Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 302/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 par 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 25 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 124 poz 859
law: Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi D.K. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z [...] listopada 2015 r. znak: [...] wydane na podstawie art. 144, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm., dalej: u.m.p.o.), w związku z art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej: rozporządzenie Nr 1013/2006), art. 18 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1162 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D.K. (dalej: strona, skarżący) na postanowienie GIOŚ, znak: [...], z [...] czerwca 2015 r.

W postanowieniu z [...] listopada 2015 r. organ II instancji:

1. uchylił postanowienie GIOŚ z [...] czerwca 2015 r., wzywające D.K., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terenu [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów, w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia - w zakresie terminu jego wykonania;

2.utrzymał w mocy ww. postanowienie w pozostałym zakresie;

3.określił termin wykonania niniejszego postanowienia, jako nie dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

Kierownik Referatu Mobilnej Grupy Kontrolnej w [...] w piśmie z 21 kwietnia 2015 r., zawiadomił GIOŚ, że w trakcie działań kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Referatu Mobilnej Grupy Kontrolnej w [...] - Izby Celnej w [...], na drodze dojazdowej do przejścia granicznego w [...], ujawniono nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...].

Na podstawie ww. zawiadomienia oraz dołączonej do niego dokumentacji, w dniu 8 maja 2015 r. GIOŚ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania odpadem o kodzie 16 01 04*, w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], przez D.K., będącego odbiorcą odpadu odpowiedzialnym za jego nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium [...] na terytorium Polski. O powyższym GIOŚ powiadomił stronę. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z 20 maja 2015 r., strona przesłała do GIOŚ wyjaśnienia, w których wskazała, że sporny pojazd nie może stanowić odpadu, gdyż nie wynika to ani z dokumentacji towarzyszącej spornemu pojazdowi (dokumentacja z aukcji internetowej, protokół oględzin pojazdu sporządzony przez funkcjonariuszy celnych, umowa kupna-sprzedaży), ani z uszkodzeń pojazdu, które to uszkodzenia mogłyby go dyskwalifikować jako pojazd do naprawy i dalszego użytkowania. W ww. wyjaśnieniach strona podkreśliła również, że ww. pojazd sprowadziła w celu jego dalszego użytkowania po jego uprzedniej naprawie.

GIOŚ w postanowieniu z [...] czerwca 2015 r., wezwał skarżącego do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 poprzez zagospodarowania ww. odpadu, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów lub punkt zbieraniu odpadów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymagana) w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów lub punktu zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty otrzymania postanowienia.

Postanowienie GIOŚ z [...] czerwca 2015 r. zostało doręczone stronie za zwrotnym potwierdzeń i odbioru dnia 2 lipca 2015 r. D.K. skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i wniósł zażalenie na ww. postanowienie, podnosząc, że ww. pojazd nie stanowi odpadu, został zakupiony w celu jego naprawy i dalszego użytkowania.

GIOŚ nie uwzględnił zarzutów przedstawionych w ww. zażaleniu i w postanowieniu [...] z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy zażalone postanowienie, w części, w której skarżący został wezwany do przekazania odpadu do uprawnionego odbiorcy.

Postanowienie z [...] listopada 2015 r. zostało doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dnia 30 listopada 2015 r. D.K. zaskarżył ww. postanowienie do Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie, w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 ww. postanowienia (tj. w części utrzymującej w mocy zażalone postanowienie zobowiązujące do zagospodarowania odpadu). Zaskarżając ww. postanowienie, skarżący zarzucił:

1. naruszenie art. 6 oraz art. 8 k.p.a.;

2. art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U z 2013 r. ze zm., dalej: u.o.);

3. art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie pkt 2 postanowienia z [...] listopada 2015 r., natomiast w zakresie ww. postanowienia wniósł o wstrzymanie jego wykonania na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W skardze skarżący podniósł, że w zażaleniu na postanowienie z [...] czerwca 2015 r. wskazano, że strona nie zgadza się, jakoby uszkodzenia dachu i słupków dyskwalifikowało rozpatrywany pojazd do możliwości dokonania tzw. "drobnej naprawy", co teoretycznie przesądzałoby o konieczności zakwalifikowania go jako odpadu. Skarżący wskazuje, że w dniu 22 maja 2015 r. przekazano do GIOŚ pismo stanowiące wyjaśnienia w sprawie, do którego dołączono wycenę naprawy pojazdu, polegającej na wymianie dachu wraz ze słupkami. Wycena ta potwierdza, że koszt naprawy nie przekroczy wartości pojazdu. Wycena stanowi załącznik nr 3 do skargi. Zdaniem skarżącego, w zażaleniu wskazywano również na funkcjonowanie rozlicznych praktyk wymiany dachu wraz ze słupkami, co potwierdzają liczne możliwości zakupu używanych części samochodowych w postaci "dachu ze słupkami" (np. na platformie transakcyjnej on-line "[...]"). Według skarżącego, skoro istnieje szeroki rynek takich części, oznacza to, że mają one zastosowanie w praktyce zarówno na rynku krajowym jak i zagranicznym. Skarżący powołuje się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. 2005 nr 201 poz. 1666), w którym, taka część pojazdu jak "dach ze słupkami" nie została wymieniona. Zdaniem skarżącego, skoro "dach wraz ze słupkami" nie został wymieniony jako część, której ponowne użycie zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego, brak jest przeciwwskazań, by część taka mogła zostać użyta i w tym pojeździe bez obaw o bezpieczeństwo użytkowanego po naprawie pojazdu.

Skarżący wskazuje również, że jako dowód w sprawie przedstawiono też opinię rzeczoznawcy samochodowego nr [...] z [...] lipca 2015 r. (załącznik nr 4). Zgodnie z jej treścią, sporny samochód kwalifikuje się do naprawy warsztatowej, a po jej wykonaniu będzie mógł być dopuszczony do ruchu drogowego. Traktowanie pojazdu kupowanego poza granicami RP z uszkodzeniami dachu i słupków jako odpadu, jeśli istnieje realna możliwość nie tylko jego naprawy, ale przede wszystkim dopuszczenia do ruchu drogowego, prowadziłoby do konkluzji, że w świetle prawa wspólnotowego taki sam pojazd kupowany na terenie RP powinien również stanowić odpad. Tymczasem nieznane są dotąd przypadki odsprzedaży uszkodzonych pojazdów na terytorium kraju jako odpadów. Odsprzedaż uszkodzonych aut na terytorium RP traktowana jest jak rynek przedmiotów używanych. Gdyby auta te były traktowane jako odpad, warsztaty samochodowe byłyby zobligowane do legitymowania się zezwoleniami na przetwarzanie odpadów, a taka sytuacja nie ma miejsca w świetle stosowanej praktyki przepisów krajowych. Przytoczony sposób traktowania uszkodzonych pojazdów na terenie Wspólnoty prowadziłby do nierównego w świetle prawa europejskiego traktowania podmiotów. W analizowanej sytuacji nie sposób przyjąć, by odsprzedanie pojazdu uszkodzonego, który po naprawie będzie wykorzystywany w ruchu drogowym (a więc zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem), wypełniało kryterium "pozbycia się". Sprawa dowodu rejestracyjnego nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ I i II instancji, niesłuszna jest stwierdzenie, iż brak jego drugiej części uniemożliwiający ponowną rejestrację pojazdu, przesądzał intencję zbywcy oraz nabywcy pojazdu. W ocenie skarżącego, kwalifikacja przedmiotowego pojazdu jako odpadu oznaczałoby, że zarówno firma ubezpieczeniowa jak i pierwszy właściciel pojazdu, w odniesieniu do argumentacji GIOŚ, pozbywały się "odpadu". Gdyby rzeczywiście na terytorium [...] pojazd ten został zakwalifikowany jako odpad, na podstawie woli posiadacza, powinien był zostać przekazany do odpowiedniej jednostki zajmującej się odzyskiem lub unieszkodliwianiem pojazdów (np. stacji demontażu pojazdów). Identyczny system recyklingu pojazdów funkcjonuje w Polsce, co jest wynikiem obowiązywania jednolitych przepisów europejskich. Uszkodzony samochód jest przekazywany do stacji demontażu pojazdów, jeśli taka jest wola jego posiadacza (wówczas mamy do czynienia z odpadem) lub jest odsprzedawany kolejnemu posiadaczowi (dowolnemu) jako przedmiot dalszego użytku. Potwierdzeniem sprzedaży pojazdu jest umowa kupna-sprzedaży pojazdu a nie odpadu. Wspominana więc "wola posiadacza", mająca w ocenie GIOŚ istotne znaczenie w sprawie i przesądzająca o traktowaniu pojazdu jako odpadu, wskazuje zdaniem skarżącego, w tym przypadku jednoznacznie na sprzedaż uszkodzonego pojazdu a nie odpadu.

Według skarżącego, w niniejszej sprawie nie została wypełniona definicja "odpadu", szczególnie w kontekście "woli zbywcy", która zarówno w ocenie GIOŚ, jak i w świetle przytoczonego orzecznictwa decyduje o charakterze przedmiotu jako odpadu. Taki stan rzeczy kwalifikuje zatem sprawę jako bezzasadną.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W postanowieniu z [...] stycznia 2016 r., znak: [...] wstrzymał wykonanie postanowienia, znak: [...] z [...] listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów: u.o., u.m.p.o. oraz rozporządzenia Nr 1013/2006.

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy w postaci art. 6 i art. 8 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię zasad postępowania administracyjnego umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania w niniejszej sprawie postanowienia wzywającego D.K., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.

Podnieść należy, że z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności.

Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i orzeczenia wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym w skardze dotyczącym naruszenia art. 8 k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jeżeli rozstrzygnięcie postanowienia nie pozostaje w sprzeczności z treścią jego uzasadnienia, to sytuacja taka, nie narusza art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazać należy, że o skuteczności zarzutów stawianych na podstawie art. 8 k.p.a., nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko takie które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem organu II instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia postanowienia organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych przez GIOŚ w sentencji postanowienia przepisów k.p.a., u.m.p.o. oraz rozporządzenia Nr 1013/2006.

W ocenie Sądu, motywy postanowień wydanych w niniejszej sprawie zostały tak ujęte, aby skarżący mógł zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy orzekające w sprawie wezwania D.K., do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.

Postanowienie, które nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest postanowieniem wadliwym. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną nie stwierdził naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie postanowienia zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia postanowienia organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest obowiązek zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.

Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych postanowień stanowią także uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć dotyczących wezwania skarżącego, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006. W uzasadnieniach tych postanowień znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z ich wydaniem i jaką interpretację tych norm zastosowały organy orzekające w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej interpretacji powołanych w postanowieniach norm prawnych. Podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły również w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące obowiązki prawne wynikające z przepisów u.o. oraz u.m.p.o.

Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia zarówno organu I i II instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej.

W przedmiotowej sprawie GIOŚ ustosunkowało się do twierdzeń skarżącego zawartych w zażaleniu, a także przeprowadził kontrolę instancyjną działania, które podjął GIOŚ w I instancji. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w postanowieniu

GIOŚ z [...] listopada 2015 r. W zaskarżonym do Sądu postanowieniu GIOŚ powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji. GIOŚ uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zażalenia, podając motywy, jakimi się kierował przy odrzuceniu twierdzeń zawartych w tym zażaleniu.

GIOŚ w uzasadnieniu postanowienia z [...] listopada 2015 r. wyczerpująco udowodnił również brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w zażaleniu, a postanowieniem GIOŚ z [...] czerwca 2015 r.

Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd postanowień wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest wezwanie skarżącego, do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki: [...], o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...], sprowadzonego z terytorium [...] na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że skarżący kwestionuje kwalifikację przez organ ww. pojazdu jako odpadu, zgodnie z typem 4 Wytycznych Korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów (dalej: Wytyczne). Skarżący wskazuje ponadto, że organ dokonał takiej kwalifikacji na podstawie protokołu oględzin sporządzonego przez funkcjonariuszy celnych. Jednocześnie skarżący podkreśla, że "drobne naprawy" wymienione w ww. Wytycznych nie stanowią katalogu zamkniętego, a ww. pojazd mógłby być zakwalifikowany jako typ 2, czyli pojazd używany nadający się do naprawy, niebędący odpadem. Ponadto skarżący wskazuje, że uszkodzenia spornego pojazdu w postaci dachu, słupków oraz drzwi należałoby uznać za "uszkodzenia nieistotnej części" pojazdu w myśl pkt 8 typ 2 ww. Wytycznych. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego. Należy podnieść, że z uwagi na stwierdzone uszkodzenia omawianego pojazdu, wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, GIOŚ dokonał analizy jego stanu technicznego pod kątem zaklasyfikowania pojazdu zarówno do typu 2, jak i typu 4 Wytycznych. GIOŚ wskazał w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że wymagania jakościowe określone dla typu 2 pojazdu (pojazd niebędący odpadem) wiążą się z koniecznością przeprowadzenia tylko drobnych napraw, jak m.in.: pęknięta lub rozbita przednia szyba; rozbite lampy przednie lub tylne; silnik wystawiony na działanie czynników atmosferycznych ze względu na brak maski; konieczność wymiany klocków hamulcowych; uszkodzona nieistotna część pojazdu. Wymagania jakościowe wskazujące na pojazd typu 4 to m.in. obecność płynów i substancji niebezpiecznych; sprasowanie lub zgniecenie pojazdu; pojazd nie nadaję się do drobnej naprawy; istotne części lub fragmenty pojazdu (np. silnik, słupki, dach, oś, system wtrysku paliwa, mocowanie skrzyni biegów) są znacznie uszkodzone. Uszkodzenia w przedmiotowym pojeździe stwierdzone w protokole oględzin oraz w przesłanej przez skarżącego w toku postępowania opinii technicznej z [...] lipca 2015 r., sporządzonej przez rzeczoznawcę samochodowego. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że nastąpiło zmiażdżenie omawianego pojazdu przez drzewo oraz uszkodzenie takich elementów konstrukcji pojazdu, jak: dach (zgnieciony na całej powierzchni do poziomu foteli) oraz wszystkie słupki przednie i środkowe, które stanowią istotne elementy konstrukcyjne pojazdu. Zdaniem Sądu, uszkodzenia te pozwalały organowi uznać naprawę ww. pojazdu za naprawę wykraczającą poza rozumienie terminu drobnej naprawy, charakteryzującej pojazd typu 2 według ww. Wytycznych, jak również spowodowały brak możliwości zakwalifikowanie uszkodzeń tego pojazdu do uszkodzeń "nieistotnej części pojazdu".

GIOŚ wskazał jednocześnie, że ww. wytyczne nie są prawnie wiążące, ale biorąc pod uwagę wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 13 grudnia 1989 r. w sprawie C-322/88, w świetle akapitu piątego art. 189 Traktatu EWG, sądy krajowe są zobowiązane do uwzględnienia zaleceń (w tym wypadku - ww. Wytycznych), w celu rozstrzygania wniesionych do nich sporów, zwłaszcza, gdy rzucają one światło na interpretację środków krajowych przyjętych w celu ich wdrożenia lub gdy są one przeznaczone do uzupełnienia wiążących przepisów wspólnotowych. Z uwagi na powyższe, uzasadnione jest kierowanie się w niniejszej sprawie m.in. wytycznymi zawartymi w ww. dokumencie, które to wytyczne przedstawiają, w jaki sposób, w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich, powinno być interpretowane rozporządzenie (WE) Nr 1013/2006. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stwierdzony stan faktyczny zasadne było zaklasyfikowanie omawianego pojazdu do pojazdu typu 4: odpad w postaci wraku pojazdu - odpad niebezpieczny, zgodnie z ww. Wytycznymi Korespondentów Nr 9 w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów.

W niniejszej sprawie skarżący powołuje się na dokumentację wyceny naprawy ww. pojazdu z której wynika, że koszt naprawy nie przekroczy wartości omawianego pojazdu oraz na ww. opinię techniczną z [...] lipca 2015 r., z której wynika, że ww. pojazd kwalifikuje się do naprawy warsztatowej, po której wykonaniu oraz rozszerzonych badaniach diagnostycznych może być dopuszczony do ruchu po drogach publicznych. Skarżący podnosi, również, że takie elementy pojazdu jak dach ze słupkami są powszechnie dostępne na aukcjach internetowych, istnieje szeroki rynek takich części, jak również części te nie widnieją w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 20 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. 2005 Nr 201 poz. 1666).

Odnosząc się do tak sformułowanych twierdzeń skarżącego, wskazać należy, że organ nie kwestionuje możliwości naprawy ww. pojazdu. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2874/13, "Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. (...) Nabycie przez pojazd statusu odpadu oderwane jest od jego ewentualnej możliwości przywrócenia jego przydatności gospodarczej - w tym możliwości dopuszczenia go do ruchu w wyniku jego naprawy, bowiem dla zakwalifikowania przedmiotu (pojazdu) jako odpadu miarodajny jest stan faktyczny istniejący w chwili jego przemieszczenia na terytorium Polski, nie zaś przyszły, hipotetyczny. (...)"

Według Sądu, rozpatrując stan techniczny danego pojazdu, organ może zakwalifikować jako odpad nie tylko pojazd nienadający się do naprawy (niemożność techniczna lub technologiczna, albo nieopłacalność ekonomiczna, stan określany jako "szkoda całkowita"). Należy wyraźnie podkreślić, że cele polityki Wspólnoty w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego są bezpośrednio powiązane z treścią norm prawnych i wyznaczają sposób ich interpretacji. Obecnie polityka Wspólnoty w gospodarce odpadami stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji w różnych regionach Unii. Opiera się w szczególności na zasadzie przezorności oraz na zasadach: działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci". Zasady te obowiązują równolegle w prawie i polityce ochrony środowiska, określając w ten sposób cele, do których odwołują się regulacje prawne dotyczące m.in. gospodarki odpadami.

W treści skargi skarżący kwestionuje również słuszność uznania przedmiotu postępowania za odpad w rozumieniu przepisów o odpadach, przytaczając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1071/11. Wskazać należy, że uznając ww. pojazd za odpad, GIOŚ oparł się na legalnej definicji pojęcia "odpad", określonej w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a także na orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., przez odpady rozumie się "każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany". Sąd podziela stanowiska organu, że przedmiot postępowania, jak wynika z dokumentacji fotograficznej oraz kopii protokołu oględzin z [...] kwietnia 2015 r., sprowadzony został przez stronę jako pojazd uszkodzony i w stanie prawnym uniemożliwiającym jego użytkowanie w sposób dotychczasowy.

Biorąc pod uwagę przede wszystkim rozmiar uszkodzeń, (dach zgnieciony na całej powierzchni do poziomu foteli oraz wszystkie słupki przednie i środkowe), jak również brak kompletnego dowodu rejestracyjnego, zasadne jest twierdzenie organu, że ww. pojazd, już na terenie kraju wysyłki, tj. [...], utracił swoje dotychczasowe przeznaczenie. Wobec powyższego poprzedni właściciel, z uwagi na rozmiar uszkodzeń, a tym samym nie widząc możliwości dalszego wykorzystania pojazdu w sposób, w jaki nakazuję jego przeznaczenie, pozbył się go. Powyższe potwierdziła również strona, przyznając w protokole przesłuchania świadka, iż sprowadziła ww. pojazd w celu pozyskania części zamiennych co jednoznacznie potwierdza, że w dacie przemieszczenia, przeznaczenie omawianego pojazdu było odmienne w stosunku do pierwotnego.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że ww. pojazd zakupiono na podstawie umowy kupna-sprzedaży pojazdu, a nie odpadu, jak również przytoczonego przez stronę fragmentu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, że odpady mogą być i są przedmiotem swobodnego handlu i w wielu przypadkach posiadają określoną wartość rynkową, lecz ten fakt nie powoduje, że wraz z zawarciem transakcji handlowej tracą one status odpadu. Sąd podziela pogląd organu, według którego, stan rozpatrywanego pojazdu w momencie przemieszczenia wyraźnie wskazywał, że przed ewentualnym wykorzystaniem tego przedmiotu niezbędne będzie poddanie go procesom odzysku. Nie można uznać zarzutu skarżącego dotyczącego braku znajomości przez organ znaczenia terminu "pozbycie się". W ocenie Sądu, organ dokonał właściwej interpretacji pojęcia "pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad oraz w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Okoliczność związana z możliwością użytkowania pojazdu w sposób zgodny z jego pierwotnym przeznaczeniem ma, bowiem wpływ na uznanie, bądź nie uznanie, pojazdu za odpad.

W literaturze wyrażono pogląd, według którego kluczowym elementem definicji odpadów jest pojęcie "pozbycie się", gdyż przedmiot staje się odpadem właśnie z chwilą "pozbycia się" go przez dotychczasowego posiadacza (M. Górski, Gospodarowanie odpadami w świetle prawa wspólnotowego i polskiego prawa wewnętrznego, Poznań 2005, s. 41.).

Ponadto z orzecznictwa TS Unii Europejskiej wynika, że ważną przesłanką, która przesądza o tym, że przedmiot staje się odpadem, jest zachowanie się posiadacza (K. Karpus, Gospodarowanie odpadami w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na gruncie dyrektyw ramowych w sprawie odpadów, Włocławek 2011, s. 12 i n.). M. Górski zwraca również uwagę na duże znaczenie wykładni określenia "pozbycie się". Jego zdaniem, powinna ona być indywidualizowana, w szczególności, gdy pojawiają się wątpliwości, czy wskutek pozbycia się dany przedmiot jest odpadem (J. Jerzmański, M. Górski, Pojęcia "odpady", "odpady komunalne", [w:] M. Górski, K. Nowacki, Prawne i organizacyjne obowiązki gmin w postępowaniu z odpadami komunalnymi, Wrocław 2012, s. 55.).

Czynność polegającą na pozbyciu się odpadu, która jest elementem definicji ustawowej tego pojęcia należy odnosić do subiektywnej lub obiektywnej wartości substancji lub przedmiotu, którą ona przedstawia dla jego posiadacza. Miernik wartościowy substancji lub przedmiotu wymaga stosowania kryteriów, które zawiera definicja ustawowa pojęcia "odpady". W przypadku substancji lub przedmiotu, które stają się odpadem możemy mówić np. o wartości początkowej oraz wartości bieżącej - uzasadniającej podstawę pozbycia się przez dotychczasowego posiadacza.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podnosi także, że zakres pojęcia "odpad" zależy od interpretacji pojęcia "pozbywać się" (zob. wyrok ETS z 18 grudnia 1997 r. w sprawie C-129/96 oraz wyrok ETS z 8 września 2005 r. w sprawie C-121/03.). W orzecznictwie NSA ukształtowanym na gruncie ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. wyrażony został pogląd, według którego "Pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (zob. wyrok NSA w Warszawie z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 960/08, LEX, nr 1276193.).

Elementem istotnym, które należy brać pod uwagę w interpretacji pojęcia "odpady", jest określenie "użyteczność", które oznacza zdolność do zaspokajania ludzkich potrzeb. Celem działalności gospodarczej jest wytworzenie rzeczy i usług, które mają określoną użyteczność. Produkt, jeżeli zaspokaja jakąś potrzebę, jest użyteczny, a użyteczność stanowi o jego wartość. Odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nie są one więc dla posiadacza użyteczne i z tego powodu dotychczasowy posiadacza pozbywa się substancji lub przedmiotu. TS Unii Europejskiej podkreśla jednocześnie, że pozbyciem się jest poddanie przedmiotu procesom odzysku, jeżeli posiadacz przedmiotu w opinii powszechnej uznawanego za odpada poddaje go procesowi określonemu przez normę prawną za sposób odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, to znaczy, że właśnie pozbywa się go, czyli przekształca w odpad (zob. wyrok z 15 czerwca 2000 r. w połączonych sprawach C-418 oraz C-419.).

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że GIOŚ dokonał prawidłowej analizy materiału dowodowego i wykazał, że sprowadzony z [...] przez skarżącego pojazd marki [...] o numerze identyfikacyjnym nadwozia: [...] stanowił odpad.

Poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu, mając świadomość, że nie będzie on mógł jego użytkować w sposób w jaki nakazuje jego przeznaczenie, pozbył się tego pojazdu na rzecz skarżącego, który kupił ten pojazd. Przedmiotowy pojazd stracił swoje dotychczasowe przeznaczenie już na terytorium [...] i w takim stanie technicznym został przemieszczone przez skarżącego na terytorium Polski. Pozbycie się przedmiotowego pojazdu na terenie [...] było umotywowane zmianą jego przeznaczenia, co oznacza, że właściciel tego pojazdu w [...] pozbył się na rzecz skarżącego pojazdu wycofanego z ruchu. Pozbycie się w przedmiotowym przypadku oznacza zmianę sposobu dotychczasowego użytkowania przedmiotu, czyli użytkowanie przedmiotu w sposób inny niż nakazuje to jego pierwotne przeznaczenie, a nowy sposób użytkowania mógłby wywołać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. Tym samym wypełnione zostały przesłanki definicji ustawowej pojęcia "odpady". W okolicznościach niniejszej sprawy oznacza to, że przedmiotowy pojazd został wywieziony z [...], jako pojazd wycofany z ruchu i przywieziony na terytorium Polski. Pojazd objęty kontrolowanym postępowaniem w chwili nabycia go przez skarżącego nie był zarejestrowany, ani homologowany. W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu, nie znajdując dla niego dalszego zastosowania zgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem, pozbył się go na terenie [...] na rzecz skarżącego. Powyższe jednoznacznie wypełniło ustawową przesłankę "pozbycia się". W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zarzut niesłusznego uznania przedmiotu objętego postępowaniem za odpad nie znajduje uzasadnienia. Organy orzekające konsekwentnie uznały, że przedmiotowy pojazd należy sklasyfikować jako odpad. Na szczeblu prawa unijnego zagadnienia związane z gospodarowaniem pojazdami wycofanymi z eksploatacji regulowane są przede wszystkim postanowieniami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z 21.10.2000, s. 34). Należy podkreślić, że zasadniczym celem przyjęcia tej regulacji była skala problemu, czyli masa tego rodzaju odpadów powstających we Wspólnocie, a także potrzeba ujednolicenia wymagań dotyczących prowadzenia działań związanych z ich zagospodarowaniem, w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. Generalnym celem ww. dyrektywy jest zapobieganie powstawaniu odpadów z pojazdów.

GIOŚ przyznał w zaskarżonym postanowieniu, że istotnie elementy karoserii, tj. "dach wraz ze słupkami" nie zostały wymienione jako części, których ponowne użycie zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego, zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko, niemniej jednak organ podkreślił, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Jednocześnie organ wskazał, że, klasyfikując ww. pojazd do kategorii odpadu, nie kwestionował istnienia technicznej możliwości wymiany poszczególnych części pojazdu (dachu, słupków), lecz poddał ocenie rodzaj uszkodzeń poszczególnych elementów pojazdu oraz ich rozmiar. Sąd podziela stanowisko GIOŚ, według którego, istnienie rynku takich części nie może przesądzić, że pojazd w dacie przemieszczenia nie stanowił odpadu. Należy również mieć na uwadze, że istnieje także szeroki rynek części, których ponowne użycie po wymontowaniu jest zakazane, co nie oznacza, że zakaz przestaje obowiązywać wobec nich wraz z ich sprzedażą.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że na terenie UE obowiązuje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r., wobec czego pojazd z uszkodzeniami dachu i słupków, który nabyty w Polsce nie stanowi odpadu, również sprowadzony z terenu [...] nie powinien być uznany za odpad, należy wskazać, że postępowanie w ww. sprawie obejmuje zagadnienia dotyczące nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. W takich okolicznościach GIOŚ prawidłowo poddał analizie materiał dowodowy w odniesieniu do przepisów obowiązujących w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów, a także w odniesieniu do ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W skardze skarżący ponowił wyjaśnienia, że w stresujących okolicznościach zatrzymania pojazdu na granicy i przesłuchania, będąc podatny na sugestie funkcjonariuszy celnych, wskazał, że celem sprowadzenia ww. pojazdu był odzysk części zamiennych. W ocenie Sądu, powyższe wyjaśnienia należy uznać za niewiarygodne. Jak wskazał organ w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z protokołu przesłuchania świadka, z [...] kwietnia 2015 r. stanowiącego integralną część materiału dowodowego w omawianej sprawie, skarżący oświadczył, że sprowadzony pojazd zakupił w celu odzyskania z niego silnika, kół oraz części zamiennych, które nadają się do użytku, a demontaż ww. pojazdu miał odbyć się w stacji demontażu pojazdów, przy czym pozyskane ww. części miały posłużyć do naprawy innego pojazdu marki [...], który strona miała wkrótce nabyć. Analiza dokumentacji fotograficznej oraz uszkodzeń pojazdu wykazana w przedłożonej przez skarżącego opinii technicznej z [...] lipca 2015 r. potwierdza, że istotnie głównymi nieuszkodzonymi częściami w sprowadzonym przez stronę pojeździe są silnik oraz koła. Sąd podziela stanowisko organu, że skarżący wskazał fakty co do przeznaczenia pojazdu oraz motywy jego nabycia. Fakty te są spójne ze stanem sprowadzonego pojazdu, bowiem skarżący planował nabycie pojazdu tej samej marki i modelu, do którego naprawy miały posłużyć silnik i koła z pojazdu objętego niniejszym postępowaniem, przy czym silnik i koła stanowiły główne nieuszkodzone części w sprowadzonym pojeździe. Spójność powyższych okoliczności, czyni całkowicie niewiarygodnymi wyjaśnienia skarżącego, jakoby wskazanie przeznaczenia spornego pojazdu na źródło części zamiennych było wynikiem silnie stresującej sytuacji podczas kontroli drogowej, czy też ewentualnych sugestii kontrolujących. Wskazać należy, że strona złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że wyjaśnienia strony dotyczące dalszego przeznaczenia sprowadzonego pojazdu do demontażu zostały przez stronę złożone omyłkowo lub też pod wpływem jakichkolwiek sugestii funkcjonariuszy celnych.

Skarżący nabył pojazd od firmy [...], a nabyciu pojazdu nie towarzyszyło przekazanie wszystkich dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu, a więc do użytkowania pojazdu zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. GIOŚ w treści uzasadnienia zażalonego postanowienia wyraźnie wskazał, że zgodnie z art. 72 ust 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), rejestracji pojazdów dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był wcześniej zarejestrowany, a dowodem rejestracyjnym wydawanym przez kompetentne organy [...], uprawniającym do ponownej rejestracji pojazdu na terytorium Polski, jest dokument [...] oraz [...]. Zdaniem organu, powyższe znajduje potwierdzenie w informacjach zamieszczonych na stronie internetowej Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa, pod adresem: [...], na której to widnieją wzory dokumentów (w aktach sprawy) wymaganych do rejestracji na terytorium Polski pojazdów sprowadzonych z [...]. Sąd podziela twierdzenie GIOŚ, że brak jednej części [...] dokumentu rejestracyjnego wyklucza, nawet w przypadku dokonania naprawy pojazdu, możliwość jego ponownej rejestracji na terytorium RP, a tym samym jego dalszego wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Z treści przedłożonej skargi, wynika, że skarżący nadal nie dysponuje brakującą częścią [...] dowodu rejestracyjnego. Zdaniem Sądu, nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dowody dołączone do skargi w postaci korespondencji poprzedniego posiadacza pojazdu, tj. M.B. z [...] urzędem pocztowym czy pismo adwokata w sprawie umowy kupna-sprzedaży pojazdu marki: [...], tj. umowy zawartej w dniu [...] kwietnia 2015 r. Skarżący nabył ww. pojazd od firmy [...], który nie przekazał skarżącemu II części dowodu rejestracyjnego pojazdu. Oznacza to, że przedmiotem transakcji był pojazd z wadą prawną, skutkującą brakiem możliwości użytkowania zgodnego z przeznaczeniem, a na zawarcie takiej transakcji zgodził się skarżący. W ocenie Sądu, bez znaczenia dla skarżącego w dacie nabycia pojazdu był fakt braku II części dowodu rejestracyjnego, gdyż przeznaczeniem pojazdu było źródło części zamiennych.

Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.