Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 249/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 60/22 o odrzuceniu skargi I. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 17 maja 2006 r. nr LXVII/1263/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic Pomorskiej, Henrykowskiej i torów PKP postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 60/22 odrzucił skargę I. P. (dalej określanej jako skarżąca) na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 17 maja 2006 r., nr LXVII/1263/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic Pomorskiej, Henrykowskiej i torów PKP.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca w dniu 22 grudnia 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej wskazaną uchwałę. Wcześniej jednak w dniu 27 września 2021 r. (data otrzymania pisma przez organ) wezwała Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miejska w Łodzi w dniu 17 listopada 2021 r. podjęła uchwałę nr L/1547/21, którą uznała wezwanie skarżącej za niezasadne. Doręczenie uchwały pełnomocnikowi skarżącej nastąpiło w dniu 29 listopada 2021 r.

Sąd mając na względzie art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej w ustawie z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935), stwierdził, że skarżąca nie dotrzymała terminu do złożenia skargi. Wobec nieudzielenia odpowiedzi przez organ w ciągu 30 dni od chwili otrzymania wezwania od skarżącej termin do wniesienia skargi wynosił 60 dni od chwili doręczenia tego wezwania organowi. W konsekwencji przyjął, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 listopada 2021 r., jako przypadający 60 dni po dniu doręczenia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Sąd odrzucił zatem skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jako złożoną z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła zażalenie na wyżej opisane postanowienie, zaskarżając je w całości.

Pełnomocnik podniósł naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw poprzez przyjęcie, że skarga na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 17 maja 2006 r. nie została wniesiona w terminie, co w konsekwencji spowodowało odrzucenie skargi. Wskazał, że jego zdaniem termin do wniesienia skargi został zachowany z uwagi na fakt, że w terminie 60 dni organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez podjęcie w dniu 17 listopada 2021 r. uchwały nr L/1547/21, opublikowanej na stronie podmiotowej organu w Biuletynie Informacji Publicznej, z którą się zapoznał w dniu 24 listopada 2021 r., w konsekwencji czego zaktualizował się drugi z terminów, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.) i termin ten został zachowany.

W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że objęta skargą do sądu uchwała Rady Miejskiej w Łodzi nr LXVII/1263/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została podjęta w dniu 17 maja 2006 r. Jest to o tyle istotne, że wskazuje, w jakim brzmieniu przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być stosowane w niniejszej sprawie.

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Art. 9 tej ustawy wymieniał przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które ulegają zmianie. Zmianie podlegał m.in. art. 53 P.p.s.a. określający terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz czynności jakie należy dopełnić by wniesiona skarga była skuteczna. W art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wskazano z kolei, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, również w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec tego do aktów i czynności organów administracji publicznej, podjętych przed dniem 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują przepisy art. 53 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Jeśli zatem przed upływem 60 dnia od wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (nie zaś 30 dnia jak przyjął Sąd), organ doręczy stronie odpowiedź na to wezwanie, rozpoczyna bieg termin 30-dniowy do wniesienia skargi. Gdy organ przed upływem 60 dnia nie udzieli odpowiedzi na wezwanie wówczas skargę należy wnieść najpóźniej do upływu tego dnia, wówczas termin 30 dni z uwagi na brak doręczenia stronie odpowiedzi w ogóle nie rozpoczyna biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1570/17, Lex nr 2427431).

Powyższe wyjaśnienia są istotne z punktu widzenia podniesionej przez pełnomocnika argumentacji. Twierdzi bowiem, że zapoznanie się w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 24 listopada 2021 r. z treścią opublikowanej przez organ uchwały z dnia 17 listopada 2021 r., nr L/1547/21 stanowiącej odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przerwało bieg 60-dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu i od momentu zapoznania się w taki sposób z odpowiedzią rozpoczął bieg 30-dniowy termin do wniesienia skargi.

Tymczasem z art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika, że termin 30 dni do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg dopiero po doręczeniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji, aby termin 30 dni mógł rozpocząć swój bieg nie wystarczy wyłącznie sporządzenie przed upływem 60 dnia odpowiedzi na wezwanie, ani nawet wiedza strony o jej treści. Omawiany przepis jednoznacznie stanowi o doręczeniu stronie przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Doręczenie to powinno nastąpić najpóźniej w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko, co do liczenia biegu terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a., jest utrwalone w orzecznictwie sądowym (por. w szczególności uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007/3/60).

W rozpoznawanej sprawie sporządzone przez pełnomocnika skarżącej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu w dniu 27 września 2021 r. (data wpływu pisma do siedziby organu). Od tego dnia rozpoczął swój bieg 60-dniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 26 listopada 2021 r. Do tego dnia nie została doręczona odpowiedź na wezwanie. Podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, że właśnie ten dzień był ostatnim dniem, w którym możliwe było skuteczne wniesienie skargi na przedmiotową uchwałę. Nie ma znaczenia, że pełnomocnik skarżącej zapoznał się, jak twierdzi, z treścią odpowiedzi na wezwanie na stronie podmiotowej organu w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 24 listopada 2021 r. Ponownie należy podkreślić, że dla wywołania określonego ustawą skutku (zachowania 30-dniowego terminu do wniesienia skargi) konieczne jest doręczenie autorowi wezwania przed upływem 60 dni odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Skoro w niniejszej sprawie uchwała (odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) została doręczona w dniu 29 listopada 2021 r., a zatem kilka dni po upływie 60 dnia od wezwania, trafnie przyjął Sąd, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Zachodziły więc podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wraz z uiszczonym wpisem od skargi (art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego nie podlegał uwzględnieniu, gdyż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów tego postępowania.