Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 792/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 123 ust. 1; art. 124-125; art. 13 ust. 2-9; art. 253 ust. 2;
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w związku z art. 252 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn.zm.- dalej p.w.p. ) oraz art. 253 ust. 2 p.w.p. odmówił S. D. (skarżący) wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. o udzieleniu na rzecz [...] "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "F." o numerze [...].

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy :

W dniu [...] lipca 2010 r. S. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą W. [...] z siedzibą w W. złożył w Urzędzie Patentowym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "F." zgłoszony w dniu [...] lipca 2008 r. pod numerem [...] następnie zarejestrowany pod numerem [...] na rzecz [...] "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Zdaniem strony kwestionowana decyzja została wydana pomimo wiedzy organu o złej wierze uprawnionego (o czym organ został powiadomiony pismem z [...] marca 2009 r.). Ponadto organ naruszył art. 123 ust. 1 p.w.p., ponieważ znak ten jest podobny do słowno-graficznego znaku "A." zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem ([...] stycznia 2007 r.) pod numerem [...] oraz naruszył zasady kolejności rozpatrywania spraw.

Urząd Patentowy odmawiając skarżącemu uwzględniania wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. powołał się na art. 253 ust. 2 p.w.p., który stanowi, że przepisów kodeksu postępowania administracyjnego o stwierdzeniu nieważności decyzji nie stosuje się, jeżeli okoliczności stwierdzenia nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego. Zdaniem organu przepis ten daje pierwszeństwo trybowi postępowania spornego nad trybem zwyczajnym. W związku z powyższym, jeżeli w ocenie strony zarejestrowany znak został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w złej wierze albo został zarejestrowany pomimo, że jest identyczny lub podobny do znaku zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem bądź jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami strona powinna wystąpić do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie takiego znaku w trybie postępowania spornego.

W wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił naruszenie przez organ administracyjny przepisów art. 123 ust. 1 p.w.p., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zdaniem skarżącego przepis art. 253 ust. 2 p.w.p. tylko w niektórych sprawach odsyła do przepisów rozdziału "Postępowanie sporne" i w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania. Urząd Patentowy RP nie ustosunkował się także do kwestii prawa pierwszeństwa przysługującego S. D. jako wnioskodawcy. Nie wskazano także podstawy prawnej pouczenia o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Urząd Patentowy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie uznając, że powyższy wniosek nie jest zasadny.

Organ wskazał, że z przepisów art. 252 p.w.p., art. 253 ust. 2 p.w.p. oraz art. 255 ust. 1 p.w.p. wynika, iż ze względu na podniesiony przez stronę zarzut naruszenia zasady pierwszeństwa właściwy będzie dla strony tryb postępowania spornego. W takim bowiem przypadku zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. jest wyłączone poprzez normę art. 253 ust. 2 p.w.p.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie ;

- art. 107 § 1 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego odnośnie naruszenia przez organ art. 123 p.w.p;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez niezastosowanie przepisu art. 123 p.w.p;

-art. 123 p.w.p. przez dowolną i bezprawną interpretację.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie Urząd Patentowy RP nie zastosował przepisu art. 123 p.w.p. w odniesieniu do znaku "F." [...] (obecnie [...]) zgłoszonego z późniejszą datą zgłoszenia czyli [...] lipca 2008 r. W tym zakresie skarżący ponownie podniósł, że informował Urząd Patentowy RP, iż zgłoszony znak [...] ("F.") wykorzystuje w zakresie graficznym jak i przedmiotowym (skopiowany wykaz towarów i usług) w pełni znak [...] ("A.") zgłoszony przez niego z wcześniejszym pierwszeństwem. W ocenie strony organ świadomie naruszył art. 123 p.w.p., skoro w procesie rejestracji przeciwstawia znakowi [...] ("A.") z wcześniejszym pierwszeństwem zarejestrowany przedmiotowy znak nr [...] ("F."), który był zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem.

Jednocześnie strona wywodzi, że powstanie prawa pierwszeństwa jest jedną z podstawowych zasad ochrony własności przemysłowej, o czym stanowi art. 4 Konwencji Paryskiej. Przytaczając przepisy p.w.p. oraz powołując się na Akt Sztokholmski zmieniający Konwencję Paryską o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. skarżący stwierdza, iż Urząd Patentowy nie stosuje przepisów prawa w tym art. 123 p.w.p. Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie z [...] czerwca 2011 r. ( data własna) złożonym do Sądu.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Sądem skarżący załączył do akt sprawy dokumenty potwierdzające wniesienie przez niego podania o rejestrację znaku słowno-graficznego "A." w dniu [...] stycznia 2007 r. za nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej także p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje Urzędu Patentowego RP o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "F." nie naruszają prawa.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że złożenie przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności uzasadnione zostało naruszeniem przez organ przepisu art. 123 p.w.p. Stosownie do ust. 1 art. 123 p.w.p. pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Natomiast w myśl ust. 2 art. 123 p.w.p. zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do Urzędu Patentowego. Przepisy art. 13 ust. 2-9 stosuje się odpowiednio.

We wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący wskazywał na naruszenie art. 123 ust. 1 p.w.p., ponieważ sporny znak "F." zgłoszony przez firmę "F." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z późniejszym pierwszeństwem (w dniu [...] lipca 2008 r.) jest podobny do słowno-graficznego znaku "A." zgłoszonego przez skarżącego z wcześniejszym pierwszeństwem (w dniu [...] stycznia 2007 r.) pod numerem [...].

Mając zatem na względzie powody, dla których skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2009 r. należy podzielić stanowisko organu, iż takie okoliczności mogą być badane przez Urząd Patentowy tylko i wyłącznie w ramach postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego. Trafnie zatem Urząd Patentowy oparł swoje rozstrzygnięcie na treści art. 253 ust. 2 p.w.p. , który mówi, że przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania i stwierdzeniu nieważności nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji mogą być podniesione w sporze o unieważnienie prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Oznacza to, że w postępowaniu spornym dopuszczalne jest podniesienie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego i okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Z treści art. 253 ust. 2 nie wynika, aby ustawodawca wyłączył którąkolwiek z okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych. Wśród ustawowych przyczyn decydujących o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej wymienia się także i te, które odnoszą się do rażącego naruszenia prawa, w tym i prawa materialnego. Wskazując na przesłankę rażącego naruszenia prawa odnoszącą się do przepisów postępowania administracyjnego uznać należy, że chodzi tutaj o przypadki oczywistego niezastosowania lub nieprawidłowego zastosowania zasad ogólnych konkretnego postępowania administracyjnego. Takiej wykładni treści art. 253 ust. 2 p.w.p. dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt II GSK 67/06.

Skoro z akt sprawy wynika, iż skarżący sprecyzował okoliczności powodujące nieważność decyzji i wskazał na art. 123 p.w. p., zarzucając rażące naruszenie zasady pierwszeństwa zgłoszenia, zatem Urząd Patentowy prawidłowo ocenił tę okoliczność jako okoliczność, która może być podniesiona w sporze o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy zgodnie z treścią art. 253 ust. 2 p.w.p. Wbrew zarzutom skargi argument dotyczący rażącego naruszenia art. 123 p.w.p. nie powoduje automatycznie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu prawa ochronnego w trybie przepisów k.p.a. Mamy tu do czynienia z dwoma odmiennymi trybami postępowania - z jednej strony z trybem spornym unieważnienia prawa ochronnego, z drugiej z trybem zwykłym (stwierdzenia nieważności decyzji). Zaznaczyć również należy, że instytucja unieważnienia prawa ochronnego (a tego de facto domaga się skarżący) jakkolwiek tożsama w skutkach nie może być utożsamiana z instytucją stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r. , sygn. akt II GSK 685/01). W konsekwencji nie ma racji skarżący twierdząc, że przesłanki naruszenia art. 123 p.w.p. organ może dokonać także w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Wbrew stanowisku skarżącego Urząd Patentowy RP nie mógł ustosunkować się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii prawa pierwszeństwa przysługującego S. D. z racji zgłoszenia znaku "A." bowiem dokonał by swoistego "przesądu" w kwestii, która winna być roztrząsana w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego.

Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Dlatego też na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.