Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 203/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej ul. M. 78 w G. z dnia 26 maja 2011 r. o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od otrzymania akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności. W punkcie 2 wyroku stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Wyrok zapadł w następującym stan faktycznym sprawy:

W piśmie z 26 maja 2011 r. B. G., Zarządca Nieruchomości, działający w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G., zwrócił się do Prezydenta Miasta o uchylenie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji Zespół Zabudowy Wielorodzinnej realizowanej przez inwestora [...] Osiedla na działkach nr [...] obręb 51 przy ul. M. w G., wstrzymanie robót budowlanych wykonywanych w oparciu o wydane pozwolenie na budowę oraz powołanie Wspólnoty jako strony w ewentualnym postępowaniu.

Pismem z 8 czerwca 2011 r. Urząd Miejski wezwał Wspólnotę Mieszkaniową ul. M. 78 do uzupełnienia wniosku o pełnomocnictwo udzielone B. G. do reprezentowania Wspólnoty przed organami administracji samorządowej w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie, B. G. przedstawił uchwałę właścicieli lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową ul. M. 78 w G. nr 5/2010 z 15 listopada 2010 r. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa dla zarządcy.

Prezydent Miasta pismem z 29 czerwca 2011 r. ponownie wezwał Wspólnotę do uzupełnienia wniosku o prawidłowe pełnomocnictwo udzielone B. G. do reprezentowania Wspólnoty przed organami administracji samorządowej, a także dowód stosownej opłaty oraz o sprecyzowanie wniosku odpowiednio do kompetencji określonego wydziału.

W piśmie z 15 lipca 2011 r., B. G., działający w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania całości inwestycji – Osiedla Mieszkaniowego przy ul. M. w G.u i udzieleniu pozwolenia na budowę: wewnętrznego układu drogowego z miejscami postojowymi, sieci i przyłącza wodociągowego, sieci i przyłącza kanalizacji sanitarnej, sieci kanalizacji deszczowej, sieci oświetlenia terenu, murów oporowych oraz małej architektury na działce nr ewid. [...], obręb ewidencyjny nr 051, przy ul. M. w G. oraz o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektów budowlanych i udzieleniu pozwolenia na budowę wszystkich budynków na tych działkach posiadających ostateczne decyzje w tej kwestii. Do wniosku załączono uchwałę nr 5/2010 z dnia 15 listopada 2010 r. właścicieli lokali tworzących Wspólnotę Mieszkaniową ul. M. 78 w G. w sprawie udzielenia pełnomocnictwa dla zarządcy.

Pismem z 3 października 2011 r. Urząd Miejski zawiadomił B. G., że pełnomocnictwo udzielone uchwałą nr 5/2010 z dnia 15 listopada 2010 r. jest prawnie nieskuteczne, tym samym nie czyni zadość wezwaniu z 8 czerwca 2011 r. oraz z 29 czerwca 2011 r. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., organ pozostawił wniosek o wznowienie postępowania z 27 maja 2011 r. oraz z 15 lipca 2011 r. bez rozpoznania.

Pismem z 18 października 2011 r. B. G., działający w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa dokonanego czynnością z 3 października 2011 r. Wzywający domagał się uchylenia w całości czynności pozostawienia wniosku o wznowienie postępowania bez rozpoznania, względnie stwierdzenia bezskuteczności tej czynności w całości oraz rozpoznania wniosku o wznowienie w tej sprawie.

W piśmie z 16 listopada 2011 r. Prezydent Miasta wyjaśnił, że w niniejszej sprawie stroną postępowania winna być Wspólnota Mieszkaniowa M. 78 w G., reprezentowana przez uprawniony podmiot, którym jest wyłącznie zarząd wspólnoty mieszkaniowej powołany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali albo stosowny pełnomocnik ustanowiony przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, po uprzednim podjęciu w tej mierze uchwały przez członków wspólnoty mieszkaniowej. Tym samym udzielone B. G. przez członków wspólnoty mieszkaniowej pełnomocnictwo 15 listopada 2010 r., jako pochodzące od osób nieuprawnionych do dokonywania takiej czynności nie wywołuje skutków prawnych.

Wspólnota Mieszkaniowa M. 78 w G. – reprezentowana przez B. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta wynikającą z pozostawienia bez rozpoznania wniosku z dnia 27 maja 2011 r. i z dnia 15 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 11 marca 2011 r. oraz o wznowienie wszystkich postępowań administracyjnych zakończonych ostatecznymi decyzjami o pozwoleniu na budowę wszystkich budynków wchodzących w skład osiedla mieszkaniowego. Skarżąca Wspólnota domagała się stwierdzenia bezskuteczności pozostawienia jej wniosku o wznowienie postępowania i zobowiązania organu do jego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu, w niniejszej sprawie stroną może być jedynie Wspólnota Mieszkaniowa M. 78, reprezentowana przez podmiot, którym jest wyłącznie zarząd wspólnoty mieszkaniowej powołany zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali lub pełnomocnik ustanowiony przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej.

W piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2012 r. skarżąca poinformowała, że na mocy uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 z dnia 30 marca 2012 r. został zmieniony sposób zarządu nieruchomością wspólną poprzez powołanie trzyosobowego Zarządu. Jednocześnie powołany Zarząd podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w skardze złożonej przez działającego w imieniu wspólnoty B. G.

Wskazała ponadto, że zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami zarządzanie nieruchomością i dokonywanie czynności z tym związanych pozostaje w gestii osób fizycznych będących licencjonowanymi zarządcami i to nawet wówczas, gdy umowę o zarządzanie podpisuje osoba prawna. W takim przypadku licencjonowany zarządca nie jest pełnomocnikiem osoby prawnej świadczącej działalność gospodarczą w zakresie zarządzania, ale wykonuje czynności swojej działalności zawodowej. Zakres uprawnień zarządcy wynika z ustaw szczególnych, w tym w szczególności z ustawy o własności lokali. Zgodnie z przepisami tej ustawy osoba wykonująca czynności związane z zarządzaniem nieruchomością jest uprawniona, w wypadku gdy wykonuje te czynności w ramach umowy o zarząd powierzony na podstawie art. 18 ust 1 ustawy o własności lokali, do dokonywania w imieniu wspólnoty czynności zwykłego zarządu na podstawie stosowanego art. 21 ust 1 i art. 22 ust 1 w zw. z art. 33 ustawy o własności lokali. W wypadku, gdy czynność przekracza zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda lub pełnomocnictwo udzielone w formie uchwały przez właścicieli lokali. Taki też dokument został przedstawiony w toku sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej.

WSA postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. dopuścił do udziału w sprawie

w charakterze uczestnika postępowania Osiedla Spółka z o.o. S.K.A. z siedzibą w G. – inwestora realizującego inwestycję na podstawie pozwoleń na budowę, których dotyczy wniosek skarżącej Wspólnoty o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r. WSA w Gdańsku zobowiązał Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej ul. M. 78 w G. z dnia 26 maja 2011 r. o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od otrzymania akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

WSA wywodził, że zgodnie z art. 37 §1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący wniósł pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które powinno zostać potraktowane jako zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wskazano, że w orzecznictwie prezentowany jest również pogląd o dopuszczalności wniesienia skargi na czynność polegającą na pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, a w takim wypadku wniesienie skargi powinno poprzedzać wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa i właśnie tak postąpił skarżący. Zdaniem Sądu właściwe w takim wypadku jest także wniesienie skargi na bezczynność organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że sposób reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej określony został w przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.).

Podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym w imieniu wspólnoty mieszkaniowej jest zarząd tej wspólnoty. Zarząd wspólnoty, powołany przez właścicieli lokali w drodze uchwały, reprezentuje bowiem tę wspólnotę stosownie do treści art. 21 ustawy o własności lokali. Z art. 20 ust. 1 ustawy wynika nadto, że jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona.

W ocenie Sądu nie jest to jednak jedyny możliwy sposób ustalenia zarządu nieruchomością wspólną i organu uprawnionego do reprezentacji wspólnoty. Z art. 18 ust. 3 wynika, że jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w. rozdziale 4 ustawy o własności lokali.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowe było stanowisko Prezydenta Miasta, że B. G. nie mógł reprezentować skarżącej Wspólnoty.

Nie oznacza jednakże, że zasadne było pozostawienie wniosku złożonego przez skarżąca bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem, że skarżącą Wspólnota nie powołała w ogóle zarządu w rozumieniu art. 20 i 21 czy też art. 18 ust.1 ustawy o własności lokali. Bezsporne jest bowiem, że dopiero w toku postępowania przed Sądem, a mianowicie uchwałą z dnia 30 marca 2012 r., został powołany trzyosobowy zarząd zgodnie z art. 20 ustawy o własności lokali.

Sąd motywował, że zgodnie z treścią art. 30 § 1 k.p.a. zdolność sądową i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególnie nie stanowią inaczej. Z art. 30 § 3 k.p.a. wynika, że strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych jednostek niemających osobowości prawnej, ale mających z mocy prawa zdolność prawną, ocenia się, stosując odpowiednio przepisy dotyczące osób prawnych. Z art. 38 kodeksu cywilnego wynika, że osoby prawne działają poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i statucie. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do jednostek nieposiadających osobowości prawnej, co wynika z art. 331 kodeksu cywilnego. W związku z tym Sąd przyjął, że strony niebędące osobami fizycznymi działają również w postępowaniu administracyjnym poprzez swoje organy.

Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny argumentował, że art. 34 § 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. W jego treści nie została jednakże wyraźnie wymieniona sytuacja braku organów uprawnionych do reprezentowania stron będącej osobą prawną lub jednostką organizacyjną.

Sąd zauważył, że w piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się jednak, że przepis art. 34 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie do stron niebędących osobami fizycznymi, niemogących działać z uwagi na brak ustawowych lub statutowych organów działających w ich imieniu. W związku z tym może zajść konieczność wystąpienia przez organ administracji o wyznaczenie przedstawiciela również w odniesieniu do stron niebędących osobami fizycznymi, a więc zarówno osób prawnych, jak i jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym prawo przyznaje zdolność prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że dla osoby prawnej ustanawiany jest kurator na podstawie art. 42 Kodeksu cywilnego, który to ma odpowiednie zastosowanie również do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym prawo przyznaje zdolność prawną, stosownie do art. 33 § 1 kodeksu cywilnego. Sąd zauważył, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie utraciła zdolności prawnej, ani też zdolności do czynności prawnych. Nie miała jednakże organu uprawnionego do jej reprezentowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ winien był postąpić zgodnie z art. 34 § 1 k.p.a., czego jednakże nie uczynił, pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpatrzenia. Czynność ta nie znajduje uzasadnienia w świetle przytoczonych powyżej okoliczności, co powoduje, że organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania brak było podstaw do oddalenia, czy też odrzucenia skargi z powodu braku organu powołanego do reprezentowania skarżącej. Zauważono, że z momentem powołania zarządu zgodnie z ustawą o własności lokali skarżąca Wspólnota mogła podjąć czynności w sprawie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku uczestnik postępowania [...] Osiedla spółka z o.o. SKA zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż organ dopuścił się bezczynności rozpoznając wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G. o wznowienie postępowania;

- art. 35 § 1 i 3 oraz art. 64 § 2 k.p.a. poprzez uznania, że organ nie załatwił w terminie wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G. o wznowienie postępowania oraz nieprawidłowo pozostawił wniosek Wspólnoty bez rozpoznania;

- art. 34 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, ze przepis ten ma zastosowanie w sytuacji nie powołania przez członków wspólnoty mieszkaniowej organu uprawnionego do reprezentowania tejże wspólnoty w postaci zarządu;

- art. 33 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że na organie prowadzącym postępowanie administracyjne ciążył obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G.;

- art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że organ nie załatwił w terminie wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej 78 w G. o wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor wywodził, ze zgodnie z art. 26 ustawy o własności lokali każdy z właścicieli lokali jest legitymowany do wystąpienia z wnioskiem do sądu o ustanowienie zarządcy. Tym samym, zdaniem skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawidłowo uznał, że organ był zobowiązany do zastosowania art. 34 § 1 k.p.a..

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 234/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku.

W motywach rozstrzygnięcia kasacyjnego Sąd II instancji uznał słuszność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 34 § 1 k.p.a., bowiem przepis ten należy odnosić do toczącego się postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem, gdy postępowanie nie zostało jeszcze wszczęte o zakresie i uprawnieniach do ustanowienia kuratora rozstrzyga treść art. 42 k.c.. W sprawie zostało złożone podanie o wszczęcie postępowania wznowieniowego. Pomimo wezwania organu wystosowanego w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. wnosząca podanie Wspólnota Mieszkaniowa M. 78 w G. nie przedstawiła stosownego pełnomocnictwa. Organ był więc uprawniony do pozostawienia wniosku z 27 maja 2011 r. bez rozpoznania. Słusznie więc autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie treści tego przepisu. Wbrew bowiem stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku organ nie był zobligowany do zastosowania art. 34 § 1 k.p.a., to jest do wystąpienia do sądu z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G.. Podkreślił NSA, że w sprawie zostało dopiero złożone podanie o wznowienie postępowania, a więc o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego. Brak organów Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G. nie był więc brakiem następczym, to jest takim, który ujawnił się w trakcie toczącego postępowania administracyjnego, uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegi. Takiemu bowiem celowi, to jest stworzeniu warunków kontynuacji postępowania służyć ma art. 34 § 1 k.p.a. Skoro w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zaszła, to organ nie miał obowiązku stosować art. 34 § 1 k.p.a, a więc występować z wnioskiem o ustanowienie kuratora. Powyższe rozważania przesądzają, w przekonaniu NSA, o zasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 37 § 1 k.p.a.. Organ administracji publicznej nie pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, gdyż zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a co za tym idzie w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a., dotyczący uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy.

Za słuszny uznał Sąd II instancji zarzut dotyczący naruszenia art. 33 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że na organie ciążył obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78, w przypadku nie przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa. Brak powyższy jest bowiem brakiem formalnym wniosku i jego nieuzupełnienie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania zgodnie z art.. 64 § 2 k.pa. ( por. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1701/09, LEX nr 595272). Ponadto zasadnie skarżący kasacyjnie wywodził, że art. 26 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80 poz. 903 ze zm.) uprawnia każdego z właścicieli, w przypadku braku powołania zarządu wspólnoty, do wystąpienia do sądu z wnioskiem o ustanowienie zarządcy przymusowego.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednakże stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 234/13, oraz zaleceniami sformułowanymi w jego uzasadnieniu. Z uzasadnienia powyższego wyroku jednoznacznie wynika, że w przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej nie pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, gdyż zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania, a co za tym idzie w sprawie nie powinien mieć zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a., dotyczący uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy.

Uznał Sąd II instancji, że wniosek z 26 maja 2011 r. wniesiony przez B. G. Zarządcę Nieruchomości w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej M. 78 w G. nie został uzupełniony o przedstawienie prawidłowego pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania Wspólnoty. Tym samym wniosek ten nie spełniał wymogów pisma, które mogło skutecznie wszcząć postępowania, natomiast na wezwanie organu o uzupełnienie wniosku o należyte pełnomocnictwa takie przedstawione nie zostało.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na bezczynność na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.