Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1305/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Jan Paweł Tarno (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006r. sygn. akt VI SA/Wa 329/06 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. O. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 kwietnia 2006 r. VI SA/Wa 329/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w łącznej kwocie 10 150 zł za przejazd po drogach publicznych bez uiszczenia należnej opłaty oraz niedopełnienie innych obowiązków. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono, że wbrew twierdzeniom skargi uzasadnienie decyzji organu odwoławczego a także organu I instancji szczegółowo opisuje stan faktyczny i prawny, co wyczerpuje obowiązki organu wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego są bezzasadne. Podobnie za bezzasadne należy uznać naruszenia przepisów prawa materialnego. Uzasadnienia decyzji szczegółowo przyporządkowują konkretne stany faktyczne i naruszenie przepisów z sankcją przewidzianą przez ustawę z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088).

W dniu 5 lipca 2005r. na drodze krajowej nr 8 kontrola pojazdu marki FORD o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki ANSSEMS o nr rej. [...] prowadzonego przez M. O. wykazała, że dopuszczalna masa całkowita zestawu wynosiła 5,3 tony. Strona nie przedstawiła skutecznego dowodu na okoliczność, iż masa kontrolowanego zespołu pojazdów nie przekraczała 3,5 tony. W toku kontroli ustalono, iż strona pojazdem tym wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W protokole kontroli skarżący wskazał "I don't accept the situation above I only confirm the control". Oznaczało to, że skarżący nie akceptuje stwierdzeń zawartych w protokole, a jedynie potwierdza kontrolę. Skarżący w późniejszych pismach procesowych nie podważył ustaleń faktycznych kontroli. Zgromadzony materiał dowodowy w postaci kopii wykresówek potwierdza ustalenia kontroli.

Zgodnie z przepisem art. art. 42 ust. l, art. 87 ust. 112 ustawy o transporcie drogowym, § 4 ust. 2 rozporządzenia z 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.) przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. W myśl § 4 ust. l cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi zgodnie z powołanym przepisem oraz orzecznictwem sądów administracyjnych jedyny dokument potwierdzający wniesienie opłaty.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. l pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (przewozie na potrzeby własne). Celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego konieczne jest zsumowanie masy pojazdu z masą przyczepy celem ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów przy wykonywaniu transportu drogowego. Taki sposób obliczania dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (zestawu) znajduje potwierdzenie w treści art.4 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Tak więc zasady te obowiązują wprost w całej Unii Europejskiej i przedsiębiorcy zobowiązani są do ich stosowania. Nieuiszczenie opłaty powoduje obowiązek nałożenia na postawie art. 92 ust. l, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym kary w wysokości 3000 zł.

Skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego spowodowało nałożenie kar pieniężnych. Analiza zapisów na wykresówce z 29 czerwca 2005 r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 7 godzin i 45 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o l godzinę i 15 minut. Analiza zapisów na wykresówce z 2 lipca 2005r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 8 godzin i 15 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 45 minut. Analiza zapisów na wykresówce z 3 lipca 2005 r. wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek w wymiarze 6 godzin i 40 minut. Wymagany przepisami prawa minimum 9-godzinny odpoczynek został skrócony o 2 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) i na podstawie art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.1 lit.b. załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 450 zł.

Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów wykresówek z okresu 28 czerwca 2005 r. do 5 lipca 2005 r., wykazała, iż kierowca odebrał odpoczynek tygodniowy w wymiarze 9 godzin i 10 minut. Wymagany przepisami prawa, w tym wypadku minimum 24 - godzinny odpoczynek tygodniowy, został skrócony o 14 godzin i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 8 ust. 3-6 Rozporządzenia Rady 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i na podstawie art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.2 lit. a. załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 1450 zł.

Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówce z 29 czerwca 2005 r. wykazała, iż kierowca wykonał 5 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o 50 minut. Analiza zapisów na wykresówce z 29 czerwca 2005r. (wykresówka bez wpisu dotyczącego stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia jazdy) wykazała, iż kierowca wykonał 6 godzin i 20 minut jazdy ciągłej bez wymaganej przerwy. Maksymalny czas prowadzenia bez przerwy został zatem przekroczony o l godzinę i 50 minut. Stanowi to naruszenie art. 7 ust. 1-5 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879}) i na podstawie art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.4 lit. a załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 900 zł.

Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu transportu drogowego. Analiza zapisów na wykresówkach z 29 czerwca 2005 r. wykazała, iż kierowca wykonał 20 godzin i 40 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 10 godzin i 40 minut. Analiza zapisów na wykresówkach z dni 01-03 lipca 2005r. wykazała, iż kierowca wykonał 42 godziny i 20 minut jazdy dziennej bez wymaganego odpoczynku i tym samym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 32 godziny i 20 minut. Stanowi to naruszenie art. 6 ust. l Rozporządzenia Rady 3820/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i na podstawie art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 1.11.5 lit. b. załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym obwarowane jest sankcją w łącznej wysokości 4.300zł.

Skarżący był zobowiązany przedstawić do kontroli wykresówki za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a zatem kontrolujący miał prawo w tym zakresie przeprowadzić kontrolę. Zgodnie bowiem z treścią art 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Taka redakcja powyższego przepisu oznacza, iż kierowca zawsze zobligowany jest do okazania wykresówek z bieżącego tygodnia pracy oraz jednej z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia pracy. Naruszenie powyższego obowiązku sankcjonowane jest karą pieniężną za brak każdej wykresówki z ww. okresu. Kontrolujący nie mogą zatem nałożyć kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki z innego niż ww. okres, natomiast mogą przeprowadzić kontrolę przestrzegania norm czasu pracy kierowcy z okresu dłuższego niż wyżej wymieniony, jeżeli kierowca z własnej woli okaże wykresówki z dłuższego - niż minimalnie określony - okresu pracy. Kara pieniężna nakładana jest bowiem na przedsiębiorcę za naruszenia norm czasu pracy kierowcy, nie zaś za naruszenia norm czasu pracy w ściśle określonym przedziale czasowym.

Zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym każdy członek pojazdu nanosi na wykresówce: a) na początku używania - swoje imię i nazwisko, b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania, c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, d) wskazania licznika przy rozpoczęciu pierwszej jazdy, zakończeniu ostatniej, a także w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy, e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

W myśl art. 92 ust, i pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów oraz wiążących Rzeczpospolita Polska umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Stosownie do lp. ust 4 załącznika do ustawy w przypadku, gdy wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 50 zł za brak każdego wymaganego wpisu. Przedsiębiorcy, będący podmiotami profesjonalnie prowadzącymi działalność gospodarczą zobligowani są do zapoznania się w szczególności z przepisami regulującymi sferę ich działalności. W przypadku, gdy przedsiębiorca nie dopełni tego wymogu musi liczyć się z konsekwencjami, które zależnie od woli ustawodawcy - mogą przybrać miedzy innymi postać kar pieniężnych. Tym samym powoływanie się w skardze na nieznajomość prawa nie może powodować uchylenia prawidłowo wydanej i doręczonej decyzji. Wskazywanie w skardze na sytuację finansową strony nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W świetle powołanych wyżej przepisów decyzja administracyjna, a w szczególności, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładająca na podmiot karę, jest oparta na obowiązujących wyżej wskazanych przepisach prawa i zgodna z ich treścią.

W skardze kasacyjnej M. O. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na:

1. naruszeniu przepisu art. 92 ust. l ustawy z o transporcie drogowym i mających zastosowanie na podstawie przepisów powołanej ustawy, uregulowań załącznika do ustawy o transporcie drogowym, polegające na przyporządkowaniu stwierdzonych uchybień do tabelarycznych oznaczeń, nie znajdujących zastosowania w opisanym stanie faktycznym, co uniemożliwia weryfikację prawidłowości naliczonych kar z uwagi na zróżnicowanie wartości stawek za poszczególne wykroczenia,

2. naruszeniu przepisu art. 3 ust. l pkt 2 w zw. z art. 92 ust l ustawy z o transporcie drogowym, polegające na uznaniu, iż przepisy powołanej ustawy mają zastosowanie do pojazdu skarżącego, w sytuacji gdy pojazd ten nie przekroczył masy 3,5 tony.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i merytoryczne orzeczenie o uchyleniu kary pieniężnej nałożonej na skarżącego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że zarówno w zaskarżonym wyroku, jak i w podstawach wcześniej zaskarżonych orzeczeń Wojewódzkiego i Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jako jedna z głównych podstaw prawnych, powoływany jest przepis art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym oraz mające zastosowanie na podstawie przepisów powołanej ustawy, uregulowania załącznika do ustawy o transporcie drogowym, tj. lp. (liczby porządkowe): 1.11.1; 1.11.2; 1.11.4; 1.11.5; 1.11.11. Przywołana regulacja prawna art. 92 ust. l cyt. ustawy, ma ścisły związek z obowiązującym na jego podstawie załączniku., który jako taki, stanowi jedyną podstawę wymierzenia określonego rodzaju stawki, za stwierdzone naruszenie przepisów. Wnikliwa analiza powołanej regulacji prawnej wskazuje, że powołane w decyzjach przez organy administracji publicznej podstawy, w postaci zaszeregowania określonego rodzaju kar, nie korespondują ze wskazanymi w uzasadnieniu decyzji przesłankami ich wymierzenia. Powołane jako jedne z podstaw przepisy art. 92 ust. l cyt ustawy, w zw. z liczbami porządkowymi zaszeregowania stawek kar, tj.: 1.11.1; 1.11.2; 1.11.4; 1.11.5; dotyczą bowiem, nie jak na to wskazują motywy wydanych decyzji, naruszeń przepisów o "dopuszczalnym czasie prowadzenia pojazdów przez kierowców, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach" lecz naruszeń przepisów, ale w zakresie: "wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów, dotyczących stosowania urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju". Określone tam stawki kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia przepisów, w jakikolwiek sposób nie odpowiadają wskazanym w uzasadnieniu wydanych decyzji, naruszeniom zasad, na które powołują się organy. W ocenie skarżącego powoduje to, iż w przedmiotowej sprawie zastosowane zostały sankcje karne, nie znajdujące swojego odzwierciedlenia w regulacjach ustawowych, które jako takie, są jedynymi mogącymi stanowić podstawę represji - tu finansowej wobec przedsiębiorcy. Zastosowane sankcje finansowe, które nijak nie korespondują ze wskazanymi przez organy podstawami prawnymi, nie tylko nie mogą stanowić ich wymierzenia, ale ponadto nie dają możliwości ich weryfikacji, pod względem tak zasadności ich wymierzenia, ale również wysokości przyjętych za miarodajne stawek za poszczególne naruszenia. Wskazane w zaskarżonym orzeczeniu nieprawidłowości, stanowią zdaniem skarżącego naruszenia przepisów prawa materialnego, które z uwagi na ich charakter i funkcje gwarancyjną w zakresie przestrzegania wysokości wymierzonych kar finansowych, stanowić powinny podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i orzeczeniu o uchyleniu nałożonych kar pieniężnych. Powołanych przez organy wydające decyzje podstaw prawnych bowiem brak, albo nie opisują one stanu faktycznego, przyjętego jako przesłanki wymierzenia kar jednostkowych i ich przeliczenia. Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia, z powołaniem się na lp. 1.11.11, która w powołanym załączniku do ustawy o transporcie drogowym nie znajduje swojego odzwierciedlenia.

Podstawę uchylenia zaskarżonego orzeczenia, winno stanowić również naruszenie przepisów prawa materialnego, pozwalających na zakwalifikowanie pojazdu skarżącego do kategorii pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. Zdaniem skarżącego, przepisy o transporcie drogowym dotyczące wspomnianej kwestii, winny być interpretowane przy uwzględnieniu przepisów o ruchu drogowym, które regulują pojęcie dopuszczalnej masy całkowitej. Z powołanych przepisów o ruchu drogowym wynika, że pojęcie to nie odnosi się do kategorii pojazdów połączonych ze sobą w celu ciągnięcia przyczepy, gdy połączenie to, nie powoduje podwyższenia wartości dopuszczalnej masy całkowitej poszczególnego pojazdu. Kategoria ta bowiem, odnosi się do każdego pojazdu z osobna (ciągnącego i ciągniętego), a nie do ich wspólnej wartości, która wynika tylko i wyłącznie z czasowego, nietrwałego połączenia.

Z uwagi na podniesione okoliczności, samo kontrolowanie pojazdu skarżącego uznać należy za pozbawione podstaw prawnych i jako takie stanowić powinno podstawę do uchylenia bądź merytorycznej zmiany zaskarżonego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że skarżący podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne.

Co do pierwszego zarzutu, to na wstępie należy podnieść, że sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie jej wydania. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji badał więc zgodność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz uregulowaniami zawartymi w załączniku do niej wedle stanu na dzień 28 listopada 2005 r., czego nie wzięto pod uwagę w skardze kasacyjnej. Gdyby sporządzający skargę kasacyjną wziął to pod uwagę, to zrezygnowałby ze stawiania tak sformułowanego zarzutu, bo wiedziałby, że jest on oczywiście bezzasadny.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej również nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 3 ust. l pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (przewozie na potrzeby własne). Zatem przepisy tej ustawy mają zastosowanie do przewozu drogowego wykonywanego, tak pojazdami samochodowymi, jak i zespołami pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony. Zespołem pojazdów jest niewątpliwie samochód z przyczepą, ponieważ są to pojazdy ze sobą połączone w ten sposób, że stanowią jedną jednostkę jezdną. Skarżący zaś nie zaprzecza, że masa całkowita prowadzonego przez niego zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.