Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 780/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1,  art. 1 ust. 2 pkt 11, art. 17 pkt 13 i 14,  art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" w M. na uchwałę Rady Gminy Czernichów z dnia 30 października 2019 r. nr XI/89/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 20 lutego 2020 r. A w M. (dalej jako skarżąca szkoła) reprezentowana przez radcę prawnego A. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Gminy Czernichów z 30 października 2019r. nr XI/89/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectwa M. w Gminie Czernichów. Wskazanej uchwale zarzucono naruszenie postanowień art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) z uwagi na wydanie uchwały o sporządzeniu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego przejawiające się w wykorzystaniu map o skali 1 : 5000 i o skali 1 : 2000, jednakże nie na urzędowych kopiach map zasadniczych czy map katastralnych, a zatem nie spełniających wymogów przewidzianych w ustawie. Podniesiono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 11 oraz art. 17 pkt 13 i 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu spornej uchwały bez zapewnienia udziału społeczeństwa w pracach nad tym planem i nie przestrzeganie procedury rozpatrzenia uwag do planu. Naruszenie to przejawiło się w odstąpieniu od: wyłożenia do publicznej analizy pełnej mapy obszaru sołectwa Międzybrodzia Żywieckiego; udostępnienia projektu planu miejscowego do wglądu dla społeczeństwa, w tym dla skarżącej Szkoły; ustawowej gwarancji dla społeczeństwa wypowiedzenia się w sposób pełny w pracach nad przedmiotowym planem, a w szczególności brak zachowania przez organ właściwej procedury rozpatrzenia uwag do projektu złożonych przez skarżącą Szkołę z 30 maja 2019 r. i brak odniesienia się do treści powyższych uwag w treści rozstrzygnięcia Wójta [...] z [...] naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 12 powyższej ustawy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały pomimo przeprowadzenia procedury planistycznej w sposób nieprzejrzysty i niejasny ze względu na szczegółowe naruszenia wskazane w pkt 2 tej skargi, a zatem utrudniony dostęp społeczeństwa do materiałów planistycznych i uniemożliwienie przedstawicielom społeczeństwa wzięcia jawnego i świadomego udziału w konsultacjach społecznych projektu. Wskazanej uchwale zarzucono naruszenie art. 17 ust. 14 przedmiotowej ustawy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały pomimo odstąpienia od przedstawienia organowi projektu planu wraz z treścią złożonych uwag przez wnioskodawcę 30 maja 2019 r., co doprowadziło do wydania uchwały w sposób sprzeczny z prawem. Podniesiono naruszenie art. 15 ust. 1 powyższej ustawy z uwagi na wydanie uchwały o sporządzeniu planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnie z treścią studium, to jest ze wskazaniem, że plan ten został przygotowany co najmniej z pominięciem założeń studium określonych we wniosku z 21 lipca 2017 r. Wskazano na naruszenie art. 20 przywoływanej ustawy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały pomimo tego, że plan miejscowy narusza ustalenia studium, w tym przykładowo w zakresie wysokości obiektu hotelowego zgłoszonego przez skarżącego, nadto podniesiono wadliwość numeracji działek w planie w sytuacji, gdy w studium są one prawidłowo ujęte. W oparciu o wskazane zarzuty wystąpiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Szkoły. Dodatkowo wystąpiono o dopuszczenie dowodu z dokumentów. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Czernichów wystąpił o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, podniesiono że nie są one zasadne. Co do skali map wykorzystanych przy opracowywaniu planu, to mapy te otrzymano ze Starostwa Powiatowego w Ż. W kontekście tego zarzutu odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazujących, że wykorzystanie innej skali mapy w przypadku braku wpływu na wyrazistość i czytelność nie oddziałuje negatywnie na prawidłowość podjętej uchwały. Odnosząc się do zarzutów związanych z naruszeniem procedury uchwalania planu organ gminy stwierdził, że w trakcie procedury przyjmowania planu kierowano się przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślono, że w trakcie procedury uchwalania planu miały miejsce liczne konsultacje z mieszkańcami, a skarżąca Szkoła miała możliwość wypowiedzenia się w trakcie prowadzonej procedury co znalazło odzwierciedlenie w piśmie z 30 maja 2019 r. Nie zgodzono się z zarzutem, że uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest niezgodny z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawowana przez ten sąd kontrola obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Po myśli art. 147 przywołanej powyżej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 powołanej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Postanowienia przedmiotowej ustawy nie wprowadzają innych kryteriów do oceny kontrolowanej przez sąd administracyjny uchwały organu gminy, poza kryterium zgodności z prawem. Oznacza to zatem, że skład orzekający przeprowadzający kontrolę kwestionowanej uchwały Rady Gminy M. ma w polu widzenia jedynie naruszenia przepisów prawa i to w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie odnieść się do podstawowego zagadnienia, a mianowicie czy w sprawie tej wyczerpana została przesłanka skutecznego wniesienia skargi. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Z kolei po myśli art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie kwestia naruszenia interesu prawnego skarżącej szkoły jest o tyle istotna, że nieruchomości należące do skarżącej szkoły objęte są postanowieniami uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem legitymuje się ona interesem prawnym. Przyjęcie takiego stanowiska pozwala Sądowi na przejście do drugiego etapu rozpoznawania wniesionej skargi, a mianowicie do rozpatrzenia jej merytorycznej zasadności.

W ramach tej części kontroli legalności kwestionowanej uchwały Sąd zobligowany jest do odniesienia się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze. Pierwszy zarzut akcentuje naruszenie postanowień art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) z uwagi na wydanie uchwały o sporządzeniu planu miejscowego przejawiające się w wykorzystaniu map o skali 1 : 5000 i o skali 1 : 2000, a nie na urzędowych kopiach map zasadniczych czy map katastralnych, a zatem nie spełniających wymogów przewidzianych w ustawie. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, ponieważ wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej szkoły plan sporządzony został z wykorzystaniem map o skali 1 : 2000, zatem o skali dopuszczalnej przez prawodawcę. Dostrzec należy także i to, że sporządzenie planu na mapach o wskazanej skali nie wpływa na czytelność jego postanowień, a tylko wówczas gdyby była ona podważona można byłoby w sposób skuteczny podnosić wskazany zarzut. Przywoływane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych na poparcie podnoszonego zarzutu w ocenie składu orzekającego w sprawie tej nie znajduje zastosowania i nie odwołuje się do sytuacji występującej w rozpoznawanej sprawie. Jako kolejny zarzut podniesiono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 11 oraz art. 17 pkt 13 i 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przyjęciu spornej uchwały bez zapewnienia udziału społeczeństwa w pracach nad tym planem i nie przestrzeganie procedury rozpatrzenia uwag do planu. W ocenie skarżącej Szkoły podniesione naruszenie przejawiło się w odstąpieniu od: wyłożenia do publicznej analizy pełnej mapy obszaru sołectwa M.

; udostępnienia projektu planu miejscowego do wglądu dla społeczeństwa, w tym dla skarżącego; ustawowej gwarancji dla społeczeństwa wypowiedzenia się w sposób pełny w pracach nad przedmiotowym planem, a w szczególności brak zachowania przez organ właściwej procedury rozpatrzenia uwag do projektu złożonych przez skarżącą Szkołę z 30 maja 2019 r. i brak odniesienia się do treści powyższych uwag w treści rozstrzygnięcia Wójta [...] z [...] Podniesiony zarzut składa się z kilku elementów i z tego powodu należy odnieść się do każdego z nich odrębnie. W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do zarzutu związanego z tym, że w ramach ponownej procedury planistycznej udostępniono jedynie część przyjmowanego planu, a nie całość. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ organ administracji publicznej w omawianym zakresie nie dopuścił się naruszenia przywołanego przepisu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z obowiązującymi regulacjami w przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego eliminującego uchwałę, mocą której przyjęto plan zagospodarowania przestrzennego to powtórnej procedurze planistycznej podlega jedynie ten aspekt przyjmowanego planu, który został zakwestionowany. Stanowisko takie wynika z postanowień art. 28 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji w sposób prawidłowy ograniczyły się do wystawienia do ponownej oceny przez zainteresowane podmioty tę część planu, która została przez organ nadzoru zakwestionowana. Skoro w omawianym zakresie organ gminy nie dopuścił się naruszenia prawa tym samym postawiony zarzut nie może być uwzględniony. Nie znalazły potwierdzenia zarzuty formułowane w tej części skargi, a które związane są z brakiem zapewnienia społeczności lokalnej możliwości wypowiedzenia się co do postanowień przyjętych zmian do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten nie jest zasadny, albowiem jak wynika to z akt administracyjnych przekazanych przez gminę oraz z odpowiedzi na skargę w dniach 28 listopada 2018 r. oraz 13 maja 2019 r. odbyły się publiczne dyskusje nad rozwiązaniami przyjmowanymi w przedmiotowym planie. Zatem przyjdzie stwierdzić, że organy gminy dopełniły ciążący na nich obowiązek i umożliwiły członkom wspólnoty samorządowej oraz innym podmiotom funkcjonującym na terenie gminy zaznajomienie się z treścią projektu miejscowego planu.

Jako następne podniesiono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 12 powyższej ustawy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały pomimo przeprowadzenia procedury planistycznej w sposób nieprzejrzysty i niejasny ze względu na szczegółowe naruszenia wskazane w pkt 2 tej skargi, a zatem utrudniony dostęp społeczeństwa do materiałów planistycznych i uniemożliwienie przedstawicielom społeczeństwa wzięcia jawnego i świadomego udziału w konsultacjach społecznych projektu. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, ponieważ nie znajduje on potwierdzenia w przedłożonych sądowi aktach sprawy. Już powyższe rozważania wskazują wyraźnie na to, że wbrew twierdzeniom skarżącej Szkoły, ona jak również inne osoby miały możliwość uczestniczenia w procedurze planistycznej i wypowiadania się co do projektowanych rozwiązań zawartych projekcie uchwały. Nie jest czytelne i precyzyjnie określone co skarżąca Szkoła rozumie pod zarzutem braku jawnego i świadomego udziału w konsultacjach społecznych projektu. Skoro we wskazanych powyżej terminach odbywały się spotkania z zainteresowanymi, a ogłoszenie o prowadzonych pracach planistycznych zostało ogłoszone w sposób zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Także zarzut nieprzejrzystości i jasności procedury planistycznej nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ poszczególne działania posiadały swoje zakotwiczenie w obowiązujących normach prawnych.

Wskazanej uchwale zarzucono naruszenie art. 17 ust. 14 przedmiotowej ustawy poprzez wydanie jej pomimo odstąpienia od przedstawienia organowi projektu planu wraz z treścią złożonych przez wnioskodawcę 30 maja 2019 r. uwag, co doprowadziło do wydania uchwały w sposób sprzeczny z prawem. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, ponieważ wbrew twierdzeniom skarżącej Szkoły w aktach administracyjnych zalega rozstrzygnięcie Wójta [...] z [...] co do zgłoszonych uwag, a w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały jest odniesienie się do zgłoszonych propozycji i uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze podniesiono naruszenie art. 15 ust. 1 powyższej ustawy z uwagi na wydanie uchwały o sporządzeniu planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnie z treścią studium, to jest ze wskazaniem, że plan ten został przygotowany co najmniej z pominięciem założeń studium określonych we wniosku z 21 lipca 2017 r. Zarzut ten nie może być uwzględniony, ponieważ skarżąca Szkoła nie wskazała w jakim zakresie i w których to fragmentach treść planu narusza postanowienia Studium, a przeprowadzona z urzędu ocena postanowień planu nie dała podstaw dla uznania zasadności podniesionego zarzutu.

W rozpoznawanej skardze wskazano na naruszenie art. 20 przywoływanej ustawy poprzez wydanie zaskarżonej uchwały pomimo tego, że plan miejscowy narusza ustalenia studium, w tym przykładowo w zakresie wysokości obiektu hotelowego zgłoszonego przez skarżącego, nadto podniesiono wadliwość numeracji działek w planie w sytuacji, gdy w studium są one prawidłowo ujęte. Tak sformułowane zarzuty nie mogły odnieść skutku. Podnoszona przez skarżącą Szkołę okoliczność związana z wysokością budynku hotelowego nie daje podstaw dla uznania, że gmina w tym zakresie dopuściła się naruszenia postanowień studium. Studium dopuszcza podniesienie wysokości hotelu do 15 metrów, jednakże to nie jest stwierdzenie o charakterze zasadniczym i przesądzającym, lecz wskazującym maksymalną dopuszczalna wysokość, zatem określając w planie wysokość 12 m gmina nie dopuściła się naruszeń Studium, ponieważ zmieściła się w wyznaczonych ramach.

Przeprowadzona przez skład orzekający ocena zarzutów sformułowanych w skardze nie dała podstaw dla uznania skargi za zasadną. Skarga ta nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na uznanie, że kwestionowana uchwała w części bądź w całości narusza prawo.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

ec