Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 988/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Normalizacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 25 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 427
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - tekst jedn.
article: § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1680
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 127/19 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 listopada 2018 r. nr DIH-2 Nr 49/2018 w przedmiocie zobowiązania przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 127/19, oddalił skargę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 13 listopada 2018 r. nr DIH-2 Nr 49/2018 w przedmiocie kosztów badań.

Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 listopada 2018 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK"), działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 427; dalej: "ustawa o jakości paliw"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w sprawie nałożenia na kontrolowanego obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej 95 niespełniającej wymagań jakościowych nałożył na przedsiębiorcę S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. obowiązek uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty 682,00 zł - uwzględniającej VAT, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej 95 o numerze (...).

Prezes UOKiK wyjaśnił, że w trakcie kontroli przeprowadzonej 14 maja 2018 r. na stacji paliw należącej do Strony, inspektorzy reprezentujący Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań, z partii liczącej 6665 litrów, próbki benzyny bezołowiowej 95, tj. próbkę numer (...)i próbkę kontrolną numer (...)w ilości 4 i 0,9 litra każda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr (...).

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium Instytutu (...)-(...) (sprawozdanie z badań nr (...)) wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa 95 (o numerze próbki (...)), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1680) z uwagi na zawyżoną prężność par VP (metoda DVPE), której wynik badania wyniósł 64,6 kPa, przy wymaganiach jakościowych (dla okresu letniego trwającego od dnia 1 maja do 30 września) 45,0 - 60,0 kPa.

Strona złożyła wniosek o zbadanie próbki kontrolnej nr (...), pobranej 14 maja 2018 r. na stacji paliw w K.. Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium "P (...)" sp. z o.o. z siedzibą w S. (protokół z badań nr (...)) wykazały, że oferowana w dniu kontroli benzyna bezołowiowa 95 (o numerze próbki kontrolnej (...)), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 1 rozporządzenia, z uwagi na zawyżoną prężność par VP (metoda DVPE), której wynik badania wyniósł 64,1 kPa, przy wymaganiach jakościowych (dla okresu letniego trwającego od dnia 1 maja do 30 września) 45,0 - 60,0 kPa.

Prezes UOKiK stwierdził, że pobrana 14 maja 2018 r. próbka benzyny bezołowiowej 95 (numer (...)) nie spełniała wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 1 rozporządzenia, z uwagi na zawyżoną prężność par VP (metoda DVPE). Niewłaściwą jakość benzyny bezołowiowej 95, pobranej do badań 14 maja 2018 r., potwierdziły również badania próbki kontrolnej (o numerze (...)).

Odnosząc się do zarzutów Strony organ administracji wyjaśnił, że laboratoria badające próbki paliw w ramach systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw muszą spełniać wymagania określone w art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Zarówno laboratorium I (...), jak również laboratorium "P (...)Sp. z o.o. z siedzibą w S. są laboratoriami posiadającymi akredytacje Polskiego Centrum Akredytacji od 20 września 1994 r., numer (...) (laboratorium w K.) oraz od 10 marca 1997 r. numer (...) (laboratorium w S.). Zgodnie z informacjami przekazanymi w ww. pismach laboratoriów, w trakcie przygotowywania do badań próbki i próbki kontrolnej z pojemników usunięte zostały nadwyżki benzyny bezołowiowej 95 tak, aby zawartość pojemników mieściła się w przedziale od 70 do 80 % jego objętości, co jest zgodnie z metodyką badawczą określoną w punkcie 8.4 normy PN-EN 13016¬1:2009 Ciekle przetwory naftowe. Prężność par. część 1: Oznaczanie prężności par nasyconych powietrzem (ASVP) i obliczanie równoważnika prężności par suchych (DVPE) wymienioną w pkt. 1,14.2 załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 427). Tym samym napełnienie, przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, pojemników do badania parametru prężność par VP (metoda DVPE) próbek benzyny bezołowiowej 95, tj. próbki numer (...)i próbki kontrolnej numer (...)w ilości 0,9 litra każda nie miało wpływu na wynik oznaczenia tego parametru, pomimo napełnienia pojemników większą ilością paliwa niż wynika to z zapisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 1 września 2009 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1035).

W kwestii przekazania próbki kontrolnej numer 6011/18/6249 do nieakredytowanego organ wyjaśnił, że inspektorzy reprezentujący Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przekazali próbki benzyny bezołowiowej 95 do laboratorium "P." Sp. z o.o. z siedzibą w S., co wynika z protokołu przyjęcia próbki kontrolnej z 21 czerwca 2018 r. Laboratorium to posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji nr (...), która jest ważna do 17 lutego 2019 r. Zgodnie zatem z art. 22 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw próbka kontrolna została przekazana do laboratorium akredytowanego. Laboratorium to, co wynika z Protokołu z badań Nr (...), przeprowadziło badania próbki kontrolnej nr (...)zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Ponieważ Pracownia Analiz Chemicznych i Paliw Płynnych, w której wykonano badanie próbki kontrolnej (...), stanowi część laboratorium "P (...)" Sp. z o.o. z siedzibą w S., jak również przekazanie tej próbki kontrolnej do Pracowni (...)w C., stanowiącej oddział laboratorium, nie naruszyło postanowień art. 22 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, bowiem w myśl art. 2 ust. 1 pkt 20 laboratorium "P . Sp. z o.o. posiada akredytację do wykonywania badań jakości paliw.

Natomiast w kwestii sposobu przechowywania próbki kontrolnej w pracowni w C. oraz jej transportu do S. laboratorium wyjaśniło, że w Pracowni (...)w C. próbka kontrolna (...)była przechowywana w szafie chłodniczej, a w trakcie transportu do Szczecina w termo-torbie.

Odnosząc się z kolei do braku adnotacji potwierdających przygotowanie próbki do badań poprzez usuniecie jej części stanowiącej nadwyżkę ponad 80% pojemności pojemnika organ wyjaśnił, że w przypadku każdego badanego parametru sposób przygotowania próbki do badań określony jest w metodyce badawczej zawartej w normach opisujących metody badań poszczególnych parametrów, które zostały wyszczególnione w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 427). Fakt, iż badania jakości paliw wykonują laboratoria akredytowane, które uzyskały akredytację Polskiego Centrum Akredytacji potwierdzaną corocznie przez audytorów PCA w obszarze objętym posiadanym zakresem akredytacji oznacza, iż są to laboratoria wykonujące dane oznaczenie (a zatem również przygotowujące próbkę do badań) zgodnie z metodyką opisaną w normie wymienionej w zakresie akredytacji. Tym samym nie zachodzi potrzeba dodatkowego opisywania sposobu przygotowania próbki do badań w protokole z badań a badania próbek benzyny bezołowiowej 95, pobranych do badań 14 maja 2018 r. na stacji paliw w K . przy ul. (...), należącej do przedsiębiorcy S . SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w W., zostały przeprowadzone prawidłowo.

Prezes, wskazując na treść art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw, nałożył na przedsiębiorcę obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej 95 nr (...)w wysokości 682,00 zł (uwzględniającej VAT), która to kwota została ustalona zgodnie z art. 24 ust. 4 w/w ustawy na podstawie faktury VAT nr (...)wystawionej 1 czerwca 2018 r. przez Instytut (...)z siedzibą w K., za badania próbek paliw ciekłych oraz załącznika do tej faktury (poz. nr 30, próbka nr (...)),

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie: "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że podstawę faktyczną wydania decyzji stanowił wynik badań laboratoryjnych próbki benzyny bezołowiowej Pb 95 niespełniającej wymagań jakościowych. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o jakości paliw, paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, a także rekreacyjnych jednostkach pływających. Dla realizacji tego celu został stworzony system monitorowania i kontrolowania jakości paliw (art. 11 ust. 1 ustawy). Do zadań systemu należy między innymi kontrolowanie jakości paliw u przedsiębiorców. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy inspektor w toku postępowania kontrolnego pobiera dwie próbki (próbkę i próbkę kontrolną), z których jedna badana jest z urzędu, a druga - próbka kontrolna - na wniosek kontrolowanego. Przepis art. 24 ust. 1 cytowanej ustawy, w sytuacji, gdy badania wskazują, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje zarządzającego systemem do nałożenia na kontrolowanego, w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Podstawą oceny Prezesa UOKiK, czy próbka paliwa pobrana w dniu kontroli nie spełniała wymagań jakościowych były protokoły z badań wykonanych przez akredytowane laboratoria, które wykazały, że paliwo nie spełniało wymagań jakościowych określonych w ustawie o jakości paliw, co obligowało Prezesa UOKIK do nałożenia na Skarżącą obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki benzyny bezołowiowej Pb95.

W ocenie Sądu I instancji, organ wywiązał się z wynikającego z przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonał na tej podstawie ustaleń pozwalających na prawidłowe zastosowanie szeroko omówionych w decyzji przepisów prawa materialnego w procesie subsumpcji stanu faktycznego. Argumentacja organu, szeroko cytowana w części wstępnej uzasadnienia, która legła u podstaw podjętego rozstrzygnięcia nie nasuwa - wbrew stanowisku i zarzutom skargi - żadnych wątpliwości, w pełni wyjaśnia motywy działania organu i jest przekonująca, tak że nie ma potrzeby jej powtarzania.

Skarżąca zaskarżyła w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt VI SAWa 127/19.

W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw, poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem istotnego przepisu proceduralnego określającego zasady postępowania z próbką badanego paliwa i nakazującego przekazanie próbki paliwa bezpośrednio do rąk pracownika akredytowanego laboratorium, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Kwestionując wyrok Sądu I instancji, Skarżąca kasacyjnie upatruje wadliwości orzeczenia w naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw.

Zdaniem Skarżącej do naruszenia 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw doszło na skutek przekazania i przechowywania próbki paliwa w laboratorium nieposiadającym właściwej akredytacji, to jest w P. (...), przed przekazaniem jej do laboratorium, które ostatecznie wykonało badania, to jest do P (...) w S.

Autor skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, iż badanie paliwa z naruszeniem art. 22 ust. 1 ww. ustawy nie daje pewności, że jego wynik jest prawidłowy, a co za tym idzie nie powinno stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia negatywnego dla Strony. Z tego też względu. Strona stoi na stanowisku, iż Sąd I instancji uznając bezzasadność przedmiotowego zarzutu naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z tak zarysowanym problemem, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 22 ust. 1 którym inspektor lub upoważniony pracownik Inspekcji Handlowej niezwłocznie przekazują upoważnionemu pracownikowi akredytowanego laboratorium pobrane próbki lub próbki paliw stałych w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliw lub paliw stałych i ich cech charakterystycznych. Jak stanowi ust. 4 którym badania pobranych próbek lub próbek paliw stałych przeprowadza się w akredytowanym laboratorium. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy akredytowane laboratorium, które nie są prowadzone przez Zarządzającego, przeprowadzają badania pozostałych próbek kontrolnych na podstawie umowy zawartej z wojewódzkim inspektorem Inspekcji Handlowej.

Jak wynika z akt sprawy badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane niezależne laboratorium Instytutu (...) wykazały, że oferowana w dniu kontroli (tj. 14 maja 2018 r.), benzyna bezołowiowa 95 (nr próbki (...)) nie spełnia wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1680) z uwagi na zawyżoną prężność par VP (metoda DVPE), której wynik badania wyniósł 64,6 kPa, przy wymaganiach jakościowych (dla okresu letniego trwającego do 1 maja do 30 września) 45,0 - 60,0kPa, co zostało udokumentowane sprawozdaniem z badań nr (...)z dnia 17 maja 2018 r.

Skarżąca pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. wniosła o przeprowadzenie badania próbki kontrolnej.

Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wystąpił do laboratorium (...)o przygotowanie do odbioru próbki kontrolnej nr (...). Przedmiotowa próbka została przekazana w dniu 21 czerwca 2018 r. Następnie próbka kontrolna została przekazana do Pracowni (...)Sp. z o.o. mieszczącej się w C., co dokumentuje protokół przyjęcia próbki do badań nr (...) dnia 21 czerwca 2018 r. W dniu 22 czerwca 2018 r. przedmiotowa próbka została przetransportowana do laboratorium P (...)Sp. z o.o. mieszczącego się w S..

Z protokołu przyjęcia próbki do badań jednoznacznie wynika, iż próbka została przekazana upoważnionemu pracownikowi wykonawcy badań, z którym organ zawarł umowę na przeprowadzenie badań laboratoryjnych próbki benzyny. Należy podkreślić, iż przepis art. 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw nie określa sposobu przekazania pracownikowi akredytowanego laboratorium próbki paliw. Użyte w wymienionym przepisie sformułowanie, iż "inspektor lub upoważniony pracownik Inspekcji Handlowej niezwłocznie przekazują upoważnionemu pracownikowi akredytowanego laboratorium pobrane próbki lub próbki paliw stałych w warunkach uniemożliwiających zmianę jakości paliw lub paliw stałych i ich cech charakterystycznych" wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie nie oznacza tylko i wyłącznie przekazania próbki do rąk własnych pracownikowi akredytowanego laboratorium pobranej próbki.

Sama czynność przekazania próbki do badań jest czynnością techniczną, która powinna być przeprowadzona w odpowiednich warunkach. Faktem jest, iż laboratoria prowadzone przez P . sp. z o.o. mają różny zakres akredytacji. Słusznie jednak zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż próbka kontrolna nie była badana przez Pracownię (...), lecz była jedynie przechowana przed wysłaniem jej do Działu Laboratorium w S., która to jednostka zgodnie z zakresem akredytacji (...)była uprawniona do przeprowadzenia badań paliw płynnych. A jak wynika z akt sprawy, P . sp. z o.o. w piśmie z dnia 28 sierpnia 2018 r. wskazało, iż "Sposób dostarczenia i zabezpieczenia próbki był prawidłowy. Próbki przechowywane są w szafach chłodniczych w Pracowni (...). Następnego dnia kierowca w termo-torbie przetransportował próbkę do Laboratorium w S.. Próbki benzyn transportowane jak i przechowywane są w odpowiednich warunkach (w chłodzie, ciemności, w suchym pomieszczeniu)".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zatem mówić o naruszeniu przez organ art. 22 ust. 1 ustawy o jakości paliw w odniesieniu do przekazania próbki podmiotowi nieakredytowanemu.

Ponadto, należy zgodzić się z argumentacją organu zaakceptowaną przez Sądu I instancji, że akredytacja jest wymagana przy przeprowadzaniu badań, nie zaś przy transportowaniu i przechowywaniu próbek, które powinny mieć miejsce w odpowiednich warunkach. Badania laboratoryjne zaś przeprowadzone przez akredytowane niezależne laboratorium P . Sp. z o.o. z siedzibą w S. wykazały, że oferowania w dniu kontroli (tj. 14 maja 2018 r.), benzyna bezołowiowa 95 (nr próbki kontrolnej (...)) nie spełnia wymagań jakościowych określonych w 5 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych z uwagi na zawyżoną prężność par VP (metoda DVPE), której wynik badania wyniósł 64,1 kPa, przy wymaganiach jakościowych (dla okresu letniego trwającego do 1 maja do 30 września) 45,0 - 60,0 kPa, co zostało udokumentowane protokołem z badań nr C-(...)z dnia 26 czerwca 2018 r.

Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 455/07 (publ. w CBOSA), że sam fakt stwierdzenia przy pomocy badań, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie stanowi wystarczającą i jedyną przesłankę do obciążenia kontrolowanego kosztami badań. Z treści przepisu art. 24 ust. 1 ustawy o jakości paliw wynika bowiem, że jedyną przesłanką do jego zastosowania jest wynik badania wskazujący, że paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. Skarżąca kasacyjnie w istocie nie podważała faktu, że badane paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w ustawie,

Ze wskazanych wyżej przyczyn zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).