Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 841/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 , art. 77 par 1  i art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

/Sygn. akt II SA/Kr 841/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r., znak: [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228 poz. 2306 ze zm.) w związku z Obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia z 16 października 2007 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008. (Monitor Polski nr 77 poz. 828) i art. 104 k.p.a., wymierzył A. sp. z o.o. z siedzibą w K. , administracyjną karę pieniężną za usunięcie 31 szt. drzew bez wymaganego zezwolenia w wysokości 126.534,94 zł.

W uzasadnieniu przedstawiono wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, w szczególności zeznania świadków, oględziny, dokumentację fotograficzną, wyjaśnienia strony, które w ocenie organu potwierdziły zgłoszone okoliczności usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia. Organ I instancji podał, że wszystkie drzewa, które wzięto pod uwagę, miały powyżej 5 lat, osiągały minimum 1,5 m wysokości. Wszystkie pomiary drzew zostały przeprowadzone na poziomie 130 cm, pobrano próbki do analiz. Badania dendrologiczne przeprowadził biegły w tym zakresie dr inż. B.B., . Nie wymierzono kary za usunięcie bez zezwolenia drzew, których gatunku, wieku , obwodu pnia nie zdołano ustalić, a także wszystkich krzewów z tego samego powodu. Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono, że posiadaczem nieruchomości, na której rosły drzewa jest wyłącznie A. sp. z o.o., ona też zleciła wykonanie plantowania terenu działki nr 1 obr.[...] . Organ wskazał, iż w dniu 14 października 2008 r. strona skarżąca zawarła umowę z Przedsiębiorstwem Budowlanym B. na wykonanie robót ziemnych polegających na wyrównaniu terenu nieruchomości sprzętem ciężkim i plantowaniu powierzchni celem przywrócenia go do stanu użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wynajęta firma wykonała więc zlecenie posiadacza nieruchomości, wobec czego za skutki tych działań w pełni odpowiada strona skarżąca. Usunięcie drzew nie zostało, bowiem dokonane przez osobę trzecią, o której działaniu posiadacz nie wiedział i za którą nie może ponosić odpowiedzialności. Administracyjna kara pieniężna nakładana jest za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia i w takim postępowaniu nie mają znaczenia zasady ponoszenia odpowiedzialności kontraktowej lub deliktowej zawarte w k.c. Kodeks cywilny reguluje prywatnoprawne zasady ponoszenia odpowiedzialności, natomiast administracyjna kara za usunięcie drzew ma charakter publicznoprawny, niezależny od odpowiedzialności cywilnej. Dlatego też argumenty strony, iż spółka winy nie ponosi, gdyż powierzyła czynności osobie kompetentnej i posiadającej odpowiednie doświadczenie w pracach na dużą skalę i odpowiednio wykształconą są bezprzedmiotowe. W związku z tym strona skarżąca ponosi wyłączną odpowiedzialność za usunięcie przedmiotowych drzew. Organ I instancji przywołał przepisy będące podstawą orzekania m.in. art. 83 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody. Dokonano także wyliczenia kary ze wskazaniem sposobu tego wyliczenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. sp. z o.o. w K. , wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem strony odwołującej się błędnie ustalono ją jako podmiot odpowiedzialny za usunięcie drzew, ponieważ jest nim kontrahent umowy zlecenia .B, B. prowadzący własną działalność gospodarczą. W ramach zawartej umowy zlecenia miał wykonać prace ziemne na należącej do spółki nieruchomości. Zlecenie nie dotyczyło usunięcia drzew. Odwołująca się zarzuca, że organ I instancji w istocie nie ustalił dowodów kto ponosi winę za zdarzenie. Wskazał na szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które wyraźnie wskazują na wymóg ustalenia związku przyczynowego pomiędzy działaniem posiadacza nieruchomości, z której usunięto bez zezwolenia drzewa i krzewy, a ich usunięciem. Organy administracji muszą udowodnić, że posiadacz nieruchomości wiedział, a przynajmniej godził się na dokonanie tego usunięcia. Zleceniobiorca w chwili, gdy stwierdził konieczność pozyskania zezwolenia na usunięcie drzew powinien był podjąć odpowiednie czynności i poinformować zleceniodawcę. Kolejny zarzut odwołania dotyczył kwalifikacji deliktu administracyjnego jako usunięcie drzew bez zezwolenia, gdy tymczasem było to zniszczenie terenów zieleni. Odwołujący się wskazał na wymienioną w art. 5 pkt. 21 ustawy o ochronie przyrody definicję terenu zieleni, w której mieści się teren działki nr 1 pozwalającą na zupełnie odmienną kwalifikację i rozstrzygnięcie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 88 ust.1 pkt 2, art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 13.10.2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew w związku z obwieszczeniem Min. Środowiska z 16.10.2007 r w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów, oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie z urzędu , po otrzymaniu zawiadomienia o usunięciu drzew i krzewów z terenu działki nr 1 obr.[...] w K. przy ul. [...] Z zeznań świadków, pozyskanej opinii dendrologicznej, przeprowadzonych oględzin z udziałem przedstawiciela strony odwołującej, dokumentacji fotograficznej, wyjaśnień strony odwołującej się, wypisu z rejestru gruntów , umowy zlecenia z 14.10.2008 r. (k. [...]) wynika następujący stan faktyczny: w okresie pomiędzy połową października 2008r., a końcem tego roku zostały w trakcie wykonywania prac porządkujących, robót ziemnych prowadzonych na zasadzie umowy zlecenia pomiędzy Przedsiębiorstwem Budowlanym B. , a stroną skarżącą usunięte wraz z warstwą ziemi drzewa i krzewy rosnące na tej działce. Z tekstu umowy wynika, że zleceniobiorca miał wykonać roboty ziemne polegające na wyrównaniu terenu i plantowaniu przy użyciu ciężkiego sprzętu (k. [...]) Z rejestru gruntów wynika, że właścicielem działki nr 1 obr. [...] jest zleceniodawca robót – A. sp. z o. o. w K. . Wedle wniosków opinii dendrologicznej wykonanej na zamówienie organu I instancji przez dr inż. B. B. na podstawie przeprowadzonych badań na terenie działki nr 1 stwierdzono, że na jej obrzeżach znajdują się wały zepchniętej ziemi, w obrębie której zidentyfikowano drzewa posiadające systemy korzeniowe świadczące

o ich wcześniejszym wykarczowaniu. Po przeprowadzeniu badań i analizy dendrologicznej, pomiarów obwodów pni na wysokości 1,3m zidentyfikowanych obiektów usuniętych z działki naliczono 31 sztuk różnych gatunków.

Dalej organ wskazał, że usunięcie drzew bez zezwolenia określa się jako tzw. delikt administracyjny nie mający nic wspólnego z deliktem cywilnym czy karnym. Nie jest on uzależniony od winy sprawcy. Usuwanie drzew, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody nie musi być nawet działaniem zamierzonym, celowym. Wystarczy, że będzie ono wynikiem braku należytej staranności przy wykonywaniu określonych czynności. Odpowiedzialność za usunięcie drzew bez zezwolenia ma charakter zobiektywizowany. Oznacza, to że dla odpowiedzialności z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody bez znaczenia jest, czy posiadacz nieruchomości dokonał usunięcia drzew osobiście, czy też odbyło się to za jego zgodą lub wiedzą, czy też w wyniku jego zaniechań, np. w prawidłowej ochronie drzew i krzewów.( II SA/Gd 234/09 wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10.12.2009 )

Zatem w ocenie organu karą winna być obciążona strona skarżącą - właściciel nieruchomości na której rosło drzewo, a więc podmiot który mógł wystąpić o zezwolenie. Nie ulega wątpliwości, że fizycznego usunięcia drzewa dokonała ekipa budowlana pracując na zlecenie Inwestora na terenie inwestycji na której drzewa i krzewy rosły, wobec czego za skutki tych działań w pełni odpowiada spółka. Jako nietrafne należy uznać zawarte w odwołaniu twierdzenia, iż zleceniodawca zlecając firmie B. B. oczyszczenie i rekultywację terenu nie zdawał sobie sprawy z konieczności usunięcia drzew i krzewów oraz że nie godził się na to działanie. Nie było bowiem innej możliwości splantowania terenu, niż usunięcie drzew, a następnie oczyszczenie warstwy ziemi. Mając na uwadze fakt, iż w sprawie mamy do czynienia z profesjonalistami (przedsiębiorcami), kolegium nie podziela twierdzeń odwołania, iż było to tego typu działanie osoby trzeciej, które ze swej istoty wyklucza odpowiedzialność posiadacza nieruchomości. Nie można utożsamiać prac wykonawcy robót budowlanych na terenie należącym do posiadacza nieruchomości z takim działaniem osoby trzeciej, o której działaniu na terenie nieruchomości posiadacz nie miał i nie mógł mieć wiedzy, zwłaszcza, że zlecił oczyszczenie terenu. Podnieść trzeba, iż ewentualne dochodzenie roszczeń od wykonawcy, który przekroczył zakres zlecenia może być rozpatrywane na drodze cywilno-prawnej. Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołania dotyczącego kwalifikacji terenu działki nr 1 jako terenu zieleni organ odwoławczy podał ustawową definicję tego pojęcia, które oznacza: tereny wraz z infrastrukturą techniczną i budynkami funkcjonalnie z nimi związanymi, pokryte roślinnością, znajdujące się w granicach wsi o zwartej zabudowie lub miast, pełniące funkcje estetyczne, rekreacyjne, zdrowotne lub osłonowe, a w szczególności parki, zieleńce, promenady, bulwary, ogrody botaniczne, zoologiczne, jordanowskie i zabytkowe oraz cmentarze, a także zieleń towarzyszącą ulicom, placom, zabytkowym fortyfikacjom, budynkom, składowiskom, lotniskom oraz obiektom kolejowym i przemysłowym;

Tymczasem przepis art. 89 ust. 5 wyróżnia stawki kar pieniężnych za zniszczenie terenów zieleni ograniczone tylko do trawników i kwietników. W ocenie organu należy uznać racjonalne umocowanie w ustawie do stosowania przepisów o karach pieniężnych odrębnie dla drzew, odrębnie dla krzewów oraz odrębnie dla zieleni - trawników i kwietników. W świetle ustaleń dokonanych w sprawie doszło przede wszystkim do usunięcia drzew. Takie czynności bez zezwolenia są zagrożone karą pieniężną administracyjną. Tej kary dotyczyło niniejsze postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. sp. z o.o., kwestionując podstawę prawną dla wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie przedmiotowych drzew. Zdaniem strony skarżącej zastosowano błędną wykładnię art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy o ochronie przyrody, błędnie ustalono spółkę jako podmiot odpowiedzialny za usunięcie drzew naruszając przez to art. 6 , 28 i 156 §1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu zarzutów przedstawiono istniejące poglądy dotyczące kar administracyjnych, podstaw ich wymierzania, naturę odpowiedzialności prawnej za usuniecie drzew. Przedstawiono także swoje stanowisko prawne w przedmiotowej sprawie, kwestionując pogląd prezentowany w skarżonej decyzji, iż odpowiedzialność z tytułu tego deliktu administracyjnego obciąża posiadacza nieruchomości. Strona skarżąca wskazała na kontrahenta umowy zlecenia B.B. prowadzącego własną działalność gospodarczą. Firma [...] powinna była zwrócić się do strony skarżącej o uzyskanie odpowiedniego zezwolenia przez co uniknęłaby w ten sposób odpowiedzialności karnej za delikt administracyjny. Tylko sprawca czynu jest podmiotem mającym interes prawny w postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary pieniężnej z tego tytułu. Nie może być to właściciel nieruchomości, który sam tego nie uczynił a jedynie zlecił wykonanie. Strona skarżąca nie jest bezpośrednim wykonawcą, nie ponosi winy za działanie osoby trzeciej, która samowolnie i niepotrzebnie dokonała wycięcia drzew z terenu całej nieruchomości. Pomiędzy działaniami strony skarżącej i wykonawcy nie zachodzi żaden związek przyczynowy. Właściciel gruntu nie wiedział , nie mógł zapobiec takiemu działaniu.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Podało też, że działanie Przedsiębiorstwo Budowlane B. jako zleceniobiorcy na terenie nieruchomości strony skarżącej było legalne i wynikało z zawartej umowy..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością : uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2010r., znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , jak też decyzja organu I instancji - Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2010r., znak: [...] nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, gdyż zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodów sprawy oraz zastosowały i wyjaśniły zastosowanie właściwych przepisów prawa które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia decyzji organów administracji obu instancji. Organy na podstawie dowodów z zeznań świadków, oględzin, dokumentacji fotograficznej, opinii dendrologicznej z dnia 28.07.2009r. i wyjaśnień spółki ustaliły, że A. sp. z o.o. z siedzibą w K. usunęła 31 sztuk drzew z terenu działki nr 1 obr. [ ... ] w K. będącej w posiadaniu tejże spółki.

Okolicznością bezsporną jest, że spółka jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości nr 1 obr.[...] -(Raport z rejestru gruntów z dnia 18.12. 2008r. k. [...] akt adm.) i nie miała wymaganego zezwolenia właściwego organu na usunięcie drzew z tej nieruchomości. Materialnoprawną podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 o ochronie przyrody ( tekst jednolity: Dz. U. z 2009r. Nr 151 poz. 1220 ze zm.), w myśl którego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji), wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Warunkiem uniknięcia tej kary jest wcześniejsze uzyskanie zezwolenia na jego usunięcie, o czym stanowi przepis art. 83 ust 1 cytowanej wyżej ustawy, zgodnie z którym usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Kara ta jest wymierzana w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów ustalonej na podstawie stawek, o których mowa w art. 85 ust. 4-6. . Organ podał sposób i wysokość jej obliczenia w decyzji. Strona skarżąca nie kwestionuje wysokości nałożonej na nią kary.

Wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 88 ust 1 ustawy z dnia 16.04. 2004r. o ochronie przyrody, jest obowiązkiem organów a decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego lecz jest wymierzana obligatoryjnie i naliczana według norm zawartych w przepisach prawa zarówno rangi ustawy jak i rozporządzenia w sytuacji kiedy organ stwierdzi naruszenie prawa.

Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wypowiadał się na temat charakteru tzw. kar administracyjnych. W wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.01.2007r. P19/06 i z dnia 5.05.2009 P64/07 dotyczących odpowiedzialności z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu Trybunał ustosunkował się do kilku kwestii związanych z karami administracyjnymi. Odnośnie zagadnienia konstytucyjności uprawnienia wnioskodawcy do swobodnego kształtowania zasad odpowiedzialności za konkretne, niepożądane prawnie zachowanie oraz istoty kary administracyjnej Trybunał konstytucyjny stwierdził, że kara administracyjna nie jest odpłatą za popełniony czyn lecz stanowi środek przymusu służący zapewnieniu realizacji zadań administracyjnych. "Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego". Trybunał Konstytucyjny stwierdził również, że dopuszczalność stosowania kar pieniężnych, jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego – o środkach represyjnych mogą orzekać nie tylko sądy karne, a to, jaki sąd orzeka w konkretnych sprawach, jest kwestią wyboru o charakterze ustrojowo organizacyjnym, a nie materialnoprawnym; kary pieniężne mogą być także konsekwencją wydanej decyzji administracyjnej, która może być poddana kontroli sądownictwa administracyjnego. Podstawą zastosowania sankcji jest obiektywny fakt naruszenia prawa. Taka formuła powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Konsekwencją przyjęcia odpowiedzialności obiektywnej jest automatyzm w stosowaniu sankcji, co jednak z drugiej strony uniemożliwia organom administracji uznaniowe kształtowanie sytuacji prawnej podmiotu zagrożonego sankcją.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organy trafnie ustaliły, że skoro spółka, będąca posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, nie posiadała wymaganego zezwolenia na usunięcie drzew, to tym samym organ zasadnie wymierzył administracyjną karę pieniężną na podstawie art. 88 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to należy je wszystkie uznać za nieuzasadnione. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego art. 88 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy o ochronie przyrody poprzez zawężenie odpowiedzialności do posiadacza nieruchomości i nieuwzględnienie czynu sprawcy, jest nietrafny. Sąd w całej rozciągłości podziela pogląd wyrażony w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego a także w wyroku WSA w Krakowie z dnia 29.10.2008r. syg. IISA/Kr 434/08 LEX nr 489042, że:"ustawa o ochronie przyrody z dnia 16.04.2004r. nie zawiera przepisów wyłączających bezprawność deliktu administracyjnego polegającego na usunięciu drzewa lub krzewu bez wymaganego zezwolenia. Kara administracyjna nie ma charakteru odszkodowawczego, jest to odpowiedzialność za delikt administracyjny, ponieważ jest to odpowiedzialność za działanie bez zezwolenia. Odpowiedzialność karna czy odpowiedzialność za wykroczenia oraz odpowiedzialność administracyjna oparte są na różnych podstawach, dlatego porównywanie ich w sprawach o różnych stanach faktycznych jest niezasadne. Przepisy ustawy nie uzależniają nałożenia kary za naruszenie przepisów obowiązujących od ustalenia winy sprawcy wycięcia drzewa. Organ dokonuje jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, to ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje".

W ocenie Sądu przedmiotowa kara pieniężna nie mogła zostać nałożona na Przedsiębiorstwo Budowlane B. w K. ` , jako sprawcy czynu jak twierdzi skarżący, gdyż Przedsiębiorstwo to wykonywało zlecone mu przez spółkę czynności zgodnie z umową zlecenia z dnia 14.10.2008r.. Przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody nie zobowiązują wykonawcy umowy do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia na wycięcie drzew z terenu do którego wykonawca umowy zlecenia nie ma żadnego tytułu prawnego. Przepis art. 83 ust. 1 tej ustawy określa kto taki wniosek może złożyć, a więc, że usunięcie drzew następuje na wniosek posiadacza nieruchomości, a jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem, to do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. W związku z tym przerzucenie odpowiedzialności wynikłej z deliktu administracyjnego na wykonawcę umowy zlecenia, a nie na posiadacza nieruchomości z terenu z którego miały zostać usunięte drzewa, nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy. To właśnie na spółce spoczywał obowiązek uzyskania zezwolenia właściwego organu na usunięcie drzew, przed przystąpieniem do ich usuwania, czego spółka nie uczyniła.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sądu, należy uznać również za nietrafny zarzut spółki naruszenia przepisu postępowania art.28 k.p.a poprzez skierowanie decyzji do podmiotu którego interesu prawnego ani obowiązku nie dotyczyło postępowanie, co stanowi przesłankę nieważności decyzji na mocy art.156§ 1 pkt. 4 k.p.a. W ocenie Sądu organy trafnie ustaliły podmiot odpowiedzialny za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia w świetle przesłanek z art. 88 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 83. ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody i przedmiotową decyzję skierowały do właściwego adresata, co zostało wyżej omówione. Zarzut naruszenia przepisu art. 6 k.p.a polegający na wykroczeniu poza kompetencję do wymierzania kary poprzez wymierzenie jej podmiotowi wobec którego ustawa o odpowiedzialności nie statuuje, co stanowi nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej - należy również uznać za nietrafny. Przepis art. 6 k.p.a stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. A zatem organy zasadnie i zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami ustawy o ochronie przyrody wymierzyły spółce tę karę działając na podstawie przepisów prawa. Należy tu wskazać, że ewentualne roszczenia między stronami konfliktu umowy zlecenia strony mogą dochodzić w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Reasumując, organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7 k.p.a, art. 77§1 k.p.a oraz art. 107 § 3 k.pa. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w przepisie art.107 § 3 k.p.a, gdyż zawiera ustalenie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do którego wskazano i zastosowano właściwe przepisy prawne stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach organów obu instancji, a także ich omówienie i wyjaśnienie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w myśl którego sąd w razie nieuwzględnienia skargi skargę oddala.