Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1490/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 art. 7 ust. 1 art. 18
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
article: art. 9a ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności
article: art. 7 art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności obszarowej jednolitej i uzupełniającej - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...].


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], nr [...], którą organ pierwszej instancji odmówił J. K. przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego – jednolitej płatności obszarowej, płatności obszarowej uzupełniającej do powierzchni grupy upraw podstawowych, płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. K. zadeklarował do płatności dziesięć działek ewidencyjnych położonych w województwie [...], w powiecie [...], w gminie K., w obrębie ewidencyjnym G. Działki ewidencyjne zostały zadeklarowane w następujący sposób:

- nr 21 została zadeklarowana działka rolna A o powierzchni 0,10 ha,

- nr 217, nr 218 została zadeklarowana działka rolna B o powierzchni 0,10 ha,

- nr 217, została zadeklarowana działka rolna C o powierzchni 0,22 ha,

- nr 217, nr 218 została zadeklarowana działka rolna D o powierzchni 2,47 ha,

- nr 261, nr 262 została zadeklarowana działka rolna E o powierzchni 0,54 ha,

- nr 289, nr 291 została zadeklarowana działka rolna F o powierzchni 0,81 ha,

- nr 290, nr 292 została zadeklarowana działka rolna G o powierzchni 1,01 ha,

- nr 20 została zadeklarowana działka rolna H o powierzchni 0,12 ha.

W związku z wykrytymi nieprawidłowościami, wnioskodawca został wezwany do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi złożył korektę wniosku o przyznanie płatności, podtrzymując pierwotną deklarację. Nadto oświadczył, że rozbieżności pomiędzy danymi, wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków a deklaracją z wniosku, są efektem błędów pomiarowych. Odwołał się do kontroli przeprowadzonej przez pracowników Agencji, potwierdzającej przedstawiony przezeń stan faktyczny.

Dalej organ pierwsze instancji wyjaśnił, że w toku kontroli administracyjnej powierzchnia, którą deklaruje rolnik, jako użytkowaną rolniczo jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. UE. L z dnia 31.stycznia 2009r., 30 str. 16 ze zm.). Organ wyjaśnił, że stosownie do wskazanego przepisu "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Dalej wyjaśnił, iż system LPIS został zbudowany w oparciu o dane pochodzące z państwowego zasobu ewidencji gruntów i budynków (EGiB), natomiast system informacji geograficznej (GIS), o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie, to technologia umożliwiająca wykorzystanie ortofotomap tj. zdjęcia powierzchni ziemi, wykonanego z samolotu lub satelity, przetworzonego do postaci merytorycznej, do identyfikacji pokrycia terenów zgłoszonych do płatności oraz pomiaru ich powierzchni. Wobec tego w oparciu o dane zawarte w systemie LPIS i przy wykorzystaniu technologii GIS dla poszczególnych działek ewidencyjnych wyznacza się tzw. powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG), która stanowi różnicę pomiędzy całkowitą powierzchnią działki ewidencyjnej a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska, itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Powierzchnie PEG są zatem maksymalnym obszarem uprawnionym do płatności w ramach danej działki ewidencyjnej.

Organ pierwszej instancji wskazał, iż wnioskodawca na działce ewidencyjnej nr 291 o powierzchni całkowitej 0,3500 ha (zgodnie z danymi z EGiB) zadeklarował do płatności 0,70 ha. Natomiast na działce ewidencyjnej nr 292 o powierzchni całkowitej 0,4200 (zgodnie z danymi z EGiB) zadeklarował do płatności 0,89 ha. Weryfikacja deklaracji rolnika z danymi będącymi w posiadaniu organu, na wyżej w/w działkach wykazała, iż nastąpiło przedeklarowanie powierzchni uprawnionej do płatności, a wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów, mogących potwierdzić prawidłowość złożonej deklaracji. Po przeprowadzeniu kompensacji powierzchni działek rolnych, powierzchnia zadeklarowana do płatności JPO (jednolitej płatności obszarowej), zdaniem organu, została zawyżona o 0,92 ha, UPO_TUZ (tzw. płatności zwierzęcej) o 0,32 ha, a UPO (uzupełniającej płatności obszarowej) o 0,60 ha.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszonych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu wynosi 20,67%, zatem zdaniem organu należało odmówić przyznania jednolitej płatności, zaś konsekwencją niespełnienia warunków do przyznania jednolitej płatności obszarowej jest odmowa przyznania uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. K. wskazując, iż kontrola w terenie dokonana przez organ nie uwzględnia rzeczywistej powierzchni zadeklarowanych przez niego działek. Wskazał, że działki 294 i 293 są w rzeczywistości mniejsze, a on nie jest ich właścicielem. Fotomapy na których oparł się organ są zrobione w latach 50 – tych, podobnie nieaktualne są dane zawarte w ewidencji gruntów.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...]organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest wyłączenie z płatności obszarów, dla których stwierdzono w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu przedeklarowanie powierzchni, tj. działek rolnych:

- D/D1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 217 i 218);

- F (położonej na działkach ewidencyjnych nr 289 i 291);

- G/G1 (położonej na działkach ewidencyjnych nr 290 i 292).

Podczas wskazanej wcześniej kontroli stwierdzono nieprawidłowości na w/w działkach rolnych. Na działkach 217 i 218, stwierdzono powierzchnię 2,33 ha, przy czym kontrola została przeprowadzona po zbiorze deklarowanej uprawy i został rozpoczęty proces przygotowania gruntu pod kolejny sezon wegetacyjny. Identyfikację granic działki rolnej przeprowadzono na podstawie danych GIS. Stwierdzona powierzchnia jest mniejsza od deklarowanej o 0,14 ha.

Natomiast dla działki rolnej F położonej na działkach 289 i 291 stwierdzona powierzchnia wynosi 0,46 ha i jest mniejsza niż deklarowana o 0,35ha.

Działka rolna G/G1 położona na działkach 290 i 292 jest mniejsza niż deklarowano (1,01 ha) i wynosi 0,55 ha. Działka rolna H ma powierzchnie większą niż

deklarowana (0,12 ha) i wynosi 0,15 ha. Organ podkreślił, że raport z kontroli jest dokumentem urzędowym, sporządzonym w przepisanej formie przez powołane do tego organy i stanowi dowód w sprawie. Został on podpisany przez osobę upoważnioną do przeprowadzenia kontroli oraz osobę kontrolowaną, zatem ustalenia zawarte w jego treści w sposób bezsporny opisują rzeczywistość. Ustalenia kontroli na miejscu są zbieżne z obrazem ortofotomapy, będącej w posiadaniu organu, gdyż widoczne granice upraw są zgodne z przebiegiem granicy działki ewidencyjnej. Dane zawarte w ewidencji gruntów i rejestrze gruntów mają charakter pomocniczy, a ich celem jest określenie położenia działek rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ich ilości na poszczególnych działkach ewidencyjnych.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania, organ drugiej instancji wyjaśnił, że zdjęcia lotnicze dla ortofotomap dla deklarowanych przez stronę działek rolnych zostały wykonane w dniu 2.maja 2003 roku. Zatem zarzut wykorzystywania zdjęć lotniczych z lat pięćdziesiątych jest nietrafny. Natomiast dane z ewidencji producentów - jak już zostało wskazane — służą do lokalizowania działek ewidencyjnych, na których położone są deklarowane przez beneficjentów działki rolne. Organ podkreślił, iż dostępna w systemie ZSZiK ortofotomapa cyfrowa tj. zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity, przetworzone do postaci metrycznej jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17.maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. nr 240 z 2005, poz. 2027 ze zm.) po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i są gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane są w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych "1992" tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych i stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki. Żaden pomiar powierzchni i odległości, zgodnie z przepisami prawa geodezyjne - kartograficznego nie może być prowadzony po ukształtowaniu powierzchni terenu, wszystkie pomiary prowadzi się w tzw. rzucie ortogonalnym (prostopadłym). Ortofotomapa jest bezpośrednim odzwierciedleniem tego wymogu. Z powyższego wynika, że powierzchnia i odległości są mierzone na ortofotografii, która nie jest jakimś rodzajem zdjęcia lecz mapą, która posiada skalę, gwarantuje dokładność pomiaru na poziomie 0,25 m do 0,5 m. Wskazać należy, iż na mocy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zadanie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków (egib) leży w kompetencji służby geodezyjnej (starostów właściwych ze względu na położenie działek ewidencyjnych). Owe dane pozyskiwane są corocznie i wykorzystywane do aktualizacji danych w zakresie unikalnej identyfikacji działki ewidencyjnej. Wobec czego nietrafny jest również zarzut posługiwania się przez organy obu instancji danymi nieaktualnymi. Kończąc organ odwoławczy wyjaśnił, że jeśli istnieje jakaś rozbieżność między stanem faktycznym odnośnie powierzchni działek ewidencyjnych, to na stronie ciąży obowiązek aktualizacji tychże danych we właściwym miejscowego starostwie powiatowym. Zaś skoro odwołujący się twierdzi, że uprawia większą powierzchnię gruntów na działkach F i G to mógł zadeklarować, iż położone są one nie na dwóch działkach ewidencyjnych, a na trzech. Gdyż w przypadku przyznania jednolitej płatności obszarowej znaczenie ma jedynie sam fakt posiadania gruntów rolnych, niezależnie podstawy prawnej tego posiadania (własność, dzierżawa). Płatności przysługują więc rolnikowi, który faktycznie uprawia grunty rolne, utrzymuje je zgodnie z normami i spełnia inne przesłanki wymagane przepisami prawa krajowego i unijnego. Zatem tytuł prawny do władania gruntem objętym wnioskiem pozostaje bez wpływu na wynik postępowania w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych, co więcej, władanie może być nawet bezprawne, natomiast bezsprzecznie niezbędną i konieczną przesłanka jest rzeczywiste uprawianie gruntów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wniósł J. K., podtrzymując dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 10.lutego 2011r. pełnomocnik skarżącego złożyła kopię protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na gruntach skarżącego w dniu 8.stycznia 2007r. i oświadczyła, iż w oparciu o wyniki tej kontroli dopłaty były skarżącemu przyznawane do 2009r. Organ nie kwestionował zadeklarowanych powierzchni upraw, choć była ona taka sama jak zgłoszona w 2009r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Faktem jest, iż zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26.stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity Dz.U. nr 170 z 2008r., poz.1051 ze zm.) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31.maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie a art. 124 rozporządzenia Rady WE nr 73/2009 z dnia 19.stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, jeżeli posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, utrzymuje wszystkie grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Po myśli art. 18 wskazanej wyżej ustawy, płatności są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast ich wysokość ustala się w parciu o treść art. 7 ust. 4 ustawy jako iloczyn zadeklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wyłączeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności i stawek płatności na 1 ha powierzchni.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem sporu jest kwestia powierzchni działek rolnych, zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia 11.maja 2009r. Jak bowiem podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powierzchnia działek nr 217, 218, 289, 290, 291 i 292 wskazanych przez rolnika, jest w istocie mniejsza od zadeklarowanej. Wniosek powyższy, oparty na wynikach przeprowadzonej w dniu 14.maja 2010r. kontroli w gospodarstwie producenta oraz mapach i dokumentach zgromadzonych w ramach systemu identyfikacji działek, z uwagi na rozmiary zawyżenia powierzchni gruntów rolnych (przekraczające 20% obszaru stwierdzonego), obligować miał zaś do odmowy przyznania płatności.

Umknęło wszakże uwadze organów, iż w skład zintegrowanego systemu administrowania i kontroli, obejmującego m.in. skomputeryzowaną bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności (art. 15 rozporządzenia (WE) nr 73/2009), wchodzą również dane, dotyczące każdego gospodarstwa, uzyskane z wniosków o pomoc sięgające co najmniej czterech poprzednich lat kalendarzowych (art.18 rozporządzenia). Zgodnie zaś z treścią art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 18.grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności Dz.U nr 10, poz. 76 ze zm.) do prowadzeniu systemu identyfikacji działek rolnych wykorzystuje się w szczególności: ortofotomapy cyfrowe, sporządzone zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z wniosków o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli na miejscu, przeprowadzone zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego.

Jakkolwiek zatem, po myśli art. 3 ust. 3 powołanej wyżej ustawy z dnia 26.stycznia 2007r., ciężar dowodu w postępowaniu w sprawach o przyznanie płatności bezpośredniej i uzupełniającej spoczywa, co do zasady, na stronie, nie zwalnia to organu z obowiązku rzetelnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.3 ust.2 pkt 2 ustawy). Oznacza to zaś, iż w świetle wskazanych wyżej regulacji oraz podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania okoliczności, związanych z wcześniej przeprowadzoną kontrolą administracyjną, konieczne było zweryfikowanie poczynionych ustaleń w oparciu o wszystkie dane, zawarte w zintegrowanym systemie administrowania i kontroli. Jak bowiem wynika z dokumentów, przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 10.lutego 2011r. oraz składanych przezeń oświadczeń, przeprowadzona przez pracowników organu I instancji w dniu 8.stycznia 2007r. kontrola na działkach rolnych, uprawianych przez skarżącego potwierdziła stan faktyczny na gruncie, zgodny z ówczesnym wnioskiem o przyznanie płatności. O ile zatem te same okoliczności, stanowiły, na przestrzeni kilku lat, podstawę do przyznania skarżącemu płatności, w wymiarze określonym kolejnymi wnioskami o jednobrzmiącej treści, konieczne wydaje się co najmniej odniesienie się doń w motywach decyzji, rozstrzygającej sprawę odmiennie. W przeciwnym razie uzasadniony jest bowiem zarzut naruszenia zasady praworządności oraz pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, o których mowa w art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26.stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Godzi się również zauważyć, iż w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów zaś, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, znajdująca się w systemie identyfikacji działek rolnych ortofotomapa pochodzi z 2003r., co pozwala zasadnie wnioskować, iż znana była organom, rozpatrującym wcześniejsze wnioski beneficjenta. Zwrócić należy również uwagę, co trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, iż przysługujące rolnikowi płatności związane są jedynie z posiadaniem działek rolnych (art.7 ust. 1 pkt 1 ustawy), bez względu na tytuł tego posiadania.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

Ze względu natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (nienadającej się do wykonania i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano rozstrzyganie w sprawie jej wykonania do dnia uprawomocnienia się wyroku, w trybie art. 152 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę, organy winny przeprowadzić rzetelne postępowanie wyjaśniające, uwzględniając zawarte powyżej wskazania, dotyczące jego zakresu.

m.o.