Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3057/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 141 § 4, art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok, Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/14 w sprawie ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 184/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zobowiązał Prezydenta Miasta Krakowa do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 9 października 2012 r. o wydanie wykazu nieruchomości (pkt I) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zasądził od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącego M. W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt III).

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia 9 października 2012 r. M. W. zwrócił się, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do Prezydenta Miasta Krakowa o udostępnienie pełnego wykazu nieruchomości, tworzonego na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. 2012 r. poz. 1460). Wniosek dotyczył wykazu nieruchomości znajdujących się w granicach obszaru należącego do właściwości działania Prezydenta Miasta Krakowa.

W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Krakowa, w piśmie z dnia 25 października 2012 r., wskazał że zbiory o których mowa we wskazanej ustawie, przygotowywane są w oparciu o dane z operatu ewidencji gruntów i budynków. Integracyjna platforma elektroniczna systemu IPE jest obecnie tworzona, lecz dane w niej zawarte nie są ogólnie dostępne. Wykazy nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa są niekompletne, wymagają aktualizacji i weryfikacji. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, udostępnienie tych danych nieodpłatnie nie jest możliwe.

Pismem z dnia 20 listopada 2012 r. skarżący ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa wskazując, że odpowiedź na jego wniosek, zawarta w wyżej wskazanym piśmie Prezydenta, nie jest prawidłowym rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Stwierdził, że wykaz nieruchomości, którego udostępnia domaga się, jest informacją publiczną. Podkreślił, że nie występuje o wydanie informacji przetworzonych, które dopiero miałyby powstać – zostać zebrane - na podstawie ustawy o Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wywód więc dotyczący tych regulacji, w tym opłat, nie może być uznany za właściwe rozpoznanie wniosku. Na wypadek gdyby okazało się, że Prezydent Miasta Krakowa nie wykonał przepisów ustawy o ujawnianiu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, wnioskodawca domagał się udzielenia informacji: jakie były przyczyny niewykonania przepisów tej ustawy, jakie procedury zostały wdrożone celem wykonania przepisów ustawy, kto w Urzędzie Miasta Krakowa jest za to odpowiedzialny, jaki jest przewidywany czas wykonania przepisów ustawy.

Decyzją z dnia 4 grudnia 2012 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił skarżącemu udostępniania pełnego wykazu nieruchomości tworzonego na podstawie wskazanej wyżej ustawy. W decyzji tej wskazał, że wyłączną i jedyną podstawą do sporządzenia spornego wykazu są dane z ewidencji gruntów i budynków. Żądane zaś dane są jego pochodną, zestawieniem danych pochodzących z tej ewidencji. Do udostępnienia danych wyjściowych (z ewidencji gruntów i budynków), na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, mają zastosowanie przepisy szczególne i takie same zasady muszą obowiązywać w zakresie udostępnienia tych danych w formie przekształconej do innego wykazu, zestawienia czy wyciągu. Inaczej, miałoby miejsce obejście prawa umożliwiające pozyskanie danych wyjściowych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem, udostępnienie interesujących wnioskodawcę danych reguluje nie wskazana ustawa, lecz ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne i akty wykonawcze wydane na podstawie tej ustawy. Przepisy te wprowadzają ograniczenia w pełnym dostępie do danych z operatu ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 5 ustawy) oraz przewidują opłaty za udzielenie informacji. Zdaniem Prezydenta Miasta Krakowa, bezspornym jest, że wykaz o którym mowa w ustawie o ujawnianiu w księgach wieczystych prawa własności Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, obejmuje dane podlegające ograniczeniu w udostępnianiu (art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), zaś wnioskodawca nie wykazał własnego interesu prawnego w uzyskaniu tych informacji.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie ,decyzją z dnia 15 maja 2013 r., uchyliło powyższą decyzję Prezydenta Miasta Krakowa i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Kolegium uznało, że żądana informacja jest informacją publiczną. Spór dotyczy trybu udostępnienia tej informacji. Kolegium zajęło stanowisko, że trybem właściwym jest tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Podkreśliło, że wnioskodawca nie występuje o informację będącą danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Wniosek dotyczy bowiem wykazu nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Wykaz ten nie stanowi elementu operatu z ewidencji gruntów i budynków Nie można zatem stwierdzić, że udostępnienie wykazu jest możliwe w trybie Prawa geodezyjnego i kartograficznego. To, że wykaz sporządzony został na podstawie danych z operatu, nie daje podstaw do stwierdzenia, że właściwym trybem jest tryb przewidziany we wskazanej wyżej ustawie. Zestawienie nieruchomości jest samodzielnym dokumentem, istniejącym niezależnie od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Informacja żądana przez M. W. winna być udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 18 lipca 2013 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 i art. 107 K.p.a. oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, umorzył postępowanie w całości. Organ wskazał, że wykazy tworzone na podstawie ustawy o ujawnianiu w księgach wieczystych nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego nie stanowią informacji publicznej. Podkreślił, że wymieniona ustawa określa charakter tworzonych wykazów i tryb postępowania z nimi. Art. 1 ustawy przewiduje, że starostowie w terminie 18 miesięcy od wejścia w życie ustawy sporządzą i przekażą właściwym wojewodom, marszałkom, wójtom, burmistrzom i prezydentom miast wykaz nieruchomości, które na mocy odrębnych przepisów przeszły na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, a także niestanowiących własności tych podmiotów i niepozostających w posiadaniu ich właścicieli, nieruchomości zabudowanych, w których lokale zajmowane są przez osoby objęte przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów. Organ podał, że wskazane wykazy służą wyłącznie złożeniu przez starostów wniosków do sądów rejonowych o ujawnienie w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz wniosków o stwierdzenie nabycia własności przez te podmioty. Argumentem przemawiającym za przyjęciem takiego stanowiska jest objęcie wykazami tworzonymi na podstawie ustawy majątku, który nie jest majątkiem publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacja o takim majątku nie jest informacją publiczną. To powoduje, że wniosek M. W. jest bezprzedmiotowy, co uzasadnia umorzenie postępowania.

Niezależnie od opisanej wyżej decyzji, Prezydent Miasta Krakowa, pismem z dnia 19 lipca 2013 r., poinformował wnioskodawcę, że wykazy nieruchomości prowadzone w oparciu o wskazaną wyżej ustawę nie stanowią informacji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpoznaniu odwołania M. W. od wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości. Kolegium przyjęło, że Prezydent Miasta Krakowa zastosował niewłaściwy tryb zakończenia postępowania, gdyż decyzja o umorzeniu postępowania na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być wydana jedynie w sytuacji, gdy brak jest możliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, a wnioskodawca nie złożył żądania udostępnia jej w sposób wskazany w zawiadomieniu (art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Kolegium wyjaśniło, że w sytuacji, gdy organ w wyniku dokonania oceny żądania ustali, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, nie wydaje decyzji administracyjnej, a jedynie zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę.

Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. skarżący wezwał Prezydenta Miasta Krakowa do wykonania wniosku z dnia 9 października 2012 r.

W piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. Prezydent Miasta Krakowa wskazał, że wniosek złożony przez skarżącego został załatwiony pismem z dnia 19 lipca 2013 r. Zdaniem wnioskodawcy, z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2013 r. także wynika, że żądane wykazy nieruchomości nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia 28 marca 2014 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta Krakowa sprawy w terminie. Podanie to zostało zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. z uzasadnieniem, że żaden organ nie jest właściwy do zwalczania bezczynności w sprawie dotyczącej udzielenia informacji publicznej.

M. W. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa. Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do załatwienia sprawy z wniosku z dnia 9 października 2012 r. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przytoczył art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Zauważył, że ustawa nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej". Dla wyjaśnienia tego pojęcia należy zatem kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przykładowy katalog informacji stanowiących informację publiczną zawiera art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotny dla oceny kontrolowanej sprawy jest art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy. Przepis ten stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych przez te podmioty rejestrach, ewidencjach i archiwach. W ocenie Sądu pierwszej instancji, żądanie skarżącego odnosiło się właśnie do udostępnienia wykazu (rejestru) nieruchomości tworzonego na podstawie ustawy o ujawnieniu w księgach wieczystych nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie żądanie to ograniczone zostało do tych nieruchomości, które znajdują się w granicach obszaru należącego do właściwości Prezydenta Miasta Krakowa. Sąd zauważył, że wykaz ten (rejestr) sporządzany jest, co prawda, przez właściwych starostów, lecz przekazywany jest właściwym prezydentom miast (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego). Sąd podkreślił, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 lit a oraz lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego. Informacje na temat majątku publicznego mogą obejmować przy tym zarówno dane o stanowiących ten majątek nieruchomościach, jak również o rzeczach ruchomych. Uznał, że interesujący skarżącego rejestr jest prowadzony przez podmioty wykonujące zadania publiczne (organy władzy publicznej); wykaz ten obrazuje m.in. nieruchomości stanowiące własności Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego; nadto jest rejestrem samodzielnym i odrębnym od rejestrów sporządzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 sierpnia 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Zatem stanowi on informację publiczną i podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Informacją publiczną jest bowiem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych. Informacją taką jest też treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej w ramach realizacji powierzonych zadań, i treść dokumentów powstałych w związku z prowadzeniem tych zadań.

Sąd uznał także, że pismo Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 grudnia 2013 r. oraz z dnia 19 lipca 2013 r. nie stanowi prawidłowego załatwienia wniosku skarżącego. Po wyeliminowaniu bowiem z obrotu prawnego przez SKO w Krakowie, decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r., decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 lipca 2013 r. o umorzeniu postępowania, wniosek skarżącego nie został rozpatrzony. Okoliczność ta wskazuje więc na stan bezczynności Prezydenta Miasta Krakowa i uzasadnia zobowiązanie wskazanego organu do wydania aktu lub podjęcia czynności w powyższej kwestii, o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku na podstawie . art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Po złożeniu przez skarżącego wniosku z dnia 9 października 2012 r., organ dążył bowiem do wyjaśnienia i załatwienia sprawy.

Skargę kasacyjną wniósł Prezydent Miasta Krakowa. Wyrok zaskarżył w całości i opierając się na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:

- art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do wydania lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie wniosku skarżącego o wydanie wykazu nieruchomości;

- art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 Iit. f a także art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż informacja objęta wnioskiem skarżącego jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu - pomimo iż wykaz zawiera informacje o majątku prywatnym;

- art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1460) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 września 2012 r. w sprawie uzupełnienia i uaktualnienia zestawienia zbiorczego nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego dla obszaru całego kraju (Dz. U. z 2012, poz. 1056) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie co doprowadziło do przyjęcia, iż informacja będąca przedmiotem postępowania podlega udostępnieniu jako informacja publiczna;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia z jakich powodów wykaz objęty wnioskiem skarżącego został uznany za informację publiczną, podczas gdy zawiera dane o majątku publicznym jak i o majątku prywatnym.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w skardze kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga podstawa procesowa kasacji. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia z jakich powodów wykaz objęty wnioskiem skarżącego został uznany za informację publiczną jest bezpodstawny. Sąd wskazał jako podstawę uznania Prezydenta Miasta Krakowa za podmiot zobowiązany przepis art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) w powiązaniu z art. 11a ust. 1 pkt 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jako podstawę uznania spornej informacji za informację publiczną Sąd podał przepisy art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także przepisy art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1460). Sąd wyjaśnił także z jakich powodów uznał, że objęty wnioskiem wykaz stanowi informację publiczną. Nawiązując do powołanych przepisów, dokonał ich analizy oraz zastosował do stanu niniejszej sprawy. Przyjął, że wykaz jest prowadzony przez podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 oraz obrazuje m.in. nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. Wywód zakończył stwierdzeniem, że wykaz stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dodać warto, że na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13, niepublikowane, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Procesowego aspektu normy art. 149 § 1 P.p.s.a. dotyczy zarzut naruszenia tego przepisu poprzez zobowiązanie Prezydenta Miasta Krakowa do wydania lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie wniosku skarżącego o wydanie wykazu nieruchomości. Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro bowiem Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżony podmiot pozostaje w bezczynności, to w konsekwencji powinien zastosować dyspozycję przewidzianą w tej normie.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 Iit. f a także art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż informacja objęta wnioskiem skarżącego jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu - pomimo iż wykaz zawiera informacje o majątku prywatnym. Nie przesądzając o tym, czy wykaz w całości obejmuje dane stanowiące informacje publiczną, stwierdzić należy, w ślad za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w części obejmującej nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego wykaz stanowi informację publiczną. Jest to informacja o majątku publicznym, wymieniona wprost w katalogu z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zarazem ujęta w formę wskazaną w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli określona informacja wyczerpuje przesłanki informacji wskazanej w przykładowym katalogu, w tym przypadku przesłanki z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy o dostępie do informacji publicznej, to zakwalifikowanie jej jako informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, nie stanowi ani błędnej wykładni, ani niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z zarzutu sformułowanego jako – naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1460) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 września 2012 r. w sprawie uzupełnienia i uaktualnienia zestawienia zbiorczego nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego dla obszaru całego kraju (Dz. U. z 2012 r. poz. 1056) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie co doprowadziło do przyjęcia, iż informacja będąca przedmiotem postępowania podlega udostępnieniu jako informacja publiczna – nie wynika, na czym ma polegać błędna wykładnia tych przepisów. W uzasadnieniu wnoszący kasację wywodził, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, wykaz służy wyłącznie do złożenia wniosków o ujawnienie w księgach wieczystych prawa własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. W związku z tym należy skonstatować, że Sąd pierwszej instancji przyjął, że rejestr ten jest rejestrem samodzielnym i odrębnym od rejestrów sporządzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 sierpnia 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Stanowisko to nie narusza unormowania art. 1 ust. 1 ustawy o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, ani § 1 powołanego rozporządzenia.

Nawiązując do wywodu zawartego w uzasadnieniu można zaś zauważyć, że unormowanie odnoszące się do ujawniania w księgach wieczystych prawa własności Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego znajduje się w art. 2 ust. 1-4 omawianej ustawy. Natomiast z art. 6 ust. 1-4 tej ustawy wynikają także inne cele tworzenia wykazu, niż tylko ujawnienie w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego.

Abstrahując od wadliwości omawianej podstawy kasacji, stwierdzić natomiast można, że w kwestiach istotnych wynikających z relacji tej ustawy do ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowisko Sąd pierwszej instancji jest trafne. Po pierwsze, wykazu tworzonego na podstawie ustawy o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego nie można utożsamiać z rejestrami tworzonymi na podstawie Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Po drugie, ustawa nie zawiera odrębnych regulacji w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem w odniesieniu do danych publicznych, o których mowa w ustawie o ujawnieniu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego stosuje się tryb i zasady udostępniania przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Na zakończenie odnotować trzeba, że Sąd pierwszej instancji nie nakazał udostępnienia żądanej informacji, ale zobowiązał do wydania aktu lub podjęcia czynności. Jeśli w odniesieniu do żądanej informacji zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 1 lub art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej, to odmowa udostępnienia powinna zostać wyrażona w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.