Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3508/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41a ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 75 ust. 1
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 43, art. 46 ust. 1
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
article: § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I SA/Go 253/18 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 20 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z [...] marca 2018 r. w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 r.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] czerwca 2015 r. A sp. z o.o. złożyło wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że ubiega się o płatności m.in. w ramach następujących schematów pomocowych:

- jednolita płatność obszarowa (płatność JPO);

- płatność dodatkowa {redystrybucyjna} (płatność RDST);

- płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska {płatność za zazielenianie} (płatność PZZ).

Łączna powierzchnia zadeklarowanych ww. wniosku działek rolnych wynosiła 440,19 ha, w tym gruntów ornych 411,44 ha.

Decyzją z [...] lutego 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał Spółce w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015:

- płatność JPO w wysokości 197.001,92 zł, wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę 2.712,28 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

- płatność PZZ w wysokości 132.135,02 zł, wynikająca z pomniejszenia płatności o kwotę 1.819,20 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego,

- płatność RDST w wysokości 4.533,52 zł wynikająca z pomniejszenia płatności o 62,42 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego.

Ponadto przyznano zwrot dyscypliny finansowej w wysokości 4.033,44 zł.

Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zmienił decyzję z [...] lutego 2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. Ww. rozstrzygnięciem Kierownik BP ARiMR na podstawie art. 41a ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1551 ze zm.) zmniejszył płatność za zazielenienie z kwoty 132.135,02 zł do kwoty 9.2071,81 zł. Natomiast na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy zwiększył: jednolitą płatność obszarową (JPO) z kwoty 197.001,92 zł do kwoty 197.011,45 zł, a płatność redystrybucyjną z kwoty 4.533,52 zł do kwoty 4.533,74 zł.

Odnosząc się do zmniejszenia płatności za zazielenienie organ stwierdził, że uwzględniając regulacje zawarte w art. 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 wyliczono, że obszar zatwierdzony do płatności za zazielenienie został zmniejszony o 133,48 ha, co wynikało z dokonanych przez organ w toku prowadzonego postępowania ustaleń. I tak, stwierdzono, że powierzchnia zadeklarowanych gruntów ornych wynosi 411,44 ha, zadeklarowany obszar proekologiczny zajmuje powierzchnię 7,2242 ha, co stanowi 1,76% gruntów ornych. Do wyliczenia gruntów ornych w gospodarstwie nie są wliczane powierzchnie (TUZ) - (440,19 ha - 28,75 ha = 411,44 ha). Dodatkowo nie uwzględniono obszarów proekologicznych zadeklarowanych na (TUZ), z uwagi, iż obszary takie nie są kwalifikowane do obszarów EFA zgodnie z art. 46 ust. 2 lit. c/ rozporządzenia (UE) 1307/2013.

Tym samym zadeklarowany obszar proekologiczny nie spełnia warunku 5% powierzchni, o którym mowa w art. 46 ust .1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, a w związku z tym zastosowano redukcję płatności PZZ zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Wyliczony na podstawie wymienionych danych współczynnik różnicy wynosi 0,64883, a początkowa kwota płatności za zazielenienie wyniosła 93.334,92 zł. Następnie kwota ta została zmniejszona z uwagi zastosowanie współczynnika korygującego o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 o kwotę 1263,11 zł.

Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor OR ARiMR w Zielonej Górze, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wyrokiem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Go 877/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, uchylił zaskarżoną decyzję.

Stwierdził, że w sprawie nie została przeprowadzona kontrola na miejscu, a decyzja zmieniająca decyzję o przyznaniu płatności z [...] lutego 2016 r. została wydana w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzanej wyłącznie w oparciu o system identyfikacji i rejestracji działek rolnych (LPIS). Sąd nie zakwestionował takiej metody przeprowadzenia kontroli administracyjnej i możliwości weryfikacji powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności wyłącznie na podstawie ortofotomapy. Jednak wyniki takiej kontroli powinny znaleźć odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji wraz z odwołaniem do konkretnych dowodów.

Uzasadniając decyzję organ powinien wskazać, dlaczego i w oparciu o jakie dowody dokonał zmniejszenia obszaru proekologicznego w odniesieniu do konkretnych działek. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jedynie, że pominięto powierzchnię działek ewidencyjnych, na których zadeklarowany został trwały użytek zielony (TUZ), tj. na działkach nr [...], nr [...], nr [...], a na działce nr [...] podczas kontroli administracyjnej nie stwierdzono obszarów proekologicznych. Sąd podkreślił jednak, że jak wynika z tabeli zamieszczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy dokonały zmniejszenia obszarów proekologicznych także na działkach [...] i [...], nie wyjaśniając przyczyn zmniejszenia powierzchni na tych działkach.

Decyzją z [...] maja 2017 r. Dyrektor OR ARiMR uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] lipca 2017 r. Kierownik BP ARiMR przyznał stronie płatności z tytułu:

- płatności JPO w wysokości 197.011,56 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 2.702,64 zł, ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego;

- płatności PZZ w wysokości 91.675,61 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 1257,62 zł, ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego;

- płatności RDST w wysokości 4.530,82 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o 62,15 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego.

Ponadto przyznano skarżącej zwrot dyscypliny finansowej w wysokości 3.531,68 zł.

Decyzją z [...] września 2017 r. organ odwoławczy ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wskazał, że organ I instancji winien był wydać decyzję kończącą wszczęte przez siebie z urzędu postępowanie nadzwyczajne w sprawie zmiany lub uchylenia decyzji z [...] lutego 2016 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Niedopuszczalnym było natomiast orzekanie raz jeszcze w sprawie przyznania płatności na podstawie art. 104 kpa, nie uchylając jednocześnie poprzednio wydanej decyzji ostatecznej wydanej w tym samym przedmiocie.

Decyzją z [...] grudnia 2017 r. Kierownik BP ARiMR zmienił decyzję z

[...] lutego 2016 r. i zmniejszył płatność za zazielenienie z kwoty 132.135,02 zł do kwoty 91.492,51 zł. Nadto na podstawie art. 3 ust. 4 o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego rozstrzygnął poprzez zmniejszenie:

- jednolitej płatności obszarowej (JPO) z kwoty 197.001,92 zł do kwoty 197.011,61 zł,

- płatności redystrybucyjnej (RDST) z kwoty 4.533,52 zł do kwoty 4.530,82 zł.

Decyzją z [...] marca 2018 r. Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Wyjaśnił, że w A sp. z o.o. - jak wynika z wniosku, zadeklarowano rzepak o powierzchni 116,33 ha, ugór o powierzchni 3,02 ha, pszenicę o powierzchni 215,44 ha, kukurydzę o powierzchni 74,44 ha, owies o powierzchni 2,21 ha oraz 2,6409 ha elementów proekologicznych. Z uwagi na powyższe powierzchnia gruntów ornych w granicach gospodarstwa wyniosła 414,08 ha. Obszar wynoszący 2,6409 ha stanowi stwierdzone przez organ powierzchnie elementów proekologicznych znajdujących się w gospodarstwie, które zgodnie z art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy dodać do powierzchni gruntów ornych zadeklarowanych do płatności (JPO) [po zastosowaniu współczynnika przekształcenia i ważenia].

Tak więc gospodarstwo wnioskodawczyni spełniało wymogi dotyczące zasad dywersyfikacji określone w art. 44 ust. 1-3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wskazał, iż obszar proekologiczny stwierdzony w gospodarstwie jest mniejszy niż wymagany w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, tj. 20,704 ha (414,08 ha x 5% = 20,704 ha). Co więcej, różnica pomiędzy stwierdzonym obszarem proekologicznym a wymaganym wynosi 13,541 ha.

Wyrokiem z 20 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora OR ARiMR z [...] marca 2018 r.

Stwierdził, że sprawa była już przedmiotem oceny w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Wyrokiem z 22 grudnia 2016 r., w sprawie sygn. akt II SA/Go 877/16 WSA w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżoną decyzję, a stosownie do art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sąd, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przytaczając przepisy mające w sprawie zastosowanie, Sąd I instancji stwierdził, że zmniejszenie płatności dotyczyło płatności za zazielenienie, a wynikało ze stwierdzenia przez organy, iż skarżąca Spółka nie spełniła wymogu utrzymywania powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych. Organy przyjęły, że obszar proekologiczny zajmuje powierzchnię 7,2242 ha, co stanowi 1,76 % gruntów ornych, a więc nie spełnia warunku 5% powierzchni gruntów ornych.

W tej sytuacji organy w prawidłowy sposób, na podstawie art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wyliczyły, że wymagany obszar proekologiczny powinien wynosić 20,704 ha. Ponieważ obszar ekologiczny zatwierdzony w gospodarstwie, wskazany w złożonym wniosku zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia wynosił 7,1630 ha i był mniejszy od wymaganego obszaru proekologicznego na poziomie 5%, który w rozpatrywanej sprawie wyniósł 20,704 ha, zastosowanie miał art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A sp. z o.o. w K. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 poz. 1302; dalej: ppsa) zarzuciło wyrokowi Sądu I instancji:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.: rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65; dalej: rozporządzenie nr 1122/2009), polegającego na nieuwzględnieniu prawidłowej powierzchni obszaru proekologicznego EFA z powodu braku przeprowadzenia kontroli w terenie w celu ustalenia faktycznej powierzchni EFA, tym samym naruszenie w/w zapisów;

2. korzystanie z danych podanych w dokumentach - informacji dotyczących występowania elementów proekologicznych (EFA) na działkach deklarowanych do płatności - otrzymanych przez Spółkę razem z wnioskiem spersonalizowanym na 2015 r. w sposób wybiórczy i nie uzasadniony stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu, wynikająca z art. 183 § 1 ppsa. Jako sąd drugiej instancji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania sądowego, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Przy braku przesłanek nieważnościowych badaniu w sprawie podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w środku prawnym.

Zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W środku prawnym kasator podniósł tylko zarzuty naruszenia prawa materialnego, co skutkuje tym, że Naczelny Sąd Administracyjny oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym będącym podstawą orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Nadto należy zauważyć, że w istocie są one powtórzeniem tych wskazanych w skardze i jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami oraz wnioskami Sądu I instancji, nie wnosząc do sprawy nowych elementów.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. rozporządzenia nr 1122/2009 przez nieuwzględnienie prawidłowej powierzchni obszaru proekologicznego EFA z powodu braku przeprowadzenia kontroli w terenie w celu ustalenia faktycznej powierzchni EFA, jak również korzystania z danych wynikających z dokumentów - informacji dotyczących występowania elementów proekologicznych (EFA) na działkach deklarowanych do płatności - otrzymanych przez Spółkę razem z wnioskiem spersonalizowanym na 2015 r. w sposób wybiórczy i nie uzasadniony stanem faktycznym, są chybione.

Formalnie są one niepełne i to jest ich wadą, gdyż nie podnoszą przepisów naruszonych przez Sąd I instancji, a na pewno Sąd ten nie mógł naruszyć rozporządzenia, bo żadnego z jego przepisów nie stosował jako podstawy prawnej wyrokowania. Co najwyżej Sąd I instancji mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa lub 151 ppsa ze względu na treść konkretnego przepisu rozporządzenia, ale naruszone przepisy i sposób ich naruszenia powinna wskazywać skarga kasacyjna. Ponieważ tego nie czyni, wpływa to na zakres kontroli kasacyjnej, bo ogranicza ją tylko do tego kontekstu jaki daje się ustalić na podstawie treści jej uzasadnienia.

Wskazać należy, że w sprawie sporna była kwestia prawidłowości ustaleń odnośnie wielkości obszaru proekologicznego, wynikająca z rozbieżności pomiędzy wielkością powierzchni wskazaną we wniosku o przyznanie płatności, a wielkością powierzchni stwierdzoną na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej.

Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, źródłem informacji dotyczących zadeklarowanych działek rolnych jest wniosek rolnika o przyznanie płatności. W celu weryfikacji zgodności deklarowanej przez rolników powierzchni działek rolnych z kryteriami warunkującymi przyznanie płatności przewidziano dwa rodzaje weryfikacji zgodności wniosków z kryteriami kwalifikowalności: kontrole administracyjne i kontrole na miejscu.

Kontroli administracyjnej poddawane są wszystkie wnioski o przyznanie płatności, natomiast przeprowadzenie kontroli na miejscu nie jest regułą. W sytuacji wykrycia nieprawidłowości w trakcie kontroli administracyjnej oraz w sytuacji, gdy na podstawie systemu informacji geograficznej organ nie może ustalić rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania płatności, ma on możliwość przeprowadzenia kontroli na miejscu celem dokładniejszej weryfikacji podanych przez wnioskodawcę danych. Kontrola na miejscu ma doprowadzić do jednoznacznego zweryfikowania i ustalenia, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie.

Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że nie było konieczności przeprowadzenia w gospodarstwie rolnym skarżącej Spółki kontroli na miejscu, gdyż dane z kontroli administracyjnej (przeprowadzanej w oparciu o system o identyfikacji rejestracji działek rolnych (LPIS)) w precyzyjny i szczegółowy sposób ukazały rozbieżności pomiędzy wielkością powierzchni wskazaną we wniosku Spółki o przyznanie płatności oraz dołączonych załączników graficznych, a wielkością powierzchni stwierdzoną przez organy na podstawie tej kontroli.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 41a ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku ustaleń dokonanych w ramach kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu zostanie stwierdzone, że płatność bezpośrednia lub płatność niezwiązana do tytoniu została przyznana w niewłaściwej wysokości i istnieje konieczność zmiany jej wysokości, organ, który wydał decyzję w sprawie o przyznanie tej płatności, może ją zmienić lub uchylić bez zgody strony, jeżeli płatność ta nie została jeszcze wypłacona i nie upłynął termin jej wypłaty określony w art. 75 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1306/2013.

Dokonane w oparciu o powyższy przepis zmniejszenie płatności dotyczyło płatności za zazielenienie, a wynikało ze stwierdzenia przez organy, iż skarżąca kasacyjnie Spółka nie spełniła wymogu utrzymywania powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych.

Zgodnie z art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych, natomiast w myśl art. 46 ust. 1 tego rozporządzenia, w przypadku gdy grunty orne obejmują więcej niż 15 ha rolnik zapewnia, aby od dnia 1 stycznia 2015 r. obszar odpowiadający przynajmniej 5% gruntów ornych był obszarem proekologicznym, natomiast w przypadku gdy zostanie stwierdzone, że rolnik nie utrzymuje powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych wówczas, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 obszar całkowitej zatwierdzonej powierzchni gruntów ornych zostaje pomnożony przez współczynnik różnicy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. słusznie zatem przyjął, że organy w prawidłowy sposób, na podstawie art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wyliczyły, że wymagany obszar proekologiczny powinien wynosić 20,704 ha (414,08 ha x 5% = 20,704 ha). A ponieważ obszar ekologiczny zatwierdzony w gospodarstwie, wskazany w złożonym wniosku, zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia wynosił 7,1630 ha i był mniejszy od wymaganego obszaru proekologicznego na poziomie 5% (który w rozpatrywanej sprawie wyniósł 20,704 ha), skutkowało to zmniejszeniem płatności na zazielenienie, zgodnie z art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Stosownie do przywołanego przepisu, gdy zostanie stwierdzone, że rolnik nie utrzymuje powierzchni obszarów proekologicznych na poziomie minimum 5% powierzchni gruntów ornych, wówczas obszar wykorzystywany do obliczania płatności z tytułu zazielenienia zmniejsza się o 50% całkowitej zatwierdzonej powierzchni gruntów ornych pomnożony przez współczynnik różnicy, który stanowi różnicę między wymaganym obszarem proekologicznym, a zatwierdzonym obszarem proekologicznym w wymaganym obszarze proekologicznym.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).