Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1601/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. Spółka komandytowa z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 716/12 odrzucającego skargę S. Spółka komandytowa z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 716/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. sp. k. w G. na interpretację Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Sąd I instancji, uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia, wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2012 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi przez:

1. podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego egzemplarza,

2. złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi,

3. złożenie dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej, ewentualnie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Sąd zaznaczył, że do wykonania powyższego zarządzenia zakreślono stronie siedmiodniowy termin, informując zarazem, że niezastosowanie się do wezwania w terminie wskazanym spowoduje odrzucenie wniesionej skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W wyznaczonym terminie strona skarżąca nadesłała za pismem przewodnim z dnia 6 czerwca 2012 r. uwierzytelniony odpis KRS oraz odpis pełnomocnictwa procesowego. Jednakże nie wypełniła wezwania co do kwestii związanej z podpisaniem skargi lub nadesłaniem podpisanego egzemplarza. Powyższe stanowiło, w ocenie Sądu I instancji, podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.

W złożonej skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżącej Spółki, zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 47 § 1 i § 2 P.p.s.a., co miało bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na indywidualną interpretację prawa podatkowego w sytuacji gdy podatnik wniósł podpisaną skargę do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (Biuro Informacji Kredytowej w B.), co powinno skutkować doręczeniem podpisanego pisma Sądowi. Zdaniem strony należy uznać, iż nie istniała podstawa do odmówienia skardze dalszego biegu, gdyż organ podatkowy miał możliwość zapoznania się z brzmieniem skargi, a następnie sporządził odpowiedź na skargę, która została doręczona Sądowi i podatnikowi. Dlatego należy uznać, że działanie Sądu I instancji doprowadziło do sytuacji pokrzywdzenia obywatela i ograniczenia jego konstytucyjnego prawa do sądu.

2) prawa procesowego, tj. art. art. 49 § 1 w związku z art. 47 § 1, art. 54 § 1, art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że zasadne jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, w sytuacji gdy podmiot, dla którego odpis jest przeznaczony udzielił już odpowiedzi na skargę (a tym samym znał jej treść) oraz poprzez błędne przyjęcie, że niewykonanie bezzasadnego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, może być podstawą do odrzucenia skargi.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Przystępując do oceny podniesionych zarzutów należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że skarżący, wniósł niepodpisaną skargę (k. 8 akt sądowych) na interpretację Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2011 r., uchybiając tym samym normie art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. To właśnie norma wyrażona w tym przepisie – w powiązaniu z dyspozycją art. 57 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowiła między innymi podstawę do wydania przez Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stosownego zarządzenia (k. 1 akt sądowych), na podstawie którego zwrócono się do strony o uzupełnienie braku skargi (k. 20 akt sądowych). Faktem bezspornym jest również okoliczność, że strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym przez Sąd terminie powyższego braku.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów należy zaznaczyć, że w żadnym wypadku, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie można uznać aby Sąd I instancji przeprowadzał w zaskarżonym postanowieniu wykładnię art. 47 § 1 i 2, czy art. 49 § 1 P.p.s.a. bądź przepisy te stosował. Przepisy te nie miały w sprawie zastosowania, gdyż nie dotyczą uzupełniania braków formalnych skargi. Już tylko z tych względów zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenie ww. przepisów uznać należało za niezasadne. Z uwagi jednak na równoległe podniesienie zarzutu w zakresie naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało odnieść się do stanowiska prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej. W jego ocenie, pełnomocnik nie wypełnił sądowego wezwania celowo, gdyż "[...] wcześniej wysłał podpisaną skargę Organowi II instancji, który winien ją dalej przekazać Sądowi Administracyjnemu." W oparciu o to stanowisko strona buduje tezę, że nie było w ogóle podstaw do zwracania się o uzupełnienie braków formalnych skargi w zakresie jej podpisania lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi.

Niemniej jednak autor skargi kasacyjnej w toku swoich wywodów nie dostrzega, że strona we właściwym terminie w ogóle nie kwestionowała treści zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2012 r., którym to została zobligowana do uzupełnienia określonych w nim braków skargi. Skoro zatem nie stanowiło ono przedmiotu zaskarżenia, to strona miała obowiązek zastosować się do jego treści, w tym również do obowiązku podpisania skargi lub nadesłania podpisanego jej egzemplarza. Skoro zaś tego nie uczyniła, a jednocześnie nie wykazała, że w aktach sądowych istniała podpisana skarga, to nie było podstaw aby zakwestionować wydane w sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi.

W świetle powyższych okoliczności nie można było bowiem dostrzec nieprawidłowości w treści zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.