Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1056/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136, 137 i 229
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania P. J., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r., nr [...], o odmowie zwrotu nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył P. J..

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. P. J. wystąpił o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej na mapie ewidencyjnej gruntów numerem [...] o pow. [...] m2. Powyższą nieruchomość wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] stycznia 1971 r., nr [...], pod bazę konserwacji zieleni [...].

Decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1971 r. nr [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. J..

Decyzją z [...] marca 2020 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2019 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 136 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i wskazał, że przepis ten dotyczy również nieruchomości wywłaszczonych na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że P. J., będący następcą prawnym poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości, jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o zwrot tej nieruchomości. W ocenie organu, w sprawie nie zachodzą również negatywne przesłanki zwrotu nieruchomości wynikające z art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Odnosząc się kolejno do badania przesłanki zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia Wojewoda wskazał, że obowiązkiem organu jest w pierwszej kolejności ustalenie, na jaki cel wywłaszczono nieruchomość, w drugiej kolejności, czy na całej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia oraz, jeśli cel taki został zrealizowany, określenie, czy nastąpiło to we właściwym terminie.

Organ podniósł, że w niniejszej sprawie cel wywłaszczenia określony został w decyzji wywłaszczeniowej z [...] stycznia 1971 r. w sposób ogólny tj. pod bazę konserwacji zieleni [...]. Zdaniem organu, nie można jednak stawiać takich samych wymagań odnośnie określoności celu wywłaszczenia w odniesieniu do aktów przejęcia mienia z okresu funkcjonowania ustawy z 12 marca 1958 r., jak tych dokonywanych pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Im dalej w przeszłości określany był cel wywłaszczenia, tym ogólniej mógł być ujęty w decyzji wywłaszczeniowej, a nawet mógł wynikać z kontekstu sprawy i całokształtu jej okoliczności (por. wyrok NSA z 12 marca 2019 r., I OSK 1320/17). Ze stanowiącego integralną część decyzji załącznika graficznego do decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] sierpnia 1969 r. wynika, że w ramach inwestycji budowy bazy konserwacji zieleni planowana była realizacja budynków. Zatem, w ocenie organu, cel wywłaszczenia został w ten sposób doprecyzowany. Prawidłowo przy tym Starosta, przy ocenie czy cel przyjęty dla wywłaszczenia nieruchomości jest identyczny ze sposobem korzystania z niej, oparł się na dokumentach dotyczących zgłoszenia i przyjęcia bazy konserwacji zieleni do użytkowania, w tym protokole z [...] września 1970 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku inwestycji "[...] ul. [...]".

W ocenie Wojewody, całość zebranej w sprawie dokumentacji, w tym akt wywłaszczeniowych oraz dokumentacji powykonawczej odbioru inwestycji, jak i sama treść decyzji wywłaszczeniowej z [...] stycznia 1971 r. potwierdza, że celem wywłaszczenia była budowa bazy konserwacji zieleni, i cel ten został zrealizowany na działce nr [...].

Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobu zagospodarowania działki nr [...], tj. rozbieżności między treścią decyzji (ustalenie lokalizacji szczegółowej bazy konserwacji zieleni bez naniesień budowlanych) a treścią załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej oraz stanem faktycznym (na załączniku graficznym widnieją planowane naniesienia budowlane, następnie zrealizowane i istniejące do dziś, a co więcej wykorzystywane na cel bazy konserwacji zieleni), Wojewoda wskazał, że kluczowym dla oceny realizacji celu wywłaszczenia jest to, że cel ten został określony zarówno w treści decyzji, jak i na integralnym załączniku mapowym. Przy tym powołana mapa doprecyzowuje cel wywłaszczenia poprzez przedstawienie planowanego sposobu zagospodarowania wywłaszczanego terenu, w tym obecnej działki nr [...]. W ocenie organu, zasady logiki przemawiają za tym, że baza konserwacji zieleni to obiekt, który jest zapleczem technicznym, gdzie znajduje się specjalistyczny sprzęt, i nieodzownym elementem takiego obiektu są budynki przeznaczone do takiego sprzętu.

Organ podniósł, że w chwili wywłaszczenia przeznaczeniem działki nr [...] była realizacja bazy konserwacji zieleni i takie przeznaczenie jest również w chwili obecnej. Cel wywłaszczenia został zatem osiągnięty i nie został zmieniony na etapie jego realizacji. Powyższe potwierdzają również znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia lotnicze z lat 1972 - 2019. Zdaniem Wojewody, nie można zatem uznać, aby wywłaszczona nieruchomość została wykorzystana na inny cel niż ten, o którym mowa w decyzji wywłaszczeniowej. W konsekwencji spełniona została negatywna przesłanka zwrotu nieruchomości, jaką jest realizacja celu wywłaszczenia, określonego jako baza konserwacji zieleni.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu braku jednoznacznie ustalonej działki będącej celem i przedmiotem wywłaszczenia Wojewoda podzielił stanowisko Starosty, że działka, o której zwrot wystąpił wnioskodawca, i o odmowie zwrotu której orzekł organ pierwszej instancji, jest tą samą działką, która była objęta decyzją o lokalizacji szczegółowej z [...] sierpnia 1969 r. dotyczącą budowy bazy konserwacji zieleni [...] (wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym jej integralną część) oraz następnie wywłaszczona decyzją z [...] stycznia 1971 r. Organ wskazał, że Starosta odniósł się do omyłkowego wskazania w decyzji z [...] stycznia 1971 r. dawnej działki nr [...] zamiast działki nr [...], stwierdzając, że całość akt wywłaszczeniowych, w tym zaświadczenie z Państwowego Biura Notarialnego oraz dokumenty własnościowe M. D., dowodzą, że była to jedynie omyłka pisarska. Wojewoda podniósł, że celem postępowania o zwrot nieruchomości nie jest kwestionowanie decyzji wywłaszczeniowej. Nie można zatem postępowania zwrotowego traktować jako kontynuacji sprawy wywłaszczenia. Z tego powodu prostowanie omyłek w decyzji z [...] stycznia 1971 r. nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego, tym bardziej, że całość zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie potwierdza, że faktycznie przedmiot postępowania wywłaszczeniowego i zwrotowego jest tożsamy.

Za niezasadny uznał również organ odwoławczy zarzut błędnej wykładni art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r. oraz wyrok NSA z 27 marca 2018 r. Wojewoda podniósł, że w przypadku pomyślnej realizacji celu wywłaszczenia przed dniem złożenia wniosku o zwrot, nie jest możliwy zwrot nieruchomości niezależnie od terminu, kiedy ta realizacja nastąpiła.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. złożył P. J., zarzucając tej decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w szczególności naruszenie art. 136, art. 137 i art. 229 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,

2) niewyjaśnienie istotnych dla sprawy następujących okoliczności mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji:

a) która faktycznie działka przy ulicy [...] była obiektem wywłaszczenia; we wniosku D. z [...] marca 1970 r. ujęta jest ona jako nr [...]. Na dołączonej mapie brak jest opisu właścicieli dla poszczególnych kawałków gruntu [...]. Pod nr [...] ujęta jest we wniosku działka figurująca na nazwisko M. S. i P. S.. W akcie notarialnym z 1954 r. dotyczącym nabycia gruntu przez poprzedniczkę prawną skarżącego figuruje jako działka nr [...]. Pytanie zatem jaka była decyzja dotycząca działki małżonków S., skoro wniosek z [...] marca 1970 r. dotyczył stanowiącej ich własność działki nr [...],

b) braku w aktach sprawy uchwały [...] Rady Narodowej nr [...] z [...] lipca 1969 r. zatwierdzającej decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...], zawierającej szczegółowy opis tego co zatwierdziła wraz z załącznikami,

c) braku w aktach sprawy akt wywłaszczeniowych innych osób, których działki zostały ówcześnie wywłaszczone pod budowę bazy w tej okolicy, razem z działką poprzedniczki prawnej skarżącego, co pozwoliłoby, wobec braku mapy w zbiorze dokumentów, ustalić prawidłowo grunt wywłaszczonej ówcześnie działki nr [...] należącej do M. D.,

d) braku opinii biegłego geodety i sporządzonej opinii przez niezależnego fachowca, a nie pracownika uczestnika postępowania, w przedmiocie ustalenia poprzez nałożenie położenia gruntu skarżącego na aktualną mapę z poszczególnymi działkami według aktualnej ewidencji w kontekście licznych operacji ewidencyjnych działek; wynika to z faktu że ówcześnie [...], a później [...], miała nr [...], a aktualnie posiada tych numerów więcej, bowiem działkę nr [...] podzielono najpierw na nr [...] ,[...] i [...] a następnie działki nr [...] i [...] podzielone zostały na kolejne numery podobnie jak sama działka [...]. W sumie aktualnie jest 8 numerów działek w miejsce jednego. Podsumowując, organy nie wyjaśniły należycie numeru i faktycznego położenia działki objętej wnioskiem skarżącego o zwrot,

3) niewyjaśnienie, w kontekście zarzutów zawartych w pkt 2 zarzutów skargi, osiągnięcia celu wywłaszczenia w świetle art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, i prawidłowego ustalenia tego co praktycznie istnieje i istniało na przedmiotowym, już prawidłowo ustalonym gruncie skarżącego, a istnieje na nim niespornie pub piwny od 30 lat, pozostałe budynki są nieużytkowane, brak jest w aktach sprawy ustalenia: ich szczegółowej lokalizacji i na jakim wywłaszczonym gruncie się znajdują, co pozwoli ustalić, że na gruncie wywłaszczonym od M. D. nie istnieje jakakolwiek zabudowa poza chaszczami i wiekowymi drzewami istniejącymi w dacie wywłaszczenia,

4) dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że cel wywłaszczenia został osiągnięty, podczas gdy nie został on osiągnięty a grunt był odłogiem, ogrodzonym pozostałością ogrodzenia osoby wywłaszczonej, które pozostało do dzisiaj.

Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy organom do ponownego rozpoznania.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] listopada 2020 r. skarżący podtrzymał podniesione w skardze zarzuty i przedstawił dodatkową argumentację na ich poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1971 r., nr [...], stanowiącej obecnie działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...].

W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że brak jest podstaw do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, gdyż na nieruchomości tej zrealizowano cel wywłaszczenia określony jako baza konserwacji zieleni. Powyższe stanowisko organów kwestionuje skarżący podnosząc niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie całego niezbędnego do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia materiału dowodowego, co doprowadziło organy do wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie i tym samym dowolności ocen poczynionych na bazie wymagającego uzupełnienia materiału dowodowego. W szczególności, zdaniem skarżącego, organy nie wyjaśniły kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii czy grunt objęty wnioskiem o zwrot jest faktycznie gruntem wywłaszczonym poprzedniczce prawnej skarżącego.

Po analizie akt sprawy Sąd uznał rozstrzygnięcia organów za prawidłowe.

Jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji, decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1971 r., nr [...], orzeczono o wywłaszczeniu, poprzez odjęcie prawa własności na rzecz Państwa w zarząd i użytkowanie D., nieruchomości o powierzchni [...] m2, położonej w [...] przy ul. [...] Nr [...], działka Nr [...] (dz. ew. [...]). W sentencji decyzji wywłaszczeniowej wskazano również, że przedmiotowa nieruchomość uregulowana jest w księdze wieczystej pod nazwą [...] Nr. Hip. [...] dawny [...], pierwotny 6 (księga zaginęła), posiada założony zbiór dokumentów Nr [...] oraz stanowi własność M. D.. Ponadto, w sentencji decyzji wywłaszczeniowej wskazano, że wywłaszczona nieruchomość oznaczona jest na mapie sytuacyjnej, sporządzonej przez Dzielnicową Pracownię Geodezyjną [...] w dniu [...] stycznia 1970 r. zatwierdzoną przez [...] - Prez. Dziel. Rady Narodowej [...] w dniu [...] stycznia 1970 r., za nr [...] i [...], literami [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W aktach administracyjnych znajduje się przedmiotowa mapa sytuacyjna z [...] stycznia 1970 r. oraz stanowiący jej integralną część "Wykaz powierzchni" (k. 43 - 44 akt wywłaszczeniowych). W ocenie Sądu, treść tych dokumentów w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza, że wywłaszczeniem - w granicach wskazanych w sentencji decyzji wywłaszczeniowej z [...] stycznia 1971 r. - objęto w rzeczywistości dz. [...] (dz. ew. [...]) o pow. [...] m2 o nazwie " [...] Nr. Rej. hip. [...], pierwotny [...]", a nie dz. [...] (dz. ew. [...]) wskazaną w pierwszym akapicie sentencji decyzji wywłaszczeniowej. Powyższa mapa z [...] stycznia 1970 r. i wykaz powierzchni w szczególności potwierdzają, że część działki gruntu nr [...] (dz. ew. [...]) o powierzchni [...] ha, oznaczona na mapie wywłaszczeniowej literami [...], przeznaczona była pod budowę ulicy, natomiast pozostała część przedmiotowej nieruchomości, tj. grunt o powierzchni [...] ha, przeznaczony był pod budowę bazy konserwacji zieleni [...].

Okoliczność, że decyzją z [...] stycznia 1971 r. Prezydium Rady Narodowej [...] orzekło o wywłaszczeniu dz. [...] (dz. ew. [...]), a nie dz. [...] (dz. ew. [...]), potwierdza również, jak prawidłowo ustaliły organy, zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego w [...] z [...] grudnia 1969 r. (k. 31 akt wywłaszczeniowych). Zgodnie z tym zaświadczeniem, Zbiór Dokumentów Rep. Zd. Nr [...] założono dla działki gruntu Nr [...] o powierzchni [...] ha, pochodzącej z nieruchomości "[...] nr hip. [...] dawny [...] pierwotny [...]", której właścicielką była M. D. na mocy aktu kupna z [...] maja 1954 r. Nr [...].

Wbrew zarzutom skargi, akta sprawy potwierdzają również ustalenie organów, że obecna działka ewidencyjna nr [...], o której zwrot wystąpił skarżący wnioskiem z [...] października 2018 r., odpowiada gruntowi o powierzchni [...] ha, pochodzącemu z nieruchomości [...] hip. [...], pierw. [...] cz. dz. [...] z dz. [...] Rep. [...] Jak bowiem wynika z akt sprawy (dokumentacja pozyskana przez Starostę [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. z Biura Geodezji i Katastru Miasta [...]), działka nr [...] z obrębu [...] wraz z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], powstała w wyniku podziału działek nr [...] i [...], dokonanego w ramach modernizacji operatu ewidencyjnego ([...]) celem wydzielenia jednorodnych stanów prawnych (por. pismo Biura Geodezji i Katastru z [...] grudnia 2010 r. – k. 72 akt wywłaszczeniowych). Z kolei, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów dla działki nr [...] z obrębu [...], według stanu na dzień [...] października 2005 r., (k. 66 akt wywłaszczeniowych) w skład powyższej działki wchodził grunt o powierzchni [...] ha, pochodzący z nieruchomości "[...] hip. [...], pierw. [...] cz. dz. [...] Rep. [...]". Znajdujący się w aktach wykaz właścicieli i władających z [...] grudnia 2010 r. (k. 71 akt wywłaszczeniowych) potwierdza, że gruntowi temu odpowiada działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], użytkowana przez [...] Sp. z o.o.

Ponadto, zebrany materiał dowodowy, a w szczególności decyzja Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1971 r., poprzedzający tę decyzję wniosek D. z [...] marca 1970 r. o wywłaszczenie nieruchomości, mapa sytuacyjna sporządzona do celów wywłaszczenia (Mapa [...], [...]), a także stanowiący integralną część powołanej mapy rejestr pomiarowy, potwierdza ocenę organów, że celem wywłaszczenia w niniejszej sprawie była budowa bazy konserwacji zieleni [...]. Przy tym, jak słusznie wywiódł organ odwoławczy, cel wywłaszczenia określony w decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] z [...] sierpnia 1969 r., nr [...], o lokalizacji szczegółowej oraz decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] stycznia 1971 r. w sposób ogólny, tj. pod bazę konserwacji zieleni [...], doprecyzowano w załączniku graficznym do tej decyzji (Szkic Nr [...] - k. 58-59 akt). Treść powyższego załącznika jednoznacznie bowiem potwierdza, że pomimo zapisów w decyzji o lokalizacji szczegółowej z [...] sierpnia 1969 r. o niedokonywaniu na przedmiotowym terenie inwestycji budowlanych, na terenie bazy konserwacji zieleni [...] zaplanowano realizację budynków. W tej sytuacji podzielić trzeba ocenę Wojewody, że przedmiotowy załącznik graficzny przedstawia planowany sposób zagospodarowania wywłaszczonego terenu. Ustalenia organów co do wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia, to jest realizację na niej zabudowań bazy konserwacji zieleni, użytkowanych następnie przez [...], potwierdzają również, pozyskane przez organ pierwszej instancji, dokumenty dotyczące zgłoszenia i przyjęcia bazy konserwacji zieleni do użytkowania, w tym protokół z [...] września 1970 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku inwestycji "[...] ul. [...]", a także znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia lotnicze z lat 1972 - 2019.

Analiza zebranej dokumentacji potwierdza również ocenę organów, że wskazany wyżej cel wywłaszczenia został zrealizowany na objętej wnioskiem o zwrot działce nr [...]. W szczególności, z ustaleń pracowników Starostwa Powiatowego w [...] zawartych w protokole oględzin działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] z obrębu [...] z [...] czerwca 2005 r. (k. 50 akt wywłaszczeniowych) wynika, że przedmiotowe działki wykorzystuje [...] Sp. z o.o., Dzielnicowy [...]. Z protokołu tego wynika również, że całość nieruchomości ogrodzona jest ogrodzeniem z elementów metalowych na podmurówce.

Prawidłowo zatem w niniejszej sprawie uznały organy obu instancji, że wobec realizacji celu wywłaszczenia na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot zaistniała negatywna przesłanka do dokonania tego zwrotu. Rację ma przy tym organ odwoławczy, że w przypadku pomyślnej realizacji celu wywłaszczenia, przed dniem złożenia wniosku o zwrot – a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie - zwrot nieruchomości nie jest możliwy niezależnie od tego, kiedy ta skuteczna realizacja inwestycji nastąpiła.

Wobec powyższego, nie zasługują na aprobatę zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 136, art. 137 i art. 229 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Sąd nie podzielił również podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Jak już bowiem szczegółowo wyjaśniono powyżej, analiza zebranej w sprawie dokumentacji potwierdziła, że prowadząc postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości organy podjęły niezbędne czynności mające na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organy ocena zebranego materiału dowodowego, w tym pozyskanych akt archiwalnych, nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie umotywowane poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których organy nie podzieliły argumentacji skarżącego. Organy wyjaśniły również w należyty sposób podstawę prawną wydanych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).