Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Ka 147/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.J. na bezczynność Rady Powiatu w Ż. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zwolnienia z częściowej odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Nr 153. poz. 1270) Sąd Administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, a zatem na bezczynność w zakresie wydania decyzji, postanowienia, które są zaskarżalne do Sądu, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd Administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania skarg na bezczynność w zakresie podejmowania uchwał przez organy jednostek samorządu terytorialnego.

Skarżąca wezwana do uzupełnienia braków skargi jednoznacznie wskazała, że dotyczy ona bezczynności Rady Powiatu w Ż., która nie rozpatrzyła jej wniosku mającego na celu wydanie decyzji administracyjnej lub innego aktu, który podlegałby kontroli instancyjnej, Z treści załączonego do skargi wniosku wynika natomiast, że skarżąca zawarła w nim żądanie zwolnienia jej częściowo lub całkowicie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Tak sformułowane żądanie oznacza, że skarżąca wystąpiła do Rady Powiatu z wnioskiem o jakim mowa w art. 35 ust 2a ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (tj. z 1998r. DzU. Nr 64. poz 414 ze zm.). Z treści art. 35 ust 5 tej ustawy wynika jednak, że decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ, o którym mowa w art. 47 a ust 5, właściwy ze względu na położenie domu. Stosownie do ostatnio przywołanego przepisu tejże ustawy w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości powiatu decyzje administracyjne wydaje starosta lub z jego upoważnienia kierownik powiatowego centrum pomocy rodzinie i inni pracownicy centrum upoważnieni na wniosek kierownika.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że rada powiatu nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia o wniosku skarżącej zgłoszonym w oparciu o art. 35 ust 2a cyt. Ustawy, choć jest ona upoważniona do wydania w tym zakresie aktu o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.s.a.

Stosownie do art. 35 ust. 6 omawianej ustawy rada powiatu może określić, w drodze uchwały, szczegółowe zasady ustalania opłat za pobyt w domach pomocy społecznej, częściowego lub całkowitego zwolnienia z tych opłat, zwrotu należności za okres nieobecności osoby w domu, szczegółowe zasady ustalania kosztów utrzymania w domach pomocy społecznej, a także sposób i tryb postępowania w tych sprawach. Jest to upoważnienie dla rady powiatu do podejmowania uchwał o jakich mowa w art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 o samorządzie powiatowym (DzU. 2001 Nr 142 poz 1592 ze zm.). Z regulacji tej wynika, iż jest to akt o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, nie mający cech aktu indywidualnego, w rozumieniu art. 1 § 1 kpa. Tym samym nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność w tym zakresie w oparciu o art. 3 § 2 p.s.a. Szczególne rozwiązanie zawiera art. 88 ustawy o samorządzie powiatowym, dopuszczający zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonanie przez organ powiatu czynności nakazanej prawem. Jednakże skarga w tym trybie nie jest dopuszczalna z uwagi na fakt, że z treści art. 35 ust 6 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż rada powiatu może, a nie musi podjąć tego rodzaju uchwały.

Z treści skargi i wniosku skierowanego przez skarżącą do rady powiatu jednoznacznie wynika, że domaga się ona rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Zatem skarga na bezczynność tego organu, który nie jest właściwy z mocy ustawy do rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w indywidualnej sprawie decyzją administracyjną jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Na marginesie sprawy wskazać należy, że z dokumentacji załączonej do skargi wynika też, że wniosek skarżącej w przedmiotowej sprawie skierowany przez nią do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. w trybie art. 65 § 1 kpa został przez ten organ przesłany do Starostwa Powiatowego w Ż. w dniu [...]r., a więc do organu, o którym mowa w art. 47a ust 5 ustawy o pomocy społecznej. Fakt ten nie mógł wpłynąć na zasadność skargi skoro skarżąca wyraźnie oświadczyła, że bezczynność dotyczy nie Starosty Powiatu Ż. lub działającego z jego upoważnienia Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, lecz Rady Powiatu w Ż. O ile organ, do którego w dniu [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wniosek skarżącej pozostał w bezczynności, to skarżąca powinna rozważyć możliwość zaskarżenia tego organu, po uprzednim wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 kpa tj. po złożeniu zażalenia do organu wyższego stopnia.

Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU. Nr 153, poz. 1271 ze zm).

Ak