Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1058/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust. 1, 2, art. 104
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...]r., nr [...] w przedmiocie uznania S. P. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, to jest od 5 lipca 2013 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 5 lipca 2013 r. S. P. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Prezydent Miasta Ł. decyzją z [...] r., uznał stronę za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W odwołaniu od ww. decyzji S. P. wskazał, że wykonywał pracę polegającą na sprawowaniu opieki nad osobą niepełnosprawną w okresie od 1 maja 2010 r. do 30 czerwca 2013 r. i pobierał świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł miesięcznie. Dodał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami nie mógł w tym czasie podejmować zatrudnienia oraz, że jego zatrudnienie podlegało ubezpieczeniu społecznemu oraz zdrowotnemu. W tej sytuacji zdaniem strony nie było podstaw do odmowy przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Wojewoda [...] podniósł między innymi, że skarżący w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, to jest między 4 stycznia 2012 r. a 4 lipca 2013 r., pobierał świadczenie pielęgnacyjne, przyznane na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych na okres od 1 maja 2010 r. do 30 czerwca 2013 r. Czas pobierania tego świadczenia nie mógł być jednak zaliczony do okresu wymaganego dla nabycia zasiłku dla bezrobotnych – 365 dni, o których mowa w art. 71 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 674; dalej: u.p.z.) – bowiem do tego okresu mogły być zaliczone tylko i wyłącznie te okresy, które zostały w tym przepisie wymienione. Czas pobierania świadczenia pielęgnacyjnego nie został wymieniony w przepisach tejże ustawy jako podstawa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto okres pobierania przez skarżącego wskazanego wyżej świadczenia nie mógł zostać zaliczony do 365 dni, o których mowa w art. 71 u.p.z. również ze względu na fakt, że nie była od niego odprowadzana składka na Fundusz Pracy. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 1 pkt 3 lit. c u.p.z. osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne nie są obowiązane do opłacania składek na Fundusz Pracy.

Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez S. P. W uzasadnieniu skarżący podniósł miedzy innymi, że Prezydent Miasta Ł. wydając decyzję o przyznaniu mu świadczenia pielęgnacyjnego winien za niego odprowadzić składkę na Fundusz Pracy, ewentualnie poinformować go o możliwości samodzielnego odprowadzenia tej składki. Skarżący podniósł, że w czasie otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego nie mógł podjąć zatrudnienia. Pozbawienie go, po zakończeniu pobierania ww. świadczenia, prawa do zasiłku dla bezrobotnych uznał za działanie niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r , o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 r nr 69 poz. 415 ze zm. dalej ustawa) Organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 104 ust. 1 ustawy .

Skarżący w okresie od 1 maja 2010 r. do 30 czerwca 2013 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne w kwocie 520 zł miesięcznie. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest wymienione w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Ponadto okres pobierania przez skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego nie może być zaliczony do " 365 dni " warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to że nie była od niego odprowadzana składka na Fundusz Pracy.

. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 4 u.p.z. do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tego artykułu, zaliczyć można okres, za który były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy – osoby pobierające świadczenie pielęgnacyjne nie są obowiązane do opłacania składek na Fundusz Pracy.

Podzielić należy stanowisko organu co do tego, że okresem zaliczanym do stażu warunkującego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowym.

W wyroku z 19 września 2013 r. III SA/Łd 664/13 (CBOIS) Sąd wskazał, że okres podlegania przez stronę ubezpieczeniu społecznemu, jako osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne, nie jest zaliczany do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego. W tym czasie nie były bowiem opłacane składki na Fundusz Pracy.

Z powyższego wynika, że zasadnie zatem organy w tej sprawie uznały , iż skarżącemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych.

Zarzuty skarżącego nie są zasadne. Skarżący zarzuca, iż nie został pouczony, że brak opłacania składek na Fundusz Pracy uniemożliwi mu następnie uzyskanie zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Sądu organ nie miał takiego obowiązku, aby pouczać o tym skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. sygn akt II OSK 1301/11 ( Lex nr 1291899) stwierdził że przepis art. 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy doradztwa. Przepis ten nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadomienia strony o powszechnie obowiązujących publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów.

Sąd w tym składzie pogląd ten podziela.

Rolą organu administracji publicznej jest wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy ( art. 7 k.p.a.)

Organ przyznając skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne orzekał w zakresie jego wniosku o przyznanie świadczenia. Nie był zobowiązany przewidzieć , że strona w przyszłości będzie występowała w innym postępowaniu administracyjnym o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych i udzielać mu porad umożliwiających skuteczne ubieganie się o przyznanie tego świadczenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

e.o.