Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 682/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 3 art. § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o., z siedzibą w R., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia (...) września 2020 r., nr (...),(...) w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia spółki dotyczącego bezczynności i przewlekłości kontroli podatkowej, prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. - postanawia – odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu ponaglenia "A" sp. z o.o., z siedzibą w Rzeszowie (dawniej w P.) z dnia 21 lipca 2020 r., dotyczącego bezczynności i przewlekłości kontroli podatkowej, prowadzonej wobec spółki przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., w zakresie kontroli zasadności zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2019 r., z uwzględnieniem nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z poprzednich okresów rozliczeniowych, postanowieniem z 7 września 2020 r. uznał ponaglenie na nieuzasadnione.

W treści postanowienia zawarto pouczenie, że nie przysługuje od niego zażalenie.

W dniu 28 września 2020 r. wpłynęła do organu adresowana do Sądu skarga spółki na postanowienie z 7 września 2020 r., w której skarżąca wniosła o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. do wyznaczenia ostatecznej daty zakończenia kontroli podatkowej i zasądzenie kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, gdyż w jego ocenie zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, o którym mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 3 § 2 a P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 3 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka zaskarżyła postanowienie uznające za niezasadne jej ponaglenie dotyczące prowadzonej wobec niej kontroli podatkowej. Rozstrzygnięcie to nie mieści się w żadnej z kategorii aktów i czynności, objętych kognicją sądów administracyjnych. Nie jest to bowiem postanowienie kończące postępowanie w sprawie, postanowienie na które służy zażalenie ani też postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie nie zostało też wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służyłoby zażalenie.

Nie istnieje również żaden przepis szczególny, który przewidywałby sądową kontrolę rozstrzygnięć wydanych w przedmiocie ponaglenia.

Wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, w trybie art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jest wyłącznie warunkiem formalnym niezbędnym do wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ podatkowy. Skorzystanie z tego środka prawnego jest równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Postanowienie organu podatkowego wyższego stopnia wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia, nie kończy więc postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie podlega również zażaleniu. Nie należy więc do kategorii orzeczeń wymienionych w ww. przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a.

Tak więc, mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że na postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadne ponaglenia spółki, nie przysługiwała jej skarga do Sądu, gdyż tego typu rozstrzygnięcia, nie mieszczą się w żadnej z kategorii aktów i czynności objętych kognicją sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a.

W tej sytuacji skarga spółki podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Mając więc na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucił skargę spółki.