Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1077/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 6,7,8,77 par. 1,80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2021 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta L. decyzją z dnia [...] r., znak [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 247 z późn. zm. – dalej u.i.o.ś.), oraz w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r, poz. 1839), po rozpatrzeniu wniosku odmówił R.G., prowadzącemu działalność pod nazwą R.G. "A" [...] w L., wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia pn.: "Modernizacja budynków inwentarskich wraz z budową hali magazynowej na terenie fermy drobiu w L." zlokalizowanego przy ul. [...] na nieruchomości o numerze ewid. 1, k.m. [...], obręb [...].

W uzasadnieniu podano m. in., że organ dokonał ponownej wnikliwej analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w L. z dnia [...]r., Nr [...] (Dz. U. Woj. Śl. z [...] r., Nr [...], poz. [...] z późn. zm. – dalej m.p.z.p.). R.G. zakupił przedmiotową nieruchomość w 2008 r. W trakcie tworzenia m.p.z.p. obejmującego ww. działkę ówczesny właściciel działki – "B", podlegał procesowi prywatyzacji i wygaszeniu działalności. Gmina L. postanowiła utrzymać dotychczasową funkcję terenu, ale z ograniczeniem wielkości ferm hodowlanych, w celu zapewnienia ochrony przyległych obszarów, także o charakterze zabudowy mieszkaniowej i ochrony prawa własności, interesów właścicieli nieruchomości zlokalizowanych na tych obszarach. Zapis ograniczający wielkość fermy hodowlanej dla terenu 398 RU do 50 DJP znalazł się projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu i ówczesny właściciel, tj. "B" w L. zapisu tego nie kwestionował. R.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. uchwałę w zakresie zakazu lokalizowania wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP w zakresie, w jakim dotyczy terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 398 RU (§ 9 ust. 2 pkt 2 lit. b uchwały). WSA w Gliwicach skargę oddalił. NSA w wyroku z dnia 25 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3192/17, w przedmiocie ww. m.p.z.p., oddalając skargę kasacyjną stwierdził, że plan miejscowy co do zasady może zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności. Planowane przedsięwzięcie miało być realizowane na terenach oznaczonych symbolem 398 RU z przeznaczeniem: tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych. § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b) ww. planu stanowi, że dla przedmiotowej działki ustalony jest zakaz lokalizowania wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP. Natomiast § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) planu stanowi, iż dopuszczone jest utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością modernizacji, adaptacji, rozbudowy, nadbudowy i wymiany kubatury, z zachowaniem warunków określonych w § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały oraz z dopuszczeniem przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy i wskaźnika powierzchni zabudowanej w zakresie wynikającym ze stanu istniejącego. W ocenie organu zapis ten pozwala na możliwość wykonywania określonych działań wobec istniejącej zabudowy, w tym modernizacji, rozbudowy i in., ale wyłącznie wówczas, gdy działania te dotyczą istniejącej zabudowy, która nie narusza ustalonych w § 9 ust. 2 pkt 2 zakazów, w tym wielkotowarowych ferm hodowlanych nieprzekraczających 50 DJP. Natomiast zamierzone przedsięwzięcie dotyczące przebudowy istniejących obiektów budowlanych (9 kurników) fermy drobiu, posiadającej obsadę kur wynoszącą 648 DJP w jednym cyklu, z rozbudową fermy, poprzez budowę nowego obiektu hali magazynowej, spowoduje utrzymanie dotychczasowego stanu obsady ww. fermy hodowlanej, co pozostaje w sprzeczności z zapisem § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. Celem wprowadzenia § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b) i § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) planu było zamierzone ograniczenie prowadzonej hodowli fermy drobiu, istniejącej przed dniem uchwalenia ww. planu, do 50 DJP.

Odwołanie od powyższej decyzji przez pełnomocnika złożył R.G. Zarzucił m. in. naruszenie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 ust. 2 pkt. 3 lit. a) m.p.z.p., 81 ust. 1 – 3 u.i.o.ś., § 9 ust. 2 pkt 2, §44 m.p.z.p., art. 6, 7, 8, 138 §2a, 10 §1 k.p.a., 7 Konstytucji RP. Zakwestionował ustalenia o niezgodności planowanej inwestycji z m.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO), po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podano m. in., że objęta wnioskiem działka położona jest w terenie oznaczonym symbolem 398RU. Z tekstu m.p.z.p. wynika, że w § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b) dla terenu oznaczonego symbolem RU zawarto zakaz lokalizacji wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP. Ze s. 5, 6 i 16 dołączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że obejmować ono będzie m. in. rozbiórkę starych drewnianych 9 kurników i wybudowanie w ich miejsce 9 nowoczesnych, większych, murowanych budynków inwentarzowych, o powierzchni docelowej wynoszącej ok. 2400 m2 każdy i o jednakowej obsadzie 18.010 stanowisk/kurnik. Łączna obsada w tych 9 kurnikach wynieść ma 162.090 sztuk w jednym cyklu (648 DJP). Oprócz tych kurników planuje się również budowę hali magazynowej o wymiarach 100x24 m, która na czas prowadzonych prac modernizacyjnych stanowić będzie rezerwowy kurnik, tak aby nie nastąpiła przerwa w chowie drobiu. Wymienione przedsięwzięcie o wskazanej obsadzie powyżej 50 DJP jest objęte zakazem lokalizacji w granicach terenu objętego planem miejscowym z 2006 r. o symbolu RU. Planowana modernizacja 9 budynków inwentarzowych o łącznej obsadzie w jednym cyklu drobiu wynoszącej 648 DJP wraz z budową hali magazynowej, jest objęta zakazem wynikającym jednoznacznie z brzmienia § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) w związku z § 9 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustaleń planu. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił, iż planowane przedsięwzięcie polega na modernizacji fermy drobiu, a nie na lokalizowaniu inwestycji, które to pojęcie dotyczy pierwotnego umiejscawiania inwestycji.

Skarżący poprzez pełnomocnika złożył skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 m.p.z.p., poprzez błędne uznanie, iż realizacja inwestycji polegająca na modernizacji budynków inwentarskich wraz z budową hali magazynowej na terenie fermy drobiu w L. jest niezgodna m.p.z.p., podczas gdy z treści ww. aktu prawa miejscowego wynika wyraźnie, że plan dopuszcza utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością modernizacji, adaptacji, rozbudowy, nadbudowy i wymiany kubatury, w tym z dopuszczeniem przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy i wskaźnika powierzchni zabudowanej w zakresie wynikającym ze stanu istniejącego; w następstwie czego doszło do błędnego wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w zakresie odmowy wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla ww. przedsięwzięcia;

b) art. 81 ust. 1-3 u.i.o.ś., poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia, w sytuacji, gdy przedsięwzięcie to nie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz art. 61 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 624 ze zm.);

c) §9 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do sytuacji, w której organ II instancji uznał, iż modernizacja fermy drobiu Skarżącego, prowadzi do "lokalizacji" w obszarze objętym m.p.z.p. "wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP", podczas gdy stanowi to błąd w rozumieniu pojęcia "lokalizować", które dotyczy pierwotnego umiejscawiania inwestycji, zaś zakaz odnosi się wyłącznie do sytuowania wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP, w przypadku, gdyby miały one przekroczyć przedmiotową wartość dopiero po modernizacji’- na co słusznie wskazywał ten sam organ II instancji, uchylając poprzednią (tożsamą) decyzję organu I instancji;

d) § 44 ust. 1 m.p.z.p., poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest ograniczenie możliwości modernizacji budynków fermy drobiu w sytuacji, gdy zgodnie z treścią przedmiotowego postanowienia m.p.z.p. wszystkie tereny, dla których plan ustala określone przeznaczenie, mogą być zagospodarowane, urządzone i użytkowane w sposób dotychczasowy, do czasu zagospodarowania ich zgodnie z docelowym przeznaczeniem;

2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 138 §2a k.p.a., poprzez uznanie, iż dopuszczalne jest całkowite pominięcie wytycznych organu II Instancji (SKO) przez organ I instancji ponownie badający sprawę w wyniku uchylenia pierwotnie wydanej decyzji (w zakresie wykładni § 9 ust. 2 pkt. 2 i 3 m.p.z.p.;

b) art. 10 §1 k.p.a. poprzez uznanie za dopuszczalne uniemożliwienia stronie przez organ I instancji skutecznego (tj. mającego wpływ na wynik postępowania) wypowiedzenia się w sprawie administracyjnej, poprzez zobowiązanie strony do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego w czasie ogłoszonej pandemii COVID-19 oraz wydanie decyzji przed zapoznaniem się przez organ I instancji z pismem Skarżącego z dnia 30 marca 2020 r.;

c) art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 10 §1 k.p.a., poprzez uznanie za dopuszczalne wydanie przez organ I instancji decyzji, pomimo zawieszenia terminu do wypowiedzenia się przez stronę w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zatem z naruszeniem przepisu art. 10 §1 k.p.a.;

d) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji - poprzez działanie przez organ II instancji wbrew zasadzie legalizmu, z całkowitym brakiem poszanowania przepisów prawa, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji odmawiającej wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia j.w., z uwagi na rzekomą niezgodność inwestycji z m.p.z.p., w sytuacji, gdy z treści przedmiotowego dokumentu wprost wynika zgoda na modernizację obiektów fermy;

e) art. 7 i 8 k.p.a., poprzez nierzetelne, stronnicze i niezgodne z zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania prowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydanie decyzji naruszającej uprawnienia skarżącego i jego słuszny interes.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym należnych kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.i.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji determinuje zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania prawne.

W myśl art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Na terenie planowanej inwestycji obowiązuje ww. m.p.z.p. Planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na terenach oznaczonych symbolem 398 RU z przeznaczeniem: tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych (§3 ust. 1 pkt 6 m.p.z.p.).

§ 9 ust. 2 pkt 2 lit. b) ww. planu stanowi, że dla przedmiotowego terenu ustalony jest zakaz "lokalizowania wielkotowarowych ferm hodowlanych - powyżej 50 DJP". W wyroku NSA z 25 czerwca 2018 r., sygn. II OSK 3192/17, stwierdzono w tym kontekście, że plan miejscowy co do zasady może zawierać przepisy, z których będzie wynikało ograniczenie prawa własności nieruchomości polegające na tym, że na wskazanym terenie nie będzie można prowadzić określonej działalności. NSA nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że "(...) zaskarżona uchwała, wprowadzając zakaz hodowli ponad 50 DJP, naruszyła zasadę proporcjonalności i stanowi nadużycie władztwa planistycznego." NSA wyraźnie więc pisze o wprowadzonym "zakazie hodowli ponad 50 DJP", a tymczasem skarżący taką właśnie działalność, po przeprowadzeniu nowej inwestycji, chciałby prowadzić. Co więcej, w nowym obiekcie, rzekomo magazynowym, chciałby hodować kury. Miałby to być rezerwowy kurnik, tak aby nie nastąpiła przerwa w chowie drobiu w czasie prowadzenia robót budowlanych. Stanowi to rozszerzenie dotychczasowej działalności, skoro ma dopiero powstać obiekt wykorzystywany na hodowlę i to przez długi czas, wymagany do zrealizowania inwestycji.

NSA w przywołanym wyżej orzeczeniu pisze też, że WSA "(...) w sposób prawidłowy ocenił w tym aspekcie zaskarżoną uchwałę. Stwierdził, że za jej podjęciem przemawiały względy związane z ochroną mieszkańców Gminy (...) przed uciążliwościami związanymi z funkcjonowaniem ferm drobiu." Stąd wszelkie inwestycje polegające na prowadzeniu hodowli ponad 50 DJP, a przez to wiążące się z dużą uciążliwością dla otoczenia, powinny być uznanie za sprzeczne z ww. m.p.z.p.

W tym kontekście należy interpretować ustalenia § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) m.p.z.p., który stanowi, że dopuszczone jest utrzymanie istniejącej zabudowy z możliwością modernizacji, adaptacji, rozbudowy, nadbudowy i wymiany kubatury, z zachowaniem warunków określonych w § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały oraz z dopuszczeniem przekroczenia wskaźnika intensywności zabudowy i wskaźnika powierzchni zabudowanej w zakresie wynikającym ze stanu istniejącego. Nie będą już zatem dopuszczone tam takie inwestycje, które naruszą ww. zakazy. Inwestycja skarżącego niewątpliwie z powyższych przyczyn nie spełnia wymagań prawnych.

Nie zmienia tej oceny treść §44 ust. 1 m.p.z.p., w świetle którego "Wszystkie tereny, dla których Plan ustala określone przeznaczenie, mogą być zagospodarowane, urządzone i użytkowane w sposób dotychczasowy, do czasu zagospodarowania ich zgodnie z docelowym przeznaczeniem." Zapis zawarty w § 44 ust. 1 m.p.z.p. odnosi się do sytuacji, gdy dany teren jest zagospodarowany, urządzony i użytkowany w inny sposób, niż określony w planie (tzw. tymczasowe zagospodarowanie, urządzanie i użytkowanie terenów). Daje on możliwość utrzymania stanu dotychczasowego do czasu zagospodarowania tego terenu zgodnie z przeznaczeniem docelowym, wynikającym z planu.

Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje stosunku materialnoprawnego, ale stanowi wręcz przeszkodę do jego ostatecznego ukształtowania. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku. Na nowo zostaje ustalany stan sprawy, zarówno faktyczny, jak i prawny. Organ odwoławczy zasadniczo nie może ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji. Dopiero, bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie umożliwia organowi I instancji właściwe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego (wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. II OSK 2219/15 i podane tam orzecznictwo). Nie zmienia tych ustaleń treść art. 138 §2a k.p.a., skoro w pierwszej kolejności należy dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych i należycie ocenić zgromadzony materiał dowodowy. Co więcej, takimi wytycznymi na pewno nie byłby związany tut. sąd administracyjny, który dokonuje kontroli rozstrzygnięć, a nie dopatrzył się żadnych takich uchybień, które powinny skutkować uchyleniem decyzji.

Z kolei uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Tego nie uczyniono. Strona nadto zawarła konkretne zarzuty i argumenty w skardze, także w zakresie naruszeń prawa materialnego; okazały się one jednak nietrafne.

Procedura ma służyć dochodzeniu praw materialnoprawnych, a zatem ma charakter służebny. Nawet rzeczywiste uchybienie pewnym regułom proceduralnym nie może dawać podstaw do uwzględnienia skargi, jeśli tylko uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Gl 6/16). Sąd nie dopatrzył się takich uchybień, które by wpływ na rozstrzygniecie miały, powodując wadliwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych.

Skarżący, jak ustalono, kupił przedmiotową nieruchomość w 2008 r., ok. dwa lata po uchwaleniu m.p.z.p. Miał więc świadomość ograniczeń w korzystaniu z nabywanej nieruchomości.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 6, 7, 8, 77 §1, 80, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a) m.p.z.p. w zw. z § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 m.p.z.p., art. 81 ust. 1-3 u.i.o.ś., §9 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., §44 ust. 1 m.p.z.p., art. 138 §2a k.p.a., art. 10 §1 k.p.a., art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (w brzmieniu w czasie jego obowiązywania), art. 7 Konstytucji, ani też innych ww. przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.