Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 417/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1,art. 136
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J.N. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. J.N. (uprzednio noszący nazwisko K.) zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie wtórnika prawa jazdy z powodu zmiany danych dotyczących miejsca zamieszkania i nazwiska.

Na podstawie akt ewidencyjnych kierowcy przekazanych powyższemu organowi przez Starostę ustalono, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2008 r. Prokurator Rejonowy zwrócił się do Starosty o skierowanie J.K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z zastrzeżeniami co do stanu zdrowia, powziętymi na skutek treści opinii psychologiczno-psychiatrycznej, zgodnie z którą u badanego rozpoznano szereg objawów psychopatologicznych zaburzających zdolność spostrzegania i wnioskowania oraz zespół urojeniowy.

Ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] Starosta skierował J.K. na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy w związku z zastrzeżeniami mogącymi powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Dnia 11 marca 2009 r. do Starostwa wypłynęła kopia orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], wystawionego przez uprawnionego lekarza Centrum Medycyny Pracy (określanego dalej jako CMP), stwierdzającego istnienie u badanego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. B.

J.K. złożył wniosek o przeprowadzenie ponownego badania w Instytucie Medycyny Pracy (określonego dalej jako IMP), jednakże dwukrotnie nie stawił się na badania w wyznaczonym terminie i procedura odwoławcza została zakończona. W aktach sprawy znajduje się również kopia orzeczenia lekarskiego CMP z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], stwierdzającego brak u J.K. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jak wynika z pisma Starosty z dnia [...] kwietnia 2011 r. (skierowanego do CMP) kserokopię orzeczenia potwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami J.K. złożył do akt sprawy prowadzonej przed Sądem Apelacyjnym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. CMP poinformował, że u J.K. przeprowadzono badanie w dniu [...] marca 2009 r. i w dniu [...] marca 2009 r. otrzymał on orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Do pisma załączono odpis orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2009 r., nr [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Starosta zawiadomił Komendę Powiatową Policji o fakcie funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch orzeczeń lekarskich o sprzecznej treści. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Komenda Powiatowa Policji odmówiła wszczęcia dochodzenia w tej sprawie. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...], który polecił KPP wszczęcie w tej sprawie postępowania przygotowawczego. W toku tego postępowania naczelnik Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego poinformował Prokuraturę Rejonową, że J.K. nigdy nie przedłożył w Starostwie oryginału orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2009 r., stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Kopia tego orzeczenia wpłynęła do Starostwa z Sądu Apelacyjnego.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się oświadczenie J.K. z dnia [...] grudnia 2011 r., u dołu którego widnieje informacja, że do oświadczenia załączony jest oryginał orzeczenia lekarskiego nr [...] oraz notatka służbowa zastępcy naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego z dnia [...] grudnia 2011 r., z treści której wynika, że do korespondencji przesłanej przez J.K. załączona została kopia, a nie oryginał opisanego wyżej orzeczenia lekarskiego.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011r. Prokuratura Rejonowa zawiadomiła Starostwo Powiatowe o umorzeniu dochodzenia w sprawie przerobienia orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez J.K..

Po zmianie nazwiska i adresu zamieszkania J.N. - jak już wspomniano na wstępie - zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie wtórnika prawa jazdy.

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. organ ponownie wystąpił do CMP o potwierdzenie, że wobec J.N. wydane zostało ostateczne orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odpowiedzi CMP poinformowało, że wyżej wymieniony otrzymał w dniu 4 marca 2009 r. orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i że orzeczenie o odmiennej treści nie zostało wydane. Do pisma załączono odpis orzeczenia lekarskiego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] Prezydent Miasta – powołując się na art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. 2015 r., poz. 155 ze zm. – określanej dalej jako u.k.p.) - orzekł o cofnięciu J.N. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy.

Na skutek odwołania wniesionego przez stronę sprawa została rozpatrzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – określanego dalej jako k.p.a.) - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona przez J.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 345/16, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż w sprawie ma zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., którego analiza wskazuje, że w przypadku wydania orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem organ zobligowany jest do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Jednocześnie Sąd zauważył, iż orzeczenie lekarskie stanowiące w niniejszej sprawie podstawę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydane zostało w okresie obowiązywania ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.- określanej dalej jako u.p.r.d.) i w trybie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 133 – określanego dalej jako rozporządzenie MZ z dnia 7 stycznia 2004 r.). Odwołując się do art. § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających si o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949 – określanego dalej jako rozporządzenie MZ dnia 17 lipca 2004 r.), Sąd wskazał, iż postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów, orzeczenia lekarskie wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane. Zatem organy orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z mocy powołanych powyżej przepisów rozporządzenia MZ z 17 lipca 2014 r. zobowiązane były oprzeć swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniach lekarskich wydanych pod rządem przepisów rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r.

Sąd ponadto zaznaczył, iż w rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pozostawała treść orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. W aktach administracyjnych znajdują się dwie różniące się zasadniczo kserokopie tego samego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009r., które zostały poświadczone przez pracownika Urzędu Miasta za zgodność z dokumentem "znajdującym się w tut. urzędzie". W jednym z tych dokumentów stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a w drugim brak takich przeciwskazań.

Organ I instancji w celu wyjaśnienia powyższej rozbieżności zwrócił się jedynie do CMP z pytaniem czy orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydane przez lek. L.M., w którym stwierdzono przeciwwskazania do kierowania pojazdami jest ostateczne oraz czy L.M. wydała orzeczenie lekarskie o braku takich przeciwwskazań. Organ uzyskał informację, że orzeczenie nr [...] z dnia [...] marca 2009r. jest ostateczne (skarżący złożył wniosek o ponowne badanie, ale dwukrotnie się na nie zgłosił) oraz, że dr L.M. nie wydała orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez J.K. (N.).

Mając na uwadze zasady postępowania administracyjnego wynikające z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a także znaczny upływ czasu od wydania orzeczenia, takie wyjaśnienie istnienia dwóch kopii dokumentu o różnej treści, Sąd uznał za niewystarczające, tym bardziej, że z uzasadnienia decyzji nie wynika dlaczego postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień zostało wszczęte po tak długim czasie od momentu wydania spornego orzeczenia lekarskiego.

Sąd wskazał również, iż w aktach sprawy nie ma informacji, że organ próbował dotrzeć do oryginału orzeczenia, który otrzymał skarżący. Nie ma też kopii orzeczenia wysłanej organowi przez CMP. Organ nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, że druk, na którym wydawano sporne orzeczenie jest samokopiujący i istniała możliwość przesunięcia druku. Ponadto z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. wynika, że postępowanie w sprawie sfałszowania dokumentu zostało umorzone, co wskazywałoby na celowość zapoznania się z dokumentami stanowiącymi podstawę takiego orzeczenia. W aktach administracyjnych nie ma też żadnych dokumentów potwierdzających fakt wniesienia przez skarżącego odwołania od przedmiotowego orzeczenia i niestawienia się przez skarżącego na kolejne badania, o które skarżący wnioskował, podczas gdy z ustaleń Sądu wynika, że CMP takimi dokumentami dysponuje.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest stosownych ustaleń w tym zakresie stanowi o naruszeniu art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a., a organ II instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie, tak aby możliwe było jednoznaczne i niebudzące żadnych wątpliwości ustalenie jaka jest treść orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2009 r.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało między innymi, że organ I instancji powinien wyjaśnić rozbieżności pomiędzy treścią poszczególnych egzemplarzy orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., w szczególności poprzez podjęcie próby dotarcia do oryginału orzeczenia.

W dalszym toku postępowania Prezydent Miasta wystąpił do Prokuratury Rejonowej o przesłanie odpisu postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r., sygn. akt [...] o umorzeniu dochodzenia. Z treści przesłanego postanowienia wynika, że podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej J.N. zobowiązał się do przesłania oryginału spornego orzeczenia, ale tego nie uczynił, w związku z tym zarządzono przeszukanie jego mieszkania. Do przeszukania jednak nie doszło, albowiem strona zeznała, że oryginał orzeczenia wysłała pocztą do Starostwa Powiatowego. Okoliczności tej zaprzeczył jednak zastępca naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego. Wobec tego wydano kolejne postanowienie o przeszukaniu mieszkania strony, jednak czynność ta nie doprowadziła do odnalezienia oryginału orzeczenia lekarskiego. Następnie, z uwagi na to, że brak oryginału dokumentu uniemożliwił powołanie dowodu z opinii biegłego z zakresu pismoznawstwa, a jednocześnie nie można wykluczyć, że nastąpiła pomyłka w zakreśleniu właściwej rubryki na orzeczeniu lekarskim, dochodzenie zostało umorzone ze względu na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa.

Ponadto organ wezwał stronę pismem z dnia [...] grudnia 2016r. do przedłożenia oryginału orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2009r. w terminie 7 dni. W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. strona poinformowała organ, że oryginał orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowym został doręczony do Starostwa Powiatowego. Do pisma strona dołączyła kserokopię potwierdzenia doręczenia w dniu 20 grudnia 2011 r. oryginału przedmiotowego orzeczenia. Do powyższego pisma strona dołączyła także kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., w którym A.K. - lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził u J.K. brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,A1,B,B1,T,B+E.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] organ I instancji - powołując się na art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. - ponownie orzekł o cofnięciu J.N. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jednocześnie nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ przede wszystkim wyjaśnił, że kserokopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nie była brana pod uwagę w prowadzonym postępowaniu, gdyż orzeczenie nie zostało wydane przez jednostkę uprawnioną w przedmiotowej sprawie, tj. wojewódzki ośrodek medycyny pracy, ponadto badanie zostało przeprowadzone w kierunku uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami, a nie w związku z zastrzeżeniem co do stanu zdrowia.

W dalszej części organ uznał, iż materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie nie pozostawia żadnych wątpliwości, że J.N. był badany w CMP i otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...], wystawione w dniu [...] marca 2009 r. o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, czego dowodem jest kopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., odpis tego dokumentu oraz treść pism CMP z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz z dnia [...] listopada 2015r. Ponadto organ wskazał, iż dał wiarę informacjom zawartym w przywołanych pismach, że J.N. (K.) był badany w CMP w dniu [...] marca 2009 r. i otrzymał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii oraz że to orzeczenie jest ostateczne, bowiem strona dwukrotnie nie zgłosiła się na badanie lekarskie w trybie odwoławczym w IMP, a także, że dr L.M. nie wydała orzeczenia o braku u wyżej wymienionego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W ocenie organu ewentualne wątpliwości dotyczące treści powyższego orzeczenia rozwiał wydany przez CMP odpis orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., o istnieniu u J.K. przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

Organ dał także wiarę informacji wynikającej z treści notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2011r., sporządzonej przez zastępcę Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego, że w przesyłce otrzymanej od strony nie stwierdzono oryginału orzeczenia lekarskiego nr [...] o zdolności do kierowania pojazdami, którego zawartość strona zadeklarowała w piśmie dnia [...] grudnia 2011 r., a jedynie jego kserokopię. Uznał natomiast za niewiarygodne twierdzenia strony, że otrzymała orzeczenie nr [...] o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, bowiem ta nigdy, przed żadnym organem nie przedstawiła dowodu na poparcie swojej tezy. Kserokopia orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi, którą strona się posługuje nie jest dowodem, który mógłby doprowadzić do obalenia domniemania zgodności z prawdą treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, wydanego przez CMP, tym bardziej, że CMP dwukrotnie potwierdziło wydanie orzeczenia lekarskiego o istnieniu u J.K. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, natomiast nigdy nie potwierdziło wydania orzeczenia o braku u wyżej wymienionego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Za nieprzekonywujące uznał organ twierdzenia strony, że orzeczenie lekarskie nr [...] jest wadliwe, bo doszło do błędu przy wypełnianiu druku samokopiującego. Jeśli bowiem faktycznie doszłoby do takiej sytuacji to CMP (dwukrotnie pytane o przedmiotowe orzeczenie lekarskie) z pewnością poinformowałoby o takim fakcie, a ponadto nie wydałoby odpisu orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zastanawiający jest również - zdaniem organu - fakt, że skoro strona otrzymała orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to dlaczego odwołała się od niego i wniosła o ponowne przeprowadzenie badania. Z treści odwołania z dnia [...] marca 2009 r. jednoznacznie wynika, że orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez lekarza uprawnionego L.M. było niekorzystne dla strony. Powyższe jest kolejnym dowodem na to, że strona otrzymała orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co determinuje konieczność cofnięcia uprawnień posiadanych przez stronę.

W konsekwencji organ I instancji uznał, że została spełniona przesłanka określona w z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. bowiem na podstawie orzeczenia lekarskiego stwierdzono u J.N. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Należało zatem wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Ze względu na interes społeczny - konieczność zagwarantowania bezpieczeństwa w ruchu drogowym – decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. J.N. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania wskazując, że brak oryginału orzeczenia lekarskiego uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy. Odwołujący podtrzymał swoje twierdzenia, iż oryginał orzeczenia został przesłany pocztą do Starostwa Powiatowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], Starosta skierował J.N. na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy w związku z zastrzeżeniami mogącymi powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W tej sytuacji odwołujący był zobowiązany do poddania się badaniom lekarskim, które zostały przeprowadzone w dniu [...] marca 2009 r. przez uprawnionego lekarza CMP. W ich wyniku wystawione zostało w dniu [...] marca 2009r. orzeczenie lekarskie nr [...] o istnieniu u J.N. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Następnie organ wskazał, iż szczegółowy tryb kierowania i przeprowadzania badań lekarskich określa rozporządzenie MZ z dnia 17 lipca 2014 r. Zgodnie z treścią § 10 ust. 1 tego rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 u.k.p., są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Uprawniony lekarz CMP na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (art. 79 ust. 2 u.k.p.). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w § 11 pkt 2 rozporządzenia MZ z dnia 17 lipca 2014 r. Orzeczenie lekarskie wydane przez podmiot odwoławczy jest ostateczne (art. 79 ust. 4-7 u.k.p.).

J.N. złożył wprawdzie wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w § 11 pkt 2 rozporządzenia MZ z dnia 17 lipca 2014 r., jednakże dwukrotnie nie stawił się na te badania. W tej sytuacji orzeczenie wystawione przez lekarza uprawnionego CMP z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], stwierdzające istnienie u odwołującego się przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, obligowało Prezydenta Miasta do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W sprawie powstała wątpliwość co do rzeczywistej treści orzeczenia lekarskiego nr [...], gdyż w toku postępowania odwołujący przedłożył kserokopię tego samego orzeczenia, ale o odmiennej treści. W związku z tymi wątpliwościami zarówno Starosta, jak i Prezydent Miasta zwrócili się do CMP o wskazanie, jaka jest faktyczna treść opisanego wyżej orzeczenia. Z odpowiedzi udzielonych przez powyższą instytucję oraz z przesłanej kopii orzeczenia wynika jednoznacznie, że orzeczeniem nr [...] uprawniony lekarz stwierdził istnienie u J.N. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Kolegium podkreśliło, że organom ścigania w toku dochodzenia nie udało się odszukać oryginału orzeczenia nr [...] i ustalić okoliczności wytworzenia dokumentu, którego kserokopią posługiwał się odwołujący. W jego ocenie twierdzenia odwołującego, iż oryginał tego orzeczenia przesłany został do Starostwa Powiatowego, nie zasługują na wiarygodność, gdyż pracownik Starostwa udokumentował zawartość przesyłki wskazując, że przesłany przez odwołującego dokument stanowi jedynie kserokopię orzeczenia.

W efekcie, pomimo przeprowadzania przeszukania mieszkania J.N., organom ścigania nie udało się odszukać oryginału orzeczenia i nie wiadomo, czy dokument (kserokopia), którym posługiwał się odwołujący powstał w wyniku błędu, czy też został celowo spreparowany.

Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia ze względu na jednoznaczne stanowisko wystawcy orzeczenia, tj. CMP, który dwukrotnie potwierdził jego rzeczywistą treść. W ocenie Kolegium, sprawa niezdolności odwołującego się do kierowania pojazdami nie budzi zatem żadnej wątpliwości.

Ponadto organ wskazał, iż decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., ma charakter decyzji związanej. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez kierowcę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Starosta nie prowadzi żadnych ustaleń co do stanu zdrowia kierowcy, ale w tym zakresie obowiązany jest do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Organy administracji nie zajmują się oceną przesłanek na podstawie których zostało wydane orzeczenie lekarskie, ale mają obowiązek uwzględnić jego treść. Jednocześnie Kolegium poinformowało odwołującego się, że poddanie się przez niego badaniom w wybranym OMP i uzyskanie orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stanowić będzie podstawę do ubiegania się o przywrócenie cofniętych uprawnień (art. 103 ust. 3 u.k.p.).

Na powyższą decyzję J.N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., domagając się jej uchylenia i przywrócenia mu prawa jazdy lub ponownego rozpoznania sprawy i umorzenia postępowania. W skardze podniósł, iż postępowanie w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami toczy się już prawie 10 lat. Ponadto wskazał, iż w niniejszej sprawie to lekarz popełnił błąd przy wypełnianiu samokopiującego druku, doszło do przesunięcia się kopii, na skutek czego powstała kopia orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Wskazał, że oryginał orzeczenia włożył do koperty i wysłał do Starostwa Powiatowego, gdzie oryginał zaginął lub było to celowe działanie urzędników. Wskazał również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie cofnięcia mu prawa jazdy kategorii B.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. działający w imieniu skarżącego profesjonalny pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a. u.k.p., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, kiedy nie istniały przesłanki do jego zastosowania, albowiem:

a) z oryginału dokumentu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2009 r. wynika, że skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami,

b) w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta w dniu [...] stycznia 2017 r. oraz przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] lutego 2017 r. obowiązywały przepisy ustawy, która weszła w życie w dniu 19 stycznia 2013 r., podczas gdy orzeczenie lekarskie pochodzi z [...] marca 2009 r. i podlegało ocenie na podstawie rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r., a ponadto nie stwierdzało przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem;

2) naruszenie przepisów postępowania przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie naruszenie art. 6, 7 i 77 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a przez to wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie przepisów nieobowiązujących w dacie wydania zaświadczenia, oparciu się na kopii orzeczenia i bezpodstawnym przyjęciu, że przedstawiona przez skarżącego kserokopia oryginału jest niewiarygodna; a także naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu na niekorzyść skarżącego, w sytuacji niewyjaśnienia wątpliwości co do treści dokumentu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o:

a. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie,

b. ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r., c. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, iż sprawa dotycząca umorzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami była prowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pod sygn. akt II SA/Po 929/10.

Na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze oraz w dalszych pismach procesowych. Natomiast Sąd przeprowadził dowód z wyroku WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Po 929/10 oraz dokumentów znajdujących się w aktach ewidencyjnych kierowcy J.N..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o cofnięciu skarżącemu J.N. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B.

Podstawę materialnoprawną tych decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W chwili orzekania przez organy w niniejszej sprawie nie obowiązywał już art. 140 ust.1 pkt 1 u.p.r.d. o identycznej treści jak powołany powyżej przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Został on bowiem uchylony przez art. 125 pkt 16 u.k.p. z dniem 19 stycznia 2013 r. Bez znaczenia dla możliwości zastosowania art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. był fakt, iż orzeczenie lekarskie stanowiące w niniejszej sprawie podstawę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydane zostało w okresie obowiązywania u.p.r.d. i w trybie wydanego na jej podstawie rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. Jak bowiem wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 345/16 – którym organy i Sąd był związany w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - określanej dalej jako p.p.s.a.) – zgodnie art. § 14 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MZ z 17 lipca 2014 r., które z dniem 20 lipca 2014 r. zastąpiło rozporządzenie MZ z dnia 7 stycznia 2004 r., postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, przeprowadza się na podstawie dotychczasowych przepisów, orzeczenia lekarskie wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane. Zatem organy orzekające w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z mocy powołanych powyżej przepisów rozporządzenia MZ z 17 lipca 2014 r. zobowiązane były oprzeć swoje rozstrzygnięcia na orzeczeniu lekarskim wydanym pod rządem przepisów rozporządzenia MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. W konsekwencji niezasadnie, z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., organ odwoławczy powoływał się w niniejszej sprawie na rozporządzenie MZ z dnia 14 lipca 2014 r., które nie miało zastosowania. Uchybienie to pozostawało jednak bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie z uwagi na podobieństwo regulacji zawartych w rozporządzeniu MZ z dnia 7 stycznia 2004 r. oraz w rozporządzeniu MZ z dnia 17 lipca 2014 r. w powiązaniu z przepisami u.k.p. dotyczących zasad wydawania orzeczeń w przedmiocie istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz ich zaskarżania. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pozostawała treść orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Organy oparły się bowiem na orzeczeniu stwierdzającym istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami, podczas gdy skarżący twierdził, iż otrzymał oryginalny dokument stwierdzający brak takich przeciwwskazań. Sąd – po uzupełnieniu przez organy postępowania dowodowego i zapoznaniu się z aktami ewidencyjnymi kierowcy, z których pochodziły odpisy dokumentów załączonych do akt - podziela zajęte w tym zakresie stanowisko organów obu instancji, a mianowicie, iż sporne orzeczenia miało taką treść jak w kopii, jaką otrzymało Starosta w dniu 11 marca 2009 r. (k. 9 akt administracyjnych, "oryginał" kopii znajduje się w segregatorze nr 1 akt ewidencyjnych), tj. stwierdzało ono istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami przez skarżącego. Przemawiają za tym następujące argumenty. Przede wszystkim należy wskazać, iż CMP dwukrotnie w pismach z dnia [...] kwietnia 2011 r. i [...] listopada 2015 r. wskazywało, iż skarżący był badany w dniu [...] marca 2009 r. i otrzymał orzeczenie o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii. Jednocześnie stwierdzono w nich, iż dr L.M. nie wydawała skarżącemu orzeczenia o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami. Do tego pierwszego pisma CMP dołączyło nowo sporządzony odpis orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] (k. 20 akt administracyjnych), natomiast do drugiego dołączyło kopię orzeczenia odpowiadającą kopii, którą otrzymało Starostwo w dniu 11 marca 2009 r. (k. 76 akt administracyjnych).

W konsekwencji tak stanowczych i jednoznacznych twierdzeń powyższej instytucji nie sposób dać wiary twierdzeniom skarżącego, iż otrzymał on odmiennej treści orzeczenie zwłaszcza, że posługuje się on jedynie kserokopią tego orzeczenia. Nie bez znaczenia dla oceny wiarygodności skarżącego jest to, iż wbrew zapewnieniom złożonym w toku postępowania przygotowawczego w trakcie przesłuchania z dnia [...] grudnia 2011 r., nie przedłożył oryginału orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r. Prokuraturze Rejonowej, lecz w dniu 15 grudnia 2011 r. z niezrozumiałych powodów wysłał pismo do Starostwa (zamiast do Prokuratury), do którego jak twierdzi załączył oryginał tego orzeczenia, którego w świetle notatki zastępcy Naczelnika Wydziału Komunikacji Starostwa z dnia [...] grudnia 2011 r. nie było, a jedynie kopia. Przy czym notatka ta korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. Nie podważa tego domniemania oświadczenie M.N., jakoby skarżący załączył do pisma oryginał orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r. Nasuwa bowiem wątpliwości składanie przez wyżej wymienioną tego rodzaju oświadczenia zanim jeszcze organ zaprzeczył, aby takie orzeczenie dostał.

Ponadto istnienie oryginału takiej treści jak twierdził skarżący stoi w sprzeczności z podjętymi po jego otrzymaniu działaniami. Są one bowiem kompletnie nielogiczne i pozbawione jakiejkolwiek racjonalności w sytuacji, gdyby istotnie otrzymał on oryginał orzeczenia zawierający stwierdzenie o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami. Otóż skarżący po otrzymaniu orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r. złożył odwołanie od niego, z którego jednoznacznie wynika negatywna treść dla niego, wskazuje w nim bowiem na wadliwość przeprowadzonych badań, wykonanie ich niezgodnie z prawem, pozbawienie go w sposób bezduszny możliwości pracy, podkreślił ponadto, iż jego stan zdrowia jest lepszy niż osób głuchoniemych, po zawałach czy ze stwardnieniem rozsianym oraz zamierza wystąpić przeciwko L.M. z powództwem cywilnym.

Na marginesie należy zauważyć, iż w aktach ewidencyjnych kierowcy (segregator nr 2) znajduje się pozew skierowany do Sądu Okręgowego z sierpnia 2010 r. m.in. przeciwko CMP o zadośćuczynienie za wydanie wadliwego orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r., którego kopię załączył do powyższego pisma procesowego, a jest to kopia w wersji otrzymanej przez Starostwo w dniu 11 marca 2009 r., przy czym nie podnosił w nim, aby istniał oryginał o odmiennej treści. Również w sprawie o sygn. akt II SA/Po 929/10, do której się skarżący odwołuje w skardze oraz w piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r. skarżący nie powoływał się na istnienie oryginału orzeczenia z dnia [...] marca 2011 r. o innej treści niż ta, z którego wynikało istnienie w jego przypadku przeciwskazań do kierowania pojazdami. Kwestionował w nim jedynie prawidłowość zawiadomienia o ponownych badaniach, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia.

Nieprzekonywująco – w ocenie Sądu - brzmią twierdzenia skarżącego, iż w związku z tym, że druk, na którym wydawano sporne orzeczenie jest samokopiujący, istniała możliwość przesunięcia druku, a w konsekwencji na oryginale skreślono słowo "istnienie", natomiast na kopii skreślono słowo "brak". Jeśli bowiem tak istotnie byłoby to przesunięcie nastąpiłoby również w innych częściach kopii zaświadczenia, m.in. krzyżyki postawione w kwadratach przy kategoriach prawach jazdy znalazłyby się poza tymi kwadratami, a tak nie jest, do czego prowadzi porównanie kopii przedstawionej przez skarżącego z kopią jaką dysponował organ. Stąd trafnie organ I instancji nie dał wiary twierdzeniom skarżącego w tym zakresie, wprawdzie z nieco odmienną argumentacją, jednakże prowadzącą do takiego samego skutku, która została zaakceptowana przez organ odwoławczy. Podkreślić należy, iż wobec bezskutecznego wezwania skarżącego do przedłożenia oryginału orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r., jako jedynego jego dysponenta oraz bezskutecznego przeprowadzenia przeszukania mieszkania skarżącego w toku postępowania karnego, organ tym samym wyczerpał wszelkie możliwości dotarcia do oryginału tego dokumentu. Natomiast ocena materiału dowodowego, w kształcie w jakim ostateczne udało się go zgromadzić w zakresie ustalenia treści orzeczenia z dnia [...] marca 2009 r., jest wszechstronna. Odnosi się do całokształtu tego materiału, zawiera porównanie różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności, a rozumowanie, na podstawie którego organ ustalił sporny stan faktyczny co do powyższej kwestii, pozostaje w zgodzie z zasadami poprawnego rozumowania. W konsekwencji ocena ta nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. Nietrafne są również twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu umorzył postępowanie w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. Zaznaczyć bowiem należy, iż w wyroku z dnia 5 maja 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 929/10, wspomniany powyżej sąd jedynie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2010r. nr [...], cofającą skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, którego podstawą było sporne orzeczenie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r.

Jak wynika z akt ewidencyjnych kierowcy, w następstwie tego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję z dnia [...] października 2010 r. Starosty, który nie wydał kolejnej decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W związku bowiem ze zmianą miejsca zamieszkania skarżącego nastąpiła również zmiana właściwości organu i w dniu [...] kwietnia 2015 r. Starosta przekazał akta ewidencyjne kierowcy J.N. Prezydentowi Miasta. Oznacza to, iż nie doszło do wydania ostatecznej decyzji merytorycznie rozstrzygającą powyższą kwestię, ani też nie doszło do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a tym samym nie sposób twierdzić, iż zachodził stan ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji (res iudicata). Zważyć jednak należy, iż powołanie się przez skarżącego na wspomniany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu miało istotne znaczenie z innych powodów niż wskazano w skardze. Pozwoliło bowiem stwierdzić, iż postępowanie toczące się przed Prezydentem Miasta w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdami kat. B, a następnie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, było w rzeczywistości kontynuacją wcześniejszego postępowania, które toczyło się od 2009r. przed Starostą. Stąd wynikało wszczęcie postępowania przed Prezydentem Miasta po tak długim czasie od wydania spornego orzeczenia nr [...], co nie zostało wyjaśnione przez organy w uzasadnieniach decyzji, mimo, iż już poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 345/16 zwracał na to uwagę. Wynikało to z przeniesienia do akt administracyjnych sprawy w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami tylko niektórych dokumentów (w postaci ich odpisów), znajdujących się w aktach ewidencyjnych kierowcy, co spowodowało, iż nie obrazują one całościowego przebiegu postępowania.

Niewątpliwie więc wspomniany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Go 929/10 miał istotne znaczenie z punktu widzenia związania – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w jego uzasadnieniu. Mianowicie Sąd w tej sprawie zwrócił uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając przedmiotową sprawę nie wyjaśniło, czy istotnie orzeczenie lekarskie CMP nr [...] z dnia [...] marca 2009r. jest orzeczeniem ostatecznym. Organ odwoławczy winien był bowiem podjąć czynności zmierzające do wyjaśnienia, czy skarżący poddał się ponownemu badaniu lekarskiemu w IMP oraz czy został on faktycznie powiadomiony o terminie ponownego badania. W celu wyjaśnienia powyższej okoliczności organ ten winien był zwrócić się do IMP z zapytaniem, czy badanie powyższe zostało przeprowadzone oraz czy skarżący został prawidłowo powiadomiony o jego terminie. Wiązało się to z tym, iż skarżący kwestionował w powyższym postępowaniu – o czym mowa była już powyżej - iż został prawidłowo zawiadomiony o terminie ponownych badań. Podkreślić należy, iż również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie II SA/Go 345/16 zwracał uwagę na braki materiału dowodowego wskazując, iż w aktach nie ma żadnych dokumentów potwierdzających fakt niestawienia się przez skarżącego na kolejne badania.

Mając na uwadze powyższe wskazania należało uznać, iż organy nie dokonały wystarczających ustaleń w tym zakresie z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się informacja zawarta w piśmie CMP z dnia [...] listopada 2015r., iż orzeczenie lekarskie nr [...] jest ostateczne, gdyż skarżący złożył wniosek o ponowne badanie w IMP, ale dwukrotnie nie zgłosił się na badania, jednakże tą informację uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 345/16 za niewystarczającą. Ponadto w aktach znajduje się odpis pisma IML z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], iż odsyła dokumentację dotyczącą J.K., ponieważ nie zgłosił się on na badania w terminach [...] maja 2009 r. i [...] czerwca 2009r. Przy czym dołączono jedynie wezwanie do zgłoszenia się na badania w tym pierwszym terminie. Brak jest natomiast wezwania na drugi termin oraz jakiegokolwiek dowodu, iż został on prawidłowo wezwany na oba powyższe terminy badań. Tych dokumentów brak jest również w aktach ewidencyjnych kierowcy. Oznacza to, iż organy wbrew zaleceniom zwartym w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 929/10 nie wyjaśniły czy skarżący został faktycznie powiadomiony o terminie ponownego badania, a tym samym, czy orzeczenie nr 271/2009 jest ostateczne. Wobec powyższego Sąd - na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni stanowisko Sądu oraz uwagi co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku, w szczególności uzupełni postępowanie dowodowe, wykorzystując swe kompetencje wynikające z art. 136 § 1 k.p.a. w zakresie, czy skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie ponownych badań w IML.

Jako, iż skarga została uwzględniona Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasadził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego poniesione przez niego koszty postępowania, które sprowadzają się do: a. wpisu od skargi w kwocie 200 zł ustalonego zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); b. wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalonego zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2015 r., poz. 1804 ze zm.); c. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.