Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1908/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 215 par. 1 w zw z art.219, art. 155 w zw z art.159, art. 233 par. 1 pkt 2 lit.a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1908/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r., sprawy ze skarg S.B., na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 29 września 2014 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, - s k a r g i o d d a l a -


UZASADNIENIE

Postanowieniami z dnia 29 września 2014 r. o nr od [...] do [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażaleń S.B., działając w oparciu o treść art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 i art. 215 § 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) uchyliło postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy N. datowane na dzień 16 lipca 2014 r. i opatrzone wspólnym nr RWP.3123.3.46.2013 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i w tym zakresie umorzyło postępowanie.

Z powyższych rozstrzygnięć wynika, że w zaskarżonych postanowieniach Burmistrz Miasta i Gminy N. wskazał, iż w wezwaniach skierowanych w toku postępowań podatkowych do S. B. z dnia 3 marca 2014 r., 7 kwietnia 2014 r., 21 maja 2014 r., 20 czerwca 2014 r. i w piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. nieprawidłowo podano znak sprawy – zamiast [...] – [...] i zamiast [...] – [...]. Z uwagi na to organ dokonał sprostowania w tym zakresie w oparciu o art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.

S.B. złożył w przewidzianym terminie na ww. postanowienia zażalenia kwestionując możliwość dokonywania zmian w wezwaniach w formie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie strony zaistniały błąd nie nosi znamion oczywistości, a ingerencja organu w treść tych wezwań prowadzi do zmiany przedmiotu postępowań, których dotyczy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonych postanowień, cytując treść przepisu art. 215 § 1 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa stwierdził, że procedura sprostowania błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek może dotyczyć tylko postanowień i decyzji, natomiast przedmiotowe wezwania i pismo z dnia 30 czerwca 2014 r. tego rodzaju aktami administracyjnymi nie są. Wezwania zostały wydane na podstawie art. 155 w zw. z art. 159 Ordynacji podatkowej, które to przepisy stanowią o warunkach formalnych wezwania.

Uznano, że organ podatkowy w niniejszych sprawach nie miał podstawy prawnej do stosowania trybu rektyfikacyjnego. Wyjaśniono, że prawidłowym działaniem byłoby w przypadku stwierdzenia pomyłek w tekście ponowne wysłanie do podatnika pisma z prawidłowym brzmieniem i z jednoczesną informacją o zaistniałej pomyłce.

Powyższe postanowienia zostały zaskarżone przez S.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w części dotyczącej umorzenia postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.

W skargach znalazły się zarzuty:

- naruszenia art. 208 Ordynacji podatkowej poprzez brak umorzenia postępowań w sprawach [...] i [...]

- naruszenie art. 124 cyt. ustawy poprzez niewyjaśnienie przesłanek stanowiących podstawę wydania zaskarżonych postanowień,

- naruszenie art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie postanowień bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawach zakończonych wydaniem zaskarżonych postanowień, w tym w szczególności pism przygotowawczych podatnika z dnia 17 września 2014 r.,

- naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie postanowień bez oceny całości materiału dowodowego w sprawie.

W uzasadnieniu skarg S.B. stwierdził, iż w jego ocenie skoro organ odwoławczy przyjął, że brak było podstaw do zastosowania trybu rektyfikacyjnego, to również postępowania w sprawie o sygn. [...] i [...] są bezprzedmiotowe i powinny być umorzone w całości, a nie tylko w części dotyczącej sprostowania. Zarzucił, że z uzasadnień postanowień nie wynika w sposób ścisły, ile jest prowadzonych wobec niego postępowań. Organ skłania się do wniosku, że było jedno, natomiast według skarżącego dwa. W ocenie skarżącego organ podatkowy nie miał w ogóle podstaw do wszczynania postępowań podatkowych wobec niego, który to wniosek wyprowadził wprost z uzasadnień zaskarżonych postanowień.

Rozwijając zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej, skarżący podniósł, że zabrakło w zaskarżonych postanowieniach wyjaśnienia, z jakiego powodu nie umorzono w całości postępowań o wskazanych wyżej sygnaturach, w szczególności organ nie odniósł się do wniosków skarżącego zawartych w pismach złożonych w dniu 17 października 2014 r. Powołany w tych pismach dowód w postaci postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. świadczy zdaniem skarżącego nie o omyłce pisarskiej, ale o nieuzasadnionym "wcieleniu" postępowania w sprawie RWP.3123.1.106.2013 do postępowania w sprawie RWP.3123.3.46.2013.

Podniesiono następnie, że organ odwoławczy skupił się w sposób niezasadnie zawężający na literalnej treści postanowień organu podatkowego, zamiast zanalizować ile faktycznie prowadzonych jest postępowań wobec skarżącego. Na więcej niż jedno postępowanie wskazują postanowienia z dnia 2 września 2014 r. o zawieszeniu postępowań w sprawach [...] i [...] oraz pismo wyjaśniające z tego samego dnia w sprawie [...]. Analiza jest o tyle istotna, iż powinna doprowadzić do umorzenia właściwego postępowania.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonych postanowieniach.

Na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1908/14 do I SA/Kr 1912/14 i postanowił prowadzić je pod jedną sygn. akt I SA/Kr 1908/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonych postanowień SKO w Krakowie w oparciu o powyższe zasady należy podnieść, że w opinii orzekającego w niniejszej sprawie Sądu nie naruszają one przepisów prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z porządku prawnego, a zatem skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu są postanowienia organów zapadłe we wpadkowym postępowaniu toczącym się w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, zatem poza zakresem niniejszej sprawy pozostają wszelkie szeroko eksponowane przez skarżącego kwestie związane z zasadnością wszczęcia i prowadzenia względem podatnika merytorycznych postępowań podatkowych. Wbrew zatem zarzutom i oczekiwaniom skarżącego, ani Sąd, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogą badać ile postępowań podatkowych toczy się względem podatnika i na tej podstawie ustalać, które winno zostać umorzone. Granice sprawy wyznacza wpadkowe postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej i tylko w tym zakresie i w kontekście przesłanek określonych w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej możliwe jest dokonanie oceny legalności zaskarżonych postanowień. W ramach tego postępowania nie można kwestionować podstaw prawnych wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II FSK 2765/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 1093/12).

W opinii Sądu zatem SKO stanęło na prawidłowym stanowisku, że z treści cyt. art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) wynika, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Natomiast z mocy art. 219 cyt. ustawy instytucja sprostowania, o której mowa w art. 215 tej ustawy ma odpowiednie zastosowanie także do postanowień. Niewątpliwie wezwania do złożenia na piśmie konkretnych wyjaśnień i uzupełnienia złożonych wykazów z dnia z dnia 3 marca 2014 r., 7 kwietnia 2014 r., 21 maja 2014 r., 20 czerwca 2014 r., jako wystosowane w trybie art. 155 w zw. z art. 159 Ordynacji podatkowej i pismo z dnia 30 czerwca 2014 r. wystosowane przez organ do podatnika nie są ani postanowieniami, ani tym bardziej decyzjami, zatem Burmistrz Miasta i Gminy N. nie mógł skorzystać w stosunku do nich z procedury rektyfikacyjnej. Zasadnie zatem SKO na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej uchyliło postanowienia organu I instancji w zakresie sprostowania oczywistej omyłki znajdującej się w powyższych wezwaniach i piśmie kierowanych do skarżącego w toku postępowania podatkowego i w tym zakresie umorzyło postępowanie. Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej było bowiem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 Ordynacji podatkowej. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co miało miejsce na gruncie niniejszego stanu faktycznego. Wprawdzie uzasadnienie organu II instancji w tej materii zawiera pewne braki, niemniej jednak co do zasady odpowiada prawu. Zatem stwierdzone uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, nie może więc skutkować wyeliminowaniem zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego.

Natomiast rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone postanowienia SKO, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu skargi opierają się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy analogicznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy tymi sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 cytowanej ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla stron dodatkowo przemawiały za połączeniem wszystkich spraw, zwłaszcza że strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).