Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1886/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 995/18 w sprawie ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 27 września 2018 r., nr SKO VIII/422/3667/102/18 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 995/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej również: "[...]", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej również: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia 27 września 2018 r., nr SKO VIII/422/3667/102/18 w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu, oddalił skargę.

Wyrok został wydany w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

28 czerwca 2018 r., [...], reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o zarejestrowanie pojazdu marki [...], nr rej. [...], nr nadwozia: [...]. Do wniosku dołączono m.in. dokument własności pojazdu w postaci faktury z dnia 21 czerwca 2018 r., na której, jako opis przedmiotu wpisano "Samochód osobowy uszkodzony".

Decyzją z dnia 6 sierpnia 2018 r., nr WKR.5411.188.2018, Starosta [...] (dalej również: "Starosta", "organ I instancji"), na podstawie art. art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 73 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 11 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm., dalej: "ustawa", "uprd"), odmówił rejestracji wskazanego wyżej pojazdu. W uzasadnieniu ww. aktu powołano się na art. 81 ust. 11 pkt 2 lit b updr i podano, że dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd skierowany przez starostę, jeżeli z dokumentów wymaganych do rejestracji wynika, że uczestniczył on w wypadku drogowym lub narusza przepisy ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy, zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania technicznego jest jednym z dokumentów wymaganych do zarejestrowania pojazdu. Brak przedstawienia tego dokumentu uniemożliwia rejestrację pojazdu. Organ wskazał też, że pojazd, jest samochodem uszkodzonym, co wynika z faktury. W związku z powyższym, 28 czerwca 2018 r., wydano postanowienie o skierowaniu pojazdu na dodatkowe badanie techniczne, które obligowało do wykonania dodatkowych badań technicznych - w terminie 7 dni od daty otrzymania skierowania. Postanowienie zostało skutecznie doręczone 18 lipca 2018 r., wobec czego termin wykonania badania minął 25 lipca 2018 r. Zdaniem organu badania technicznego nie dostarczono do dokumentacji rejestracyjnej pojazdu w wymaganym terminie, a więc pojazd w sytuacji dopuszczenia go do ruchu drogowego, stanowiłby zagrożenie.

Organ wskazał również, na oświadczenie pełnomocnika [...], złożone w obecności pracowników Wydziału Komunikacji, z którego wynika, że pojazd miał uszkodzony zderzak oraz szybę przednią, co jednoznacznie sugeruje udział w zdarzeniu drogowym. Dalej, w oparciu o linię orzeczniczą sądów administracyjnych, wyjaśnił, że pojęcie "wypadek" należy rozpatrywać szeroko, w znaczeniu potocznym, gdy natomiast pojęciami "kolizja" lub "stłuczka" ustawa w ogóle się nie posługuje. W rezultacie, zdaniem Starosty, pojęciem "wypadek" należy objąć każde zdarzenie, które spowodowało straty materialne lub, w którym ktoś ucierpiał.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki od powyższej decyzji organu i instancji, Kolegium utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu wskazało, że argumentacja strony jest w całości nietrafna, sugeruje też nieznaną ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "kpa") formalizację dowodów, a ocena tego co ewentualnie faktura miałaby zawierać jest wręcz sprzeczna z jakimikolwiek zasadami doświadczenia życiowego. Zdaniem organu odwoławczego, dokument własności, w postaci faktury zawiera jedynie lakoniczną informację o "uszkodzeniu" pojazdu (spotykaną w praktyce), co na zasadzie doświadczenia życiowego i powszechnie dostępnej wiedzy koresponduje z oznaczoną na niej ceną, (2 do 3 razy niższą, niż przeciętne ceny podawane na specjalistycznych portalach internetowych dla pojazdów [...] rocznik 2014). Wskazując na powyższe, Kolegium wyraziło pogląd, że uszkodzenia pojazdu (zwłaszcza niewidoczne z zewnątrz, bez specjalistycznych urządzeń) mogą być znaczne.

Skargę na decyzję SKO z 27 września 2018 r. złożyła Spółka, wnosząc o jej uchylenie. Kwestionowanemu aktowi organu zarzuciła: 1. naruszenie art. 10 kpa, 77 § 4 kpa i 79 kpa, poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rynkowej ceny przedmiotowego samochodu oraz oparcie się na notoryjnie znanych okolicznościach, o których strona w toku postępowania nie była informowana, co uniemożliwiało jej wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego i naruszyło przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów art. 11 i 107 § 3 kpa, poprzez nierozpoznanie całości zarzutów odwołania, a zwłaszcza nie ustosunkowanie się do podniesionych okoliczności związanych z wykładnią kwestionowanych przepisów; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 81 ust 11 pkt 2 uprd, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, opierającą się jedynie na niewłaściwie interpretowanej wykładni celowościowej przepisu art. 81 ust 11 pkt 2 lit b ustawy, z pominięciem pozostałych zasad wykładni, a zwłaszcza literalnej i z pominięciem, że kwestionowane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły i tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy dopuścił dowód z danych, pozyskanych na bliżej nieustalonych portalach internetowych oraz oparł się na znanych mu z urzędu informacjach, że wartość samochodu podlegającego rejestracji jest wyższa niż cena samochodu, który zgłoszony został do rejestracji, o czym nie powiadomił strony przed wydaniem decyzji. Spółka zarzuciła też operowanie przez organ odwoławczy informacjami "spotykanymi w praktyce", bez bliższej konkretyzacji, na jakiej podstawie oparł swoje stanowisko. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, mogłaby ona wskazać dane uzasadniające ustaloną cenę samochodu, która wynika z faktu, że jego nabycie nastąpiło przez leasingobiorcę, w wykonaniu umowy leasingowej. Nadto podniesiono zarzut, że w odwołaniu wskazano sposób wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji, do czego organ się nie odniósł, w szczególności: zastosowano wykładnię celowościową, opartą na założeniu, że uprawnienia starosty stanowiące wyjątek od reguły obowiązku rejestracji, mogą być interpretowane rozszerzająco. W ocenie skarżącej, Kolegium błędnie przyjęło również prawdziwość notatek, sporządzonych przez pracowników starostwa, ponieważ jej zdaniem nie jest prawdą, że strona w toku czynności rejestracyjnych złożyła jakiekolwiek oświadczenie o uszkodzeniu pojazdu. Za nieuprawnione uznano też, stwierdzenie, że przedłożone przez stronę dokumenty nie zawierają informacji, że samochód uczestniczył w wypadku, a jedynie opisują samochód, jako uszkodzony, gdy Spółka wskazała art. 81 pkt 11 ust 1 lit a i b ustawy, jako odniesienie do interpretacji punktu następnego. Podniosła bezzasadność kierowania pojazdu na dodatkowe badania techniczne przez starostę, w sytuacji, gdy uprawnienie starosty w tym zakresie, zostało ograniczone tylko do enumeratywnie wymienionych okoliczności, przy czym nawet termin "uczestnictwo w wypadku" został ograniczony do określonych uszkodzeń, a uprawnienia do kierowania na dodatkowe badania przyznano tylko organom kontroli ruchu drogowego, gdy samochód nosi ślady uszkodzeń.

Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego skarżąca wywodziła, że przyjęta przez organy wykładnia przepisów nie może się ostać, ponieważ zakładałaby brak wewnętrznej spójności przepisów i brak racjonalności ustawodawcy przy realizacji domniemywanych przez SKO celów ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Orzekając o oddaleniu skargi, Sąd I instancji nie dopatrzył się w treści kwestionowanej decyzji naruszenia prawa, dającego podstawę do jej uchylenia.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły normy art. 72 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 73 ust. 1 i art. 81 ust. 11 pkt 2 lit. b ustawy. Analizując ocenianą sprawę pod kątem wyżej wskazanych przepisów prawa, wyjaśnił, że w przypadku określonym w 81 ust. 11 pkt 2 lit. b uprd, ze względu na uszkodzenie pojazdu i skierowanie go na badania techniczne dodatkowe, warunkiem rejestracji samochodu będzie przedstawienie zaświadczenia o pozytywnym wyniku tego badania. Przyjął przy tym, że nawet posiadanie aktualnego zaświadczenia o wyniku badania okresowego nie jest wystarczające, aby zarejestrować pojazd, co do którego miało miejsce skierowanie na badania dodatkowe – co miało miejsce w ocenianej sprawie. Sąd I instancji zauważył, że sprawa stanowiąca przedmiot skargi jest konsekwencją orzeczenia o skierowaniu na badania, ze względu na niewykonanie w zakreślonym terminie obowiązku z niego wynikającego.

Orzekając w sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podkreślił, że nie jest jednak związany granicami złożonej skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"), stąd w ramach prowadzonego postępowania dokonał także oceny orzeczenia poprzedzającego wydanie decyzji o odmowie rejestracji samochodu. Sąd uznał to za konieczne ze względu na wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w formie niezaskarżalnego postanowienia, chociaż, w ocenie WSA, właściwą była forma decyzji administracyjnej. Wskazując na powyższe, Sąd stwierdził, że Spółkę pozbawiono tym samym prawa do poddania tego postanowienia organu weryfikacji w trybie odwoławczym.

Poddając ocenie powyższy akt organu, Sąd I instancji przywołał normę art. 81 ust. 11 pkt 2 b ustawy, obejmującą trzy sytuacje, w których wymagane było dodatkowe badanie techniczne pojazdu i uznał, że orzekające w sprawie organy, potraktowały pojazd jako uczestniczący w wypadku drogowym, a więc brały pod uwagę pierwszą z określonych powyższym przepisem sytuacji. Zauważył przy tym, że nie tak organ I instancji jak i organ odwoławczy, nie wzięły pod uwagę dwóch zasadniczych przesłanek, jakie muszą zaistnieć, aby tę część przepisu zastosować: 1. uczestnictwa pojazdu w wypadku drogowym; 2. uszkodzenia, jakie są rezultatem tego wypadku, a więc "uszkodzenia zasadniczych elementów nośnych konstrukcji nadwozia, podwozia albo ramy". W oparciu o orzecznictwo sądów administracyjnych, WSA przyjął, że pojęcie "wypadku" użyte w tym przepisie należy traktować szeroko, jako każde nieszczęśliwe zdarzenie, które spowodowało straty materialne lub w którym ktoś ucierpiał. Odnosząc powyższą definicję do procedowanej sprawy, Sąd uznał, że pojazd zgłoszony do rejestracji uczestniczył w wypadku.

Sąd zwrócił jednak uwagę, że w sprawie nie wykazano, że rezultatem wypadku było uszkodzenie zasadniczych elementów nośnych konstrukcji nadwozia, podwozia albo ramy. Podał, że z przeprowadzonych w trakcie postępowania oględzin wynika jedynie uszkodzenie zderzaka oraz szyby przedniej, a więc brak jest uszkodzeń zasadniczych elementów nośnych. Powołując się na normę art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a uprd, WSA wyjaśnił, że pojazd może zostać skierowany na dodatkowe badanie techniczne nie tylko w opisanych wyżej przypadkach, ale również w sytuacji "uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska". Zdaniem Sądu I instancji, w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, można było uznać, że samochód z uszkodzoną szybą przednią, zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i już to mogło stanowić podstawę do skierowania na dodatkowe badania techniczne.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, mimo uznania zasadności zarzutu skargi, dotyczącego błędnego zastosowania art. 81 ust. 11 pkt 1 lit b ustawy uznał, że nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdy podstawy takiej można upatrywać w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit a uprd. Ocenił, że niewykonanie w terminie spornych badań i w konsekwencji, brak zaświadczenia o ich pozytywnym wyniku, stanowi podstawę do odmowy rejestracji pojazdu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Spółki od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Kwestionowanemu wyrokowi WSA Spółka zarzuciła naruszenia prawa materialnego, polegającą na błędnej wykładni przepisu i przyjęcie, że odmowa rejestracji pojazdu, będącą wynikiem niezrealizowania przez stronę postanowienia o skierowaniu na badania techniczne, może nastąpić na podstawie innych okoliczności niż tylko wynikających z przedłożonych dokumentów, gdy przepis art. 81 ust 11 pkt 2 lit. b i ustawy stanowi wyjątek od reguły rejestracji pojazdu i tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco. Podniosła również naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nienależyte odniesienie się do zarzutów skargi i wniosków strony przedstawionych w skardze, a w konsekwencji nie rozpoznanie istoty sprawy poprzez: 1. brak ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego i sądowego dotyczących błędnej wykładani przepisu art. 81 ust 11 pkt 2 lit b uprd, w oparciu o jej wykładnię literalną, historyczną i funkcjonalną, gdy w sposób oczywisty w oparciu o te zasady wykładni wynika, że skierowanie na badanie techniczne nie znajdowało uzasadnienia; 2. przyjęcie, że każde uszkodzenie samochodu może stanowić podstawę do uznania, że uczestniczył on w wypadku, gdy w sposób oczywisty desygnaty terminu "wypadek" i "uszkodzenie" są odrębne; 3. przyjęcie okoliczności, że samochód uczestniczył w wypadku na podstawie notatki służbowej sporządzonej przez pracowników organu rejestracyjnego, której strona zaprzeczyła, wskazując, że jest ona nieprawdziwa co do faktów w niej opisanych co znajduje uzasadnienie w nagraniu czynności prowadzonych w organie rejestrującym pozostającym w dyspozycji strony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto wyżej przywołane zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W myśl art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 ppsa, wobec powyższego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

W oparciu o art. 176 ppsa skarga kasacyjna winna zawierać zarówno wskazanie przesłanek kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Wskazanie podstaw kasacyjnych wymusza potrzebę konkretnego przytoczenia tych regulacji prawnych, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznając zarzuty skarżącej kasacyjnie, w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obu podstawach określonych w art. 174 ppsa. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.

Nie są zasadne również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, postawione w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani art. 141 § 4 ppsa, ani art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa nie mogły zostać naruszone w sposób wskazany w omawianym zarzucie, czyli poprzez nienależyte odniesienie się do zarzutów skargi i wniosków strony przedstawionych w skardze, a w konsekwencji nie rozpoznanie istoty sprawy poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego i sądowego dotyczących błędnej wykładani przepisu art. 81 ust 11 pkt 2 lit b uprd, w oparciu o jej wykładnię literalną, historyczną i funkcjonalną, gdy w sposób oczywisty w oparciu o te zasady wykładni wynika, że skierowanie na badanie techniczne nie znajdowało uzasadnienia.

Przede wszystkim nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 27 września 2018 r., oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia 6 sierpnia 2018 r., z uwagi na ich zgodność z prawem.

Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie, nie może być uznane za tożsame z uchybieniem powołanej normie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że WSA nie dokonał w przedmiotowej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swą oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Sąd winien był decyzję uchylić. WSA właściwie rozpatrzył przedmiotową sprawę wydając orzeczenie mające oparcie w niekwestionowanym stanie faktycznym.

Z kolei zgodnie z art. 141 § 4 ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera wymaganych elementów, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przepis art. 141 § 4 ppsa nie może natomiast służyć do zwalczania stanowiska sądu co do oceny stanu faktycznego. Jeśli w orzeczeniu sądu pierwszej instancji znajduje się ocena ustaleń stanu faktycznego, to choćby była ona odmienna od oceny przedstawionej przez skarżącego, to nie można twierdzić, że doszło do naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1375/05).

Dlatego też uznać należało, że Sąd I instancji dokładnie i rzetelnie przeanalizował stan faktyczny sprawy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności jej towarzyszących, a swoją ocenę uzasadnił. Z tego też powodu, Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art. 141 § 4 ppsa w zw. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c ppsa poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Gliwicach skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 27 września 2018 r., mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia.

Zaznaczyć należy, że w Polsce rejestracji pojazdów dokonuje się w oparciu o przepisy uprd w brzmieniu ustalonym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322).

W myśl art. 72 ust. 1 uprd rejestracji dokonuje się na podstawie między innymi:

1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu o którym mowa w art. 73 ust. 5;

2) karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane;

4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane;

5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany.

Postępowanie rejestracyjne cechuje formalizm, gdyż ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, wskazując wyczerpująco, jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu, a wśród dokumentów tych bezspornie wymienia zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane. Także wśród tych dokumentów ustawodawca wymienia dowód własności pojazdu. W przedmiotowej sprawie w dokumencie własności pojazdu w postaci faktury z 21 czerwca 2018 r., opisano przedmiot transakcji jako "Samochód osobowy uszkodzony", co wzbudziło uzasadnione wątpliwości u organu rejestrującego pojazd.

Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że rejestracji pojazdu dokonuje starosta, wydając dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana. Jakkolwiek nie wynika to jednoznacznie z tego przepisu czyni to w formie decyzji administracyjnej. Dowód rejestracyjny jest jej konsekwencją, nadto stwierdza dopuszczenie do ruchu pojazdu (art. 71 ust. 1 tej ustawy).

W procedowanej sprawie, organy uznały, że pojazd zgłoszony do rejestracji uczestniczył w wypadku. Z przeprowadzonych w trakcie postępowania oględzin wynika uszkodzenie zderzaka oraz szyby przedniej.

W okolicznościach sprawy należy w pełni podzielić stanowisko organów co do tego, jak należy rozumieć pojęcie "wypadek drogowy" użyty w ustawie Prawo o ruchu drogowym.

Akcentowana zarówno w odwołaniu jak i w skardze kwestia różnic terminologicznych pomiędzy pojęciem "wypadek" a pojęciem "kolizja" jest nietrafna, bowiem opiera się na prawnokarnej definicji "wypadku". Tymczasem stosowane w niniejszej sprawie przepisy nie należą do gałęzi prawa karnego, ale do działu prawa administracyjnego. Inna jest metoda regulacji, inny jest przedmiot, inny jest cel tych przepisów, na co trafnie zwróciło uwagę SKO. Regulacje administracyjnoprawne dotyczące badań technicznych pojazdów służą m.in. zapewnieniu systemu kontroli stanu technicznego pojazdów celem minimalizowania ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu ze strony wadliwego technicznie pojazdu. Istotne jest tu stwierdzenie przez organ kontroli ruchu drogowego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu spowodowanego stanem technicznym pojazdu.

Należy się także zgodzić z organem, że zarządzenie skierowania pojazdu na dodatkowe badania należało traktować, jako skierowanie związane z "wypadkiem" w rozumieniu art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Jakkolwiek pojęcie "wypadek" nie zostało zdefiniowane w ramach stosowanych aktów prawnych, jednak analiza poszczególnych przepisów wskazuje jednoznacznie, że pojęciem "wypadek" prawodawca posługuje się tu w szerokim, potocznym, znaczeniu. Należy przywołać za organem, że w ustawie pojęcie "wypadek" pojawia się wielokrotnie, zaś pojęciami "kolizja" lub "stłuczka" ustawia w ogóle się nie posługuje. Tak samo przepisy stosowanego rozporządzenia posługują się jedynie pojęciem "wypadek". W rezultacie pojęciem "wypadek" w rozumieniu stosowanych przepisów objąć należy każde nieszczęśliwe zdarzenie, które spowodowało straty materialne lub w którym ktoś ucierpiał (zob. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. T-Ż, praca zbiór, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2006, s. 643). Nie bez znaczenia w kontekście powyższego jest również i to, że pojazd był samochodem osobowym uszkodzonym

Odnosząc powyższą definicję do procedowanej sprawy, Sąd uznał, że pojazd zgłoszony do rejestracji uczestniczył w wypadku.

Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę, że w sprawie nie wykazano, że rezultatem wypadku było uszkodzenie zasadniczych elementów nośnych konstrukcji nadwozia, podwozia albo ramy. Co prawda z przeprowadzonych w trakcie postępowania administracyjnego oględzin wynika jedynie uszkodzenie zderzaka oraz szyby przedniej, a więc brak jest uszkodzeń zasadniczych elementów nośnych. Należy wskazać, iż dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd skierowany przez starostę jeżeli z dokumentów wymaganych do rejestracji wynika, że uczestniczył on w wypadku drogowym lub narusza przepisy ochrony środowiska. Powołując się na normę art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a uprd, WSA wyjaśnił, że pojazd może zostać skierowany na dodatkowe badanie techniczne nie tylko w opisanych wyżej przypadkach, ale również w sytuacji "uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony środowiska". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, można było uznać, że samochód z uszkodzoną szybą przednią, zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i już to mogło stanowić podstawę do skierowania na dodatkowe badania techniczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przedstawione wyżej stanowisko WSA w Gliwicach.

Mając na względzie podniesione argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, z mocy art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.