Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 220/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 i ust. 2,  art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku skarżącego P. B. z dnia 1 sierpnia 2014 r. w zakresie udostępnienia decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w zakresie określonym w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P.B., dalej skarżący, wniósł w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, podnosząc zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

W skardze domagał się zobowiązania organu do dokonania czynności

w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 01.08.2014 r. oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 01.08.2014 r. złożył w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji zatwierdzających projekty budowlane

i udzielających pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonymi projektami budowlanymi dla nieruchomości położonych we W. przy ul. J. i ul. K.

Odpowiadając na ww. wniosek, Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 18.08.2014 r. odmówił udostępnienia wskazanych informacji wyjaśniając, że ustawa

o dostępie do informacji publicznej nie ma w sprawie zastosowania albowiem postępowania administracyjne prowadzone były na wnioski i na rzecz osób fizycznych niewykonujących zadań publicznych i nie dotyczyły spraw publicznych.

Skarżący podniósł, że Prezydent W. pozostaje w bezczynności albowiem w ustawowym terminie nie udostępnił informacji publicznej, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji. Forma załatwienia sprawy jest niezgodna z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wbrew stanowisku organu, ustawa o dostępie do informacji publicznej ma zastosowanie niezależnie od tego, czy toczy się postępowanie administracyjne, czy też zostało ono zakończone. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych, skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że projekt budowlany nie stanowi informacji publicznej.

W tej sytuacji skarga wniesiona w sprawie jest zdaniem skarżącego uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu 18.08.2014 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi w zakresie przez niego wnioskowanym.

W uzasadnieniu przyznał, że w dniu 01.08.2014 r. skarżący złożył wniosek do Urzędu Miejskiego W. Wydziału Architektury i Budownictwa o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenie na budowę wraz z zatwierdzonymi projektami budowlanymi dla nieruchomości położonych we W. przy ul. J. obręb O. [...], działka ewidencyjna [...] oraz przy ul. K. obręb O., [...], działka ewidencyjna [...].

Organ ustalił, że dla ww. nieruchomości zostały wydane następujące decyzje:

decyzja nr [...] z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany

i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wyłączeniem przyłączy, przy ul. K. we W. - działka ewidencyjna [...], [...], obręb O., na rzecz M. J.,

decyzja nr [...] z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany

i udzielająca pozwolenia na budowę zjazdu z drogi publicznej - gminnej ul. Ć. we W. działka nr [...], [...], obręb O. na działkę nr [...], AM [...], obręb O., na rzecz P. L.,

3. decyzja nr [...] z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany

i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego parterowego z poddaszem użytkowym przy ul. J. we W. wraz z przełożeniem przyłącza wodociągowego do nieruchomości położonej przy ul. Ć., z wyłączeniem przyłączy do projektowanego na działce [...], AM [...], obręb O. budynku mieszkalnego: wodociągowego, kanalizacyjnego i energetycznego, działka nr [...], AM [...], obręb O., na rzecz P. L.

W związku z wnioskiem skarżącego, w dniu 18.08.2014 r. organ zwrócił się do P. L. i M. J. z pytaniem w trybie art. 5 ust. 2 ustawy

o dostępie do informacji publicznej, czy ww. decyzje zawierają treści, których udostępnienie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W tym samym dniu organ skierował do skarżącego pismo z informacją, że na tych nieruchomościach zostały wydane następujące decyzje: nr [...] z dnia [...] na rzecz P. L. oraz nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] na rzecz M. J.

Organ zwrócił się do właścicieli decyzji z zapytaniem, czy udostępnienie decyzji mogłoby naruszać prywatność osoby fizycznej. Poinformował również wnioskodawcę, że po otrzymaniu odpowiedzi od adresatów decyzji niezwłocznie poinformuje o tym wnioskodawcę. Organ wskazał, że w tych okolicznościach nie znalazł podstawy do udostępnienia ww. projektów budowlanych.

Wnioskodawca zaś złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w niniejszej sprawie.

W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu podniósł, że postępowania administracyjne dotyczące ww. decyzji zostały zakończone decyzjami ostatecznymi. Prowadzone były na wnioski i na rzecz osób fizycznych, nie wykonujących zadań publicznych i nie dotyczyły spraw publicznych. Decyzje, zgodnie

z ustawą o dostępie do informacji publicznej, stanową informację publiczną, która na podstawie art. 5 ust. 2 tej ustawy podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W związku z powyższym, przed ich udostępnieniem, wymagana jest zgoda właścicieli. O tę zgodę organ wystąpił do adresatów decyzji.

Organ poinformował wnioskodawcę, że akta sprawy będące załącznikiem do pozwolenia na budowę, w tym projekt budowlany, nie stanowią informacji publicznej. Prawo przeglądania akt sprawy, na podstawie art. 73 k.p.a. służy wyłącznie stronie.

W wyniku analizy akt ustalono, że wnioskodawca nie był stroną w tych postępowaniach.

Pełnomocnik organu podniósł dalej, że udostępnieniu na podstawie ustawy

o dostępie do informacji publicznej podlegają dokumenty urzędowe. Zgodnie z definicją zawartą w art. 6 ust. 1 tej ustawy, dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Projekt budowlany nie wypełnia zdaniem pełnomocnika organu ww. definicji. Nie jest bowiem wytworzony przez funkcjonariusza publicznego. Został złożony do akt sprawy przez inwestora a wykonany przez projektantów, którzy są osobami prywatnymi wykonującymi wolny zawód na własny lub cudzy rachunek i sporządzającymi projekty budowlane na podstawie umowy cywilnoprawnej z inwestorem. Ponadto projekt budowlany, jako "dzieło", korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) i jako przedmiot prawa autorskiego nie stanowi informacji publicznej.

Pełnomocnik organu podniósł, że ponadto w piśmie z dnia 25.08.2014 r. P. L. oświadczył, że nie wyraża zgody na udostępnienie decyzji, projektów, ani żadnych innych dokumentów wydanych na jego rzecz z uwagi na to, że zawierają treści, których udostępnianie podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność jego osoby. Oświadczenie o podobnej treści złożył także M. J. pismem z dnia 28.08.2014 r.

Powołując się na powyższe organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona, lecz jedynie częściowo.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest zatem przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W razie pozytywnego ustalenia

w tym zakresie, stosownie do treści art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawą żądania zawartego we wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. są przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.), dalej także u.d.i.p. Powyższa ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne, zagwarantowanego w art. 61 Konstytucji RP, stanowiąc element kontroli opinii publicznej nad ich działalnością.

Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 oraz w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Natomiast art. 6 ust. 1 stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych,

w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a) oraz o zasadach funkcjonowania organów władzy publicznej, w tym o prowadzonych przez nie rejestrach, ewidencjach lub archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (pkt 3 lit. f). Ponadto, w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym

w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana

w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem informacji publicznej są sprawy mogące zostać zakwalifikowane jako "sprawy publiczne".

Precyzując pojęcie informacji publicznej pod względem przedmiotowym należy uznać, że termin "informacja", jakim posłużył się ustawodawca, oznacza, że chodzi

o opis rzeczywistości; o utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedzę, świadomość o jakimś fakcie, czyli określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 14 oraz powołana tam literatura). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, dostępny na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Natomiast zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli krąg podmiotów zobligowanych do udostępniania informacji publicznej, wyznacza art. 4 ust. 1 u.d.i.p. określając, że są nimi: władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z kolei katalog podmiotów, które mogą żądać udostępnienia informacji publicznej, określa art. 2 ust. 1 u.d.i.p. , przewidujący, że prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5. Używając pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje obywatelskie uprawnienie zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP stanowiąc, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach, przy czym pojęcie to należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 7 ust. 1 wymienia sposoby udostępniania informacji kwalifikującej się jako informacja publiczna, przewidując jednocześnie w art. 10 udostępnianie tej informacji na wniosek. Ustawodawca nie wskazuje przy tym żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej na wniosek, stąd jej udostępnienie następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania

o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 oraz w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przewidziana została forma decyzji. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki

i nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy, w sposób i w formie zgodnych

z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot nie umożliwiają udostępnienia informacji we wskazany sposób.

Na tle przywołanych przepisów, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Zaakcentowania wymaga, że w stosunku do informacji podlegających udostępnieniu w trybie ustawy, a więc informacji mających charakter informacji publicznej, podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, rozpoznając wniosek złożony w tym przedmiocie, ma obowiązek podjęcia działania

w postaci udzielenia informacji, bądź wydania decyzji odmownej.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji tego rodzaju, powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została udzielona. Granicę ujawnienia informacji zakreśla art. 5 ustawy

o dostępie do informacji publicznej, który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Na tej podstawie organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, co w praktyce może polegać na udostępnieniu treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego, po usunięciu elementów podlegających ochronie, np. danych osobowych, albo na wydaniu decyzji odmownej.

Ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. nie zmieniają istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor informacji publicznej. Informacjami publicznymi nie są tylko te informacje, które nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 6 u.d.i.p. Wobec tego w sytuacji, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może odmówić udzielenia informacji

w formie zwykłego pisma, informując jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt

II SA 4059/02, LEX nr 78063).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Natomiast o zakwalifikowaniu określonej informacji do podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok NSA z dnia

30 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1004/13, LEX 1375651).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że organ administracji publicznej, jakim jest Prezydent W., mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. W wyniku realizacji złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w którym wskazany został charakter i zakres żądanej informacji, organ ten jest zatem co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej, a będącej w jego posiadaniu.

Wskazać należy, że we wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r., który zainicjował postępowanie, skarżący domagał się, powołując się na ustawę z dnia 6 września

2001 r. o dostępie do informacji publicznej, udostępnienia informacji w postaci decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę wraz

z zatwierdzonymi projektami budowlanymi dla nieruchomości położonych we W. przy ulicy J.(obręb O., AM [...], działka ewidencyjna nr [...]) oraz przy ulicy K. (obręb O., AM [...], działka ewidencyjna nr [...]).

Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi Prezydent W., po podjęciu dodatkowych czynności, skierował do skarżącego pismo z informacją, że na tych nieruchomościach zostały wydane następujące decyzje: nr [...], z dnia [...] r. na rzecz P. L. oraz nr [...] z dnia[...] i nr [...] z dnia [...] na rzecz M. J..

Rozważając powyższe w kontekście bezczynności organu wskazać należy, że

w rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią jest ocena charakteru informacji żądanej przez skarżącego, tj. czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, a tym samym podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustalenia w tym zakresie implikować będą stwierdzenie, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w określonej tą ustawą formie, a co za tym idzie - czy nastąpiła bezczynność organu.

W świetle dotychczasowych rozważań i powołanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej należy uznać, że informacją publiczną jest, co do zasady, informacja o fakcie wydania bądź nie decyzji administracyjnej przez organ, gdyż jest to wiadomość dotycząca działania organu w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej.

Decyzja administracyjna jest niewątpliwie dokumentem urzędowym, o jakim mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., bowiem zawiera treść, tj. oświadczenie woli, utrwaloną

i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego.

Sam organ przyznaje w odpowiedzi na skargę, że decyzje administracyjne, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, stanową informację publiczną. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że informacja publiczna przybierająca postać decyzji administracyjnej jako dokumentu urzędowego, wydana w sprawie indywidualnej osoby fizycznej, podlega na podstawie art. 5 ust. 2 tej ustawy ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W związku z powyższym, przed ich udostępnieniem, wymagana jest zgoda właścicieli. O tą zgodę organ wystąpił do adresatów decyzji. Wobec braku tej zgody, organ winien był albo udostępnić żądaną informację w postaci decyzji administracyjnych po ich zanonimizowaniu albo wydać decyzję o odmowie udostepnienia informacji z uwagi na ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w sytuacji, gdyby skarżący żądał udostępnienia pełnej treści wnioskowanych decyzji.

Zgodnie z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wyrażonym w wyroku z dnia 18.02.2014 r. sygn. akt I SAB/Ol 116/13 (LEX nr 1432906): "Nie w każdym wypadku informacja publiczna może być udzielona w pełnym zakresie, gdyż art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przewiduje ograniczenie prawa do informacji publicznej

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (państwowa, służbowa, skarbowa, statystyczna, lekarska), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien także mieć na uwadze przepisy u.o.d.o."

W wyroku z dnia 11.07.2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 146/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, ze: "(...) w sytuacji gdy organ obowiązany do udostępnienia informacji publicznej i dysponujący taką informacją ustaliłby, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej, wówczas zobowiązany byłby do wydania decyzji administracyjnej - w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Przez pojęcie "odmowy udostępnienia informacji publicznej" (art. 16 ustawy) należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji jest na przykład ograniczone przepisami o informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 tej ustawy) lub w innych określonych przypadkach."

W orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym nie można przyjąć, że sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby lub podmiotu niebędącego władzą publiczną, a treść tego rodzaju decyzji administracyjnej nie stanowi informacji publicznej. W przepisie art. 6 ust. 4 lit. a ustawy jednoznacznie jest mowa o dokumentach urzędowych (ich treści i postaci), jakimi są akty administracyjne, do których zalicza się także decyzja. Decyzja traci swój indywidualny charakter poprzez usunięcie z niej danych podlegających ochronie.

W orzecznictwie wskazano, że tak spreparowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści

i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki NSA: z 14 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 609/12, LEX nr 1247188 oraz z 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt

I OSK 83/10, LEX nr 595563).

W świetle powyższego za zasadną uznać należało wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 sierpnia 2014 r. w zakresie udostępnienia decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę. W tej sytuacji Sąd w tej części skargę uwzględnił i na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak punkcie I wyroku.

Mając na uwadze wyżej powołane okoliczności sprawy dotyczące czynności podejmowanych przez organ po złożeniu przez skarżącego wniosku z dnia 1 sierpnia 2014 r. i terminu tych czynności, Sąd uznał, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. w pkt II wyroku.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd organu, że projekt budowlany domu jednorodzinnego stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi informacji publicznej, jak również nie wypełnia definicji dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. (podobny pogląd wyraził WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 16.12.2004 r. sygn. akt IV SA/Wr 241/04, CBOSA).

Żądane przez skarżącego wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2014 r. projekt budowlany domu jednorodzinnego nie jest bowiem wytworzony przez funkcjonariusza publicznego. Trafnie argumentuje organ, że projekt budowalny został złożony do akt sprawy przez inwestora a wykonany przez projektantów, którzy są osobami prywatnymi wykonującymi wolny zawód na własny lub cudzy rachunek i sporządzającymi projekty budowlane na podstawie umowy cywilnoprawnej z inwestorem. Projekt budowlany, jako "dzieło", korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim

i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.) i jako przedmiot prawa autorskiego nie stanowi informacji publicznej. Poinformowanie skarżącego w tej sytuacji przez organ pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r., że załączony do pozwolenia na budowę projekt budowlany nie stanowi informacji publicznej, w świetle tego, co powiedziano wyżej powoduje, że skargę skarżącego w powyższym zakresie uznać należało za niezasadną. W tej sytuacji skargę skarżącego w ww. zakresie Sąd oddalił (pkt III wyroku).

W wyroku z dnia 11.04.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2411/13 (LEX nr 1467977) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Przewidziany w u.d.i.p. tryb dotyczący rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej polega na tym, że organ winien udostępnić danemu podmiotowi żądaną informację, albo też w formie decyzji odmówić takiego udostępnienia, ale tylko wtedy, gdy żądana informacja jest informacją publiczną i korzysta z ochrony prawnej."

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.