Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 869/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

R. B. wnioskiem z dnia 2 marca 2010 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie sędziego z dnia 18 lutego 2010 r. przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 868/09 (odpisu wyroku sądu okręgowego z dnia 1 czerwca 2004 r. orzekającego separację, zaświadczenia powiatowego urzędu pracy z dnia 2 marca 2010 r., kopii informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za okres od 26 marca do 31 grudnia 2009 r., dodatkowego oświadczenia z dnia 2 marca 2010 r.) ustalono, że wprawdzie zamieszkuje razem z żoną i dwojgiem dorosłych dzieci to jednak małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, od dnia 26 marca 2009 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, w roku 2009 uzyskał dochód z tytułu świadczeń wypłaconych z Funduszu Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w wysokości 1.205,20 zł, aktualnie nie osiąga dochodów, nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej oraz nie otrzymuje pomocy finansowej, czy też rzeczowej od rodziny, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, oszczędności i pojazdów mechanicznych, posiada zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004-2005.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia brak dochodów, a także majątku.

Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.