Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1279/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 74 ust 1 i 2, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Małgorzata Ciach po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 1057/14 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach; 2. zasądza od G. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 1057/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz G. M. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] G. M. z siedzibą w M. kwotę 400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] października 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 .p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, lit. r, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 16 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 31e ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), po rozpatrzeniu odwołania G. M. ( dalej skarżąca) , utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu. Naruszenie ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach [...].02.2014r. - [...].03.2014r., a zostało ono stwierdzone w protokole kontroli nr [...].

Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do powyższej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.), zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970r., Dz. U. z 1999r., Nr 94, poz. 1086 i 1087 ze zm.) oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz. 874 ze zm.).

W okresie objętym kontrolą skarżąca wykonywała krajowy transport drogowy osób w ramach linii regularnych poniżej 50 km. Przedsiębiorca legitymuje się licencją na wykonywanie krajowego transportowego osób. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio czterech kierowców wykonywało transport drogowy na podstawie art. 92a ust 3 ustawy o transporcie drogowym.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy omówił treść przepisów stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji oraz stwierdził, że okazane podczas kontroli rozkłady czasu pracy 5 kierowców nie zostały podpisane przez pracodawcę i harmonogramy zostały przedstawione po kontroli. Organ I instancji badał harmonogramy przedłożone i wypełnione ręcznie, które nie zawierały wszystkich elementów. Organ II instancji nadmienił, że za wypełnienie przez przedsiębiorcę w czasie kontroli w przedsiębiorstwie obowiązku okazania harmonogramów czasu pracy kierowców należy uznać taką sytuację, gdy przedsiębiorca przedkłada inspektorom ITD stosowne dokumenty w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Okazanie przez przedsiębiorcę w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów, w szczególności w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie, nie można uznać za realizację obowiązku w omawianym zakresie. Dokumentacja stwierdzająca powyższy fakt bowiem powinna znajdować się w siedzibie przedsiębiorstwa i być okazywana w każdym czasie i na każde żądanie kontrolujących inspektorów. Takie harmonogramy ustala się co najmniej na okres jednego miesiąca. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca w art. 31e ustawy o czasie pracy kierowców, wskazał, że przedsiębiorca ma obowiązek sporządzać rozkład jazdy. Harmonogram zaś stanowi swego rodzaju informację zawartą w rozkładzie jazdy, z której ma wynikać przebieg okresów aktywności kierowcy. Rozkład ten ma zawierać następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne. Tak sporządzony rozkład czasu pracy kierowcy powinien być podpisany przez pracodawcę lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje przewozy.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, przedłożone przez stronę w dniu 18 marca 2014r., rozkłady czasu pracy kierowców, nie mogą zostać uwzględnione przez organ, gdyż nie zostały opatrzone podpisem pracodawcy.

Organ odwoławczy analizując niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym, zaś zarzuty odwołania uznał za niezasadne. Podkreślił, że przedsiębiorca powinien wykonując przewozy na liniach regularnych do 50 km, sporządzać rozkłady czasu pracy kierowców tak aby spełniały one wymogi zawarte w art. 31e ustawy o czasie pracy kierowców.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła G. M., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę aczkolwiek nie podzielił wszystkich jej zarzutów.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd I instancji stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Analizując ustalenia dokonane przez organ odwoławczy na stronie 4 – 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Sąd I instancji przytoczył treść tej części uzasadnienia decyzji i wskazał, że strona skarżąca przedstawiła podczas kontroli rozkłady czasu pracy kierowców, które zawierały:

1. imię i nazwisko kierowcy ;

2. miejsce bazy pojazdu który kierowca ma prowadzić;

3. ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji (godzinę rozpoczęcia i zakończenia, okres prowadzenia pojazdu, inną pracę, okres pozostawania w dyspozycji);

4. dni pracy (P), dni wolne (W).

Według organu okazane podczas kontroli rozkłady czasu pracy 5 kierowców nie zostały podpisane przez pracodawcę.

Sąd I instancji stwierdził , że zgodnie z art. 16 ust 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Przedsiębiorstwa transportowe sporządzają rozkład jazdy oraz plan pracy zawierające w odniesieniu do każdego kierowcy nazwisko, miejsce bazy pojazdu oraz ustalony z góry harmonogram różnych okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności. Każdy kierowca przydzielony do wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, posiada wyciąg z planu pracy i kopię rozkładu jazdy.

Plan pracy:

a) zawiera wszystkie dane wyszczególnione w ust. 2, co najmniej dla okresu obejmującego ostatnie 28 dni; dane te muszą być aktualizowane w regularnych odstępach czasu, nie rzadziej niż raz na miesiąc;

b) jest podpisany przez kierownika przedsiębiorstwa transportowego lub osobę upoważnioną do reprezentowania go;

c) jest przechowywany przez przedsiębiorstwo transportowe przez rok po upływie objętego nim okresu. Przedsiębiorstwo transportowe doręcza wyciągi z planu pracy zainteresowanym kierowcom na ich żądanie; oraz

d) jest okazywany i przekazywany na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Sąd I instancji zauważył, że stosownie do art. 31e ustawy o czasie pracy kierowców rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca. Rozkład czasu pracy zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne. Rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje przewozy. Konsekwencją powyższego jest lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu, karą pieniężną w wysokości 2000 zł.

W ocenie Sądu I instancji, wbrew stanowisku organu odwoławczego, takie brzmienie art. 92a ust. 1 u.t.d., lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy wskazuje, że ustawodawca sankcjonuje jedynie brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdów. Tym samym brak podpisu pracodawcy na rozkładach czasu pracy kierowców nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zdaniem Sądu I instancji przepisy o nakładaniu kar, także administracyjnych, muszą być interpretowane ściśle i w świetle zasady praworządności zawartej w art. 2 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Skoro ustawodawca w art. 92a ust. 1 u.t.d., lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy ustanowił kary pieniężne za brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu, a nie za brak podpisu pracodawcy na rozkładzie czasu pracy kierowcy, to rozszerzająca interpretacja tego przepisu jest nieuprawniona.

Według Sądu I instancji skoro organ odwoławczy ustalił, że skarżąca przedstawiła podczas kontroli rozkłady czasu pracy kierowców, które zawierały m.in. ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji (godzinę rozpoczęcia i zakończenia, okres prowadzenia pojazdu, inną pracę, okres pozostawania w dyspozycji), zatem nałożenie na stronę skarżącą określonej w decyzji kary pieniężnej stanowi naruszenie prawa materialnego, które skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucając;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 74 ust. 1 i ust: 2, art. 92a ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn. - Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., zwanej dalej także u.t.d., w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz art. 77 ust. 2 i ust. 6, art. 83 ust. 1 i art. 83a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. - Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), art. 16 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006) oraz art. 31e ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t. jedn. Dz. U. z 2013 r. , poz. 567) poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ winien uznać i rozpatrzeć dowody przedłożone w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa, jako dowody zgromadzone po upływie terminów kontroli zakończonej sporządzeniem protokołu z dnia 14 marca 2014 r., wobec przedłożenia rozkładów czasu pracy kierowców (bez wymaganego podpisu pracodawcy) przez skarżącego wraz z pismem z dnia 18 marca 2014 r. (rozkład czasu pracy za miesiąc listopad, grudzień 2013 r. i styczeń 2014 r. kierowcy E. K., M. P., A. K., S. O. oraz M. M.) i jako dokumenty przedłożone przez skarżącego już po kontroli, nie stanowiły realizacji obowiązku okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu i nie mogły także stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, natomiast przedłożone dnia 4 marca 2014 r. rozkłady czasu pracy ww. kierowców za wyżej wskazany okres nie zawierały podstawowych elementów wymaganych dla harmonogramu w postaci okresów pracy kierowcy obejmujących: okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw oraz pozostawania w okresie dyspozycyjności, co dodatkowo znajduje odzwierciedlenie w protokole kontroli Państwowej Inspekcji Pracy nr 05175-5315-K002-Pt/14 z 31.01.2014 r., gdzie na stronie 4 (Vide: karta 129 akt sprawy) stwierdzono: "Nie okazano indywidualnych rozkładów czasu pracy poszczególnych kierowców zatrudnionych przy regularnym przewozie osób w rozumieniu art. 31e ustawy o czasie pracy kierowców.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a pod uwagę bierze z urzędu jedynie nieważność postępowania - z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wystąpienia których w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zatem w granicach związania granicami skargi kasacyjnej.

Związanie skargą kasacyjną oznacza natomiast, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Przedmiotem oceny Sądu mogą być więc jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną uzasadniają wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Rozpoznawana skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego podnosi zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że zarzuty skargi kasacyjnej, aby były skuteczne, muszą odnosić się do tych przepisów prawa, które legły u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w skarżonym wyroku sądu I instancji, bowiem skarga kasacyjna jest skierowana przeciwko wyrokowi sądowemu, a jedynie pośrednio przeciwko rozstrzygnięciom administracyjnym, które podlegały kontroli sądowej.

Po drugie, przypomnienia wymaga, że w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku wyłącznie z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa materialnego, to rozpatrzenie takich zarzutów nie może pomijać stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Zwłaszcza, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy określonej w pkt 2 art. 174 p.p.s.a. Tym samym, ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś, na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy ( wyrok NSA z 14 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1868/14).

W sprawie niniejszej skarżący kasacyjnie Główny Inspektor Transportu Drogowego zarzucił błędną wykładnię przepisów prawa wymienionych w petium skargi kasacyjnej dokonaną przez Sąd I instancji a sprowadzającą się do mylnego przyjęcia, że organ winien rozpatrzeć dowody przedłożone przez stronę w toku kontroli. Zdaniem kasatora przedłożone w dniu [...] marca 2014 r. (w toku kontroli) rozkłady jazdy czasu pracy kierowców nie zawierały podstawowych elementów wymaganych dla harmonogramu, w szczególności okresów prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw oraz pozostawania w okresie dyspozycyjności.

Sąd I instancji uwzględniając skargę przyjął, że w jego ocenie brak podpisu pracodawcy na rozkładach czasu pracy kierowców nie stanowi podstawy do nałożenia kary pieniężnej określonej w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. W myśl tego przepisu kara 2000 zł jest wymierzana za brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu.

Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w toku kontroli badał doręczone przez G. M. dokumenty nazwane rozkładem czasu pracy kierowców, które nie zawierały ww. wymaganych elementów (były to w istocie ręczne zapiski). Ponadto w toku kontroli przedsiębiorcy prowadzonej na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w dniach od 27 lutego do 14 marca 2014 r. strona kontrolowana pomimo dwukrotnego wezwania nie przedstawiła zgodnych z art. 31e ust. 1, 2 i 3 ustawy o czasie pracy kierowców harmonogramów okresów pracy kierowców. Dopiero po zakończeniu kontroli [...] marca 2014 r. G. M. przedstawiła rozkłady czasów pracy kierowców jednakże bez podpisu pracodawcy.

Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji całkowicie pominął tak w części historycznej , jak i w swoich rozważaniach prawnych kwestię, że kara pieniężna została nałożona na stronę za brak przedstawienia w czasie kontroli konkretnych dokumentów, a mianowicie harmonogramu (lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.), nie zaś za brak podpisu na tych dokumentach (harmonogramach). Wynika to wyraźnie z decyzji organu I instancji. Ponadto Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję organu II instancji skoncentrował się na treści uzasadnienia tej decyzji na stronie 4 i 5 , pomijając inne jego fragmenty, gdzie organ odwoławczy wyraźnie wskazał, że harmonogramy te zostały przedstawione po kontroli.

W tym stanie rzeczy muszą być uznane za usprawiedliwione zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego polegającego - tak jak to zostało zrozumiane przez skarżącego kasacyjnie - na dopuszczeniu przez Sąd I instancji możliwości uzupełniania harmonogramów czasu pracy kierowców po terminie kontroli.

Mając na uwadze powyższe rozważania należało uznać, że Sąd I instancji nie dokonał poprawnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie przez Sąd I instancji skargi niewątpliwie musi się wiązać z dokonaniem oceny stosowanych przepisów w postępowaniu przed organami. Ta ocena w rozpoznawanej sprawie jest wadliwa bowiem przyjmuje, że w tym postępowaniu doszło do naruszeń prawa materialnego, z czym w świetle powyższej argumentacji nie sposób się zgodzić.

Ponownie rozpoznając sprawę w jej całokształcie Sąd I instancji weźmie pod uwagę poczynione wyżej wywody, a w szczególności powinien poddać analizie całość materiału dowodowego zebranego w sprawie, a nie tylko ograniczać się do oceny fragmentów decyzji organu II instancji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.