Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 822/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 i  par. 3 w zw. z  art. 53 par. 1 i  art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie : odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Aresztu Śledczego w R. decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.), art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) oraz par. 3 ust. 4 i par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 132, poz. 1234), odmówił M. K. przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Następnie pismem z dnia [...] lutego 2008 r., skierowanym do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W., M. K. wniósł odwołanie od ww. decyzji.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej

w W. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 z późn. zm.) oraz art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761) w zw. z par. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Służby Więziennej za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 132, poz. 1234), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w R. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że w świetle art. 89 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania, jeżeli on sam lub jego małżonek nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu, a także jeżeli funkcjonariuszowi nie przydzielono kwatery tymczasowej. Natomiast gdy funkcjonariusz Służby Więziennej lub jego małżonek posiadają lokal mieszkalny lub dom, wówczas nie przysługuje im prawo do świadczenia określonego w powołanym artykule, ale, zgodnie z art. 88 par. 1 ustawy o Służbie Więziennej, przysługuje mu równoważnik za remont tego lokalu. Zdaniem organu pojęcie "posiadania" powinno być oceniane z punktu widzenia tytułu prawnego do lokalu, a ponieważ skarżący nie wykazał, że przysługuje mu tytuł prawny legitymujący jego posiadanie lokalu mieszkalnego w R., ul. C. [...], to już z tego powodu decyzja o odmowie przyznania równoważnika za remont lokalu była uzasadniona. Według Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej

w W. prawo do równoważnika za remont lokalu nie jest uzależnione od ponoszonych przez funkcjonariusza nakładów na aktualnie zajmowany lokal mieszkalny. Organ wskazał, że M. K., decyzją Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w R. z dnia [...] maja 1999 r., przyznano równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania. Decyzja ta pozostaje nadal w obrocie prawnym, w związku z czym organy administracji są nią związane. Oznacza to, że skoro funkcjonariusz ma już ustalone świadczenie z tytułu braku lokalu mieszkalnego, to nie można mu jednocześnie przyznać świadczenia z tytułu posiadania lokalu mieszkalnego, bowiem równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i równoważnik za remont lokalu mieszkalnego są świadczeniami konkurencyjnymi – przyznanie jednego z nich w określonym stanie faktycznym wyłącza możliwość przyznania w tymże stanie faktycznym drugiego i przyporządkowywane są przy zastosowaniu alternatywy polegającej na ustaleniu czy funkcjonariusz ma mieszkanie, czy też nie.

Zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji ("Decyzja... może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jedynie

w razie niezgodności z prawem w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia.") M. K. pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy

w Radomiu skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej

w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]. W skardze podniósł, że prawo do wnioskowanego równoważnika za remont lokalu mieszkalnego wynika

z posiadanego lokalu, niezależnie od tytułu prawnego do posiadania lokalu mieszkalnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż zawęża ona i ogranicza pojęcia posiadania tylko do własności, użytkowania wieczystego, spółdzielczego prawa do lokalu oraz najmu i na tej podstawie odmawia przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.

Skarga M. K., jako wniesiona w sposób niewłaściwy – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została przekazana przez Sąd Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 54 par. 1 ww. ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, zaskarżona decyzja została M. K. doręczona w dniu 31 marca 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru

w aktach postępowania administracyjnego). Skarżący, zgodnie z pouczeniem zawartym w przedmiotowej decyzji, zaskarżył ją, wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu w dniu 30 kwietnia 2008 r. (data stempla pocztowego) – w ostatnim dniu terminu przewidzianego do wniesienia skargi. Następnie w dniu 06 maja 2008 r. (data stempla pocztowego) Sąd przesłał przedmiotową skargę Dyrektorowi Okręgowemu Służby Więziennej w W. Zestawienie powyższej daty (06 maja 2008 r.) z datą, na którą przypadł ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi (30 kwietnia 2008 r.) wskazuje, że skargę wniesiono po upływie terminu przewidzianego przez art. 53 par. 1 ww. ustawy.

Stosownie do treści art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.

Należy przy tym podkreślić, że błędne pouczenie strony, co do sposobu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie może wpływać negatywnie na jej sytuację prawną. W sytuacji gdy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło na skutek błędnego pouczenia, z czym mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z treści art. 86 par. 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 par. 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 par. 2 ww. ustawy), a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 par. 3 ww. ustawy). Strona równocześnie z wnioskiem powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 par. 4 ww. ustawy). Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 87 par. 5 cyt. ustawy, po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko

w przypadkach wyjątkowych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3 w zw. z art. 53 par. 1 i art. 54 par. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.