Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3839/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie NSA Zdzisław Romanowski WSA Pamela Kuraś - Dębecka /spr./ Protokolant: Jan Czarnacki po rozpoznaniu w dniu 15 października 2004 r. w Warszawie na rozprawie sprawy ze skargi C. Spółki z o. o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2003 r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. 2. stwierdza ,że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...],działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nakładającą na C. Spółkę z o.o. w W. karę pieniężną w wysokości 14.256 zł za zajęcie pasa drogowego / drogi powiatowej/ przy [...] w [...] i umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 24 m.kw. w okresie od [...] stycznia 2001 r. do [...] marca 2001 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołując się na przepisy art. 40 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U.Nr.6 poz. 33 ze zm./ stwierdzono ,że strona obowiązana była zdemontować tablice reklamowe do [...] grudnia 2000 r., zaś pozostawienie tablicy po tym terminie należy uznać za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia , skutkiem czego należało pobrać karę pieniężną.

W skardze do Sądu skarżący wnoszą o uchylenie obu decyzji zarzucając naruszenie przepisu art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ust. 4 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy o drogach publicznych

Skarżący wywodzi ,że zajęcie pasa drogowego nie nastąpiło na mocy zezwolenia administracyjnego lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej a zatem nie było zajęciem samowolnym , co wyłącza zastosowanie w sprawie trybu administracyjnego.

Ponadto , nie przeprowadzono z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy , w szczególności brak protokołów ZDM wskazujących na wielkość powierzchni reklamowej i ilość dni , stanowiących podstawę do naliczenia kar pieniężnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej.

WOBEC POWYŻSZEGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE ;

Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U.Nr.153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej , przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Oznacza to ,że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

W sprawie niniejszej zaskarżone decyzje naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku winno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie , stosownie do art. 7 i 77 kpa. , natomiast oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach faktycznych , co do których brak jest ustaleń w postępowaniu administracyjnym stanowi o wadliwości tego postępowania.

W omawianej kwestii istnieje bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na obowiązek organów administracji przeprowadzania z urzędu wszelkich dowodów niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten dotyczy w szczególności wszystkich elementów wydawanej decyzji w tym także sentencji tej decyzji , fakty , które są podstawą każdej decyzji muszą znaleźć swoje potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w konkretnej sprawie./ vide - wyroki NSA z dnia ; 4.07.2001 r. I SA 301/00 , 17.10.2001r. I SA 1110/01 , 25.06.1999 r. I SA 1551/98 , 26.051998 r. II SA 420/98./

Taka sytuacja nie miała natomiast miejsca w niniejszej sprawie bowiem w aktach postępowania brak jest dokumentów świadczących o ustaleniu ilości dni będących podstawą do naliczenia kary pieniężnej , wielkości powierzchni reklamowej konstrukcji umieszczonej w pasie drogi przy [...] w [...].

Takich ustaleń nie sposób doszukać się także w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji Ze znajdującej się w aktach sprawy umowy z dnia [...] czerwca 1992 r. wynika jedynie ,że przedmiotowe plansze miały powierzchnię od 12 do 18 m.kw. ale nie można stwierdzić czy plansza usytuowana przy [...] miała powierzchnię 12 m.kw. , na co wskazuje treść zaskarżonych decyzji.

Co prawda słuszne jest stanowisko Organu co do tego ,że początek biegu terminu zajęcia pasa drogowego stanowi dzień [...] stycznia 2001 r. to jest dzień następny po wygaśnięciu umowy dotyczącej instalacji plansz wolnostojących lecz nie ma właściwych dowodów w rozumieniu art. 67 kpa , art. 68 kpa i art. 75 kpa potwierdzających , że plansza została zdjęta z pasa drogowego przy [...] w dniu [...] marca 2000 r. a zatem czas zajęcia terenu wynosił 66 dni. , jak to przyjęto w treści sentencji decyzji.

W tej sytuacji należy podzielić zarzuty zawarte w skardze , dotyczące naruszenia przepisów postępowania to jest art. 7 kpa a także art. 77 kpa. , a zatem braków materiału dowodowego zebranego w sprawie w zakresie wielkości powierzchni reklamowej i ilości dni za które wymierzona została kara pieniężna w wysokości 14.256 zł.

W tym stanie rzeczy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zajęcia pasa drogowego przy [...] w [...] niezbędne jest uzupełnienie postępowania dowodowego we wskazanym wyżej zakresie.

Z uwagi na te okoliczności na mocy art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.Nr.153 poz. 1270/ , Sąd orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art.152 p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.