Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 279/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i 2, art. 151, art. 145 par. 1 pkt 4 i 5, art. 49, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 1 i 3, art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 46a ust. 5, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 pkt 19
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2008 r. Prezydent Miasta P. odmówił wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej [...] sieci [...], oznaczonej nr [...], zlokalizowanej na dachu i poddaszu budynku mieszkalnego w [...] przy [...], działka nr [...], ark. [...], obr. [...], dla którego została wydana ostateczna (od dnia [...] 2007 r.) decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007 r. Nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2008 r. – po rozpatrzeniu odwołania Z. G. reprezentującego wymienionych w decyzji wnioskodawców domagających się wznowienia postępowania – uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 17 stycznia 2008 r. Kolegium, powołując się na art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawy zwanej dalej: "kpa") wskazało, że skoro odwołujący, domagając się wznowienia postępowania, podnieśli, iż nie zostali zawiadomieni osobiście o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 2007 r., to organ I instancji powinien – po uprzednim wyjaśnieniu, czy nie zachodzą negatywne przesłanki stanowiące przeszkodę do wszczęcia postępowania – wznowić postępowanie celem oceny zasadności zgłoszonych przesłanek wznowieniowych.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. organ I instancji wznowił postępowanie w wyżej opisanej sprawie na wniosek J,. i J. M., G. i Z. H., A. i M. [...] P., H. M., K. G., D. i T. M., K. i F. M., B. K., Wspólnoty Mieszkaniowej A, Wspólnoty Mieszkaniowej B i Wspólnoty Mieszkaniowej C. Następnie decyzją z dnia [...] 2009 r. odmówił wznowienia postępowania, stwierdzając, że z wniosków o wznowienie postępowania wynikało, iż jedyną przesłanką wznowienia postępowania w sprawie mogła być przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, która w sprawie nie zachodziła. Decyzja ta została następnie uchylona przez Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Prezydent Miasta P., po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu ponownej analizy wniosków o wznowienie postępowania, wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazując, że w sprawie nie miała miejsca przesłanka art. 145 § 1 pkt 4 kpa, żadna ze stron nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, gdyż strony były zawiadomione o wszystkich czynnościach postępowania w drodze publicznego obwieszczenia. Organ wyjaśnił, że z uwagi na liczbę stron postępowania objętego wznowieniem przekraczającą 20 zastosowanie w sprawie miał art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902) i art. 49 kpa. Strony postępowania były zawiadamiane prawidłowo w trakcie postępowania poprzez wywieszenie w siedzibie organu właściwego w sprawie, na tablicy ogłoszeń w holu Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., jak również na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej. Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. uchyliło tę decyzję i przekazało organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jednak zwrócił uwagę na to, że organ I instancji w ogóle nie wyjaśnił, kto jest stroną postępowania, a zatem na czyje nieruchomości oddziałuje inwestycja, tym bardziej, że w sprawie można określić zasięg oddziaływania przedsięwzięcia. Kolegium wskazało także na potrzebę ustalenia, czy w świetle nowej wiedzy na temat promieniowania elektromagnetycznego istnieje ryzyko negatywnego oddziaływania inwestycji należy do kompetencji tego organu.

Decyzją z dnia [...] 2011 r. organ I instancji ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazując, że na podstawie wyznaczonych na mapie ewidencyjnej (dołączonej do wniosku inwestora) zasięgów występowania promieniowania elektromagnetycznego każdej z anten stancji bazowej nad poszczególnymi działkami, zostały ustalone strony postępowania. Za strony postępowania organ uznał właścicieli i użytkowników wieczystych działek występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji, to jest działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (ark. [...], obr. [...]) i przedstawił imienną listę stron postępowania. Ponadto wyjaśnił, że przedmiotowa stacja bazowa, w kształcie wynikającym z karty informacyjnej przedsięwzięcia z marca 2010 r., w aktualnym stanie prawnym nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Kolegium uchyliło decyzję z dnia [...] 2011 r. Organ odwoławczy zaaprobował ustalenia organu I instancji co do określenia kręgu stron postępowania, jak i co do braku potwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na dokonanie w postępowaniu objętym wznowieniem prawidłowych publicznych obwieszczeń o czynnościach podejmowanych w tym postępowaniu. Wskazało jednakże, że organ naruszył art. 78 § 1 kpa, bowiem rozpatrując ponownie sprawę winien zwrócić się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu celem wyjaśnienia możliwości zbadania poziomu promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez anteny przedmiotowej stacji bazowej lub ustalenia, czy emitowane zgodnie z kartę informacyjną fale elektromagnetyczne powodują przekroczenie dopuszczalnych norm.

Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta P., w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu przedstawił wszystkie wcześniejsze ustalenia co do listy uczestników postępowania i braku potwierdzenia wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, bowiem wszystkie strony postępowania były zawiadamiane w drodze publicznego obwieszczenia. Ponadto wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie w aktualnym stanie prawnym nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ powołał się również na informację uzyskaną od Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który w piśmie z dnia [...] września 2011 r. wyjaśnił, że wykonane pomiary rozkładu natężenia pól elektromagnetycznych anten przedmiotowej stacji bazowej w żadnym z pionów pomiarowych nie wykazały występowania wartości składowej przekraczającej dopuszczalne normy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. n r[...] – po rozpatrzeniu odwołania K. i F. M., G. i Z. H., M. i r. C. (reprezentowanych przez adwokata), J. M. i Z. G. (pełnomocnika A. [...] P.) – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując w podstawie prawnej między innymi na art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 i 2 kpa. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji rozpatrzył przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, a także rozpatrzył merytorycznie sprawę. Dalej wyjaśniło, że organ I instancji prawidłowo ustalił kto jest stroną postępowania, oceniając, że status ten przysługuje właścicielom wszystkich nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji był możliwy do określenia, co pozwoliło na jednoznaczne stwierdzenie, kto jest stroną postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że należy odróżnić sposób zawiadamiania stron o czynnościach podjętych w postępowaniu (art. 49 kpa) od określenia stron postępowania (art. 28 kpa), co wymaga umieszczenia w aktach wykazu stron postępowania. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzone w postępowaniu materiały wskazują, że nie ma negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Karta informacyjna przedsięwzięcia z marca 2010 r. i wyniki pomiarów przeprowadzonych przez Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego potwierdzają, że inwestycja nie będzie szkodliwie oddziaływać na zdrowie i życie ludzi.

Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2012 r. wniosła J. M., domagając się uchylenia tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 151 § 1 kpa poprzez zastosowanie niekompletnej jednostki redakcyjnej; art. 151 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, pomimo że inwestycja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia, życia i mienia; art. 28 kpa poprzez niewskazanie na podstawie jakiego przepisu prawa materialnego organ ustalił strony postępowania; art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, że inwestycja zmieni standardy środowiska poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, co wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; art. 64 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji RP poprzez bezprawne wyrażenie zgody na wprowadzenie ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości; art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez nieustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji oraz – w powiązaniu z § 1 pkt 1a i 1b rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 192, poz. 1883) – poprzez stwierdzenie, że inwestycja nie przekroczy standardów środowiska w miejscach przeznaczonych pod zabudowę.

W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r. Sąd na podstawie art. 33 § 2 i art. 160 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", dopuścił do udziału w sprawie I. Ć. i M. [...] Ć. (aktualnych właścicieli – nabywców działki nr [...]) w charakterze uczestników postępowania.

Na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. skarżąca, podtrzymując zarzuty i wnioski skargi, na pytanie Sądu oświadczyła, że uważa, iż w toku postępowania środowiskowego nie było ogłoszenia o toczącym się postępowaniu; tego ogłoszenia nie było w miejscu, w którym miała być zrealizowana inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 149 kpa reguluje formę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Następuje to w formie postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy (§ 2). Postanowienie o wszczęciu postępowania jest tylko aktem procesowym, który nie rozstrzyga sprawy, a jedynie otwiera postępowanie w sprawie. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa (patrz poglądy orzecznictwa przywołane w: B. Adamiak/J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11., Warszawa 2011, komentarz do art. 149, Nb 4). Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia jest postępowania jest zatem ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b, jak i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jednym z rodzajów decyzji kończących wznowione postępowanie, przeprowadzone zgodnie z art. 149 § 2 kpa, jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa). Takie rozstrzygnięcie właściwy organ wydaje, gdy stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b kpa.

W niniejszej sprawie, wobec treści wniosków o wznowienie postępowania organ I instancji we wznowionym postępowaniu obowiązany był w pierwszej kolejności zbadać, czy zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to jest czy podmioty domagające się wznowienia postępowania były stronami postępowania i rzeczywiście bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu. Rozpatrując istnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ obowiązany był ocenić, czy doręczenia w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i doręczenie samej decyzji nastąpiło w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu organ oceny takiej nie dokonał, a nawet, gdyby przyjąć, że jej dokonał, to uczynił to błędnie, nienależycie analizując akta postępowania, jak i nie dając w uzasadnieniu odpowiedniego wyrazu takiemu działaniu.

Badając kwestię doręczenia stronom decyzji i zawiadomień o czynnościach podejmowanych w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy mieć na uwadze art. 49 kpa oraz przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "Prawo ochrony środowiska" – w brzmieniu obowiązującym w czasie prowadzenia postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007 r. Nr [...], a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), co nastąpiło (co do zasady) z dniem 15 listopada 2008 r. (art. 174).

Art. 46a ust. 5 Prawa ochrony środowiska stanowił, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei art. 49 kpa stanowi (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1999 r.), że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Ta forma powiadamiania adresatów aktów i czynności organu administracyjnego w niewielkim tylko stopniu chroni ich interesy w porównaniu z doręczeniami uregulowanymi w art. 39-48 kpa. Dlatego też skorzystanie z obwieszczenia lub publicznego ogłoszenia decyzji w trybie art. 49 kpa wymaga istnienia i powołania podstawy prawnej zawartej w odrębnym akcie prawnym rangi ustawowej. Przepis art. 49 kpa nie stanowi bowiem samodzielnej podstawy prawnej do zastępowania doręczeń obwieszczeniami (patrz B. Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 11., Warszawa 2011, komentarz do art. 49, Nb 1) i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 821/08, LEX nr 521845, dostępny w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.pl). Co więcej, ponieważ doręczanie decyzji przez obwieszczenie stanowi odstępstwo od zasad przyjętych w art. 39-48 kpa, obowiązkiem organu stosującego tę formę powiadamiania stron o decyzji jest skrupulatne przestrzeganie wskazówek zawartych w przepisie przewidującym ten sposób doręczenia. Dlatego też w przypadku zastosowaniowa przewidzianego w art. 49 kpa trybu zawiadamiania stron o rozstrzygnięciu z akt sprawy muszą wynikać daty i liczba obwieszczeń, o których mowa w przywołanym przepisie (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 436/07, LEX nr 345719 – orzeczenia dostępne jw.).

W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia, czy w niniejszej sprawie strony postępowania zostały prawidłowo ustalone i zawiadomione o czynnościach postępowania, jak i o wydanych indywidualnych aktach administracyjnych, trzeba rozważyć, jak powinno przebiegać obwieszczenie lub inne ogłoszenie (w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy liczba stron postępowania przekracza 20. To wymaga jednakże poczynienia tej podstawowej uwagi, że wbrew zarzutom skargi krąg stron postępowania został ustalony poprzez prawidłowe odniesienie się do zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z uzasadnień decyzji organów obydwu instancji, strony postępowania zostały ustalone na podstawie wyznaczonych na mapie ewidencyjnej (dołączonej do wniosku inwestora) zasięgów występowania promieniowania elektromagnetycznego każdej z anten stancji bazowej nad poszczególnymi działkami. Organy wskazały na właścicieli i użytkowników wieczystych (ustalonych na podstawie danych z ewidencji gruntów) określonych nieruchomości występujących w zasięgu oddziaływania inwestycji i przedstawiły imienną listę stron postępowania.

Przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą posiadały podmioty, które mają tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia (rozumianym szeroko), ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie, a tym bardziej właściciele (i podmioty, którym przysługują pokrewne prawa rzeczowe) nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 821/08 – jw., wyrok WSA w Opolu z dnia 25 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Op 578/07, LEX nr 510776, dostępny jw.). Co za tym idzie podmioty te są stronami we wznowionym postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Dodać należy, że sama strona skarżąca wskazała na szereg przepisów, z których wywodzi swój interes prawny, w tym m.in. przepisy art. 140, art. 143 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP oraz art. 144 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto ustalenia organów w zakresie określenia kręgu stron postępowania, nawet jeśli nie wskazują konkretnych przepisów prawa ochrony środowiska (ustawy i przepisów wykonawczych), to odnoszą się wprost do zasięgu oddziaływania inwestycji, do którego należy odnosić przepisy aktów prawnych regulujących ochronę środowiska przed ponadnormatywnym promieniowaniem elektromagnetycznym. Ustalenia te są też dla skarżącej niewątpliwie korzystne.

Zdaniem Sądu fakt, że w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] 2007 r. nie została sporządzano lista imienna stron sporządzona (miało to miejsce dopiero po wznowieniu postępowania), a liczba stron niewątpliwie znacznie przekracza 20, nie stanowi uchybienia procesowego, które miałoby wpływ na wynik postępowania i stanowiłoby naruszenie prawa stron do udziału w postępowaniu. W tym zakresie Sąd, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1242/08 (LEX 518990, dostępne jw.), stwierdza, że w sytuacji, gdy z uwagi na przepis art. 46a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 49 kpa dotyczący obwieszczania jako równoważny sposób doręczania, bowiem liczba stron w tej sprawie przekraczała 20, to z punktu widzenia wydania rozstrzygnięcia, jak w tej sprawie, doręczanego poprzez obwieszczenie generalnie nie ma istotnego znaczenia dla bytu sprawy brak precyzyjnego oznaczanie z imienia i nazwiska wszystkich stron biorących udział w postępowaniu. Obwieszczenie bowiem jako forma zawiadamiania o aktach i czynnościach organów administracyjnych jest stosowane w przypadku udziału znacznej liczby osób w postępowaniu administracyjnym, bądź w sytuacjach, gdy z góry nie można ustalić kręgu podmiotów, które powinny wziąć udział w postępowaniu (patrz B. Adamiak [w:] op. cit., Nb 2). Dla zastosowania powyższego trybu w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wystarczające było stwierdzenie, że liczba stron postępowania przekracza 20 (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 687/11, dostępnym jw.).

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie, rzutującą na ocenę legalności wydanych w sprawie decyzji, było ustalenie, czy organy orzekające we wznowionym postępowaniu sprawdziły czy publiczne ogłoszenia w niniejszej sprawie (obwieszczenia i inne ogłoszenia) nastąpiły w sposób prawidłowy. Tylko bowiem prawidłowe publiczne zawiadomienie stron o aktach administracyjnych i czynnościach podejmowanych w postępowaniu zwykłym pozwoliłoby na przyjęcie swego rodzaju fikcji prawnej, że zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, jak to przewiduje art. 49 kpa. Skonfrontowanie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji (i decyzji ją poprzedzającej) z aktami postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że organy nie zbadały należycie tej kwestii. Jak się wydaje, organ II instancji w ogóle się tym zagadnieniem nie zajął, bowiem w uzasadnieniu nie dał samodzielnego wyrazu temu, czy, gdzie i kiedy dokonano przedmiotowych publicznych ogłoszeń. Powtórzył jedynie za organem I instancji, że strony postępowania [zwykłego] zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania i o kolejnych czynnościach w toczącym się postępowaniu, w sposób zwyczajowo przyjęty sposób poprzez obwieszczenie, które zostało wywieszone w siedzibie organu właściwego w sprawie (na tablicy ogłoszeń w holu Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P.), jak również zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie [...]; ponadto strony i podmioty, które w toku całego postępowania składały wnioski i uwagi zostały poinformowane o każdym z etapów [postępowania] odrębnym pismem.

W przekonaniu Sądu w kontrolowanej sprawie, z uwagi na jej specyfikę, nie było wystarczające poprzestanie jedynie na dokonaniu publicznego ogłoszenia w lokalu Urzędu Miasta P. (poprzez obwieszczenie w budynku, w którym mieści się Wydział Ochrony Środowiska) oraz w Internecie. W tym wypadku zastosowanie art. 49 kpa, który wymaga obwieszczenia lub wykonania innego zwyczajowo przyjętego w danej miejscowości sposobu publicznego ogłaszania, nie mogło nastąpić w oderwaniu od brzmienia przepisów szczególnych obowiązujących w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jest ustawy Prawa ochrony środowiska, która w art. 46a ust. 5 zawierała odesłanie do art. 49 kpa. Ustawa ta bowiem w art. 32, obowiązującym w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w odniesieniu do decyzji wymagających udziału społeczeństwa wymagała podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie: danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie miejsce i 21-dniowy termin ich składania (ust. 1 pkt 1), danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa (ust. 2), a ponadto w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, powołany przepis stanowił, że podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (ust. 3). Podanie do publicznej wiadomości, o którym mowa w tym przepisie, należało z kolei rozumieć, na co wskazuje powołana ustawa w słowniczku pojęć w art. 3 pkt 19, jako ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia.

Dodać należy, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), która zastąpiła w zakresie wskazanym w jej tytule dotychczasowe regulacje zawarte w Prawie ochrony środowiska, definiuje w art. 3 pkt 11 podanie do publicznej wiadomości jako: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Odpowiednikiem art. 46a ust. 5 Prawa ochrony środowiska jest natomiast art. 74 ust. 3 wyżej powołanej ustawy (identyczna treść).

Wprawdzie powołane przepisy Prawa ochrony środowiska i ustawy z dnia 3 października 2008 r. odnoszą się do zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska, nie sposób jednakże przyjąć, że poprzez zastosowanie art. 49 kpa w takim postępowaniu gwarancje procesowe dla stron postępowania (możliwość dowiedzenia się o wydaniu decyzji i jej treści oraz o czynnościach podejmowanych w postępowaniu) byłyby zapewnione w mniejszym stopniu niż w stosunku do wszystkich innych podmiotów, które mogą wziąć udział w postępowaniu. W przekonaniu Sądu zastosowanie sposobu zawiadamia stron postępowania w trybie art. 49 kpa, który w niewielkim stopniu chroni interesy adresatów aktów i czynności postępowania, nie powinno prowadzić do dalszego uszczuplenia uprawnień procesowych stron postępowania poprzez zmniejszenie możliwości zapoznania się z danym ogłoszeniem publicznym (obwieszczeniem). Z tej też przyczyny wymóg upublicznienia (wywieszenia) obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia właśnie w największym stopniu zapewnia członkom lokalnej społeczności, w szczególności mieszkańcom bezpośredniego sąsiedztwa planowanej inwestycji oddziałującej na środowisko, udział w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Nie budzi bowiem wątpliwości, że to podmioty spośród mieszkańców i właścicieli (podmiotów dysponujących prawami rzeczowymi do nieruchomości) działek na terenie objętym zasięgiem oddziaływania inwestycji będą tworzyć krąg ewentualnych stron w tym postępowaniu.

Mając na uwadze brzmienie wyżej przywołanych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 49 kpa, Sąd stwierdza, że obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia powinny zostać dokonane w miejscowości, w której siedzibę ma organ orzekający w sprawie, jak również umieszczenie obwieszczenia lub poczynienie innego zwyczajowego sposoby publicznego ogłoszenia w pobliżu planowanego przedsięwzięcia, w którym zainteresowani, w tym strony postępowania, mieliby możliwość zapoznawania się z treścią zawiadomienia. Forma zawiadamiania stron wskazana w art. 49 kpa jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 45/10, dostępne jw.). Zatem, jeżeli taki sposób zawiadamiania stron o aktach i czynnościach podejmowanych w postępowaniu ma zagwarantować im niezbędne minimum uprawnień procesowych, to powinien sprowadzać się do takiego ogłoszenia, obwieszczenie o zasięgu lokalnym, które ma zapewnić dotarcie do adresatów informacji o wydaniu decyzji oraz o jej treści lub odpowiednio o czynności procesowej. Warto także zwrócić uwagę na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 631/10 (dostępnym jw.) – dotyczącym uzgodnienia dokonywanego w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań – stwierdził, że z uwagi na brzmienie art. 3 pkt 19 Prawa ochrony środowiska nie można uznać, iż "wywieszenie zawiadomienia w urzędzie wojewódzkim, znajdującym się kilkanaście kilometrów od lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, byłoby wystarczające z punktu widzenia realizacji powyższego celu - obwieszczenia o zasięgu lokalnym, w pobliżu miejsca inwestycji (...), skoro chodzi o dopełnienie obowiązków informacyjnych względem właścicieli nieruchomości usytuowanych w obszarze planowanej inwestycji." Dalej w przywołanym wyroku stwierdzono, że dla zapewnienia skutecznego doręczenia w trybie art. 49 kpa postanowienia w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, państwowy wojewódzki inspektora sanitarny powinien przekazać to postanowienie do jednostek organizacyjnych (urzędów miast i dzielnic właściwych ze względu na przebieg planowanej inwestycji), w których zainteresowani mieliby możliwość zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia. "Winien jednocześnie zobowiązać ww. jednostki do wywieszenia treści postanowienia na tablicach ogłoszeń w określonym terminie oraz przesłania zwrotnej informacji do państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o działaniach podjętych w tym zakresie."

Mając na względzie treść wyżej przywołanych przepisów oraz cele i skutki zawiadamiania stron w drodze publicznego ogłoszenia, Sąd uznał, że w ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji poza obwieszczeniem w siedzibie organu powinno nastąpić również wywieszenie do publicznej wiadomości ogłoszenia w pobliżu miejsca planowanej inwestycji.

Organy prowadzące wznowione postępowanie nie wyjaśniły, czy takie czynności faktycznie zostały podjęte w postępowaniu zwykłym. Sam organ prowadzący postępowanie zwykłe w przedmiocie wydania środowiskowych uwarunkowań zdawał się również dostrzegać, że udostępnienie informacji w Internecie (BIP) oraz obwieszczenie w siedzibie organu nie wyczerpuje wymogów dotyczących zawiadamiania społeczeństwa, a w tym stron postępowania, o czynnościach podejmowanych w tym postępowaniu. Organ I instancji w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. zwrócił się bowiem do inwestora o wywieszenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku inwestora oraz o możliwości składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 21 dni od dnia ogłoszenia, jak i prośbę o zwrotną informację – egzemplarz ogłoszenia wraz z zamieszczoną adnotacja o podaniu do publicznej wiadomości oraz zaznaczonym okresem wywieszenia (k. 64 akt adm.). Brak jest jednakże danych potwierdzających czy i w jaki sposób inwestor wykonał powyższy obowiązek. Co do decyzji z dnia [...] 2007 r. w ogóle brak dowodu, że organ podjął działania w celu podania jej treści do publicznej wiadomości w miejscu planowanej inwestycji.

Idąc dalej stwierdzić należy, że nawet gdyby przyjąć, iż w tym wypadku wystarczającym sposobem powiadomienia stron o czynnościach postępowania i wydanej decyzji ostatecznej było obwieszczenie w siedzibie organu (w lokalu jednostki Urzędu Miasta P.) i na stronie internetowej Urzędu Miasta P. w Biuletynie Informacji Publicznej, to w zaskarżonej decyzji (i decyzji ją poprzedzającej) brak jest przedstawienia odpowiedniej analizy dokumentacji potwierdzającej taki stan rzeczy. Przy tym Sąd, orzekając stosownie do treści art. 133 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy, stwierdził wiele wątpliwości, które nie pozwalają na jednoznaczną ocenę, czy obwieszczenie w siedzibie organu i ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej było zgodne z przepisami prawa.

Jak wynika z akt postępowania, o wydaniu w dniu [...] 2007 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ dokonał obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu [...] marca 2007 r. (wydruk komunikatu: [...] na k. 105[1] akt adm.). Ponadto w aktach znajduje się obwieszczenie organu z dnia [...] marca 2007 r., (k. 105[2] akt adm.) w tym przedmiocie, wskazujące miejsce, w którym można zapoznać się z decyzją, jak i sposób oraz termin do wniesienia dowołania. Na dokumencie tym znajdują się ręczne zapisy "[...].03 – [...].03" (w nagłówku) oraz nieczytelne podpisy (parafki) pod tekstem obwieszczenia, opatrzone datą "[...].03.2007 r.". Z tak poczynionych adnotacji nie sposób wywieść, czy zapisy te potwierdzają fakt podania do publicznej wiadomości tego obwieszczenia, w jaki sposób zostało ono poczynione (czy obwieszczenie wywieszono w ogólnie dostępnym miejscu – na tablicy ogłoszeń w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu Miasta przy ul. [...] w [...]?), jak i kto potwierdził fakt upublicznienia obwieszczenia. Poza tym parafki opatrzone datą [...] marca 2007 r., nie mogą – co oczywiste – dokumentować (potwierdzać) czynności wykonanych po tym dniu. Wprawdzie do decyzji z dnia [...] 2007 r. dołączony został kolejny dokument obwieszczenia, na którym znajduje się zapis "Wywieszono: [...].03. – [...].03.2007 r." (k. 101 akt adm.), ale i z tego zapisu nieopatrzonego podpisem nie można jednoznacznie wywieść sposobu i terminu upublicznienia obwieszczenia. Analogicznie obwieszczenia dotyczące wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania deczyji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz informacje o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku inwestora, a mianowicie dokumenty z dnia [...] i [...] sierpnia 2006 r. nie mają naniesionych zapisów pozwalających na ustalenie gdzie i kiedy zostały podane do publicznej wiadomości. Obwieszczenie i informacja z dnia [...] sierpnia 2006 r. zawierają nieczytelne podpisy (parafki) datowane na dzień [...] sierpnia 2006 r., które nie mogą potwierdzać dokonania czynności w dacie obwieszczenia ([...] sierpnia 2006 r.), jak również niepodpisane adnotacje "[...].08. – [...].09." (k. 61 akt adm.) i "[...].08 – [...].09" (k. 60 akt adm.) oraz "Wywieszono: [...].08 – [...].09" (k. 59 akt adm.) nie dowodzą sposobu i daty dokonania obwieszczenia. Również wydruk komunikatu: [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r.(k. 66-65 akt adm.) nie stanowi udokumentowania faktu, że obwieszczenie o wszczęciu postępowania zostało w wersji drukowanej podane do publicznej wiadomości w określonym miejscu i czasie.

Jak się można domyślać z pisma stanowiącego odpowiedź Wojewodzie Wielkopolskiemu na pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. dotyczące podania do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty obwieszczenia Wojewody o wydanym postanowieniu uzgodnieniowym [z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]], organ w niniejszej sprawie dokonywał obwieszczeń poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń holu Wydziału Ochrony Środowiska (k. 100, 98-96 akt adm.). Podobnie rzecz się przedstawiała z upublicznieniem ogłoszenia Wojewody Wielkopolskiego dotyczące wszczęcia postępowania w przedmiocie uzgodnienia inwestycji (k. 92, 90-89 akt adm.). Niemniej jednak okoliczności dotyczące prawidłowości dokonywania obwieszczeń i innych ogłoszeń nie powinny pozostawać w sferze domysłów sądu administracyjnego kontrolującego decyzję wydaną w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, lecz wynikać z jednoznacznych ustaleń organów orzekających we wznowionym postępowaniu, w którym przyczyną wznowienia była przesłanka z art. 145 § 1 pkt kpa.

Analiza zarzutów skargi dotyczących kwestii merytorycznych, szeroko poruszonych w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jest zbyteczna, bowiem zarzuty te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero jednoznaczne i pozytywne rozstrzygnięcie co do obiektywnego istnienia (potwierdzenia) przyczyny wznowienia mogłaby stanowić dla organu podstawę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, po uprzednim uchyleniu zaskarżonej decyzji. Taki sposób procedowania we wznowionym postępowaniu wynika wprost z art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Rozważania merytoryczne, w sytuacji, w której organ I instancji zastosował art. 151 § 1 pkt 1 kpa i stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 (pkt 4) kpa, były zbędne, jednakże Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdziło, że organ I instancji rozpatrzył przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, a także rozpatrzył merytorycznie sprawę. Takie sformułowanie może sugerować, że w ocenie Kolegium organ odwoławczy, wbrew powołanej przez organ I instancji podstawie prawnej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) i rozstrzygnięciu (odmowa uchylenia ostatecznej decyzji), uznał, że organ ten stwierdził zaistnienie przyczyny wznowienia w postaci nowych dowodów czy też nowych okoliczności (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) i rozpatrzył sprawę w warunkach art. 151 § 1 pkt 2 kpa, orzekając co do istoty; względnie, że w sposób dorozumiany orzekł na podstawie art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa. Tymczasem, pomimo zawarcia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wypowiedzi dotyczących merytorycznego rozstrzygnięcia istoty sprawy, osnowa decyzji i powołana podstawa prawa, a także odpowiednie części uzasadnienia jednoznacznie wskazują na oparcie rozstrzygnięcia przez organ I instancji na przepisie art. 151 § 1 pkt 1 kpa.

Sąd wskazuje również, że kwestia rozpatrzenia w sprawie przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa – w świetle uzasadnień decyzji obydwu instancji – pozostaje niewyjaśniona. W postępowaniu wznowionym w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa organ mógł badać również inne przyczyny wznowienia, co do których wznowienie postępowania nie następuje wyłącznie na wniosek (art. 147 kpa). W uzasadnieniach obydwu instancji brak jest jednakowoż odpowiedniego omówienia i wyjaśnienia, że wskazania nowej wiedzy na temat promieniowania elektromagnetycznego (o którym mowa w decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2011 r.) i dane będące w posiadaniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu dotyczące zbadania poziomu promieniowania elektromagnetycznego anteny przedmiotowej stacji bazowej (o których mowa w kolejnej decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2011 r.) w ogóle stanowią nowe dowody lub nowe okoliczności, nieznane organowi, a istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej, jak tego wymaga art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wobec tego uprawniony jest wniosek, że wystąpienie tej przyczyny wznowienia nie zostało przez organ odwoławczy odpowiednio wyjaśnione w zaskarżonej decyzji.

Trafnie przy tym skarżąca zarzuciła Kolegium naruszenie art. 151 § 1 kpa poprzez zastosowanie niekompletnej jednostki redakcyjnej, co nie koresponduje z podstawowym rozstrzygnięciem organów, a przynajmniej organu I instancji, wskazującym na brak potwierdzenia zaistnienia przyczyny wznowienia postępowania. Tym bardziej powołanie przez Kolegium w podstawie prawnej przepisu art. 151 § 2 kpa wyłączającego dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania jest całkowicie nieuprawnione w świetle podjętego rozstrzygnięcia (organ nie doszukał się naruszenia prawa w postępowaniu zwykłym).

W konsekwencji stwierdzić należy, że Kolegium w niniejszej sprawie naruszyło art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 15 kpa, bowiem nie dokonało weryfikacji stanowiska organu co do sposobu zawiadomienia stron o wydanych aktach i innych czynnościach podjętych w postępowaniu zwykłym. Nie odniosło tych ustaleń organu I instancji do materiału zawartego w aktach postępowania. Wobec powyższego nie została wyjaśniona podstawowa kwestia, czy strony postępowania zwykłego zostały pozbawione bez swojej winy udziału w sprawie, a zatem czy istniała przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto całkowicie zaniechało oceny, czy domniemane nowe okoliczności lub dowody (nowa wiedza dotycząca promieniowania elektromagnetycznego i dane Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu) istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji kończącej postępowanie zwykłe, jak i czy były nieznane organowi, a zatem czy w sprawie w ogóle zaistniała przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przy tym organ nie wyjaśnił przyjęcia powołanej podstawy prawnej decyzji sytuacji, gdy zachodzi sprzeczność pomiędzy powołanymi przepisami a rozstrzygnięciem i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Te wszystkie uchybienia uznane być musiały za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem braki w ustaleniach faktycznych rzutowały wprost na kierunek rozstrzygnięcia sprawy i możliwość zastosowania w sprawie wzajemnie się wykluczających rozstrzygnięć z art. 151 § 1 pkt 1 lub pkt 2 kpa i art. 151 § 2 kpa. Stwierdzone uchybienia istotnie utrudniały również kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji co do zachodzenia w sprawie określonych przyczyn wznowienia postępowania i powodów odmowy uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Jednoczenie Sąd uznał, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 138 § 2 kpa, organ II instancji wyposażony w kompetencje do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, powinien zatem w pierwszej kolejności rozważyć wyczerpanie możliwości wyjaśnienia w postępowaniu odwoławczym kwestii prawidłowości dokonania obwieszczeń i ogłoszeń (w sposób zwyczajowo przyjęty), dotyczących postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej przywołanych przepisów postępowania, należało ją uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni wyżej sformułowane rozważania i przeprowadzi postępowanie wyjaśniające nakierowane na ustalenie tego, jak strony postępowania były zawiadamiane o aktach administracyjnych i czynnościach procesowych podejmowanych w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007 r. nr [...]. Wszystko to organ poczyni, mając na uwadze, że zastosowanie art. 138 § 2 kpa, jakkolwiek nie jest wyłączone w tej sprawie, to powinno być swoistą ostatecznością podyktowaną zakresem okoliczności sprawy, które mają istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero jednoznaczne ustalenie sposobu przeprowadzenia obwieszczeń i ogłoszeń w postępowaniu zwykłym pozwoli na ocenę we wznowionym postępowaniu, czy przyczyna wznowienia obiektywnie zaistniała, jak i co do ewentualnego rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym też zakresie rozpatrzenia będzie wymagało, czy ewentualne zaniechanie publicznego ogłoszenia (obwieszczenia) w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, istotnie pozbawiło strony możliwości wzięcia udziału w sprawie, a zatem potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, której zgłoszenie było podstawą wznowienia postępowania. Co się tyczy powołanej przez Kolegium przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, stwierdzić należy, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy jednoznacznego wyjaśnienia wymaga, czy we wznowionym postępowaniu w ogóle ta przesłanka wznowienia była badana.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji. Rozstrzygnięcie w punkcie II sentencji, będące konsekwencją uchylenia zaskarżonej decyzji, znajduje swoje oparcie w art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. mając na uwadze wysokość kosztów sądowych poniesionych przez stronę skarżącą.