Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 101/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 29 listopada 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 20 maja 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie wymierzył [...] (określany dalej także jako " strona", "skarżący") karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie [...] poza kasynem gry.

Od ww. decyzji organu pierwszej instancji strona nie złożyła odwołania, w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna.

Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. [...] złożył wniosek do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z dnia 20 maja 2016 r.

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że decyzja ostateczna Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie została wydana bez podstawy prawnej, a ponadto skierowana została do podmiotu, który nie powinien być stroną prowadzonego przez organ postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia 8 września 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie.

Od ww. decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 08 września 2016 r. [...] złożył odwołanie pismem z dnia 23 września 2016 r., zaskarżając ww. decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z dnia 20 maja 2016 r., w sytuacji gdy decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Skarżący wskazał, że żaden przepis prawa nie przewiduje sankcji za samo wydzierżawienie powierzchni pod instalacje automatów do gier podmiotowi, który jest odpowiedzialny za urządzanie gier poza kasynem.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia 29 listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że brak podstawy prawnej oznacza, że nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegających na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. wyrok NSA z dnia 03 lipca 2013 r., I FSK 256/12; z dnia 29 stycznia 2010 r., I FSK 1952/08; z dnia 17 stycznia 2008 r., I FSK 115/07; z dnia 23 sierpnia 2007 r., II FSK 1045/06). Organ odwoławczy podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie był umocowany ustawowo i mógł wymierzyć [...] karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Świadczą o tym przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry oraz przepis art. 90 ust. 1 tej samej ustawy, w myśl którego kary pieniężne, w drodze decyzji wymierza naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania urządzana jest gra hazardowa. W przedmiotowej sprawie gry hazardowe, a konkretnie gry na automatach, urządzane były na terenie właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie. Odnosząc się natomiast do popartego orzeczeniami sądów administracyjnych oraz rozstrzygnięciami organów celnych stanowiska odwołującego, w którym wskazuje, że nie powinien być on stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie, gdyż wynajął tylko powierzchnię swojego lokalu podmiotowi, który w ramach prowadzonej działalności urządzał gry na automatach, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wskazał, że ocena tego, czy [...] był urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, nie powinna mieć miejsca na etapie postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym.

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie nr [...]z dnia 20 maja 2016 r. pomimo, iż decyzja ostateczna Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie nr [...] z dnia 20 maja 2016 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na przyjęciu, iż skarżący, jako osoba jednie wydzierżawiająca powierzchnię lokalu, jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych i w konsekwencji wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w stosunku do skarżącego;

2. naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust 1 i 2 oraz art. 91 w związku z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych w zw. z art. art 8 ust. 1 oraz art 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz. U. UE.L.98.204.37 z późn. zm.), polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z dnia 20 maja 2016 r. wymierzającej skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na to, iż przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Normatywne przesłanki nieważności decyzji zawarte zostały w art. 247 § 1 pkt 1-8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. - Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm.).

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i w związku z tym znajduje zastosowanie wyjątkowo, ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 Ordynacji podatkowej) oraz zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 128 Ordynacji podatkowej). Ze szczególnego charakteru tego postępowania wynika także zakaz dokonywania takiej wykładni przepisów, w wyniku której zakres zrekonstruowanej normy prawnej wykraczałby poza ramy wyznaczone regułami wykładni językowej (zakaz wykładni rozszerzającej wyjątków).

W literaturze wskazuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Należy zgodzić się z poglądem, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 247 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX). Przy czym rażące naruszenie prawa musi mieć miejsce w momencie wydania decyzji. Okoliczności, które ujawnią się po wydaniu ostatecznej decyzji nie mogą mieć wpływu na uznanie jej za decyzję rażąco naruszającą prawo. Tym samym okoliczność przesądzająca o tym, że decyzja pozostaje w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu musi istnieć już w momencie wydania decyzji.

Naruszenie prawa uznawane za rażące może dotyczyć przepisów prawa materialnego, przepisów o charakterze ustrojowym, jak również przepisów postępowania (por. A. Adamiak, w: A. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2015, s. 1150). Jakkolwiek podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również przepisu postępowania, to wada wskazująca na nieważność musi jednak tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego; nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2009 r., I FSK 731/08).

Dla stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia naruszenie prawa musi być kwalifikowane do stopnia rażącego - powstającego wówczas, gdy czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie nie są realizowane w odniesieniu do stanu prawnego sprawy i jego elementów, ale tak, jak gdyby do ich przeciwieństwa, poprzez zanegowanie w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy (zob. wyrok NSA z 8 kwietnia 2014 r., II FSK 1085/12). Aby można było mówić o nieważności spowodowanej rażącym naruszeniem prawa, pomiędzy określonym przepisem prawa a podjętym w decyzji rozstrzygnięciem musi zachodzić oczywista sprzeczność, powodująca, że akt taki - pomimo jego ostateczności - nie może pozostawać w obrocie prawnym (NSA w wyroku z 3 grudnia 2010 r., II FSK 1299/09). W tym miejscu należy przypomnieć, że pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14).

Postępowanie w sprawie poddanej sądowej kontroli prowadzone było w trybie nadzwyczajnym, określonym przepisami rozdz. 18 Działu IV Ordynacji podatkowej. Jest to postępowanie samodzielne, odrębne od innych postępowań podatkowych, którego istota sprowadza się w pierwszym rzędzie do weryfikacji decyzji ostatecznej, a więc objętej z mocy prawa domniemaniem legalności (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., I FSK 1867/09). W konsekwencji tego warunkiem wzruszenia takiego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że dotknięte jest ono istotną wadą określoną w przepisach prawa, czyli w niniejszym przypadku w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W ramach kontrolowanej sprawy organ celny dokonał prawidłowej analizy przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji oraz prawidłowo stwierdził, że nie doszukał się żadnej z normatywnych podstaw do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z 20 maja 2016 r. Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie.

Sporne pomiędzy stronami, na etapie postępowania przed Dyrektorem Izby Celnej w Poznaniu, było przy tym zaistnienie przesłanki z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to jest wydanie tej decyzji bez podstawy prawnej, a także z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, polegającej na skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Obydwu tych podstaw skarżący doszukuje się w kwestii wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej: "u.g.h.") osobie, która – jak uważa skarżący – jedynie wydzierżawiała lokal podmiotowi urządzającemu gry na automatach. Ostatnio przywołany przepis stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Przepis ten jest materialnoprawną podstawą decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący. Podkreślić należy, że tożsama argumentacja – zaprezentowana w skardze do tut. Sądu – przemawia w ocenie skarżącego za koniecznością uznania innej jeszcze podstawy nieważności decyzji wyrażonej tym razem w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a więc wydania przywołanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z rażącym naruszeniem prawa.

O braku podstawy prawnej, o której stanowi art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, można mówić przede wszystkim wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, ma miejsce w sytuacji, w której treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią normy prawnej, a więc przekroczenie prawa w tym względzie występuje w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 644/09, CBOSA), a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 907/00, CBOSA). Z kolei skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, w świetle art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zachodzi w przypadku rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach osoby nie będącej stroną.

Nie budzi wątpliwości, że żadna z powyższych przesłanek w kontrolowanej sprawie nie zaistniała.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu prawidłowo stwierdził, że skarżący zmierza – poprzez wdrożenie postępowania nadzwyczajnego - do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie z 20 maja 2016 r. Twierdzenia skarżącego, które prowadzą do uznania zaistnienia podstawy do stwierdzenia nieważności z art. 247 § 1 pkt 2, art. 247 § 1 pkt 5, czy też art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zasadzają się w istocie na podnoszonej przez skarżącego - na każdym etapie postępowania - kwestii "nieprawidłowego ustalenia" czy "braku dowodów" odnośnie wystąpienia okoliczności świadczących o urządzaniu przez niego gier na automatach. Skarżący doszukuje się zatem podstaw stwierdzenia nieważności nie w samej treści decyzji, lecz w wadliwym postępowaniu wyjaśniającym i błędnych - w jego ocenie - ustaleniach faktycznych dokonanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w Lesznie. Tymczasem postępowanie szczególne, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest postępowaniem o charakterze merytorycznym, zmierzającym do ustalenia okoliczności sprawy i nie ma w nim miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ w postępowaniu zwyczajnym (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1637/11, CBOSA), jak oczekuje tego skarżący. Już z tego tylko względu stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę.

Na obecnym etapie postępowania skarżący próbuje także doszukać się podstawy z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w bezskuteczności art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., które stanowiąc w ocenie skarżącego przepisy techniczne – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE nr 204, poz. 37 ze zm., dalej: "dyrektywa 98/34/WE") – powinny podlegać procedurze notyfikacji. Jednakże w ramach powyższej problematyki nie sposób mówić o wyraźnej i oczywistej sprzeczności treści decyzji z treścią jakiekolwiek normy prawnej. Problematyka ta wymaga pogłębionej analizy prawnej i odpowiedzi na pytanie, czy któryś z przywołanych przez skarżącego przepis ustawy o grach hazardowych stanowi "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, a jeżeli tak – jakie konsekwencje prawne rodzi to dla możliwości podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. W takich okolicznościach o "rażącym naruszeniu prawa" nie może być mowy. Na marginesie zauważyć trzeba, że powyższa kwestia jest zresztą przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 (CBOSA), w której NSA uznał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

Wykraczając poza zarzuty i wnioski przedstawione w skardze (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Sąd nie dopatrzył się takich uchybień w zakresie przepisów prawa, które przemawiałyby za uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe, skargę jako niezasadną, Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.