Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1075/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. E. S. Sp. z o. o. w W. przeciwko Staroście W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 551/11 1. wymierza Staroście W. grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę W. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty W. na rzecz skarżącej W. E. S. Sp. z o. o. w W.kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2011r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 551/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Starosty W. z [...]grudnia 2010r. (znak [...]) odmawiającą wznowienia - na wniosek [...] sp. z o.o. w W. - postępowania zakończonego ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej oraz linii elektroenergetycznych przy ul. D. w W., a także utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody W. z [...] kwietnia 2011r. nr [...].

Starosta W. odpis opisanego wyżej prawomocnego wyroku tut. Sądu otrzymał wraz aktami w dniu [...] października 2011r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. Starosta W. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wspomnianej wcześniej stacji transformatorowej oraz linii elektroenergetycznej, zakończone ostateczną decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r. znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej w W. przy ul. D..

Opisane wyżej postanowienie z dnia [...] listopada 2011r. Starosta W. sprostował postanowieniem z dnia [...]marca 2012r.w ten sposób, że w miejsce "wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wznowienia" wpisano "wznowić postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia".

Pismem z dnia [...] listopada 2011r. Starosta W.zawiadomił strony o przedłużeniu do dnia [...] grudnia 2011r. terminu załatwienia sprawy z uwagi na prowadzone postępowanie wyjaśniające. Kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2011r. Starosta W. ponownie zawiadomił strony o przedłużeniu do dnia [...]stycznia 2012r. terminu załatwienia sprawy z uwagi na prowadzone postępowanie wyjaśniające.

Pismem z dnia [...]grudnia 2011r. Starosta W. zwrócił się do Burmistrza W., aby ustosunkował się do stanowiska [...] sp. z o.o. w W. zarzucającego nieuwzględnienie jego zastrzeżeń przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Burmistrz pismem, które wpłynęło do Starostwa W. w dniu [...] stycznia 2012r., odpowiedział, że w tym zakresie [...] sp. z o.o. w W. nie posiada statusu strony w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Starosta W.kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2011r. zwrócił się do [...] sp. z o.o. w P. o ustosunkowanie się do stanowiska [...] sp. z o.o. w W. w zakresie dotyczącym braku zaprojektowania zasilania [...] sp. z o.o. w W., w tym również mieszkań położonych na terenie [...] s p. z o.o. w W.. Pismem, które wpłynęło do Starostwa w dniu [...] stycznia 2012r., [...] sp. z o.o. w odpowiedzi podała, że projektując stację transformatorową zaprojektowała zasilanie obiektu [...]sp. z o.o w W. przy ul. S. [...]. [...] sp. z o.o. jednocześnie wskazała, że nic nie wie o mieszkaniach na terenie [...] sp. z o.o. w W. położonym przy ul. S. [...]w W..

Innym pismem z [...]grudnia 2011r. Starosta W. zwrócił się do [...] sp. z o.o. w W. o wskazanie nowych okoliczności i dowodów istniejących w dniu wydania przez Starostę decyzji udzielającej [...]sp. z o.o. pozwolenia na budowę, tj. w dniu [...].03.2009r., o wskazanie przesłanek na podstawie których jakoby Urząd Miejski w W. wydał wadliwe decyzje ustalające inwestycje celu publicznego w oparciu fałszywe dowody. Dalej o podanie, czy sporna inwestycja w jakikolwiek sposób negatywnie wpływa na nieruchomość i działalność [...] sp. z o.o. w W.. Nie uzyskano odpowiedzi.

Postanowieniem z [...]stycznia 2012r. Starosta W. ponownie przedłużył termin do załatwienia sprawy argumentując to koniecznością przeprowadzenia dodatkowych ustaleń.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. Starosta W. zwrócił się do [...] sp. z o.o. o przekazanie kopii dokumentów i korespondencji prowadzonej z [...] sp. z o.o. w W. i dotyczącej jej zasilania, a także do podania ewentualnych przyczyn dla których nie przewidziano nowego zasilania obiektów [...] sp. z o.o. przy ul. S. [...] i znajdujących się na tym terenie lokali mieszkalnych. W odpowiedzi pismem, które wpłynęło do Starostwa w dniu [...] stycznia 2012r., [...] sp. z o.o. podała, że przewidziała w projekcie zasilanie w energię elektryczną obiektu [...] sp. z o.o. w W., o czym poinformowano [...] sp. z o.o. pismem z [...] marca 2008r. Dalej wskazała, że spółka nie posiada umów na dostarczanie energii elektrycznej osobom fizycznym na nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...], a stanowiącej własność [...]sp. z o.o. w W.. Do Starostwa wpłynęło też pismo (działającego na zlecenie [...] sp. z o.o.) projektanta A. F. z dnia [...] lutego 2012r. w którym wskazano, że projekt nie przewidywał zasilania przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w W., ani mieszkań znajdujących się na terenie tej spółki położonych przy ul. S. [...]. Projektant ten nie zgodził się z zarzutami do projektu.

W dniu [...] lutego 2012r. organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W dniu [...] lutego 2012r. Starosta W. kolejny raz przedłużył termin do załatwienia sprawy do dnia [...]marca 2012r. z uwagi na trwające postępowanie dowodowe.

Starosta W. pismem z dnia [...] lutego 2012r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. o podanie informacji, czy decyzja Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] września 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej była objęta postępowaniem o stwierdzenie nieważności. W dniu [...] marca 2012r. wpłynęła do Starostwa odpowiedź Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., że w/w decyzja istnieje w obrocie prawnym i nie była nigdy objęta postępowaniem o stwierdzenie nieważności. Podano, że próba wzruszenia tej decyzji przez [...] sp. z o.o. w W. zakończyła się odmową Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Ta decyzja nie jest prawomocna, gdyż ją zaskarżyła [...] sp. z o.o. w W., a postępowanie sądowe jest w toku.

W dniu [...] marca 2012r. odbyła się rozprawa administracyjna mająca na celu doprowadzenie do ugody pomiędzy [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. Do zawarcia ugody nie doszło.

W dniu [...]marca 2012r. S. W. ponownie przedłużył termin do zakończenia sprawy. Z kolei w dniu [...] marca 2012r. do Starostwa wpłynęło pismo projektanta A. M. z informacją, że na zlecenie [...] sp. z o.o. opracowuje projekt zasilania obiektów [...] sp. z o.o. przy ul. S. [...]na podstawie warunków przyłączenia z [...] października 2011r. W dniu [...]kwietnia 2012r. pracownicy Starostwa spotkali się z geodetą, który wcześniej wykonywał mapę niezbędną dla realizacji przewidywanej inwestycji [...] sp. z o.o. Geodeta ów zobowiązał się sporządzić nową mapę dla obszaru objętego sporną inwestycją. W tym samym dniu Starosta W. po raz kolejny przedłużył termin załatwienia sprawy do [...] maja 2012r. z uwagi na konieczność przygotowania wspomnianej wyżej mapy. W dniu [...]maja 2012r. geodeta dostarczył nową mapę.

W dniu [...] maja 2012r. Starosta W. wydał decyzję nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2010 znak [...], która już wcześniej została uchylona wyrokiem WSA. W uzasadnieniu tej decyzji Starosta m.in. stwierdził, że pomimo zaistnienia formalnych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, postępowanie to nie skutkuje taką wadą materialną, która uniemożliwiłaby wydanie decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Odpis tej decyzji wysłano [...] sp. z o.o. w W. w dniu [...] czerwca 2012r., która w dniu [...] czerwca 2012r. złożyła odwołanie od w/w decyzji wnosząc o jej uchylenie.

Decyzją z [...] lipca 2012r. Wojewoda W.uchylił zaskarżoną decyzję Starosty W. z dnia [...] maja 2012r. (znak [...]) oraz poprzedzające ją postanowienie Starosty W. z [...] listopada 2011r. o wznowieniu postępowania (znak [...]) sprostowane postanowieniem z [...]marca 2012r. (znak [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że w myśl art. 153 ppsa orzeczenie sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Mając to na uwadze oraz uwzględniając treść prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011r. wydanego w sprawie IV SA/Po 551/11, Starosta W. winien był ponownie rozpatrzeć wniosek [...] sp. z o.o. w W. z dnia [...] sierpnia 2010r., a uzupełniony w dniu [...] grudnia 2010r., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r., znak [...]. Tymczasem wspomnianym postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r. (sprostowanym w dniu [...] marca 2012r.) Starosta W. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2009r., a decyzją z dnia [...] maja 2012r. znak [...] Starosta odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2010r. znak [...] odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2009r. Wojewoda podkreślił, że w świetle powyższego przeprowadzone przez Starostę W. postępowanie było niezgodne z wnioskiem odwołującego oraz z wytycznymi WSA w Poznaniu zawartymi w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie IV SA/Po 551/11. Nadto wskazał, że niedopuszczalne było wznowienie przez Starostę W. postępowania zakończonego decyzja z dnia [...] grudnia 2010r. wyeliminowaną już z obiegu prawnego prawomocnym wyrokiem WSA w Poznaniu wydanym w dniu 10 sierpnia 2011r. w sprawie IV SA/Po 551/11.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2012r. Starosta W. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty W. z dnia [...] marca 2009r., nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wspomnianej wcześniej stacji transformatorowej oraz linii elektroenergetycznych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. organ I instancji zwrócił się do NSA o wypożyczenie akt sprawy znak [...] dotyczących zatwierdzonego projektu budowlanego dołączonych do sprawy II OSK 907/11. Wskazano, że z uwagi na brak akt pierwotnych organ I instancji nie może prowadzić postępowania wznowieniowego. W dniu [...] sierpnia 2012r. NSA poinformował Starostę, że wypożyczenie w.w akt jest niemożliwe, gdyż jest wyznaczona rozprawa na dzień 07 września 2012r. W zaistniałej sytuacji postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Starosta W. zawiesił postępowanie wznowieniowe z uwagi na brak akt. Zażalenie na w/w postanowienie o zawieszeniu wniosła [...] sp. z o.o. w W.. W dniu [...]października 2012r. Wojewoda W. zwrócił zażalenie Staroście W. w celu uzupełnienia akt, ich uporządkowania, ponumerowania i sporządzenia karty przeglądowej. Do chwili obecnej zażalenia nie rozpoznano.

W dniu [...]lutego 2012r. [...] sp. z o.o. w W. wniosła do Wojewody Wielkopolskiego zażalenie na niezałatwienie przez Starostę W. sprawy wykonania prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 10 sierpnia 2011r. o sygn. IV SA/PO 551/11. W zażaleniu tym zarzucono przewlekłość postępowania. Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...]lutego 2012r. wydanym w sprawie nr [...] uznał zażalenie za niezasadne i odmówił wyznaczenia Staroście W. dodatkowego terminu do załatwienia sprawy.

W dniu [...] lutego 2012r. [...] sp. z o.o. w W. wezwała Starostę W. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. IV SA/Po 551/11 z dnia 10 sierpnia 2011r. Wskazano, że pomimo wielokrotnego przekroczenia terminów określonych w przepisach nie wykonano w/w wyroku.

W dniu [...]września 2012r. [...] sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011r., o sygn. IV SA/Po 551/11, zarzucając Staroście W. działanie z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o przykładne napiętnowanie takiego zachowania. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012r. skarżący doprecyzował swoją skargę podając, że wnosi o wymierzenie grzywny organowi w związku z niewykonaniem wyroku określonego w skardze. Skarżący podkreślił, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania.

Starosta W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie opisując przebieg przedmiotowego postępowania. Wskazał, że skarżącego zawsze informowano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i dostarczano mu nowe dowody. Podkreślił, że celem postępowania było zbadanie, czy nie zaszły okoliczności prowadzące do uchylenia decyzji Starosty W. z [...]marca 2009r. nr [...]. W wyniku prowadzonego postępowania stwierdzono, że wprawdzie istnieją formalne przesłanki do wznowienia postępowania, lecz brak jest wady materialnej, która uniemożliwiałaby wydanie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ akcentował, że podjął szereg czynności w celu wykonania przedmiotowego wyroku WSA. Dlatego skarga jest niezasadna, gdyż zdaniem organu nie sposób zgodzić się z tezą, że nie wykonał on przedmiotowego wyroku.

[...] sp. z o.o. ustosunkowując się w piśmie z dnia [...] listopada 2012r. do odpowiedzi na skargę wskazała, że:

1/ nieprawdą jest, że postanowieniem z [...] listopada 2011r. wznowiono postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty nr [...] z [...] marca 2009r. Tym postanowieniem Starosta wznowił jedynie postępowanie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, a dopiero postanowieniem z [...]marca 2012r. sprostował, że wznowił postępowanie wstępne w przedmiocie wznowienia postępowania. Podkreślił, że Wojewoda W. decyzją z [...] lipca 2012r. uchylił postanowienie Starosty W. z [...] listopada 2011r. (sprostowane postanowieniem z [...] marca 2012r.) w przedmiocie wznowienia postępowania.

2/ Zwróciła uwagę na sprzeczność informacji uzyskanej od [...] sp. z o.o., (że przewidziała zasilanie obiektu [...] sp. z o.o. na ul. S. [...]) oraz informacji uzyskanej od projektanta, że zlecony mu projekt nie przewidywał projektowania zasilania/w obiektu [...] sp. z o.o.

3/ Zarzuciła, że Starosta pominął wnioski dowodowe oraz uwagi [...] sp. z o.o. złożone na rozprawie administracyjnej w dniu [...]marca 2012r.

4/ Podkreśliła, że dopiero postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. wydano postanowienie o podjęciu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty W. nr [...], znak [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a w rozpatrywanym przypadku w dacie wniesienia skargi. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było żądanie wymierzenia grzywny Staroście W. (w związku z zarzucanym przez skarżącego niewykonaniem przez Starostę W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011r., o sygn. IV SA/Po 551/11) powiązane z zarzutem działania z rażącym naruszeniem prawa.

Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była skarga na bezczynność (art.149 ppsa) Skarżący wyraźnie bowiem wskazał, że wnosi skargę "w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku" sądu. Podał też, że wzywał Starostę do usunięcia naruszenia prawa w postaci niewykonania prawomocnego wyroku sądu. Zarzucił organowi rażące naruszanie prawa i wniósł o przykładne napiętnowanie takiego postępowania. Powyższe wskazuje na to, że zamiarem wnioskodawcy była de facto skarga o wymierzenie grzywny w trybie art.154 ppsa. Ponadto na rozprawie w dniu [...] grudnia 2012r. skarżący jednoznacznie wskazał, że domaga się wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem przez niego wspomnianego wyroku tut. Sądu, co definitywnie przesądziło kwestię tego jakie było żądanie skarżącego.

W świetle powyższego Sąd nie miał wątpliwości, że podstawę materialnoprawną wydanego w niniejszej sprawie postanowienia stanowił art. 154 § 1 ppsa, który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego postępowania prowadzonego po wyroku uchylającym, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy strona może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zgodnie z § 2 zdanie drugie art. 154 ppsa jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie miał wątpliwości, iż w rozpatrywanym przypadku skargę wniesiono po wyczerpaniu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 ppsa. Skarżący bowiem -przed złożeniem do sądu rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu skargi - w trybie uregulowanym w art. 37 kpa złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 37 kpa. Wojewoda wprawdzie uznał to zażalenie na niezasadne, jednak jego decyzja w żaden sposób nie jest wiążąca dla sądu. Ponadto nie zmienia to faktu, że w zaistniałej sytuacji skarżącemu pozostała jedynie droga sądowa w celu dochodzenia swoich praw.

Skarżący spełnił też nałożony na niego przez art. 154 § 1 ppsa obowiązek i w dniu [...] lutego 2012r. wezwał Starostę W. do usunięcia prawa polegającego na niewykonaniu wyroku sądu. Tym samym nie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi wynikającego z braku w/w wezwania do usunięcia prawa.

W postępowaniu wywołanym omawianą skarga zadaniem Sądu było przede wszystkim ustalenie jak przebiegało postępowanie organu i dokonanie oceny pod kątem, czy wykonany został wyrok dnia [...]sierpnia 2011r. wydany w sprawie o sygn. IV SA/Po 551/11 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. A także, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu oraz czy ewentualna bezczynność była wynikiem okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie.

Stan faktyczny wynikający z akt administracyjnych był niesporny.

Według art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jeżeli sąd nie określił terminu podjęcia czynności w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe.

Należy podkreślić, że ogólna zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, a określonych w art. 35 kpa.

W myśl art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym zgodnie z § 3 tegoż przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Według art. 35 § 5 kpa do wspomnianych wcześniej terminów nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub niezależnych od organu.

Ustawowe terminy załatwienia spraw określone w art. 35 § 3 kpa mogą być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1 kpa, a więc z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przedłużenie terminu winno nastąpić w formie niezaskarżalnego postanowienia. Wskazać należy, że w tym przypadku organ nie wydawał formalnych postanowień, lecz jedynie zawiadamiał pisemnie strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Naruszył więc zasadę określoną w art. 36 § 1 kpa. Naruszenie to jednak nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Niewykonanie wyroku ma miejsce w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności lub bezskutecznego upływu terminów ustawowych.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydany w dniu 10 sierpnia 2011r. w sprawie IV SA/Po 551/11 niewątpliwie nie został wykonany. Do chwili obecnej nie wydano bowiem decyzji administracyjnej w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2010r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] marca 2009r., znak [...] i o uchylenie tejże decyzji. Co więcej, dopiero postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r., a więc dokładnie rok po wydaniu przez tut. Sąd wyroku w sprawie IV SA/Po 551/11, organ I instancji skutecznie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty W. z dnia [...] marca 2009r., nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wspomnianej wcześniej stacji transformatorowej oraz linii elektroenergetycznych. Przy czym już postanowieniem z dnia [...] września 2012r. Starosta W. zawiesił w/w postępowanie wznowieniowe. Tak więc już choćby z tego względu, że do chwili nie tylko wniesienia skargi, lecz nawet obecnej - przez ponad rok od chwili otrzymania przez Starostę W. przedmiotowych akt administracyjnych wraz z odpisem wyżej opisanego wyroku tut. Sadu - nie wydano decyzji we wskazanym wyżej postępowaniu wznowieniowym jednoznacznie wynika, że nie wykonano przywoływanego już wcześniej wyroku tut. Sądu wydanego w sprawie IV SA/Po 551/11 w dniu 10 sierpnia 2011r. Tym samym spełniona została przesłanka określona w art. 154 § 1 ppsa będąca warunkiem sine qua non do wymierzenia grzywny zgodnie z żądaniem skarżącego. Co prawda Starosta W. formalnie wielokrotnie przedłużał załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 1 kpa, jednakże w ocenie Sądu doprowadziło to do ewidentnej przewlekłości postępowania, o czym poniżej, a przedmiotowego wyroku tut. Sądu i tak nie wykonano.

Warto przypomnieć, że przyjmuje się, iż niewykonaniem wyroku jest również pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. (vide wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00, Lex nr 57180 oraz wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012r., I OSK 2109/11, Lex nr 1109582). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. W omawianym przypadku w sensie formalnym bezczynność jednak nie wystąpiła, gdyż organ I instancji podejmował różnego rodzaju czynności

Abstrahując nawet od faktu, że organ I instancji do chwili obecnej nie wydał decyzji o której wyżej, podkreślić należy, że w rozpatrywanym przypadku spełniona została inna przesłanka określona w art. 154 § 1 ppsa. A mianowicie przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku uchylającym. I ta właśnie przewlekłość postępowania w połączeniu z faktem niewydania decyzji do chwili wniesienia skargi była zasadniczą przyczyną uwzględnienia skargi.

W ocenie Sądu doszło do ewidentnej przewlekłości postępowania. Sąd nie neguje, że w sprawie niniejszej konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Konsekwencją tego było zastosowanie w omawianym przypadku terminów określonych w art. 35 § 3 kpa, których jednak organ I instancji nie dochował. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające prowadzone było nie tylko z naruszeniem zasad ekonomii postępowania i koncentracji materiału dowodowego, lecz wręcz przewlekle. Wskazują na to już choćby daty podejmowanych czynności oraz ich sekwencja.

Postanowienie o wznowieniu postępowania (wadliwe zresztą, co później stwierdził Wojewoda W. uchylając je swą decyzją z dnia [...] lipca 2012r.) wydano dopiero w dniu [...] listopada 2011r., a sprostowano je postanowieniem z dnia [...]marca 2012r. Przypomnieć trzeba, że Starosta W. otrzymał akta administracyjne wraz z odpisem wyroku tut. Sądu wydanego w sprawie IV SA/Po 551/11 już w dniu [...]października 2011r. Tym samym postanowienie o wznowieniu postępowania (pomijając jego wadliwość) wydane zostało po upływie aż siedemnastu dni. Podkreślić należy, że wydanie samego postanowienia o wznowieniu postępowania nie jest czynnością skomplikowaną i praco oraz czasochłonną.

Pierwsze czynności w ramach postępowania wyjaśniającego podjęto dopiero w dniu [...] grudnia 2011r., a więc dokładnie po upływie dwóch miesięcy od chwili otrzymania akt administracyjnych oraz wyroku tut. Sądu. W tym właśnie terminie (przyjmując, że przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana) zgodnie z art. 35 § 3 kpa organ I instancji powinien zakończyć postępowanie i wydać decyzję. Tymczasem w/w termin ustawowy wystarczył Staroście W. zaledwie do podjęcia pierwszych - i nie ostatnich - czynności wyjaśniających. Podkreślenia wymaga, że czynności te podejmowano średnio raz na miesiąc w momencie kolejnych przedłużeń terminu do załatwienia sprawy. Przy czym w ocenie Sądu znakomitą większość tych czynności można było wykonać zgodnie z zasadą ekonomii postępowania i koncentracji materiału dowodowego od razu w jednym terminie. Dopiero w dniu [...] maja 2012r., a więc po upływie pięciu miesięcy od daty otrzymania akt, wydano decyzję w sprawie. Odpis tej decyzji wysłano [...] sp. z o.o. w W. dopiero w dniu [...] czerwca 2012r.,a więc po upływie aż 20 dni od daty wydania decyzji. Co istotne decyzja ta była w sposób oczywisty wadliwa, co stwierdził Wojewoda W.uchylając ją decyzją z dnia [...]lipca 2012r. i wskazując, że przeprowadzone przez Starostę W. postępowanie było niezgodne z wnioskiem odwołującego oraz z wytycznymi WSA. Dopiero postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2012r. prawidłowo wydano postanowienie wznawiające postępowanie, lecz już postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. Starosta W.z uwagi na brak akt I instancji znajdujących się w NSA zawiesił postępowanie wznowieniowe.

Reasumując, w ocenie Sądu w świetle powyższego wystąpiła ewidentna przewlekłość postępowania, którego dodatkowo nie zakończono stosownym rozstrzygnięciem w terminie. Przy właściwej organizacji - zdaniem Sądu - nie było przeszkód, by przedmiotowe postępowanie zakończyć stosowną decyzją w zdecydowanie krótszym terminie. Podkreślić należy również wadliwość zawieszenia postępowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012r. Ugruntowany jest już pogląd, który Sąd orzekający w pełni podziela, że brak akt administracyjnych nie jest przeszkodą do rozpoznania sprawy. To rzeczą organu jest zorganizować pracę tak, by być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi. Dzisiejsze środki techniczne są w pełni wystarczające, by sprawnie i skutecznie rozwiązać ten problem. Bierne oczekiwania na zwrot akt jest bezczynnością. (vide wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 21 października 2004r., II SAB/Wr 43/03, WSA w Warszawie z dnia 06 marca 2009r., I SAB/Wa 178/08, WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2010r., II SAB/Gd 42/09; publ. W CBOiS)

Jak już wspomniano art. 35 § 1 kpa stanowi, że sprawy powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki, a § 3 stanowi, że sprawy powinny być załatwiane w ciągu miesiąca, przy czym sprawy szczególnie skomplikowane w terminie 2 miesięcy. Okoliczności zwalniające (określone w art. 35 § 5 kpa) z zarzutu bezczynności, muszą mieć charakter proceduralny, a nie faktyczny. Realizacja kompetencji organu jest jego ustawowym obowiązkiem, a nie prawem. Od obowiązku tego nie mogą zwolnić organu niczym nieuzasadnione przerwy pomiędzy dokonywanymi czynnościami, a jedynie przyczyny niezależne od organu. W rozpatrywanym przypadku występowały długie, nieuzasadnione przerwy pomiędzy czynnościami. Naruszono zasadę koncentracji materiału dowodowego i wydawano wadliwe orzeczenia. Brak natomiast było przyczyn niezależnych wpływających na przedłużenie postępowania.

Takie działanie organu nie zasługuje na ochronę prawną. Nadmierna i nieuzasadniona przewlekłość postępowania, dodatkowo nie zakończona w terminie stosownym rozstrzygnięciem skutkowała przyjęciem przez Sąd, że zaistniały przesłanki określone w art.154 § 1 i 2 ppsa. W konsekwencji uzasadnione okazało się żądanie przez skarżącego wymierzenia grzywny Staroście W.. Co do zasady żądanie wymierzenia grzywny zawarte w treści skargi wiąże sąd, o ile w toku postępowania sądowoadministracyjnego wykazane zostaną przesłanki określone w art. 154 § 1 ppsa. Taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku.

Podkreślić należy, że skarżący nie wskazał kwoty w/w grzywny. Zgodnie z art.154 § 6 ppsa grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd stanął na stanowisku, że w rozpatrywanym przypadku istotny jest sam fakt wymierzenia grzywny. Jej wysokość zaś ma charakter drugorzędny. W ocenie Sądu dyscyplinujący dla organu jest przede wszystkim fakt jej wymierzenia, a nie jej wysokość. Biorąc pod uwagę, że grzywna ta zostanie zapłacona ze środków publicznych, a ewentualny regres jest mało prawdopodobny, Sąd wymierzył w pkt 1 sentencji wyroku grzywnę w kwocie jednego tysiąca złotych uznając, że w ten sposób spełniona zostanie jej rola dyscyplinująca. Kwota ta mieści się co do wysokości w ramach określonych w art. 154 § 6 ppsa.

W pkt 2 sentencji wyroku stwierdzono na podstawie art. 154 § 2 ppsa, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę W. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U z 2011, Nr 34, poz.173) przez stwierdzenie rażącego naruszenia prawa należy rozumieć prawomocne stwierdzenie rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 lub art. 154 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Sądu przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę W. doprowadziła do rażącego naruszenia prawa. Wystąpiła bowiem nie tylko ewidentna, lecz i nad wyraz duża przewlekłość postępowania i to z przyczyn leżących wyłącznie po stronie organu. Postępowania tego nie zakończono nie tylko do chwili wniesienia skargi, lecz nawet do daty orzekania w niniejszej sprawie. Decyzja, którą Starosta W. wydał w niniejszej sprawie w dniu [...] maja 2012r. była ewidentnie i oczywiście wadliwa. Organ prawidłowo nie wznowił nawet postępowania po otrzymaniu przedmiotowych akt z tut. Sądu (vide postanowienie z dnia [...]listopada 2011r.) Po prawidłowym wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2012r. mając świadomość długotrwałości toczącego się już postępowania i popełnionych błędów wskazanych przez Wojewodę W. w jego decyzji z [...] lipca 2012r. uchylającej decyzję Starosty W. z dnia [...] maja 2012r., organ I instancji bezpodstawnie zawiesił postępowanie. Po złożeniu zażalenia na postanowienie o zawieszeniu Starosta W. przekazał akta organowi II instancji w stanie nieuporządkowanym tym samym po raz kolejny de facto przedłużając postępowanie, gdyż organ II instancji zwrócił w/w akta w celu ich uporządkowania. Suma tych wszystkich nagannych działań i zaniechań Starosty W. oraz ich ilość i natężenie prowadzi do wniosku, że dopuścił się on nie tylko naruszenia prawa, lecz do rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.