przyjęta została tylko powierzchnia zmierzona na działkach ewidencyjnych nr 49/4 i nr 38/5, co w konsekwencji skutkuje redukcją powierzchni działek rolnych o obszar niedeklarowany we wniosku. Dla działki tej zastosowano również kod błędu DR52 co oznacza powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz DR53 pomniejszenie zasięgu pola zagospodarowania. Powyższe są powodem zastosowania kodu błędu DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. Błędy te obrazuje szkic wykonany dla działki C/C1 oraz fotografie o numerach: 15-20, 28, 115, 125, 127-130, 135 na których widać pole zagospodarowania, które uległo zmniejszeniu z powodu rozrastających się zakrzaczeń. Natomiast fotografie o numerach 110, 113, 114, 121 wprost przedstawiają tereny nieużytkowane rolniczo, stan szaty roślinnej wskazuje, iż na wykluczonym z dopłat obszarze nastąpiło zaniedbanie w zakresie gospodarki łąkowej. Na zdjęciach tych możemy zaobserwować przerośnięte trawy i gęste zakrzaczenia, które świadczą o tym, że teren ten nie był wykaszany w 2017 roku.

Odnośnie do działki rolnej D/D1 wykluczona z dopłat powierzchnia wynosi 0,22 ha. Do działki tej zastosowano kod błędu DR52 co świadczy o powiększeniu zasięgu pola zagospodarowania oraz kod DR13+ Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. Wykonane dla tej działki szkic i fotografie o numerach 236, 238,238A,239,241,244 obrazują pomniejszenie powierzchni ze względu na przesunięcie zachodniej granicy działki po całej jej długości spowodowane gęstymi zaroślami i zadrzewieniami.

Analogicznie do działki rolnej D/D1 odnoszą się ustalenia powierzchni działki rolnej E/E1, której obszar został pomniejszony o 0,25 ha. Ze złożonych przez BKM wyjaśnień wynika, że inspektor terenowy trzymający urządzenie GPS widoczne na zdjęciu 216 wskazuje przesunięcie granic działki w środkowej jej części, przesunięcie granicy obrazuje również szkic sporządzony dla działki E/E1. Zdjęcia te przedstawiają również gęste zakrzaczenia, które w wyniku rozrastania się wnikają w teren działki użytkowanej rolniczo, co wpływa na jej pomniejszenie.

W przypadku działki F/F1, różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 3,88 ha. W raporcie z kontroli zastosowano m.in. kod błędu DR52 co świadczy o powiększeniu zasięgu pola zagospodarowania DR53 co oznacza pomniejszenie zasięgu pola zagospodarowania oraz zastosowano kod DR13 + co oznacza, że Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. Fotografie o numerach 136-139, 145-150, 156-159, 162-164, 168 - 175, 177-180, 200, 201, 232, 233 obrazują, podmokły teren z przerośniętymi trawami oraz zakrzaczeniami, co potwierdza, że obszar ten nie był użytkowany rolniczo przez okres dłuższy niż zostało to wskazane w odwołaniu - "roślinność wyrosła na działkach Strony w 2017 roku po wykonaniu przez rolnika we właściwych terminach wykoszeń." Zdaniem organu odwoławczego, rozmiar zarośli na tym terenie potwierdza, że obszar ten nie był użytkowany od kilku sezonów wegetacyjnych. Ponadto zdjęcia o numerach 183-186, 192-195 obrazują występowanie młodych drzew (samosiejki), które w wyniku rozrostu powiększają teren wykluczony z płatności.

W wyniku przeprowadzonej kontroli na działce rolnej G/G1, wykluczono z płatności powierzchnię 0,41 ha. Działka ta została obarczona błędem DR52 stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania, DR53 stwierdzono pomniejszenie zasięgu pola zagospodarowania oraz DR13+ zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej. Utrwalony na fotografiach nr 36, 39, 41, 44, 45, 47-53, 55 stan szaty roślinnej wskazuje, iż na wykluczonym z dopłat obszarze nastąpiło zaniedbanie w zakresie gospodarki łąkowej. Na zdjęciach tych możemy zaobserwować przerośnięte trawy i gęste zakrzaczenia, które w wyniku rozrastania wnikają w głąb powierzchni zagospodarowanej.

W odniesieniu do działki rolnej H/H1 obszar niezakwalifikowany do płatności wynosi 0,70 ha Obszar wykluczony przedstawia szkic wykonany dla tej działki oraz zdjęcia nr 69, 73 i 94 zrobione w południowej części działki, na których widać przerośnięte zachwaszczone trawy. Identyczna sytuacja występuje w północnej części działki rolnej co przedstawia zdjęcie nr 88.

Jeżeli chodzi o działkę rolną I/I1 różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 1,48 ha. W raporcie z kontroli zastosowano m.in. kod błędu DR13+ co oznacza, że Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej oraz DR52 - powiększenie zasięgu pola zagospodarowania. Szkic sporządzony dla działki rolnej przedstawia obszary wykluczone z dopłat, są to głównie obszary znajdujące się wzdłuż granicy działki bądź wokół terenów, które nie są użytkowane rolniczo z powodu gęstych zakrzaczeń oraz zadrzewień które w ramach rozrastania się powiększają obszar wykluczony z dopłat, powyższe obrazują wykonane podczas kontroli zdjęcia o numerach: 249-251,255-257, 275, 277, 278, 294, 296, 297, 299, 303, 308-310, 316, 320-322, 325, 342.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony, że "Gdyby organ I instancji poprawnie przeprowadził kontrolę na miejscu, a nadto zweryfikował jej wyniki (...) to wówczas dostrzegłby, że (...) część wyłączeń dotyczyła powierzchni, która zgodnie z dokumentacją rolno-środowiskowo-przyrodniczą powinna zostać nieskoszona", organ odwoławczy wyjaśnia, że tereny o których pisze strona w odwołaniu są oznaczone na szkicach sporządzonych podczas przeprowadzonej kontroli jako NiewykoszeniePRS jednak w przypadku ustalania powierzchni do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) tereny te nie mają znaczenia ponieważ są w całości uwzględniane do płatności i nie podlegają wyłączeniu z powodu nie wykoszenia. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wyliczył różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną i wynosi ona 8,30 ha.

Dalej organ wskazał, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 211,68 ha. Powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego wyniosła 203,38 ha. Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z jednolitej płatności obszarowej wynosi zatem 8,30 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

W dalszej części decyzji organ dokonał szczegółowego wyliczenia należności z tytułu dopłat.

W ocenie organu odwoławczego popełniony przez odwołującego błąd we wniosku pomocowym, polegający na zawyżeniu powierzchni działek zgłoszonych do dopłat o 8,30 ha podczas gdy całkowita powierzchnia zgłoszona we wniosku wynosiła 211,68 ha, nie może zostać uznany za oczywistą omyłkę o której mowa w art. 4 Rozporządzenia Nr 809/2014, ponieważ oczywista omyłka to błąd małej wagi, który można dostrzec "na pierwszy rzut oka" lub inaczej - błąd niebudzący wątpliwości. Nieprawidłowość której wykrycie wymaga przeprowadzenie określonych działań kontrolnych, nie może być uznany za omyłkę o takim charakterze.

Podsumowując, organ odwoławczy stwierdza, iż wykryte w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością obszarową, obligowały organ I instancji do zastosowania zapisów art. 19a rozporządzenia nr 640/2014 i w konsekwencji zastosowania kary administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.D. zaskarżył wskazaną decyzję w całości i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzji zarzucił:

naruszenie norm postępowania administracyjnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 80 k.p.a. poprzez nie dostrzeżenie, że dokonywane w czasie kontroli na miejscu pomiary były przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, bo poprzez wykonywanie pomiarów danych geolokalizacyjnych w odległościach większych niż max. 25 m, co całkowicie dyskwalifikuje wiarygodność tych wyników;

- art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przejawiało się w niedostrzeżeniu, że fotografie, na które powołuje się organ II instancji nie obrazują odmiennego odcienia przyrostu samosiejek oraz trzcin, co świadczy, iż wyrosły w jednym roku, a twierdzenia rolnika są prawdziwe i zasługują na uwzględnienie;

- art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne pomniejszenie powierzchni działki 2/4, zadeklarowanej jako działka rolna A;

- art. 3 ust. 2 pkt 2) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez stwierdzenie, że fakt dokonywania pomiarów danych geolokalizacyjnych przez kontrolerów podczas (kwestionowanej przez rolnika) kontroli na miejscu w listopadzie 2017 roku pomiarów obszaru kwalifikującego się do dopłat zgłoszonych przez rolnika, w odległościach większych niż 25 m nie ma wpływu na ich wiarygodność;

- art. 3 ust.2 pkt 2) Ustawy poprzez nierozpatrzenie w wyczerpujący sposób całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, co przejawiało się w ustaleniu, że należy pomniejszyć powierzchnię zadeklarowaną o obszar powierzchni:

* porośniętej roślinnością, tj. m.in. samosiejek oraz trzcin, które wyrosły w okresie pomiędzy ostatnim koszeniem a kontrolą na miejscu;

* stanowiącą elementy krajobrazu stanowiącym część łącznego obszaru działek rolnych;

naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie:

- art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatność bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwanego dalej Rozporządzeniem 640/2014) poprzez stwierdzenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, stąd zachodzi podstawa do pomniejszenia należnej Rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i to mimo, że dowody, na których oparł się organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie mogą być uznane za wiarygodne i rzetelne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a – c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego oraz mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego.

Wobec oparcia skargi na obu zarzutach, tj. zarzucie naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego, w pierwszej kolejności należało skontrolować zaskarżoną decyzję według normatywnego wzorca postępowania organów administracji publicznej, a to z tego względu, że dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie, prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania normy materialnoprawnej. Oceniając tę decyzje wedle normatywnego wzorca, a więc nie tylko pod kątem sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, ale i stosownie do art. 134 p.p.s.a. także mając na uwadze całokształt reguł procesowych, jednakże w granicach zakreślonych przedmiotem objętej skargą sprawy administracyjnej, Sąd uważa, że organy obu instancji dochowały wymogów procesowych, pozwalających na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a w dalszej kolejności jego ocenę.

W tej sprawie przedmiotem sporu między skarżącym a organami są dwie zasadnicze mające znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności faktyczne, a mianowicie wielkość kwalifikowanej powierzchni gruntów, co z kolei pozostaje w ścisłej korelacji ze sposobem użytkowania w plonie głównym zadeklarowanych we wniosku upraw oraz kwestia prawidłowości przeprowadzonych kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego, przede wszystkim co do dokonanych pomiarów działek rolnych i zastosowanych w tym względzie procedur i środków pomiaru. Zarzuty procesowe sprowadzają się do prawidłowości dowodów, stanowiących podstawę ustalenia tychże okoliczności.

Analiza argumentów uzasadnienia skargi wskazuje, że skarżący kwestionuje w istocie wartość dowodową materiału dowodowego, w szczególności zaś sporządzonego przez kontrolerów raportu z kontroli (protokołu kontroli) gruntów, zawierającego załączniki graficzne oraz wykonanych przez nich zdjęć poszczególnych działek skarżącego; sposób, w jaki ten materiał został pozyskany, jak i jego bezzasadną ocenę na niekorzyść skarżącego, a wreszcie także wiedzę i kompetencje kontrolerów w zakresie dokonywanych pomiarów działek rolnych i zastosowanych w tym względzie procedur i środków pomiaru.

Niezasadny jest zarzut w zakresie rzetelności dokonywanych czynności kontrolnych oraz kompetencji i wiedzy osób dokonujących tychże czynności. W niniejszej sprawie została przeprowadzona kontrola na miejscu gospodarstwa rolnego skarżącego przez pracowników ARiMR, dysponującymi odpowiednimi upoważnieniami. Wyniki czynności kontrolnych zawarte w raporcie wraz z mapami, szkicami oraz zdjęciami przedstawiającymi gospodarstwo rolne skarżącego mają zasadnicze znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, gdyż wpłynęły na ustalenie przyznania rolnikowi płatności w pomniejszonej wysokości. W treści raportu wskazane zostały działki objęte wizytacją, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Zdaniem Sądu sposób przeprowadzenia czynności oraz jej wyniki nie budzą zastrzeżeń. W raporcie z czynności kontrolnych opisano nie tylko wynik tych czynności, ale także dołączono dokumentację fotograficzną na płycie CD, która w powiązaniu ze szkicami, na których zostały naniesione kierunki wykonywanych zdjęć, pozwala zrekonstruować rzeczywisty stan upraw na zadeklarowanych przez skarżącego działkach rolnych. Dokonując porównania tak sporządzonej dokumentacji z przeprowadzonej kontroli i map z wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności oraz z załączonym do wniosku materiałem graficznym, stwierdzić należy, że ustalenia organu w tym zakresie odpowiadają stanowi rzeczywistemu i brak jest podstaw do zakwestionowania dokonanej przez organ w tym zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał poszczególne działki rolne i szczegółowo opisał stwierdzone nieprawidłowości. Organ wyjaśnił przyczyny zmniejszenia powierzchni, wskazując na popełnione przy określeniu powierzchni błędy oraz właściwe mapy i szkice, odpowiednie dla przedmiotowych działek. Organ wskazał szczegółowo, odrębnie dla każdej działki rolnej, które powierzchnie kwestionuje i z jakiego powodu nie kwalifikują się one do płatności. Analiza tej dokumentacji jednoznacznie na to wskazuje. Nie nasuwają wątpliwości również poczynione w związku z powyższymi błędami ustalenia, co do powierzchni kwalifikowanej do płatności. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący przedstawił poczynione w tym zakresie ustalenia, wskazał w oparciu, o który zgromadzony w sprawie materiał dowodowy je poczynił oraz przedstawił okoliczności stanowiące podstawę odmowy przyjęcia za wiarygodne przedstawione przez stronę skarżącą w tym zakresie twierdzenia przeciwne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada w tej części wymogom wskazanym przez art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ustalenia te stanowiły podstawę zastosowania, wobec stwierdzonych nieprawidłowości, płatności w pomniejszonej wysokości w stosunku do kwoty objętej wnioskiem.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania na wstępie należy podkreślić, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcie bezpośredniego obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Ponadto w wymienionej ustawie ograniczono stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ administracji ma obowiązek: zapewnić stronom, ale na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania oraz udzielić stronom, również na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania.

Należy również zauważyć, że omawiana ustawa nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności to wnioskujący o płatność rolnik, a nie organ administracji publicznej, ma obowiązek przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Przywołane regulacje skutkują konkretnymi konsekwencjami w zakresie odnoszącym się do ram i konstrukcji postępowania wyjaśniającego w sprawach o przyznanie płatności. Jest to bowiem szczególne, uproszczone postępowanie administracyjne, w którym, jak wynika z przywołanych przepisów, organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. To na nim bowiem spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że organ administracji zasadniczo zwolniony jest z obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy do płatności (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012 r., II GSK 344/11, wyrok NSA z 26 czerwca 2012 r., II GSK 810/11). Zatem w niniejszej sprawie ciężar udowodnienia faktów, na które się powołuje skarżący spoczywał na nim. Ocena, czy stwierdzona protokołem - po przeprowadzeniu kontroli na miejscu - nieprawidłowość faktycznie miała miejsce nie wymaga przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego czy też oparcia się na fachowych opracowaniach. Brak też jakichkolwiek podstaw ku temu, by organy były uprawnione czy wręcz zobligowane do czynienia ustaleń na temat kwalifikacji kontrolujących (por. wyrok NSA z 29 maja 2014 r., II GSK 458/13, wyrok NSA z 12 października 2011 r., II GSK 1019/10, wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., II GSK 492/07). Ponadto w judykaturze zwraca się uwagę na szczególne znaczenie dowodowe raportu z czynności kontrolnych w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności. O wadze tego dokumentu świadczy fakt, że czynności te mogą przeprowadzać tylko określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania czynności kontrolnych przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., II GSK 492/07, wyrok WSA w Warszawie z 5 stycznia 2012 r., VIII SA/Wa 929/11). Raport z czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone. Inicjatywa dowodowa jednak w tym zakresie spoczywa na stronie (por. wyrok WSA w Lublinie z 29 lutego 2012 r., III SA/Lu 765/11).

Odnosząc się z kolei do kwestionowanych przez skarżącego zasad dokonywania pomiarów, które w jego ocenie przeprowadzone zostały w sposób nieprawidłowy, zdaniem Sądu zarzuty te nie mogą znaleźć poparcia.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż obowiązek określenia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru w odniesieniu do każdej działki referencyjnej do celów systemów wsparcia, obciąża państwa członkowskie. Zgodnie bowiem z art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549 ze zm.), "System identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000, a od 2016 r. w skali 1:5000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r." Należy również wskazać na treść art. 5 ust 1 Rozporządzenia nr 640/2014 zgodnie z brzmieniem którego: "System identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit, e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit, b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. 2. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie: a) określają maksymalny kwaliflkowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku 1 do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;(...) ".

Jak zaznaczył organ w zaskarżonej decyzji, system Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia Nr 1306/2013 ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane. System LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który to system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. System LPIS obejmuje swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK oraz IACS+), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków (egib). Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej.

Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB czy wskazane w treści Księgi Wieczystej nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej. Dane zawarte w ewidencji gruntów i rejestrze gruntów mają jedynie charakter pomocniczy, a ich celem jest określenie położenia działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ich ilości na poszczególnych działkach ewidencyjnych. Nie można przy tym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej, powierzchnia działek ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i powierzchnia działek rolnych znajdujących się na tych działkach ewidencyjnych nie oznacza tego samego.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż w związku z zastrzeżeniami strony skarżącej co do prawidłowości ustaleń dokonanych w toku oględzin działek, została przeprowadzona ponownie ich weryfikacja. Z treści pisma Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania poczynionych ustaleń.

Nie ma zatem podstaw do podważenia - tak jak tego oczekuje skarżący – treści merytorycznej protokołu, w szczególności w zakresie dokonanych pomiarów działek i ustalenia wielkości powierzchni kwalifikowanej do pomocy, czy kwestionowania metody dokonywania pomiarów. Jak bowiem wynika z art. 34 ust. 1, ust. 2 akapit pierwszy, ust. 6 i art. 33 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 powierzchnię tę określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną.

Kwalifikowalność działek rolnych do pomocy sprawdza się za pomocą wszelkich odpowiednich środków. W tym celu, w uzasadnionych przypadkach wymaga się dodatkowych dowodów. W miarę możliwości państwa członkowskie mogą wykorzystywać teledetekcję zgodnie z art. 35 oraz techniki globalnego systemu nawigacji satelitarnej. Kontrole na miejscu mogą być realizowane metodą inspekcji terenowej lub metodą FOTO. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca pozostawia państwom członkowskim dowolność stosowania metod pomiaru powierzchni, pod tym jednakże warunkiem, że zastosowana metoda gwarantuje dokładność pomiaru co najmniej na poziomie określonym przez unijne normy techniczne. W tym zakresie ustawodawca unijny, jak i krajowy w art. 75 § 1 k.p.a., wprowadza otwarty i szeroki katalog środków dowodowych – metod pomiaru powierzchni, spełniających przynajmniej minimalne standardy dokładności pomiaru. Wybór metody pomiaru wobec tego pozostawiony jest swobodzie podmiotu dokonującego pomiaru. Bez wątpienia o wyborze metody będą decydować w znacznym stopniu również uwarunkowania i ukształtowanie terenu, wielkość i kształt działek, występowanie na nim urządzeń pomniejszających faktycznie możliwą do zadeklarowanej uprawy rolnej powierzchnię, tj. rowy melioracyjne, tereny pod stacje służące obsłudze wodnej czy energetycznej itp., jak i okoliczność nieutrzymywania w dobrej kulturze rolnej powierzchni o nieregularnych kształtach.

W niniejszej sprawie organy przeprowadziły kontrolę na miejscu wizytując zadeklarowane działki (oceniając wizualnie) i dokonując oceny stanu zadeklarowanych upraw, zaś pomiary powierzchni faktycznie wykorzystywanej pod zadeklarowane uprawy dokonały za pomocą urządzenia GPS, a poczynione ustalenia udokumentowały stosownymi zapisami do protokołu z kontroli i załączonym do protokołu szkicem graficznym działek, wykonanymi zdjęciami fotograficznymi poszczególnych działek (zawierającymi dokładny opis poszczególnych działek oraz kierunek wykonywania zdjęć). Bez wątpienia zastosowana przez organy metoda kontroli zadeklarowanych przez skarżącego działek nie tylko była dozwolona przez ustawodawcę unijnego, ale wręcz mieściła się w szerokiej definicji metod kontroli. Co więcej użycie odbiornika pomiarów satelitarnych GPS zapewniło z pewnością bardziej dokładne pomiary powierzchni niż pomiary dokonywane przy zastosowaniu tradycyjnej taśmy mierniczej. Jest to o tyle istotne, że – jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń – zadeklarowane działki nie były w całości użytkowane rolniczo pod zadeklarowane uprawy, a precyzyjne określenie niezadeklarowanej powierzchni tradycyjnymi metodami byłoby nie tyle utrudnione co wręcz niemożliwe.

Powyższe rozważania dowodzą zatem, że organy przeprowadziły wszechstronne i kompletne postępowanie dowodowe i wyjaśniające na okoliczność powierzchni kwalifikowanej oraz stanu zadeklarowanej uprawy oraz przestrzegania w gospodarstwie skarżącego minimalnych wymogów, tj. postępowanie spełniające wymogi art. 7 i 77 k.p.a. oraz uwzględniające reguły postępowania określone w rozporządzeniu UE oraz ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a zakres tego postępowania jest prawidłowy. W sprawie organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych w świetle mającej zastosowanie w sprawie materialnej normy prawnej okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 75 k.p.a., dowody. Skoro więc - jak wyżej wykazano – skarżący nie zaoferował żadnych dowodów potwierdzających prawdziwość zgłaszanych przez niego twierdzeń, prawidłowość przeprowadzania kontroli i poprawność protokołu z czynności kontrolnych nie zostały przez niego podważone, zaś Sąd z urzędu nie stwierdził istotnej wadliwości tychże czynności, to brak podstaw by ustaleniom organów odmówić wiarygodności.

Także dokonana przez organy szczegółowa – co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji - ocena zgromadzonych dowodów jest prawidłowa, gdyż jest ona spójna, logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym, każdy dowód w sprawie został oceniony przez organy w korelacji z pozostałymi. Ich łączna ocena umożliwiła organom stworzenie spójnego i kompleksowego obrazu stanu faktycznego sprawy. Ocena ta została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym dokumentu urzędowego, jakim jest protokół z czynności kontrolnych. Organ nie pominął w sprawie żadnego istotnego w świetle przesłanek przyznania spornej płatności i zastosowania sankcji dowodu, tj. dowodu o prawotwórczym charakterze.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 k.p.a., zamieszczono w nim mające zastosowanie przepisy prawne, wskazano okoliczności faktyczne, jak również rozważono i podano przyczyny kwestionowanej w skardze odmowy przyznania uzupełniającej płatności w pełniej wysokości poprzez zastosowanie sankcji. Organ szczegółowo omówił stwierdzone w toku czynności kontrolnych nieprawidłowości w odniesieniu do każdej z zadeklarowanych działek odrębnie, ich wpływu na spełnienie warunków przyznania pomocy i wymiaru sankcji. Szczegółowo w odniesieniu do każdej działki wskazał precyzyjny jej obszar, na którym stwierdzono nieprawidłowości oraz ich konsekwencje. Wskazał za pomocą danych liczbowych i wyliczeń matematycznych sposób obliczenia powierzchni kwalifikowanej, kwot pomniejszeń i wysokość sankcji, jak i szczegółowe zasady ich stosowania.

W sprawie Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego opiera się bowiem li tylko na zakwestionowaniu dowodów zgromadzonych przez organy w toku postepowania, a odnoszących się do kwestii przekroczenia faktycznie ustalonej powierzchni upraw w stosunku do faktycznie zmierzonej przez organy. Wobec bowiem poczynionych powyżej ustaleń i oddaleniu zarzutów naruszenia prawa procesowego, odnoszących się do nieprawidłowości w dokonywaniu czynności kontrolnych zarzuty naruszenia prawa materialnego o takie argumenty oparte nie mogły się ostać. Zatem w związku ze stwierdzaniem w toku czynności kontrolnych naruszeń warunków przyznania płatności organy prawidłowo nałożyły sankcje z tytułu stwierdzonych naruszeń. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości wobec niepodważenia przez skarżącego ustaleń faktycznych zasadnie organ pomniejszył wysokość płatności.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.

D.Cz.