Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3, 5 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 1 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 28 kwietnia 2014 roku, nr [...] w przedmiocie zakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 6 marca 2014 roku, nr [...].


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 28 kwietnia 2014 roku, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z siedzibą z dnia 6 marca 2014 roku, zakazującą skarżącej wprowadzania do obrotu zwierząt żywych oznakowanych kolczykami od nr [...] do [...] oraz uboju ww. zwierząt bez powiadomienia organu pierwszej instancji na 24 godziny przed planowanym ubojem, a także uznającą ww. zwierzęta za niezdatne do spożycia przez ludzi. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Przesłanki, o których mowa w powyższym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy akt administracyjny, którego wstrzymania zażądano, zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Podkreślić przy tym należy, że instytucja ta jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd i zgodnie

z art. 61 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd jej zastosowanie, jako wyjątek od zasady wykonalności aktu, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istnienie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie i wyczerpująco określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 201/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 1041/08, Baza Orzeczeń LEX nr 527673).

W doktrynie wyrażono pogląd, który to pogląd Sąd podziela, zgodnie z którym: "Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.(...) - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04 (LexPolonica nr 402376). Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.)." (tak J. P. Tarno w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2008, wydanie 3 - str. 218).

Ocena rozpoznawanego wniosku pod kątem poczynionych wyżej uwag powoduje, że nie mógł on zostać uwzględniony. Skarżąca nie podała żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nie wykazała, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jej majątku w wyniku wykonania zakazów określonych w zaskarżonej decyzji, a dotyczących wprowadzania do obrotu oraz niekontrolowanego uboju zwierząt, a także rozstrzygnięcia o uznaniu zwierząt za niezdatne do spożycia przez ludzi. Zabrakło chociażby wykazania, za pomocą odpowiednich dokumentów źródłowych, wysokości ewentualnej szkody majątkowej związanej z brakiem możliwości wprowadzenia zwierząt do obrotu w normalnym cyklu produkcyjnym. Należy przy tym podkreślić, że jedynie do wnioskodawcy domagającego się wstrzymania wykonania takiej decyzji należy obowiązek szczegółowego i wiarygodnego wykazania, że ewentualne koszty są na tyle wysokie, że wywołają skutki określone w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na względzie, a także uznając, że dopuszczenie do obrotu i spożycia przez ludzi zwierząt, co do których istnieją wątpliwości dotyczące miejsca ich pochodzenia, zagraża życiu i zdrowiu ludzi, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.