Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 384/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Rafał Kubik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy wolnostojącej tablicy reklamowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [... ] decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14.04.1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zmianami) oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz.1126 z późn. zm) wniósł dotyczącego zamiaru rozpoczęcia realizacji inwestycji polegającej na zamiarze budowy wolno stojącej nie trwale związanej z gruntem jednostronnej tablicy reklamowej (o wymiarach 4,00 x 3,00 m.) zlokalizowanej na trawniku przy ul. [...] przed budynkiem przy ul. [...]

W uzasadnieniu podniósł, że prace budowlane związane z budową obiektu będącego przedmiotem zawiadomienia (zgłoszenia), zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane można wykonać jedynie na podstawie pozwolenia na budowę i powyższe roboty nie podlegają zgłoszeniu. Organ I instancji stwierdził, że obiekt którego zamiar został zgłoszony, jest zaliczany do budowli i jest obiektem budowlanym (art. 3 w/w ustawy). W związku z tym wniosek strony zawierający zgłoszenie w trybie art. 30 ustawy jest bezzasadny w sytuacji, gdy sprawa wymaga rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji w trybie art. 28.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. znak: [...] Nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Prezydenta [...]

W uzasadnieniu podał, że instalowanie tablicy reklamowej nastąpi na konstrukcji budowlanej, a to zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane wymaga pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy uznał, że zgłoszone roboty budowlane polegające na montażu nie są robotami, o których mowa w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, gdyż cytowany przepis dotyczy instalowania reklam na istniejących już obiektach.

Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do obiektów małej architektury, gdyż sama powierzchnia ekspozycji wynosi 18m 2, natomiast wysokość całego urządzenia reklamowego – 6m ponad terenem. Zdaniem organu odwoławczego budowa konstrukcji o tak znacznych rozmiarach nie może korzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła [...] Skarżąca spółka nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa, że powinna być ona uchylona. Zarzuca w/w decyzji naruszenie prawa polegające na błędnej interpretacji art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż Wojewoda [...] przyjął inną treść przepisu prawa niż treść zawarta w ustawie, a to zdaniem skarżącej miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zarzuca także mylne powołanie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego oraz nieuwzględnienie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Skarżąca spółka podnosi także że zaskarżona decyzja nie zawiera rzetelnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 98, poz. 1071), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

[...] Sp. z o.o. twierdzi także, że ustalenie wielkości tablicy reklamowej, w zaskarżonej decyzji, jest sprzeczne z dokumentacją techniczną i że "dotychczasowe zasady instalacji tego rodzaju tablic reklamowych mogły wskazywać na brak zagrożeń i możliwość skorzystania ze zgłoszenia jako mniej uciążliwej i kosztownej procedury niż uzyskanie pozwolenia na budowę".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu odwoławczego stanowi art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Ocenie Sądu podlega jedynie prawidłowość zastosowania w/w przepisu, zgodnie z którym obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę nie podlegają roboty budowlane polegające na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Zważyć należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwalają na realizację budowy w dwóch trybach. Pierwszym i podstawowym trybem jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, drugim zaś, w sytuacjach ściśle określonych w przepisach Prawa budowlanego – na podstawie zgłoszenia. Regułą jest więc konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (przed rozpoczęciem robót budowlanych) a wyjątkiem od tej reguły – prowadzenie robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Forma zgłoszenia jest trybem uproszczonym i może mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych w art. 23, 30 ust. 1 i 31 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd podziela argumentację organu odwoławczego w przedmiocie pojęcia "instalacja" przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę.

W ocenie składu orzekającego rodzaj zgłoszonych prac budowlanych, ze względu na ich skalę i charakter, jest budową, która wymaga pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowy obiekt wymagający skomplikowanej konstrukcji o znacznych rozmiarach ustawiony w określonym miejscu nie jest instalacją czy remontem tablicy, dlatego nie może korzystać ze zwolnienia na które pozwala zapis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

W rozpatrywanej sprawie, z przedstawionego przez skarżącego projektu budowlanego wynika, że zamiarem inwestora był montaż wolno – stojącego nośnika reklam wraz z tablicą reklamową. Zdaniem Sądu, mimo iż montaż i instalacja są robotami budowlanymi to nie są to pojęcia zamienne co oznacza, że montaż ( ustawienie konstrukcji ) nie jest instalacją. Artykuł 29 ust. 2 Prawa budowlanego zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę jedynie roboty budowlane polegające na instalacji, natomiast zwolnieniem nie są objęte żadne roboty polegające na montażu ( wyrok NSA z 18.06.2002 r., sygn. akt II SA/Ka 2091/00).

W przekonaniu Sądu z analizy przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, w którym jest mowa o "instalowaniu" wynika, że chodzi tu o instalowanie reklam na istniejących już obiektach np. budynkach, mostach, wiaduktach, słupach, wieżach itp., na co wskazuje również brzmienie ust. 2 pkt. 8 i 9 tego przepisu. Nie można zaś mówić o instalowaniu urządzeń reklamowych na gruncie (wyrok NSA z 22.08.2002 r., sygn. akt IV SA 2400/01). Gdyby konstrukcja nośna była już wykonana, to wtedy samo zainstalowanie tablicy reklamowej wymagałoby tylko zgłoszenia i taka właśnie sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.

Sąd nie podziela opinii skarżącej spółki, iż przedmiotowa tablica reklamowa winna być zaliczona do obiektu małej architektury z względu na swoje rozmiary i brak trwałego połączenia z gruntem. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem obiektu małej architektury można rozumieć obiekty o niewielkich rozmiarach np. kapliczki, figury, posągi, wodotryski, piaskownice, drabinki. Natomiast przedmiotowa inwestycja ma duże rozmiary. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie, opis techniczny konstrukcji, sposób montażu i wymiary wskazują, że zgłaszana konstrukcja wraz z tablicą reklamową jest wolno stojącą posadowioną na gruncie konstrukcją, której podstawa waży ponad 8 ton.

Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 7 i 107 Kpa, gdyż zaskarżona decyzja wypełnia dyspozycje powołanych przepisów.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270).