Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 245/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk–Sadowski, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Gl 1432/13 w sprawie ze skargi M. B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 maja 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1432/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 27 maja 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że Skarżąca po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "S. D." polegającej na wykonywaniu robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych 28 października 2010 r. złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym w B. formularz rejestracyjny VAT-R, w którym wskazała 29 października 2010 r., jako datę rezygnacji ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.").

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. w wyniku kontroli podatkowej ustalił, że Skarżąca pomimo wykonywania czynności opodatkowanych polegających na odpłatnej dostawie towarów (nieruchomości) nie dokumentowała ich fakturami VAT i nie rozliczała należnego podatku VAT od transakcji.

W efekcie organ pierwszej instancji decyzją z 28 lutego 2013 r. w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług określił Skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za luty i maj-grudzień 2009 r. oraz styczeń-grudzień 2010 r., a także zobowiązania podatkowe za styczeń, marzec i kwiecień 2009 r. Wobec treści art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako: "O.p.").odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane uzyskane w toku postępowania (vide: umowy zawarte w formie aktów notarialnych dotyczące przeniesienia własności nieruchomości pomiędzy Skarżącą a A. i K. C., P. H. J., R. i J. W. oraz A. i K. I.) pozwoliły na jej określenie bez szacowania.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od marca 2009 r. do grudnia 2010 r. i orzekł, co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy w części dotyczącej rozliczeń za styczeń i luty 2009 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że Skarżąca od stycznia do lipca 2009 r., pomimo braku rejestracji wykonywała działalność gospodarczą w postaci dostaw nieruchomości, nie wystawiając jednakże faktur VAT, nie prowadząc ewidencji sprzedaży i zakupu VAT. Co prawda składała deklaracje od sierpnia 2009 r. do grudnia 2010 r. nie ujawniła jednakże całości obrotu opodatkowanego.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że Skarżąca na przestrzeni lat 2003-2011 dokonując licznych transakcji zakupu i sprzedaży nieruchomości noszących znamiona działalności gospodarczej, działała w charakterze podatnika VAT, jak handlowiec, gdyż jej działalność przyjęła formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalną) z zamiarem kontynuacji już, w chwili nabywania poszczególnych nieruchomości i w konsekwencji zorganizowaną. Skarżąca podjęła również aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, mające charakter zaplanowanego przedsięwzięcia zakupu nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży z zyskiem. Element stałości i zorganizowania przejawił się sukcesywnym dokonywaniu przez Skarżącą zakupu kolejnych nieruchomości i ich sukcesywnej sprzedaży.

W kwestii zwolnienia podmiotowego organ odwoławczy wskazał, iż ustalono, że Skarżąca w dniu 25 października 2007 r. przekroczyła kwotę obrotu (tj. 39.700,00 zł) uprawniającą do zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 5 u.p.t.u. (decyzja Naczelnika [...] US w B. z dnia 27 listopada 2012 r. utrzymana w mocy ostateczną decyzją organu drugiej instancji z dnia 28 lutego 2013 r.). Od tej daty Skarżąca była zobowiązana do zarejestrowania się, jako podatnik VAT czynny i do rozliczenia tego podatku w deklaracjach VAT-7 począwszy od deklaracji za październik 2007 r. składanej do urzędu skarbowego w terminie do 25 listopada 2007 r., które to wymogi nie zostały przez nią w całości wypełnione, gdyż składnie deklaracji VAT-7 rozpoczęła dopiero w dniu 12 listopada 2010 r., począwszy od deklaracji za sierpień 2009 r., nie opodatkowując w nich spornych dostaw nieruchomości (za wyjątkiem dostawy nieruchomości w październiku 2010 r. na rzecz A. i K. I.). W konsekwencji organ stwierdził, że Skarżąca była w latach 2009-2010 podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 u.p.t.u. Zarazem transakcje sprzedaży dokonywane przez Skarżącą nie podlegały zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i 10 u.p.t.u.

Organ odwoławczy zauważył też, że Skarżąca nieprawidłowo opodatkowała dostawę nieruchomości dokonaną na rzecz A. i K. I. rozliczając w całości podatek należny z tytułu ww. transakcji w deklaracji VAT-7 za październik 2010 r., z uwagi na błędne rozpoznanie momentu powstania obowiązku podatkowego, niemniej jednak fakt ten wskazuje na jej świadomość, że dokonuje czynności opodatkowanej podatkiem VAT.

2. Skarga do Sądu I instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz przepisów VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. i Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1, dalej jako: "Dyrektywa 2006/112/WE") oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd zgodził się z organem podatkowym, że Skarżąca działała, jako podatnik podatku od towarów i usług w zakresie sprzedaży nieruchomości na rzecz A. i K. C., R. i J. W. oraz A. i K. I. Kwestia ta była sporna pomiędzy stronami na etapie postępowania odwoławczego, natomiast na etapie skargi Skarżąca argumentowała, że jedynie sprzedaż nieruchomości na rzecz A. i K. C. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż dokonana została w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Oceniając zakwestionowaną transakcję sprzedaży nieruchomości na rzecz A. i K. C. pod względem kryteriów określonych w wyroku NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, Sąd wskazał, że słusznie ocenił organ, że podlega ona podatkowi od towarów i usług. Przede wszystkim bez znaczenia jest, w jaki sposób Skarżąca weszła w posiadanie spornej nieruchomości. Fakt, że nabyła ją, jako zabezpieczenie udzielonej pożyczki nie ma w sprawie znaczenia, albowiem żaden przepis prawa nie wyłącza z obowiązku opodatkowania obrotu nieruchomościami nabytymi poprzez przewłaszczenie na zabezpieczenie. Nie ma także normatywnego znaczenia długi okres oddzielający nabycie od zbycia nieruchomości, gdyż specyfika rynku obrotu tym towarem dowodzi, że nawet długoletnie skupowanie działek w celu ich dalszej odprzedaży nie jest niczym niespotykanym w praktykach handlowych. Istotne znaczenie w sprawie ma to, że Skarżąca zachowała się profesjonalnie, jak osoba zajmująca się obrotem nieruchomościami. Jak sama przyznała w skardze, zgodnie z zawartą umową przedwstępną sprzedaży nieruchomości z 9 kwietnia 2008 r., podjęła wszelkie czynności w zakresie dokupywania terenu oraz występowania o wszelkie pozwolenia na zlecenie nabywców - Państwa C., wszelkie koszty też zostały poczynione na zlecenie Państwa C. Skoro Skarżąca potwierdza, że nie prowadziła żadnych prac w zakresie wyrównywania, doprowadzenia mediów, czy zagospodarowania terenu, a zostały one podjęte dopiero na zlecenie Państwa C., to skutecznie zaprzecza, że sporna nieruchomość była spożytkowana na jej cele prywatne. Albowiem nie podejmowała ona żadnych działań na działce, aż do momentu pozyskania jej nabywcy, kiedy rozpoczęła szereg czynności zmierzających do zwiększenia atrakcyjności nieruchomości, na rzecz i zlecenie nabywców, czyli zachowując się jak handlowiec. Słusznie też zauważył organ, że Skarżąca nie wskazała w jaki sposób wykorzystała nieruchomość na cale prywatne. W trakcie postępowania odwoławczego wskazywała, że nabycie działki do majątku osobistego nastąpiło z przeznaczeniem do zamieszkania. Jednakże na etapie skargi oświadczyła, że był to oczywisty błąd, źle zinterpretowany przez organy, gdyż na niezabudowanej działce nie da się mieszkać, tym niemniej w toku postępowania podatkowego nie ustalono, by w jakikolwiek sposób wykorzystywała tę nieruchomość na swoje cele prywatne, zaś skarżąca tych celów nie wskazała.

Sąd I instancji stwierdził również, iż fakt wpisania Skarżącej do ewidencji działalności gospodarczej nie ma decydującego znaczenia w sytuacji, gdy czynności polegające na obrocie nieruchomościami zostały podjęte przed dniem jego dokonania. Nie ma również przesądzającego znaczenia dla faktu prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT okoliczność rejestracji w charakterze czynnego podatnika VAT, co miało miejsce 29 października 2010 r., tym bardziej że złożyła ona deklaracje VAT-7 również za okresy rozliczeniowe sprzed rejestracji, tj. od sierpnia 2009 r. do września 2010 r.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Skrząca zaskarżyła powyższy wyrok, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 5 ust. 1 pkt. 1 u.p.t.u. poprzez przyjęcie, że dokonana przez Skarżącą czynność sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. M. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i stanowi odpłatną dostawę towarów;

- art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, że Skarżąca wykonuje samodzielnie działalność gospodarczą a dokonana czynność sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. M. wchodzi w zakres działalności gospodarczej określonej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w związku z czym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT;

- art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE i uznanie, iż czynność sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. M. stanowi dostawę działki budowlanej oraz wchodzi w zakres samodzielnie prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu;

Wskazała także na błąd w ustaleniach faktycznych i wykładni prawnej w zakresie dokonanego przez Skarżącą nabycia niezabudowanej nieruchomości, położonej w B. przy ul. M. oraz jej zbycia na rzecz A. i K. C.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

5.2. Na wstępie należy zauważyć, że zarzuty w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie zawierają prawidłowo podanej podstawy kasacyjnej, ponieważ nie podano żadnego przepisu postępowania. Wskazano tylko i wyłącznie na okoliczności faktyczne, z którymi skarżąca się nie zgadza.

Przypomnieć w tej sytuacji należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Konstrukcja skargi kasacyjnej w zasadzie wyznacza zakres kontroli sprawowanej przez sąd kasacyjny. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami nieważności, które w tej sprawie nie zachodzą (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej.

Powyższe obliguje zatem stronę wnoszącą skargę kasacyjną do prawidłowego konstruowania tak zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, działający jako sąd kasacyjny, nie został bowiem wyposażony w kompetencje do konkretyzowania, uściślania, czy też korygowania zarzutów strony skarżącej a już na pewno nie do powoływania przepisów stanowiących podstawę zarzutów kasacyjnych. Brak ich wskazania w petitum skargi kasacyjnej oraz uzasadnieniu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ich ocenę.

Skoro skarżąca podważała stan faktyczny to na niej spoczywało wykazanie i uzasadnienie naruszenia minimum art. 122 i art. 187 § 1, art. 191 O.p w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.. Co więcej strona powinna wykazać, że naruszenie tych przepisów postępowania było istotne i tym samym mające wpływ na wynik sprawy.

W tej sprawie tego nie uczyniono, ograniczając się do zarzucenia popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych i oceny prawnej dotyczącej okoliczności nabycia i zbycia nieruchomości przy ul. M. w B. na rzecz A. i K. C. Jedynie w uzasadnieniu wskazano na naruszenie art. 122 O.p. bez powiązania go z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. i podstawą skargi kasacyjnej art. 174 pkt. 2 ) cyt. ustawy.

5.3. Wobec nie podważenia w skardze kasacyjnej ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego dla oceny zarzutów w zakresie prawa materialnego miarodajny jest więc tenże stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę do rozstrzygania. Wynika zaś z niego, że Skarżąca w latach 2003- 2011 nabyła 15 nieruchomości w większości niezabudowanych. Następnie w latach 2005 -2011 dokonała zbycia 10 nieruchomości, w niektórych przypadkach zabudowanych budynkami. Sporna w sprawie nieruchomość położona w B. przy ul. M. została nabyta 11 sierpnia 2003 r. za 100.000 zł i zbyta 2 stycznia 2009 r. za 450.000 zł. Zanim doszło do zbycia tejże nieruchomości skarżąca zobowiązała się w umowie przedwstępnej do uzyskania decyzji o zabudowie oraz uzyskania dostępu do drogi ww. nieruchomości, doprowadzenie mediów, wytyczenia granic. Dokonując zbycia ww. nieruchomości dawała ogłoszenia w biurach pośrednictwa nieruchomości oraz na własnej stronie internetowej. W latach 2003-2001 r. skarżąca prowadziła także inwestycje polegające na budowie budynków mieszkalnych oraz obiektów niemieszkalnych.

Kwestią sporną w tej sprawie jest, czy w jej okolicznościach faktycznych, skarżąca sprzedając działkę przy ul M. w B., była podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a w konsekwencji tego - czy sprzedaż ta jest opodatkowana tym podatkiem. Skarżąca dowodziła, że nie jest opodatkowana, ponieważ nabycie nastąpiło do majątku prywatnego a konkretnie związane było z niezwróceniem pożyczki zabezpieczonej tą nieruchomością. Zatem była to, w jej ocenie, transakcja polegająca na standardowym zarządzie majątkiem prywatnym, nie związanym z działalnością gospodarczą. Odmiennego zdania były organy podatkowe i Sąd I instancji, który uznał, że zakres dokonywanych działań i czas, w którym były podejmowane wskazują, że była to zorganizowana działalność deweloperska podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dla rozstrzygnięcia tego sporu decydujące są kryteria uznania tego rodzaju sprzedaży za działalność gospodarczą, określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), które - na tle konkretnych okoliczności rozpatrywanej sprawy należy ocenić.

W ww. wyroku TSUE stwierdzono, że:

1) dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia 19 grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

2) osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

3) natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

W kontekście powyższego wyroku TSUE, spornym - na tle art. 15 ust. 2 u.p.t.u. - jest, czy w świetle zebranego materiału dowodowego sprawy (okoliczności faktycznych ustalonych przy wydaniu decyzji), skarżąca, sprzedając działkę osobom fizycznym podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkowałoby koniecznością uznania jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też należy uznać, że sprzedaż ta nastąpiła (nastąpi) w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym.

Jak bowiem wynika z powyżej wskazanego wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, o tym, że dokonujący sprzedaży gruntu budowlanego działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych kryteriów należy zgodzić się z Sądem I instancji, który uznały, że sprzedaż nieruchomości odbywała się w ramach zorganizowanej działalności gospodarczej, co czyniło skarżącą podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wskazane w tej sprawie okoliczności faktyczne dokonanej sprzedaży wskazują, że skala aktywności skarżącej w zakresie zbywania i nabywania nieruchomości jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Działalność ta przybrała formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność Skarżącej w zakresie obrotu nieruchomościami, która wskazywała, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. ubieganie się o pozwolenie na budowę, uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów, doprowadzenie granic działki do stanu zgodnego z prawem, zamieszczanie ofert sprzedaży nieruchomości w internecie, nabycie 15 nieruchomości i zbycie 10 z nich po zabudowaniu niektórych z nich w latach 2003 – 2011 ze znacznym zyskiem, wydzielenie dróg wewnętrznych, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywał ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z nich.

Aktywność skarżącej w ramach powyższych czynności nie mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym. W tym miejscu warto podkreślić, że organy podatkowe uwzględniły sprzedaż jednej z nieruchomości jako prywatnej, w której skarżąca była zameldowana.

Reasumując, w sprawie wykazano, że w kontekście podanych przez skarżącą okoliczności, podjęła ona aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., czyniące z niego podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tych przepisów.

Takiego stanu rzeczy nie podważa sposób w jaki skarżąca weszła w posiadanie działki a mianowicie w wyniku przewłaszczenia na zabezpieczenie pożyczki. Powoływany przez skarżącą wyrok NSA z 5 czerwca 2008 r. I FSK 760/07 dotyczył innej kwestii a mianowicie opodatkowania podatkiem od towarów i usług wydania bankowi rzeczy przez syndyka po ogłoszeniu upadłości, na których bank miał ustanowione prawo przewłaszczenia jako zabezpieczenie udzielonego kredytu. Warto zauważyć, że NSA oddalił skargę kasacyjną syndyka od wyroku WSA oddalającego skargę, uznając że takie wydanie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem sprawa ta dotyczyła innego problemu.

Mając powyższe na uwadze nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE.

6. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż sformułowane w skargach kasacyjnych zarzuty są chybione, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.