Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 282/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 130 par. 1 pkt 6, art. 240 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) del. Sędzia SO Dorota Radaszkiewicz Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zmiany lokalizacji punktów gier I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] o odmowie zmiany załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w zakresie zmiany lokalizacji punków gier, figurującymi pod numerami porządkowymi 2, 3 i 5 tego załącznika do zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił m.in. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) zwanej dalej: O.p. w związku z art. 8 i art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) zwanej dalej: u.g.h.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że brak jest możliwości dokonania zmiany lokalizacji punktów gier z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 135 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Pismem z dnia 11 października 2012 r. Spółka A (dalej: Spółka, skarżąca) działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 i art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, w związku z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o wznowienie postępowania w sprawie o zmianę zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zakończonego decyzją ostateczną tego organu z dnia [...]. Podstawę żądania Spółki stanowiło orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 z dni 19 lipca 2012 r. (sprawa FORTUNA i inni), które w ocenie Spółki ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, wznowił postępowanie w przedmiocie ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...], wydanej wobec Spółki A z uwagi na orzeczenie TSUE w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 z dnia 19 lipca 2012 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 29 września 2012 r. (Dz. Urz. UE. C 295/12 z 29.09.2012).

Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] organ celny, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2, art. 244 § 1, art. 240 § 1 pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]. W motywach uzasadnienia wskazano, że ustawa o grach hazardowych w sposób skuteczny uchyliła i derogowała uprzednio obowiązującą w tym zakresie ustawę z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych i obowiązuje w Polsce w sposób w pełni legalny i prawnie wiążący. Wywiedziona przez TSUE z przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34 z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 - zwana dalej: dyrektywą WE nr 98/34) ewentualna sankcja za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych, polegająca na stosowaniu przez organy krajowe nienotyfikowanych przepisów technicznych w żaden sposób nie prowadzi do pozbawienia tychże nienotyfikowanych przepisów ich mocy obowiązującej i nie wpływa na ich dalsze walidacyjne obowiązywanie. Ustawa o grach hazardowych weszła do porządku prawnego i stanowi w sensie formalno-walidacyjnym część polskiego porządku prawnego. Może być z niego derogowana jedynie w wyniku suwerennej decyzji polskiego ustawodawcy.

Nadto, w ocenie organu, z uwagi na okoliczność wydania decyzji z dnia [...] cofającej zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, brak jest możliwości zmiany miejsca urządzania gier na automatach, które byłyby objęte tym zezwoleniem. Zgodnie bowiem z art. 212 O.p., organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W związku z tym, organ celny jest związany decyzją cofającą Spółce A zezwolenie, od dnia jej doręczenia stronie tj. 14 marca 2011 r.

Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając:

- bezpodstawne zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., zakazującego zmiany zezwolenia w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych w związku z bezpodstawnym niezastosowaniem art. 135 ust. 2 u.g.h., podczas gdy przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. stanowi "regulację techniczną", w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji braku notyfikacji tejże ustawy, nie może być stosowany, zaś wniosek strony skarżącej winien być uwzględniony na mocy art. 135 ust. 1 u.g.h.,

- bezpodstawną odmowę zastosowania art. 240 § 1 pkt 11 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej, podczas gdy w sprawie wyroku TSUE w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 z dnia 19 lipca 2012 r. zachodzi przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia o przedłużeniu zezwolenia zgodnie z wnioskiem strony. Mając powyższe na uwadze wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie ostatecznej decyzji i orzeczenie o zmianie zezwolenia zgodnie z wnioskiem Spółki.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz prawny. Podniesiono, że spór w niniejszej sprawie związany jest z nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji ostatecznej - wznowieniem postępowania, która to regulacja opiera się o przepisy art. 240 - 246 O.p. Jest to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Wyjaśniono, że organ I instancji był związany treścią wprowadzonej do obrotu decyzji o cofnięciu zezwolenia. Okoliczność ta w sposób bezpośredni rzutuje na prawną możliwość prowadzenia postępowania w zakresie wnioskowanej przez Spółkę zmiany decyzji. Konsekwencją prawną decyzji o cofnięciu zezwolenia jest niemożność wprowadzenia jakiejkolwiek zmiany w treści decyzji udzielającej zezwolenie. Decyzja cofająca odnosi się bowiem do stanu ustalonego mocą decyzji eliminowanej i obejmując tę decyzję swoim rozstrzygnięciem dokonuje niejako w tym zakresie utrwalenia jej treści, tj. wszystkich elementów (uprawnień, warunków, obowiązków), składających się w omawianym przypadku na rozstrzygnięcie w przedmiocie udzielenia stronie zezwolenia.

Nadto w obszernym uzasadnieniu w tym zakresie wskazał, że orzeczenie TSUE w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni nie przesądziło ostatecznie o technicznym charakterze kwestionowanych przepisów przejściowych, pozostawiając rozstrzygnięcie w tym zakresie sądom krajowym, a istniejące regulacje nie mają istotnego wpływu na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych i nie powodują marginalizacji ich wykorzystania. Z tego też powodu organ stwierdził, że skarżone przepisy o grach hazardowych (art. 129 ust.2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1) stanowią jedynie potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Wyjaśniono, że uznanie danego przepisu za techniczny nie przesądza jeszcze o obowiązku jego notyfikacji, czemu dała wyraz Komisja Europejska w piśmie z 5 września 2011 r. skierowanym do Prezesa i Członków Trybunału Sprawiedliwości - uwagi przedstawione w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, gdyż dyrektywa 98/34/WE przewiduje zwolnienia z tego obowiązku w art. 10 i art. 9 ust. 7. Zwrócono uwagę, że sama dyrektywa 98/34//WE nie przesądza jakie konsekwencje prawne ma wywoływać przyjęcie przez państwo członkowskie przepisów technicznych w sytuacji równoczesnego zaniechania obowiązku ich notyfikacji określonego w dyrektywie, co w ocenie organu stanowi, ze strony prawodawcy unijnego zabieg celowy i zamierzony aby nie krępować nadmiernie autonomii państw członkowskich. Zwrócono także uwagę, że organy krajowe mogą, wprawdzie punktowo, nie stosować pewnych nienotyfikowanych Komisji przepisów technicznych, nie mogą natomiast z powołaniem się na przepisy dyrektywy 98/34/WE podważać mocy obowiązującej określonych ustaw wydanych przez ustawodawcę krajowego. Dlatego też nawet stwierdzenie, że przepis ma charakter techniczny, nie wyklucza możliwości powołania się przez państwo na którąkolwiek z klauzul porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, czy moralności publicznej, jako nadrzędnych wartości podlegających ochronie w państwie członkowskim, które ma prawo chronić swoich obywateli (konsumentów) przed niepożądanymi działaniami, niszczącymi struktury społeczne zjawiskami, do jakich należy hazard, uzależnienie od którego prowadzi do utracjuszostwa, pozbawiania rodziny środków do życia, upadłości, samobójstw, utraty zdrowia psychicznego, rozpadu więzi rodzinnych, zawodowych, społecznych, przestępczości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 121/13, sygn. II SA/Wr 120/13, sygn. III SA/Wr 150/13 ). Wskazano, że NSA nie podzielił zarzutu braku notyfikacji polskich przepisów dotyczących definicji automatów o niskich wygranych w kontekście obowiązków wynikających z dyrektywy 98/34/WE, czemu dał wyraz w wyrokach z dnia 16 lutego 2012 r. sygn. II FSK 1099/11, sygn. II FSK 2266/11 czy sygn. II FSK 2491/11. Odnośnie "techniczności" przepisów ustawy o grach hazardowych, to w ocenie organu takimi przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, podlegającymi uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, są jedynie takie przepisy krajowe, które stanowią przeszkody w swobodnym przepływie towarów w rozumieniu przepisów Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE), a więc są środkami o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych w przepływie towarów w rozumieniu art. 34 TFUE. Dlatego też przepisy nie będące przeszkodami w handlu wewnątrzunijnym i nie stanowiące przeszkód w swobodnym przepływie towarów nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i nie podlegają obowiązkowi uprzedniej notyfikacji na podstawie tej dyrektywy.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, ilość automatów, jaka faktycznie będzie mogła być eksploatowana na rynku na skutek zmiany przepisów w zakresie działalności w zakresie gier na automatach zostanie ograniczona, jednak, nie oznacza to, że automaty dotychczas eksploatowane nie będą mogły być przedmiotem obrotu na rynku wewnętrznym w rozumieniu ww. dyrektywy, czy też nie będą mogły być w nich dokonywane zmiany celem ich dalszego wykorzystania. W tym zakresie organ zamieścił obszerne uzasadnienie swojego stanowiska, powołując się przy tym na dane zebrane z systemu obsługi zgłoszeń celnych za lata: 2009 - 2012 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie.

Na powyższą decyzję Spółka A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie powtarzając zarzut niezasadnego zastosowania przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., zakazującego zmiany zezwolenia w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, podczas gdy przepis ten stanowi "regulację techniczną", w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji w braku notyfikacji tejże ustawy, nie może być stosowany, zaś wniosek strony skarżącej winien być uwzględniony na mocy art. 135 ust. 1 u.g.h. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołano się na wyrok TSUE w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 z dnia 19 lipca 2012 r. W ocenie Spółki w świetle tego wyroku nie budzi wątpliwości twierdzenie, że przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż w niej wskazano.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: ustawa ppsa., Sąd stwierdził zaistnienie podstaw prawnych do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy ppsa. sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd uznał, że w niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 240 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dalej "O.p." W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 -132.

Z powołanego wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy ppsa. wynika natomiast, że stwierdzenie takiego uchybienia na etapie sądowej kontroli decyzji musi skutkować jej uchyleniem.

Stosownie do art. 130 § 1 pkt 6 O.p. funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" nie odnosi się jedynie do pracownika organu, który brał udział w wydaniu decyzji przez organ I instancji, a następnie brał udział w wydaniu decyzji po rozpatrzeniu odwołania w II instancji, zatem nie jest ograniczone do środków zaskarżenia w trybie zwykłym, lecz ma charakter ogólny i obejmuje także przypadki, weryfikacji decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Zauważyć należy, że w sytuacji gdy pracownik organu nie może ponownie orzekać w postępowaniu zwykłym, to tym bardziej powinien być wyłączony od orzekania we wznowionym postępowaniu, a więc w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji, którą wydał. Strony mają prawo oczekiwać, iż pomimo, że rozstrzygnięcie w tym zakresie wydawane jest przez ten sam organ administracji, to jednak ponownej oceny ich sprawy dokona inny pracownik organu. Działania organu administracji, w którym ten sam pracownik dwukrotnie bierze udział w rozpatrywaniu danej sprawy indywidualnej stanowi, zdaniem Sądu, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. (por. P. Pietrasz Komentarz Lex do art. 130 ustawy - Ordynacja podatkowa, wyroki WSA w: Białymstoku z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Bk 228/11, Warszawie z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. IV SA/Wa 1489/11, Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. IV SA/Po 1222/11).

Wskazać należy również, że sporna wcześniej w doktrynie i orzecznictwie kwestia, czy przepisy o wyłączeniu pracownika organu mają zastosowanie do sytuacji rozpoznawania odwołania od decyzji przez ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, została na gruncie analogicznej regulacji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego przesądzona uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. II GSP 4/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Jak bowiem stwierdzono w uzasadnieniu tej uchwały, instytucja wyłącznie pracownika od rozpoznania sprawy powinna być rozważana jako gwarancja prawidłowej realizacji konstytucyjnego prawa do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP). Służy więc realizacji konstytucyjnych standardów sprawiedliwości proceduralnej, znajdujących podstawy prawne w art. 2 Konstytucji RP. Inaczej mówiąc - dzięki wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, wzrasta poziom obiektywnego, rzetelnego rozpatrzenia sprawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że jeżeli postępowanie administracyjne, w którym wskutek wniesienia środka zaskarżenia ten sam organ ponownie rozpatruje sprawę, uznajemy za surogat postępowania dwuinstancyjnego, to również to postępowanie powinno odpowiadać wspomnianym standardom sprawiedliwości proceduralnej, dawać gwarancje bezstronnego i rzetelnego ponownego rozpatrzenia sprawy. Powinna zatem istnieć możliwość wyłączenia pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wykładnię wynikającą z powyższej uchwały należy, w ocenie Sądu zastosować również do przypadków zaskarżania decyzji w trybie wznowienia postępowania, o czym była już wyżej mowa.

Osobiste zainteresowanie pracownika określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nie opartego na obiektywnej ocenie sprawy. Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie postępowania administracyjnego jest zatem instytucją proceduralna, służącą realizacji uprawnienia strony do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. P 57/07, opublikowanego w OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178). t

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] o nr [...], którą utrzymano w mocy własną decyzję z [...] odmawiającą zmiany lokalizacji punktów gier, figurujących pod numerami porządkowymi 2, 3 oraz 5 załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, została wydana z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej przez Zastępcę Dyrektora J.K. Z kolei wydana w wyniku wznowienia postępowania decyzja z dnia [...] utrzymująca w mocy własną decyzje z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] została również podpisana z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej przez Zastępcę Dyrektora podinspektora celnego J.K. Zatem obie wskazane decyzje zostały wydane przez tego samego pracownika organu, co stanowi naruszenie cytowanych wyżej przepisów. Podinspektor celny J.K. podlegał bowiem na podstawie art. 130 § 1 pkt 6 O.p. wyłączeniu od udziału we wznowionym postępowaniu, w którym rozstrzygano, czy wydana przez niego decyzja z dnia [...] o odmowie zmiany lokalizacji punków gier na automatach o niskich wygranych jest zgodna z prawem z uwagi na podniesioną przez Spółkę podstawę do wznowienia postępowania tj. art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 i art. 51 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, w związku z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

Jak z powyższego wynika, wydając decyzję z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] odmawiającej zmiany lokalizacji punktów gier, figurujących pod numerami porządkowymi 2, 3 oraz 5 załącznika nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, organ naruszył prawo (tj. wskazany wyżej art. 130 § 1 pkt 6 O.p.) w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 240 § 1 pkt 3 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 - 132 O.p. Nie dostrzegając wskazanego naruszenia prawa i wydając w dniu [...] zaskarżoną do Sądu decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Celnej naruszył przepisy postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Takie naruszenia prawa, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w związku z art. 135 ustawy ppsa. powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 152 ustawy ppsa. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Natomiast o zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 200 oraz art. art. 205 § 2 tej ustawy.

Wobec stwierdzenia przez Sąd uchybień natury procesowej przedwczesna stała się merytoryczna kontrola legalności zaskarżonej decyzji, w tym ocena zarzutów podniesionych w skardze. W pierwszej kolejności, organ musi bowiem ponownie rozpoznać sprawę z pominięciem pracownika, który wydał decyzje w postępowaniu zwyczajnym.