Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 441/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 920/13 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 920/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę T. S.A. w S. (poprzednio: Z. S.A. w S.) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy przedstawiają się następująco.

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], Starosta S. udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], Wojewoda [...] uchylił tą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na nieprawidłowości w projekcie budowlanym i konieczność uzupełnienia braków w materiale dowodowym.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], Starosta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "budowa budynku handlowego (skład materiałów budowlanych z zewnętrzną kotłownią i małą gastronomią) oraz miejsc postojowych, zjazdu publicznego na drogę powiatową, zbiornika na nieczystości ciekłe z przyłączem kanalizacyjnym, przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem wody do podziemnego zbiornika na wodę, budowa śmietnika oraz rozbiórka oświetlenia wraz z instalacją elektryczną, wodociągową na działkach ewid. nr [...] (droga powiatowa) – obręb O.".

Od powyższej decyzji odwołały się Z. S.A., podnosząc, że planowana inwestycja położona jest na terenie działek znajdujących się w strefie rozrzutu odłamków skalnych z funkcjonującego w odległości 150 m kamieniołomu. Kamieniołom funkcjonuje w oparciu o wydaną koncesję na wydobycie kopaliny. Dlatego planowana inwestycja musi być dostosowana do sposobu jego funkcjonowania. Wynika to z tego, że funkcjonowanie zakładu może zagrażać bezpieczeństwu życia, zdrowia i mienia na terenie przedmiotowej inwestycji. Stąd skarżąca Spółka wywodzi naruszenie jej uzasadnionego interesu prawnego (art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9 Prawa budowlanego).

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że o sposobie zagospodarowania terenu inwestycji i pobliskiego kamieniołomu decydują postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. Nr [...] z [...] lutego 2004 r., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Gminy w J. z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. dla terenów oznaczonych symbolami TUI i TU. Natomiast wszelkie działanie przedsiębiorcy górniczego powinno odbywać się z przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, tak by nie ograniczyć swobodnego zagospodarowania terenu przez inwestora, zgodnie z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O.. Organ nie uwzględnił również zarzutów dotyczących: zagrożenia rozrzutem odłamków; informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na etapie prowadzenia robót budowlanych przy przedmiotowej inwestycji; nieuwzględnienia zapisów miejscowego planu dotyczącego terenu górniczego; w zakresie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji – plan miejscowy został bowiem uzgodniony przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K.; ingerencji przez Starostę w postanowienia planu. Wskazał, że inwestor przedstawił wszystkie wymagane prawem dokumenty celem uzyskania pozwolenia na budowę, a przedstawiony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego i wymogami ochrony środowiska.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. S.A. w S., zarzucając naruszenie art. 10, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania jej skargi na uchwałę Rady Gminy J. Nr [...] z [...] lutego 2004 r. w sprawie planu miejscowego.

Na rozprawie Sąd postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 920/13, oddalając skargę wskazał, że skarżący miał możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie (art. 10 § 1 K.p.a.). Sąd ocenił, że podnoszone w skardze kwestie, czy kamieniołom Osielec jest kamieniołomem czynnym, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Ponadto organy uczyniły zadość obowiązującym przepisom, badając wszelkie aspekty niniejszej sprawy, w tym szczegółowo analizując kwestie podnoszone przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym, w tym zawarte w odwołaniu (art. 10, art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz w przepisach wykonawczych do ustawy). Planowana inwestycja zgodna jest bowiem z miejscowym planem. Organy architektoniczno-budowlane nie są natomiast powołane do oceny prawidłowości przeprowadzenia procedury planistycznej, co więcej są związane ustaleniami planu. Tylko skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego konkretnych postanowień planu może doprowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał plan, a przedstawiony projekt był zgodny z jego ustaleniami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopiero wyrokiem z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 781/13, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy w J. z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sołectwa O., lecz wyrok ten nie jest prawomocny. Zatem plan miejscowy nadal obowiązuje (wyrokiem z 17 lipca 2015 r. o sygn. akt II OSK 3046/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok o sygn. akt II SA/Kr 781/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji). Ponadto w związku z postępowaniem toczącym się w sprawie skargi na ww. miejscowy plan nie było podstaw do zawieszenia postępowania. Nadto art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wprowadza obowiązku zawieszenia, lecz pozostawia sądowi możliwość własnej oceny przesłanki zależności rozstrzygnięcia od wyniku innego toczącego się postępowania, co Sąd miał na uwadze. Za niezasadny Sąd uznał zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, tj. w zakresie zapewnienia przez inwestora bezpieczeństwa użytkowania obiektu, a zwłaszcza w zakresie ochrony interesów osób trzecich, tj. skarżącego. Co do zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania organy zbadały projekt i obszernie wykazały spełnienie norm w tym zakresie. Obowiązek odszkodowawczy zakładu górniczego jaki wynika z ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie może prowadzić do odmowy wydawania innym inwestorom decyzji o pozwoleniu na budowę. Aby zatem dokonać oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, trzeba w pierwszej kolejności ustalić czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Natomiast o naruszeniu interesu osób trzecich decyduje dopiero okoliczność czy naruszone zostały w tym względzie konkretne przepisy, gdyż ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Wbrew sugestiom skarżącego nie wskazał on żadnych przepisów, z których takie ograniczenie miałoby wynikać. Podnoszone regulacje zarówno ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, a także rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego nie zawierają takich norm. Przepisy te nakładają bowiem obowiązki na przedsiębiorstwo górnicze celem zapewnienia bezpieczeństwa zarówno wewnątrz tego zakładu jak i względem osób trzecich i terenów sąsiednich. Brak podstaw do wykładni zmierzającej do uznania, że regulacje te mają ograniczać prawa zabudowy dla inwestorów na terenach sąsiednich względem zakładu, jeśli planowana zabudowa jest zgodna z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz spełnia wymogi techniczne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła T. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 10 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I Instancji, że Wojewoda [...] przez zaniechanie powiadomienia skarżącej Spółki o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, podczas gdy całokształt materiału dowodowego ocenionego zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego powinien prowadzić do wniosku, że organ odwoławczy (Wojewoda [...]) poprzez prowadzenie postępowania wyjaśniającego (o czym sam zawiadomił skarżącą w piśmie z dnia 4 marca 2013 r.), poprzez dopuszczenie dowodu z pisma inwestora z dnia 9 stycznia 2013 r. i oparcie swojego rozstrzygnięcia na stańowiskulam zawartym (strona 9 decyzji organu odwoławczego z dnia 7 maja 2013 r.) i w konsekwencji poprzez niezawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przez wydaniem decyzji – naruszył przepis art. 10 § 1 K.p.a., które to naruszenie powinno skutkować uchyleniem przez Sąd I Instancji zaskarżonej decyzji;

- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania, podjęte na podstawie dowolnej oceny dokonanej przez Sąd I Instancji, że interes Państwa w popieraniu budownictwa jako siły napędowej gospodarki, która warunkuje rozwój gospodarczy nie uzasadnia ingerencji Sądu w rozpoczęty proces inwestycyjny w tak drastyczny sposób, jak uzależnianie wydania wyroku w niniejszej sprawie od wyroku w zakresie planu miejscowego i w konsekwencji zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, podczas gdy całokształt materiału dowodowego i okoliczności faktycznych ocenionych zgodnie z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz prawidłowego rozumowania powinien prowadzić do wniosku, że w niniejszej sprawie interes Państwa rozumiany jako możliwość działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin (która to działalność w większy sposób przyczynia się do rozwoju gospodarczego Kraju), a także interes Państwa rozumiany jako nie płacenie odszkodowań za szkody wyrządzone uchwalaniem prawa z rażącym naruszeniem przepisów (w kontekście sytuacji, gdy już wyrokiem I instancji orzeczono nieważność uchwały w sprawie ustalenia planu miejscowego), a także interes samego Inwestora – przemawiają za zawieszeniem niniejszego postępowania. Powyższe miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem gdyby Sąd I Instancji dokonał prawidłowej (a nie dowolnej) oceny i wyważenia uznałby za celowe zawieszenie niniejszego postępowania do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 781/13;

- art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez uznanie, że skoro przepis art. 125 p.p.s.a. nie wprowadza obowiązku zawieszenia lecz pozostawia Sądowi ocenę przesłanki zależności rozstrzygnięcia od wyniku innego toczącego się postępowania, to można oprzeć tę ocenę na dowolnych ustaleniach, podczas gdy prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne powinny prowadzić do wniosku, że zasadnym jest zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 781/13;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Wojewodę [...] w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na uznaniu przez Sąd I Instancji, że organ orzekający w niniejszej sprawie wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, jak również uznaniu przez Sąd braku wpływu na wynik sprawy okoliczności, że kamieniołom O. jest kamieniołomem czynnym. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby Sąd prawidłowo zbadał działania organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym – dostrzegłby, że uchybienia w zakresie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (pominięcie w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] faktu, że kamieniołom Osielec jest kamieniołomem czynnym, i że prowadzone jest tam wydotycie) są na tyle istotne, że uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji (szczególnie, że w dacie wydawania przez Sąd I Instancji wyroku w niniejszej sprawie – wiadomym było, że została stwierdzona nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) przez ich błędną wykładnię polegającą na:

- przyjęciu przez Sąd I instancji, że wystarczającym jest w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania, zbadanie przez organy projektu i wykazanie spełnienia norm, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę całokształtu stanu sprawy i w tym przypadku uwzględnienia w szczególności okoliczności, że kamieniołom O. jest "czynny" i prowadzone jest w nim wydobycie;

- przyjęciu przez Sąd I instancji, że jeżeli planowana zabudowa jest zgodna z przeznaczeniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz spełnia wymogi techniczne, to nie powoduje to naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu obliguje Sąd do wzięcia pod uwagę okoliczności, która to niezasadnie nie została uwzględniona w aktualnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, tj. okoliczności, że kamieniołom O. jest "czynny" i prowadzone jest w nim wydobycie, tym bardziej, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2013 r. została stwierdzona nieważność w całości uchwały Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Sołectwa O. Rady Gminy (wyrok nieprawomocny).

Postanowieniem z dnia 4 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Skarga kasacyjna w zasadzie dotyczy istoty prawa własności i związanego z nim prawa do zabudowy. Zasadniczo prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Może podlegać licznym ograniczeniom, co wynika nie tylko z treści art. 140 K.c., lecz także z Konstytucji RP (art. 31 ust. 1, art. 64). Z treści wskazanych powyżej przepisów wynika, że ograniczenia prawa własności muszą wypływać z konkretnych norm prawnych, a nie jak tego domaga się strona skarżąca kasacyjnie z istniejącego stanu faktycznego sprawy (np. czynnego kamieniołomu). W dniu wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie istniały takie normy prawne, które wprost nie pozwalałyby na zagospodarowanie działek inwestora zgodnie z wnioskiem o pozwoleniu na budowę. Ani z przepisów ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, ani z przepisów wykonawczych do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 kwietnia 2003 r. w sprawie przechowywania i używania środków strzałowych i sprzętu strzałowego, nie wynikają żadne ograniczenia w prawie do zabudowy dla inwestora planującego zagospodarowanie nieruchomości w pobliżu kamieniołomu. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo ocenił istniejący stan prawny. Także przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadzają w tym zakresie żadnych ograniczeń prawnych. W zakresie bezpieczeństwa to na podmioty prowadzące działalność górniczą przepisy nakładają określone obowiązki, a nie na właścicieli sąsiednich nieruchomości. Jeżeli bowiem sąsiednia cudza nieruchomość lub jej część jest niezbędna do wykonywania działalności regulowanej ustawą, przedsiębiorca może żądać umożliwienia korzystania z tej nieruchomości lub jej części przez czas oznaczony, za wynagrodzeniem (art. 18 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze). Obowiązujące prawo przyznaje zatem podmiotom wykonującym działalność górniczą określone prawa, które mogą prowadzić do ograniczenia w korzystaniu z sąsiedniej nieruchomości, ale za określonym wynagrodzeniem. O możliwości skorzystania z tego prawa decyduje jednak podmiot wykonujący działalność górniczą, który powinien przewidzieć skalę prowadzonej działalności, a więc i określone potrzeby celem zapewnienia normalnego funkcjonowania zakładu górniczego. W niniejszej sprawie T. S.A. nie wykazała aby uzyskała prawo do korzystania z sąsiedniej nieruchomości celem zapewnienia niezbędnego wykonywania działalności górniczej; zaś inwestor uzyskał pozwolenie na budowę inwestycji, która jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika z tego, że wydanie pozwolenia na budowę nie narusza art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Artykuł 5 ust. 1 odnosi się bowiem do zapewnienia wybudowania obiektu budowanego ogólnie rzecz biorąc zgodnie z szeroko pojętą "sztuką budowlaną"; zaś o uwzględnieniu uzasadnionych interesów osób trzecich można by mówić gdyby przedmiotowa inwestycja uniemożliwiała lub zakłóca normalne funkcjonowanie pobliskiego kamieniołomu. Z uwagi na treść art. 18 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze to jednak od odpowiednich kroków prawnych przedsiębiorcy wykonującego działalność górniczą zależy czy w odpowiedni sposób zadbał o wykonywanie swojej działalności. Jeżeli przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem i uzyskanymi konkretnymi uprawnieniami przedsiębiorcy do cudzego gruntu, to nie można w tym zakresie stwierdzić, że doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich, skoro dotychczasowa działalność kamieniołomu nie wymagała zastosowania w stosunku do działki inwestora roszczenia z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, z uwagi na potencjalną możliwość opadu na działkę inwestora odłamków poodstrzałowych. Dlatego zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała konkretnych przepisów prawa materialnego, z których wynikałoby naruszenie jej interesu prawnego, czy też konieczność jego ochrony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla sąsiedniej nieruchomości. Oczywiście nie chodzi o wykazywanie jakiegoś interesu Państwa w popieraniu budownictwa, lecz istnienie prawa do zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i obowiązywanie zasady wolności budowlanej (art. 4 Prawa budowlanego), które mogą doznawać ograniczeniom, ale tylko na podstawie obowiązujących przepisów prawa. To są konsekwencje obowiązywania ustawy – Prawo budowlane, które próbował uzasadnić aksjologicznie Sąd. W związku z funkcjonującym w sąsiedztwie kamieniołomem nie istnieją jednak ograniczenia w zabudowie przedmiotowej nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę.

Jak już wyżej wskazano, czego strona skarżąca nie kwestionuje, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. bada zaś legalność decyzji administracyjnej. To z kolei determinuje zakres takiej kontroli, tj. badania zgodności z prawem decyzji administracyjnej na datę jej wydania. Dla sformułowania takiej oceny nie ma wpływu postępowanie sądowoadministracyjnego dotyczące legalności ww. planu miejscowego. Ponadto w dacie wydania zaskarżonego wyroku nie istniało takie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Co prawda, w dniu 25 września 2013 r., a więc przed wydaniem zaskarżonego wyroku, zapadł wyrok o sygn. akt II SA/Kr 781/13, stwierdzający nieważność ww. planu miejscowego w całości, jednak wyrok ten nie stał się prawomocny, a w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II OSK 3046/13 wyrok ten uchylił. Wynika z tego, że pomiędzy przedmiotowym postępowaniem, a postępowaniem dotyczącym legalności planu miejscowego nie zaistniał taki związek, który dawałby podstawę do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie nie istnieją takie okoliczności, które nie zostały wyjaśnione. Z przedstawionego przez Sąd stanu faktycznego sprawy wynika, że mamy do czynienia z czynnym kamieniołomem. A zatem Sąd dostrzegł tę okoliczność, oceniając jednocześnie, że nie ma ona wpływu na wynik sprawy. Nie istnieją bowiem z mocy prawa ograniczenia w prawie do zabudowy sąsiedniej nieruchomości w związku z funkcjonowaniem kamieniołomu. Co więcej, obowiązujące przepisy umożliwiają zagospodarowanie terenu potencjalnie górniczego, ale w taki sposób, który nie będzie w przyszłości zakłócał wydobycia kopaliny (art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ponadto w zakresie procesu planowania przestrzennego dotyczącego terenu górniczego obowiązują dodatkowe wymagania z art. 104 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. To z ich uwzględnieniem w procesie planowania przestrzennego należy wiązać ewentualne ograniczenia w korzystaniu z sąsiednich nieruchomości. W dalszym ciągu nie są to ograniczenia z mocy prawa, a uprawniony do ich konkretyzacji jest właściwy organ gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oceny tej nie zmienia to, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z czynnym kamieniołomem. Plan miejscowy nie zawiera w zakresie jego funkcjonowania żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie zawiera także usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. Sformułowanie takiego zarzutu wymaga wykazania, że to naruszenia miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie wystarczy wskazać, że organ nie informował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, w tym pismem inwestora. Wymaga to przedstawienia argumentacji wykazującej, że istnieją w sprawie takie okoliczności faktyczne i prawne sprawy, które mogą decydować o innym wyniku sprawy. Za taką okoliczność nie można uznać tego, że przedmiotowy kamieniołom jest czynny. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy ze względów wskazanych w powyżej przedstawionym wywodzie. Nie wystarczy powołanie się na obowiązywanie zasad postępowania administracyjnego, ponieważ nie w każdej sprawie ich naruszenie czyni wadliwym rozstrzygnięcie organu. Stąd konieczność wykazania wpływu takiej wady na rozstrzygnięcie.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.