Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 581/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 5 ust. 1, art. 13, art. 48
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1659 ze zm.), art. 2 pkt 1, art. 5, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 195 ze zm., dalej ustawa o pomocy państwa, a także: ustawa), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 08 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 2284 ze zm., dalej rozporządzenie), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania T.S. (S.) na decyzję Burmistrza Miasta Ż. z [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko K.S. na okres od 01 grudnia 2016 r. do 30 września 2017 r. - decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach – w pierwszej kolejności – przypomniał, że po rozpatrzeniu wniosku T.S. z 30 grudnia 2016 r., Burmistrz Ż. przytoczoną na wstępie decyzją z [...]r. nr [...] odmówił przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K.S., na okres od 01 grudnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

Następnie akceptując ustalenia organu pierwszoinstancyjnego, co do zasadności odmowy przyznania świadczenia wychowawczego i poczynione na ich podstawie wywody prawne - modyfikując jego argumentację - podał, że podstawę materialno-prawną w sprawie stanowi ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Podkreślił przy tym, że świadczenie wychowawcze nie należy do świadczeń o charakterze uznaniowym, możliwość jego przyznania uzależniona jest od wystąpienia ściśle określonych przesłanek ustawowych, a brak którejkolwiek z nich powoduje, że świadczenie to nie może być przyznane. Zaakcentował, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Z kolei w jego ust. 2 - jak wskazał - ustawodawca zawarł, że w przypadku urodzenia dziecka, ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę. Natomiast jego ust. 3 stanowi, że świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800 zł.

W dalszej kolejności organ odwoławczy zacytował art. 48 ust. 1 ustawy. Tym samym wskazał, że w ust. 1 ustanowiono, iż pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017 r. W ust. 2, iż w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu.

W przedmiotowej sprawie okresem - jak zaznaczył - na który było ustalane prawo do świadczenia wychowawczego jest okres od 01 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., zatem do dochodu rodziny należało wliczyć dochody osiągnięte w roku 2014, z uwzględnieniem dochodów utraconych i uzyskanych. Wskazał zatem, że w roku 2014 - ojciec dziecka (strona) otrzymywał dochody z tytułu umowy o pracę w firmie A sp. z o.o., w której pracuje do dnia dzisiejszego. Wyjaśnił przy tym, że odwołujący był zobowiązany do alimentów na rzecz syna K. w wysokości 420 zł miesięcznie, co wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Ż. z dnia [...]r. sygn. akt [...]. Postanowieniem Sadu Rejonowego w Ż. [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...]r. sygn akt [...] - sprawowanie opieki nad K.S. powierzono ojcu, tj. T.S. W roku 2014 ojciec dziecka płacił alimenty na rzecz syna K., który przebywał na ów czas u matki. Potwierdzeniem płatności alimentów - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy - są: kopia przekazu pocztowego oraz poręczenie odbioru alimentów przez H.J. - matkę dziecka. Obecnie - co istotne – K.S. jest członkiem rodziny ojca - strony.

W tych okolicznościach - jak zauważyło Kolegium - kwestią sporna jest nie odliczenie od dochodu odwołującego za rok 2014 (rok bazowy) kwoty 4680 zł z tytułu zapłaconych alimentów na rzecz syna K., który w tamtym czasie przebywał u matki.

Dokonując w tym zakresie odmiennej oceny od organu pierwszoinstancyjnego odniósł się do regulacji prawnych ustawy o pomocy państwa wychowywaniu dzieci wskazując na art. 2 ust. 1 - 4, stanowiący, że dochód oznacza dochód w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stosownie do jej art. 3 pkt 1 lit. a, "dochód" co do zasady (z uwzględnieniem pkt 1 lit. b, c) po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób: oznacza przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30 b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Natomiast - zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy - dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1-3.

W dalszych motywach Kolegium podniosło, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 114, ze zm., dalej: "ustawa" lub "u.ś.r."), stanowi, iż od dochodu odlicza się alimenty płacone na rzecz innych osób. Odliczyć od dochodu można tylko alimenty faktycznie świadczone i tylko w takiej wysokości, w jakiej są regulowane w okresie podlegającym uwzględnieniu dla potrzeb ustawy. Dopiero w razie gdyby organ I instancji ustalił, iż uprawniony ich nie otrzymywał, brak byłoby podstaw do odliczenia tej kwoty (tak A. Korcz, W. Maciejko, Świadczenia rodzinne. Komentarz, C. H. Beck Warszawa 2007, str. 66-67).

W jego ocenie od dochodów strony należy odliczyć alimenty zapłacone przez nią w roku 2014 dlatego, że w roku 2016 syn został członkiem jej rodziny. Zdaniem Kolegium dotyczy to jednak tylko kwoty 420 zł zapłaconych alimentów za wrzesień 2014 r., bo tylko za ten miesiąc zapłacone alimenty były zapłacone przekazem pocztowym. Zaznaczyło, że zgodnie z § 2 ust. 2 pkt g Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, do wniosku o zasiłek rodzinny należy dołączyć odpowiednio: przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość zapłaconych alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani orzeczeniem sądu, ugodą sądową lub ugodą zawartą przed mediatorem do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny.

Podsumowując zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie powinno się odliczyć kwotę dokonanych wpłat alimentów za rok 2014 w sposób wskazany przez prawodawcę, tj. kwotę 420 zł za wrzesień 2014 r. i podzielić ją na 12 miesięcy, i tą kwotę (35 zł) należało odjąć od miesięcznego dochodu odwołującego, który wynosił za rok 2014 (rok bazowy) 1812,47 zł. Ponieważ pozostała cześć rat alimentacyjnych była przekazywana do rąk własnych matki dziecka tylko za osobistym potwierdzeniem odbioru alimentów, to wobec innej niż prawnie przewidziana forma udokumentowania zapłaty alimentów, nie może zostać wynikająca z nich kwota uwzględniona.

W tej sytuacji - jak uznało Kolegium - nawet odliczenie od dochodu 1812,47 zł kwoty 35 zł daje kwotę 1777,77 zł zatem dalej powoduje przekroczenie kryterium dochodowego wynoszącego 800 zł, którego przekroczenie spowodowało odmowę prawa do świadczenia wychowawczego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła strona, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a tym samym uniemożliwienie nabycia prawa do świadczenia wychowawczego na syna, K.S. w okresie od 01 grudnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Formułując ten zarzut - jej autor - wniósł o:

1) zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na syna K.S., urodzonego [...]r. w Ż.;

2) zasądzenie wypłaty należnego świadczenia wychowawczego za wskazanym okres w kwocie po 500 zł za każdy miesiąc i przekazanie tego świadczenia na konto bankowe T.S., prowadzone w Banku: [...], nr rachunku bankowego: [...];

3) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W jej motywach wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia uważając, że jego dochód za rok 2014 powinien być pomniejszony o wysokość alimentów zapłaconych na rzecz syna K., gdyż nie był on w tym czasie członkiem jego rodziny bowiem ów czas przebywał u matki. Jego zdaniem § 2 ust. 2 pkt g Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r., nie może mieć zastosowania, z uwagi na regulację prawną odwołującą się do roku 2014, który w tym przypadku jest rokiem bazowym do obliczenia dochodu. Jego zdaniem § 2 ust. 2 pkt g tego rozporządzenia jest dyskryminujący osoby dokonujące płatności alimentów do rąk własnych osoby alimentowanej lub jej przedstawiciela ustawowego (np. matki). Zdaniem strony skarżącej jej dochód powinien być pomniejszony o wysokość alimentów płaconych przeze niego na rzecz syna K.S., gdyż w 2014 r. przebywał z matką i nie był członkiem jej rodziny.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powtórzyło argumentację w niej zawartą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., dalej także: Ppsa) normuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

Spór koncentruje się wokół uznania czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy zasadnie odmówiły stronie przyznania wnioskowanego przez nią świadczenia wychowawczego uregulowanego w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i aktach wykonawczych do niej.

Jednocześnie Sąd zauważa, że zasadniczą kwestią sporną było to czy prawidłowo organy ustaliły dochód strony za rok bazowy, w szczególności w zakresie jednego jego składnika - rat alimentacyjnych, a bardziej sposobu ich zapłaty i udokumentowania tego zdarzenia. Zatem osią sporu jest uznanie czy i jakie znaczenie dla ustalenia dochodu ma sposób zapłaconych alimentów, a tym samym forma prawna dokumentująca to zdarzenie.

Mając na uwadze zakreślony w sprawie spór nie sposób nie wskazać tak na cel ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jak i określone w niej przesłanki podmiotowo-przedmiotowe, które muszą wystąpić łącznie dla uznania ich wypełnienia. Nie wystarczy bowiem być podmiotem mogącym wystąpić o przedmiotowe świadczenie ale należy być podmiotem, który po wypełnieniu przesłanek przedmiotowych staje się uprawnionym do otrzymania świadczenia wychowawczego normowanego ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Wszystkie te elementy ujęte są w art. 2 pkt 1-4, art. 16, art. 4 ust. 1 - 3 i art. 5 ust. 1- 4 tej ustawy oraz jej art. 13, a także - na czas rozstrzygania przez organy – w rozporządzeniu w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (przytoczonym wielokrotnie powyżej), jak i w art. 48 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Tylko łączne ich odczytanie i odkodowanie zawartych w nich norm czyni zadość prawidłowemu ich zastosowaniu.

Ustawodawca w art. 13 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci - w normie związanej - ustanowił w pierwszej kolejności zakres podmiotowy i przedmiotowy, czyli na czyj wniosek następuje ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata, jak w dalszej kolejności tryb działania organów. Wskazał w tym na dokumenty, które należy dołączyć jako niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego. Stanowiąc jednoznacznie w art. 13 ust. 4 pkt 3, że do wniosku dołącza się odpowiednio (...):

1) zaświadczenia lub oświadczenia dokumentujące wysokość innych dochodów niż dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.) dotyczące każdego członka rodziny;

2) zaświadczenie naczelnika urzędu skarbowego, dotyczące członków rodziny rozliczających się na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, zawierające informacje odpowiednio o:

a) formie opłacanego podatku,

b) wysokości przychodu,

c) stawce podatku,

d) wysokości opłaconego podatku - w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego;

3) zaświadczenia lub oświadczenia oraz dowody niezbędne do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego:

a) zaświadczenie sądu opiekuńczego lub ośrodka adopcyjnego o prowadzonym postępowaniu sądowym w sprawie o przysposobienie dziecka,

b) prawomocne orzeczenie sądu orzekające rozwód lub separację,

c) orzeczenie sądu opiekuńczego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka,

d) inne dokumenty potwierdzające spełnianie warunków do przyznania lub ustalenia wysokości świadczenia wychowawczego będącego przedmiotem wniosku.

Jednocześnie w art. 13 ust. 3 pkt 17 ustanowił, że dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2 oraz ust. 16, nie dołącza się do wniosku, w przypadku gdy osoba, o której mowa w ust. 1, nie ubiega się o przyznanie świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko.

Odsyłając mocą ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci do trybu procedowania - na czas orzekania przez organy - określonego w Rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne nie pozostawił organom luzu decyzyjnego co do sposobu postępowania z wnioskiem i jego prawem wymaganych załączników. W budzącym u strony szereg kontrowersji co do zasadności § 2 ust. 2 pkt g tego Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, prawodawca ustanowił, że do wniosku o zasiłek rodzinny należy dołączyć odpowiednio: przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość zapłaconych alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani orzeczeniem sądu, ugodą sądową lub ugodą zawartą przed mediatorem do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny.

Przepis ten - co z uwagi na stanowisko strony wyrażone w skardze wymaga wyeksponowania - odnośnie określenia załączników do wniosku nie zmienił się w rozporządzeniach wykonawczych ani poprzedzającym Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, czyli w rozporządzeniu tego organu z 3 stycznia 2013 r., o tym samym tytule, tj. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 3 ze zm.), ani wydanych także na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Zatem zarzut skargi, że ustawodawca wskazuje na tryb procedowania organów określony w rozporządzeniu z 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne w zakresie odwołania się do wymienionych tam załączników w postaci dokumentów potwierdzających zapłatę rat alimentacyjnych w roku 2014 jako: "przelewów lub przekazów pocztowych" ostać się nie może gdyż - jak wskazano powyżej - regulacja ta zastąpiła wcześniejszą 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, gdzie zakres i nazwa załączników pozostała niezmienna w swej treści i nazwie. Otóż w tym ostatnim rozporządzeniu normodawca, także wskazał, że do wniosku o zasiłek rodzinny należy dołączyć odpowiednio (..) dokumenty stwierdzające wysokość dochodu rodziny, w tym odpowiednio przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość zapłaconych alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani orzeczeniem sądu, ugodą sądową lub ugodą zawartą przed mediatorem do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny. Ustanowił to w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych w jego § 2 ust. 2 pkt 5 lit i).

Ustawodawca pozostawił prawodawcy samodzielność w stanowieniu trybu procedowania, jednoznacznie wskazując, że Minister właściwy do spraw rodziny określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie danego świadczenia wychowawczego oraz szczegółowy zakres informacji, jakie mają być zawarte: 1) we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, 2) w oświadczeniach niezbędnych do ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, w tym oświadczeniach o dochodach członków rodziny oraz zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 - kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz przekazywania dokumentacji niezbędnej do sprawnej realizacji, w tym drogą elektroniczną, zadań w zakresie świadczenia wychowawczego.

Uwaga ta jest konieczna albowiem na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci ustanowił analogiczny sposób stanowienia trybu procedowania wskazując jako kompetentny ten sam organ centralny, jak na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przytoczonym powyżej rozporządzeniu z 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne rozporządzeniu, mającego zastosowanie w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze podkreślenia wymaga, że jednoznacznie wskazują na wymogi wniosku i jego załączników a także określają obligatoryjność zachowania się adresatów tych norm zarówno: rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, jak i poprzedzające je rozporządzenie czy też rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia wychowawcze (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 214 ze zm.) ale i uchylające je rozporządzenie z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego.

Regulacje wykonawcze wyznaczają zatem powinność i obowiązki organu w toku postępowania o ustalenia prawa do przedmiotowego świadczenia. Podejmowane przez organ działania, a ustanowione w tych regulacjach, dotyczą m.in. uzyskania w ich trybie wskazanych w nich dokumentów, a następnie obowiązku ich badania w aspekcie prawa do uzyskania przedmiotowego świadczenia.

Tym samym prawodawca ustanawiając powinność organu ale i uprawnionego do określonych prawnie działań, w tym przedkładania przez tego drugiego konkretnych (nazwanych) dokumentów, wskazał zarazem kierunek badania przez tego pierwszego wniosku co do jego kompletności, i to nie tylko w zakresie formalnym ale nade wszystko merytorycznym. Powyższe uczynił w normie związanej stanowiąc, że do wniosku "dołącza się". Skoro zatem podstawy działania organu ustawodawca, jak wskazano powyżej poddał uregulowaniu w tym zakresie prawodawcy, który ustanowił sposób i tryb postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz wzory wniosku, to zadecydował, że nie ma on swobody w działaniu będąc związany normą prawną.

Nadto w art. 48 ust. 2 ustawy określił explicite, że w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Zespolony z tymi przepisami jest § 2 ust. 2 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, stanowiący, że do wniosku o świadczenie wychowawcze należy dołączyć odpowiednio: (...) 1) dokumenty stwierdzające wysokość dochodu rodziny, w tym odpowiednio: (...) g) przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość zapłaconych alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani orzeczeniem sądu, ugodą sądową lub ugodą zawartą przed mediatorem lub innym tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny".

W przedmiotowej sprawie znaczenie ma przytoczony powyżej § 2 pkt 2 lit. g rozporządzenia, w zakresie, w którym prawodawca wskazał, iż do wniosku o świadczenie wychowawcze należy dołączyć odpowiednio przekazy lub przelewy pieniężne dokumentujące wysokość zapłaconych alimentów, jeżeli członkowie rodziny są zobowiązani orzeczeniem sądu, ugodą sądową, ugodą zawartą przed mediatorem lub innym tytułem wykonawczym pochodzącym lub zatwierdzonym przez sąd do ich płacenia na rzecz osoby spoza rodziny.

Przepis ten bowiem w ocenie Sądu prawidłowo zastosowały organy stwierdzając, że wiąże je co do sposobu ustalenia dochodu i uznania w tym postępowaniu dokumentów potwierdzających normowane w nim zdarzenie, czyli zapłatę alimentów. Zgodnie z naczelną zasadą prawa administracyjnego zakazu domniemania kompetencji.

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że wymóg dołączenia skonkretyzowanych w tym przepisie dokumentów jest "dyskryminujący". Prawodawca bowiem wyliczając i wskazując - w kwestii zaliczenia rat alimentacyjnych - dowody konieczne do przedłożenia do wniosku, jako dokumentujące tę okoliczność explicite na: "przekazy lub przelewy pieniężne". Nie przewidział zatem odstępstwa od udokumentowania tej formy zapłaty w postępowaniu prowadzonym dla celów świadczenia wychowawczego, co też w ocenie Sądu zostało prawidłowo odkodowanie przez Kolegium. Podobnież jak w postępowaniu o przyznanie świadczeń rodzinnych, obowiązkiem wnioskodawcy jest złożenie sformalizowanego w swej treści wniosku wraz z wymaganymi załącznikami.

Takie unormowanie sposobu dokumentowania zapłaty alimentów zdaje się ma stanowić gwarancję braku jakichkolwiek nadużyć czy nadinterpretacji. Ponieważ prawne formy dokumentujące sposób dokonania zapłaty alimentów zostały ściśle prawnie określone to nie sposób zarzucić organom wadliwość działania.

Na tle wymogów wniosku o świadczenia rodzinne wytworzył się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, z którym utożsamia się skład orzekający odwołując się do niego na zasadach analogii - wobec tożsamości i zbieżności regulacji o świadczenia rodzinne oraz pomocy państwa w wychowaniu dzieci - zgodnie, z którym regulacja zawarta w art. 23 ust. 3 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi unormowanie szczególne w zakresie wymagań formalnych skutecznego złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych. Oznacza to, że ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz ich wypłata nie jest dopuszczalna bez wniosku złożonego przez uprawniony podmiot, zawierającego informacje zawarte w art. 23 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz zaopatrzonego w dokumenty, o których mowa w jej art. 23 ust. 4. Obowiązek sporządzenia wniosku zgodnie z wymogami ustawy oraz obowiązek zgromadzenia i załączenia dokumentów wymaganych przez ustawę spoczywa na osobie uprawnionej do jego złożenia. Ustawodawca nie czyni żadnych wyjątków od tej kategorycznej zasady, którą jedynie potwierdza zapis § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 z późn. zm.) - zob. wyrok WSA w Gliwicach z 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 228/08 oraz przytoczone tam orzecznictwo, wyrok NSA z 19 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 456/08.

Nie można przy tym nie wskazać, że organy administracji publicznej zobowiązane są do działania w granicach i na podstawie prawa. To prawo - jego skodyfikowane normy, ujęte w sposób związany lub swobodny - wyznacza jego adresatom - w tym organom - kierunek, zakres a nade wszystko podstawę do działania i jego granice. Uporządkowaniem tego procedowania - działania (zachowania) organów są akty prawne, których tryb podejmowania, cel i miejsce w hierarchii źródeł prawa wyznacza porządek prawny. Sposób regulacji, stanowienie aktów normatywnych, ustaw i rozporządzeń do nich wykonawczych, a następnie ich zastosowanie pozwala na kontrolę administracji publicznej, właśnie poprzez poddanie ich zastosowania na etapie subsumcji ocenie legalności, która odbywa się, gdyż musi odbywać się właśnie w ramach granic ustanowionych przez normodawcę.

Toteż skoro podmiot ubiegający się o pomoc od Państwa musi wykazać się dokumentami expressis verbis określonymi czy też nazwanymi co do formy i treści, przez podmiot legitymowany do tworzenia prawa, to na etapie stosowania organ administracji publicznej jest tym związany.

Sąd zwraca przy tym uwagę, że każda wydana w tym postępowaniu (ale także w każdym innym regulowanym prawnie) decyzja jest obowiązana być wydana zgodnie z treścią dokumentów wskazanych przez normodawcę, jeżeli od ich bytu uzależnione jest rozstrzygnięcie, i jeżeli właśnie w takim celu mają być one przedłożone. To właśnie działanie na dokumentach wskazanych w akcie normatywnych decyduje z kolei o prawidłowości procedowania i rozstrzygania w akcie administracyjnym wydanym w toku postępowania administracyjnego.

Przenosząc rozważania te na grunt przedmiotowej sprawy wskazania wymaga, że normodawca wskazał jednoznacznie na "przekaz lub przelew pieniężny". Zatem "przekaz pieniężny" lub "przelew pieniężny". Sposób takiego ujęcia sformułowania "przekaz lub przelew pieniężny" nie jest dla Sądu wątpliwy. Określenie tych sposobów dokumentowania zapłaty rat alimentacyjnych prawodawca nie zmienił także w rozporządzeniu z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1465), gdzie powtórzył "dosłownie" te wymogi w § 5 ust. 1 pkt e). Uwaga ta jawi się jako istotna albowiem rozporządzenie to było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. poz. 214), które utraciło moc z dniem wejścia w życie tego ostatniego z rozporządzeń, na podstawie art. 40 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz.U. poz. 1428), zaś pierwotnie - w brzmieniu niezmienionym co do istotnych okoliczności tej sprawy - na zasadach odesłania obowiązywało Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne.

Instrumenty te "przelew pieniężny" czy "przekaz pieniężny" były i są tożsamo określane w tych aktach, są przy tym ściśle prawnie zdefiniowane, co oznacza, że muszą być przez adresatów norm w ten sposób uznawane, gdyż nie są prawnie nie znane. Tym samym nie są też prawnie obojętne. Otóż zostały one zaliczone do usług płatniczych zdefiniowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1572 ze zm.). Ustawodawca w pierwszej kolejności wskazał w art. 3 co oznacza usługa płatnicza, zaś w art. 4 podmioty, które mogą ją świadczyć. W art. 3 ust. 3 tej ustawy określił, że usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez pośrednictwa rachunku płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegającą na transferze do odbiorcy lub do innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych od płatnika lub polegającą na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu odbiorcy. Z kolei w jego ust. 4, że polecenie przelewu oznacza usługę płatniczą polegającą na uznaniu rachunku płatniczego odbiorcy, w przypadku gdy transakcja płatnicza z rachunku płatniczego płatnika jest dokonywana przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek płatniczy płatnika na podstawie dyspozycji udzielonej przez płatnika.

Nadto w art. 4 tej ustawy wskazał, że może być ona świadczona wyłącznie przez dostawców usług płatniczych, o których mówi jej art. 4 ust. 2. Mogą to być zatem wyłącznie: bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo bankowe; oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo bankowe; instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo bankowe i odpowiednio oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy – Prawo bankowe; instytucja pieniądza elektronicznego; oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do świadczenia usług płatniczych oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim odrębne przepisy upoważniają ją do świadczenia usług płatniczych; instytucja płatnicza; Europejski Bank Centralny, Narodowy Bank Polski (NBP), oraz bank centralny innego państwa członkowskiego – gdy nie działają w charakterze władz monetarnych lub organów administracji publicznej; organ administracji publicznej; spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczę̨dnościowo-Kredytowa w rozumieniu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2012 r. poz. 855) – w zakresie, w jakim odrębne przepisy uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane "kasą oszczędnościowo-kredytową"; biuro usług płatniczych.

Tymczasem w przedmiotowej sprawie taki sposób udokumentowania zapłaty rat alimentacyjnych nie wystąpił, bowiem żadnym z tak prawnie zdefiniowanych dokumentów: "przekazu lub przelewu pieniężnego" potwierdzających przekazanie alimentów, poza jednym miesiącem, nie dysponował skarżący. Takowym nie jest, gdyż - jak zasadnie uznało Kolegium - nie może być chociażby potwierdzenie otrzymania rat alimentacyjnych przez matkę dziecka, albowiem nie spełnia wymogów wyznaczonych przez normodawcę, i nie stanowi sposobu dokumentowania zdarzenia prawnego w nim opisanego dokumentem ściśle przez niego wymaganym, ale i nazwanym. Taki sposób udokumentowania jest zrozumiały, zapewnia tak pewność obrotu jak i stanowi swoistego rodzaju gwarancję rzeczywistego przebiegu zdarzeń nim potwierdzonych.

W tych okolicznościach jawi się także wskazanie, że o ile ustawodawca ustanowił w odrębnych ustawach - czyli ustawie o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, czy ustawie o świadczeniach rodzinnych i ustawie o usługach płatniczych - różne obszary i zagadnienia, to jednakże właśnie przez cel i sposób ich uregulowania ustanowił je względem siebie aktami lex specialis (szczególnymi), co do regulowanej w nich materii.

Ustawy te sprzężone ze sobą na zasadach lex specialis derogat generali, co oznacza zasadę prawną oznaczającą, że prawo o większym stopniu szczegółowości (pochodzące z aktów prawnych o tej samej mocy, np. z dwóch ustaw, obowiązujące w tym samym czasie) należy stosować przed prawem ogólniejszym, czyli w odniesieniu do regulowanego przedmiotu. Akty te - w przedmiotowej sprawie - są zespolone rozporządzeniem wykonawczym (każdym odnoszącym się do tej kwestii, o czym szerzej powyżej z uwagi na zmiany legislacyjne).

Zespolenie to oznacza, że organy nie mogą przydawać prawnie zdefiniowanym (określonym) znaczeniom innych znaczeń od sprecyzowanych przez prawodawcę. Waga z kolei uzależnienia tych regulacji na zasadach przytoczonej powyżej zasady lex specialis derogat generali wynika z ich wejścia w życie, albowiem uchwalając w roku 2016 ustawę o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i upoważniając w jej art. 13 do stanowienia aktu wykonawczego czynił to pod rządami ustawy o usługach płatniczych. Stąd też odwołał się w ustanowionych po niej aktach do pojęć uprzednio zdefiniowanych prawnie.

Rację ma zatem Kolegium uznając, że w przedmiotowej sprawie należy odliczyć kwotę dokonanych wpłat alimentów za rok 2014 w sposób wskazany przez prawodawcę, tj. kwotę 420 zł za wrzesień 2014 r. i podzielić ją na 12 miesięcy, i tę kwotę (35 zł) odjąć od miesięcznego dochodu strony, który wynosił za rok 2014 (rok bazowy) 1812,47 zł. W tej sytuacji - jak zasadnie uznało Kolegium - nawet odliczenie od dochodu 1812,47 zł kwoty 35 zł dalej powoduje przekroczenie kryterium dochodowego wynoszącego 800 zł, którego przekroczenie spowodowało odmowę prawa do świadczenia wychowawczego.

Podsumowując wyjaśnić należy, iż ustawodawca w sposób ścisły określił zasady przyznawania świadczenia wychowawczego, nie dopuszczając tzw. uznania administracyjnego. W przypadku pierwszego dziecka, prawo do tego świadczenia uzależnił od spełnienia kryterium dochodowego i nie pozostawił organom możliwości przyznania świadczenia w sytuacji przekroczenia tego kryterium. Jednocześnie ustanowił sposób i tryb procedowania i uznawania udokumentowanych zdarzeń mających wpływ na dokonywanie tych ustaleń. Jednocześnie wskazania wymaga, że rozpoznając sprawę Sąd miał także na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 889/16 (wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: Czy przepisy art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r.o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. poz. 195) są zgodne z art. 32 § 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie w jakim uniemożliwiają nabycie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w każdym przypadku przekroczenia kryterium dochodowego w rodzinie osoby ubiegającej się o to świadczenie?. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd kierujący pytanie prawne do Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazał na wątpliwości dotyczące zachowania konstytucyjnej zasady równości poprzez przyjęcie przez ustawodawcę zasady wykluczającej z kręgu uprawnionych do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko osób wychowujących jedno dziecko oraz innych, których rodziny uzyskują dochód przekraczający kryterium dochodowe, w każdym przypadku i bez względu na wysokość tego przekroczenia. Sąd ten wskazał na sytuacje, gdy rodziny o podobnej sytuacji dochodowej (przeliczanej na członka rodziny), są różnie traktowane przez ustawodawcę mimo, że ich sytuacja finansowa jest niemal identyczna – porównano sytuację osoby samotnie wychowującej dziecko, która uzyskuje dochód, w przeliczeniu na członka rodziny, w wysokości 807,82 zł i osoby samotnie wychowującej dziecko która uzyskuje dochód, w przeliczeniu na członka rodziny w kwocie 750 zł. Sąd ten wskazał, iż w jego ocenie rezygnacja ze sztywnej kwoty świadczenia wychowawczego określonej w art. 5 ust. 1 ustawy, i np. pomniejszenie jej o kwotę w wysokości przekroczenia dochodu rodziny na członka rodziny ponad kryterium dochodowe, gwarantowałby zachowanie zasad sprawiedliwości społecznej oraz zasady równego traktowania. Zgodnie z art. 125 § 1 Ppsa Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały jednak przesłanki do zawieszenia postępowania do czasu udzielania przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie zadane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd ten stawia pod wątpliwość konstytucyjność ustalenia sztywnej kwoty przyznawanego świadczenia w sytuacji ustalenia uprawnienia na pierwsze dziecko, nie kwestionując jednak samej zasady ustanowienia kryterium dochodowego przy ustalaniu tego uprawnienia. W przypadku świadczeń o charakterze socjalnym ustawodawca może ustalać kryterium dochodowe uprawniające do ich otrzymania.

Ponadto jednak, gdy Trybunał Konstytucyjny zakwestionuje poddaną jego ocenie regulację prawną, to stronie będzie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w trybie i terminie określonym w art. 145a Kpa. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z prawem.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że organy orzekając w sprawie dopuściły się naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Wniosek został rozpoznany zgodnie z regułami ustawy i aktów wykonawczych. Organy nie dopuściły się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zebrały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy z zachowaniem zasad wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego i dokonały rzetelnej i właściwej jego oceny. Dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 Ppsa.