Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 149/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151; art. 250 § 1;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 106; art. 107; art. 39 ust. 1 i ust. 2; art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 6; art. 7; art. 77 § 1; art. 106 ust. 4; art. 107 ust. 4 i 4a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę, II. przyznaje adwokatowi A. P. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu kwotę [...]zł ([...]y), w tym [...] zł ([...]) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania I. B., dalej: "strona", "wnioskodawczyni", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin, dalej: "Prezydent", "organ pierwszej instancji", z dnia 27 lipca 2020 r. odmawiającą przyznania zasiłku celowego na wymianę zużytego sprzętu domowego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu 19 czerwca 2020 r. wnioskodawczyni wniosła m.in. o udzielenie jej zasiłku celowego w kwocie 162 zł, z przeznaczeniem na wymianę zużytego sprzętu domowego - węża prysznicowego, zaworu do spłuczki w toalecie oraz żarówek. W dniu 1 lipca 2020 r. organ pierwszej instancji skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz poinformował o treści art. 106 i 107 ustawy o pomocy społecznej. Ze względu na to, że strona poinformowała o niemożliwości nawiązania kontaktu telefonicznego oraz osobistego z pracownikiem socjalnym, przyjęta została forma kontaktu korespondencyjnego. Ponieważ zaś strona w dniu 6 lipca 2020 r. złożyła kolejny wniosek w tym samym przedmiocie, postanowieniem z dnia 27 lipca 2020 r. organ pierwszej instancji połączył oba wnioski do wspólnego rozpoznania. Organ pierwszej instancji ustalił, że strona samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia, dochód jej zamyka się kwotą 282,51 zł, na który składa się kwota 217,44 zł stanowiąca 1/3 czynszu za mieszkanie oraz 65,07 zł stanowiąca 1/2 opłaty za energię elektryczną, które wniosła matka strony. W ocenie organu nie ma jednak podstaw do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej, gdyż zadaniem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej oraz zaspokajanie wszystkich ich potrzeb. Organ zaznaczył także, iż ze względu na wyjątkową sytuację epidemiologiczną została stronie warunkowo przyznana pomoc w postaci zasiłku okresowego oraz zasiłków celowych na zakup posiłku i żywności.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta strona zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez ich niezastosowanie oraz pominięcie części materiału dowodowego, a także art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 4 i 4a, a także art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przez przekroczenie granic uznania.

Utrzymując w mocy, po rozpatrzeniu odwołania, decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przytoczyło regulacje prawne dotyczące pomocy społecznej, odnoszące się do celów tej pomocy oraz kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, warunkującego prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, a także regulacje dotyczące przyznania zasiłku celowego.

Organ odwoławczy stwierdził także, że strona złożyła wniosek o udzielenie wsparcia w formie zasiłku okresowego od marca 2020 r. w kwocie minimum 166,33 zł, comiesięcznego zasiłku celowego w zwiększonej wysokości na zakup posiłku lub żywności od 1 czerwca 2020 r. co najmniej w kwocie 150 zł miesięcznie, refundacji kosztów poniesionych na zakup leków i suplementów na kwotę 112,62 zł, zasiłku celowego na wymianę zużytego sprzętu 162 zł, zasiłku celowego na zakup obuwia w kwocie co najmniej 150 zł, zasiłku celowego na zakup odzieży co najmniej w kwocie 150 zł, zasiłku celowego na zakup środków higienicznych i dezynfekujących co najmniej w kwocie 200 zł, natychmiastowego ubezpieczenia zdrowotnego ze środków publicznych na okres 90 dni oraz skierowania do otrzymywania pomocy żywnościowej w ramach PO na 2020 r. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Zajmowane mieszkanie należy do niej, jej brata oraz matki. Opłaty czynszowe oraz za energię elektryczną, realizowane na bieżąco, w jej imieniu reguluje matka w wysokości 282,51 zł. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej kwota ta stanowią dochód strony. Od dnia 20 grudnia 2020 r. strona zarejestrowana jest jako osoba poszukująca pracy, nie posiada prawa do zasiłku. Nie posiada także strona orzeczenia o niepełnosprawności i mimo pogarszającego się stanu zdrowia nie rozważa wystąpienia z wnioskiem o jego ustalenie. W kwietniu i maju 2020 r. strona uprawniona zaś była do zasiłku okresowego w wysokości 208,98 zł.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy przyjął, że strona spełnia wymagane ustawowo kryterium dochodowe, co uprawnia do ubiegania się o przyznanie zasiłku celowego. Uzasadniając odmowę przyznania zasiłki celowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że spełnienie kryterium dochodowego nie oznacza obowiązku organu przyznania pomocy w zakresie wszelkich zgłoszonych potrzeb i ponoszenia w całości kosztów utrzymania strony wnioskującej o jej przyznanie. Zasiłek celowy o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej stanowi bowiem świadczenie o charakterze pomocy doraźnej, ukierunkowanej na konkretny cel bytowy, co do zasady nie podlega zatem wypłacie w sposób stały i systematyczny. Z treści powołanego przepisu wynika, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że w odróżnieniu od form obowiązkowych, właściwy organ może, lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że występują wskazane w nim przesłanki. Zasiłek, o którym mowa nie może stanowić podstawowego źródła utrzymania służącego do zaspokojenia choćby najbardziej uzasadnionych potrzeb, gdyż przeczy temu istota i charakter świadczeń w ramach pomocy społecznej. Organ nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna czy zdrowotna była najtrudniejsza. Musi natomiast brać pod uwagę wszystkich potrzebujących.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło także, iż organ pierwszej instancji uwzględniał potrzeby bytowe strony. Przyznał jej bowiem pomoc w formie zasiłku okresowego od 1 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r. w kwocie 209,25 zł miesięcznie, zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego programu rządowego "Posiłek w szkole i domu" na lata 2019-2023 w wysokości 250 zł w lipcu i wrześniu 2020 r. oraz potwierdził prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 lipca 2020 r. do 28 września 2020 r.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ustanowiony z urzędu pełnomocnik zarzuciła, po pierwsze, naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i błędne przyjęcie, że organ pierwszej instancji wyszedł w sposób wystarczający naprzeciw potrzebom bytowym skarżącej uwzględniając częściowo jej wnioski. Po drugie, zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i przyjęcie, że wniosek skarżącej o przyznanie zasiłku celowego nie zasługuje na uwzględnienie oraz że organ pierwszej instancji wyszedł w sposób wystarczający naprzeciw potrzebom bytowym skarżącej uwzględniając częściowo jej wnioski.

Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej zaznaczyła, że żadne z przyznanych skarżącej świadczeń nie może być przeznaczone na wymianę sprzętów domowych wskazanych w jej wniosku. Skarżąca nie ma dochodów, które mogłaby przeznaczyć na cele wskazane we wniosku, odpowiadające celom pomocy społecznej, służące zaspokojeniu jej najbardziej podstawowych potrzeb, a jednocześnie wspierających proces życiowego usamodzielnienia. Pełnomocnik uważa, ze decyzja została wydana z naruszeniem dopuszczalnych granic uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na wniesienie po upływie terminu, a w przypadku uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a także rozpoznanie w trybie uproszczonym.

Składając skargę pełnomocnik wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując się na termin wyznaczenia jej jako pełnomocnika skarżącej. Termin do wniesienia skargi został przywrócony postanowieniem tut. Sądu z dnia 24 lutego 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 marca 2011 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), gdyż rozpoznanie sprawy było konieczne, a z uwagi na istniejącą sytuację epidemiczną przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie było możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż – zdaniem Sądu - zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Sąd ma na względzie, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej jest uwarunkowane spełnieniem dwojakiego rodzaju przesłanek, po pierwsze, przesłanek natury ogólnej, odnoszących się do każdej formy wsparcia w ramach pomocy społecznej. Do tej grupy należą w szczególności przesłanki wynikające z celów pomocy społecznej, unormowane w art. od 2 do 4 oraz art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie: Dz.U. z 2019 r. poz. 1507 ze zm.; obecnie: Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.), przesłanki podmiotowe, wskazujące krąg podmiotów, które mogą być potencjalnie objęte formami wsparcia z pomocy społecznej, wynikające z treści art. 5 i 5a powołanej ustawy oraz ujęta w art. 8 przesłanka kryterium dochodowego, z której wynika, że prawo do świadczeń z pomocy społecznej jest uwarunkowane uzyskiwaniem dochodu nie przekraczającego określonych przez prawodawcę progów. Druga grupa przesłanek, o charakterze szczegółowym, odnosi się do poszczególnych rodzajów świadczeń z pomocy społecznej. Zauważyć trzeba, że ustawowe przesłanki przyznania świadczeń z pomocy społecznej różnią się sposobem ich ujęcia normatywnego. Niektóre opierają się na kryteriach ścisłych (kryterium dochodowe, przesłanki podmiotowe), inne zostały sformułowane z użyciem zwrotów niedookreślonych, którym konkretną treść można nadać dopiero w uwarunkowaniach konkretnej sprawy. Wreszcie w niektórych przypadkach ustawodawca opiera rozstrzyganie w sprawie przyznania, bądź nieprzyznania świadczenia, na uznaniu administracyjnym.

Uznanie administracyjne polega zaś na tym, że w dyspozycji normy prawnej ustawodawca przewiduje co najmniej dwa równoważne prawnie rozwiązania, które mogą być zastosowane w przypadku opisanym w hipotezie tej normy prawnej. Uznanie nie oznacza jednak dowolności działania organu administracji publicznej przy podejmowaniu rozstrzygnięcia ponieważ wybór przez organ jednego z przewidzianych w dyspozycji normy prawnej rozwiązań musi odbywać się z zastosowaniem dyrektyw wyboru wynikających bądź z danej normy, bądź zasad danej dziedziny prawa, bądź wreszcie ogólnych zasad prawa wynikających z ustawy zasadniczej państwa. Z tego powodu sądowa kontrola decyzji uznaniowych polega na zbadaniu prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, przy zachowania wymagań wynikających z przepisów postępowania, oraz na zbadaniu czy nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego, co miałoby miejsce, gdyby organ nie uwzględnił wskazanych wyżej kryteriów wyboru rozstrzygnięcia.

Jak wynika z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Treść przytoczonej regulacji formułująca przesłankę przyznania pomocy przy użyciu zwrotu niedookreślonego: "niezbędnej potrzeby życiowej", z jednej strony, wymaga od organu ustalenia w konkretnych uwarunkowaniach danej sprawy, czy żądane przez wnioskodawcę środki mają służyć zaspokojeniu takiej potrzeby, którą można uznać za niezbędną. Z drugiej strony, organ podejmując decyzję w przedmiocie przyznania zasiłku (a także w przedmiocie jego kwoty), działa w granicach uznania administracyjnego, co wynika z użycia w przytoczonym wyżej przepisie sformułowania: "może być przyznany". Granice uznania wyznaczają dwa elementy: po pierwsze, konieczność uwzględnienia przesłanek wynikających z celów i funkcji pomocy społecznej, po drugie, ogólna zasada postępowania administracyjnego, ujęta w treści art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazująca dokonanie właściwego wyważenia pomiędzy interesem publicznym i słusznym interesem strony. Dokonując ważenia interesów organ orzekający w sprawach pomocy społecznej musi z mieć na uwadze potrzeby konkretnego wnioskodawcy, ale także ograniczone środki jakimi dysponuje i konieczność zaspokojenia potrzeb innych podmiotów ubiegających się o wsparcie z pomocy społecznej.

Powyższy ogólny wywód był konieczny, aby zakreślić ramy, w jakich Sąd kontrolował zaskarżoną decyzję. Działając w tak określonych ramach, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a rozstrzygnięcie w konkretnych uwarunkowaniach tej indywidualnej sprawy, nie może być potraktowane jako wykraczające poza granice uznania administracyjnego. Zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie, jak wynika z jej uzasadnienia, nie jest dowolne. Przeciwnie, zostało podjęte na podstawie prawidłowo odtworzonego stanu faktycznego, a wybór jednego z możliwych w świetle art. 39 ustawy o pomocy społecznej rozstrzygnięć jest uzasadniony celami pomocy społecznej i oparty na analizie interesu publicznego i słusznego interesu strony.

W rozpoznawanej sprawie nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego z udziałem strony, co jest zasadniczo wymagane przepisem art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Należy jednak zauważyć, że postępowanie prowadzone było w okresie rozwoju pandemii koronawirusa. Ze względu na to ustawodawca zdecydował się wprowadzić szczególne rozwiązania prawne dotyczące przeprowadzania wywiadu środowiskowego w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Zgodnie z art. 15o ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.; w brzmieniu obowiązującym od 18 kwietnia 2020 r.), z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, ilekroć zgodnie z ustawą o pomocy społecznej wymagane jest przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji, (...) zamiast przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji ustalenia mogą nastąpić na podstawie: (1) rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, a w przypadku osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu przy wykorzystaniu środków wspierających komunikowanie się, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się, oraz (2) dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc lub (3) informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy. Trzeba także zauważyć, że jak wyjaśniła skarżąca, nie dysponuje ona kontaktem telefonicznym, a ponadto domagała się przeprowadzenia wywiadu drogą "korespondencyjną". Z tego względu organ pierwszej instancji wystosował do strony pismo zawierające pytania dotyczące źródeł dochodów, miejsca zamieszkania i wydatków na utrzymanie mieszkania, uzyskiwania pomocy ze strony matki oraz problemów zdrowotnych, na które strona udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 17 lipca 2020 r. Zdaniem Sądu, każdy niesprzeczny z prawem tryb pozyskania jak najbardziej aktualnych i pełnych informacji o sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej wnioskodawcy zasługuje na aprobatę.

W zakresie niezbędnym do wydania decyzji organowi udało się uzyskać informacje także na podstawie innych źródeł: składanych przez skarżącą dokumentów, informacji z Miejskiego Urzędu Pracy. W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji wyczerpał dostępne w sprawie środki dowodowe. Przyczyną odmowy przyznania zasiłku celowego nie była wadliwa czy niepełna ocena sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej skarżącej, wynikająca z niemożliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, ale stwierdzenie, że potrzeba bytowa skarżącej nie miała charakteru tak istotnego i naglącego, że wymagała wsparcia z wykorzystaniem ograniczonych środków, jakimi dysponują organy pomocy społecznej.

W zakresie spełnienia przesłanki kryterium dochodowego, w ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że za dochód skarżącej, w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, należy uznać kwoty opłat za mieszkanie i za prąd, jakie uiszcza za skarżącą jej matka. Jest to niewątpliwie przysporzenie majątkowe na rzecz skarżącej. Choć bowiem nie trafia do niej bezpośrednio, to bez wątpienia zmniejsza ciężary utrzymania mieszkania, w którym skarżąca mieszka.

W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej dotyczył przyznania zasiłku celowego na wymianę zużytego sprzętu domowego (wąż prysznicowy, zawór do spłuczki, żarówki). Jak już wyżej wskazano, organy muszą oszczędnie gospodarować relatywnie niewielkimi środkami przeznaczonymi na wszelkie potrzeby szerokiej grupy klientów pomocy społecznej (por. podobnie wyrok NSA z 29 września 2020 r., sygn. akt I OSK 1032/20). Uznanie administracyjne, jakim dysponują organy na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach organy muszą realizować cele wskazane im przez ustawodawcę. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych (por. wyrok WSA w Gliwicach z 19 czerwca 2020 r., II SA/Gl 1640/19). Ze względu na ograniczony dostęp do środków finansowych, jako źródeł finansowania zadań publicznych, w tym z zakresu pomocy społecznej, potrzeby bytowe osób ubiegających się o wsparcie podlegają pewnej gradacji. Wbrew twierdzeniom skargi, nie można zatem organom postawić zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zwłaszcza, że skarżąca uzyskała wsparcie z pomocy społecznej w innym zakresie, obejmującym zasiłek okresowy od 1 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r. w kwocie 209,25 zł miesięcznie, zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności w ramach wieloletniego programu rządowego "Posiłek w szkole i domu" na lata 2019-2023 w wysokości 250 zł w lipcu i wrześniu 2020 r. oraz prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych od 1 lipca 2020 r. do 28 września 2020 r.

Nie można w tej sytuacji doszukiwać się w decyzjach organów działań arbitralnych, nie uwzględniających potrzeb bytowych skarżącej. Potrzeby skarżącej są istotne, ale wobec ograniczonych możliwości finansowych systemu pomocy społecznej, potrzeby te muszą podlegać pewnej gradacji i nie może ona oczekiwać, że pomoc społeczna zapewni jej wsparcie w zakresie wszystkich potrzeb bytowych, niezależnie od ich charakteru.

Należy w tym miejscu odnotować, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja, dotycząca odmowy przyznania zasiłku celowego na wymianę zużytych sprzętów domowych. Sąd nie może wobec tego odnosić się do innych wniosków skarżącej (nawet zawartych w tych samych pismach), jeżeli nie są przedmiotem rozstrzygnięcia organu, zaskarżonego do sądu i kontrolowanego w ramach niniejszego postępowania.

Wobec powyższych argumentów, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a."

O wynagrodzeniu adwokat, świadczącej pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18).