Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 615/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...) Wojewoda (...), działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jedn. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy Al. (...) w W. od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...) wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających instalacji siatki z nadrukiem reklamowym na frontowej elewacji budynku mieszkaniowego wielorodzinnego (o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 22,80 x 13,40 m), zlokalizowanego na działce ew. nr (...) z obrębu (...), przy Al. (...) w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że inwestor – A. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w W. w dniu (...) marca 2011 r. wniósł zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających instalacji siatki z nadrukiem reklamowym o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 22,80 m x 13,40 m, na frontowej elewacji budynku mieszkaniowego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce ew. nr (...) z obrębu (...), przy Al. (...) w W.

Prezydent (...) decyzją z dnia (...) marca 2011 r., Nr (...), na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, w zw. z §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r., w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Organ I instancji w uzasadnieniu powyższej decyzji wskazał, iż objęty zgłoszeniem nośnik reklamowy będzie przesłaniał okna lokali mieszkalnych przedmiotowego budynku wielorodzinnego.

Od ww. decyzji Prezydenta (...) odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy Al. (...) w W., zarzucając naruszenie §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 11 kpa, art. 77 kpa i art. 107 kpa.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda (...) wskazał, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem przewiduje realizację robót budowlanych polegających na instalacji siatki z nadrukiem reklamowym o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 22,80 m x 13,40 m, na frontowej elewacji budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. Wskazał, że z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż projektowana inwestycja jest niezgodna z warunkami określonymi w §14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, albowiem projektowany nośnik reklamowy ograniczenie oświetlenie dzienne mieszkań zlokalizowanych w przedmiotowym budynku mieszkaniowym wielorodzinnym.

Ponadto organ odwoławczy nie podzielił zarzutów dotyczących obrazy przepisów prawa procesowego. W szczególności wskazał, że organ dotrzymał termin wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia Inwestora. Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdził, iż nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Powyższa decyzja Wojewody (...)ego z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...) została zaskarżona przez A. Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędne zastosowanie przepisu § 14 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 roku zmieniającego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 roku (Dz. U. z 2009 roku Nr 205, poz. 1584) w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych i uznanie, mimo braku zarówno podstaw prawnych i faktycznych, że zgłoszona inwestycja ograniczy dostęp światła dziennego do mieszkań znajdujących się w budynku przy Al. (...) w W. i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia A. Sp. z o.o. Sp. k. dotyczącego zamiaru montażu urządzenia reklamowego;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności przepisu art. 6 kpa, 7 kpa, 8 kpa, 11 kpa, 77 kpa oraz 107 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i w konsekwencji przy braku ku temu zarówno podstawy faktycznej jak i prawnej wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, A. Sp. z o.o. dotyczącego zamiaru montażu urządzenia reklamowego;

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie w oparciu o arbitralne wnioski, nie przeprowadzając postępowania dowodowego. Organ nie wykazał na jakiej podstawie oparł powyższe twierdzenie, iż siatka winylowa, o której mowa w zgłoszeniu ogranicza dostęp światła dziennego do lokali mieszkalnych. Skarżąca podkreśliła, że przepisy powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych nie definiują pojęcia "ograniczenia" dostępu światła dziennego mieszkania. Powołane pojęcie jest pojęciem niedookreślonym, w związku z czym wskazanie przez organ, iż zamontowanie siatki winylowej narusza przepisy rozporządzenia wymaga udowodnienia - czego organ w przedmiotowej sprawie nie uczynił. Skarżąca stanowczo podkreśliła, że siatka winylowa nie powoduje ograniczenia dostępu światła dziennego do mieszkań. W ocenie Skarżącej, organ I instancji przed wydaniem decyzji wnoszącej sprzeciwem winien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe, a co najmniej wezwać Inwestora do złożenia wyjaśnień w przedmiocie rodzaju siatki winylowej i ewentualnego ograniczenia dostępu światła do mieszkań.

Dodatkowo w ocenie Skarżącej organ oparł decyzję o niekonstytucyjny przepis § 14 a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, co Skarżąca wywiodła m. in. z gwarantowanego konstytucyjnie prawa własności.

Skarżąca podniosła również, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji narusza szereg przepisów postępowania administracyjnego, brak właściwego postępowania organu narusza postanowienia przepisu art. 77 kpa a zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów formalnych przepisu art. 107 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, iż rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.

W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności.

W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej nie przeprowadziły właściwego postępowania wyjaśniającego dotyczącego zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a w szczególności z § 14a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r., w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. Nr 74, poz. 836 ze zm.). Zgodnie z § 14a ust. 1 ww. rozporządzenia budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań (przepisu tego nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku). Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii (§ 14a ust. 2). Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania (§ 14a ust. 4 rozporządzenia).

Z powyższych przepisów wynika, że montaż i instalacja urządzeń i nośników reklamowych na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych są dopuszczalne pod warunkiem, że nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania. Przedmiotem spornej inwestycji jest siatka z nadrukiem reklamowym na frontowej elewacji budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. Z akt sprawy wynika, że jest to siatka winylowa, czyli przepuszczająca określoną ilość światła dziennego. Tym niemniej stopień wspomnianej przepuszczalności, ani ewentualne ograniczenia w dostępie do światła dziennego po zainstalowaniu siatki nie zostały w ogóle przez organy przeanalizowane. Zarówno organ I jak i II instancji stwierdziły, że objęty zgłoszeniem nośnik reklamowy będzie przesłaniał okna lokali mieszkalnych budynku wielorodzinnego, jednakże stanowisko to nie zostało w najmniejszym stopniu uzasadnione. W aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji brak jest jakiejkolwiek analizy przeprowadzonej odnośnie zgłoszonego, konkretnego nośnika reklamowego pod względem zgodności z powołanymi wyżej przepisami.

W związku z powyższym zgodzić się należy z argumentami Skarżącej, że stanowisko organu odwoławczego nosi cechy dowolności i arbitralności, ponieważ organ ten nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w zakresie możliwości realizacji inwestycji zgodnie z przepisami prawa. Organ właściwie ograniczył się jedynie do lakonicznego twierdzenia, iż siatka winylowa ogranicza dostęp światła dziennego do lokali mieszkalnych, bez podania jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego twierdzenia. Tymczasem Skarżąca stanowczo podkreśliła, że siatka winylowa nie powoduje ograniczenia dostępu światła dziennego do mieszkań. Skoro zatem inwestor jednoznacznie wskazuje, że inwestycja – ze względu na jej charakter i dane techniczne – nie spowoduje w żadnym stopniu ograniczenia dostępu do światła dziennego do lokali mieszkalnych, to rzeczą organu jest w odpowiedni sposób uzasadnić stanowisko przeciwne, z wykorzystaniem odpowiedniej argumentacji odnoszącej się do konkretnych danych technicznych i przepuszczalności światła dziennego przez siatkę winylową. Obowiązek ten jest tym bardziej uzasadniony, iż mieszkańcy budynku, na którym inwestor zamierzał instalować sporną siatkę reklamową nie podnosili zarzutów związanych z ograniczeniem dostępu do światła.

Pozostałe argumenty Skarżącej, w szczególności dotyczące naruszenia Konstytucji RP nie zasługują w ocenie Sądu na uwzględnienie. Tym niemniej Sąd uznał, że powyższe uchybienia w postępowaniu dowodowym i błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji są wystarczające do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 7, 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając na nowo odwołanie Wojewoda (...) zobowiązany będzie przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, w tym z rozważeniem ewentualnego wykorzystania art. 136 kpa Dopiero rozstrzygnięcie ostateczne wydane po przeprowadzeniu właściwego postępowania dowodowego i prawidłowej oceny z art. 80 kpa pozbawione będzie cech arbitralności, niezależnie od wyniku tego postępowania i ustalenia możliwości realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 i art. 200 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.