Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1103/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 88l ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi E. B. i R. B. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej solidarnie na rzecz skarżących E. B. i R. B. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją nr [...], z dnia [...] lutego 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 40 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], odmawiającą zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku rekreacji indywidualnej oraz szczelnego zbiornika na ścieki, na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości O., gmina D.

W uzasadnieniu decyzji Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wskazał, że E. B. i R. B. pismem z dnia 25 października 2012 r. wystąpili do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z wnioskiem o wydanie decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w związku z planowanym przedsięwzięciem, polegającym na budowie budynku rekreacji indywidualnej oraz szczelnego zbiornika na ścieki, na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości O., gmina D.

Rozpatrując odwołanie E. B. i R. B. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] lipca 2013 r., organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze sporządzonym przez Dyrektora RZGW w W. na podstawie art. 79 Prawa wodnego "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]" działka inwestycyjna nr ew. [...] w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ze studium tego wynika, iż rzędna wody Q1% (o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat) dla tej lokalizacji wynosi 89,36 m n.p.m., natomiast rzędna wody Q10% (o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 10 lat) wynosi 88,19 m n.p.m. Rzędna terenu działki nr ew. [...], według dołączonej do wniosku mapy do celów projektowych w skali 1:500, wynosi 87,7 m n.p.m., co oznacza, że w przypadku wystąpienia wody Q1% głębokość zalewu tego terenu może osiągnąć 1,66 m, zaś w przypadku wystąpienia wody Q10% głębokość ta wyniesie do ok. 0,5 m. Analizując usytuowanie nieruchomości względem rzeki [...] (na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy) można stwierdzić, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego.

Zdaniem organu odwoławczego, wybudowanie na tym terenie budynku rekreacji indywidualnej może zwiększyć ryzyko powodziowe. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią nie tylko zmienia trasę przepływu wód powodziowych, ale powoduje również zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynku, co może doprowadzić do destabilizacji budynku i jego zniszczenia. Niesione przez wodę elementy budynku, mogą powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych poniżej.

Z ustaleń organu wynika również, że w przypadku wystąpienia wody Q1% teren nieruchomości zostanie pokryty warstwą wody o głębokości ok. 1,7 m, co spowoduje utrudnienie w samodzielnej ewakuacji i wymagać będzie udziału służb ratowniczych w tym zakresie. Zwiększenie liczby osób przebywających (także czasowo) na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią powoduje wzrost kosztów reagowania podczas powodzi. Przy ewakuacji należy zapewnić większą liczbę sprzętu ratunkowego oraz osób udzielających pomocy. W takiej sytuacji również pracownicy służb ratowniczych narażeni są na niebezpieczeństwo. Ponadto należy liczyć się także z potrzebą zabezpieczenia większych kwot na odszkodowania z powodu zwiększenia wartości mienia. Wzrost liczby osób na terenach zalewowych powoduje wzrost kosztów ochrony przed powodzią społeczności obarczonej dodatkowymi kosztami.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej powołując się na treść art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne wskazał, że na obszarze szczególne zagrożenia powodzią, w świetle tego przepisu, zabrania się m. in. gromadzenia ścieków. Tymczasem z przesłanych materiałów wynika, że ścieki bytowe mają być odprowadzane do projektowanego bezodpływowego szczelnego zbiornika, co oznacza, że będą w nim gromadzone. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora RZGW w W., że umieszczenie pokrywy włazu zbiornika na rzędnej niższej niż rzędna wody powodziowej spowoduje mieszanie się ścieków bytowych z wodami wezbraniowymi, co może doprowadzić do skażenia zasobów wodnych. W konsekwencji będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Z kolei wyniesienie pokrywy włazu zbiornika znacznie ponad rzędną terenu (o minimum 0,25 m ponad rzędną wody Q1%, tj. minimum 1,91 m ponad rzędną terenu) może powodować mechaniczne uszkodzenia zbiornika, a ponadto opróżnianie takiego zbiornika, w sposób bezpieczny dla środowiska, będzie z technicznego punktu widzenia skomplikowane.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej uznał również, że sporządzone przed Dyrektora RZGW w W. na podstawie art. 79 ustawy Prawo wodne w 2006 r. "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]" jest bardziej aktualne i w sposób merytoryczny i inżynierski odnosi się do zagadnienia ochrony przeciwpowodziowej niż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. przyjętego uchwałą z listopada 2004 r. Fakt, że na przedmiotowym obszarze szczególnego zagrożenia powodzią zlokalizowane są również inne budynki, które znajdują się bliżej koryta rzeki aniżeli planowane przedsięwzięcie, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie posiada informacji, czy warunki zabudowy sąsiedniego terenu były uzgadniane z Dyrektorem RZGW w Warszawie oraz czy w ogóle wymagały wówczas tego przepisy prawa. Warunki zabudowy sąsiedniego terenu mogły być wydane nie tylko w innym stanie faktycznym (przede wszystkim ze względu na inną lokalizację inwestycji, ukształtowanie terenu i rodzaj zabudowy), ale również w innym stanie prawnym. Przepisy art. 88l zostały wprowadzone ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) i obowiązują od dnia 18 marca 2011 r.

W konsekwencji powyższego organ uznał, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacji indywidualnej spowoduje zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat i zagrożenia nie tylko dla wnioskodawców, ale i dla okolicznych mieszkańców, natomiast gromadzenie ścieków w zbiorniku spowoduje zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Mając na uwadze wartości, jakimi są życie i zdrowie ludzi oraz ich mienie, organ odwoławczy stoi na stanowisku, że istotne są działania prewencyjne polegające m. in. na prowadzeniu właściwej polityki przestrzennej i powstrzymaniu zabudowy dolin rzecznych. Takie rozwiązanie umożliwia wypełnienie ustawowego obowiązku ochrony przed powodzią, nałożonego na organy administracji publicznej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lutego 2014 r. wnieśli E. B. i R. B. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy:

- art. 88l ust. 1 w zw. z art. 88lust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja utrudni ochronę przed powodzią;

- art 40 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana inwestycja w zakresie gromadzenia ścieków, niezależnie od sposobu jej przeprowadzenia spowoduje zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi.

Ponadto, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.:

- art 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym z pominięciem słusznego interesu skarżących oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do nierozpatrzenia go w sposób całościowy i wyczerpujący, a nadto niepodjęcia działań zmierzających do uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, tak z urzędu jak i w wykonaniu wniosku skarżących zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszego stopnia;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz niedostateczne wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu skarżonej decyzji;

- art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów z przekroczeniem zasad ich swobodnej oceny;

- art 84 k.p.a. poprzez jego niesłuszne niezastosowanie i niezwrócenie się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii podczas gdy dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, leżące również poza zakresem kompetencji organu, który wydał zaskarżoną decyzję;

- art 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pełnego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów skarżących formułowanych na tle naruszeń przepisów postępowania i prawa materialnego;

- art. 6 k.p.a. w zw. art 8l ust. 1 pkt 1 i ust. 2 i art 40 ust. 1 pkt 3 i ust. 3b ustawy Prawo wodne poprzez podtrzymanie odmowy zwolnienia z zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią przewidzianej decyzją organu pierwszego stopnia podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że teren, którego dotyczy skarżona decyzja, nie może być uznany jako teren bezpośredniego zagrożenia powodziowego, dla którego można wydawać/egzekwować zakazów dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego w oparciu o "studium dla ochrony przeciwpowodziowej — Etap I — rzeka [...]".

W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Ewentualnie skarżący wnieśli o rozważenie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż materiał dowodowy sprawy wskazuje, że teren na którym znajduje się ich działka, nie może być zakwalifikowany jako teren szczególnego zagrożenia powodziowego, a tym samym nie ma warunków do egzekwowania zakazów dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

E. B. i R. B. wnioskiem z dnia 29 października 2012 r. (data stempla pocztowego) wystąpili do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. o wydanie decyzji zezwalającej na wybudowanie budynku rekreacji indywidualnej oraz szamba szczelnego, związanego z obsługą budynku, na terenie zalewowym, na działce nr ew. [...] zlokalizowanej w miejscowości O., gm. D. Do wniosku dołączone zostało pismo Urzędu Gminy w D. z dnia 19 września 2012 r., z którego wynika, że działka nr [...] położona w miejscowości O., zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...], leży na terenie zalewowym.

W § 11 pkt 19 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zapisano, że w zakresie ochrony środowiska, przyrody i kształtowania zieleni ustala się zakaz lokalizacji zabudowy na terenach zalewowych za wyjątkiem sezonowych obiektów i urządzeń związanych z wypoczynkiem i turystyką. Jednocześnie z wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. wynika, że w planie tym, działka nr [...], z której została m.in. wyodrębniona działka nr [...], przeznaczona jest w planie jako teren zabudowy rekreacji indywidualnej oznaczony symbolem ML. Jednakże z wyrysu tego nie wynika gdzie przebiega granica terenu zalewowego.

Art. 9 ust. 1 pkt 6c lit. a) oraz b) ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145, ze zm.) definiuje obszary szczególnego zagrożenia powodzią m.in. jako obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat oraz obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat.

Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jak stanowi art. 88l ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej z dniem 21 czerwca 2014 r. przez art. 1 pkt 2 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 659), zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych. Jednakże art. 88l ust. 2 Prawa wodnego w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej z dniem 12 lipca 2014 r. przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy z dnia 30 maja 2014 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 850) przewiduje, że jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów, określonych w ust. 1.

Ponieważ planowana inwestycja obejmuje również budowę szamba szczelnego na działce nr [...], należy wskazać na art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne, który zabrania gromadzenia ścieków na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, chyba że stosownie do ust. 3 ww. artykułu, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w drodze decyzji, zwolni od tego zakazu, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi.

W toku postępowania administracyjnego, organ I instancji, w oparciu o dokument jakim jest Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I –rzeka [...], opracowany we wrześniu 2006 r., ustalił że działka nr ew. [...], zlokalizowana w miejscowości O., gmina D. jest położona w całości na obszarze zagrożonym powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat. Studium to zostało opracowane na podstawie art. 79 ust. 2 ustawy Prawo wodne w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej z dniem 18 marca 2011 r. przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 32, poz. 159), zgodnie z którym dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządza studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające m. in. granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania. Mimo utraty mocy prawnej art. 79 ust. 2 ustawy Prawo wodne z dniem 18 marca 2011 r., sporządzone na podstawie tego przepisu studium ochrony przeciwpowodziowej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego, o czym stanowi art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 32, poz. 159, ze zm.). Wymóg sporządzenia map zagrożenia powodziowego wynika z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 2007/60/WE, który to obowiązek został transponowany do polskiego prawa przez art. 88d ust. 1 Prawa wodnego. Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności obszary szczególnego zagrożenia powodzią – art. 88d ust. 2 pkt 2. Na Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej został nałożony obowiązek przygotowania map zagrożenia powodziowego do dnia 22 grudnia 2013 r., co wynika z art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, orzekał w dniu [...] lutego 2014 r., czyli już w dacie kiedy powinny być przygotowane mapy zagrożenia powodziowego. W zaskarżonej decyzji brak informacji, czy mapa zagrożenia powodziowego dla obszaru obejmującego działkę nr ew. [...] zlokalizowaną w miejscowości O., gmina D. została przygotowana. Brak informacji w tym zakresie, narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy mieć na uwadze, że obszar szczególnego zagrożenia powodzią określony na mapie zagrożenia powodziowego nie musi pokrywać się z ustaloną w studium ochrony przeciwpowodziowej granicą zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zostało wyjaśnione również, czy działka inwestycyjna faktycznie położona jest na terenie zalewowym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r. W aktach brak jest wyrysu planu z zaznaczoną granicą terenu zalewowego obejmującego działkę nr ew. [...]. Z akt wynika, że z jednej strony działka ew. nr [...] znajduje się na terenie zalewowym ZZ, do którego stosuje się zapis § 11 pkt 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zakazujący na tych obszarach lokalizacji zabudowy. Z drugiej strony działka ta ma znajdować się na terenie zabudowy rekreacji indywidualnej, oznaczonej na rysunku symbolem ML. Na terenie zabudowy w strefie ML, jako przeznaczenie podstawowe, zgodnie z § 24 ust. 2 ww. planu, ustala się realizację budynków rekreacji indywidualnej lub ich zespół, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, infrastrukturą techniczną, parkingami, podjazdami oraz małą architekturą. Z powyższego wynika, że zapisy § 11 pkt 19 i § 24 ust. 2 planu w stosunku do działki nr ew. [...] pozostają ze sobą w sprzeczności. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony.

Z dołączonego do akt sprawy Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – ETAP I - rzeka [...] opracowanego we wrześniu 2006 r. wynika, że jest ono uzupełnieniem do Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – Etap I. Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi opracowywane było na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy Prawo wodne w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej przez art. 1 pkt 53 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. (Dz.U.2005.130.1087) zmieniającej ustawę Prawo wodne z dniem 30 lipca 2005 r. Zapisy tego Studium zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy Prawo wodne w brzmieniu sprzed zmiany z dnia 30 lipca 2005 r. uwzględniało się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem stan prawny obowiązujący w dacie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. z dnia [...]listopada 2004 r. wskazuje, że w planie tym zostały uwzględnione granice obszarów określonych w Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – Etap I.

Natomiast Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – ETAP I - rzeka [...]z września 2006 r., stanowiące uzupełnienie do Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – Etap I, opracowane zostało na podstawie art. 79 ust. 2 ustawy Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2005 r. do 18 marca 2011 r. Zapisy tego Studium w zakresie obszarów, o których mowa w art. 79 ust. 2, zgodnie z art. 84 ustawy Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w okresie od 30 lipca 2005 r. do 18 marca 2011 r. uwzględniało się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r. byłyby różne od ustaleń Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – ETAP I - rzeka [...] z września 2006 r. w zakresie granic zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania, to plan ten w stosownym trybie powinien był być zmieniony.

W aktualnym stanie prawnym należy zwrócić także uwagę na przepis art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych (w tym na podstawie art. 79 ust. 2) zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia uwzględnienia, odpowiednio, w tych dokumentach obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Z powyższego wynika, że w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znaczenie mają zapisy tego planu, w przedmiotowej sprawie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r. Ponadto organ winien ustalić, czy dla działki inwestycyjnej nr ew. [...] została przygotowana mapa zagrożenia powodziowego, o której mowa w art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne. Rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte na Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – ETAP I - rzeka [...] z września 2006 r., które zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. W ocenie Sądu, zapisy Studium z września 2006 r. mogłyby stanowić podstawę rozstrzygnięcia, gdyby organ wykazał, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. nie odzwierciedla zapisów tego Studium. Takich ustaleń organ nie dokonał. W przeciwnym razie, podstawą rozstrzygnięcia powinny być zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na co wskazuje również treść art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw.

W konsekwencji, wobec stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, należało uwzględnić skargę. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uwzględni powyższe uwagi.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1pkt1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.