Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 295/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121, art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, art. 194 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 4, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 240 par. 1 pkt 5, art. 243 par. 2, art. 245 par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z [...] stycznia 2013 r., nr [...] określił S. J. (dalej: "skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2008 r. Decyzja została doręczona podatnikowi w trybie art. 150 (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. – dalej: "O.p."). Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji.

Pismem z 25 czerwca 2014 r. skarżący wskazując na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o wznowienie postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2008 r. oraz uchylenie w całości wskazanej na wstępie decyzji i orzeczenie co do istoty sporu. Skarżący oświadczył, że jest w posiadaniu dowodów źródłowych istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi podatkowemu, które nie zostały ujęte w rozliczeniu wysokości zobowiązania podatkowego za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. Wskazał, że dowody te obejmują między innymi faktury VAT dokumentujące nabycia towarów i usług służące bezpośrednio działalności opodatkowanej realizowanej w okresach stanowiących przedmiot decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. i zdaniem skarżącego stanowią podstawę umniejszenia kwoty podatku należnego. Do wniosku skarżący załączył kserokopię podania z [...] czerwca 2014 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w P. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. z przyczyn określonych w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Poinformował, że dopiero w dniu [...] maja 2014 r. podjął wiadomość o wydaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w toku zapoznania się z aktami sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową P. , pod sygnaturą akt [...] W dniu [...] czerwca 2014r. do Dyrektora Izby Skarbowej w P. wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]

Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald postanowieniem z [...] lipca 2014 r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie. Natomiast decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Zdaniem Naczelnika nie został spełniony warunek, że nowe okoliczności i dowody "wyszły na jaw" po wydaniu decyzji ostatecznej, skoro w postępowaniu zwykłym przed organem pierwszej instancji skarżący nie wskazał na brak dokumentacji źródłowej, mimo wielokrotnie wystosowanych wezwań, a złożył posiadaną dokumentację dopiero po czterech latach od wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W konsekwencji organ uznał, że przedstawionym dowodom nie można nadać przymiotu ujawnionych, nowo odkrytych, jak też nowych dowodów nieznanych stronie w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Ponadto Naczelnik wskazał, że dla oceny tych okoliczności i dowodów zasadnicze znaczenie ma fakt, że nie wyszły one "na jaw" dla podatnika, lecz przez podatnika nie zostały celowo organowi udostępnione - podatnik uchylał się od ich przedłożenia. Pismem z [...] maja 2019 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro skarżący miał wiedzę o istnieniu obecnie powoływanych dowodów, to nawet gdyby w toku postępowania wymiarowego nie był w ich posiadaniu, a uzyskał je dopiero po zakończeniu tego postępowania - nie może na takich dowodach opierać wniosku o wznowienie postępowania. W toku postępowania w trybie zwykłym strona ma prawo żądania przeprowadzenia dowodów, których przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy (art. 188 O.p.). Dotyczy to również takich dowodów, którymi strona nie dysponuje, lecz ma wiedzę o ich istnieniu. Dyrektor podkreślił również, że celem postępowania w trybie nadzwyczajnym nie jest ponowna merytoryczna ocena prawidłowości ustaleń dokonanych w trybie zwykłym. Byłoby to naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego i powodowałoby, że tę samą sprawę wielokrotnie rozpatrywano by w kolejnych instancjach. Zdaniem Dyrektora zaniechania dowodowego w trybie zwykłym, nie można już naprawić w postępowaniu nadzwyczajnym. Skarżący nie ujawnił, w tym również mimo wezwań organu pierwszej instancji, dowodów, o których posiadał wiedzę i którymi dysponował w toku postępowania "zwykłego". Złożenie takich dowodów dopiero w czasie gdy decyzja określająca stała się ostateczna nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Na etapie postępowania o wznowienie postępowania nie ma bowiem miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym zwykłym, lecz weryfikuje się jedynie wskazane przez podatnika podstawy wznowienia.

Pismem z [...] kwietnia 2020 r. skarżący wniósł skargę na omówioną powyżej decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lutego 2020 r., w której wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zaskarżonej decyzji zarzucił. naruszenie:

1 art. 240 § 1 pkt 5 O.p., art. 243, art. 245 § 1 pkt 1 O.p., w związku art. 86 ust. 1, ust. 2, ust. 10 i ust. 11, a także art. 29 ust. 1, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, w zakresie w jakim decyzja pomija wady decyzji wznowieniowej dotyczące:

a) braku stwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., pomimo że organom podatkowym przedłożone zostały wraz z wnioskiem strony o wznowienie postępowania nowe oryginalne dowody tj. dokumenty rozliczeniowe dowodzące wydatki strony z 2008 r., stanowiące dowody nabycia towarów i usług dla potrzeb działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, istniejące w dniu wydania decyzji Naczelnika, jednakże nieznane przy rozstrzyganiu sprawy, a zatem nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji Naczelnika, szczególnie istotne dla sprawy rozliczenia zobowiązania w VAT za poszczególne okresy 2008, bowiem kształtujące prawidłową kwotę rozliczenia VAT, więc stanowiące wprost o istocie przedmiotu sprawy;

b) nieprawidłowego i wręcz całkowicie nielogicznego ujęcia wykładni istnienia przesłanki ustawowej określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., identyfikującej jej zaistnienie wyłącznie z elementem braku wiedzy po stronie podatnika co do wyjścia na jaw nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji Naczelnika, pomimo że przepis ten w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że brak znajomości (wiedzy) w zakresie dowodów, które wyszły na jaw, a istniały w dacie wydania decyzji podatkowej, wystąpić winien wyłącznie po stronie podmiotowej organu, wydającego decyzję;

2. naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku art. 245 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a także w związku z art. 194 § 1 O.p. wskutek całkowitego pominięcia przy wydaniu decyzji treści dokumentów urzędowych w postaci decyzji Naczelnika w sposób jednoznaczny ukazujących brak uprzedniego posiadania po stronie organu podatkowego dokumentów źródłowych w postaci oryginalnej w chwili wydania decyzji - co było jedyną i wyłączną podstawą całkowitej dyskwalifikacji tych wydatków jako źródła prawa odliczenia VAT oraz zastosowania przez organy szacowania podstawy opodatkowania na etapie uprzednio prowadzonych postępowań podatkowych w zakresie VAT 2008, w konsekwencji:

- pozbawienie skarżącego prawa ujęcia poczynionych wydatków w konstrukcji rozliczenia należności podatkowej, mimo ich istotnego wpływu na kwotę deklaratoryjnie powstałego zobowiązania (w tym całkowite wyeliminowanie możliwości złożenia przez skarżącego korekty rozliczenia VAT za 2008 r. ujmującej poczynione wydatki podatkowe i VAT naliczony z nich wynikający z przyczyn powagi rzeczy osądzonej - por. art. 81 oraz art. 8 lb O.p. w związku z art. 128 O.p.);

- pozostawienie w obrocie decyzji Naczelnika zawierającej nieprawidłowo określoną należność podatkową VAT za poszczególne okresy 2008 r. - mimo pełnej wiedzy Dyrektora w tym zakresie, w konsekwencji wadliwych bowiem zniekształcających podstawę opodatkowania.

3. art. 233 § 1 pkt 1 w związku art. 210 § 1 pkt 4 - 6, § 4, w związku z art. 120 O.p. oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p., na skutek pominięcia przy rozstrzygnięciu decyzji okoliczności wydania decyzji wznowieniowej wbrew jednoznacznie brzmiącej normie prawnej stanowiącej przesłankę ustawową wznowienia postępowania (określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.) oraz brakiem wskazania przez Dyrektora w rozstrzygnięciu prawnym decyzji oraz odpowiednio decyzji wznowieniowej przyczyn odmiennego przytoczenia brzmienia jednostki redakcyjnej art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz jej wykładni, wskazującej bez wątpliwości na nieznajomość nowych dowodów po stronie organu wydającego decyzję podatkową, nie natomiast podatnika;

4. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 1 O.p., na skutek nieprawidłowego uznania przez Dyrektora, że przedłożone przez stronę nowe dowodowy w postaci oryginalnej, istniejące i nieznane Naczelnikowi w procesie wydawania decyzji Naczelnika, nie stanowiły podstawy odmiennej oceny rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją Naczelnika, mimo że w sposób oczywisty odnosiły się do istoty określenia zobowiązania w VAT, a ich znaczenie było i jest szczególnie doniosłe, bowiem potwierdza fakt nieprawidłowego w tym zakresie uprzedniego określenia przez Naczelnika podatku za 2008 r.;

5. art. 233 § 1 pkt 1 w związku art. 245 § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a także w związku z art. 194 § 1 O.p., poprzez nieprawidłowe zastosowanie instytucji wzruszenia decyzji ostatecznej wskutek wznowienia postępowania, jedynie w celu pozostawienia w obrocie prawnym decyzji Naczelnika, określającej zawyżoną kwotę zobowiązania podatkowego VAT za poszczególne okresy 2008 r., jako swego rodzaju sankcji wobec skarżącego (prawnie całkowicie nieuzasadnionej) za nieprzedłożenie na etapie postępowania podatkowego stosownych dokumentów w postaci oryginalnej.

6. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 1 O.p., poprzez błędne uznanie przez Dyrektora, że działania strony związane z nie przedkładaniem uprzednio posiadanych dowodów źródłowych organowi i w konsekwencji określenie przez organ stronie kilkuset tysięcy zaległości podatkowych (z pominięciem istotnej części wydatków stanowiących koszty działalności w drodze szacowania podstawy opodatkowania), zabezpieczonych na majątku strony, następnie także dochodzonych egzekucyjnie, miały walor działań celowych strony oraz że okoliczności te stanowią podstawę oceny nieistnienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., podczas gdy jednoznaczna treść przywołanego przepisu definiując tę przesłankę abstrahuje od przyczyny wyjścia na jaw nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi wydającemu tę decyzję, wskazując wyłącznie na samą w sobie okoliczność "wyjścia na jaw" i "braku wiedzy w zakresie tychże dowodów po stronie organu wydającego decyzję".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Sąd podkreśla, że postępowanie prowadzone po wznowieniu postępowania nie może być wykorzystywane do merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice sprawy zakreśla wniosek o wznowienie postępowania oraz postanowienie organu o wznowieniu postępowania. We wstępnej fazie tego postępowania (tj. bezpośrednio po wznowieniu) organ administracyjny ustala czy w ogóle wystąpiły przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Przesłanki te mają charakter kwalifikowany, a ich katalog jest zamknięty. Stwierdzenie braku wystąpienia tych przesłanek wiąże się z koniecznością odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. Wznowienie postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Podobnie, charakterystyczną cechą sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, po wznowieniu postępowania administracyjnego, jest to, że diametralnie ulega ograniczeniu zakres stanu faktycznego i prawnego ocenianego (badanego) przez sąd administracyjny w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego będącego przedmiotem takiej analizy w sytuacji kontroli decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., I GSK 1190/09 i I GSK 1161/09 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2010 r., I SA/Sz 417/10 – publ. CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc o wznowienie postępowania powołał się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z treści tego przepisu wynika, że wymaga on kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Sąd stwierdza, że w postępowaniu wznowieniowym strona może się powoływać tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Natomiast nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji.

W[prawdzie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazuje na nowe okoliczności lub dowody, które nie były znane organowi, nie odnosząc się wprost do stanu wiedzy stron - należy jednak zwrócić uwagę, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne w sytuacji, gdy nowe okoliczności lub dowody "wyjdą na jaw". W ocenie sądu zwrot ten oznacza, że okoliczności te lub dowody nie mogą stanowić podstawy wznowienia w sytuacji, gdy były znane stronie w toku postępowania zwykłego, lecz z jakichś przyczyn nie zostały przez stronę podniesione przed wydaniem decyzji, bądź po jej wydaniu w toku postępowania odwoławczego. Zajęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby, że wznowienie postępowania, stanowiące nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami prawnymi, mogłoby zastąpić zwykły tryb odwoławczy, z ominięciem terminów do wniesienia odwołania, których przekroczenie uniemożliwia co do zasady wzruszenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji lub też ponowne rozpoznanie odwołania w sytuacji gdy strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji. Za zawężającą wykładnią tego przepisu przemawia również fakt, że instytucja wznowienia postępowania stanowi tryb nadzwyczajny, który musi być traktowany rygorystycznie z uwagi na to, że stanowi wyłom od podstawowej zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Z treści wniosku wznowieniowego w niniejszej sprawie wynika, że dowody powołane jako podstawa wznowienia istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Skarżący był wielokrotnie o nie wzywany w trakcie postępowania wymiarowego jednakże wezwania okazały się bezskuteczne. Zdaniem sądu, skoro skarżący miał wiedzę o istnieniu powoływanych dowodów, to nawet gdyby w toku postępowania wymiarowego nie był w ich posiadaniu, a uzyskał je dopiero po zakończeniu tego postępowania – nie może na takich dowodach opierać wniosku o wznowienie postępowania. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w toku postępowania w trybie zwykłym strona ma prawo żądania przeprowadzenia dowodów, których przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy (art. 188 O.p.). Dotyczy to również takich dowodów, którymi strona nie dysponuje, lecz ma wiedzę o ich istnieniu.

W osądzanej sprawie organy trafnie stwierdziły, że skarżący zmierza w istocie do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, co nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowieniowego. Stanowiłoby to naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego i powodowałoby, że tę samą sprawę wielokrotnie rozpatrywano by w kolejnych instancjach.

Sąd nie dopatrzył się też uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), gdyż materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy, a organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Stanowisko organu nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.), gdyż nieuwzględnienie wniosku strony nie może być utożsamiane z prowadzeniem postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia 243, art. 245 § 1 pkt 1, art. 194 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1 i art. 210 § 1 pkt 4 O.p. – gdyż organ prawidłowo ocenił i uzasadnił, że w omawianym stanie faktycznym nie było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej. Należy podkreślić, że z przepisu art. 243 § 2 O.p. wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Przepis art. 240 § 1 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy. Wznowione postępowanie nie może być jednak wykorzystane do merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Jeżeli organ podatkowy nie stwierdzi istnienia przesłanek wznowienia, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 245 §1 pkt 2 O.p.

Podsumowując sąd uznał, że złożona przez skarżącego dokumentacja nie stanowiła nowych dowodów w rozumieniu wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. podstawy wznowienia, bowiem dowody te były znane skarżącemu już w toku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. decyzji wymiarowej z [...] stycznia 2013 r., a więc nie można przypisać im posiadania przymiotu "nowości".

Dlatego sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.