Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 223/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.T. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. - postanawia – przyznać prawo pomocy i zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

Skarżąca wezwana do uiszczenia wpisu w sprawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej opisaną w sentencji niniejszego postanowienia, zwróciła się na formularzu o przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Jako powód podała trudną sytuację materialną i brak jakiegokolwiek majątku. Oświadczyła, że pobiera wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie 1317 zł brutto, mieszka wraz z matką, która z uwagi na stan zdrowia wymaga opieki oraz że przyczynia się do utrzymania domu. Ponadto wychowuje dwoje dzieci

w wieku szkolnym, co wiąże się również z wydatkami.

Wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia o możliwościach finansowych i majątku wyjaśniła, że jej matka pobiera emeryturę, która wynosi 850 zł netto, stałe wydatki na utrzymanie domu to czynsz w wysokości 385 zł miesięcznie, opłaty za gaz- 200 zł i prąd – 280 zł płatne co drugi miesiąc. Skarżąca oświadczyła, że nie korzysta z pomocy instytucji zajmujących się wspieraniem osób jej potrzebujących, nie posiada zobowiązań w postaci kredytów i pożyczek ani wierzytelności, nie posiada rachunku bankowego, nie prowadzi działalności gospodarczej i samodzielnie ponosi całe koszty związane z utrzymaniem dzieci. Przedłożyła także zaświadczenie o wysokości zarobków, zaświadczenie

o dochodach za 2008 r. według PIT-37 i PIT-28 oraz za 2009 r. (PIT-37).

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Rozpoznanie żądania skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych sprowadza się do ustalenia czy w sprawie spełniona jest przesłanka określona w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. czy uiszczenie pełnych kosztów sądowych (składają się na nie opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) albo ich części, skutkowałoby uszczerbkiem koniecznego utrzymania wnioskodawczyni i jej rodziny. Należy podkreślić, że prawo pomocy może być udzielone stronie na której ciąży obowiązek poniesienia kosztów, a zasadność takiego wniosku rozpatrywana jest z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych jakie strona musi ponieść w tym konkretnym postępowaniu sądowym i jej możliwości finansowych. Dlatego na uwadze należy mieć fakt, iż skarżąca wniosła do sądu czternaście skarg w przedmiocie podatku akcyzowego za kolejne okresy rozliczeniowe 2006 i 2007 r. i jest zobligowana do uiszczenia tylko

z tytułu wpisu od tychże skarg łącznie 16.134,00 zł. W kontekście sytuacji materialnej skarżącej, a to z uwagi na niewysokie dochody osiągające wysokość płacy minimalnej w 2010 r. i brak dodatkowego źródła przychodów jak w 2008 r., gdy skarżąca była podatnikiem zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych i zadeklarowała w tym roku - oprócz dochodów w wysokości 10.917,43 zł według PIT-37 - przychód podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w kwocie 21.013,39 zł oraz fakt, że skarżąca ma na wyłącznym utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym, nie ma majątku - obowiązek uiszczenia tak wysokich kosztów sądowych przerasta możliwości finansowe skarżącej, ustalone na podstawie złożonego przez nią oświadczenia i przedłożonych dokumentów.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o przedstawioną sytuację materialną skarżącej, postępowanie wszczęte na skutek wniosków skarżącej wykazało przesłanki przyznania prawa pomocy i tym samym znalazła zastosowanie do sprawy instytucja stanowiąca wyjątek od zasady odpłatności wymiaru sprawiedliwości, obowiązująca w procedurach sądowych, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Na tej podstawie orzeczono jak w sentencji.