Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 689/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 4, art. art. 49 par. 1, art. 252 par. 2, art. 257
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 24 czerwca 2015 r.; sygn. akt I SA/Kr 1337/11 o pozostawieniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania w sprawie ze skarg P. sp. z o.o. w J. i W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2011 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1337/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. działając na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) pozostawił bez rozpoznania wniosek W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że W. G. w piśmie z 28 stycznia 2015 r. zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawach I SA/Kr 1337/11 - I SA/Kr 1348/11.

Zarządzeniem z 30 stycznia 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wezwał skarżącego do podpisania wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało stronie 18 lutego 2015 r. Nałożony obowiązek nie został przez stronę skarżącą w zakreślonym terminie zrealizowany.

Postanowieniem z 27 marca 2015 r. Referendarz sądowy WSA w K. pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Rozpoznając sprzeciw od powyższego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że przedmiotem rozstrzygnięcia był wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego braki nie zostały pomimo stosownego wezwania uzupełnione. Pomimo doręczenia skarżącemu wezwania do podpisania formularza wniosku w terminie 7 dni, Wiesław Gaweł nie zastosował się do jego treści. W konsekwencji w aktach sprawy pozostaje urzędowy formularz, który nie zawiera danych skarżącego/wnioskodawcy.

W. G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia w całości i przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia o kosztów sądowych

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 ppsa).

Niezachowanie określonego w tym przepisie wymogu jest brakiem formalnym, którego nieuzupełnienie w zakreślonym terminie obliguje Sąd do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 ppsa.

W sprawie, skarżący został wezwany do złożenia podpisu na wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego na urzędowym formularzu. W zakreślonym terminie braki wniosku nie zostały uzupełnione, wobec czego zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania odpowiada prawu.

Podkreślić należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 ppsa.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 orzekł, jak w sentencji postanowienia.