Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1213/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. WSA Halina Jakubiec Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 sierpnia 2006 r., nr: [...] w przedmiocie wymeldowania I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II orzeka , że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia 18 sierpnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, póz. 993) po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego J. B. z lokalu przy ul. [...] w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż Prezydent Miasta [...] zaskarżoną decyzją wydaną w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego J. B. z lokalu przy ul. [...] w [...] z uwagi na to, iż opuściła ona miejsce pobytu stałego w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z powyższą decyzją nie zgodziła się J. B. i wniosła odwołanie do Wojewody [...] nie kwestionując w nim swojego wieloletniego pobytu w Republice Południowej Afryki, lecz podważa zasadność wymeldowania z przedmiotowego lokalu.

Dalej organ stwierdza, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego spełniona jest wówczas, gdy opuszczenie ma charakter trwały i wynika z woli osoby opuszczającej lokal. Sytuacja taka, w ocenie organu, miała miejsce w rozpatrywanym przypadku. Dalej organ podnosi, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, iż dysponentem lokalu przy ul. [...] w [...] jest N. K. , która zwróciła się do organu meldunkowego z wnioskiem o wymeldowanie córki – J. B., podając w nim, iż nie mieszka ona w przedmiotowym lokalu od 25 lat, to jest od chwili wyjazdu za granicę. Okoliczność nie zamieszkiwania J. B. w miejscu pobytu stałego znalazła potwierdzenie w zgromadzonym przez organ pierwszoinstancyjny materiale dowodowym w sprawie - to jest w wyjaśnieniach świadków: M. W., L. S., R. O., M. B. oraz L. Ł., a także w oparciu o wyniki kontroli dyscypliny meldunkowej, przeprowadzonej przez Komisariat l Policji w [...] . Również strony tego postępowania zgodnie oświadczyły, iż od ponad 20 lat wraz z mężem i synem przebywa w RPA.

Na podstawie powyższego stanu faktycznego organ stwierdził, iż prawie 20 letnie faktyczne zamieszkanie wraz z najbliższą rodziną w RPA, założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, pozwala na ocenę, że nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a zatem trudno uznać J. B. za stałą mieszkankę tego lokalu skoro od ponad 20 lat bywa w nim raz na kilka lat i to jedynie na okres miesiąca (maksymalnie dwóch) w trakcie swego pobytu w kraju. Dalej organ podnosi, że zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, a takim pobytem sporadyczne wizyty J. B. w kraju nie są. Skoro osoba opuszcza miejsce pobytu stałego i swoje sprawy życiowe koncentruje za granicą kraju, tam też podejmuje zatrudnienie, to naturalną konsekwencją tej czynności jest obowiązek wymeldowania się, gdyż zameldowanie jest wyłącznie czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt pobytu osoby pod danym adresem, a zatem pozostawienie tegoż zameldowania stanowiłoby jedynie fikcję meldunkową i byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Słusznie, stwierdza organ odwoławczy, w uzasadnieniu swej decyzji organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż ewentualny powrót do kraju i fakt zamieszkania Wymienionej w przedmiotowym lokalu zrodzi wówczas obowiązek meldunkowy. Zdaniem organu podnoszone przez Odwołującą kwestie związane z kosztami utrzymania tego lokalu, partycypowanie w kosztach jego remontu tudzież innych dokonanych tam napraw nie są przedmiotem niniejszego postępowania i nie mają wpływu na rozpatrywane sprawy meldunkowe przez organy administracji publicznej. Na koniec organ stwierdza, że ponieważ zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na wyjątkowo zgodnych oświadczeniach stron postępowania co do faktu i okoliczności związanych z opuszczeniem miejsca stałego pobytu, dlatego też dalsze prowadzenia postępowania dowodowego w postaci przesłuchania świadków, o których to wystąpiła Odwołująca w tym konkretnym przypadku spowodowałoby jedynie nieuzasadnione przedłużenie postępowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. B..

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie wskazując na czym to naruszenie polega. Podniosła, że w przedmiotowym lokalu, z którego została wymeldowana, koncentruje się jej życie osobiste, są tam jej rzeczy i meble. Stwierdziła, że jest osobą poważnie chorą, a brak zameldowania uniemożliwi jej prawidłowe leczenie. Nadto podnosiła, że z końcem 2006 r. na stałe wraca do kraju.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy Administracyjne zgodnie z art. 3 § 1 ppsa sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i badają legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, póz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związane granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

W ocenie Sądu organy wydające decyzje naruszyły przepisy art. 7 i 77 kpa i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania.

Organy prowadzące postępowanie nie wyjaśniły dokładnie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, a nadto nie rozważyły wnikliwie i w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Opuszczenie stałego miejsca zamieszkania musi być dobrowolne i mieć charakter trwały.

W sprawie niniejszej poza sporem jest, iż skarżąca wraz z mężem od kilkunastu lat przebywa poza granicami kraju. Jednakże podkreślić należy, że wyjazd za granicę nie jest równoznaczny z opuszczeniem miejsca pobytu stałego, które uzasadniałoby wymeldowanie.

Skarżąca w toku całego postępowania podnosiła, że jej pobyt za granicą ma charakter tymczasowy i związany jest z faktem pracy męża na kontrakcie, jak'też z koniecznością intensywnego leczenia w związku z jej poważną chorobą. Nadto podnosiła, że uiszcza częściowo opłaty za przedmiotowy lokal, jak też, że w mieszkaniu znajdują się jej rzeczy osobiste.

Powyższych okoliczności organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił pomimo, iż potwierdzenie tych faktów miałoby istotne znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy.

Należy też podnieść, iż wymeldowanie z-miejsca stałego pobytu winno być następstwem ustalenia definitywnego zerwania przez osobę zameldowaną, więzi z tym miejscem.

Wobec zatem niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, decyzje organów l i II instancji musiały ulec uchyleniu.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie, jaki charakter miał pobyt skarżącej za granicą, czy jej mąż pracował tam na podstawie kontraktu, dokonanie oceny konieczności leczenia się skarżącej. Nadto dopuści organ wszelkie dowody, w tym zeznania świadków zawnioskowanych przez skarżącą, w celu ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżąca w sposób definitywny zerwała więzi z miejscem stałego pobytu, czy też nie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 152 ppsa orzeczono jak w sentencji.