Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 124/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 3d
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 25 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji budżetowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 sierpnia 2012 r. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie określenia kwoty dotacji oświatowej podlegającej zwrotowi do budżetu Miasta z powodu wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 2 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta, określił, że M.S. prowadząca dotowane szkoły: Gimnazjum [...] oraz Ogólnokształcące Liceum [...] jest zobowiązana zwrócić do budżetu Miasta dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 92.493,85 zł oraz nierozliczoną

w kwocie 163,39 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Organ nakazał dokonanie zwrotu ww. dotacji wraz z odsetkami na rachunek bankowy Miasta oraz określił, że odsetki należne od dnia otrzymania każdej kwoty zakwestionowanej transzy dotacji i od dnia 4 maja 2012 r. do dnia 19 września 2012 r. wynoszą 20.589,- zł.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że szkoły niepubliczne prowadzone przez skarżącą otrzymały dotację podmiotową w 2009 r. w wysokości 1.021.033,- zł (w tym w okresie kontrolowanym w wysokości 716.491 zł), w 2010 r. w wysokości 1.087.714,- zł a w 2011 r. w wysokości 1.109.342,- zł na działalność oświatową, po czym powołując się na art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 251 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) przypomniał, że dotacje mogły być wykorzystane do końca roku budżetowego wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej.

W wyniku przeprowadzonej kontroli i ponownej analizy zebranych dowodów organ uznał, że podmiot prowadzący szkoły, rozliczone z dotacji wydatki wykorzystał niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 92.493,85 zł, które podlegają zwrotowi.

Na powyższą kwotę składają się wydatki związane z obsługą umowy leasingu operacyjnego nr [...], którego przedmiotem jest FORD Transit Kombi 300S Trend 2.2. TDCi 115PS w wysokości 33.184,65 zł; wydatki związane z wykonaniem instalacji nawadniającej boisko przy ulicy [...] w S. w wysokości 41.462,55; zakup ciągnika w kwocie 17.000,- zł rozliczonego z dotacji przekazanej w miesiącu czerwcu 2009 r.); opłata za usługę agroturystyczną w kwocie 846,65 zł (rozliczoną w liceum w miesiącu październiku 2009 r.).

W decyzji uznano również, że kwota 163,39 zł stanowi dotację nierozliczoną, która podlega zwrotowi. Kwota ta dotyczyła nierozliczonego wydatku z tytułu usługi agroturystycznej na kwotę 153,35 zł oraz nierozliczonej dotacji w miesiącu listopadzie 2009 r. na kwotę 10,04 zł.

M.S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty polegające na błędnej wykładni wydatków bieżących szkoły w zakresie kształcenia, wychowania, opieki, przy uwzględnieniu art. 1 pkt 10 i art. 5 ust. 7 tejże ustawy, które to przepisy wprost zobowiązują organ prowadzący do zapewnienia właściwych warunków działania szkoły, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki wychowania i opieki, i w związku z tym wszelkie wydatki z tym związane należy zakwalifikować jako bieżące; art. 124 ust. 3 i 4 i odpowiednio art. 236 ust. 2-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zakresie niewłaściwej interpretacji pojęcia "wydatków bieżących", przez co organ przypisał do wydatków majątkowych m.in. koszty związane z umową leasingu, zamontowaniem instalacji nawadniającej, ciągnika, opłaty notarialnej jak również spotkania nauczycieli.

Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym m.in.:

- art. 7 k.p.a. przejawiające się w niewyjaśnieni stanu faktycznego, który stanowił podstawę wydania decyzji (dotyczy pominięcia w uzasadnieniu decyzji, m.in. celu, jakiemu służy m.in. instalacja nawadniająca boisko sportowe, czy też zakup ciągnika, który służy do bieżącej konserwacji i innych zabiegów związanych z utrzymaniem murawy, leasingu auta służącego dowozowi uczniów na zajęcia edukacyjne);

- art. 6 k.p.a. polegającego na przyjęciu swobodnej i dowolnej interpretacji przepisów prawa materialnego, przez co naruszono zasadę praworządności;

- art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zaufania i stałości prawa w zakresie, w jakim organ w decyzji z dnia 27 kwietnia 2012 r. uznał przedmiot leasingu za wydatek bieżący,

a w zaskarżonej decyzji jako wydatek majątkowy;

- art. 77 k.p.a. w zakresie, w jakim organ rozstrzygający nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego w kwestii klasyfikacji wydatków

w oderwaniu od zasad systemu oświaty;

- art. 80 k.p.a. przejawiające się w przekroczeniu granicy swobodnej oceny materiału dowodowego i przyjęciu za udowodnione tezy opartej na błędnej i niezgodnej z prawem wykładni przepisów prawa materialnego.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Decyzją z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze:

1. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w zakresie wskazanym w pkt. 1

w części dotyczącej dotacji nierozliczonej w kwocie 163,39 zł i w tym przedmiocie określiło, że część dotacji niewykorzystanej do końca 2009 r. stanowi kwotę 10,04 zł, natomiast

w pozostałej części wykazanej w tym punkcie, tj. w przedmiocie określenia dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 92.493,85 zł utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji;

2. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w zakresie wskazanym w pkt. 2 i 3

w całości i w tym przedmiocie określiło nakazanie zwrotu dotacji określonych w pkt. 1 niniejszego rozstrzygnięcia wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych

w wysokości 15.379,- zł, gdzie dalsze odsetki należy liczyć ponownie od następnego dnia po dniu doręczenia niniejszej decyzji do dnia dokonania wpłaty w wysokości jak dla zaległości podatkowych. Kolegium orzekło, że zwrot dotacji oraz odsetek związanych

z dotacjami wymienionymi w pkt. 1 należy dokonać na konto wymienione w pkt. 2 decyzji organu pierwszej instancji.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało m.in. art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 i ust. 3, art. 145 ust. 1, ust. 4 i ust. 5, art. 146 ust. 1 i ust. 3, art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1241), 251 ust. 1 i 5, art. 252 ustawy

z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności za niezasadne uznało zarzuty odwołania dotyczące opłaty notarialnej, wskazując, że wydatków tych organ pierwszej instancji w ostatecznym rozrachunku nie zakwestionował w zaskarżonej decyzji.

Niezależnie od powyższego, organ drugiej instancji ustalił, że Prezydent Miasta niezasadnie uznał, że kwota 153,35 zł została nierozliczona i podlega zwrotowi do budżetu Miasta. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie, Kolegium zauważyło, że ww. kwotę uznano w zaskarżonej decyzji za nierozliczoną tylko z tego względu, że faktura Nr [...] opiewająca na kwotę 1.000,- zł (która według złożonych wyjaśnień dotyczyła opłaty za usługę agroturystyczną z okazji "Dnia Nauczyciela") została rozliczona

w miesiącu październiku 2009 r. w liceum w kwocie 846,65 zł, gdzie w rozliczeniu dotacji opisano, że pozostała kwota wykazana jest w gimnazjum. W gimnazjum kwota stanowiąca różnicę między kwotą 1.000,- zł a kwotą 846,65 zł nie została jednak wykazana. Jak ustalił organ odwoławczy, gimnazjum otrzymało w miejscu październiku kwotę dotacji

w wysokości 35.595,- zł i w takiej samej wysokości dokonało rozliczenia wydatków w tym samym miesiącu. Organ zauważył również, że kontrolujący nie zakwestionowali w tym samym miesiącu w gimnazjum żadnych wydatków jako wykorzystanych niezgodnie

z przeznaczeniem, o czym – zdaniem organu – świadczy kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem zawarta w zaskarżonej decyzji, od której należy liczyć odsetki w miesiącu październiku 2009 r., tj. kwota 846,65 zł. Dotyczy ona zatem tylko wykazanych w liceum wydatków za ww. usługę, które zakwestionowano jako dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem podczas kontroli i w zaskarżonej decyzji. Kolegium zaznaczyło, że podmiot prowadzący szkołę nie ma obowiązku rozliczania całości kwot wynikających czy to z faktur, rachunków czy też innych dowodów, co oznacza, że może to uczynić, ale nie musi. Powołując się z kolei na brzmienie art. 90 ust. 3d ustawy

o systemie oświaty, z którego wynika, że dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, a nie na sfinansowanie realizacji zadań szkoły, organ wywiódł, że nawet gdyby nie zakwestionowano wydatku w kwocie 846,65 zł jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, organ wydający decyzję nie miałby prawa do uznania, że pozostała kwota stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą 1.000,- zł a kwotą 846,65 zł, tj. kwota 153,35 zł, została nierozliczona i podlega zwrotowi do budżetu Miasta.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, co do różnicy dotacji pomiędzy kwotą otrzymanych dotacji przez gimnazjum w miesiącu listopadzie 2009 r. w wysokości 35.595,- zł a kwotą wydatków rozliczonych przez podmiot prowadzący szkołę za ten miesiąc w ww. szkole w wysokości 35.584,96 zł. Kwota 10,04 zł stanowi dotację nierozliczoną, albowiem nie została wykorzystana do końca 2009 r.

Podzielając argumentację organu pierwszej instancji, że dotację w kwocie 92.493,85 wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 110 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obowiązującej w 2009 r.) oraz art. 126 i 131 ustawy z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (obowiązującej w 2010 r.), po czym stwierdził, że dofinansowanie działalności bieżącej beneficjenta w rozpoznawanej sprawie dokonuje się w zakresie określonym

w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

Kolejno organ przytoczył treść znowelizowanego ustawą z dnia 19 marca 2009 r. art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, wskazując, że od daty nowelizacji tejże ustawy dotacje dla szkół i placówek oświatowych, o których mowa w art. 90 ust. 1a-3b o systemie oświaty nabrały charakteru podmiotowo-celowego.

Dokonując analizy i interpretacji zastosowanych przez ustawodawcę pojęć "kształcenie", "wychowanie", "opieka" oraz "profilaktyka społeczna" oraz zwrócił uwagę, że ustawa o systemie oświaty nie zawiera odrębnej definicji pojęcia "wydatków bieżących",

w związku z czym zasadne jest – zdaniem organu – odpowiednie stosowanie przepisów określających pojęcie "wydatków bieżących" zawartych w ustawie o finansach publicznych.

W konsekwencji Kolegium przytoczyło treść art. 236 ust. 2 ustawy o finansach publicznych po czym uznało, że do wydatków bieżących w zakresie działalności dydaktycznej, opiekuńczej i wychowawczej należy zaliczyć wydatki związane

z ponoszeniem kosztów osobowych i materiałowych, a także kosztów utrzymania (eksploatacji) obiektów własnych i korzystania z obiektów obcych.

W ocenie organu odwoławczego do wydatków bieżących szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej nie mogą być zaliczane wydatki majątkowe, tj. nabycie środków trwałych (samochód, traktor), modernizacja przeprowadzona w obcych środkach trwałych. Jak stwierdził organ, ww. wydatki nie są związane bezpośrednio z procesem nauczania zawodowego, a zatem nie można ich uznać za realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki. Nie negując, że

w pośredni sposób nabycie środków trwałych, bądź ich ulepszenie w sposób pośredni może mieć wpływ na zakres wykazany w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, organ skonstatował, że skoro nie są to wydatki bieżące to nie mogą być sfinansowane

z otrzymanej dotacji.

Organ uznając, że wydatkiem majątkowym są m.in. środki trwałe takie jak nabycie samochodu, traktora oraz ulepszenie przeprowadzone w obcym środku trwałym – boisku – polegające na zamontowaniu systemu nawadniającego, tj. instalacji nawadniającej boisko, przeszedł do szczegółowego uzasadnienia swojego stanowiska w tej kwestii.

Kolejno organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut w kwestii spotkania nauczycieli, co dotyczy wydatków rozliczonych z dotacji na usługę agroturystyczną

w kwocie 846,65 zł. Przyjmując, że są to rzeczywiście wydatki bieżące, Kolegium nie uznało jednak aby wynajęcie sali na Dzień Nauczyciela, miało bezpośredni wpływ na realizację zadań szkoły w rozumieniu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty.

Odnosząc się do kwestii naliczonych odsetek, Kolegium w zasadzie uznało, że organ pierwszej instancji naliczył je w sposób zgodny z wielkościami zakwestionowanych kwot dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w poszczególnych miesiącach, które wykazano w zaskarżonej decyzji pod literą a). Organ nie zakwestionował także terminów, od których należy liczyć odsetki w poszczególnych miesiącach i kwot naliczonych odsetek od tych dotacji naliczonych do dnia 1 sierpnia 2011 r., tj. wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu dotacji. Organ zauważył przy tym, że ostatnia kwota naliczonych odsetek od dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem winna mieć wysokości 121,- zł a nie wysokości 148,- zł.

Analizując ostatnią kwotę dotacji zakwestionowaną w zaskarżonej decyzji,

a mianowicie 163,39 zł organ wskazał, ze dotyczy ona dotacji niewykorzystanej do końca 2009 r. W przedmiotowej decyzji kwota ta została zastąpiona kwotą 10,04 zł, w związku

z czym odsetki od orzeczonej kwoty i terminu wskazanego w zaskarżonej decyzji stanowią kwotę 2,- zł a nie kwotę 29,- zł.

W ocenie organu drugiej instancji w sposób nieprawidłowy naliczono odsetki za okres od dnia 4 maja 2012 r. do dnia 19 września 2012 r. wskazane w zaskarżonej decyzji pod litera b). Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie, organ przypomniał, że

o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu dotacji świadczy zawiadomienie organu pierwszej instancji z dnia 1 sierpnia 2011 r. To, że poprzednia decyzja organu pierwszej instancji została uchylona przez organ odwoławczy nie świadczy o tym, że postępowanie

w sprawie zwrotu dotacji zostało zakończone, skoro organ wyraźnie wskazał, że przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ uznał zatem, że w sposób bezpodstawny wszczęto ponownie postępowanie w zakresie zwrotu dotacji, o czym stanowi zawiadomienie organu pierwszej instancji w tym zakresie z dnia 21 marca 2013 r. Zdaniem Kolegium, takie zawiadomienie nie powinno powodować żadnych ujemnych skutków dla strony zobowiązanej do zwrotu dotacji. Wskazując, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z przekroczeniem terminów wskazanych art. 35 § 3 k.p.a., organ uznał, że dalsze odsetki należy liczyć dopiero od dnia następnego po otrzymaniu przedmiotowej decyzji do dnia zapłaty nakazanej do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacji niewykorzystanej.

Następnie organ odwoławczy konwalidował uzasadnienie zaskarżonej decyzji w ten sposób, że suma przekazanych dotacji w 2009 r. w gimnazjum wykazana w zaskarżonej decyzji stanowi 420.335,- zł. Z dokonanych odliczeń poszczególnych kwot przekazanych dotacji wynika jednak suma 420.021,- zł. Wskazane nieścisłości zdaniem organu nie miały żadnego wpływu na podjęte w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie, a sama skarżąca nie kwestionowała kwot otrzymanych dotacji.

M.S., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozstrzygnięcie Kolegium zaskarżono w części, a mianowicie w punkcie 1 – w zakresie, w jakim decyzja utrzymuje decyzję Prezydenta Miasta co do określenia, że dotacja ponad kwotę 846,65 zł, tj. co do kwoty 91.647,20 zł została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem; w punkcie 2 – w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje zwrot dotacji ponad kwotę 846,65 zł, tj. w zakresie nakazania zwrotu dotacji w kwocie 91.647,20 zł oraz w zakresie nakazania zapłaty odsetek od tej kwoty.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się nieprawidłową interpretacją pojęcia "wydatków bieżących szkoły" i w konsekwencji uznanie, że wydatkami takimi nie są wydatki związane z obsługą umowy leasingu operacyjnego, wydatki związane z wykonywaniem instalacji nawadniającej boisko przy ul. [...] oraz wydatek związany z zakupem ciągnika Ursus C-355 jak również naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności czy strony umowy dzierżawy, zawartej przez skarżącą oraz Zespół Szkół [...] w dniu 1 września 2009 r., umówiły się na zapłatę czynszu dzierżawnego w formie oświadczenia polegającego na budowie instalacji nawadniającej boisko przy ulicy [...] w S. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, bowiem w razie ustalenia, że świadczenie to zostało dokonane tytułem zapłaty czynszu dzierżawnego, powinno być ono zakwalifikowane jako wydatek bieżący szkoły w rozumieniu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zaskarżonej części i w tym też zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowego Kolegium Odwoławcze oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W pisemnych motywach uzasadnienia skargi, jej autor – po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania – odniósł się do pojęcia "wydatków bieżących szkoły", odwołując się przy tym do art. 236 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r.

o finansach publicznych jak również do znowelizowanego art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 827).

Kolejno skarżąca przedstawiła swoje stanowisko, co do kwalifikacji wydatków związanych z obsługą umowy leasingu operacyjnego nr [...], którego przedmiotem był FORD Transit. Skarżąca wskazała, że istotną umowy leasingu było zobowiązanie finansującego do nabycia przedmiotu leasingu od oznaczonego sprzedawcy na warunkach określonych w umowie leasingu oraz oddanie przedmiotu leasingu skarżącej do używania, w zamian za co skarżąca zobowiązała się do zapłaty na rzecz finansującego określonego wynagrodzenia. Przedmiot leasingu pozostawał własnością finansującego przez cały okres używania go przez skarżącą, a odpisów amortyzacyjnych dokonywać miała skarżąca.

W ocenie skarżącej zawarta przez nią umowa była umową leasingu operacyjnego

a nie leasingu finansowego. Do umowy tej stosuje się odpowiednio przepisy k.c. o umowie leasingu. Wskazując, że istotą umowy leasingu jest nie tyle nabycie rzeczy, a korzystanie

z niej za zapłatą wynagrodzenia, skarżąca nie zgodziła się z organami obu instancji, że umowa leasingu to po prostu forma sprzedaży na raty.

Zdaniem skarżącej, jeżeli przyjąć za organami obu instancji, że pod pojęciem wydatków bieżących należy rozumieć wydatki niemajątkowe w rozumieniu art. 236 ustawy o finansach publicznych, to raty leasingowe wynikające z przedmiotowej umowy leasingu operacyjnego mieściłyby się w zakresie wydatków bieżących. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przywołała wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2013 r.

w sprawie sygn. akt V SA/Wa 933/13.

Odnosząc się w dalszej części uzasadnienia do wydatków związanych z wykonaniem instalacji nawadniającej boisko przy ulicy [...] w S., skarżąca powołała się m.in. na zapisy umowy dzierżawy z dnia 1 września 209 r., zgodnie z którymi dzierżawca nie był obowiązany do zapłaty określonej kwoty pieniędzy, jednakże w zamian za prawo korzystania z boiska skarżąca była obowiązana do spełnienia szeregu świadczeń określonych w § 9 umowy. Zgodnie z § 9 pkt 9 umowy, do obowiązków dzierżawcy należały także inne czynności "które mogły wyniknąć w trakcie realizacji".

Skarżąca zauważyła również, że zgodnie z art. 693 § 2 k.c. czynsz dzierżawny może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. Wykonanie instalacji nawadniającej boisko stanowiło formę zapłaty czynszu dzierżawnego. Zdaniem skarżącej w sytuacji, gdy organ stwierdził, że brak jest w umowie jednoznacznego określenia obowiązku zamontowania systemu nawadniającego, bądź dobrowolnego zobowiązania do dokonania takiej inwestycji, winien był zbadać, zgodnie z art. 65 § 2 k.c., jaki był zgodny zamiar stron umowy dzierżawy, a także czy strony zawierały w tym zakresie jakieś dodatkowe porozumienia ustne lub na piśmie. Organ mógł zweryfikować powyższe okoliczności przeprowadzając dowód z przesłuchania skarżącej jako dzierżawcy, oraz dyrektora Zespołu Szkół [...]. Zdaniem skarżącej niezbędne jest uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie, tj. co do okoliczności czy strony umowy dzierżawy umówiły się na zapłatę czynszu dzierżawnego – który niewątpliwie jest wydatkiem bieżącym – w formie świadczenia polegającego na budowie instalacji nawadniającej.

W ocenie skarżącej jako formę zapłaty czynszu dzierżawnego należy potraktować również zakup ciągnika Ursus. Uzasadniając stanowisko w tym zakresie podniesiono, że dzierżawca obowiązany był do dokonywania określonych czynności na dzierżawionym obiekcie, co stanowiło formę zapłaty czynszu dzierżawnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło

o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań, uznając tym samym, że kwestią niesporną pozostają ustalone kwoty wydatków

z przyznanych skarżącej dotacji jak również kwota niewykorzystanej dotacji do końca roku 2009.

Kwestią sporną pozostaje natomiast kwalifikacja wydatków poniesionych przez skarżącą z przyznanej jej dotacji, które organ uznał za wykorzystane niezgodnie

z przeznaczeniem.

Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego a zakwestionowane przez Kolegium wydatki poniesione przez skarżącą, z przyznanej jej dotacji, które uznano za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, są konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa.

Przechodząc zatem na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania,

w zakresie braku ustalenia, czy strony umowy dzierżawy boiska umówiły się na zapłatę czynszu dzierżawnego w formie świadczenia polegającego na budowie instalacji nawadniającej boisko.

Formułując powyższy zarzut skarżąca podniosła, że organ winien był zbadać zgodnie z art. 65 § 2 k.c., jaki był zgodny zamiar stron umowy dzierżawy, a także czy strony zawierały w tym zakresie jakieś dodatkowe porozumienia ustne lub pisemne, co można było zweryfikować przeprowadzając dowód z przesłuchania skarżącej oraz dyrektora Zespołu Szkół [...].

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania pozbawiony jest podstaw prawnych. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżąca prowadząc Szkołę [...] zawarła umowę na dzierżawę boiska na okres od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. Przedmiotem tej umowy było nieodpłatne korzystanie z boiska szkolnego, które jest własnością Zespołu Szkół [...] zgodnie z ustalonym harmonogramem. W § 9 umowy dzierżawca zobowiązał się m.in. do koszenia płyty boiska, zgrabiania skoszonej trawy, wałowania i aeracji i niwelacji terenu, wykonywania dosiewek traw, piaskowania terenu i zasypywania dołów, wielokrotnego nawożenia powierzchni boiska podczas okresu wegetacyjnego, wielokrotnego koszenia boiska podczas okresu wegetacyjnego oraz innych czynności, które mogą wyniknąć w trakcie realizacji.

W dniu 29 marca 2013 r. organ administracyjny wystosował pismo do Dyrektora Zespołu Szkół [...] z zapytaniem czy przed zawarciem umowy ze Szkołą [...] we wrześniu 2009 r., boisko szkolne należące do Zespołu Szkół wyposażone było w instalację nawadniającą. Pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. dyrektor Zespołu Szkół [...] poinformował organ pierwszej instancji, że przed zawarciem umowy ze Szkołą [...] boisko szkolne nie było wyposażone w instalację nawadniającą.

Z kolei pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. organ zwrócił się do skarżącej z zapytaniem czy przed zawarciem umowy z Zespołem Szkół [...] boisko wyposażone było w instalację nawadniającą, jeśli tak to w czyim była posiadaniu. Organ zwrócił się również o wskazanie uzasadnienia tego wydatku.

W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. skarżąca potwierdziła, że przed zawarciem umowy z Zespołem Szkół [...] boisko nie było wyposażone w instalację nawadniającą. Wskazała nadto, że rekultywacja i renowacja boiska wydzierżawionego w złym stanie technicznym należała do pierwszych czynności, które należało wykonać, aby boisko było zdatne do normalnego, bezpiecznego użytkowania przez uczniów. Co istotne strona nie wniosła o przesłuchanie wskazanego w skardze świadka.

W kontekście powyższych ustaleń warto zwrócić uwagę, że skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania dyrektora Zespołu Szkół [...], co potwierdzają wyjaśnienia wnoszone przez stronę podczas prowadzonego postępowania, w tym dotyczące dzierżawy boiska (z dnia 7 lipca 2011 r., 18 listopada 2011 r., 1 grudnia 2011 r., 4 kwietnia 2012 r., 14 maja 2013 r.

Zauważyć także należy, że przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, jak tez przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy do skarżącej kierowane były zawiadomienia wydane na podstawie art. 10 § 7 1 k.p.a., tj. o prawie zapoznania się

z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca zawiadomienia otrzymała odpowiednio w dniu 18 lipca 2013 r. oraz 27 września 2013 r. Strona ze wskazanych uprawnień nie skorzystała.

W sytuacji zatem, gdy z umowy dzierżawy nie wynikał obowiązek skarżącej do wykonania systemu nawadniającego, nadto dyrektor Zespołu Szkół [...] jak i skarżąca w piśmie z dnia 14 maja 2013 r. oświadczyli, że przed zawarciem umowy boisko nie było wyposażone w instalację nawadniającą, zasadnie organy obu instancji uznały okoliczności w sprawie za udowodnione, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro skarżąca mimo możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, z prawa tego nie skorzystała. Należy przy tym również zauważyć, że ani art. 7 ani art. 77 k.p.a. nie nakładają na organy niczym nieograniczonego obowiązku poszukiwania materiału dowodowego, w szczególności, gdy to strona wywodzi

z określonych faktów skutki prawne. Fakt, że postępowanie zostało wszczęte

z urzędu nie oznacza, że na organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia wszelkich dowodów, w tym tych, o które strona nie wnosi.

W tym miejscu należy także przypomnieć, że organ pierwszej instancji odnosząc się do kwestii czynszu dzierżawnego uznał za wydatek bieżący z dotacji kwotę 17.120,- zł w rozumieniu art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty, który według wyjaśnień został poniesiony na doprowadzenie boiska do stanu pełnej użyteczności.

Przechodząc w dalszej części przedmiotowych rozważań do zarzutu naruszenia art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm., dalej jako "u.s.o.") wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem, dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Ponadto dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły. Wysokość dotacji zależy przy tym od ilości uczniów danej szkoły (art. 90 ust. 3 u.s.o.). Z przepisów tych wynika, że jakkolwiek przyznanie dotacji pozostaje w ścisłym związku z ilością uczniów, którzy uczęszczają i pobierają naukę w szkole, a zatem, w tym zakresie dotacja ma charakter podmiotowy, to jej wydatkowanie zostało ograniczone przez określenie celów, na jakie może być dotacja wydatkowana. Słusznie zatem przyjmuje się, że jest to dotacja

o charakterze mieszanym (podmiotowo-celowa), gdyż "udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej" (M. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, ABC 2012 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2011 r., I SA/Gd 1268/10, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym wskazane przepisy wyznaczyły granice wykorzystania środków dotacyjnych, wskazując nie tylko na celowość, przeznaczenie tego wykorzystania, ale także na samo ich wydatkowanie, w rozumieniu poniesienia wydatku - jako formy rozdysponowania środków dotacyjnych. Potwierdza to w sposób wyraźny dodatkowo, dodany do ustawy oświatowej, przez art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz zmiana niektórych innych ustaw (Dz. U. 2009 Nr 56, poz. 458), z dniem 22 kwietnia 2009 r. ust. 3d do art. 90 stanowiący, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki.

Oznacza to, że w niniejszej sprawie istotne dla rozstrzygnięcia kwestii wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem jest ustalenie, czy zakwestionowane wydatki mogły być pokryte ze środków dotacyjnych.

Należy zgodzić się z wyrażanym w orzecznictwie poglądem, że pojęcie "wydatków bieżących" powinno być interpretowane tak, jak termin ten jest rozumiany na gruncie art. 165a ust. 6 uprzednio obowiązującej ustawy o finansach publicznych z 2005 r. oraz art. 236 ust. 2 i 3 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. (por. wyroki NSA z 24 marca 2009 r., II GSK 284/08, LEX nr 529879, z dnia 17 stycznia 2008 r., II GSK 319/07, LEX nr 357469).

W myśl art. 165a ust. 5 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. do wydatków majątkowych zalicza się wydatki na: 1) inwestycje i zakupy inwestycyjne; 2) zakup i objęcie akcji; 3) wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego. Natomiast przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi (art. 165a ust. 6 ustawy o finansach publicznych

z 2005 r.). Obowiązujący od dnia 1 stycznia 2010 r. art. 236 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. stanowi, że przez wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego rozumie się wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. Natomiast art. 236 ust. 3 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. określa, że w planie wydatków bieżących wyodrębnia się w układzie działów i rozdziałów planowane kwoty wydatków bieżących, w szczególności na: 1) wydatki jednostek budżetowych, w tym na:

a) wynagrodzenia i składki od nich naliczane, b) wydatki związane z realizacją ich statutowych zadań; 2) dotacje na zadania bieżące; 3) świadczenia na rzecz osób fizycznych; 4) wydatki na programy finansowane z udziałem środków, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, w części związanej z realizacją zadań jednostki samorządu terytorialnego; 5) wypłaty z tytułu poręczeń i gwarancji udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego, przypadające do spłaty w danym roku budżetowym; 6) obsługę długu jednostki samorządu terytorialnego. Jednocześnie ust. 4 tegoż artykułu stanowi, że do wydatków majątkowych zalicza się wydatki na: 1) inwestycje i zakupy inwestycyjne,

w tym na programy finansowe z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, w części związanej z realizacją zadań jednostki samorządu terytorialnego; 2) zakup

i objęcie akcji i udziałów; 3) wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego.

W kontekście powyższego, Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko Kolegium, że do wydatków bieżących w zakresie działalności dydaktycznej, opiekuńczej

i wychowawczej należy zaliczyć wydatki związane z ponoszeniem kosztów osobowych

i materiałowych, a także kosztów utrzymania (eksploatacji) obiektów własnych i korzystania z obiektów obcych.

Rację ma organ twierdząc, że do wydatków bieżących szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej nie mogą być zaliczane wydatki majątkowe, takie jak nabycie środków trwałych, czy też modernizacja przeprowadzona w obcych środkach trwałych. Nie są one bowiem bezpośrednio związane z procesem nauczania zawodowego, a zatem nie można ich uznać za realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki.

Zdaniem skarżącej kwota zakwestionowanej dotacji w wysokości 41.462,55 zł, na którą składa się wykonanie instalacji nawadniającej boisko wraz z jej projektem, stanowi rodzaj czynszu dzierżawnego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołuje się na § 9 pkt 9 umowy dzierżawy, zgodnie z którym Szkoła [...] zobowiązuje się do innych czynności, które mogą wyniknąć w trakcie realizacji. Jakkolwiek zapis ten jest bezsporny, nie można zgodzić się ze skarżącą, że kwota zakwestionowanej dotacji mieści się w kategorii wydatków bieżących w rozumieniu art. 90 ust. 3d u.o.s. a zatem przeznaczonych na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki,

w tym profilaktyki społecznej. Należy za trafne uznać twierdzenie organu, że o tym, iż zakwestionowana kwota poniesiona na wykonanie instalacji nawadniającej boisko nie może być uznana za wydatek bieżący, istotne znaczenie mają wyjaśnienia dyrektor Zespołu Szkół [...], która w piśmie z dnia 11 kwietnia 2013 r. oświadczyła, że przed zawarciem umowy ze Szkołą [...]boisko szkolne należące do szkoły nie było wyposażone w instalację nawadniającą. A zatem, nie można uznać, że zamontowanie instalacji nawadniającej stanowiło jedynie remont boiska, gdy takowej instalacji nie było. Zasadnie Kolegium przyjęło, że wydatki związane z wykonaniem instalacji nawadniającej znajdują się w kategorii ulepszenia obcego środka trwałego, nie jego remontu, stanowiąc tym samym wydatek majątkowy, prowadzący w sposób znaczący do zwiększenia wartości użytkowej boiska. Przypomnieć w tym miejscu należy, że strona skarżąca dokonując inwestycji w obcym środku trwałym miała prawo dokonywać odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu stosownych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale nie mogła tego rodzaju wydatków pokrywać z otrzymanej dotacji oświatowej.

Skarżąca, uzasadniając zarzut naruszenia art. 90 ust. 3d u.o.s. powołała się na jego znowelizowane brzmienie, dokonane ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy

o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 827), a które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2014 r., odwołując się przy tym do Komentarza do tegoż artykułu autorstwa M. Pilicha. W ocenie Sądu orzekającego, o wadliwości stanowiska organów w zakresie zakwestionowanych wydatków poniesionych przez skarżącą

z przyznanej jej dotacji, nie przesądza przepis art. 90 ust. 3d w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., albowiem nie może on mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wydatki związane z wykonaniem instalacji nawadniającej są bowiem wydatkiem majątkowym, znajdującym się w kategorii ulepszenia środka trwałego.

Za wydatek majątkowy należy również uznać zakup ciągnika Ursus C-355 za cenę 17.000,- zł. W miejscu tym zwrócić należy uwagę, że organ odwoławczy nie negował faktu, że ciągnik był wykorzystywany dla potrzeb szkoły, bowiem dzięki niemu dokonywano prac związanych z usprawnieniem boiska, takich jak koszenie płyty boiska, wałowanie, nawożenie. Tym niemniej nie sposób uznać wydatków związanych z zakupem ciągnika, który nie jest bezpośrednio związany z procesem nauczania zawodowego za wydatek bieżący przeznaczony na realizację zadań szkoły w zakresie kształcenia, wychowania

i opieki. Zasadnie zatem organ uznał, że zakup ciągnika zwiększył w istocie majątek osoby fizycznej prowadzącej Szkołę [...], czyli skarżącej. Podobnie jak

w przypadku wydatków poczynionych na wykonanie instalacji nawadniającej, skarżącej także w zakresie wydatków poczynionych na zakup ciągnika przysługiwało prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu stosownych przepisów ustawy

o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale nie mogła tego rodzaju wydatków pokrywać z otrzymanej dotacji oświatowej.

Bez znaczenia przy tym jest podnoszona przez organ odwoławczy okoliczność, że wydzierżawiający boisko dysponował swoim ciągnikiem, który jest wykorzystywany do nauki jazdy uczniów oraz służy innym potrzebom szkoły.

Odnosząc się do argumentu skarżącej, że zakup ciągnika należy potraktować jako formę zapłaty czynszu dzierżawnego, trzeba zauważyć, że nawet gdyby wydatki tego rodzaju były uznane jako forma czynszu dzierżawnego, nie mogłyby być uznane za wydatki bieżące w rozumieniu ww. przepisów prawa materialnego.

Kolegium zakwestionowało również wykorzystanie dotacji oświatowej na wydatki leasingowe w wysokości 33.184,65 zł. Oceniając zasadność w tym względzie stanowiska organu nie można było pominąć faktu, że na dzień wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze samochód marki FORD Transit Kombi 300S Trend 2.2 TCDi 115PS należał już do skarżącej, o czym stanowił art. 3 ust. 4 umowy leasingu. Niewątpliwie zatem samochód ten zwiększył prywatny majątek strony skarżącej prowadzącej szkołę. W konsekwencji zasadnie Kolegium uznało, że wydatki związane z ww. samochodem, które

w kontrolowanym okresie stanowiły kwotę 33.184,64 zł, są więc wydatkiem majątkowym, a nie bieżącym w rozumieniu art. 90 ust. 3d u.o.s., skoro skarżąca według wartości netto 85.268,- zł nabyła pojazd do swojego majątku i fakt ten nie jest przez skarżącą kwestionowany.

Strona na poparcie swojego stanowiska w zakresie uznania, że wydatki związane z obsługą umowy leasingu operacyjnego są wydatkami bieżącymi w rozumieniu art. 90 ust. 3d u.o.s. powołała wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r. w sprawie sygn. akt ISA/Wr132/11 oraz WSA w Warszawie z dnia 3 października 2013 r. w sprawie sygn. akt V SA/Wa 933/13 (dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca przytaczając z uzasadnień tych wyroków fragmenty obrazujące – jej zdaniem – słuszność zaprezentowanego przez nią stanowiska, pominęła, że pierwsze z tych orzeczeń dotyczy podatku od nieruchomości, a nie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i rozstrzygana w nim była kwestia sprzedaży nieruchomości i w tym samym dniu zawarcia umowy leasingu tej samej nieruchomości. Z kolei w wyroku WSA w Warszawie, Sąd ten stwierdził, że to na stronie skarżącej spoczywał ciężar udowodnienia, że wydatki na raty leasingowe samochodu osobowego mieszczą się w kategorii wydatków wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o. Nie wypowiadał się natomiast w kwestii dopuszczalności ujęcia rat leasingu wynikających z umowy leasingu operacyjnego jako wydatków bieżących. Warto również podkreślić, że oba rozstrzygnięcia były niekorzystne dla stron skarżących.

Podsumowując, organ administracji, wydając w sprawie zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 90 ust. 3d u.o.s. Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania. Organ działał bowiem na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.); podejmował kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7 k.p.a., 77 § 1 i 80 k.p.a.). W ocenie Sądu także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ wyjaśnił zasadnicze powody rozstrzygnięcia oraz przyczyny, dla których powoływane przez stronę skarżącą argumenty nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.