Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1385/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
article: art. 10 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 141 par. 4, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant sekretarz sądowy Eliza Wróbel po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków – Śródmieście Zachód Małgorzaty Osuchowskiej-Krawczyk na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1072/18 w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1072/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) na podstawie art. 16, 25, 41 ust. 3 pkt 2, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016, poz. 1987 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r, poz. 1923) Starosta Krakowski udzielił firmie G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. ul. [...] [...] zezwolenia na zbieranie odpadów na warunkach szczegółowo wskazanych w decyzji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. ([...]) na podstawie art. 47 ust. 2, 3, 5, 6 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21 ze zm.) Starosta Krakowski cofnął bez odszkodowania zezwolenie z dnia [...] maja 2017 r. wydane dla firmy G. Sp. z o.o.

Organ wskazał, że wpływały do niego liczne skargi właścicieli sąsiednich nieruchomości. W sprawie uciążliwości Firmy G. interweniował również Burmistrz Miasta i Gminy S.. Skargi dotyczyły pożaru, który miał miejsce w dniu [...] października 2017 r. na placu magazynowym, gdzie gromadzone były odpady w nieprawidłowy sposób. Mieszkańcy skarżyli się również na odór pochodzący ze zmagazynowanych odpadów.

W dniu [...] września 2017 r. na terenie G. Sp. z o.o. przeprowadzono kontrolę, podczas której stwierdzono, że odpady o kodach 15 01 02, 19 12 04, 15 01 06 magazynowane były nieselektywnie w hałdach bezpośrednio na podłożu na placu magazynowym, co stanowi naruszenie pkt 3 decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Zgodnie z warunkami decyzji odpady winny być magazynowane w kontenerach, boksach, workach typu big-bag.

Mając na uwadze powyższe, w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach organ wystosował do Spółki w dniu [...] września 2018 r. wezwanie do zaniechania naruszeń warunków decyzji wraz z pouczeniem, że w przypadku niezastosowania się do wytycznych, zezwolenie zostanie cofnięte bez odszkodowania.

Podczas ponownej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2018 r. ustalono, że tylko niewielka część odpadów magazynowana jest w kontenerach na placu magazynowym. Zdecydowana większość znajduje się na placu magazynowym bezpośrednio na podłożu. Odpady nadal nie są magazynowane zgodnie z warunkami decyzji, mianowicie brak boksów, tylko niewielka część odpadów magazynowana jest w kontenerach, część odpadów znajdowała się na nieutwardzonym terenie bezpośrednio na podłożu. Ponadto stwierdzono, iż z odpadów wydobywa się intensywny nieprzyjemny zapach, mimo panującej ujemnej temperatury. Stanowi to niewątpliwie naruszenie przepisu art. 16 pkt. 2 ustawy odpadach, zgodnie z którym gospodarka odpadami nie może powodować uciążliwości przez hałas lub zapach. Zapis ten znalazł się także w pkt. 6 tiret 6 decyzji Starosty Krakowskiego.

Organ pozyskał pismo Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r., z którego wynika, że w dniach [...] września 2017 do dnia [...] listopada 2017 r. przeprowadzono kontrolę przeciwpożarową na terenie ww. składowiska odpadów, w czasie której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie ochrony przeciwpożarowej i zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Kontrola wykazała następujące nieprawidłowości: brak opracowanej instrukcji bezpieczeństwa pożarowego dla składowiska; brak wyposażenia w gaśnice; brak umieszczenia w widocznym miejscu instrukcji postępowania na wypadek pożaru.

Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w piśmie znak: [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., przekazał protokół kontroli przeprowadzonej w dniach [...] grudnia 2017 r. – [...] października 2018 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, z której wynika, iż odpady gromadzone były niezgodnie z warunkami decyzji Starosty Krakowskiego.

Według organu Spółka nie zastosowała się do wezwania do zaniechania naruszeń decyzji i w dniu [...] lutego 2018 r, działając w trybie art. 47 ust. 2, ust. 6, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia Starosty Krakowskiego z dnia [...] maja 2017 r. Organ wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu udzielonego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku niezastosowania się posiadacza odpadów do wystosowanego do niego wezwania, o jakim mowa w art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, organ jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzecznictwo sadów administracyjnych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka G. sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie przepisów:

– art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że strona działa niezgodnie z zezwoleniem na zbieranie odpadów z dnia [...] maja 2017 r. znak: [...];

– art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 8 § 1 K.p.a. poprzez wyznaczenie rażąco krótkiego terminu na zaniechanie naruszeń;

– art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, m.in. poprzez niepoinformowanie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji;

– art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla sprawy, w tym w szczególności dowodu z oględzin miejsca magazynowania odpadów na okoliczność aktualnego sposobu magazynowania odpadów przez Spółkę;

– art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieudowodnienie okoliczności, na których organ oparł decyzję, a w szczególności twierdzenia organu, że intensywny nieprzyjemny zapach wydobywa się z odpadów Spółki, a nie z sąsiadujących posesji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. ([...]) na podstawie art. 47 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że cofnięcie zezwolenia może nastąpić w ściśle określonych sytuacjach, tj. 1) naruszenia przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub 2) działania niezgodnego z wydanym zezwoleniem.

Organ właściwy do wydania zezwolenia zobowiązany jest do stałego monitorowania sposobu wykonywania uzyskanego przez podmiot indywidualny zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 47 ust. 6 ustawy postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia wszczynane jest z urzędu. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji przeprowadził wymagane prawem procedury. W dniu [...] września 2017 r., działając na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, wezwał ww. Spółkę do usunięcia do dnia [...] października 2017 r. naruszeń zezwolenia, pod rygorem cofnięcia zezwolenia bez odszkodowania. W wezwaniu wskazano, iż odpady magazynowane były nieselektywnie, luzem bezpośrednio na placu magazynowym, brak oznaczeń miejsca magazynowania odpadów. Odpady o kodzie 15 01 02, 15 01 06 pomieszane były z odpadami 19 12 04. Wskazano na sposób magazynowania odpadów wynikający z pkt 3 decyzji Starosty Krakowskiego. Wezwanie to doręczono Spółce w dniu [...] września 2017 r. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2018 r. tj. po dacie, w której naruszenia miały być usunięte, dokonano ponownych oględzin terenu, w trakcie kontroli nie było upoważnionego pracownika do udzielenia informacji. Stwierdzono, że tylko część odpadów magazynowana jest w kontenerach i big-bagach. Zdecydowana większość magazynowana jest bezpośrednio na podłożu – brak boksów. Część odpadów wykracza poza utwardzony plac i znajduje się bezpośrednio na terenie zielonym. Z odpadów wydzielał się nieprzyjemny zapach. Podczas kontroli panowała ujemna temperatura. Protokół kontroli podpisał w dniu [...] lutego 2018 r. Prezes Zarządu Spółki R. N., deklarując usunięcie odpadów. Znane zatem były Spółce ustalenia kontroli i postępowania. W czynnościach kontroli brali udział inspektorzy Wydziału Ochrony Środowiska Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w K. Dokonano również dokumentacji fotograficznej (karty 137-149), która także jednoznacznie wskazuje na nieprawidłowe gospodarowanie odpadami. Przykładowo na zdjęciach uwidocznione są odpady gromadzone w hałdach, odpady są porozrzucane.

Zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji - zezwoleniem na zbieranie odpadów określone w jej pkt 3, miejsce zbierania stanowić miała hala magazynowa i wydzielona część placu o utwardzonej powierzchni, magazynowanie odpadów wskazuje tabela, z której jednoznacznie wynika miejsce i sposób magazynowania w oparciu o kontenery, boksy, worki typu big-bag. Tym samym magazynowanie i zbieranie odpadów poza wyznaczonymi miejscami (np. na terenach zielonych), brak boksów, które nie są tożsame z sektorami, brak utrzymywania porządku, magazynowanie zdecydowanej większości odpadów bezpośrednio na podłożu stanowi o naruszeniu warunków decyzji i działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem, co wypełnia dyspozycję art. 47 ust. 2 ww. ustawy.

Podmiot profesjonalny działający na rynku odpadów sam określa we wniosku miejsce i sposób magazynowania odpadów i w uzupełnieniu wniosku (str.2 pkt 4) określił w układzie tabelarycznym miejsce magazynowania, jako zadaszoną halę lub plac, a w kolumnie dotyczącej sposobu magazynowania: kontener, boks, pojemnik, big bag. Również zarzut dotyczący braku podania w zezwoleniu definicji i rozumienia pojęcia boks nie znajduje uzasadnienia. Przepisy nie definiują tego pojęcia, a zatem brak było podstaw do szczegółowego wyjaśniania tej kwestii w sytuacji oczywistości potocznego słownikowego rozumienia tego pojęcia jako pomieszczenia lub wydzielonego za pomocą ścianek części większego pomieszczenia.

Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 art. 10 K.p.a. tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Dlatego też zastosowano tę zasadę z uwagi na zagrożenie pożarowe, jakie stwarzają magazynowane w sposób niewłaściwy odpady.

Nie może być w tym zakresie uwzględniony zarzut opisany w odwołaniu, dotyczący nieprawidłowości w zakresie wezwania. Przepis wskazany na wstępie nakazuje niezwłoczne zaniechanie naruszeń i nie wskazuje minimalnego i maksymalnego terminu na ich usunięcie. W analizowanej sprawie organ słusznie uznał, że skala naruszeń jest tego typu, iż konieczne jest także szybkie działanie w celu ich usunięcia. Należy także stwierdzić, że do czasu kontroli, która miała miejsce ok. 4 miesiące później niż wyznaczony w wezwaniu termin, nie podjęto wystarczających działań w celu usunięcia wskazanych w wezwaniu naruszeń. Obowiązkiem Spółki było podjęcie szybkich i zdecydowanych kroków w celu dostosowania się do wezwania, ponieważ to właśnie jej działania i łamanie postanowień decyzji spowodowały zdecydowany opór również okolicznych mieszkańców, zagrożenie pożarowe i konieczność podjęcia działań stosownych do stanu sprawy a nie działań pozornych. Również zarzut nieustalenia stanu faktycznego bezpośrednio w okresie poprzedzającym wydanie decyzji także nie jest zasadny. Jak wskazano na wstępie decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, iż niewywiązanie się do wystosowanego wezwania powoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia.

Na powyższe rozstrzygnięcie G. sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając decyzji naruszenie przepisów:

– art. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

– art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że organ może w sposób całkowicie dowolny wyznaczyć termin usunięcia nieprawidłowości;

– art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędne przyjęcie, że pomimo usunięcia nieprawidłowości organ może cofnąć zezwolenie na zbieranie odpadów;

– art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie dowodów istotnych dla sprawy, w tym w szczególności dowodu z oględzin miejsca magazynowania odpadów na okoliczność aktualnego sposobu magazynowania odpadów przez Spółkę.

Strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy odstąpił od zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a., jako przyczynę podając "ryzyko pożaru". Organ nie wyjaśnił przy tym, czy i w jaki sposób "ryzyko pożaru" na terenie skarżącej Spółki w S. przy ul. [...] [...] może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia ludzkiego. Tymczasem drogi pożarowe są drożne, a Spółka posiada dostęp do nieograniczonej ilości wody z pobliskiej rzeki Skawinki.

W ocenie Spółki organy administracji działały pod wpływem zewnętrznych czynników niemających nic wspólnego z przedmiotową sprawą. Od kilku miesięcy zapanowała obsesja, wzmacniana dodatkowo przez media, na punkcie przedsiębiorstw zbierających odpady, tymczasem każda sprawa powinna być oceniana indywidualnie na podstawie i w granicy prawa.

Według strony skarżącej nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że skarżąca pomimo wyznaczenia zbyt krótkiego terminu mogła usunąć nieprawidłowości w terminie późniejszym. Trudno bowiem, żeby Spółka zainwestowała środki w usunięcie nieprawidłowości jeżeli i tak pewnym było (co przedstawiciele organów nie ukrywali), że zezwolenie na zbierania odpadów zostanie cofnięte.

Podniesiono również, że Spółka przechowuje odpady w boksach/sektorach na utwardzonej powierzchni, tzn. nie na jednej hałdzie, a w podzielonych mniejszych boksach/sektorach. W protokole z oględzin z dnia [...] kwietnia 2018 r. przedstawiciele Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzili, że odpady w dalszym ciągu magazynowane są na placu utwardzonym, w sektorach opisanych kodami odpadów. Drogi komunikacyjne pomiędzy sektorami drożne. Nadto w wezwaniu z dnia [...] września 2017 r. Starosta nakazał Spółce usunięcie nieprawidłowości wyłącznie w zakresie: magazynowania nieselektywnego luzem, braku oznaczenia miejsca magazynowania odpadów oraz ich pomieszania. Dodatkowo Starosta Krakowski wskazał za zezwoleniem, że odpady powinny być przechowywane w miejscach takich jak: hala lub plac magazynowy, kontenery, boksy, worki typu big-bag. W ocenie strony skarżącej oględziny Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska potwierdzają, że w dniu ich dokonywania nie istniały nieprawidłowości wskazane w wezwaniu Starosty Krakowskiego do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. Odpady są magazynowane selektywnie, w opisanych kodami odpadów sektorach/boksach poprzedzielanych drożnymi drogami.

Według strony skarżącej organy nienależycie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, bowiem pominęły ustalenia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dokonane w protokole oględzin z dnia [...] kwietnia 2018 r., z którego wynika, że odpady znajdowały się w sektorach/boksach na utwardzonym terenie, a sektory/boksy były opisane kodami odpadów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1072/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (Dz.U. z 2018 r. poz. 21), jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. Naruszenie normy prawnej wyrażonej w art. 47 ust. 1 ustawy, polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązków określonych w zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów, lub polegające na naruszeniu przepisów ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, pociąga za sobą pewne skutki prawne określone w art. 47 ust. 2: w przypadku, gdy posiadacz odpadów, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania. Cytowany przepis zakłada konieczność rozliczenia się z obowiązków obciążających posiadacza odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Obowiązki posiadacza odpadów, jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r. II OSK 1792/16, pozostają w ścisłym związku z samą powinnością ochrony środowiska, gdyż jest ona podstawowym warunkiem zagwarantowania jej realizacji na gruncie przepisów ustawy o odpadach.

W rozpoznawanej sprawie organ w piśmie z [...] września 2017 r. wezwał Spółkę do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia określonych w decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie sposobu magazynowania odpadów. W wezwaniu opisano uchybienia stwierdzone w czasie kontroli (odpady magazynowane nieselektywnie, luzem bezpośrednio na placu magazynowym, brak oznaczeń miejsca magazynowania). Odpady o kodzie 150102, 150106 były pomieszane z odpadami 19 12 04. Przytoczono zapisy decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów wskazując, że to one określają sposób magazynowania odpadów.

W celu sprawdzenia wywiązania się Spółki z warunków wezwania do zaniechania naruszeń, w dniu 7 lutego 2018 r. została przeprowadzona kontrola w miejscu zbierania odpadów. Negatywny wynik kontroli zobowiązywał organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 47 ust. 2 ustawy.

Zdaniem Sądu w sprawie poczynione zostały wszystkie, konieczne do wydania takiej decyzji, ustalenia, a sama decyzja prawa nie narusza.

Zdaniem Sadu, nie można zaakceptować stanowiska skarżącej Spółki, jakoby sama decyzja o pozwoleniu na zbieranie odpadów inaczej regulowała kwestie miejsca i sposobu zbierania odpadów, niż przyjmują to organy. Otóż w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. miejsce i sposób magazynowania odpadów określono w tabeli, w której przy każdym kodzie odpadu wpisano "hala lub plac magazynowy, kontenery, boksy, worki typu big-bag", przy niektórych kodach zastrzeżono konieczność zabezpieczenia odpadów przed wilgocią, przy odpadzie o kodzie 200307 zamiast worków big-bag wpisano "lub luzem w wyznaczonym miejscu". Ta treść decyzji odpowiada treści wniosku o udzielenie pozwolenia na zbieranie odpadów, w którym to wniosku jednoznacznie wskazano halę lub plac jako miejsca magazynowania, a kontenery, boksy, worki jako sposób magazynowania. Pojęcia "miejsce magazynowania" i "sposób magazynowania" oznaczają zupełnie co innego i nie można ich – tak jak chciałaby to czynić skarżąca Spółka – traktować wymiennie. Chociaż więc w decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów miejsce i sposoby magazynowania wymieniono w jednym "okienku" tabeli, to nie może być wątpliwości, że chodziło o uregulowanie dwóch ww. kwestii: miejsca, w którym będą w określony sposób magazynowane odpady. Możliwość magazynowania odpadów luzem wyraźnie zaś zaznaczono.

Jest niewątpliwe, że w zakresie opisanego magazynowania odpadów doszło do uchybień opisanych w protokole kontroli z dnia [...] września 2017 r. Wezwanie do usunięcia uchybień w terminie do [...] października 2017 r. doręczono skarżącej Spółce w dniu [...] września 2017 r. Rację ma skarżąca Spółka, że termin do usunięcia nieprawidłowości powinien być racjonalnie ustalany, prawdą też jest, że wyznaczony przez organ był bardzo krótki. Z drugiej jednak strony Spółka w żaden sposób nie zamanifestowała niemożności jego dochowania, a w rzeczywistości w znacznie dłuższym terminie (do daty następnej kontroli tj. [...] lutego 2018 r.) nieprawidłowości nie usunęła. W tych okolicznościach Spółka nie może usprawiedliwiać braku działania zbyt krótkim terminem twierdząc w dodatku, że ich nie podjęła, bowiem z góry została uprzedzona, że pozwolenie zostanie cofnięte.

Brak odpowiedniej reakcji na wezwanie z dnia [...] września 2017 r. potwierdziła kontrola z dnia [...] lutego 2018 r. Odpady nadal nie wszystkie odpady były zmagazynowane w kontenerach, boksach, workach big-bag. Nie można przy tym zaakceptować stanowiska skarżącej Spółki, że rozlokowanie odpadów w sektorach i ich oznaczenie czyniło zadość postanowieniom decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów. Sąd w całości podzielił wywody organów co do rozumienia pojęć "sektor" i "boks" i za zbędne uznaje ich powtarzanie.

W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji odwołał się do ustaleń kontroli przeciwpożarowej przeprowadzonej w dniach [...] września 2017 r. – [...] listopada 2017 r. oraz kontroli Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska przeprowadzonej w okresie [...] grudnia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. Zgodzić należy się ze skarżącą Spółką, że wyniki kontroli przeciwpożarowej nie mogą być a priori uznane za równoznaczne z "istotnym naruszeniem dotyczącym ochrony przeciwpożarowej", o którym mowa w art. 47 ust.1 ustawy o odpadach. Rzecz jednak w tym, że w istocie podstawą cofnięcia zezwolenia było działanie niezgodne z postanowieniami zezwolenia, a nie naruszenie przepisów o ochronie przeciwpożarowej. Faktu niedostosowania się do wezwania o usunięcie nieprawidłowości skierowanego do Spółki przez Starostę Krakowskiego nie może obalić wynik kontroli przeprowadzonej przez inny podmiot w zakresie własnych kompetencji. Warto jednak zauważyć, że w protokole kontroli przeprowadzonej przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska odnotowano jedynie, że "odpady magazynowane są zgodnie z warunkami decyzji na utwardzonym terenie", odniesiono się więc tylko do miejsca, a nie do sposobu magazynowania odpadów. Podział gromadzonych odpadów na sektory nie jest jednak równoznaczny z ich gromadzeniem w boksach, czyli pomieszczeniach oddzielonych ścianami. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że w ocenie skarżącej Spółki podział odpadów na sektory jest metodą bezpieczniejszą.

Zdaniem Sądu, nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi podniesiony w niej zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. naruszenie przepisów o postępowaniu może stanowić przyczynę uchylenia decyzji, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Prawdą jest, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił Spółki o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy. Spółka jednak nie wskazała, jaki miałby zachodzić związek przyczynowy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem sprawy. Przyczyna, dla której pozwolenie cofnięto wynikała z materiałów znanych Spółce. Znane też zresztą były Spółce wyniki kontroli przeciwpożarowej i kontroli Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną wniosła G. sp. z o.o. z siedzibą w S. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 z późn. zm.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten umożliwia organowi administracji publicznej cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów w sytuacji braku uprzedniego wezwania posiadacza odpadów do usunięcia określonych i konkretnych naruszeń, które następnie były podstawą cofnięcia zezwolenia, a w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie;

2) art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, to jest zastosowanie tego przepisu pomimo że naruszenia wskazane w wezwaniu do usunięcia naruszeń z dnia [...] września 2017 r. zostały usunięte lub nigdy nie istniały,

3) art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest uznanie terminu określonego w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. za ustalony prawidłowo (racjonalnie) na podstawie okoliczności sprawy, które nie powinny na tę ocenę mieć wpływu, pomimo prawidłowego przyjęcia przez Sąd I instancji, że termin do usunięcia naruszeń powinien być racjonalnie ustalany przez organy, a tym samym dopuszczenie możliwości ustalania tego terminu w sposób dowolny,

4) art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest zastosowanie tego przepisu w brzmieniu aktualnym na dzień wydania wyroku przez Sąd I instancji, a nie na dzień wydania decyzji przez organ I instancji,

5) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi oraz braku uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo zaistniałego w toku postępowania przed SKO naruszenia prawa strony do czynnego udziału w każdym etapie postępowania administracyjnego, to jest zaistnieniem przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.,

6) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi oraz braku uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących obowiązku ustalenia pełnego stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności poprzez:

– błędne ustalenie sposobu i miejsca składowania odpadów o kodach 15 01 02, 10 01 06 oraz 19 12 04 wynikającego z zezwolenia, a tym samym błędne ustalenie, że Spółka naruszyła zezwolenie w zakresie magazynowania odpadów luzem bezpośrednio na placu,

– przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie treści zezwolenia na podstawie innych dowodów niż osnowa tej decyzji,

– błędne ustalenie, że skarżąca Spółka nie usunęła nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. w zakresie magazynowania nieselektywnego oraz braku oznaczenia miejsca magazynowania,

– błędne ustalenie zakresu naruszeń wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. a tym samym błędne ustalenie, że nieprawidłowości te są tożsame z naruszeniami będącymi podstawą wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia,

co skutkowało oparciem decyzji organu I i II instancji na błędnie ustalonym stanie faktycznym a co za tym idzie, wtórnie, na niewłaściwym zastosowaniu art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że Spółka nie zastosowała się do wezwania do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. oraz naruszyła zezwolenie w zakresie magazynowania odpadów luzem bezpośrednio na placu, a tym samym naruszeniu również zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej,

7) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na braku rozpoznania i dokonania szczegółowej oceny prawnej zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającego tę decyzję postępowania oraz dania temu wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, podczas gdy sąd winien ocenić kwestię zupełności materiału dowodowego, prawidłowość dokonania oceny dowodów i zastosowania prawa materialnego oraz odpowiednio to uzasadnić,

8) art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez Sąd I instancji kontrolą postępowań oraz decyzji organów obu instancji, to jest braku rozstrzygnięcia w granicach sprawy, w zakresie objętym jak i nie objętym skargą do WSA (nie ograniczając się do zarzutów i wniosków oraz powołanej podstawy prawnej w tej skardze), w sytuacji gdy Sąd nie był nimi związany, a winien to uczynić wobec rażącego naruszenia przepisów przez organy I i II instancji, w szczególności nierozpoznanie sprawy w zakresie:

– oceny zakresu nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. oraz tożsamości z nieprawidłowościami będącymi podstawą cofnięcia zezwolenia,

– kwestii usunięcia naruszeń wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r.,

– naruszenia przez organ II instancji art. 10 § 1 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazane zostały argumenty mające przemawiać, zdaniem Spółki, za zasadnością podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez G. sp. z o.o. z siedzibą w S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r., poz. 21 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten umożliwia organowi administracji publicznej cofnięcie zezwolenia na zbieranie odpadów w sytuacji braku uprzedniego wezwania posiadacza odpadów do usunięcia określonych i konkretnych naruszeń, które następnie były podstawą cofnięcia zezwolenia. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że można cofnąć zezwolenie na zbieranie odpadów bez uprzedniego wezwania stwierdzonych naruszeń. Na str. 8 uzasadnienia wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść art. 47 ust. 2 ww. ustawy a następnie stwierdził, że "W rozpoznawanej sprawie organ w piśmie z [...] września 2017 r. wezwał do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia określonych w decyzji o pozwoleniu na zbieranie odpadów z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie sposobu magazynowania odpadów." Nie ma więc żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na poglądzie, iż można cofnąć zezwolenie na zbieranie odpadów w sytuacji braku uprzedniego wezwania posiadacza odpadów do usunięcia naruszeń wymogów określonych zezwoleniu na zbieranie odpadów.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie Spółki, że zezwolenie cofnięto mimo tego, że naruszenia wskazane w wezwaniu do usunięcia naruszeń z dnia [...] września 2017 r. zostały usunięte lub nigdy nie istniały. Twierdzenie to jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W wezwaniu z dnia [...] września 2017 r. skarżąca kasacyjnie Spółka wezwana została do zaniechania naruszeń, które polegały na tym, że odpady były magazynowane nieselektywnie, luzem bezpośrednio na placu magazynowym. W wezwaniu wskazano, że brak jest oznaczeń miejsca magazynowania odpadów. Wskazano również w jaki sposób zgodnie z zezwoleniem należy przechowywać odpady o kodach 15 01 02, 15 01 06 oraz 19 12 04, to jest, że powinny one być przechowywane w kontenerach, boksach lub workach typu big-bag. Z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynikało, że odpady nie były przechowywane w opisany wyżej sposób. W wezwaniu rzeczywiście nie wskazywano, że odpady leżą na trawie, jednakże stwierdzenie tego faktu podczas powtórnych oględzin jedynie potwierdza, iż odpady nie są przechowywane w sposób wskazany w zezwoleniu.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez uznanie określonego w wezwaniu do zaniechania naruszeń terminu za prawidłowy. Wskazany w wezwaniu termin był oczywiście krótki. Wezwanie nosi datę [...] września 2017 r, zaś wskazany w wezwaniu termin do usunięcia naruszeń to [...] października 2017 r. Zauważyć jednak należy, że Spółka nie podjęła żadnych czynności mających na celu usunięcie naruszeń, które zostały wskazane przez organ administracji. Co więcej Spółka nie zamierzała podejmować jakichkolwiek czynności w celu realizacji nałożonych w wezwaniu obowiązków. Na taki zamiar wskazuje zawarte w skardze do Sądu I instancji stwierdzenie, że: "Trudno bowiem, żeby Spółka zainwestowała środki w usunięcie nieprawidłowości jeżeli i tak pewnym było (co przedstawiciele organów nie ukrywali), że zezwolenie na zbieranie odpadów zostanie cofnięte". Gdyby Spółka rozpoczęła realizację wynikających z wezwania obowiązków i nie zdążyła dokończyć ich realizacji, to termin wskazany w wezwaniu mógłby zostać przedłużony. Nie jest to bowiem termin, którego przedłużyć nie można. Z kolei twierdzenie, że pewnym było, iż zezwolenie na zbieranie odpadów zostanie cofnięte jest jedynie domniemaniem skarżącej kasacyjnie Spółki. Gdyby Spółka rozpoczęła realizację obowiązków i z przyczyn obiektywnych nie mogłaby obowiązków tych wykonać we wskazanym w wezwaniu terminie, to nawet negatywne nastawienie organu administracji nie mogłoby skutkować cofnięciem udzielonego Spółce zezwolenia.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach. Sąd rzeczywiście w uzasadnieniu przywołał ten przepis w brzmieniu, który nie obowiązywał w czasie wydania decyzji, jednakże uchybienie to to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Pierwotnie przepis ten brzmiał następująco: "W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal odpowiednio narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania."

Natomiast na mocy art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592) przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania."

Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wskazuje, że poza samym faktem przytoczenia nowej treści art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach ocena zaskarżonej decyzji dokonywana była w odniesieniu do treści art. 47 ust. 2 tej ustawy obowiązującej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie powoływał się na naruszenie wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej przez skarżącą kasacyjnie Spółkę jako podstawę cofnięcia zezwolenia.

Odnośnie do podnoszonych przez skarżącą kasacyjnie Spółkę zarzutów naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) stwierdzić należy, że nie mogły one skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., to jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 912/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Artykuł 1 P.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Z art. 1 § 2 P.u.s.a. wynika zaś, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zaskarżoną decyzję i stwierdzając jej prawidłowość Sąd nie kierował się innymi kryteriami. Żadne przepisy szczególne nie nakładały też na Sąd obowiązku dokonania oceny decyzji pod kątem innych kryteriów niż kryterium zgodności z prawem. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że naruszony został art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy.

Analogicznie odnieść należy się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Także ten przepis ma charakter na ustrojowy. Stanowi on, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę na decyzję administracyjną dokonując tym samym jej kontroli. Sąd nie uznał się niewłaściwym do rozpoznania skargi. Skarżąca kasacyjnie Spółka może prezentować pogląd, że wyniki tej kontroli są błędne jednakże ewentualne dokonanie nienależytej kontroli nie może być utożsamiane z brakiem dokonania takiej kontroli albowiem są to dwie odmienne sytuacje.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w pełni podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. przez organ administracji nie miało wpływu na wynik sprawy. Trafnie WSA wskazał, że organ I instancji przed wydaniem decyzji nie zawiadomił Spółki o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy jednakże Spółka nie wskazała, jaki miałby zachodzić związek przyczynowy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem sprawy. Przyczyna, dla której pozwolenie cofnięto wynikała z materiałów znanych Spółce. Znane też zresztą były Spółce wyniki kontroli przeciwpożarowej i kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Swoje stanowisko odnośnie do prawidłowości decyzji organu I instancji Spółka mogła w pełni zawrzeć w odwołaniu od tej decyzji.

Niemożność zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie może być traktowana jako podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jeśli strona postępowania miała możliwość wniesienia odwołania od tej decyzji. Zapoznanie się materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji mogłoby skutkować jedynie wskazaniem na braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez ten organ i wysunięciem postulatu uzupełnienia materiału dowodowego. W odwołaniu od decyzji organu I instancji można przedstawić ocenę zasadności wydanego rozstrzygnięcia w tym również wskazywać na braki w postępowaniu dowodowym organu I instancji i konieczność i ich uzupełnienia. Jeśli argumenty te okazałyby się zasadne, to decyzja organu I instancji zostałaby przez organ odwoławczy uchylona lub zmieniona.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Organ administracji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów i ocena ta nie nosi cech dowolności. Zebrane przez organy administracji dowody zasadnie uznane zostały za dowody mogące być podstawą poczynienia ustaleń faktycznych. Poczynione w toku postępowania ustalenia, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki, zasadnie uznane zostały przez Sąd I instancji za prawidłowe. Organy administracji prawidłowo ustaliły zarówno sposób jak i miejsce składowania opadów o kodach 15 01 02, 10 01 06 oraz 19 12 04. Prawidłowo ustalono treść zezwolenia oraz fakt nieusunięcia przez Spółkę nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. Prawidłowo również ustalono zakres naruszeń wskazanych w wezwaniu z dnia [...] września 2017 r. oraz że Spółka nie zastosowała się do wezwania i naruszyła zezwolenie na magazynowanie odpadów.

Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z art. 141 § 1 P.p.s.a. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.

Niezasadny, zdaniem NSA, jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. Nie było podstaw do kwestionowania przez Sąd I instancji zakresu nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu do zaniechania naruszeń z dnia [...] września 2017 r. jak też kwestionowania tożsamości tych nieprawidłowości z nieprawidłowościami będącymi podstawą cofnięcia zezwolenia. Nie było także podstaw do kwestionowania poczynionych przez organy administracji ustaleń, że Spółka nie wykonała obowiązków wskazanych w wezwaniu z dnia [...] września 2017 r. Odnośnie do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez organ odwoławczy stwierdzić należy, że rozważenie przez Sąd I instancji tej kwestii nie miałoby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy nie przeprowadzał bowiem dodatkowego postępowania dowodowego i przy wydawaniu decyzji opierał się na materiale zgromadzonym przez organ I instancji. Materiał ten był znany skarżącej kasacyjnie Spółce. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że niemożność zapoznania się aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy mogło skutkować niemożnością prawidłowego sporządzenia skargi. Nawet po wniesieniu skargi Spółka mogła zapoznawać się z dowodami zgromadzonymi w aktach administracyjnych i do chwili rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uzupełniać zawartą w skardze argumentację. Akta sprawy wpłynęły do Sądu I instancji w dniu 17 sierpnia 2018 r. zaś wyrok w sprawie zapadł w dniu 21 listopada 2018 r., to jest po ponad trzech miesiącach. Spółka miała więc wystarczający czas na zaznajomienie się z aktami administracyjnymi jak i na ewentualne uzupełnienie argumentacji zawartej w skardze.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.