Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 561/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 3, art. 35 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 roku sprawy ze skargi J. S. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne na działce o nr ewid. 214 w P. 19B, w gminie P..

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 5 grudnia 2017 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek W. K., reprezentowanego przez J. W., o wydanie pozwolenia na budowę dla wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne w granicy wyżej wymienionej działki. Organ I instancji zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2017 r. poinformował inwestora oraz J. S. i R. S., właścicieli działki sąsiedniej nr ewid. 213, o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na zgodność planowanego obiektu z wymaganiami określonymi w § 10 obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...]) oraz na spełnienie innych warunków koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. S. i R. S.. Ze względu na brak własnoręcznego podpisu R. S. pod złożonym odwołaniem i jego niezupełnienie, mimo wezwania, organ II instancji przyjął, że odwołanie zostało złożone wyłącznie przez J. S.. W odwołaniu strona wskazała na następujące okoliczności:

- do robót budowlanych - polegających na wzniesieniu ściany w granicy działki - przystąpiono w styczniu 2018 r., zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna;

- brak w projekcie budowlanym opisu technologii magazynowania produktów i płodów rolnych, która ma decydujący wpływ na wielkość przyjętego obciążenia pożarowego dla obiektu oraz umożliwia inwestorowi zmianę sposobu użytkowania obiektu z wprowadzeniem znacznej uciążliwości dla sąsiadów - prowadzona działalność rolnicza inwestora w istniejących obiektach skutkuje podciekaniem gnojowicy na teren działki sąsiedniej nr ewid. 213, co koliduje z usytuowaną na tej działce studnią;

- brak opisu składowania maszyn rolniczych, które często wymagają remontów i napraw, co wymagałoby wprowadzenia dodatkowych instalacji do obiektu;

- brak uwzględnienia w opisie oddziaływania projektowanego obiektu oddziaływania całego gospodarstwa rolnego, które obejmuje również inne nieruchomości, tj. działki o nr ewid. 215/3, 215/5 i 215/6; zdaniem strony skutkuje to nieprawidłową interpretacją zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego możliwości budowy w granicy przy podanej szerokości działki;

- brak wskazania oddziaływania projektowanej wiaty na istniejący stan zagospodarowania działki o nr ewid. 213, w tym na przebieg drogi dojazdowej;

- brak spójności opisu ściany konstrukcyjnej i oddzielenia ppoż. z opisem tej ściany określonej w części dotyczącej zagadnień ppoż.;

- brak opisu instalacji w projektowanym obiekcie;

- nieuzasadnione określenie planowanej wiaty jako bezobsługowej ze względu na brak opisu części technologicznej składowania płodów rolnych i maszyn;

- brak wymaganych uprawnień projektanta na wykonanie obiektu o kubaturze powyżej 1000 m3;

- prowadzone przez W. K. inwestycje, lokalizowane w granicy z działką o nr ewid. 213, powodują spadek jej wartości użytkowej i handlowej oraz stanowią nadużycie przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego możliwości budowy obiektów w granicy; zdaniem skarżącego wskazany zapis planu miejscowego nie odnosi się do zabudowy siedliskowej obejmującej wiele działek;

- pozbawienie oświetlenia działki nr ewid. 213 od strony wschodniej, co ograniczy użytkowanie działki;

- istniejąca zabudowa w granicy działki nie spełnia wymagań ppoż. poprzez brak oddzielenia ppoż. pomiędzy poszczególnymi strefami pożarowymi;

- brak uzgodnienia w zakresie ochrony ppoż.;

- brak uwzględnienia w projekcie wiaty na kombajn, realizowanej przez inwestora i braku przedłożenia projektu zamiennego;

- planowana wiata - ze względu na otwarty charakter - nie służy funkcji magazynowej, lecz zwiększa zagrożenie pożarowe dla działki nr ewid. 213;

- istniejący budynek inwentarsko-składowy został zrealizowany w formie wiaty, którą wykonano bez wymaganej procedury budowlanej;

- brak na projekcie zagospodarowania terenu zbiornika na ścieki sanitarne, zbiornika na gnojowicę i płyty gnojowej;

- brak określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogu odnoszącego się do wysokości wiaty, jak również ciągu zabudowy, który powstaje w wyniku realizacji tej inwestycji;

- brak zgody strony na zajęcie jej drogi dojazdowej i ograniczenia jej użytkowania w okresie prowadzenia robót budowlanych.

Do odwołania strona dołączyła dokumentację fotograficzną prezentującą miejsce realizacji inwestycji, widziane z perspektywy działki sąsiedniej o nr ewid. 213, w styczniu 2018 r.

W związku z treścią otrzymanego odwołania Wojewoda [...] pismem z dnia 20 lutego 2018 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z prośbą o przeprowadzenie kontroli, czy roboty budowlane objęte decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] zostały już rozpoczęte. W dniu 20 marca 2018 r. do organu odwoławczego wpłynął protokół z przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. oględzin ww. nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, uprzednio przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowlane", wskazał, że planowany obiekt budowlany w postaci wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne, ze względu na swą wielkość oraz brak przegród budowlanych wydzielających go z przestrzeni z każdej możliwej strony, należy do kategorii obiektów budowlanych określanych mianem budowli, czyli obiektu budowlanego niebędącego budynkiem lub obiektem małej architektury (zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane).

W dalszej koljeności odnosząc się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. (uchwała Nr [...] z dnia [...]) organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem 6 MR,MN,U przeznaczonym na teren zabudowy zagrodowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oraz na obszarze RP - przeznaczonym pod uprawy rolne. Zgodnie z warunkami w zakresie zagospodarowania i użytkowania przestrzeni określonymi w § 10 ust. 3 ww. uchwały: "plan dopuszcza na działkach o szerokości mniejszej niż 20 m oraz w sytuacjach uzasadnionych istniejącym zainwestowaniem sytuowanie nowej zabudowy w granicy z sąsiadem lub w odległości mniejszej niż 3 m oraz realizacją zabudowy z dachem jednospadowym". W ocenie organu treść powołanego paragrafu jest jednoznaczna i odnosi się do szerokości działki, bez względu na to czy stanowi ona jedyną nieruchomość inwestora, co więcej nie jest on ograniczony żadnymi dodatkowymi warunkami. Organ zauważył przy tym, że według załączonej dokumentacji projektowej projektowana wiata posiada dach jednospadowy i będzie zlokalizowana na działce o nr ewid. 214, której szerokość wynosi mniej niż 20 m, tzn. ok. 17,75 m.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że powołany plan miejscowy nie zakazuje budowy obiektów budowlanych w postaci wiat, jak również nie wprowadza ograniczeń w ich wymiarach. Brak zaś określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogu odnoszącego się do wysokości wiaty, jak również ciągu zabudowy, przy równoczesnym braku zakazu budowy tego typu obiektów, jest jednoznaczny z możliwością ich realizacji. Wychodząc z tych przesłanek organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania prawa miejscowego, wyrażonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P.

Następnie organ odwoławczy poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), wskazując przy tym, że projektowanej wiaty nie dotyczą wymogi wskazane w: § 12 tego rozporządzenia dotyczące odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną (określone jedynie dla budynków), § 19 powołanego rozporządzenia odnoszące się do usytuowania stanowisk postojowych dla samochodów (ze względu na inne przeznaczenie wiaty) oraz § 271-273 tego aktu dotyczące usytuowania ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (określone jedynie dla budynków). Odnosząc się przy tym do zastrzeżeń skarżącego dotyczących braku oddzielenia ppoż. pomiędzy poszczególnymi strefami pożarowymi, organ odwoławczy odwołując się do definicji strefy pożarowej, zawartej w § 226 powołanego rozporządzenia, wskazał, że powołana definicja i wynikająca z niej konieczność zastosowania oddzielenia ppoż. odnosi się jedynie do budynków, nie zaś do budowli, którą stanowi przedmiotowa wiata. Organ stwierdził także, iż projekt budowlany planowanego obiektu nie wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117). Z kolei § 208 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazuje, iż gęstość obciążenia ogniowego odnosi się jedynie do budynków. W związku z tym inwestor nie jest zobowiązany do jej określenia w projekcie budowlanym. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że planowany obiekt nie spowoduje przesłaniania budynków, zgodnie z § 13 wyżej wymienionego rozporządzenia - jego wysokość w najwyższym punkcie wynosi 4,98 m, natomiast odległość do najbliższego budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi - ok. 11 m. Odnosząc się przy tym do zarzutu skarżącego dotyczącego pozbawienia oświetlenia działki nr ewid. 213 od strony wschodniej, organ odwoławczy stwierdził, że zacienianie działki nie stanowi interesu prawnego skarżącego, nie może zatem uniemożliwiać powstania obiektu budowlanego. W konkluzji organ odwoławczy przyjął, że przedstawiony projekt budowlany nie narusza przepisów wskazanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, projektowana do budowy wiata nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków ani na obszarze Natura 2000, w związku z czym nie wymaga dodatkowych pozwoleń ani uzgodnień.

W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, a załączone do dokumentacji oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane świadczy o możliwości wydania pozwolenia na budowę analizowanej inwestycji. Ponadto, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania. Za niezasadny organ uznał przy tym zarzut skarżącego dotyczący braku uprawnień projektanta na opracowanie projektu budowlanego dla obiektu o kubaturze przekraczającej 1000 m3, szczegółowo argumetując zajęte w tym względzie stanowisko. Wojewoda nie podzielił również zasadności zarzutów skarżącego dotyczących braku zgody na zajęcie jego drogi dojazdowej i ograniczenia jej użytkowania w okresie prowadzenia robót budowlanych oraz zastrzeżeń dotyczących ewentualnego wykorzystywania projektowanej wiaty niezgodnie z planowanym przeznaczeniem, podkreślając, że ten ostatni zarzut ma charakter jedynie hipotetyczny, a ponadto nie jest związany z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Następnie odnosząc się do uwag skarżącego dotyczących konieczności uwzględnienia instalacji związanych z obiektem, organ odwoławczy podkreślił, iż to zadaniem inwestora, jako osoby składającej wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, jest określenie zakresu oraz charakteru planowanego obiektu (w granicach obowiązujących przepisów, w tym techniczno-budowlanych). Do samodzielnego funkcjonowania wiaty zgodnie z przeznaczeniem, czyli składowania maszyn rolniczych i płodów rolnych w celu ich ochrony przed wpływami atmosferycznymi, nie są konieczne dodatkowe instalacje zapewniające jej obsługę. Odnosząc się zaś do kwestii odprowadzanie wód opadowych z projektowanego zadaszenia, organ odwoławczy wskazał, że z przedłożonego rysunku przedstawiającego rzut dachu wynika, iż tego rodzaju ścieki będą odprowadzane na teren działki inwestora za pomocą dwóch rur spustowych zlokalizowanych na przeciwległych krańcach okapu.

Jednocześnie rozpatrując sprawę pod kątem spójności opisu ściany konstrukcyjnej i oddzielenia ppoż. z opisem tej ściany określonej w części dotyczącej zagadnień ppoż., organ odwoławczy stwierdził, iż przedstawione opisy są ze sobą zgodne. W części odnoszącej się do zagadnień ppoż. projektant wskazał na konstrukcję murowano-stalową ze ścianą oddzielenia ppoż., natomiast w opisie ściany konstrukcyjnej i oddzielenia ppoż. jest mowa o ścianie murowanej z cegły ceramicznej pełnej lub bloczków PGS, zbrojonych stalą. W ocenie Wojewody [...], poszczególne opisy są ze sobą spójne i nie odnoszą się do odmiennych rozwiązań projektowych. W związku z tym organ stwierdził brak podstaw do przyjęcia, iż planowana wiata wprowadzi ograniczenia w korzystaniu z istniejącej drogi dojazdowej na działce sąsiedniej. Jest to bowiem związane ze spadkiem projektowanego zadaszenia w kierunku działki inwestora oraz budową niewychodzącą poza granice działki W. K..

Mając następnie na względzie znajdujący się w aktach protokół pokontrolny, sporządzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor nie rozpoczął robót budowlanych w oparciu o zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę. Odnosząc przy tym uzyskane w wyniku kontroli informacje do projektu budowlanego, organ ten stwierdził, że istniejące ogrodzenie w granicy działek nr ewid. 213 i 214 nie wchodzi w skład inwestycji objętej decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia 3 stycznia 2018 r. Projektowana ściana konstrukcyjna (i zarazem oddzielenia ppoż.), według opisu załączonego do projektu budowlanego, ma być murowana z cegły ceramicznej pełnej gr. 25 cm (a nie z pustaków ceramicznych) lub też bloczków PGS gr. 24 cm (w tym przypadku ściana miałaby inną grubość niż istniejące ogrodzenie). Planowany rozstaw betonowych rdzeni usztywniających wynosi 2,70 m oraz 3 m. Organ podkreślił przy tym, że przedstawiona w przekroju ściana jest znacznie wyższa od istniejącego ogrodzenia - ma wysokość 4,98 m. Dodatkowo, organ II instancji zauważył, że ma ona posiadać dwa wieńce, z czego jeden zaprojektowano na wysokości 1,27 m od ziemi (spód wieńca), a drugi na wysokości 3,15 m od ziemi (spód wieńca).

Ponadto organ odwoławczy w dalszych motywach decyzji podkreślił, że prowadzone postępowanie odwoławcze dotyczyło decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne. W związku z powyższym, analizie poddana została wyżej wymieniona decyzja Starosty [...] dotycząca przedmiotowej wiaty. Z tych względów zastrzeżenia skarżącego dotyczące wiaty na kombajn, budynku inwentarsko-składowego, zbiornika na ścieki sanitarne, zbiornika na gnojowicę oraz płyty gnojowej - niestanowiących bezpośrednio przedmiotu inwestycji ani elementów niezbędnych do funkcjonowania wiaty zgodnie z przeznaczeniem - nie mogły być rozpatrzone w toku prowadzonego postępowania. Niemniej, w ocenie organu odwoławczego, należało stwierdzić, iż w toku przeprowadzonego postępowania, organ I instancji nie spełnił wymogów art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego - zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w związku z brakiem udziału J. W., jako pełnomocnika inwestora, w postępowaniu. Jednakże, w związku z brakiem wpływu wskazanego naruszenia na przebieg postępowania uchybienie to nie stanowiło wady kwalifikowanej zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli J. S. i R. S., wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji, w tym związanej z treścią uzasadnienia,

2. skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy wraz z nakazaniem uzupełnienia postępowania o:

- uzupełnienie opisu technicznego projektu o określenie granic oddziaływania projektowanej inwestycji wynikających z sposobu użytkowania budowli przez Inwestora - stronę postępowania budowlanego,

- określenie zdolności inwestycyjnej terenu objętego zakresem opracowania projektowego dla przedmiotowej wiaty na płody rolne, na którym zrealizowano już ścianę, określoną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. jako ścianę ogrodzenia; zrealizowana przed opracowaniem projektu ściana jest według ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. częścią wspólną ze ścianą sąsiedniej inwestycji wiaty-garażu na kombajn, która została wykonana poza zakresem uzyskanego pozwolenia na budowę, jako wspólna konstrukcja w miejscu projektowanej ściany objętej zaskarżoną decyzją,

- określenie, w projekcie budowlanym, warunków zabezpieczenia przed zalewaniem działki sąsiedniej nr 213 poprzez wskazanie środków technicznych zabezpieczających ją przed zalewaniem przez wody opadowe pochodzące z działki sąsiedniej nr 214, na którą odprowadzane są powierzchniowo wody z projektowanej wiaty jako realną przyczynę zalewania działki skarżących,

- usunięcie brakujących warunków dla ochrony przeciwpożarowej na granicy działek nr 213 i 214 jaka powinna być wymagana dla składowania materiałów palnych jakimi są płody rolne np. zboże i siano wykorzystywane do hodowli; aktualna zabudowa graniczna działki nr 213 w jej granicy z działką nr 214 nie spełnia wymagań REI60 dla ściany oddzielenia p.poż., co stanowi znaczące zagrożenie dla funkcjonowania budynku mieszkalnego i gospodarstwa na działce nr 213,

3. zasądzenie dla strony kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jednocześnie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Ponadto skarżący podnieśli, że zastosowanie przez projektanta formy budowli, a nie budynku, powinno wykluczyć funkcję magazynową dla projektowanej wiaty na płody rolne. Zdaniem skarżących decyzja Wojewody [...] jest wadliwa, gdyż w swojej osnowie nie przyjmuje faktycznego istnienia związku pomiędzy zagrożeniami dla działki nr 213 wynikającymi z projektowanej inwestycji, których egzemplifikacją jest stan zalewania działki nr 213 w związku z pominięciem w opracowaniu projektowym realnie istniejącego spadku terenu, brak granic oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie działki nr 213 związane z projektowaniem magazynu materiałów palnych bezpośrednio obok budynku mieszkalnego sąsiada oraz niezorganizowanej emisji odorów z projektowanego obiektu wynikająca z funkcji składowania płodów rolnych o nieznanych parametrach, które mogą podlegać procesom gnilnym w związku z ich znaczącym zawilgoceniem. Istnienie takiego związku powinno, zdaniem skarżących, wykazać postępowanie organu I instancji, a w przypadku jego braku organ odwoławczy powinien wskazać przedmiotowe uchybienie.

Ponadto zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez:

a) pominięcie w dokonanej analizie granic oddziaływania projektowanej inwestycji pomimo wykazania kolizji z istniejącą studnią na działce nr 213,

b) pominięcie przedłożonych przez stronę dowodów w postaci stwierdzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zajęcia terenu projektowanej inwestycji przez samowolną realizację ściany sąsiedniej budowli, jaką jest wiata-garaż na kombajn.

W uzasadnieniu skargi, skarżący odwołując się do poglądów sądów administracyjnych na istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, stwierdzili, że Wojewoda [...] nie dopełnił ciążącym na nim obowiązków w zakresie oceny merytorycznej opracowanego projektu, w tym zwłaszcza z uwagi na pominięcie ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zawartych w protokole z przeprowadzonych oględzin z dnia 14 marca 2018 r. Ponadto skarżący zakwestionowali poczynione przez organy ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy, w tym zwłaszcza ustalenia dotyczące opracowania projektowego dla przedmiotowej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ponadto pismem z dnia 26 października 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu na złożenie przez J. S. w dniu 23 października 2018 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w P. wniosku dotyczącego kontroli zgodności z projektem realizacji obiektu budowalnego oraz warunków lokalizacji zabudowy granicy działki nr 214 dla projektowanej ściany wiaty na maszyny i płody rolne w miejsce istniejącej ściany aktualnie określonej jako ściana ogrodzenia, która może mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia niniejszego postępowania.

Jednocześnie pełnomocnik skarżących zarzucił organom orzekającym w sprawie naruszenie następujących przepisów:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlanee oraz § 42 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowalnych i terenów poprzez niedokonanie przez organ sprawdzeń i ustaleń w zakresie zgodności usytuowania i deklarowanego przeznaczenia obiektu budowalnego z przepisami,

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 19 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niedokonanie przez organ wymaganych sprawdzeń i ustaleń w zakresie zgodności usytuowania i deklarowanego przeznaczenia obiektu budowalengo z przepisami,

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 3 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie poprzez niedokonanie przez organ wymaganych sprawdzeń i ustaleń w zakresie zgodności usytuowania i deklarowanego przeznaczenia obiektu budowlanego z przepisami,

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących przywołał argumenty na popracie powyższych zarzutów i potrzymał stanowisko skarżących wyrażone w skardze.

Na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. Sąd oddalił jako niezasadny wniosek skarżących o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako "ustawa Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowalnej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Powołany art. 35 ustawy Prawo budowlane określa zatem zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ, o którym mowa, nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej przez Sąd sprawy, należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na przedmiotowe zamierzenie budowlane (budowę wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne) wykonał prawidłowo spoczywające na nim obowiązki wynikające z przepisów prawa, co tym samym uprawniało organ odwoławczy do utrzymania w mocy decyzji tego organu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W szczególności Wojewoda [...] w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, a zarazem weryfikacji prawidłowości wydanej w tej sprawie decyzji pierwszej instancji, poddał analizie zgodność wnioskowanej inwestycji z przepisami, w tym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. (uchwała nr [...] z dnia [...] oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).

Analiza ta, w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń i – wbrew twierdzeniom skarżących - potwierdza prawidłowość stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Jak wynika bowiem z uzasadnienia tej decyzji, planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem 6 MR,MN,U przeznaczonym na teren zabudowy zagrodowej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług oraz na obszarze RP - przeznaczonym pod uprawy rolne. Zgodnie z warunkami w zakresie zagospodarowania i użytkowania przestrzeni określonymi w § 10 ust. 3 ww. uchwały, plan dopuszcza na działkach o szerokości mniejszej niż 20 m oraz w sytuacjach uzasadnionych istniejącym zainwestowaniem sytuowanie nowej zabudowy w granicy z sąsiadem lub w odległości mniejszej niż 3 m oraz realizacją zabudowy z dachem jednospadowym. Niewątpliwie trafnie organ podniósł, że treść powołanego paragrafu jest jednoznaczna i odnosi się do szerokości działki, bez względu na to czy stanowi ona jedyną nieruchomość inwestora, co więcej nie jest on ograniczony żadnymi dodatkowymi warunkami. Prawidłowo też stwierdził, że według załączonej dokumentacji projektowej projektowana wiata posiada dach jednospadowy i będzie zlokalizowana na działce o nr ewid. 214, której szerokość wynosi mniej niż 20 m, tzn. ok. 17,75 m. Na aprobatę zasługuje także konstatacja organu, że powołany plan miejscowy nie zakazuje budowy obiektów budowlanych w postaci wiat, jak również nie wprowadza ograniczeń w ich wymiarach. Brak zaś określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogu odnoszącego się do wysokości wiaty, jak również ciągu zabudowy, przy równoczesnym braku zakazu budowy tego typu obiektów, jest jednoznaczny z możliwością ich realizacji. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia uprawniały Wojewodę do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja spełnia warunki i wymagania prawa miejscowego, wyrażonego w powołanym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy P.

Jednocześnie w ocenie Sądu na aprobatę zasługuje dokonana przez organy analiza zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm.). W tym względzie należy przede wszystkim wskazać, że organ odwoławczy, odwołując się do treści § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, prawidłowo wskazał, że do projektowanej wiaty nie mają zastosowania wymogi określone w § 12 tego rozporządzenia dotyczące odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną (określone jedynie dla budynków), a także w § 19 powołanego rozporządzenia odnoszące się do usytuowania stanowisk postojowych dla samochodów (ze względu na inne przeznaczenie wiaty) oraz wymogi wskazane w § 271-273 tego rozporządzenia dotyczące usytuowania ze względu na bezpieczeństwo pożarowe (określone jedynie dla budynków).

Trafnie także organ odwoławczy odniósł się do zastrzeżeń strony skarżącej dotyczących braku oddzielenia ppoż. pomiędzy poszczególnymi strefami pożarowymi, powołując się uprzednio na definicję strefy pożarowej zawartą w § 226 powołanego rozporządzenia, prawidłowo bowiem wskazał, że konieczność zastosowania oddzielenia ppoż. odnosi się jedynie do budynków, nie zaś do budowli, którą stanowi przedmiotowa wiata. Za prawidłowe uznać należy także stanowisko organu, że projekt budowlany planowanego obiektu nie wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Znajduje ono bowiem potwierdzenie w treści § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony .przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117). Ponadto dodatkowych argumentów na potwierdzenie prawidłowości tego stanowiska dostarcza regulacja zawarta w § 208 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że gęstość obciążenia ogniowego odnosi się jedynie do budynków.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że planowany obiekt nie spowoduje przesłaniania budynków, zgodnie z § 13 wyżej wymienionego rozporządzenia. Jak wynika bowiem z akt sprawy, jego wysokość w najwyższym punkcie wynosi 4,98 m, natomiast odległość do najbliższego budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi - ok. 11 m. Trafnie organ odwoławczy odniósł się przy tym do zarzutu strony skarżącej dotyczącego pozbawienia oświetlenia działki nr ewid. 213 od strony wschodniej, wywodząc, że zacienianie działki nie stanowi interesu prawnego strony, nie może zatem uniemożliwiać powstania obiektu budowlanego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ odwoławczy, zdaniem Sądu, prawidłowo stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany nie narusza przepisów powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prawidłowo także przyjął, że projektowana do budowy wiata nie znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków ani na obszarze Natura 2000, w związku z czym nie wymaga dodatkowych pozwoleń ani uzgodnień.

Nie sposób także nie podzielić stanowiska organu, że przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i że załączone do dokumentacji oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane świadczy o możliwości wydania pozwolenia na budowę analizowanej inwestycji, a zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania.

Zasadnie również Wojewoda nie podzielił zasadności zarzutów skarżącego dotyczących braku zgody na zajęcie jego drogi dojazdowej i ograniczenia jej użytkowania w okresie prowadzenia robót budowlanych oraz zastrzeżeń dotyczących ewentualnego wykorzystywania projektowanej wiaty niezgodnie z planowanym przeznaczeniem, podkreślając, że ten ostatni zarzut ma charakter jedynie hipotetyczny, a ponadto nie jest związany z decyzją o pozwoleniu na budowę.

W całej rozciągłości Sąd podziela również stanowisko organu w kwestii uwag strony skarżacej dotyczących konieczności uwzględnienia instalacji związanych z obiektem. Niewątpliwie do samodzielnego funkcjonowania wiaty zgodnie z przeznaczeniem, czyli składowania maszyn rolniczych i płodów rolnych w celu ich ochrony przed wpływami atmosferycznymi, nie są konieczne dodatkowe instalacje zapewniające jej obsługę. Zasadnie przy tym organ, odnosząc się do kwestii odprowadzanie wód opadowych z projektowanego zadaszenia, wskazał, że z przedłożonego rysunku przedstawiającego rzut dachu wynika, iż tego rodzaju ścieki będą odprowadzane na teren działki inwestora za pomocą dwóch rur spustowych zlokalizowanych na przeciwległych krańcach okapu.

Jednocześnie zaaprobować należy stanowisko organu wyrażone w kwestii oceny spójności opisu ściany konstrukcyjnej i oddzielenia ppoż. z opisem tej ściany określonej w części dotyczącej zagadnień ppoż. Niewątpliwie przedstawiona przez organ analiza dowodzi, że przedstawione opisy są ze sobą spójne i nie odnoszą się do odmiennych rozwiązań projektowych. W związku z tym organ odwoławczy prawidłowo stwierdził brak występowania podstaw do przyjęcia, iż planowana wiata wprowadzi ograniczenia w korzystaniu z istniejącej drogi dojazdowej na działce sąsiedniej, podkreślając, że jest to związane ze spadkiem projektowanego zadaszenia w kierunku działki inwestora oraz budową niewychodzącą poza granice działki W.K.

Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu w ustaleniach przyjętych na podstawie załączonego do sprawy protokołu pokontrolnego, sporządzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. W oparciu o uzyskane w wyniku kontroli informacje co do projektu budowlanego organ zasadnie przyjął, że istniejące ogrodzenie w granicy działek nr ewid. 213 i 214 nie wchodzi w skład inwestycji objętej decyzją Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Jak wynika bowiem z poczynionych ustaleń, projektowana ściana konstrukcyjna (i zarazem oddzielenia ppoż.), według opisu załączonego do projektu budowlanego, ma być murowana z cegły ceramicznej pełnej gr. 25 cm (a nie z pustaków ceramicznych) lub też bloczków PGS gr. 24 cm (w tym przypadku ściana miałaby inną grubość niż istniejące ogrodzenie). Planowany rozstaw betonowych rdzeni usztywniających wynosi 2,70 m oraz 3 m. Ponadto, jak trafnie zauważył organ, przedstawiona w przekroju ściana jest znacznie wyższa od istniejącego ogrodzenia - ma wysokość 4,98 m, ma ona posiadać dwa wieńce, z czego jeden zaprojektowano na wysokości 1,27 m od ziemi (spód wieńca), a drugi na wysokości 3,15 m od ziemi (spód wieńca).

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy trafnie wywiódł, że prowadzone postępowanie odwoławcze dotyczyło decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wiaty na maszyny rolnicze i płody rolne, co tym samym oznacza, że przedmiotem analizy organu odwoławczego mogła być jedynie wyżej wymieniona decyzja Starosty [...] dotycząca przedmiotowej wiaty. A to zaś oznacza, że zastrzeżenia strony skarżącej dotyczące wiaty na kombajn, budynku inwentarsko-składowego, zbiornika na ścieki sanitarne, zbiornika na gnojowicę oraz płyty gnojowej jako niestanowiące bezpośrednio przedmiotu inwestycji ani elementów niezbędnych do funkcjonowania wiaty zgodnie z przeznaczeniem nie mogły być rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego zakończonego zaskarżoną decyzją. W związku z powyższym Wojewoda prawidłowo przyjął, czemu dał także wyraz w odpowiedzi na skargę, że kwestia dotycząca istniejącej ściany w granicy działek, stanowiącej element wspomnianej wiaty na kombajn i powstałej w wyniku decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...], nie mogła być przedmiotem wydanego rozstrzygnięcia.

Reasumując, należy stwierdzić, że organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie przyjął, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwalał mu art. 35 ust. 4 powołanej ustawy. W konksekwencji także i organ odwoławczy, podzielając to stanowisko organu pierwszej instancji, prawidłowo przyjął za podstawę swej decyzji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odmienne bowiem rozstrzygnięcie stanowiłoby o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ wskazanych przepisów prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z powołanymi w uzupełnieniu skargi przepisami rozporządzeń wykonawczych. Wszystkie ustalenia organu odwoławczego znajdują potwierdzenie w zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym sprawy, a zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto wskazać należy, że Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie ze względu na złożenie przez J. S. w dniu [...] do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w P. wniosku dotyczącego kontroli zgodności z projektem realizacji obiektu budowalnego oraz warunków lokalizacji zabudowy granicy działki nr 214 dla projektowanej ściany wiaty na maszyny i płody rolne w miejsce istniejącej ściany aktualnie określonej jako ściana ogrodzenia, przyjmując na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r., że wskazane postępowanie nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania w rozumieniu przyjętym na gruncie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

a.tp.