Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1176/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115 a ust. 1, 3, art. 3 pkt 6, 42, 48
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie odmowy ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 6.07.2010r., skierowanym do Prezydenta Miasta, mieszkańcy [...] wystąpili o podjęcie działań w zakresie korzystania przez Parafię [...] z prawa własności niezgodnie z wydanym postanowieniem Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego z dnia 12.07.1993r. – poprzez stałe i uporczywe zakłócanie ciszy ponad przeciętne normy, jak również o dokonanie kontroli poziomu hałasu i w przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu nakazanie w drodze decyzji niezwłocznego usunięcia przyczyn zwiększonego hałasu.

W dniu 22.07.2012r. [...], działając na zlecenie organu I instancji, dokonała w punkcie pomiarowym przy zachodniej granicy działki nr ewid. 230, obręb 10121, zlokalizowanej przy ul. [...] pomiarów równoważnego poziomu dźwięku na granicy posesji sąsiadującej z kościołem.

Decyzją z dnia 31.03.2014r. organ I instancji odmówił ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska dla Parafii [...] (zwanej dalej Parafią), wskazując że w wyniku przeprowadzenia ww. pomiarów nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów chronionych tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że koniecznym dla wyjaśnienia sprawy jest w pierwszym rzędzie ustalenie w sposób jednoznaczny, czy zamontowanie na zewnątrz kościoła nagłośnienia jest zgodne z obowiązującymi przepisami architektoniczno-budowlanymi. Dopiero w sytuacji jednoznacznego ustalenia, że zamontowane na zewnątrz kościoła nagłośnienie nie narusza tych przepisów będzie możliwe prowadzenie postępowanie w trybie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 1232 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji przeprowadził w dniu 3.11.2014r. na terenie kościoła oględziny, ustalając, że na zewnątrz kościoła nie zamontowano głośników. Na terenie kościoła nie istnieje również dzwonnica. Natomiast w wieżyczce kościoła usytuowanej nad nawą główną zamontowano – zgodnie z rysunkiem stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę – głośnik kuranta. Sygnał dźwiękowy jest włączany na ok. 1,5 min., codziennie o godzinie 12.00 oraz w czasie pogrzebów na ok. 2 min.

Pismem z dnia 5.12.2014r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta poinformował organ I instancji, że w wyniku przeprowadzonych w dniu 3.11.2014r. oględzin na terenie Parafii ustalił, iż w wieżyczce usytuowanej nad nawą główną kaplicy zamontowany został głośnik kuranta, za pomocą którego emitowana jest melodia. Nagłośnienie to, zdaniem organu nadzoru budowlanego, nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane – a zatem montażu tego nagłośnienia w obiekcie budowlanym w żadnym wypadku nie można uznać za samowolę budowlaną. Co się zaś tyczy zatwierdzonego projektu budowlanego kaplicy, to nie zawarto w nim projektu instalacji nagłośnieniowej – ponieważ nie wymagały tego obowiązujące wówczas (ani nie wymagają obowiązujące obecnie) przepisy dotyczące zakresu i formy projektu budowlanego. Tym samym brak było jakichkolwiek przesłanek do merytorycznej i formalnej oceny zgodności zamontowanego nagłośnienia z pozwoleniem na budowę.

Pismem z dnia 8.01.2015r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny poinformował organ I instancji o przeprowadzeniu w dniu 8.03.2011r. oględzin w związku z dopuszczeniem do użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z projektem budowlanym, który nie zawierał instalacji nagłośnieniowej. W tym zakresie stwierdzono, że montaż głośnika kuranta zamontowanego w wieżyczce usytuowanej nad nawą główną kaplicy nie stoi w sprzeczności z pozwoleniem na budowę i nie został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia 12.06.2015r. Prezydent Miasta , działając na podstawie art. 104 K.p.a. w zw. z art. 115a ust. 1 i 3 ustawy, odmówił ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska dla Parafii [...]. Organ wyjaśnił, że dla rozpatrywanego obszaru oraz sąsiadujących z nim terenów nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zaś teren wokół kościoła został – w myśl art. 115 oraz art. 114 ust. 2 ustawy i zgodnie z dokumentacją źródłową – zakwalifikowany przez wykonawcę badań jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dla takiego obszaru zastosowanie znajdują dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez inne niż drogi lub linie kolejowe, obiekty i działalność określone w § 1 pkt 1 lit. a i § 2 w zw. z Tabelą 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r. poz. 112 ze zm.) – które, jak wynika z przeprowadzonych pomiarów, nie zostały przekroczone dla analizowanego terenu. W tym zakresie stwierdzono, że wpływ emisji dźwięku związanego z działalnością Parafii na klimat akustyczny okolicy kościoła jest znikomy i nie występuje negatywne oddziaływanie na środowisko spowodowane działalnością kościoła – wobec czego nie znaleziono także podstaw do zastosowania przepisów art. 362 ust. 1 i 2 ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wnieśli [...], wskazując na:

- naruszenie art. 115a ust. 1 ustawy - poprzez przyjęcie, że nie zostały przekroczone dozwolone poziomy emisji hałasu i w efekcie brak nakazania zmniejszenia poziomu emitowanego hałasu oraz odmowę ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska dla Parafii,

- bezpodstawne przyjęcie, że kurant zamontowany w wieżyczce kościoła nie stanowi elementu zewnętrznego nagłośnienia kościoła.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzieliło w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną przez Prezydenta Miasta, w szczególności co do tego, że zamontowanie kuranta w wieżyczce kościoła, usytuowanej nad nawą główną kościoła, nie stanowi samowoli budowlanej. Podkreślono przy tym, że organ I instancji, biorąc pod uwagę dane zgromadzone w Miejskim Systemie Informacji Przestrzennej Urzędu Miasta , dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz oględziny z 2012r. oraz z listopada 2014r., prawidłowo ustalił, że obszar wokół kościoła zajmują tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które zaliczane są do terenów chronionych przed hałasem, dla których dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez inne niż drogi lub linie kolejowe, obiekty i działalność będącą źródłem hałasu, wynoszą 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Wynika to z regulacji § 1 pkt 1 lit. a i § 2 ww. rozporządzenia z dnia 14.06.2007r. w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia – Tabelą 1. W tym zakresie Kolegium powołało się na wykonane przez firmę [...] (posiadającą stosowną akredytację) w dniu 22.07.2012r., w godzinach od 5.00 do 22.00, w punkcie pomiarowym przy zachodniej granicy działki nr ewid. 230, obręb 10121, zlokalizowanej przy ul. [...], pomiary równoważnego poziomu dźwięku na granicy posesji sąsiadującej z kościołem oraz opracowanie wyników. Wyniki pomiarów wyniosły:

- 48,1 (+1,2) dB – równoważny poziom dźwięku dla pory dnia (6.00-22.00) wraz z niepewnością pomiaru (T=8h),

- 38,6 (+1,2 dB) – równoważny poziom dźwięku dla pory nocy (22.00-6.00) wraz niepewnością pomiaru (T=1 h).

Organ wyjaśnił przy tym, że pomiary były wykonywane w sposób ciągły od godziny 5.00 do 22.00, w którym to okresie - zgodnie z informacjami zawartymi w protokole - odnotowano dźwięk dzwonów kościelnych, odgłosy mszy świętej, manewry parkingowe wykonywane przez samochody osobowe na parkingu kościelnym, występujące głównie w godzinach porannych oraz popołudniowych przed i po mszy świętej w godzinach 7:0, 8:30, 10:00, 11:30 i 18:00 oraz znaczący wpływ ruchu samochodowego odbywającego się po ul. [...]. W ocenie organu, nie sposób zatem uznać, że dźwięk był rejestrowany wybiórczo z pominięciem odgłosów kuranta. Wręcz przeciwnie, pomiary dokonywane były w sposób ciągły od godziny 5.00 do 22.00 z uwzględnieniem również odgłosów kuranta.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że przeprowadzone pomiary jednoznacznie wskazują na brak przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla najbliższych terenów chronionych przed hałasem, tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zarówno w porze dnia, jak i porze nocy. Wprawdzie pomiary te zostały przeprowadzone za podstawie nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4.11.2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, który to akt prawny został zastąpiony rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30.10.2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, jednakże z porównania tych aktów prawnych wynika, że zasady dokonywania pomiaru hałasu nie uległy zmianie w sposób pozwalający na podważenie wiarygodności wyników pomiarów przeprowadzonych w 2012r. Ponadto odwołujący się nie wskazywali na zmianę stanu faktycznego, która uzasadniałaby konieczność dokonania ponownego pomiaru.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli [...], zarzucając decyzji organu odwoławczego:

- naruszenie art. 115a ust. 1 ustawy - poprzez przyjęcie, że nie zostały przekroczone dozwolone poziomy emisji hałasu i w efekcie brak nakazania zmniejszenia poziomu emitowanego hałasu;

- odmowę ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oraz bezpodstawne przyjęcie, że kurant zamontowany w wieżyczce kościoła nie stanowi elementu zewnętrznego nagłośnienia kościoła;

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. - z uwagi na to, że organ II instancji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

- brak prawidłowego uzasadnienia - wobec pominięcia szeregu dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym, w szczególności wskazujących na zakaz umieszczania nagłośnienia na zewnątrz kościoła, które zostały sporządzone przez organ uprawniony m. in. do dopuszczania budowli do użytkowania (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego) oraz pisma Urzędu Miasta z dnia 19.11.2012r.

W uzasadnieniu skarżący, odnosząc się do oświadczenia Proboszcza Parafii co do godzin włączania kuranta oraz dokonanych pomiarów, wskazali że okoliczności te budzą poważne wątpliwości i konieczne jest ich dogłębne wyjaśnienie w toku postępowania. Podkreślono przy tym, że pomiaru dokonano przed i po mszach, zatem już w czasie, w którym w Parafii nie odprawia się czynności związanych z nabożeństwem, a co z tym związane, nie uruchamia się kuranta. Natomiast w toku sprawy nie wykonano żadnego pomiaru poziomu hałasu w czasie trwania mszy, w szczególności o godzinie 12.00, kiedy to zgodnie z twierdzeniem Proboszcza, jest włączany kurant. Nie wykazano również, w jaki sposób zmierzono poziom dźwięku w porze nocnej. Skoro za porę nocną uważa się godziny od 22 wieczorem do 6 rano, to Kolegium całkowicie bezpodstawnie przyjęło, że sprawozdanie z badań obejmuje okres od godziny 5:00 do 22:00, natomiast nie dokonano w tym czasie pomiarów poziomu hałasu. Zdaniem skarżących pomiary winny być wykonywane także w momencie uruchomienia kuranta i wydawania przez niego dźwięków, nie natomiast automatycznie przed i po mszy, kiedy to kurant jest wyłączony, a hałas związany z wchodzeniem i wychodzeniem wiernych z kościoła jest minimalny. Największe natężenie hałasu (poza kwestią włączenia kuranta) występuje bowiem w czasie, kiedy wierni przybywają do kościoła, a także po mszy, gdy opuszczają kościół. Zwrócono przy tym uwagę, że skoro w toku pomiarów poziomu hałasu, nieuwzględniających dźwięków dzwonów (kuranta), jak i hałasu związanego z przybyciem wiernych, poziom hałasu praktycznie pokrywa się z maksymalnym dopuszczalnym, to w przypadku dokonania prawidłowego pomiaru poziomu hałasu, dopuszczalna granica z pewnością zostałaby przekroczona. Skarżący powołali się także na pismo Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 9.09.2010r., w którym wskazano na zakaz montowania nagłośnienia na zewnątrz kościoła. Tymczasem celem kuranta nie jest wydawanie dźwięku do wewnątrz pomieszczenia kościoła, a na zewnątrz, wobec czego spełnia cele analogiczne do tych, które są przewidziane dla nagłośnienia zewnętrznego. Sam fakt, że kurant znajduje się w dzwonnicy (jest obudowany) nie oznacza, że nie jest zewnętrznym elementem nagłośnienia, zwłaszcza że spełnia dokładnie takie same zadania, jak nagłośnienie zewnętrzne oraz znajduje się nie wewnątrz kościoła, a na jego skrajnym elemencie, dzwonnicy. Imitując dźwięk dzwonów urządzenie to pełni jego funkcje. Nie wzięto przy tym pod uwagę treści postanowienia Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego , z dnia 12.07.1993r., w którym wskazano, że nie jest dozwolone umieszczanie nagłośnienia na zewnątrz budynków, ze względu na jego uciążliwość dla okolicznych posesji. Podobne postanowienia zawiera decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia 14.09.1990r., decyzja dotycząca budowy obiektów z 3.08.1993r. oraz decyzja o pozwoleniu na budowę kompleksu. W konsekwencji zamontowanie kuranta zostało dokonane bezprawnie – wbrew decyzji i postanowieniom administracyjnym wiążącym Parafię, wobec czego winien zostać usunięty.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Kolegium w całości oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Tym samym sąd administracyjny bada – w odpowiedniej kolejności – zgodność z prawem całego postępowania administracyjnego i prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia danego typu wad może bowiem eliminować potrzebę ustalania innego rodzaju uchybień. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji, następnie kontroluje przestrzeganie przez organ przepisów postępowania, a dopiero w ostatniej kolejności prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska dla Parafii [...]. Podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013r. poz. 1232 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub L Aeq N (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3).

Mając na względzie podniesione w skardze zarzuty procesowe należy wskazać, że zakres koniecznych ustaleń do zastosowania przepisu art. 115a ustawy wyznacza jego treść. Innymi słowy, zakres dokonanych przez organy w toku prowadzonego postępowania ustaleń faktycznych determinują sformułowania zawarte w tym przepisie, a w szczególności pojęcia "zakładu" oraz "przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu".

Co do pierwszego pojęcia, jakkolwiek organ nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji motywów uznania Parafii [...] za "zakład" w rozumieniu cyt. art. 115a ustawy, to należy przyjąć, że zlecenie wykonania badań pomiarów równoważnego poziomu dźwięku na granicy posesji sąsiadującej z kościołem akredytowanej jednostce ([...]) przesądziło, że przepis ten mógłby stanowić materialnoprawną podstawę skierowanej do tej Parafii decyzji. W ocenie Sądu, uchybienie to stanowi wprawdzie naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało ono istotnego wpływu na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, w ślad za orzecznictwem sądowym, że Kościół – Parafia może być uznany za "zakład" w rozumieniu art. 3 pkt 48 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez "zakład" rozumie się jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Charakter budynku nie ma w tym przypadku znaczenia prawnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że instalacją jest działające w nich (zakładach) nagłośnienie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17.05. 2013r. sygn. akt II SA/Łd 299/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15.07.2009r., sygn. akt II SA/Bd 341/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

Analizując materiał dowodowy zebrany w aktach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że sporny kurant stanowi nagłośnienie zewnętrzne. Jak wynika bowiem z ustaleń poczynionych podczas przeprowadzonych przez organ oględzin, na zewnątrz kościoła nie znajdują się zamontowane głośniki/urządzenia nagłaśniające. Nie istnieje również dzwonnica (okoliczności niesporne). Dodatkowo, jak sami skarżący przyznają (k. 5 akt sądowych) "trzy lata temu został zdjęty, zamontowany wcześniej nad drzwiami wejściowymi kościoła, głośnik tubowy)". W wieżyczce kościoła usytuowanej nad nawą główną zamontowany jest natomiast głośnik kuranta, przy czym sygnał dźwiękowy jest włączany na ok. 1,5 min., codziennie o godzinie 12.00 oraz w czasie pogrzebów na ok. 2 min.

Zaznaczyć trzeba, że ustawa posługuje się również pojęciem "urządzenia", przez które rozumie się niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu (art. 3 pkt 42). Z kolei zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy instalacjami są:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję.

Czynnikiem rozgraniczającym używane pojęcia "instalacji" i "urządzenia" jest ich stacjonarność lub jej brak. Jako instalację należy zakwalifikować wytworzone przez człowieka mechanizmy lub zespoły mechanizmów, przyrządy i maszyny, służące do wykonania określonych czynności, ułatwiające pracę lub wykonujące określoną pracę (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, PWN, 2006, s. 275). W tym rozumieniu, zdaniem składu orzekającego, kurant jest instalacją, co rodzi ten skutek, że emisja jego dźwięku – porównywalna z emisją hałasu z innych urządzeń elektronicznych – będzie podlegała rygorom ustawy Prawo ochrony środowiska.

W tych okolicznościach organy prawidłowo rozpoznały wniosek skarżących na podstawie art. 115a tej ustawy.

Podkreślić trzeba, że ustawa wiąże wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu z działalnością zakładu bez ograniczeń co do częstotliwości, z jaką następuje przekroczenie tej wartości. Już zatem jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy w sprawie niniejszej (m.in. sprawozdanie z badań poziomu hałasu sporządzone przez akredytowaną jednostkę, przeprowadzone oględziny, decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę oraz zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego, pozwolenia na użytkowanie, kompletna dokumentacja architektoniczno-budowlana oraz stanowiska organu nadzoru sanitarnego oraz budowlanego) został zgromadzony i poddany analizie zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi, ustalony przez organ na jego podstawie stan faktyczny znajduje pełne potwierdzenie w aktach administracyjnych. Podkreślić trzeba, że wyniki badań pomiarów równoważnego poziomu dźwięku (sprawozdanie z badań doręczone skarżącym w dniu 7.08.2012r. – k.47 akt sprawy) nie zostały przez strony skutecznie zakwestionowane.

Z akt sprawy wynika, że pomiary zostały wykonane przez odpowiednią jednostkę akredytowaną na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Wprawdzie, jak trafnie zauważa Kolegium, pomiary przeprowadzono na podstawie nieobowiązującego już rozporządzenia, to porównanie treści rozporządzenia z dnia 4 listopada 2008r. z regulacjami obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, daje podstawę do stwierdzenia, że zasady dokonywania pomiaru hałasu nie uległy zmianie w sposób pozwalający na zakwestionowanie prawidłowości przeprowadzonych w 2012r. badań.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości wykonanych pomiarów należy stwierdzić, że są one nieuzasadnione.

Z akt sprawy wynika (k.43-45a akt administracyjnych), że pomiary równoważnego poziomu dźwięku były wykonywane w sposób ciągły w godzinach od 5.00 do 22.00. W związku z powyższym nie sposób uznać, że hałas był rejestrowany w sposób wybiórczy, nieuwzględniający dźwięków spornego kuranta. Czynności te przeprowadzono w punkcie pomiarowym przy zachodniej granicy działki nr ewid. 230, obręb 10121, zlokalizowanej przy ul. [...] – na granicy posesji sąsiadującej z kościołem. Wyniki pomiarów w tym punkcie pomiarowym wyniosły:

- 48,1 (+1,2) dB – równoważny poziom dźwięku dla pory dnia (6.00-22.00) wraz z niepewnością pomiaru (T=8h),

- 38,6 (+1,2 dB) – równoważny poziom dźwięku dla pory nocy (22.00-6.00) wraz niepewnością pomiaru (T=1 h).

Wyniki pomiarów jednoocznie zatem wskazały na brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla najbliższych terenów chronionych przed hałasem tj. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zarówno w porze dnia, jak i nocy. Jak wynika bowiem z § 1 pkt 1 lit. a i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r. poz. 112 ze zm.) w związku z załącznikiem do tego rozporządzenia – Tabelą 1 "Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeqD i LAeqN które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby" tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (do których bezspornie zalicza się analizowany obszar) zaliczane są w myśl rozporządzenia do terenów chronionych akustycznie, dla których dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez inne niż drogi lub linie kolejowe, obiekty i działalność będącą źródłem hałasu wynoszą 50dB w porze dnia i 40dB w porze nocy.

W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, sposób przeprowadzenia pomiarów oraz zmierzone wartości poziomów dźwięku nie budzą wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia i odpowiadają metodyką wymogom obowiązujących przepisów. Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący w toku postępowania administracyjnego skutecznie nie podważyli wyników tych pomiarów.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i braku podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.