Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 41/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 kpa
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 151 ppsa
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92 b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej przywoływana jako: "u.t.d."), w zw. z lp. 1.4, lp. 5.1.,lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 6.1.4, lp. 6.2.1, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11, lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 4,6,7,10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, dalej "Rozporządzenie (WE) 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), po rozpatrzeniu odwołania J. F. (dalej: "Skarżący"), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD"), utrzymał w mocy decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu na odwołującego się kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia wskazanych przepisów regulujących zasady transportu drogowego.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy podał, że podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do u.t.d.:

- naruszenie polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie;

- naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:

o czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

za każdą następna rozpoczętą godzinę;

- naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy

o czas powyżej 15 minut do 30 minut,

za każde następne rozpoczęte 30 minut;

- naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku:

czas powyżej 15 minut do jednej godziny,

za każdą następną rozpoczętą godzinę;

- naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracje;

- naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi;

- naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

Powyższe naruszenia ustalone zostały w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] r. do [...] r., na podstawie upoważnienia Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...]

Do kontroli przedsiębiorca okazał licencję nr [...], dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ważną do dnia [...] r. oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydaną przez S. G. w dniu [...] r.

Zakres kontroli obejmował przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym oraz spełnianie warunku dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Zgodnie z zawiadomieniem kontrolą objęto okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Zgodnie z okazanymi dokumentami przedsiębiorstwo w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniało średnio 5 kierowców.

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r., nr [...] Zawiadomieniem z dnia [...] r., nr [...] Organ kontrolny powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych we wskazanym protokole kontroli.

Postępowanie administracyjne zakończone zostało wydaniem decyzji administracyjnej nr [...] z dnia [...] r., na mocy której Organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...] z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

2. Pismem z dnia [...] r. Skarżący wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, zarzucając decyzji Organu pierwszej instancji rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego oraz naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedochowanie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz o ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

3. Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Organ odwoławczy przytoczył treść znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawnych, po czym przedstawił opisane w protokole kontroli naruszenia.

Organ wskazał między innymi, że na podstawie przekazanych do kontroli danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy T. K. (po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia) ustalił, że ww. kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 32 minuty w okresie od godziny 10:09 do godziny 18:16 w dniu [...] r.

We wskazanym okresie ww. kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozp. (WE) 561/2006. Do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając powyższe na uwadze, Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ podał dalej, że dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 37 minut w okresie od godziny 13:35 do godziny 19:40 w dniu [...] r. We wskazanym okresie, ww. kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozp. (WE) 561/2006. Do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając powyższe na uwadze, Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Nadto Organ podał, że dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy T. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że ww. kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 35 minut w okresie od godziny 10:56 do godziny 19:55 w dniu [...] r. We wskazanym okresie, ww. kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozp. (WE) 561/2006. Do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając powyższe na uwadze, Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 550,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Z kolei, analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy A. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, wykazała, że ww. kierowca w dniu [...] r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godzin i 49 minuty w okresie od godziny 13:33 do godziny 19:42 w dniu [...] r. We wskazanym okresie, kierowca nie odebrał prawidłowej przerwy 45-minutowej zgodnie z dyspozycją przepisu art. 7 rozp. (WE) 561/2006. Do kontroli nie okazano żadnego dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej) uzasadniającego odstąpienie od norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

Mając powyższe na uwadze, Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 150,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Reasumując, Organ stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., w tej sprawie wynosi 1.800 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ podał, że zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...]) tachograf nie został poddany w wymaganym terminie przeglądowi okresowemu. Organ ustalił, iż przedsiębiorca w dniu [...] r. został prawnym użytkownikiem wskazanego pojazdu (umowa leasingu w aktach sprawy). Pojazd został zarejestrowany w dniu [...] r. na nr rej. [...] Analiza danych cyfrowych pobranych z urządzenia wskazała, że do dnia [...] r. nr rejestracyjny pojazdu figurujący w pamięci urządzenia to [...] We wskazanym przypadku nr rejestracyjny w pamięci urządzenia był niezgodny z nr rej. widniejącym w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Z analizy danych cyfrowych urządzenia wynika, iż pojazd wykorzystywany był przez przedsiębiorcę do przewozów.

Ponadto, zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...]) tachograf nie został poddany w wymaganym terminie przeglądowi okresowemu. Organ ustalił, iż przedsiębiorca w dniu [...] r. został prawnym użytkownikiem wskazanego pojazdu (wykaz pojazdów w aktach sprawy). Pojazd został zarejestrowany w dniu [...] r. na nr rej. [...]. Analiza danych cyfrowych pobranych z urządzenia wskazała, że do dnia [...] r. nr rejestracyjny pojazdu figurujący w pamięci urządzenia to [...] We wskazanym przypadku nr rejestracyjny w pamięci urządzenia był niezgodny z nr rej. widniejącym w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Z analizy danych cyfrowych urządzenia wynika, że pojazd wykorzystywany był przez przedsiębiorcę do przewozów.

Mając powyższe na uwadze, Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 1.000,00 zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.4 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie w oparciu o przekazane do kontroli dane cyfrowe pobrane z kart kontrolowanych kierowców, ustalił następujący stan faktyczny:

- w przypadku kierowcy J. F. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedniego odczytu brak. Mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 262 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 63 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 35 dni; mając na uwadze powyższe ustalenia Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa;

- w przypadku kierowcy P. F. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce w dniu [...] r. w okresie tym upłynęło 123 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowanych zostało 75 dni aktywności kierowcy; we wskazanym przypadku termin został przekroczony o 47 dni i dlatego kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa;

- w przypadku kierowcy A. K. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedniego odczytu brak; mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 54 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 34 dni aktywności - we wskazanym przypadku termin został przekroczony o 6 dni. Ponadto, w przypadku tego samego kierowcy, analiza przedłożonych do kontroli plików wskazuje, iż kolejny odczyt miał miejsce w dniu [...] r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce w dniu [...] r. Mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 118 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 70 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 42 dni. Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

- w przypadku kierowcy T. K. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce w dniu [...] r., w okresie tym upłynęło 132 dni kalendarzowe, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowanych zostało 76 dni aktywności kierowcy. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 48 dni. Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa;

- w przypadku kierowcy A. K. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedniego odczytu brak. Mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 61 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 38 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 10 dni. Ponadto, w przypadku tego samego kierowcy, analiza przedłożonych do kontroli plików wskazuje, iż kolejny odczyt miał miejsce w dniu [...] r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce w dniu [...] r. Mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 207 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 123 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 95 dni.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

- w przypadku kierowcy S. K. z zawartych w nazwie pliku pobranego z karty kierowcy, daty pobierania danych wynika, że wczytywanie danych nastąpiło w dniu [...] r., natomiast poprzedniego odczytu brak. Mając na uwadze okres objęty kontrolą czasu pracy kierowcy uwzględniono upływ 64 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 36 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 8 dni.

Ponadto, w przypadku tego samego kierowcy, analiza przedłożonych do kontroli plików wskazuje, iż kolejny odczyt miał miejsce w dniu [...] r., natomiast poprzedni odczyt miał miejsce w dniu [...] r. We wskazanym okresie upłynęło 130 dni kalendarzowych, w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 82 dni aktywności. We wskazanym przypadku termin został przekroczony o 54 dni.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ stwierdził, że kara pieniężna w wysokości 500 zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d., została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa.

Reasumując, Organ stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.td., wynosi 3.000 zł.

4. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego podniesionych w odwołaniu, Organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie rozpatrywanego przypadku, nie znajduje potwierdzenia zarzut dotyczący oparcia decyzji jedynie na części materiału dowodowego, a tym samym naruszeniu obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy. Organ pierwszej instancji zebrał bowiem, w ocenie Organu odwoławczego, pełny i wystarczający materiał dowodowy pozwalający na dokonanie właściwej oceny pełnego stanu faktycznego badanej sprawy. Wskazywane przez pełnomocnika strony w uzasadnieniu odwołania ewentualne braki w materiale dowodowym nie wynikają z błędów lub zaniedbań Organu pierwszej instancji. W zebranym w sprawie materiale dowodowym znajdują się bowiem liczne wezwania, kierowane zarówno do strony postępowania, jak i do reprezentującego ją pełnomocnika, o uzupełnienia brak w dokumentacji lub przedstawienie konkretnych dowodów na okoliczności, na które powołuję się strona lub jej pełnomocnik.

W ocenie Organu odwoławczego, Organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji w pełni wypełnił ciążący na nim obowiązek wynikający z zasad postępowania administracyjnego, a dotyczący zebrania pełnego materiału dowodowego. Wezwania kierowane do strony oraz pełnomocnika świadczą o tym, że Organ pierwszej instancji wykazywał się inicjatywą w tym zakresie. Jeżeli strona lub jej pełnomocnik podnoszą w skardze fakt istnienia braków w materiale dowodowym, to w ocenie Organu odwoławczego wynikają one tylko i wyłącznie z przyjętej taktyki polegającej na zastępowaniu dowodów z dokumentów oświadczeniami pełnomocnika strony.

W pierwszej kolejności Organ podniósł, że podnoszone przez pełnomocnika w skardze zarzuty niezasadnego nałożenia sankcji pieniężnej za naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Pełnomocnik strony załączył jedynie oświadczenie z dnia [...] r., opatrzone pieczęcią [...]", które ma stanowić uzasadnienie dla niedostarczenia wymaganych danych cyfrowych.

Zdaniem Organu, przedstawione oświadczenie nie może w żadnym wypadku stanowić środka dowodowego potwierdzającego fakt nieterminowego pobierania danych cyfrowych czy to z kart kierowców, czy z urządzeń rejestrujących. Do spełnienia tych obowiązków niezbędne jest bowiem zachowanie przewidzianej prawem szczególnej formy elektronicznej. Organ odwoławczy podkreślił, że producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców.

Wczytywanie danych nie może zmienić, ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku. "Podpis cyfrowy" oznacza natomiast dane dołączone lub kryptograficzne przekształcenie bloku danych, które umożliwia odbiorcy sprawdzenie autentyczności oraz integralności tego bloku danych (rozdział I lit. r) załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

Organ podkreślił przy tym, że obowiązek pobierania danych ciąży zgodnie z przytoczonymi przepisami na przedsiębiorcy, nie zaś na pracownikach lub innych podmiotach, którymi posługuje się przedsiębiorca przy realizacji tego obowiązku. To jego również obciąża ryzyko ewentualnej utraty danych lub niewłaściwego nadzoru nad tymi danymi.

Z podobnych przyczyn Organ odwoławczy nie przychylił się do zarzutu w zakresie naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.4 zał. nr 3 do u.t.d. Nie zgodził się bowiem z zarzutem, że Organ nie wykazał się wystarczającą inicjatywą w zbieraniu i analizowaniu dowodów.

W ocenie Organu odwoławczego, na gruncie rozpatrywanej sprawy ten obowiązek był przez Organ pierwszej instancji realizowany. Pełnomocnik strony był wzywany do wyjaśnienia okoliczności występowania tzw. "jazd bez karty", w tym do przedstawienia faktur za dokonywane usługi serwisowe w warsztacie. Pełnomocnik ograniczył się jedynie do lakonicznego oświadczenia z dnia [...] r., w którym powołał się na "oświadczenie z serwisu" jako środek dowodowy potwierdzający obecność pojazdów Skarżącego w serwisie. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że strona nie posiada innych dokumentów związanych z pobytem pojazdów w serwisie.

Zdaniem Organu, to że pełnomocnik strony przyjmując jako środki dowodowe w postępowaniu oświadczenia nie poparte żadnymi obiektywnymi dowodami, a za takie należałoby uznać dowody z dokumentów w postaci np. faktury za dokonaną usługę naprawy i sprawdzenie lub jazdę próbną z dnia, w którym organ kontrolny stwierdził naruszenie. Takich dowodów nie tylko pełnomocnik nie był w stanie przedłożyć, co więcej sam oświadczył, że takich dowodów nie posiada. Późniejsze przywoływanie na potrzeby skargi argumentu, iż organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej, w sytuacji gdy pełnomocnik strony nie posiada dowodu, o którego przedstawienie jest wzywany w ocenie Organu odwoławczego jest nie tylko niezasadne, ale i świadczy o braku konsekwencji i logiki w postępowaniu pełnomocnika.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego niezasadnego nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d., Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie podnoszony zarzut również nie może zostać uwzględniony na gruncie rozpatrywanej sprawy. Organ odwoławczy podzielił w tym zakresie stanowisko Organu pierwszej instancji i wskazał, że Organ pierwszej instancji w jednoznaczny sposób wskazał na okoliczności będące podstawą do nieuwzględnienia złożonych wyjaśnień. Przyjęty tok rozumowania Organu pierwszej instancji nie stanowi o arbitralności Organu, a jest wyłącznie wynikiem stosowania ugruntowanego również w orzecznictwie sądów administracyjnych, wymogu dokumentowania odstępstw od stosowania norm dotyczących czasu pracy kierowców, wymaganych przerw i odpoczynków. Organ wskazał bowiem, że przepis art. 12 rozp. (WE) nr 561/2006 jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych wskazuje przypadki odstępstw oraz sposoby ich dokumentowania. Przedłożone przez pełnomocnika strony oświadczenie kierowcy, zamiast wymaganego w tym wypadku sporządzonego w przepisowej formie i terminie wynikającym z przywołanego przepisu, wydruku z karty wraz ze stosownym opisem, w sposób oczywisty pozbawia wskazane oświadczenie wartości dowodowej.

Organ odwoławczy nie znalazł przy tym podstaw do zastosowania

w sprawie przepisów egzoneracyjnych określonych w art. 92b oraz w art. 92c u.t.d., wskazując, że w linii orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że to sam przedsiębiorca powinien wykazać zasadność ich zastosowania.

Na powyższą okoliczność GITD powołał się na wyroki WSA w Opolu z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Op 123/15, WSA we Wrocławiu z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 28/1 oraz WSA w Opolu z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Op 123/15.

5. Powyższą decyzję J. F., zwany dalej "Skarżącym", zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej:

- rażące naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego;

- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji, zobowiązanie Organu II instancji do wydania decyzji reformacyjnej oraz o zwrot poniesionych przez stronę kosztów postępowania i obciążenie nimi Organu.

W ocenie Skarżącego, materiał dowodowy w sprawie został przeanalizowany pobieżnie, bez należytej staranności, a wszelkie przedstawione dowody w trakcie postępowania kontrolnego zostały w znakomitej większości przez organ pominięte. Organ skupił się wyłącznie na maksymalizacji możliwej do nałożenia kary pieniężnej i nie był zainteresowany ustaleniem tzw. prawdy obiektywnej i dlatego decyzja powinna zostać uchylona i sprawa rozpatrzona ponownie.

Odnosząc się do zarzutu Organu dotyczącego przekroczenia przez T. K. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 2 minuty Skarżący zwrócił uwagę, że ww. kierowca w analizowanym okresie wykonał przerwę, która zawierała się pomiędzy 16:24, a 16:41. Do materiału dowodowego strona dołączyła wyjaśnienie sporządzone własnoręcznie przez kierowcę, że w wyżej wskazanym okresie kierowca ten omyłkowo ustawił w tachografie tryb rejestracji "inna praca" zamiast "odpoczynek/przerwa".

Zdaniem Skarżącego, Organ w szczególności nie wyjaśnił bliżej, jaki związek ma fakt świadomego używania przez kierowcę przełącznika grup czasowych do oświadczenia wskazującego wprost, iż w dniu [...] r. kierowca popełnił omyłkę i zapomniał przestawić tachograf w tryb rejestracji odpoczynku. Kontrolujący nie mając jakichkolwiek przeciwdowodów w odniesieniu do oświadczenia kierowcy, odrzucił dowodów bez jakiegokolwiek logicznego uzasadnienia, czym dał wyraz braku obiektywności w rozpatrywanej sprawie. Powyższe działanie Organu stanowi w sposób oczywisty naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

W kwestii stwierdzonych przez Organ naruszeń określonych w lp. 6.3.11. do zał. 3 u.d.t. Skarżący podał, że w toku postępowania skorzystał z uprawnień wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. i szczegółowo odniósł się do powyższych ustaleń Organu. Przede wszystkich wskazał, że spełniając obowiązek określony w art. 33 rozporządzenia 165/2014 dokonywał właściwego nadzoru nad urządzeniami rejestrującymi i archiwizował dane cyfrowe w pamięci dedykowanego czytnika do tachografów cyfrowych. W toku kontroli przekazał Organowi oświadczenie zakładu naprawczego [...] potwierdzające, że w trakcie naprawy klucza do tachografu cyfrowego utracono dane znajdujące się na kluczu. Podkreślił, że bez własnej winy utracił archiwizowane dane w wyniku uszkodzenia pamięci klucza. Stosowanie wobec strony odpowiedzialności obiektywnej za zdarzenia wynikające z sytuacji losowych, niezależnych od strony z pewnością nie stanowi realizacji warunków postępowania administracyjnego wynikających z art. 8 § 1 K.p.a.

Z kolei, odnosząc się do naruszeń określonych w lp. 6.1.4. do zał. 3 u.d.t. Skarżący podkreślił, że wszelkie przejazdy bez umieszczonej w tachografie karty kierowcy były związane z podróżami serwisowymi i nie podlegały pod obowiązek rejestracji w rozumieniu przepisów art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia 165/2014. Na potwierdzenie powyższego przesłano oświadczenie zakładu naprawczego [...] z dnia [...] r. potwierdzające stanowisko strony. Organ nie uwzględnił ww. stanowiska, wskazując na brak wystarczających dowodów potwierdzających wyrażone pisemnie stanowisko.

Odnosząc do okresów "jazdy bez karty" zarejestrowanych w tachografach organ miał szerokie możliwości dookreślenia, czy były one związane z przewozami drogowymi, czy też faktycznie - jak wskazywała strona - realizowane były w ramach procedur naprawczo - technicznych. Organ w toku kontroli bowiem miał nieograniczony dostęp do dokumentacji przewozowej (w tym dokumentów przewozowych CMR), w której szczegółowo opisano zarówno daty, jak i godziny odbioru i dostawy ładunków. Wszelkie jazdy techniczne realizowane były na terytorium Polski (znacznik PL w danych cyfrowych) oraz realizowane były poza datami i godzinami wskazanymi na dokumentach przewozowych jako okresy świadczenia usług przewozowych. Reasumując, w ocenie Skarżącego, organ nie miał jakichkolwiek obiektywnych podstaw popartych dowodami materialnymi, które skutkowałyby negatywną weryfikacją oświadczenia strony dot. przyczyn obecności w danych z tachografów cyfrowych krótkich okresów jazd bez karty kierowcy.

Podkreślił, że w znakomitej większości okresy jazdy bez karty wykazane w treści decyzji trwały od 4 do 8 minut. W treści decyzji Organ zatem wywodzi absurdalną tezę, że przejazdy trwające po kilka minut również mogły być przewozami drogowymi, których czas trwania oraz dane kierowcy miały być ukryte przed kontrolującym. Analizując dane zawarte w tachografach żadne z okresów jazdy bez karty, nawet przypisując je do jakiegokolwiek kierowcy nie skutkowałyby wydłużeniem czasu prowadzenia, czy skróceniem odpoczynku w sposób skutkujący naruszeniem przepisów zawartych w art. 6-9 rozporządzenia 561/2006. Skarżący podał, że przepisy art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia 165/2014 dowodzą niezbicie, że obowiązek rejestracji okresów aktywności dotyczy wyłącznie kierowców realizujących przewozy drogowe w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...). Przewozy drogowe zaś, tj. przejazdy związane bezpośrednio, bądź pośrednio z podjęciem, bądź przekazaniem ładunku są najważniejszą, choć nie jedyną przyczyną obecności pojazdu na drodze publicznej (tj. uczestnictwa w ruchu drogowym).

Skarżący wyjaśnił, pojazd może poruszać się poza bazą w związku z koniecznością dokonania obsługi technicznej, kontroli wykonania naprawy, konieczności skorzystania z myjni, bądź w celach prywatnych, gdzie w rozumieniu przepisów rozporządzenia 561/2006 oraz 165/2014 nie ma obowiązku rejestracji. Inaczej ujmując Organ kontrolując kompletność zapisów urządzenia rejestrującego powinien w szczególności uwzględnić dokumenty przewozowe, które wskazują w sposób niezbity kiedy, skąd i dokąd zmierzał kierowca w trakcie danej procedury przewozowej. Tymczasem "zaangażowanie" pracownika organu ograniczyło się do kilkuminutowego zgrania przedstawionych przez stronę plików z tachografu cyfrowego do programu komputerowego i wydrukowania okresów ruchu pojazdu bez umieszczonej w tachografie karty. Organ nie był zainteresowany dokumentami przewozowymi, innymi dokumentami wskazującymi na to, kiedy były wykonywane przewozy drogowe. Organ skupił się na żądaniu rachunków, bądź faktur potwierdzających fakt kierowania samochodu do warsztatu nie uwzględniając faktu, iż większość zjazd tzw. warsztatowych ma miejsce wyłącznie w celu zdiagnozowania ewentualnej usterki i umówienia się na docelową naprawę. Niemal żaden warsztat samochodowy nie wystawia faktur wyłącznie za proces diagnostyki, ale za sam etap naprawy. Po wtóre, diagnostyka wykonywana przez personel przewoźnika (osoby inne niż zatrudnieni kierowcy) również nie musi być rejestrowana za pośrednictwem tachografu, a z przyczyn oczywisty taka czynność w ogóle nie będzie potwierdzona jakimkolwiek rachunkiem. Reasumując, jedyną możliwością ustalenia, czy proces przewozowy był prawidłowo i kompletnie zarejestrowany przy użyciu urządzenia rejestrującego jest porównanie danych z tachografu cyfrowego z danymi zawartymi na dokumentach przewozowych (zbieżność czasu, odległości i prędkości) - brak kontroli komplementarności tych dokumentów uniemożliwia stwierdzenie czy wszystkie przewozy były zarejestrowane w sposób odpowiedni i kompletny.

Zdaniem Skarżącego, Organ nie dokonał jakichkolwiek ustaleń związanych z dokumentami przewozowymi (kontrolujący nie wyraził zainteresowania danymi zawartymi w dokumentach przewozowych), zatem pozostaje rzeczą niesporną, iż materiał dowodowy w komentowanej sprawie został przeanalizowany w sposób niestaranny oraz nieobiektywny. Cała procedura gromadzenia materiału dowodowego polegała na biernym wyczekiwaniu przez Organ dokumentów, co jest sprzeczne z zasadami określonymi w art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

7. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi. Wnosił i wywodził, jak w zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

8. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. W rozpatrywanej sprawie Skarżący zarzucił Organowi oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego i porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy.

Podstawą zastosowania sankcji wskazanych w załączniku nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym stanowiły ustalenia organu Inspekcji Transportu Drogowego w oparciu o wynik kontroli, której ustalenia opierają się przede wszystkim na analizie dokumentacji – w tym wypadku – odnoszącej się do wynikających z odrębnych przepisów urządzeń automatycznie rejestrujących czas aktywności kierowców.

W art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od określonych w przepisach zasad regulujących czas pracy kierowców, wskazując, iż: "pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydrukuz urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój". Przepisy art. 6-9 dotyczą czasu prowadzenia pojazdów, przerw i odpoczynków.

W czasie kontroli organ analizuje zatem dane dotyczące aktywności kierowców, zapisane w urządzeniach rejestrujących zamontowanych w pojeździe. Oświadczenia kierowców nie mogą ani zastąpić, ani podważyć danych rejestrowanych na bieżąco na wykresówkach i kartach pracy kierowców. Nie jest zatem dopuszczalne wykazywanie odstępstw od przepisów rozporządzenia zeznaniami kierowców lub innych osób.

Czynności kontrolne przeprowadzone u Skarżącego są zatem podstawowym środkiem weryfikacji przestrzegania przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego przepisów regulujących taką działalność.

W rozpoznawanej sprawie dokonana kontrola ujawniła naruszenie przepisów dotyczących dopuszczalnego czasu pracy i odpoczynku kierowców, dokumentowania pracy kierowców (obowiązku wczytywania danych cyfrowych) oraz wykonywanie przewozów pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego, czy kalibracji. Każde ze stwierdzonych naruszeń zostało przez organ szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji, odpowiednio zakwalifikowane i udokumentowane.

W ocenie Sądu, utrwalone w protokole kontroli okoliczności stanowią wystarczającą podstawę dla stwierdzenia naruszeń, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Tym samym nie można podzielić zarzutów podniesionych przez Skarżącego dotyczących naruszenia art. 103 § 3 K.p.a.

10. Bezpodstawny jest także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów z wyjaśnień strony, czy "oświadczeń z serwisu".

W ocenie Sądu, pod względem ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzonych naruszeń, zarzuty skargi nie mogły być uznane za zasadne. Ustalony

w niniejszej sprawie stan faktyczny w zakresie przekroczenia maksymalnego czasu jazdy bez przerwy opisanego w decyzji kierowcy nie budzi wątpliwości.

Należy podkreślić, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca umożliwił przedsiębiorcy obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz (por. wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2806/16).

Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Treść ww. uregulowań nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy

i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

Okolicznością egzoneracyjną jest zatem przede wszystkim siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności.

Norma prawna wyrażona we wspomnianych przepisach odnosi się zatem do wyjątkowych i nagłych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności. Przedsiębiorca ma także obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie.

Powinnością przedsiębiorcy jest zatem zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.

Podkreślenia wymaga, że rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest także podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców, a to ze względu na treść przepisu art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia nr 3821/85 i 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie nr 3820/85, który zobowiązuje kierowcę do wskazania powodów odstępstwa od przepisów rozporządzenia "odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój". Dopilnowanie tego obowiązku jest zatem obowiązkiem przedsiębiorcy (pracodawcy danego kierowcy) zaś niedopilnowanie – stanowi obciążenie, eliminujące możliwość zastosowania przesłanek egzoneracyjnych.

Podobnie, obowiązek terminowego pobierania danych cyfrowych obciąża przedsiębiorcę, a nie jego pracowników lub inne podmioty, którymi Skarżący posługuje się przy realizacji tego obowiązku.

Wyjaśnić również trzeba, że dowód z przesłuchania stron, o którym mowa w art. 86 K.p.a. ma charakter dowodu posiłkowego (subsydiarnego) przeprowadzanego tylko w sytuacji, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1478/10). Nie może zatem zastąpić dokumentu, który w świetle przepisów prawa winien być sporządzony na wskazaną okoliczność (np. karta kierowcy, wydruk z tachografu, czy odręczny zapis na wykresówce).

W wyroku z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1060/17 WSA w Krakowie stwierdził, że skoro w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. (...), wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem. Dlatego też ani wyjaśnienia, ani oświadczenia składane w toku postępowania nie mogą posłużyć organom za podstawę ewentualnego uwolnienia od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy.

Należy zaznaczyć, że odpowiedzialność wynikająca z naruszenia obowiązujących przepisów w zakresie transportu drogowego w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia wyżej wskazanych przepisów regulujących zasady przewozu drogowego. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz z naruszeniem obowiązków lub warunków tego przewozu drogowego jest odpowiedzialnością administracyjną, która ma co do zasady charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia, jest ponoszona z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego, a powstałym skutkiem. Dlatego wystarczającą przesłanką do wymierzenia kary pieniężnej jest stwierdzenie wystąpienia określonego naruszenia, a odpowiedzialność podmiotu zbliżona jest do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka.

Prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien udowodnić, że dołożył należytej staranności organizując pracę i nie miał wpływu na naruszenia prawa przez kierowców. Przez należytą staranność należy rozumieć uczynienie wszystkiego, czego można rozsądnie wymagać od przewoźnika organizującego przewóz w celu wyeliminowania naruszeń prawa, w tym także wyegzekwowanie od kierowców właściwego udokumentowania konieczności bądź zasadności odstąpienia od norm czasu ich aktywności, w szczególności czasu kierowania pojazdem i odpoczynku.

11. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując jednocześnie wszechstronnej oceny zebranego w toku kontroli materiału dowodowego, który legł u podstaw zaskarżonych decyzji. Ponadto, stanowisko wyrażone w decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w art. 107 § 3 K.p.a.

12. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.