Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1068/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 23 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że w dniach od 16 lutego do 4 marca 2011r. przeprowadzona została kontrola podatkowa u H. M. (dalej zwana: Skarżącą) w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2008 - 2009 oraz podatku od towarów i usług za lata 2008 - 2010. Ustalenia dokonane podczas kontroli zostały zawarte w protokole kontroli, podpisanym 4 marca 2011r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany: NUS) postanowieniem z [...] maja 2011r. wszczął postępowanie podatkowe za styczeń - grudzień 2009r. wobec Skarżącej.

W toku postępowania ustalono, iż 26 czerwca 2008r. Skarżąca złożyła zgłoszenie rejestracyjne w podatku od towarów i usług VAT- rezygnując ze zwolnienia przysługującego na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm., dalej zwana: u.p.t.u.)

Skarżąca 3 sierpnia 2010r. złożyła w Urzędzie Skarbowym W. informację o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT-Z, z zaznaczeniem daty zakończenia najmu z dniem 31 grudnia 2008r.

W toku postępowania ustalono, że pomimo, iż Skarżąca w latach 2009 - 2010 świadczyła usługi najmu oraz wystawiała faktury VAT na rzecz jednego z Najemców, będąc zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług nie rozliczała się z organem podatkowym, tj. nie składała deklaracji VAT-7 i nie wpłacała należnego podatku. Ustalono, że w miesiącach styczeń-grudzień 2009r. Skarżąca wystawiała faktury VAT na rzecz E. Sp. z o.o. w związku z zawartymi w dniach 25 czerwca 2008r. i 2 lipca 2008r. umowami najmu nieruchomości położonych przy ul. [...] w W..

Po zakończeniu umowy najmu, aby przywrócić nieruchomość do stanu zbliżonego do tego, w którym została zasiedlona E. Sp. z o.o. Najemca podjął prace remontowe. W związku z trudnościami w porozumieniu się między Stronami Najemca wyraził zgodę na pokrycie prawidłowo udokumentowanych kosztów remontu przeprowadzonego we własnym zakresie przez Skarżącą. W związku z powyższym Skarżąca wystawiała na rzecz E. Sp. z o.o. faktury VAT, obciążając Spółkę kosztami dotyczącymi remontu.

Część tych faktur: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostało zwróconych Skarżącej przez E. Sp. z o.o. przez co nie zostały wprowadzone do obiegu prawnego i nie wywołały skutków podatkowych.

W toku postępowania podatkowego NUS ustalił, że Skarżąca nie prowadziła ewidencji sprzedaży VAT, nie składała deklaracji VAT-7 za miesiące styczeń - grudzień 2009r. i nie rozliczała podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur VAT.

Ponadto ustalono, że Skarżąca uzyskiwała w 2009r. obrót z tytułu najmu budynku zlokalizowanego w W. przy ul. [...] na podstawie umowy zawartej w dniu 4 maja 2009r. z A. C. oraz z M. I. (od 14.09.2009r. A. C., M. I. s.c.). Przedmiotem najmu był jeden z budynków o powierzchni ok. 400 m2, położony na ogrodzonej działce o powierzchni ok. 2000 m2, usytuowany bezpośrednio przy ul. [...], z przeznaczeniem Najemców do prowadzenia działalności gospodarczej, tj. przedszkola.

NUS przeprowadził czynności sprawdzające u Najemcy – A. C., M. I. s.c., ul. [...], W., udokumentowane protokołem z czynności sprawdzających z dnia 1 marca 2011r. Ustalił, iż w okresie wrzesień - grudzień 2009r. Skarżąca otrzymała w związku ze świadczeniem usług najmu nieruchomości szereg należności, których w żaden sposób nie dokumentowała, zwłaszcza nie wystawiała faktur VAT.

Postępowanie powyższe zostało zakończone decyzją z [...] marca 2012r. W wyniki złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: DIS) decyzją z [...] marca 2013r. uchylił decyzję NUS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, zlecając m.in. wskazanie podstawy prawnej i konkretnej przyczyny pomniejszenia w ww. decyzji podstawy opodatkowania z tytułu najmu nieruchomości na podstawie umowy z dnia 4 maja 2009r. zawartej przez Skarżącą z A. C. i M. I. o "bliżej nieokreślone nakłady", z uwzględnieniem konsekwencji podatkowych, jakie wywarły one na tę usługę.

NUS decyzją z [...] sierpnia 2013r. wydał decyzję w której określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2009r.

NUS mając na uwadze postanowienia umowy z dnia 4 maja 2009r. oraz fakt, iż Skarżąca nie wystawiała faktur VAT w oparciu o art. 29 ust. 1 u.p.t.u. wyliczył wartość netto oraz podatek należny za miesiące sierpień - grudzień 2009r. tzw. metodą "w stu", zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 212, poz. 1337 ze zm., dalej zwane: rozporządzeniem z dnia 28 listopada 2008r.), przyjął wartość brutto świadczonych usług w wysokości 8.000,00 zł (z czego wyliczono ww. metodą wartość netto w wysokości 6.557,37 zł i VAT 1.442,63 zł).

NUS odnosząc się do nieuwzględnienia w rozliczeniu podatku naliczonego kwoty VAT w wysokości 31.900.00 zł wyliczonej od kwoty 145.000,00 zł (którą zgodnie z umową z dnia 4 maja 2009r. A. C. M. I. s.c. miała wydać na remont wynajmowanej nieruchomości) wskazał, że Skarżąca miałaby prawo do rozliczenia kwoty podatku naliczonego z tytułu poczynionych przez Najemcę nakładów tylko wówczas, gdy otrzymałaby faktury VAT, dokumentujące poniesione przez Najemcę wydatki. W przedmiotowej sprawie faktur nie otrzymała.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, w którym nie zgodziła się z wyliczeniem NUS w zakresie kwoty podatku od towarów i usług za styczeń – luty oraz wrzesień-grudzień 2009r.

DIS decyzją z [...] lutego 2014r. utrzymał w mocy decyzję NUS.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że słusznie NUS uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749, ze zm., zwana dalej: O.p.), tj. przesłanki do odstąpienia od oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż zgromadzony materiał dowodowy umożliwił określenie podstawy opodatkowania pomimo braku ksiąg podatkowych. Ustalenia podstawy zostały dokonane w oparciu o: umowy najmu zawarte przez Skarżącą w dniach 25 czerwca 2008r. i 2 lipca 2008r. z E. Sp. z o.o., umowę zawartą w dniu 4 maja 2009r. z A. C., M. I. s.c., fakturę VAT wystawioną przez Skarżącą w lutym 2010r. na rzecz E. Sp. z o.o.

DIS wskazał, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług uzależnione jest od posiadania przez niego faktury, o czym stanowi art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.

DIS wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca świadczyła w sposób ciągły usługi najmu nieruchomości nieprzerwanie w okresie od 1 lipca 2008r. do 31 grudnia 2008r. na podstawie umowy z dnia 25 czerwca 2008r., w okresie od 8 lipca 2008r. do 8 stycznia 2009r. na podstawie umowy z dnia 2 lipca 2008r. E. Sp. z o.o. oraz na podstawie umowy z dnia 4 maja 2009r. z A. C. i M. I. s.c. Z tytułu świadczonych usług otrzymywała wynagrodzenie. Skarżąca wystawiała faktury na rzecz E. sp. z o.o. w związku ze świadczeniem usług najmu, natomiast na rzecz A. C., M. I. s.c. tych faktur nie wystawiała.

Z uwagi złożony 26 czerwca 2008r. VAT-R w Urzędzie Skarbowym W., Skarżąca rezygnując ze zwolnienia przysługującego zgodnie z art. 113 ust. 1 u.p.t.u., stała się podatnikiem podatku od towarów i usług i w związku z prowadzoną działalnością winna była rozliczać przychód z tytułu najmu składając stosowne deklaracje.

DIS wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 4 u.p.t.u, obowiązek przy świadczeniu usług najmu powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub fakturze (przy czym, zgodnie z art. 19 ust. 15 u.p.t.u., otrzymanie części zapłaty skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w tej części).

Zdaniem DIS bezzasadny jest zarzut Skarżącej dotyczący niewłaściwego wyliczenia podatku należnego za styczeń – luty oraz wrzesień-grudzień 2009r. przez NUS tym bardziej, że Skarżąca w złożonym odwołaniu nie wskazała na czym miałaby polegać nieprawidłowość wyliczeń.

DIS podkreślił, że Skarżąca wystawiała i dostarczyła w okresie styczeń - grudzień 2009r. E. Sp. z o.o. faktury VAT, dokumentujące wynajem budynku i wykonanie prac remontowych nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] oraz faktury za zużycie mediów. Spośród przesłanych przez Skarżącą w ww. okresie faktur Spółka zaakceptowała i zobowiązała się pokryć koszty wynikające tylko z części faktur. Pozostałe faktury zostały odesłane Skarżącej bez księgowania, jako niezgodne z warunkami umów zawartych z E. Sp. z o.o.

Zatem skoro przedmiotowe faktury zostały odesłane Skarżącej bez ewidencjonowania to nie zostały skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego.

Natomiast Skarżąca zobowiązana była rozliczyć w deklaracjach VAT-7 wartość netto i podatek należny wynikający z faktury VAT zaakceptowanej i uregulowanej przez E. Sp. z o.o. W tym przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 19 ust. 4 u.p.t.u., który mówi, że jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

DIS podkreśli ponadto, że Skarżąca wystawiając faktury z wykazaną kwotą podatku miała obowiązek prowadzenia ewidencji, zarówno zakupów jak i sprzedaży, jak również obowiązek sporządzenia deklaracji podatkowych nałożony poprzez art. 99 ust. 1 u.p.t.u. Zobowiązanie powstaje bowiem z mocy samego prawa, w związku z zaistnieniem w danym okresie rozliczeniowym zdarzeń podlegających opodatkowaniu, tj. wykonywaniem czynności opodatkowanych lub rozliczaniem podatku przez nabywcę towaru lub usługi. Sama deklaracja (podobnie jak i decyzja podatkowa) nie kreuje tego zobowiązania podatkowego, lecz jedynie stwierdza jego istnienie, wielkość oraz ewentualnie inne cechy istotne.

Skarżąca mimo złożenia w dniu 3 sierpnia 2010r. informacji o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych, z zaznaczeniem daty zakończenia najmu z dniem 31 grudnia 2008r. nadal świadczyła usługi najmu na rzecz A. C. M. I. s.c. zgodnie z zawartą w dniu 4 maja 2009r. umową, zatem stosownie do treści art. 106 ust. 1 u.p.t.u., była zobowiązana wystawić fakturę stwierdzającą dokonanie sprzedaży usług najmu nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnie ustalonej wysokości podatku naliczonego przysługującego do odliczenia, DIS zauważył, że w przypadku działalności usługowej do uznania, iż usługa została wykonana, nie wystarczy sam fakt dokonania płatności na rzecz Usługodawcy wraz z ustalonymi przez Strony potrąceniami.

Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przysługuje po spełnieniu określonych warunków. W tym celu należy badać czy faktycznie mamy do czynienia z nabyciem towaru lub usługi, jak również czy dokonane nabycie jest związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Zatem w ocenie DIS z akt sprawy jasno wynika, że Skarżąca, mimo iż była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług nie prowadziła żadnej ewidencji, zarówno zakupów jak i sprzedaży i nie składała deklaracji VAT-7 za miesiące styczeń - grudzień 2009r., mimo iż otrzymywała regularne płatności z tytułu świadczenia usług najmu nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...]. W oparciu o tak zebrany w sprawie materiał dowodowy NUS zasadnie uznał, że Skarżąca w kontrolowanym okresie nie wykazywała dla celów podatkowych wszystkich uzyskiwanych ze świadczenia usług przychodów, a więc nie dopełniła obowiązku rzetelnego prowadzenia ewidencji podatkowej.

Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca podniosła, że skoro była płatnikiem VAT w 2009r. i w 2010r. to niezrozumiałe jest z jakiego powodu NUS nie uwzględnił VAT należnego do odliczenia za wykonany remont budynku.

DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sporu dotyczy prawidłowości określenia Skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. w związku ze świadczeniem usług najmu nieruchomości.

Jak wynika z akt sprawy Skarżąca w 2009 r. świadczyła usługi najmu nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] na podstawie umowy z dnia 4 maja 2009 r. z A. C. oraz z M. I. oraz wystawiała faktury VAT na podstawie umów najmu z dnia 25 czerwca 2008 r. i 2 lipca 2008 r. zawartych ze spółką E. Sp. z o.o. Na rzecz drugiego Najemcy – A. C. oraz z M. I. - faktur VAT nie wystawiała. W kontrolowanym okresie nie prowadziła ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług i nie składała stosownych deklaracji podatkowych.

Przede wszystkim wskazać należy, iż organy podatkowe prawidłowo określiły Skarżącej zobowiązanie w podatku VAT w związku z tym, że Skarżąca w 2009r. świadczyła usługi najmu. Okoliczność ta wynika w sposób oczywisty ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Niewątpliwie bowiem świadczenie usług najmu jest czynnością podlegającą opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Prawidłowe były więc ustalenia organów podatkowych, że z tytułu świadczonych usług najmu Skarżąca jest podatnikiem tego podatku Ponadto Skarżąca już w 2008r. zarejestrowała się jako podatnik VAT oraz zrezygnowała ze zwolnienia podmiotowego. Złożenie przez Skarżącą w dniu 3 sierpnia 2010r. informacji o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych, z dniem 31 grudnia 2008r. – a więc wstecz – nie mgło wywołać oczekiwanego przez Skarżącą skutku. Po pierwsze nadal świadczyła usługi najmu, a więc wykonywała czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. A po drugie takie oświadczenie nie wywołuje skutku wstecz. Po trzecie – istotą podatku VAT jest wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, a więc wymienionych w art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w 2009r.) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2009r.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2).

Z powyższego wynika, że podatkiem VAT objęte są czynności wymienione w art. 5 ust. 1 u.p.t.u., wykonywane przez podmiot działający w charakterze podatnika tego podatku. Z tego z kolei wynika, że do opodatkowania tym podatkiem nie jest konieczna rejestracja dla celów VAT w tym znaczeniu, że brak tej rejestracji nie zwalnia z opodatkowania tym podatkiem. Brak jest zresztą takiej regulacji prawnej. Od opodatkowania podatkiem VAT nie może też zwolnić umowa cywiloprawna, z treści której wynika, że zawierające ją strony nie są podatnikami tego podatku. Zagadnienia dotyczące opodatkowania podatkiem VAT są uregulowane w u.p.t.u. i nie mogą być uzupełniane czy zmieniane przez postanowienia umów cywilnoprawnych. Ustawa o VAT ma bowiem charakter kompleksowy jeśli idzie o regulacje prawne dotyczące tego podatku, a ponadto ma charakter autonomiczny względem innych dziedzin prawa. Stąd też próba podważenia przez Skarżącą rozstrzygnięć organów podatkowych poprzez wskazanie, że w umowie najmu z A. C. oraz z M. I. wskazano, że umowa jest zawierana przez podmioty nie będące podatnikami podatku VAT, nie może odnieść zamierzonego skutku.

W związku z tym Sąd uznał stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonych decyzjach za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Zasadnie zatem organy podatkowe opodatkowały podatkiem VAT obrót Skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (najem).

Skarżąca zarzuciła organom podatkowym nieuwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów z wynajmu nieruchomości, odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych. Zarzut ten jest niezasadny z uwagi na to, że powinien dotyczyć rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie podatku od towarów i usług, gdzie kwestie odpisów amortyzacyjnych nie występują.

Również za prawidłowe Sąd ocenił określenie przez organy podatkowe podstawy opodatkowania w oparciu o art. 23 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub 2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub 3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania (art. 23 § 1). Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania (§ 5). Z kolei stosownie do § 2 tego przepisu organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania.

Obliczając podstawę opodatkowania Skarżącej NUS uznał, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 23 § 2 O.p. i odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, określając podstawę opodatkowania i podatek należy Skarżącej na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Natomiast mając na uwadze art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. organ określił wartość oraz kwoty podatku naliczonego na podstawie przedłożonych przez Skarżącą faktur zakupu.

Prawidłowo też organ nie uwzględnił podatku naliczonego w kwocie 31.900,00zł, obliczonego przez Skarżącą od kwoty 145.000,00zł, z tytułu pokrycia przez Najemcę nakładów na nieruchomość (remont) z uwagi na fakt, że Skarżąca nie otrzymała z tego tytułu faktur VAT, dokumentujących poniesienie tych wydatków. Podstawowym warunkiem skorzystania przez podatnika podatku VAT z prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w nabywanych towarach lub usługach jest bowiem posiadanie przez tego podatnika prawidłowo wystawionej faktury VAT (art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u.)

Prawidłowo też organy nie uwzględniły podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dotyczących zakupu akumulatora żelowego oraz pasa zębatego z uwagi na nie wykazanie przez Skarżącą związku z tych zakupów ze sprzedażą opodatkowaną podatkiem VAT czyli w tym przypadku usługami najmu. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. podatnikowi tego podatku przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Skarżąca dopiero w skardze do tut. Sądu wyjaśniła, iż ww. towary to były części do kosiarki, która była wykorzystywana na terenie obiektu, będącego przedmiotem najmu. Biorąc jednak pod uwagę, że Sąd kontroluje wydane przez organ rozstrzygnięcie, a w trakcie postępowania podatkowego Skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, podnoszenie tej argumentacji dopiero na etapie postępowania sądowego należało uznać za spóźnione.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie dostrzegając w sprawie naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że podziela ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie organy podatkowe dopuściły się innych uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego powołanych w podstawach prawnych decyzji organów podatkowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.