Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 523/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247, art. 3 § 2 pkt 8, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 73/13 o odmowie przyznania Z. W. prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezawiadomienia o przekazaniu odwołania od decyzji nr [...] postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 73/13 odmówił przyznania Z. W. prawa pomocy.

Postanowienie zapadł na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżący złożył do sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy N. polegającą na niezawiadomieniu skarżącego o przekazaniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie jego odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N., w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych. Jednocześnie skarżący zwrócił się o "pomoc prawną".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, wskazując na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) czyli wymienioną w tym przepisie oczywistą bezzasadność skargi. Sąd wskazał również na art. 3 § 2 oraz art. 149 § 1 zd. 1 p.p.s.a. W ocenie sądu, czynność, o której mowa w art. 131 k.p.a., polegająca na zawiadomieniu stron o wniesieniu odwołania, pozostaje poza kategorią spraw objętych kognicją sądu administracyjnego, w szczególności nie należy ona do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Takiego aktu lub czynności, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nie stanowi również samo "przekazanie" odwołania organowi odwoławczemu przez organ pierwszej instancji (art. 133 k.p.a.). Wyłączona jest zatem, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., możliwość składania skargi na bezczynność przypadku "niezawiadomienia strony o przekazaniu odwołania".

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie.

Organ, w odpowiedzi na zażalenie, wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarżący złożył skargę do sądu na bezczynność wójta w przedmiocie niezawiadomienia o przekazaniu odwołania od decyzji.

O bezzasadności skargi można mówić m.in. wtedy, gdy już z jej pobieżnej analizy wynika, że nie może zostać uwzględniona, w szczególności natomiast gdy podlega odrzuceniu przez sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt II OZ 718/05). Skarga skarżącego jest więc oczywiście bezzasadna. Na działanie organu w przedmiocie zakreślonym przez skarżącego nie przysługuje w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga, a więc podlegać ona będzie odrzuceniu przez sąd. Stwierdzić również należy, że niepowiadomienie takie nie jest bezczynnością o jakiej stanowi art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Trafnie zatem sąd I instancji ocenił, iż spełniona została przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, a w konsekwencji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.