Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 265/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 4, art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 510
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - t.j.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 22 marca 2022 r. znak: SO.I.621.4.2022 w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 265/22

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia 22 marca 2022 r., znak: SO.I.621.4.2022, Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołania E. S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce z dnia 3 stycznia 2022 r., znak: USC-V.5343.140.2021.JB, o odmowie wymeldowania W. G. z pobytu stałego w lokalu pod adresem: Kielce, ul. H. 14.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 18 czerwca 2021 r. do Prezydenta Miasta Kielce wpłynął wniosek E. S. o wymeldowanie W. G. z pobytu stałego ww. lokalu z uzasadnieniem, że dom, w którym wnioskowany do wymeldowania jest zameldowany nadaje się do rozbiórki. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, wobec niestwierdzenia przesłanek do wymeldowania, organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 3 stycznia 2022 r.

Organ odwoławczy, rozpatrując sprawę w kontekście zastosowania art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2021 r., poz. 510 ze zm.) dalej, "uel" uznał, że w świetle zeznań L. G., oględzin przeprowadzonych w dniu 6 września 2021 r., postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z dnia 18 listopada 2021 r. W. G. nie opuścił trwale i dobrowolnie miejsca zameldowania. Przebywa bowiem w spornym lokalu, posiada w nim swoje rzeczy osobiste. Zarzuty dotyczące stanu technicznego budynku, którego część pozostała na działce należącej do W. G., kwestia numeracji budynku, planowanych zmian w ewidencji budynków nie mogą zaś stanowić podstawy do zawieszenia postępowania, ani podstawy do wymeldowania. Stanowisko wnioskodawczyni, że nieruchomość nie nadaje się do zamieszkiwania, dokonanie rozbiórki części budynku znajdującej się na jej działce nie oznacza automatycznie, że w pozostałej części wnioskowany do wymeldowania nie zamieszkuje. Sprawy meldunkowe mają charakter czysto rejestrowy, organ stwierdza fakt pobytu w danym lokalu i nie jest zobligowany do oceny jego stanu technicznego. Wątpliwości nie budzi fakt, że wnioskowany do wymeldowania jest widywany na posesji przez sąsiadów. Skoro przebywa w spornym lokalu, wyraża wolę dalszego w nim przebywania, to nie nastąpiło opuszczenie lokalu w sposób trwały.

W skardze do tut. Sądu E. S. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu:

1. naruszenie przepisów postepowania w taki sposób, że organ nie zawiesił postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wykreślenia budynku przy ul. H. 14 z ewidencji budynków;

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez oparcie się na oględzinach, które nie odzwierciedlały stanu aktualnego na datę zamknięcia sprawy, a równocześnie ustalenie stanu zamieszkiwania w budynku na oględzinach prowadzonych przez inny organ, w innym postępowaniu, zawierających sprzeczności w stosunku do ustaleń własnych organu;

3. wadliwość postępowania polegającą na błędnym ustaleniu, że przedmiotem postępowania jest lokal położony przy ul. H. 14, podczas gdy chodzi o budynek mieszkalny położony przy ul. H., oznaczony numerem porządkowym 14;

4. dowolność rozstrzygnięcia wynikającą z zarzutów sprecyzowanych w pkt. 1 i 3, polegającą na tym, że organ odmawia wymeldowania z pobytu stałego w wyniku:

a) błędnej identyfikacji przedmiotu zamieszkania, którym nie był i nie jest lokal, a wyłącznie budynek mieszkalny;

b) dowolnej i błędnej oceny dowodów, tj. zignorowania obiektywnych zeznań świadków wskazujących na brak zamieszkiwania strony w przedmiotowym budynku i korzystanie przez stronę z nowoczesnego domu mieszkalnego położonego na jej nieruchomości;

c) oparcia rozstrzygnięcia na zeznaniach strony, która oponowała wnioskowi;

d) odmowie wiarygodności zeznaniom świadków przeczących zamieszkiwaniu strony w pozostałości budynku tylko z powodu ich sprzeczności ze stanem stwierdzonym podczas oględzin, o których strona była zawiadomiona, co umożliwiło jej takie przygotowanie stanu budynku, by potwierdzał jej stanowisko w postepowaniu;

e) oparcia rozstrzygnięcia na sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego stwierdzeniu, że strona posiada centrum swoich interesów życiowych w starym drewnianym budynku stanowiącym aktualnie pozostałość domu jednorodzinnego, pomimo że ta sama osoba jest właścicielem nowoczesnego budynku o funkcji mieszkalnej na tej samej nieruchomości.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że w dacie zamknięcia postępowania przez organ I instancji przestał istnieć budynek, który wcześniej posiadał niepodzielną funkcję mieszkalną – jednorodzinną, położony w części na działce nr ewid. [...], której właścicielką według księgi wieczystej jest skarżąca, w części na działce nr ewid. [...], której właścicielem według księgi wieczystej jest W. G . Na datę zamknięcia postępowania istniała jedynie pozostałość tego budynku składająca się z jednego pomieszczenia oraz przedsionka, do których wejście znajduje się wyłącznie na działce nr [...]. W księdze wieczystej dla nieruchomości skarżącej wskazano, że księga obejmuje nieruchomość przy ul. H. 14, oznaczoną numerem porządkowym 14. W księdze wieczystej dla nieruchomości W. G. nie wskazano żadnego numeru porządkowego. Lokal znajdujący się w części budynku mieszkalnego na nieruchomości W. G. nie jest więc położony przy ul. H. 14, ale na nieruchomości sąsiedniej nie posiadającej numeru porządkowego.

Dalej podniesiono, że w związku z przeprowadzoną w dniu 23 września 2021 r. rozbiórką budynku przy ul. H. 14 na działce nr [...], skarżąca złożyła do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta Kielce zgłoszenie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków poprzez wykreślenie z rejestru budynków budynku oznaczonego w kartotece budynków pozycją 266101_1.0023.G1489 i oznaczonego numerem porządkowym 14. W wyniku tego postępowania może dojść do ustalenia, że budynek zamieszkiwany przez W. G. nie jest już własnością skarżącej, nie powinien nosić numeru 14, czy też z innych powodów postępowanie stanie się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie zachodzi więc bezpośrednia zależność wydania decyzji merytorycznej od ustalenia w odrębnym postępowaniu, czy budynek mieszkalny objęty wnioskiem i oznaczony numerem 14 w ogóle istnieje, a jeżeli tak, to w jakiej części i na jakiej nieruchomości. Konieczne i uzasadnione było więc zawieszenie postepowania do czasu zakończenia postępowania o aktualizację informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie skarżącej zgromadzone dowody potwierdzają ponadto, że W. G. faktycznie nie zaspokaja swoich potrzeb mieszkaniowych w istniejącej na datę zamknięcia postępowania pozostałości budynku będącego przedmiotem wniosku. Potwierdzają to zeznania skarżącej, świadków B. S., K. G. Z kolei zeznania W. G. z dnia 16 listopada 2021 r. nie są wiarygodne. Organ pominął podnoszoną przez skarżącą kwestię, że W. G. zamieszkuje w nowym domu znajdującym się w tylnej części działki nr [...].

Odnosząc się do protokołu oględzin z dnia 16 listopada 2021 r., przeprowadzonych przez PINB, autor skargi podniósł, że celem tych oględzin było wyłącznie stwierdzenie stanu technicznego części budynku pozostałej po dokonanej przez skarżącą rozbiórce, na potrzeby wydania nakazu rozbiórki również pozostałej części budynku. Celem oględzin nie było natomiast ustalenie sposobu korzystania z części budynku zajmowanej przez stronę. Nie sprawdzono więc działania instalacji i urządzeń sanitarnych, na co zwracała uwagę skarżąca. Ponadto, treść protokołu oględzin w części obejmującej rozkład i wyposażenie pomieszczeń, z których korzysta strona na cele mieszkaniowe, jest istotnie rozbieżna z ustaleniami dokonanymi w tym zakresie przez organ w toku oględzin prowadzonych wcześniej. W. G. uniemożliwił organowi I instancji przeprowadzenie oględzin w dniu 15 listopada 2021 r. Z treści przedstawionych rachunków za energię elektryczną, wodę nie wynika, że dotyczą one właśnie pozostałej po rozbiórce części budynku drewnianego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2022 r. uczestnik W. G. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Z samego faktu zameldowania nie wynikają żadne prawa do nieruchomości i zameldowanie nie stanowi zajęcia cudzego mienia. Ochrona mienia przed nieuprawnionym korzystaniem przez osobę trzecią realizowana jest w postępowaniu cywilnym, a nie w postępowaniu meldunkowym (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. II OSK 882/18).

Stosownie do art. 35 uel organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie przyjmuje się, że dla wystąpienia określonej w art. 35 uel przesłanki wymeldowania, tj. "opuszczenia miejsca pobytu stałego", konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z tym innym miejscem i urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Nie każde opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stanowi bowiem podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Dla stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu powołanego przepisu konieczne jest ustalenie, że opuszczenie to miało charakter dobrowolny, było wynikiem realizacji uprzednio powziętego zamiaru zmiany miejsca pobytu i przeniesienia centrum swych spraw życiowych w inne miejsce.

Decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego ma przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Opuszczenie miejsca pobytu musi cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element woli, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Gdyby zamiaru opuszczenia lokalu wskazany podmiot nie wyraził w sposób jasny, zadaniem organu ewidencyjnego jest weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jego stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania (por. wyroki NSA: z dnia 23 maja 2019 r., sygn. II OSK 1354/19; z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II OSK 391/20).

Rolą organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie jest więc weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po stronie osoby, której dotyczy wymeldowanie, zamiaru trwałego i dobrowolnego zerwania więzi z miejscem zameldowania. W art. 35 uel mowa jest o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego, a zatem miejsca, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, które stanowi zorganizowane centrum jej spraw życiowych. Jest to miejsce, w którym w szczególności osoba ta mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z innymi osobami, przyjmuje korespondencję (por. wyroki NSA: z 15 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 2151/13; z 8 marca 2016 r., sygn. II OSK 1708/14).

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podniesionych w skardze, Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu, co do braku podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i zawieszenia postępowania o wymeldowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ tj. organ prowadzący ewidencję budynków. Przyjmuje się, że istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu cyt. przepisu jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem prejudycjalnym w znaczeniu omawianego przepisu może być jedynie taka kwestia, która bezwzględnie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego jej rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. Innymi słowy, brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II OSK 1268/16).

Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi więc ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego. Zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji nie ma charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn.. II OSK 1698/07).

Ani z art. 35 uel ani z innych przepisów ustawy o ewidencji ludności nie można wywieść, aby postępowanie w sprawie wykreślenia budynku z ewidencji budynków stanowiło zagadnienie wstępne w postępowaniu w sprawie wymeldowania z pobytu stałego. Zakończenie postępowania meldunkowego, mającego charakter czysto ewidencyjny, nie jest uzależnione od wyniku postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji budynku, w którym znajduje się lokal, z którego ma nastąpić wymeldowanie. Uzyskanie rozstrzygnięcia w przedmiocie takiego wykreślenia będzie oczywiście miało wpływ na decyzję w przedmiocie wymeldowania, nie można bowiem zamieszkiwać w lokalu nieistniejącym, ale dopóki wnioskodawca takiego rozstrzygnięcia nie uzyska, to nie istnieją przeszkody do zakończenia postępowania w sprawie meldunkowej. Innymi słowy, skoro przepisy ustawy o ewidencji ludności nie zawierają regulacji dotyczącej postępowania w sprawie wykreślenia budynku z ewidencji budynków, to postępowanie w tej sprawie nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Możliwe jest bowiem wydanie decyzji kończącej postępowanie meldunkowe.

Przechodząc do oceny przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego", o której mowa w art. 35 uel, niezbędnej do wymeldowania osoby, to stwierdzić należy, że postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby centrum życiowe wnioskowanego do wymeldowania uczestnika W. G. nie było skoncentrowane w lokalu przy ul. H. w Kielcach, znajdującym się w budynku oznaczonym numerem 14. Jak wynika z akt sprawy, drewniany budynek mieszkalny, w którym zameldowany jest ww. uczestnik posadowiony był po dwóch stronach granicy między działkami nr [...] (własność skarżącej) i [...] (własność uczestnika). Budynek ten oznaczony był numerem 14. W dniu 23 września 2021 r. skarżąca dokonała rozbiórki części tego budynku. Pozostała po rozbiórce część znajduje się dalej na dwóch działkach.

Skarżąca twierdzi, że ze względu na stan techniczny budynku nikt w nim nie zamieszkuje, a W. G. przebywa w budynku gospodarczym, gdzie ma lepsze warunki bytowe, względnie, jak wynika z treści skargi, w nowoczesnym domu wybudowanym na jego nieruchomości. W skardze dodatkowo podnosi, że w księdze wieczystej dla nieruchomości skarżącej wskazano, że księga obejmuje nieruchomość przy ul. H. 14, a w księdze wieczystej dla nieruchomości W. G. nie wskazano żadnego numeru porządkowego. Jednak podkreślenia wymaga fakt, że W. G. został zameldowany w lokalu przy ul. H. 14. Takim numerem porządkowym oznaczony był cały budynek. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie nastąpił żaden fakt prawotwórczy, który uzasadniałby przyjęcie, że część budynku w posiadaniu W. G. nie jest już oznaczona numerem 14, tym bardziej, że część tego budynku wciąż znajduje się na nieruchomości skarżącej. W postępowaniu w sprawie wymeldowania organ bada, czy osoba wnioskowana do wymeldowania przebywa w danym lokalu z zamiarem stałego pobytu. W niniejszej sprawie niezbędnym było ustalenie, czy W. G. przebywa z zamiarem stałego pobytu w lokalu znajdującym się w budynku przy ul. H., oznaczonym numerem 14.

Z materiału dowodowego wynika, że W. G. przebywa z zamiarem stałego pobytu na działce nr [...] przy ul. H., na której posadowiona jest część spornego budynku, oznaczonego numerem 14. Bezspornie swobodnie dysponuje on częścią tego budynku, ma do niego swobodny dostęp, czego skarżąca nie podważa. Kwestionuje ona natomiast twierdzenie, że przedmiotowy lokal stanowi jego centrum życiowe, głównie na tej podstawie, że budynek jest w złym stanie technicznym. W tym miejscu należy wskazać, że ustalanie, czy określony obiekt budowlany nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego jest poza zakresem kompetencji organu meldunkowego. Na marginesie należy podnieść, że sprawa dotycząca odmowy zameldowania W. G. w ww. lokalu była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd. W wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2853/17, którym oddalono skargę B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Ke 297/17, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie o wymeldowanie ma na celu jedynie doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Natomiast organy właściwe w sprawach ewidencji ludności nie są powołane do dokonywania ocen, czy osoba w stosunku do której toczy się postępowanie o wymeldowanie jest właścicielem jeszcze innej nieruchomości, czy określony obiekt budowlany, z którego ma zostać wymeldowana nadaje się na miejsce pobytu ludzi w rozumieniu prawa budowlanego i uzależnienia od tej oceny możliwości zameldowania lub wymeldowania.

W sytuacji gdy W. G. zamieszkuje, co jest bezsporne, na działce, na której posadowiona jest część spornego lokalu, oględziny w dniu 6 września 2021 r. (a więc przed rozbiórką części budynku) wykazały, że lokal jest umeblowany, wyposażony w sprzęty kuchenne, WC, grzejnik elektryczny, znajdują się w nim rzeczy osobiste uczestnika, oględziny przeprowadzone przez PINB w dniu 16 listopada 2021 r. (a więc już po rozbiórce) wykazały podobnie, a z zeznań świadków wynika, że uczestnik jest widywany na posesji, brak było podstaw do ustalenia, że przedmiotowy lokal nie stanowi centrum życiowego uczestnika. Przede wszystkim nie sposób zasadnie twierdzić, że lokal posadowiony na danej nieruchomości, nie stanowi centrum życiowego właściciela tej nieruchomości, który na niej przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na jednej nieruchomości może znajdować się nawet kilka obiektów pełniących funkcje mieszkalne, właściciel takiej nieruchomości może je w różnym zakresie wykorzystywać jako swoje centrum życiowe; w jednym obiekcie może np. nocować, w innym wypoczywać, w jeszcze innym przyjmować gości. Brak którejś z tych cech nie oznacza, że dany lokal przestał być jego centrum życiowym.

Bezzasadny jest zarzut podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o oględziny dokonane przez inny organ, niż właściwy w sprawie. Protokół z oględzin Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce z 16.11.2021 r. jest jednym z elementów materiału dowodowego w analizowanej sprawie, podlegającym rozpatrzeniu przez Prezydenta Miasta Kielce i następnie Wojewodę Świętokrzyskiego, według zasad określonych w art. 7 Kpa i zgodnie z regułami postępowania administracyjnego przewidzianymi w art. 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa. Stanowi on dowód potwierdzający, że część budynku, z którego skarżąca wnosi o wymeldowanie uczestnika W. G. – nadal istnieje, pomimo dokonanej w dniu 23 września 2021 r. przez skarżącą rozbiórki znacznej części tego budynku. Z wyjaśnień organu wynika dlaczego nie odbyły się oględziny wyznaczone na dzień 15 listopada 2021 r. Wobec sprzeciwu W. G., który nie wyraził zgody na wpuszczenie na teren własnej działki i do lokalu, w którym zamieszkuje pełnomocnika skarżącej, organ w protokole opisał stan zewnętrzny, a w protokole z 16 listopada 2021 r. zawarte są wyjaśnienia W. G. odnośnie sposobu korzystania z ww. lokalu. Skoro organ po wszczęciu postępowania w sprawie wymeldowania przeprowadził stosowne oględziny (w dniu 6 września 2021 r.), dysponował zeznaniami świadków, stron, materiałem fotograficznym jak również wynikiem oględzin przeprowadzonych przez PINB (w dniu 16 listopada 2021 r.) to także nie zasługuje na uwzględnienie zarzut oparcia rozstrzygnięcia na materiale nie odzwierciedlającym aktualnego stanu sprawy na datę jej zamknięcia.

Podsumowując, zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki niezbędne do wymeldowania. Okoliczność, że sporny lokal oznaczony jest numerem 14, tj. numerem przypisanym do nieruchomości skarżącej, nie ma wpływu na ocenę, czy zachodzą przesłanki do wymeldowania uczestnika z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W lokalu oznaczonym tym numerem W. G. został zameldowany, a postępowanie administracyjne nie wykazało, aby przebywał poza miejscem stałego zameldowania i jednocześnie zerwał związki z lokalem, w którym jest zameldowany. W postępowaniu meldunkowym nie ustala się, czy numeracja porządkowa budynków jest prawidłowa. Jeśli wnioskodawczyni uzyska rozstrzygnięcie o wykreśleniu przedmiotowego lokalu z ewidencji budynków, ewentualnie doprowadzi do zmiany numeracji porządkowej, wtedy może wystąpić z nowym wnioskiem o wymeldowanie.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.