Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 249/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa
oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w L. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie w udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 września 2021 r. I. zobowiązuje Komendanta Policji do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie punktów 1 i 2 wniosku – w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Komendant Policji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie IV. zasądza od Komendanta Policji rzecz Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w L. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A we wniosku z dnia 20 września 2021 r. zażądało udostępnienia informacji w następującym zakresie:

1. Wskazania imion i nazwisk funkcjonariuszy interweniujących w sprawie kierującego pojazdem o nr rejestracyjnym [...] w miejscowości P..

2. Wskazania kto prowadził pojazd, a kto obsługiwał urządzenie pomiarowe tj. kto dokonał pomiaru prędkości ww. sprawie.

2. Wskazania marki i typu pojazdu oraz nr rejestracyjnego, w którym zostało zainstalowane urządzenie pomiarowe, a także wskazania nazwy urządzenia kontrolnego, w które był wyposażony radiowóz.

3. Kserokopii świadectwa pojazdu i decyzję zatwierdzenia typu, na podstawie której wydano świadectwo legalizacji. Jeżeli Policja tych dokumentów nie posiada proszę o wskazanie tej okoliczności.

4. Informacji na temat ogumienia w pojeździe, którym dokonano pomiaru tj. rozmiar, wysokość bieżnika oraz wskazanie kiedy przez ww. zdarzeniem dokonano takiego pomiaru? Jeżeli funkcjonariusze nie dokonali pomiaru bieżnika proszę o wskazanie tej okoliczności,

5. Kiedy dokonano ostatniej wymiany (zakupu nowego ogumienia) oraz czy po wymianie ogumienia zwrócono się o wydanie nowego świadectwa legalizacji do GUM. Proszę o udostępnienie kopii dokumentów potwierdzających te okoliczności.

6. Kopii nagrania z wideorejestratora rejestrującego wykroczenie, na podstawie którego został zatrzymany ww. kierujący w zakresie: 2 minuty przed dokonaniem pomiaru, oraz 1 minuta po zatrzymaniu kierującego wraz z zarejestrowanym dźwiękiem i obrazem oraz kopie nagrań w takim samym zakresie w okresie 7 dni przed zajściem zdarzenia z dnia 11 marca 2021 r. , w wyniku których ukarano kierujących mandatem karnym lub skierowano wnioski o ukaranie do Sądu.

8. Kopii dokumentu (wypełnionego formularza) zawierającego informację dotyczącą wykorzystania pojazdu Policji wyposażonego w wideorejestrator w dniu 11 marca 2021 r.

8. Kopii dokumentu (wypełnionego formularza) rejestr zabezpieczonych lub zniszczonych materiałów z wideorejestratora z dnia 11 marca 2021 roku.

9. Kopii notatników służbowych funkcjonariuszy przeprowadzających przedmiotową interwencję w zakresie notatek sporządzonych ww. dniu w zakresie kontroli uczestnika ruchu drogowego, o którym mowa w pkt 1, a także o udostępnienie notatek służbowych i urzędowych, sporządzonych w zw. ze zdarzeniem, o którym mowa w pkt 1.

11. Kopii książki pracy urządzenia kontrolno-pomiarowego, o którym mowa w pkt 3 dokonanych w czasie służby z dnia 11 marca 2021 r. przez patrol, o którym mowa w pkt 1.

11. Kopii karty Mrd-5, którą sporządzono w związku z nałożeniem mandatu karnego na kierującego pojazdem o którym mowa w pkt. 1.

Wnioskodawca wskazał sposób udostępnienia informacji publicznej w formie elektronicznej na adres: [...].

Organ odpowiedział na wniosek, pismem z dnia 29 września 2021 r., w następujący sposób:

"Pkt 3 - pojazd służbowy marki [...]; nazwa przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego to prędkościomierz kontrolny o oznaczeniu fabrycznym VIDEORAPID 2A nr [...]

Pkt. 4. — z załączeniu kserokopia decyzji zatwierdzenia typu ww. przyrządu do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz świadectwa jego pierwotnej i ponownej legalizacji — kart 8.

Pkt. 5 i 6 — informuję, że pojazd służbowy marki [...] jest poddawany corocznym badaniom technicznym, potwierdzającym jego stan techniczny, co jest potwierdzeniem dopuszczenia go do ruchu oraz jego sprawności, również w zakresie ogumienia, które również jest sprawdzane sezonowo. Wymieniony pojazd badania techniczne posiada aktualne na dzień dzisiejszy, jak i posiadał je aktualne w dniu 11 marca 2021 r. Ponadto informuję, że każdorazowo przed pobraniem pojazdu do służby funkcjonariusz sprawdza jego sprawność i stan, które w dniu 11 marca 2021 r. były bez zastrzeżeń.

Pkt. 8 — w załączeniu kserokopie dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie w dniu 11 marca 2021 r. pojazdu służbowego marki [...]- kart 1.

Pkt. 9 — w załączeniu kserokopia dokumentacji z rejestru zabezpieczonych i zniszczonych materiałów z wideorejstratora Videorapid 2A z dnia 11 marca 2021 r. - kart 1.

Pkt. 11. — w załączeniu kserokopia potwierdzająca pracę wideorejstratora Videorapid 2A w dniu 11 marca 2021 r. - kart 2."

Dalej organ w zakresie punktów: 1, 2, 7,10 i 12 wskazanych we wniosku- mając na względzie wykładnię funkcjonalną i cel prawa do informacji publicznej poinformował, że nie stanowią one żądania dostępu do informacji publicznej i nie mogą być zrealizowane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Uzyskanie wnioskowanych informacji i danych nie wypełnia celu kontroli władzy publicznej, funkcjonowania instytucji publicznej, istniejących w ramach jej procedur, wyznaczonych zadań czy procesu ich realizacji, ale zmierza do uzyskania informacji w odniesieniu do sprawy indywidualnej, a taka nie mieści się w definicji informacji publicznej. Do spraw publicznych nie należą sprawy indywidualne, nawet wówczas gdy znajdują się w dyspozycji organów władzy publicznej. Z tych powodów, organ zobowiązany uznał, że wniosek w zakresie tych punktów nie spełnia przesłanki przedmiotowej, która w myśl postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej, decydowałaby o istnieniu obowiązku udostępnienia informacji publicznej zgodnie z zasadami i trybem określonym w treści tego aktu. Z uwagi na to, że żądane informacje w przedmiotowym zakresie nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie zobowiązany jest do zawiadomienia o tym wnioskodawcy.

Stowarzyszenie A z siedzibą w W. wniosło skargę na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 września 2021 r.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności zgodnie z punktem 1,2,5,6,7,8,9,10, 11, 12 wniosku z dnia 20 września 2021 r. bądź wydania aktu w terminie 14 dni; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podał, że organ udzielił kompletnej odpowiedzi na zapytanie nr 3, 4, a na pytanie nr 5, 6, 8, 9, 11 organ udzielił odpowiedzi wymijającej, w zasadzie w ogóle nie odnosząc się do treści zapytań. W pozostałym zakresie, tj. pytań nr 1, 2, 7, 10 i 12 organ uznał, że informacje nie stanowią informacji publicznej.

Policja realizując zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw i bezpieczeństwa obywateli, należy do kategorii organów władzy publicznej zobowiązanych w myśl przepisu art. 4 ust. 1 u. d. i p. do udostępniania informacji publicznej

W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności w zakresie pkt. 1,2,5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12. O bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie w zakresie zapytania w punkcie 5, gdzie organ udzielając odpowiedzi nie wskazał ani wysokości bieżnika, ani daty dokonania pomiaru. Zamiast tego udzielił odpowiedzi wymijającej polegającej na tym, że pojazd poddawany jest corocznym badaniom technicznym. Podobnie sytuacja ma się w przypadku zapytania nr 6, organ w ogóle nie odniósł się do tego zapytania, nie odpowiedział czy zakupiono nowe ogumienie czy też nie.

W pkt 8 wniosku żądanie nie ograniczało się do jednej kontroli, a dokumentu z całego dnia. Podobnie organ postąpił z zapytaniem nr 9, w którym skarżący zażądał udostępnienia rejestru zniszczonych lub zabezpieczonych materiałów z dnia 11 marca 2021 r. Organ ponownie zanimizował dokument do tylko jednej kontroli, podobnie postąpiono w zakresie zapytania nr 11 dotyczącego udostępnienia książki pracy urządzenia kontrolno-pomiarowego z dnia 11 marca 2021 r. W tym przypadku organ zanonimizował de facto wszelkie informacje tj.: liczby ujawnionych wykroczeń, nałożonych mandatów karnych, kwoty nałożonych mandatów karnych, etc.

Skarżący nie zgodził się także z argumentacją organu, że zapytania nr 1, 2, 7, 10 i 12 nie stanowią informacji publicznej. Wszystkie zapytania są informacjami w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informację publiczną stanowi informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.), organach i osobach sprawujących w nich funkcje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.di.p.). Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy informację publiczną stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, e i f ustawy udostępnieniu podlega także informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Mając na uwadze powyższe, bez wątpienia wnioskowane informacje stanowiły informację w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Niewątpliwie imiona i nazwiska funkcjonariuszy dokonujących interwencji stanowią informację publiczną, w orzecznictwie wskazuje się, że z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Odwołując się do orzecznictwa skarżący wskazał, że z przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można w żadnym wypadku wywodzić uprawnienia podmiotu dysponującego informacją publiczną do zachowania w tajemnicy tożsamości osoby, która działa w imieniu podmiotu wykonującego zadania publiczne wymienionego w art. 4 ustawy (m.in. wskazanej w art. 4 ust. 1 pkt 1 osoby prawnej jednostki samorządu terytorialnego). Świadczy o tym w sposób nie budzący wątpliwości treść art. 6 ust. 1 pkt 2 d) ustawy. Podobnie należy potraktować zapytanie nr 2 dotyczące wskazania, który z funkcjonariuszy obsługiwał urządzenie pomiarowe. Wykorzystanie tzw. wideorejestratora (urządzenia kontrolno-pomiarowego) służy zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a więc należy do podstawowych zadań policji. W orzecznictwie zostało także przesadzone, że nagranie z wideorejestratora stanowi informację publiczną. Stąd też zapytanie nr 7 dotyczące udostępnienia kopii zarejestrowanego nagrania również stanowi informację publiczną.

Notatniki służbowe także podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. na co wskazał WSA w Opolu w wyroku z dnia 9 listopada 2020 r. (sygn. akt II SAB/Op 49/20). W ostatnim zapytaniu nr 12 skarżący zażądał udostępnienia karty MRD-5, która również podlega udostępnieniu. Stanowisko to potwierdza WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15 września 2021 r. (sygn. akt II SAB/Łd 134/21), w którym stwierdzono uznano, że karta MRD-5 stanowi informację publiczną.

W ocenie skarżącego niezrozumiałe jest stanowisko organu, że informacje nie stanowią informacji publicznej wskazując, że wniosek w tym zakresie nie ma na celu kontroli władzy publicznej, ale zmierza do uzyskania sprawy indywidualnej. Wszystkie wnioskowane informacje nie dotyczą indywidualnej sprawy, a dotyczą zadań wykonywanych przez Policję, a także dokumentów zgromadzonych w rejestrach i dokumentach zgromadzonych przez Policję. A zapytanie dotyczy także sposobu załatwienia sprawy. Wnioskodawca nie pytał o akta konkretnej sprawy, a konkretna kontrola została jedynie wskazana, w celu pokazania organowi, z jakiej kontroli informacji się domaga.

Komendant Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że dane i okoliczności przywołane w skardze wskazują, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz aktualnie wniesiona skarga, jest następstwem udziału J. C. w zdarzeniu z dnia [...] 2021 r. , wniesienia skargi w rozumieniu przepisów działu VIII Kpa, skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, a w dalszej kolejności zainicjowania przez w/w postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, który to organ rozpoznał sprawę w postępowaniu o sygn. akt II SAB/Kr 107/21 wydając w dniu 4 sierpnia 2021 r. wyrok oddalający wniesioną skargę.

Organ opisał przebieg interwencji jaka miała miejsce w stosunku do kierującego pojazdem w dniu [...] 2021 r. około godz. [...] w miejscowości P., a także dalsze czynności podejmowane przez J. C. w związku z tą sprawą.

Wskazał, że w dniu 30 marca 2021 r. do Komendy Policji wpłynęło pismo Sądu Rejonowego dla [...] w K., Wydział II Karny o sygn. akt II Ko 800/21/K. Sąd zwrócił się o nadesłanie kopii mandatu karnego nałożonego w dniu 11 marca 2021 r. w miejscowości P. na J. C., a także dokumentacji związanej z nałożeniem grzywny. Posiedzenie w przedmiocie uchylenia mandatu zostało zaplanowane na dzień 8 czerwca 2021 r.

Organ opisał również dalsze wnioski J. C. o udostępnienie informacji publicznej i sposób ich załatwienia.

Następnie wskazał, że stowarzyszenie wystąpiło z wnioskiem zawierającym żądania o tożsamej treści co składane przez J. C. Odpowiedź wraz z załącznikami, zgodnie z żądaniem, przesłano na skrzynkę poczty elektronicznej pod wskazany adres emaliowy w dniu 30 września 2021 r.

Organ stwierdził, że żądanie wskazania imion i nazwisk interweniujących funkcjonariuszy w rozpatrywanym przypadku, wykracza poza zakres informacji publicznej. Informacja publiczna z założenia ma służyć kontroli władzy publicznej, funkcjonowania instytucji publicznej, istniejących w ramach jej procedur wyznaczonych zadań czy procesu ich realizacji, czyli ocenie funkcjonowania organu, a nie ocenie indywidualnej funkcjonariuszy reprezentujących organ. Zatem nieudzielenie informacji w tym zakresie należy przyjąć za zasadne.

Odpowiedź na pytanie nr 5 i 6 stanowiła syntetyczną informację na temat stanu technicznego pojazdu, którego istotnym elementem podlegającym ocenie zarówno w trakcie przeglądów technicznych jak i obsługi codziennej przeprowadzanej przez funkcjonariusza pobierającego go do służby, jest kontrola stanu ogumienia. Informacja ta została podana m.in. w oparciu o dokumentację przekazaną przez Zespół Administracyjno-Gospodarczy KPP K., z której wynika, że na pojazd marki [...] użyty w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] 2021 r. , dnia 6 listopada 2020 r. założono komplet nowych opon na sezon zimowy, a w dniu 23 czerwca 2021 r. kolejny komplet nowych opon na sezon letni. Samo urządzenie kontrolno-pomiarowe poddawane jest legalizacjom ponownym w terminach wyznaczonych przez Okręgowy Urząd Miar w K.. Na tą okoliczność przesłano wnioskodawcy Świadectwo legalizacji ponownej dopuszczającej urządzenie do użytkowania w dniu przeprowadzonej kontroli.

W odniesieniu do pkt nr 8, zgodnie z żądaniem przesłano kopię karty zatytułowanej "Informacja dotycząca wykorzystania pojazdu Policji wyposażonego w wideorejestrator" w trakcie służby w dniu 11 marca 2021 r. . Trudno uznać tą odpowiedź jako wymijającą. Przesłano dokument wprowadzony do użytku w Policji Zarządzeniem nr 59 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 lipca 2019 r. zmieniającym Zarządzenie nr 30 w sprawie służby na drogach.

Podobnie w przypadku informacji do pkt nr 9, przesłano kopię strony "Rejestru zabezpieczonych lub zniszczonych materiałów", w odniesieniu do materiału zarejestrowanego w dniu 11 marca 2021 r. . Rejestr funkcjonujący w Policji według wzoru Mrd-31.

Tak samo w odniesieniu do żądania sprecyzowanego w pkt nr 11, przesłano kopię strony tytułowej "Rejestru pracy przyrządu kontrolno-pomiarowego do pomiaru prędkości" oraz kopii strony dotyczącej pracy urządzenia w dniu 11 marca 2021 r. (karty nr 30 i 31). Rejestr funkcjonujący w Policji według wzoru Mrd-29.

W odniesieniu do żądania przedstawionego w pkt 10 i 12 dotyczącego udostępnienia notatki urzędowej, notatników służbowych oraz karty Mrd-5, organ zauważył, że są to dokumenty zawierające dane osobowe. Nie wydaje się aby Stowarzyszenie "Prawo na drodze" posiadało nieskrępowany dostęp do takich informacji i legitymację do przetwarzania tych danych. Ponadto jak wynika z ukształtowanego orzecznictwa, sprawa odmowy udostępnienia dokumentów w tym notatek urzędowych w ramach dostępu do informacji publicznej, była przedmiotem postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt II SAB/Kr 68/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn: Dz.U. 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W kontrolowanej sprawie skarżące stowarzyszenie we wniosku z dnia 20 września 2021 r., domagało się udostępnienia informacji publicznej. Procedurę i tryb udostępniania informacji oraz jej zakres podmiotowy i przedmiotowy reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) dalej jako "u.d.i.p.".

Dla oceny, czy podmiot będący adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej pozostaje w bezczynności istotne znaczenie ma ustalenie, czy był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, a także czy wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego skierowany został wniosek był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na skuteczne postawienie wskazanemu podmiotowi zarzutu bezczynności.

W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.), Policja to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych jej zadań należy m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, jak też ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (ust. 2 pkt 1, pkt 2). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle zatem przedstawionych wyżej roli i zadań Policji, Komendant Policji to podmiot obowiązany - co do zasady - do udostępnienia informacji publicznej.

Mając na uwadze sformułowane we wniosku skarżącego stowarzyszenia żądania wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną.

Wyjaśnić jeszcze należy, że jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia i jest w ich posiadaniu, to powinien zakończyć postępowanie albo udostępniając informację (czynność materialno-techniczna) albo jeżeli zaistniały ku temu odpowiednie warunki wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera postać pism skierowanych do wnioskodawcy i zawiadamiających go, że adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji, gdyż nie jest to informacji publiczna bądź też nie jest w posiadaniu danej informacji. Przy czym stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Termin ten ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.) oraz czynności polegającej na poinformowaniu wnioskodawcy o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, adresat wniosku nią nie dysponuje lub o istnieniu odrębnego trybu dostępu do żądanych informacji.

W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania określone w punkcie 1 i 2. Wniosek dotyczył podania imion i nazwisk funkcjonariuszy biorących udział w konkretnie określonej interwencji, ze wskazaniem który z policjantów prowadził pojazd, a który obsługiwał urządzenie pomiarowe. Z przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Dlatego też informacja o imieniu i nazwisku osoby pełniącej funkcję publiczną stanowi informacją publiczną. Skoro Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony praworządności, utrzymania bezpieczeństwa obywateli i porządku publicznego, m. in. poprzez ściganie przestępstw i wykroczeń, to informacje o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania na podstawie przepisów prawa, stanowią informacje o sprawach publicznych. Wypada w tym miejscu podkreślić, że kontrola skargi na bezczynność ogranicza się do stwierdzenia czy takie zaniechanie po stronie organu wystąpiło i zobowiązanie do załatwienia wniosku skarżącego, co w zależności od okoliczności sprawy może polegać na udostępnieniu informacji publicznej lub wydaniu decyzji odmownej w razie uznania, że ziściły się przesłanki określone w art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p.

W pozostałym zakresie skarga okazała się niezasadna, co obligowało Sąd do jej oddalenia.

Żądanie strony skarżącej zobowiązania organu do wydania aktu lub dokonania czynności nie obejmowało pytań sformułowanych w punktach 3 i 4 wniosku. Stowarzyszenie uznało, że udzielona odpowiedź była w tym zakresie wyczerpująca.

Odnośnie pytań sformułowanych w punktach 5 i 6 wniosku wyjaśnić trzeba, że prawo do żądania informacji o majątku jakim dysponują podmioty wykonujące zadania publiczne nie ma charakteru nieograniczonego. Przyznanie prawa objęcia żądaniem udostępnienia wszelkich danych dotyczących jakiekolwiek składnika majątkowego będącego w posiadaniu podmiotu w którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy mogłoby prowadzić do paraliżu podstawowej działalności podmiotu i stanowiłoby wyraz nadużycia prawa do informacji. Skoro informacja publiczna dotyczyć ma spraw publicznych, a dostęp do niej umożliwiać społeczną kontrolę aktywności podmiotów realizujących zadania publicznej to przez pryzmat powyższych celów należy dokonywać oceny charakteru tej informacji. W tym kontekście trudno znaleźć uzasadnienie dla żądania udzielenia odpowiedzi na szczegółowo sformułowane pytania postawione w punktach 5 i 6, a dotyczące stanu ogumienia służbowego pojazdu, jego wymiany i pomiaru bieżnika. W ocenie Sądu nie można uznać, że jest to informacja publiczna w rozumieniu ustawy. Stąd, jako prawidłowe należy ocenić działanie organu, który udzielił stronie skarżącej informacji na temat ogólnego stanu technicznego samochodu z którego korzystali funkcjonariusze przeprowadzający interwencję opisaną w punkcie 1.

Odnośnie pytań sformułowanych w punktach: 7, 10 i 12 należy w pierwszej kolejności wskazać, że co do zasady informacjom w postaci: nagrania z wideorejestratora rejestrującego wykroczenie, notatników służbowych, notatek służbowych i urzędowych funkcjonariuszy, karty Mrd-5 należy przyznać status informacji publicznej, przy czym ich udostępnienie może podlegać ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Uznanie powyższych materiałów jako dotyczących informacji publicznej nie budzi wątpliwości w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. II SAB/Sz 36/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. IV SAB/Wr 79/18, wyrok NSA z dnia 14 maja 2021 r., sygn. III OSK 1466/21, wyrok WSA z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. IV SAB/Wr 5/21, wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. II SAB/Łd 157/21, wyrok WSA w Opolu z dnia 9 listopada 2020 r., sygn. II SAB/Op 49/20). Sąd te poglądy w całości podziela. Jednak kwalifikacja ta ulega zmianie w razie ustalenia, że zostało wszczęte postępowanie karne lub w sprawie o wykroczenie i materiały te zostały włączone z poczet materiału dowodowego, do którego dostęp regulowany jest w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534).

Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Oddalenie skargi w zakresie pytań sformułowanych w punktach: 7, 10 i 12 wynika z faktu, że wskazane kopie nagrania oraz pozostałe dokumenty dotyczą konkretnego zdarzenia związanego z popełnionym wykroczeniem i stanowią dowód w postępowaniu wykroczeniowym. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. przepisy 156 kodeksu postępowania karnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2021 r., sygn. III OSK [...], odwołując się do uchwały składu 7 sędziów z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS [...] wskazał, że "po pierwsze, przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a KPK adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 KPK, z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy KPK stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 DostInfPubU, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów DostInfPubU do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej."

Przepisy art. 156 ust. 1 -5 i 6 kodeku postępowania karnego mają odpowiednie zastosowanie na mocy odesłania zamieszczonego w art. 38 § 1 Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. z 2021 r. poz. 457) w sprawach wykroczeniowych. Jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, a także faktów znanych Sądowi z urzędu (sprawy do sygn. II SAB/Kr 107/21 oraz II SAB/Kr 136/21) w związku z interwencją podjętą przez funkcjonariuszy policji stosunku do kierującego pojazdem o nr rejestracyjnym [...] w dniu [...] 2021 r. około godz. [...] w miejscowości P. zostało wszczęte postępowanie o wykroczenie przed Sądem Rejonowym dla [...] do sygn. akt II Ko 800/21/K. W związku z powyższym należało uznać, że powołane wyżej przepisy w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie trwającego postępowania i wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W kwestii udostępnienia informacji objętej żądaniem w punktach: 8, 9 i 11 uznać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej stosowne dokumenty zostały udostępnione. Analiza (w niewielkim stopniu zanonimizowanych) dokumentów zamieszczonych na kartach: 32 (punkt 8 wniosku), 20 i 21 (punkt 9 wniosku) oraz 30 i 31 (punkt 11 wniosku) prowadzi do wniosku, że wyczerpują one zakres żądania. Niezrozumiały jest zarzut dotyczący nie udostępnienia dokumentu dotyczącego wykorzystania pojazdu policji w dniu 11 marca 2021 r. i ograniczenie informacji do jednej kontroli. Kopia karty zatytułowanej "Informacja dotycząca wykorzystania pojazdu Policji wyposażonego w wideorejestrator" w trakcie służby w dniu 11 marca 2021 r. z pewnością odnosi się do całego dnia i odzwierciedla przebieg całej służby funkcjonariuszy. Podobnie uznać należy, że czyni zadość żądaniu sformułowanemu w punkcie 9 udostępnienie formularza zabezpieczonych lub zniszczonych materiałów z wideorejestratora z dnia 11 marca 2021 r. Organ udzielił odpowiedzi na ww. pytanie przesyłając fragment rejestru dotyczący objętego wnioskiem dnia 11 marca 2021 r. Również całego dnia dotyczy przesłany rejestr pracy przyrządu kontrolno-pomiarowego do pomiaru prędkości w zakresie dotyczącym pracy urządzenia w dniu 11 marca 2021 r. Wszystkie rubryki formularza zostały wypełnione.

Sąd uznał, że bezczynność w załatwieniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia i dotyczyć sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Bezczynność organu nie wynikała ze złej woli czy opieszałości organu. Organ pozostawał bowiem w błędnym przekonaniu, że żądane informacje w zakresie objętym pkt 1 i 2 wniosku nie stanowią informacji publicznej, o czym poinformował skarżące stowarzyszenie w piśmie z dnia 29 września 2021 r., udzielając wyczerpujących informacji w zakresie w jakim uznał, że pytania dotyczą informacji publicznej i informując dlaczego pozostałym żądaniom takiego przymiotu odmówił.

W zakresie w jakim skarga okazała się niezasadna (punkty 5-12) Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265), uwzględniając koszt uiszczonego przez skarżące stowarzyszenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie jego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w wysokości 480 zł, a także opłatę skarbową od pełnomocnictwa.