Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 340/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1-2, art. 87 par. 2-3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Józefa P. od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3282/06 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi Józefa P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 sierpnia 2006 r., (...) w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3282/06, Przewodniczący Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Józefa P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 26 marca 2006 r. (...). Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 49 par. 2 w związku z art. 87 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "u.p.p.s.a."/.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący /w piśmie z dnia 11 grudnia 2006 r./ wskazał tylko kiedy ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia skargi oraz okoliczności, które, jego zdaniem, uzasadniają brak winy w uchybieniu terminowi, nie nadesłał jednak skargi.

W zażaleniu z dnia 18 stycznia 2007 r. na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł, iż nieuzupełnienie braków formalnych spowodowane jest nieznajomością prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 49 par. 1 u.p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a z kolei par. 2 art. 49 obliguje przewodniczącego do wydania zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w razie nie wywiązania się strony z powyższych wymagań. W rozpoznawanej sprawie Sąd prawidłowo wezwał stronę o nadesłanie skargi oraz uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Skarżący wywiązał się tylko z drugiego z wskazanych powyżej obowiązków. Tymczasem stosownie do treści art. 87 par. 2 i 3 u.p.p.s.a., aby przywrócić termin do dokonania określonej czynności konieczne jest, oprócz złożenia wniosku, dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu bez równoczesnego dokonania czynności procesowej /w tym przypadku bez nadesłania skargi/ dotknięty jest brakiem formalnym.

W świetle powyższych uwag Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący z opisanego obowiązku nie wywiązał się. W uzasadnieniu zażalenia brakuje argumentów przemawiających za dochodzonym rozstrzygnięciem. Nie jest także dostatecznym uzasadnieniem twierdzenie skarżącego, iż nie zna prawa.

W przypadku braku profesjonalnego pełnomocnika, stosownie do art. 6 u.p.p.s.a., Sąd administracyjny powinien udzielać stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań, co też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie uczynił wzywając skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie skargi, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.