Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 562/93
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1993-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Działalność gospodarcza
Podatki inne
Powołane przepisy: article: par. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 1990 nr 35 poz. 203
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej.
article: poz. 337
journal: Dz.U. 1988 nr 4 poz. 2
article: art. 50 ust. 2
journal: Dz.U. 1983 nr 30 poz. 143
law: Obwieszczenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 maja 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
Teza: 1. W świetle par. 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ złożenie przez podatnika oświadczenia o rozpoczęciu przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej spowodowanej chorobą jest wystarczające do uzyskania przedłużenia okresu zwolnienia od podatków o cały okres przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej, jeżeli spełnione są również pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie.

2. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 42 poz. 337/, wydane na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa /Dz.U. 1983 nr 30 poz. 143 ze zm./, nie może mieć zastosowania do rozstrzygnięć w przedmiocie udzielania przedłużeń zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego o cały okres przerwy w działalności gospodarczej, spowodowanej okolicznościami, o których mowa w par. 3 ust. 4 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r.

TEZY

1. W świetle par. 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ złożenie przez podatnika oświadczenia o rozpoczęciu przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej spowodowanej chorobą jest wystarczające do uzyskania przedłużenia okresu zwolnienia od podatków o cały okres przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej, jeżeli spełnione są również pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie.

2. Rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 42 poz. 337/, wydane na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa /Dz.U. 1983 nr 30 poz. 143 ze zm./, nie może mieć zastosowania do rozstrzygnięć w przedmiocie udzielania przedłużeń zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego o cały okres przerwy w działalności gospodarczej, spowodowanej okolicznościami, o których mowa w par. 3 ust. 4 cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Lidii M. na decyzję Izby Skarbowej w (...) z dnia 8 stycznia 1993 r. w przedmiocie odmowy przedłużenia zwolnienia od podatków z tytułu nowo uruchomionej działalności gospodarczej i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w S., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Izby Skarbowej w (...) pięćdziesiąt tysięcy złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa w (...) decyzją z dnia 8 stycznia 1993 r. nr PO. II. 825/150/92, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Lidię M. od decyzji Urzędu Skarbowego w S. z dnia 13 października 1992 r. odmawiającej przedłużenia zwolnienia od podatków z tytułu nowo uruchomionej działalności gospodarczej, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Izba Skarbowa wskazała, że Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 21 sierpnia 1990 r. zwolnił od podatku obrotowego i dochodowego z tytułu nowo uruchomionej działalności gospodarczej przychody Lidii M. osiągane z handlu artykułami spożywczymi na okres od dnia 10 lipca 1990 r. do dnia 10 lipca 1992 r., na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ oraz oświadczenia podatniczki o spełnieniu warunków tego rozporządzenia. Działalność podatniczki była prowadzona od dnia 10 lipca 1990 r. w zakresie i przy stanie zatrudnienia określonym dla opodatkowania w formie karty podatkowej. Pismem z dnia 15 marca 1991 r. podatniczka zgłosiła zawieszenie działalności handlowej od tego dnia do dnia 1 kwietnia 1992 r. z powodu kłopotów osobistych oraz zdrowotnych. W dniu 19 marca 1992 r. podatniczka zwróciła się do Urzędu Skarbowego z prośbą o przedłużenie zwolnienia podatkowego za czas zawieszonej działalności handlowej, uzasadniając prośbę tym, iż zawieszenie działalności było spowodowane komplikacjami zdrowotnymi. Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 13 października 1992 r. odmówił podatniczce przedłużenia okresu zwolnienia, uzasadniając odmowę tym, że nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego stwierdzającego czasową niezdolność do pracy, a także nie pobierała za ten okres zasiłku chorobowego z ZUS-u. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że podatniczka nie udokumentowała swojej choroby odpowiednim zaświadczeniem lekarskim, stwierdzającym czasową niezdolność do pracy, której okres jest ustalony w orzeczeniu wydanym w warunkach leczenia ambulatoryjnego. Podatniczka złożyła wprawdzie zaświadczenia lekarskie, z których wynika, iż pozostaje pod opieką neurologiczną od grudnia 1990 r. i nie kwalifikuje się do jakiejkolwiek pracy zarobkowej, jednakże zaświadczenia te /z dnia 12 czerwca 1992 r./ nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 42 poz. 337/. Na podstawie złożonych zaświadczeń organy podatkowe nie mogą stwierdzić faktycznego okresu przerwy w działalności podatniczki. Ponadto w piśmie z dnia 15 marca 1991 r. podatniczka określiła dokładnie czas zawieszenia działalności, podając jako powód tego również kłopoty osobiste. Jest mało prawdopodobne, żeby przy długotrwałych schorzeniach można było zaplanować z góry okres niezdolności do pracy z tego powodu, z dokładnością do jednego dnia. Również z pisma ZUS-u wynika, że podatniczka zgłosiła przerwę w działalności w podanym okresie i nie korzystała przez ten czas z zasiłku chorobowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Izba Skarbowa uznała, że nie przedstawiwszy właściwych dokumentów, potwierdzających niezdolność do pracy /chorobę/, podatniczka nie uprawdopodobniła faktycznego powodu zawieszenia działalności, a ponadto wywołała uzasadnione przekonanie, że zawieszenie działalności było spowodowane jej sytuacją osobistą, a nie ciągłą niezdolnością do pracy przez okres co najmniej dwóch miesięcy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Lidia M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej oraz decyzji organu I instancji, jako niezgodnych z prawem i krzywdzących. W uzasadnieniu skargi twierdziła, że spełniła wszelkie warunki do przedłużenia jej zwolnienia podatkowego o czas, w którym nie prowadziła działalności gospodarczej na skutek komplikacji zdrowotnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga wniesiona przez Lidię M. okazała się uzasadniona. Zgodnie z par. 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ w razie przerwy w wykonywaniu działalności spowodowanej chorobą, urlopem macierzyńskim, powołaniem na ćwiczenia wojskowe, klęską żywiołową lub innym zdarzeniem losowym, które trwało nieprzerwanie co najmniej dwa miesiące, okres zwolnienia od podatków przedłuża się o cały okres przerwy, jeżeli podatnik lub osoba działająca w jego imieniu zawiadomi urząd skarbowy o tej przerwie w terminie siedmiu dni od dnia jej rozpoczęcia i od dnia jej zakończenia.

Skarżąca Lidia M. w dniu 15 marca 1991 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w S. pismo, w którym zgłosiła zawieszenie działalności handlowej od dnia 15 marca 1991 r. do dnia 1 kwietnia 1992 r. z powodu kłopotów osobistych i zdrowotnych. Spełniła więc warunki niezbędne do przedłużenia okresu zwolnienia od podatków o cały okres przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej, spowodowany między innymi chorobą, o czym zawiadomiła Urząd Skarbowy w dniu rozpoczęcia przerwy.

W świetle par. 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r. w sprawie zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego podatników osiągających przychody z niektórych rodzajów nowo uruchomionej działalności gospodarczej /Dz.U. nr 35 poz. 203 ze zm./ złożenie przez podatnika oświadczenia o rozpoczęciu przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej spowodowanej chorobą jest wystarczające do uzyskania przedłużenia okresu zwolnienia od podatków o cały okres przerwy w wykonywaniu działalności gospodarczej, jeżeli spełnione są również pozostałe warunki przewidziane w tym przepisie.

W niniejszej sprawie Lidia M. spełniła pozostałe warunki wynikające z par. 3 ust. 4 tego rozporządzenia, albowiem okres spowodowanej chorobą przerwy w wykonywaniu działalności trwał przeszło rok, a podatniczka w dniu rozpoczęcia przerwy zawiadomiła o tym Urząd Skarbowy. Gdyby organy podatkowe miały uzasadnione powody do kwestionowania oświadczenia podatniczki o przyczynie przerwy w wykonywaniu działalności /choroba/, mogłyby zobowiązać podatniczkę do przedstawienia stosownego zaświadczenia o stanie zdrowia. Skarżąca zresztą złożyła zaświadczenie lekarskie z datą 12 czerwca 1992 r. w związku z wystąpieniem o przedłużenie ulgi podatkowej. A zatem odmowa przedłużenia skarżącej okresu zwolnienia od podatków przez organy podatkowe na tej podstawie, iż nie przedstawiła ona orzeczenia lekarskiego stwierdzającego czasową niezdolność do pracy i nie pobierała w okresie przerwy zasiłku chorobowego z ZUS-u, okazała się niesłuszna z wyżej podanych przyczyn.

Niesłusznie też organy podatkowe powołały się na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy /Dz.U. nr 42 poz. 337/. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa /Dz.U. 1983 nr 30 poz. 143 ze zm./, a nie na podstawie ustaw podatkowych. Dlatego rozporządzenie to nie może mieć zastosowania do rozstrzygnięć w przedmiocie udzielania przedłużeń zwolnienia od podatków obrotowego i dochodowego o cały okres przerwy w działalności gospodarczej, spowodowanej okolicznościami, o których mowa w par. 3 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 maja 1990 r.

Powinny to uwzględnić organy podatkowe przy ponownym rozpatrywaniu wniosku podatniczki o przedłużenie okresu zwolnienia od podatków o okres spowodowanej chorobą przerwy w działalności gospodarczej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.