Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 338/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: 58 § 1 i 2 , art. 56 § 1 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita, NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Marta Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zajęcia prawa majątkowego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 dalej "kpa") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. dalej "ustawa egzekucyjna") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika – A. w Narodowym Funduszu Zdrowia w L. (NFZ).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził wobec A. (dalej jako: "zobowiązany", "dłużnik", "Spółka"), postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] wystawionego przez B. (dalej jako "wierzyciel"), którym objęto środki dofinansowania - nierozliczoną zaliczkę w ramach rozwiązanej umowy o dofinansowanie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę.

W celu wyegzekwowania wskazanej należności, organ egzekucyjny w dniu 26 października 2012 r., doręczył dłużnikowi odpis tytułu wykonawczego, sporządził protokół o stanie majątkowym i w dniu 18 grudnia 2012 r., zajął prawo majątkowe stanowiące wierzytelność pieniężną dłużnika w NFZ.

Wniesione przez dłużnika na podstawie art.33 ustawy egzekucyjnej zarzuty nie zostały uwzględnione, jak też nie został uwzględniony jego wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując złożony przez zobowiązanego, w ramach skargi na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zwrocie kwoty zaliczki przekazanej w celu realizacji projektu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wierzyciela z dnia 27 lutego 2012 r. (wydanej w postępowaniu zwykłym) - stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2632/12 wstrzymał wykonanie ww. decyzji. W konsekwencji powyższego dłużnik zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wstrzymanie wszelkich czynności związanych z tym tytułem wykonawczym. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne wobec dłużnika.

W dniu 25 stycznia 2013 r. zobowiązany złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek w sprawie uchylenia dokonanego zajęcia wierzytelności w NFZ na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Dodatkowo do organu egzekucyjnego wpłynął przekazany przez wierzyciela wniosek dłużnika o wstrzymanie i umorzenie wszelkich czynności egzekucyjnych.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie, a następnie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r., uchylił zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika w NFZ, uznając, iż istnieje ważny interes dłużnika, a interes wierzyciela nie stoi uchyleniu zajęcia na przeszkodzie.

Na to postanowienie wierzyciel złożył zażalenie, w którym wskazał na naruszenie art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z 18 K.p.a. Powołując się na protokół o stanie majątkowym dłużnika podniósł, iż 96 % przychodów dłużnika to kontrakt z NFZ, a 4 % zakresu działalności stanowią usługi komercyjne. Spółka nie posiada nieruchomości, posiada ruchomości w postaci głownie sprzętu medycznego i innego niezbędnego do prowadzenia działalności medycznej. Mając na uwadze wartość ruchomości i kwestię amortyzacji, egzekucja z ruchomości nie doprowadzi do zaspokojenia wierzyciela. Ponadto egzekucja z ruchomości byłaby uciążliwym środkiem i wiązałaby się z uniemożliwieniem zobowiązanemu prowadzenia dalszej działalności medycznej. Jedynym skutecznym środkiem umożliwiającym zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa była egzekucja z przysługujących dłużnikowi wierzytelności. Kwota egzekwowanej należności wynosi [...] zł. Zwolnienie przedmiotowej wierzytelności spod egzekucji udaremni egzekucję i uniemożliwi w przyszłości zaspokojenie wierzytelności, stąd należało uznać, że interes wierzyciela ewidentnie stał na przeszkodzie uchyleniu zajęcia. Interes wierzyciela narusza także wydanie rozstrzygnięcia, bez zajęcia przez niego stanowiska. Organ egzekucyjny naruszył także interes społeczny, gdyż egzekwowana wierzytelność stanowi środki publiczne. Ponadto organ egzekucyjny bezzasadnie uznał, iż interes indywidualny zobowiązanego jest tożsamy z interesem społecznym. Instytucja Pośrednicząca - Minister Zdrowia przeprowadził bowiem konsultacje z podmiotami publicznymi zaangażowanymi w zapewnienie świadczeń opieki zdrowotnej dla mieszkańców powiatu ryckiego w sytuacji zaprzestania działalności przez dłużnika, z których wynika, że świadczenia zdrowotne wykonywane przez zobowiązanego mogą być wykonywane przez innych świadczeniodawców, w szczególności ZOZ w R., D. i P. Dlatego też zaprzestanie wykonywania działalności przez zobowiązanego nie uniemożliwi zapewnienia dostępu do świadczeń zdrowotnych dla obywateli z terenu jego działania. Do zażalenia dołączył pismo kierowane do niego przez Instytucję Pośredniczącą.

Zaskarżonym postanowieniem, rozpatrując zażalenie wierzyciela, Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 56 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w razie wstrzymania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej.

Wskazał, iż podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2632/12 wstrzymujące wykonanie decyzji wierzyciela.

W związku z tym wyjaśnił, że stosownie do art. 58 § 1 ustawy egzekucyjnej, w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. Podniósł przy tym, że dokonane czynności egzekucyjne mogą być uchylone, w drodze rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym, jeżeli jest to uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw, co w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Rozważając interes zobowiązanego organ egzekucyjny wskazał, iż skoro środki pochodzące z wierzytelności w NFZ, stanowiące główne źródło przychodów dłużnika, po ich przekazaniu na rachunek bankowy, zostają przeznaczone na bieżącą działalność szpitala (wynagrodzenia pracowników, zakup leków i innych środków ratujących życie pacjentów), to brak wypłat wynagrodzeń może doprowadzić do realnego zagrożenia życia i zdrowia pacjentów, gdyż wykonywanie jakichkolwiek usług medycznych nie będzie możliwe. Na szpital powiatowy w R. zobowiązany dokonał szeregu inwestycji, polegających na remoncie budynku i zakupie sprzętu medycznego. Ponadto w stosunku do zobowiązanego kierowane są także inne zajęcia wierzytelności i rachunków bankowych, choć obecnie zostały wstrzymane.

W ocenie organu, jedyną szansą na kontynuowanie działalności medycznej przez zobowiązanego było zwolnienie zajęcia wierzytelności w NFZ. Za tym stanowiskiem przemawia zarówno słuszny interes zobowiązanego jak i interes społeczny, który przejawia się zapewnieniem ochrony życia i zdrowia mieszkańców powiatu ryckiego, co gwarantuje m. in. art. 38 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawodawstwo europejskie oraz międzynarodowe, a co potwierdza także postanowienie WSA w Warszawie wstrzymujące wykonanie decyzji.

Rozważając przesłankę interesu wierzyciela organ egzekucyjny wskazał na autonomiczny charakter rozstrzygnięcia oraz, odpierając zarzut wydania postanowienia bez stanowiska wierzyciela, wskazał, że organ egzekucyjny zwrócił się bezskutecznie do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie.

Organ, badając jaki wpływ jego rozstrzygnięcie będzie miało na sytuację wierzyciela, miał na uwadze fakt, że kwota deponowana przez dłużnika zajętej wierzytelności wynosiła [...] zł, a zaległość zobowiązanego [...] zł (należność główna wraz z odsetkami za zwłokę), natomiast miesięczne wynagrodzenia pracowników zobowiązanego wynoszą około [...] zł netto co oznacza, że dalsze zabezpieczanie kwoty w NFZ spowodowałoby jedynie brak wypłaty wynagrodzeń, a wierzyciel w dalszym ciągu nie zaspokoiłby swoich roszczeń. W konsekwencji taka sytuacja mogłaby doprowadzić do likwidacji działalności zobowiązanego, co nie leży w interesie wierzyciela. Majątek Spółki zostanie przejęty przez Syndyka, a należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości podzielone zostaną wg zasad prawa upadłościowego, podczas gdy zawieszenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie zajęcia wierzytelności umożliwia dalsze funkcjonowanie Spółki, a więc możliwość realizacji kontraktu z NFZ, który w 2013 r., został zawarty na kwotę [...] zł, co pozwoli uregulować w przyszłości zobowiązania wobec wierzyciela.

Organ egzekucyjny miał na uwadze także fakt, iż skutkiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego (stosownie do art. 58 § 1 ustawy egzekucyjnej) było pozostawanie w mocy dokonanych czynności egzekucyjnych. Należności nadal byłyby przekazywane przez dłużnika zajętej wierzytelności na konto organu egzekucyjnego. W oparciu o wyżej przytoczone przesłanki organ rozstrzygnął o uchyleniu dokonanego w dniu 18 grudnia 2012 r., zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika w NFZ.

W skardze na powyższe postanowienie wierzyciel – B. wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucił naruszenie art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej i art. 7 kpa w zw. z art. 18 ustawy egzekucyjnej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] co stoi w sprzeczności z interesem wierzyciela i interesem społecznym. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zażaleniu i dodał, że organ egzekucyjny mając na uwadze wartość ruchomości dłużnika winien uznać, iż jedynym skutecznych środkiem egzekucyjnym jest egzekucja z przysługujących dłużnikowi wierzytelności. Zwolnienie udaremni egzekucję i uniemożliwi wierzycielowi zaspokojenie egzekwowanej wierzytelności. Tym samym organ egzekucyjny nie mógł uznać, iż interes wierzyciela nie stał na przeszkodzie uchyleniu zajęcia wierzytelności dłużnika. Podtrzymał stanowisko, że bez umożliwienia mu zajęcia stanowiska w sprawie podjęto rozstrzygnięcie, co również narusza jego interes. W ocenie skarżącego organ naruszył również interes społeczny, bowiem egzekwowana wierzytelność stanowi środki publiczne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne z punktu widzenia zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja lub postanowienie naruszają przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, lub naruszają prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy - Sąd uchyla decyzję lub postanowienie (art.145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. 270 ze zm.) - dalej jako" P.p.s.a.". Przeprowadzona we wskazanych aspektach kontrola dała - zdaniem Sądu - podstawę do uwzględnienia skargi wskutek uznania, że w kontrolowanej sprawie doszło do takiego naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

Przebieg postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie jest sporny i przedstawiał się jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego uchylające zajęcie prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika w NFZ, na postawie art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej. W myśl bowiem art. 58 § 1 ustawy egzekucyjnej, w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków.

Zgodnie zaś z art. 58 § 2 zd. 1 tej ustawy, organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw.

Z powyższego przepisu wynika, iż organ egzekucyjny może uchylić dokonane jeszcze przed zawieszeniem postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne, a rozstrzygnięcie w tej sprawie ma charakter uznaniowy ("może uchylić"). Ocena racjonalności pozostawania w mocy czynności egzekucyjnych powinna być dokonywana z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, iż uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych uzależnione jest od łącznego wystąpienia trzech przesłanek. Po pierwsze musi być ono uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego. O istnieniu tej przesłanki nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego; oceny tej przesłanki należy dokonywać według kryteriów zobiektywizowanych. Po drugie uchyleniu czynności egzekucyjnych nie stoi na przeszkodzie interes wierzyciela, przy czym interesu tego nie można utożsamiać ze zgodą wierzyciela. Natomiast trzecia przesłanka sprowadza się do wykluczenia nabycia przez osoby trzecie praw na skutek czynności egzekucyjnych, które mają być uchylone. Bezsporne jest, iż w niniejszej sprawie osoby trzecie nie nabyły praw na skutek czynności egzekucyjnych, wobec czego przesłanka ta nie miała w sprawie zastosowania.

Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, iż przed wydaniem rozstrzygnięcia organ powinien zbadać wszystkie aspekty sprawy, a w szczególności argumenty podniesione zarówno przez zobowiązanego i wierzyciela, dokonać ich obiektywnej analizy i kierując się przesłankami zawartymi w art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej oraz zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a. wydać rozstrzygnięcie.

Istota sporu sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy przesłanki uchylenia zajęcia prawa majątkowego stosownie do powyższej regulacji zostały spełnione, czy organ dostatecznie rozważył zarówno ważny interes zobowiązanego jak i interes wierzyciela z uwzględnieniem interesu społecznego oraz interesu strony.

Nie budzi wątpliwości, że celem postępowania egzekucyjnego jest, co do zasady, przymusowe doprowadzenie do wykonania określonych obowiązków przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie B. - wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy, którym objęto środki dofinansowania, a więc środki publiczne - nierozliczoną zaliczkę w ramach rozwiązanej ze zobowiązanym – A. - umowy o dofinansowanie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę ( łącznie ponad [...] zł).

Zobowiązany – A. jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w zakresie świadczenia usług medycznych. Odpowiada on za swoje zobowiązania na takich samych zasadach jak każdy inny podmiot gospodarczy. Ważny interes zobowiązanego postrzegany być zatem musi jako nadzwyczajne okoliczności, a nie normalne następstwo prowadzenia działalności gospodarczej przez podmiot gospodarczy zgodnie z zakresem tej działalności. Ważny to bowiem "mający dużą wagę, duże znaczenie, doniosły, istotny" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka tom III str. 618, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1998).

Z tej perspektywy nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności fakt, że dłużnik dokonał szeregu inwestycji na działalność, dokonując remontu budynków i zakupując ruchomości służące prowadzonej działalności gospodarczej. Nie stanowi również takiej okoliczności fakt, iż w stosunku do zobowiązanego kierowane są "także liczne inne zajęcia wierzytelności i rachunków bankowych", bowiem jest to normalne następstwo niewywiązywania się przez podmiot gospodarczy z zaciągniętych zobowiązań.

W ocenie organu istotną okolicznością stanowiącą o ważnym interesie zobowiązanego jest fakt, że skutkiem dokonanego zajęcia będzie brak możliwości wypłat wynagrodzeń, co może doprowadzić do realnego zagrożenia życia i zdrowia pacjentów, gdyż wykonywanie jakichkolwiek usług medycznych nie będzie możliwe.

Uszło jednak uwadze Dyrektora Izb Skarbowej, iż stosownie do art. 58 § 1 ustawy egzekucyjnej, w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków.

Ta możliwość znana jest zobowiązanemu, który występował już o wyrażenie zgody na wypłatę środków na wynagrodzenia pracownicze, zakup leków za grudzień 2012r. ( k.- 133).

Wskazując na okoliczność zagrożenia zdrowia i życia pacjentów, jako uzasadniający ważny interes zobowiązanego organ nie dokonał żadnej oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów w postaci pism: Starosty z dnia 25.03.2013r., pisma Ordynatora Oddziału Wewnętrznego z dnia 6 stycznia 2013r. oraz pisma Kierownika Apteki Przyszpitalnej z dnia 25 stycznia 2013r., pisma Ministerstwa Zdrowia z dnia 11 grudnia 2012r. wskazujące na sposób zarządzania zobowiązaną Spółką także z punktu widzenia zagrożenia życia i zdrowia pacjentów i perspektyw Spółki na przyszłość.

Nie można również przyjąć, że za bezwzględnym pozostawaniem Spółki w obrocie gospodarczym przemawia ważny interes społeczny, utożsamiany zresztą bez żadnej podstawy przez organ z interesem zobowiązanego (str. 4 postanowienia organu egzekucyjnego), gdy się zważy, że z pism znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wszystkie świadczenia zdrowotne realizowane przez zobowiązaną Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej mogę być przejęte przez inne pobliskie placówki medyczne, a w IV kwartale 2012r. NFZ rozwiązał ze Spółką umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie szpitalnego oddziału ratunkowego, oddziału anestezjologii i intensywnej terapii, a więc bezpośrednio nastawione na ratowanie życia ludzkiego oraz ambulatoryjnych świadczeń specjalistycznych, gdzie, jak powszechnie wiadomo, występuje największy deficyt świadczeniodawców.

Nie budzi wątpliwości, że w interesie wierzyciela leży wyegzekwowanie kwoty objętej tytułem wykonawczym szybko i w miarę możliwości przy zastosowaniu najprostszych, lecz skutecznych środków egzekucyjnych. Skuteczność tych środków uzależniona jest od sytuacji majątkowej zobowiązanego: posiadanego przez niego majątku nieruchomego, ruchomości, środków pieniężnych, wierzytelności.

Uznając, że na przeszkodzie uchyleniu zajęcia nie stoi interes wierzyciela organ nie wykazał, by przy ograniczeniu świadczeń, a co za tym idzie dochodów, istniejącym zadłużeniu w tym także wobec innych wierzycieli, zobowiązana Spółka, po uchyleniu zajęcia z własnych dochodów była w stanie spłacić należności wobec Skarbu Państwa.

Z wyżej przedstawionych względów nie stanowiło rozważania interesu wierzyciela wskazanie, że "kwota deponowana przez dłużnika zajętej wierzytelności wynosiła [...] zł, a zaległość zobowiązanego [...] zł (należność główna wraz z odsetkami za zwłokę), natomiast miesięczne wynagrodzenia pracowników zobowiązanego wynoszą około [...] zł netto co oznacza, że dalsze zabezpieczanie kwoty w NFZ spowodowałoby jedynie brak wypłaty wynagrodzeń, a wierzyciel w dalszym ciągu nie zaspokoiłby swoich roszczeń. W konsekwencji taka sytuacja mogłaby doprowadzić do likwidacji działalności zobowiązanego".

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organ dokonał oceny przesłanek wskazanych w art. 58 § 2 ustawy egzekucyjnej w sposób dowolny, bez rozważenia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy i wniosków z nich wynikających, co czyniło skargę zasadną.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ egzekucyjny uwzględni stanowisko Sądu wyżej przedstawione i oceni czy uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, a interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie.

Z przedstawionych powyżej przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a, o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 152 p.p.s.a, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy.