Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 158/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 128 ust.2, art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 130 ust.3 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 21c ust. 1 i 2, art. 21d ust.1 pkt 2, art. 21e ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 71 poz 796
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie określenia wzorów: znaku informującego podróżnych o możliwości zakupu w punktach sprzedaży towarów, od których przysługuje zwrot podatku od towarów  i usług, imiennego dokumentu będącego podstawą do dokonania zwrotu podatku podróżnym oraz pieczęci potwierdzającej na dokumencie wywóz towarów.
Teza: Stosownie do treści art. 130 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych upoważniony został do określenia w drodze rozporządzenia minimalnej łącznej wartości zakupów wynikającą z dokumentów, o których mowa w art. 128 ust. 2 ustawy, przy której można żądać zwrotu podatku. Zatem zwrot w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 84, poz. 780), - "minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca z imiennego dokumentu wystawionego przez jedną sprzedawcę" jest niezgodny z ustawową delegacją i nie może powodować utraty prawa podróżnego do ubieganie się o zwrot podatku VAT w wypadku, gdy łączna wartość zakupów wynikająca z dokumentów TAX FREE wynosi minimum 200 zł. Odmienna interpretacja byłaby sprzeczna z zasadami ujętymi w art. 217 Konstytucji RP.

TEZY

Stosownie do treści art. 130 ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych upoważniony został do określenia w drodze rozporządzenia minimalnej łącznej wartości zakupów wynikającą z dokumentów, o których mowa w art. 128 ust. 2 ustawy, przy której można żądać zwrotu podatku. Zatem zwrot w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 84, poz. 780), - "minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca z imiennego dokumentu wystawionego przez jedną sprzedawcę" jest niezgodny z ustawową delegacją i nie może powodować utraty prawa podróżnego do ubieganie się o zwrot podatku VAT w wypadku, gdy łączna wartość zakupów wynikająca z dokumentów TAX FREE wynosi minimum 200 zł. Odmienna interpretacja byłaby sprzeczna z zasadami ujętymi w art. 217 Konstytucji RP.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia NSA Józef Orzel, Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 sprawy ze skargi K. - Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia i za czerwiec 2005 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję, 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej K. – Spółki z o.o. w B. kwotę 3170 zł (trzy tysiące sto siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...].02.2006 r.

Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania podatnika "K." Sp. z o.o. z siedzibą w B. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...].12.2005 r. Nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2005 r. utrzymał zaskarżoną decyzję za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień i czerwiec 2005 r. zaś za miesiąc maj 2005 r. na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. dokonał odmiennego, niż zeznane rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – czerwiec 2005 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż Spółka:

I. zaniżyła podatek należny:

1. za maj o [...] zł, z uwagi na zastosowanie preferencyjnej stawki podatku 0 % do dostawy towarów na rzecz podróżnych. Zdaniem organu pierwszej instancji 10 kwestionowanych dokumentów TAX FREE nie zawiera potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towarów poza państwową granicę RP. Powoduje to, iż nie zostały spełnione wymogi do zastosowania 0 % stawki podatku do tych dostaw.

2. za styczeń o [...] zł, luty o [...] zł, marzec o [...] zł, kwiecień o [...] zł, maj o [...] zł i czerwiec o [...] zł, tj. łącznie o [...] zł. Spółka zastosowała bowiem preferencyjną stawkę podatku 0 % do dostawy towarów na rzecz podróżnych nie mających stałego miejsca zamieszkania na terytorium Wspólnoty, udokumentowanych takimi dokumentami TAX FREE, z których wynikająca łączna wartość zakupów nie przekraczała 200 zł. To – zdaniem organu pierwszej instancji – powoduje, iż nie zostały spełnione wymogi do zastosowania 0 % stawki podatku od towarów i usług,

II. zawyżyła podatek naliczony w styczniu o [...] zł, lutym o [...] zł, marcu o [...] zł, kwietniu o [...] zł, maju o [...] zł i czerwcu o [...] zł, tj. łącznie o [...] zł. Spółka odliczyła bowiem całą kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] F. L. z W. tytułem opłat leasingowych za użytkowanie samochodu Fiat [...] oraz faktur wystawionych przez firmę M. z B. za dzierżawę samochodu KIA. Spółka miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zarówno opłat leasingowych za użytkowanie samochodu Fiat [...] jak i faktur wystawionych za dzierżawę samochodu KIA, ale – zdaniem organu pierwszej instancji – tylko w wysokości stanowiącej 50 % kwoty podatku określonej w w/w fakturach, jednak nie więcej niż 5.000 zł. W/w samochody, co wynika ze świadectw homologacji, mają dopuszczalną ładowność mniejszą niż ustalona wzorem do potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług.

Od decyzji tej Spółka odwołała się zarzucając:

1) naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, a mianowicie:

a) art. 129 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm.),

b) art. 128 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 roku (Dz.U. nr 54 poz. 535 ze zm.),

c) § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 84 poz. 780),

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 121 § 1 ustawy

z dnia 28 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa.

Wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż z w/w uregulowań ustawy oraz rozporządzenia wynika, że prawo do zwrotu odnosi się do łącznej wartości zakupów wynikającej z dokumentów. Dlatego też kwestionowanie prawa do zastosowania stawki 0 % w sytuacji, gdy tej samej osobie jednorazowo dokonano zwrotu na podstawie kilku dokumentów, które pojedynczo opiewają na kwoty poniżej 200 zł, ale łącznie przekraczają tę kwotę – jest bezzasadne.

Na potwierdzenie słuszności swego stanowiska Strona powołała stanowisko przedstawione w publikacji "VAT-komentarz" Zakamycze 2004 r. oraz piśmie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...].

W odniesieniu do 10 dokumentów TAX FREE nie potwierdzonych przez graniczny urząd celny, Strona stwierdziła, iż nie można karać Spółki za przewinienia kontrahenta. Spółka bowiem wywiązała się z nałożonych na nią przez ustawę obowiązków i wystawiła kupującemu dokument. Skoro zarzuty organu pierwszej instancji są związane z działaniami kontrahenta, nie można przerzucać konsekwencji na sprzedawcę.

Na poparcie swego stanowiska przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 27 kwietnia 2004 roku sygn. akt K 24/03.

Z w/w wyroku wynika, że jeżeli określona osoba zachowała się w sposób zgodny z ustawą podatkową, nie można obciążać jej skutkami działań lub zaniechań innych osób, na które nie miała ona wpływu.

Strona zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa procesowego,

a mianowicie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i zarzutów strony uznał, że w zaskarżonej decyzji nie dowiedziono w sposób nie budzący wątpliwości, iż towary wynikające z 10 kwestionowanych dokumentów TAX FREE nie zostały wywiezione poza terytorium Wspólnoty i w tym zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług za maj 2005 r. zaskarżoną decyzję uchylił przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Natomiast zdaniem organu odwoławczego zasadnie zakwestionowano zastosowanie 0 % stawki podatku od towarów i usług do dostawy towarów udokumentowanej takimi dokumentami TAX FREE, z których wynika łączna wartość zakupów nie przekraczająca 200 zł.

Minimalna łączna wartość zakupów wynikająca z dokumentów, o których mowa w art. 128 ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku została bowiem określona w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 roku

w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 84, poz. 780), wydanym na mocy delegacji ustawowej wynikającej z art. art. 130 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy.

Z przepisu § 1 w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 roku, obowiązującego od dnia 1 maja 2004 roku wynika, iż minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca z imiennego dokumentu, wystawionego przez jednego sprzedawcę, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług zapłaconego przy nabyciu przez niego towarów, wynosi 200 zł.

Zatem z brzmienia tego przepisu wynika, że w/w minimalna kwota łączna wartości zakupów dotyczy imiennego dokumentu, a więc pojedynczego, odrębnego dokumentu wystawionego przez sprzedawcę.

Przepis ten nie dotyczy kwoty wynikającej z imiennych dokumentów, czyli

z sumowania kilku dokumentów TAX FREE, tak jak to miało miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed 1 maja 2004 roku.

Odnosząc się do powołanego przez Spółkę pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...] organ stwierdził, że dotyczy ono minimalnej kwoty łącznej wartości zakupów wynikającej z dokumentów wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług, które to dokumenty sprzedawca otrzymał po dniu 1 maja 2004 roku. Świadczy o tym powołany przepis art. 167 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Ponadto udzielone wyjaśnienie dotyczy sytuacji, gdy kwota 200 zł wynika z kilku stron dokumentu TAX FREE, a nie z sumowania kilku dokumentów imiennych.

Ponieważ w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dostawą towarów udokumentowaną odrębnymi, pojedynczymi imiennymi dokumentami wystawionymi przez Spółkę po 1 maja 2004 roku na kwotę poniżej 200 zł, należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że Spółka bezpodstawnie w tych przypadkach zastosowała preferencyjną stawkę 0 % podatku.

Zdaniem organu odwoławczego również zasadnie zakwestionowano odliczenie przez Spółkę całej kwoty podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] Fundusz Leasingowy z W. tytułem opłat leasingowych za użytkowanie samochodu Fiat [...] oraz faktur wystawionych przez firmę M. z B. za dzierżawę samochodu KIA, czyli samochodów które, co wynika ze świadectw homologacji, posiadały dopuszczalną ładowność mniejszą niż ustalona wzorem do potrzeb rozliczeń podatku od towarów i usług.

Stanowisko w tym zakresie organ odwoławczy uzasadnił treścią przepisów

art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 3, art. 86 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji określającej zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia do kwietnia 2005 r. oraz za czerwiec 2005 r.

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania w/g norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego, a mianowicie:

– art. 129 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11.03.2004 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535),

– art. 128 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11.03.2004 r. (Dz.U. Nr 54, poz. 535),

– § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.04.2004 r. w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 84, poz. 780),

– art. 109 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.),

– art. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC),

– art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Uzasadniając swoje stanowisko Spółka po przytoczeniu art. 128 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia

20 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 84, poz. 780) stwierdziła, iż prawo do zwrotu odnosi się do łącznej wartości zakupów wynikających z dokumentów. Ustawodawca dopuszcza zatem prawo do zwrotu jeżeli łączna wartość zakupów przedstawiona przez podróżnego na dokumentach wystawionych przez sprzedawcę przekracza 200 zł. Powyższe zgodne jest także z samym tytułem Rozporządzenia Ministra Finansów, w którym mowa jest o "minimalnej łącznej wartości zakupów". W przypadku kwestionowanych przez kontrolujących zwrotów (ze względu na sprzedaż poniżej 200 zł) występują sytuacje, gdy tej samej osobie jednorazowo dokonano zwrotu na podstawie kilku dokumentów, które pojedynczo opiewają na kwoty poniżej 200 zł, ale łącznie przekraczają tę kwotę. Dlatego też kwestionowanie prawa kontrolowanego do zastosowania stawki 0 % jest bezzasadne.

Minister Finansów posługując się w rozporządzeniu pojęciem "imiennego dokumentu wystawionego przez jednego sprzedawcę" określa jedynie formę dokumentu, na podstawie którego można się ubiegać o zwrot, a nie jego ilość.

W przeciwnym wypadku należałoby uznać za niewłaściwe posłużenie się w tytule samego aktu terminem "łącznej wartości zakupów".

Zdaniem Spółki zaskarżona decyzja w omawianej kwestii nie jest też zgodna

z treścią art. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17.05.1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych.

W przypadku wystąpienia kolizji pomiędzy regulacją prawa krajowego

a prawem wspólnotowym pierwszeństwo stosowania przysługuje prawu wspólnotowemu. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nie została uregulowana w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, lecz utrwalona przez bogate orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku

z dnia 03.06.1964 r. w sprawie Flaminio Costa v. ENEL (6/64, ECR 1964/00614) Trybunał stwierdził, iż włączenie do systemu prawnego każdego z państw członkowskich przepisów prawnych wywodzących się od Wspólnot, a także ogólne postanowienia i duch Traktatu uniemożliwiają państwom członkowskim przyznanie pierwszeństwa jednostronnemu i późniejszemu aktowi prawa krajowego kosztem systemu prawnego zaakceptowanego przez nie na zasadzie wzajemności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ponownie podkreślił, że z treści

cyt. wyżej § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 84, poz. 780) obowiązującego od 1 maja

2004 r. wynika, że minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca z imiennego dokumentu, wystawionego przez jednego sprzedawcę, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług zapłaconego przy nabyciu przez niego towarów, wynosi 200 zł.

Zatem, zdaniem organu, z brzmienia w/w przepisu wynika, że minimalna łączna kwota wartości musi wynikać z każdego imiennego dokumentu posiadanego przez podróżnego, a nie jak to miało miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed 1 maja 2004 roku – łącznie ze wszystkich dokumentów.

Takim dokumentem, w/g organu, stanowiącym podstawę do zwrotu podatku przez Podatnika i zastosowania 0 % podatku, będzie dokument składający się z kilku kolejnych stron, z zachowaną ciągłością numeracji wszystkich pozycji towarów

i stron, który może być wystawiony przez sprzedawcę w sytuacji, gdy podróżny dokonuje nabycia większej ilości (rodzajów) towaru niż pozycji zawiera w/w dokument imienny.

Zdaniem organu z żadnego przepisu cyt. ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, aby w w/w sytuacji sprzedawca nie mógł wystawić podróżnemu imiennego dokumentu składającego się z kilku kolejnych stron.

Wówczas to, taki dokument o łącznej wartości ponad 200 zł – wynikającej

z sumowania poszczególnych stron dokumentu – stanowiłby podstawę do zwrotu podatku i zastosowania 0 % stawki podatku.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż ponieważ

w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dostawą towarów udokumentowaną odrębnymi, pojedynczymi imiennymi dokumentami, wystawionymi przez Skarżącą po 1 maja 2004 roku, na kwotę poniżej 200 zł – Skarżąca bezpodstawnie do tej dostawy zastosowała preferencyjną stawkę 0 % podatku.

Odnośnie zarzutu, podnoszonego przez Skarżącą dopiero na etapie skargi, naruszenia art. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) oraz art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, z uwagi na ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego – zauważyć należy, iż organy podatkowe nie mają kompetencji orzekać o niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym oraz oceniać prawa, które mają obowiązek respektować.

Organ odwoławczy nadmienił jednocześnie, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wobec wątpliwości czy polski ustawodawca miał prawo wprowadzić sankcję w postaci 30 % dodatkowego zobowiązania podatkowego,

w dniu 15 lutego 2006 roku postanowił wnieść do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalne w tej sprawie (sygn. akt I SA/Łd 1089/05).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisów art. 129 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr54 poz. 535 ze zm.), sprzedawca stosuje preferencyjną stawkę podatku w wysokości 0 % do dostawy towarów, od których dokonał zwrotu podatku podróżnym, pod warunkiem, że przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument, określony w art. 128 ust. 2 ustawy

o podatku VAT, zawierający potwierdzenie wywozu tych towarów poza terytorium Wspólnoty. Art. 128 ust. 3 cyt. ustawy stanowi, że urząd celny potwierdza wywóz towarów na tym dokumencie, po okazaniu przez podróżnego wywożonego towaru

i sprawdzeniu zgodności danych dotyczących podróżnego zawartych w tym dokumencie z danymi zawartymi w przedstawionym paszporcie lub innym dokumencie stwierdzającym tożsamość.

W art. 130 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zamieszczony został zapis, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia minimalną łączną wartość zakupów wynikającą z dokumentów, o których mowa w art. 128 ust. 2, przy której można żądać zwrotu podatku.

Powyższe przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług mają identyczną treść jak przepisy art. 21c ust. 1 i 2, art. 21d ust. 1 pkt 2)

i art. 21e ust. 2 pkt 2) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.).

W oparciu o ustawowe upoważnienia Minister Finansów zarówno pod rządami poprzedniej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jak

i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług wydał rozporządzenia "w sprawie minimalnej łącznej wartości zakupów, przy której podróżny może żądać zwrotu podatku od towarów i usług". Pomimo identycznej treści upoważnień ustawowych zapis § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 84, poz. 780) różni się od zapisu § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 71, poz. 797). Poprzedni zapis "Minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca z dokumentów..." zastąpiony został zapisem "Minimalna kwota łącznej wartości zakupów wraz z podatkiem od towarów i usług, wynikająca

z imiennego dokumentu, wystawionego przez jednego sprzedawcę...". Przy czym należy podkreślić, że przepis art. 21c ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r.

o podatku VAT był identyczny jak przepis art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku VAT. Brzmi on: "Podstawą do dokonania zwrotu podatku jest przedstawienie przez podróżnego imiennego dokumentu wystawionego przez sprzedawcę, zawierającego w szczególności kwotę podatku zapłaconego przy dostawie towaru. Wywóz towaru powinien być potwierdzony na tym dokumencie przez urząd celny stemplem zaopatrzonym w numerator. Do dokumentu powinien być dołączony wystawiony przez sprzedawcę paragon z kasy rejestrującej...". (Zmiany w nowej ustawie polegające na zastąpieniu zwrotu "sprzedaży towarów" zwrotem "dostawie towaru" i pominięciu "graniczny" nie mają dla niniejszych rozważań merytorycznego znaczenia). Ponadto ustawodawca umożliwił podróżnemu otrzymanie zwrotu podatku pod dodatkowym warunkiem wywiezienia zakupionego towaru za granicę nie później niż w ostatnim dniu trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonał zakupu (art. 128 ust. 1, art. 21c ust. 1 poprzedniej ustawy). Oznacza to, że podróżny nie utraci prawa do zwrotu podatku, jeżeli jednorazowo wywiezie zakupiony towar na podstawie wielu imiennych dokumentów wystawionych przez sprzedawcę pod warunkiem nie przekroczenia w/w terminu trzech miesięcy.

Analiza wszystkich powyższych przepisów wskazuje, że ustawodawca logicznie i konsekwentnie w poprzednim i obecnym stanie prawnym umożliwił podróżnym ubieganie się o zwrot podatku w wypadku, gdy "łączna wartość zakupów wynikająca z dokumentów" TAX FREE wynosi minimum 200 zł. Stanowisko organów podatkowych prezentowane w niniejszej sprawie, a oparte wyłącznie na zmienionym zapisie § 1rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 kwietnia 2004 r. nie znajduje oparcia w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Taka interpretacja byłaby także sprzeczna z zasadami ujętymi w art. 217 Konstytucji RP.

Skoro więc sprzedawca dokonał zwrotu podatku podróżnym zgodnie

z przepisami art. 128 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, to uprawniony był też do zastosowania stawki podatku 0 procent w myśl art. 129 art. 129 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy.

W tej sytuacji Sąd nie rozważał problematyki związanej z ustaleniem podatnikowi dodatkowego zobowiązania podatkowego (art. 109 ust. 4 i 5 ustawy

o podatku od towarów i usług) gdyż byt tego zobowiązania uzależniony jest od należności głównej. W rezultacie z tej przyczyny Sąd nie uwzględnił wniosku strony

o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez ETS pytania prejudycjalnego wniesionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

w sprawie I SA/Łd 1089/05.

Sąd nie dopatrzył się z urzędu naruszenia prawa w zakresie ustalonego przez organy zawyżenia przez Spółkę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] F. L. z W. tytułem opłat leasingowych za użytkowanie samochodu Fiat [...] oraz faktur wystawionych przez firmę M. z B. za dzierżawę samochodu KIA. Skarżąca Spółka w tym zakresie zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze do Sądu nie kwestionowała dokonanych ustaleń.

Z przytoczonych powodów Sąd w omawianym zakresie orzekł jak w sentencji na mocy przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na mocy art. 200 cyt. ustawy.