Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 298/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi C. C., J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Starosta R. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwana dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku o pozwoleniu na budowę zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla pana Z. S. – na wykonanie następujących obiektów lub robót budowlanych: budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego według projektu gotowego [...] wraz z infrastrukturą, szczelny zbiornik wybieralny na nieczystości ciekłe /szambo/ na terenie nieruchomości Nr ewidencyjny [...] w m. J. gm. J. w granicach oznaczonych na projekcie zagospodarowania literami ABCD, kategoria obiektu I, z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane:

1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych:

a) przed rozpoczęciem robót należy umieścić w widocznym miejscu tablicę informacyjną budowy oraz zaopatrzyć się w zarejestrowany w Starostwie Powiatowym w R. dziennik budowy,

b) teren budowy zabezpieczyć przed dostępem osób postronnych i w razie potrzeby zabezpieczyć dojścia i dojazd do posesji,

c) roboty wykonać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym z zachowaniem warunków zawartych w szczegółowych uzgodnieniach oraz z zachowaniem przepisów BHP, stosując wyroby budowlane dopuszczone do stosowania w budownictwie,

d) nowe obiekty kubaturowe i liniowe winny być wytyczone w terenie przez geodetę, a po zakończeniu budowy winna być wykonana geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza,

e) przed przystąpieniem do użytkowania należy zrealizować zaprojektowane zagospodarowanie terenu oraz uporządkować teren,

f) należy usunąć szkody powstałe w trakcie realizacji inwestycji,

2. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie:

a) należy powierzyć kierownictwo budowy osobie posiadającej odpowiednie prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych na budowie,

b) o zmianie kierownika budowy należy bezzwłocznie zawiadomić organ nadzoru budowlanego,

3. Inwestor jest zobowiązany zawiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego , co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania , o zakończeniu budowy.

4. Kierownik budowy (robót) jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia.

Obszar oddziaływania obiektu/-ów, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane obejmuje:

1) nieruchomość inwestora Nr [...], oraz nieruchomość Nr ewid. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] października 2010 r. Z. S. wystąpił do Starosty R. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą na działce oznaczonej nr ewid. [...] położonej w m. J., gm. J.. W załączeniu przedłożył wymagane przepisem art. 32 ustawy Prawo budowlane dokumenty jak również wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania działki projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowany został przy granicy z działką nr ewid. [...]. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania projektowanego budynku obejmuje działkę nr ewid. [...] organ administracji architektoniczno - budowlanej działając zgodnie z art. 10 Kpa zawiadomił właścicieli działki nr ewid. [...] będących stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym o toczącym się postępowaniu. Po otrzymaniu zawiadomienia zastrzeżenia wnieśli właściciele działki Nr ewid. [...] podnosząc między innymi, że tak sytuowany budynek mieszkalny wprowadzi ograniczenia dla przyszłościowej zabudowy działki, na której zamierzają budować (po podziale działki) budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej. Podnieśli również, że Inwestor może usytuować budynek w zbliżeniu do granicy z sąsiednią działką, na której wybudowany jest budynek mieszkalny w odległości 1,5 m od granicy.

Organ zapewniając stronom czynny udział w postępowaniu udostępnił pismo z

zastrzeżeniami stron Inwestorowi, który odniósł się do wymienionych przez właścicieli działki Nr ewid. [...] zastrzeżeń i uwag. Inwestor podniósł, że jest to jego jedyna działka, zaś szerokość działki wynoszącej

[...] m, nie pozwala na usytuowanie projektowanego budynku w odległości 4,00 m, 3,00 m, jak i 1,5 m od granicy. Projektowany budynek jest niewielkim obiektem zaspokajającym ich życiowe potrzeby. Podniósł również to, że budynek mieszkalny na sąsiedniej działce wybudowany został wcześniej w odległości 1,5 m od granicy z działką stanowiącą jego własność, zaś sytuowanie budynku przy granicy z tą działką spowoduje , że wadliwe będzie przewietrzanie bryły budynku, śnieg z dachu budynku będzie spadał i zawilgacał ścianę.

Rozpatrując całość sprawy pozwolenia na budowę organ mając na względzie słuszny interes wszystkich stron postępowania stwierdził, że budowa przy granicy działki jest dopuszczalna, zaś o usytuowaniu obiektu na działce rozstrzyga organ administracji architektoniczno-budowlanej w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ wskazał na treść § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8.07.2009 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 02 75.690 z późn. zm ). Przepis przywołany powyżej dopuszcza możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki jeżeli szerokość działki wynosi nie więcej niż [...] m. Działka Inwestora posiada szerokość [...] m. i takie usytuowanie budynku przy granicy działki będzie najbardziej optymalne, zgodne z prawem i nie wprowadzające ograniczeń dla ewentualnej przyszłościowej zabudowy na działce Nr ewid. [...]. Organ zauważył, że przestrzenna granica własności nieruchomości zamyka się w granicach władania. Usytuowanie budynku w granicy nieruchomości nie jest budową na cudzym gruncie. W przedmiotowej sprawie organ administracji architektoniczno - budowlanej uwzględnił przesłanki wymienione w art. 5 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Podnoszona w zastrzeżeniu ewentualna budowa budynku bliźniaczego (po ewentualnym podziale wzdłuż działki) i wprowadzone ograniczenie poprzez budowę budynku przy granicy nie znajduje uzasadnienia prawnego. Na działce tej będzie można zrealizować budynek w zgodności z przepisami. Przeprowadzone w sposób szczególny postępowanie w sprawie oceny oddziaływania niniejszej inwestycji na środowisko nie jest wymagane.

Biorąc pod uwagę powyższe organ orzekł jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli C. i J. C. podnosząc, że zaskarżona decyzja jest dla nich krzywdząca. Wskazali, że zastrzeżenie co do lokalizacji inwestycji w granicy z ich działką wyraźnie zgłaszali już podczas postępowania w Gminie w sprawie wydania warunków zabudowy na działce sąsiada. Wybierając projekt budynku inwestor był ich w pełni świadomy. Nie jest zgodne z prawdą twierdzenie inwestora, że niemożliwe jest usytuowanie budynku na działce nr [...] z zachowaniem odległości 1,5 oraz 3 m od granic działki z zachowaniem szerokości budynku [...] m na jaką zezwoliła decyzja Gminy o warunkach zabudowy. Jednocześnie jak sam inwestor nadmienia, projektowany budynek nie jest duży i ich zastrzeżenie nie wprowadza uciążliwych ograniczeń w dostępie do światła dziennego. Podnosili, że skoro rodzina inwestora /a może i on sam/ wyraziła zgodę sąsiadowi na zbliżenie budynku w stronę granicy i jeszcze ze spadkiem dachu na stronę ich działki to z pewnością zdawała sobie sprawę z ograniczeń jakie zostaną wprowadzone w przypadku budowy budynku na ich działce. Z pełną świadomością inwestor powinien ponieść teraz tego konsekwencje, a nie odwołujący się. W wydanej decyzji brak jest szczegółowo podanych kryteriów i przepisów na podstawie, których przywołano, że zbliżenie budynków /usytuowanie w granicy z działką nr [...]/ nie będzie zapewniało dostatecznego przewietrzenia. Między istniejącym budynkiem, a granicą znajduje się wystarczająca przestrzeń zapewniająca swobodny dostęp pozwalający na ewentualne usuwanie zalegającego śniegu. Także ekspozycja ściany w kierunku południowo-wschodnim raz fakt, że planowany budynek nie ma podpiwniczenia, czyni go mniej narażonym na wilgoć. Współczesny stan techniki budowlanej wydaje się dostarczać wystarczających metod na zabezpieczenie przed wilgocią np. styropiany, które stanowią już standard i wymóg w utrzymaniu budynków. Jeżeli zgoda rodziny inwestora na usytuowanie budynku na działce nr [...] wprowadziła /według Starosty/ ograniczenie co do usytuowania budynku na działce nr [...], to pragniemy zauważyć, że jest ono decyzją Starosty, przenoszone na działkę odwołujących się w sposób dla nich niewytłumaczalny. W nawiązaniu do planowanego przez nich podziału działki /w wyniku, którego szerokość ich działek będzie mniejsza niż [...] m/ nie chcą dopuścić do dalszego błędu, który tym razem negatywnie odbije się na usytuowaniu budynku bliźniaczego na ich działce. Same suche stwierdzenia w pozwoleniu na budowę, że na ich działce będzie można budować budynek zgodnie z przepisami oraz, że ewentualna budowa budynku bliźniaczego i wprowadzone ograniczenie poprzez budowę projektowanego budynku /bardzo wysokiego, czego wpływ nie został szczegółowo przeanalizowany w pozwoleniu/ przy granicy nie znajduje uzasadnienia prawnego. Nie wyjaśniają także ich wątpliwości i nie przekonują ich, że organ uwzględnił uzasadnione interesy osób trzecich, a zabudowa nie wprowadzi ograniczeń dla przyszłościowej zabudowy ich działki zgodnie z ich zamierzeniami, zaś usytuowanie budynku przy granicy ich działki jest najbardziej optymalne, jak pisze Starosta w decyzji. Poprosili o wzięcie pod uwagę faktu, że wyrazili zgodę na budowę domu w granicy działek nr [...] i [...] dla matki żony inwestora - uważają, że uciążliwość takiego sąsiedztwa winno być równo ponoszone przez obu sąsiadów, a nie tylko jednego w przypadku braku możliwości innych rozstrzygnięć. W ich ocenie lepszym rozwiązaniem jest sytuowanie budynków "plecami" do siebie, a nie ludzi co czyni Starosta swoją decyzją.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda [...] biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę wraz ze wszystkimi wymaganymi dokumentami i uzyskał wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, więc nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę jest niezgodna z prawem, czy że narusza prawa Skarżącego. Planowana inwestycja w żaden sposób nie utrudni korzystania z sąsiedniej działki zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, ani nie będzie stanowić uciążliwości, więc prawa Skarżącego nie zostaną naruszone, czy też w żaden sposób ograniczone. Wobec powyższego zarzuty dotyczące utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji nie mogą być prawnie skuteczne, gdyż nie naruszają interesu prawnego, rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych takich jak w/w Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te mają za zadanie chronić interesy obydwu stron biorących udział w postępowaniu przed organem administracji architektoniczno - budowlanej. Dlatego gdy pozwolenie na budowę zostanie wydane bez naruszenia w/w przepisów nie można stawiać zarzutów, iż narusza ono prawa skarżącego. Rozpatrując powyższą sprawę w trybie odwoławczym organ nie znalazł prawnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i znajduje ona pełne umocowanie w obowiązujących przepisach.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli C. i J. C. (dalej jako skarżący), wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1) sprzeczność istotnych ustaleń organu II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że na skutek wydania pozwolenia na budowę zgodnie z treścią decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia interesu skarżących, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika, że wydanie przedmiotowego pozwolenia prowadzi do naruszenia interesu skarżących w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy;

2) naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 i 77 kpa, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżących co do trafności sposobu usytuowania budynku w pozwoleniu na budowę oraz brak rozważenia trafności usytuowania budynku zgodnie z propozycją skarżących;

3) naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 107 § 1 kpa, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakiej podstawie Organ II instancji odmówił zasadności podniesionych przez skarżących zarzutów w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, w szczególności jeśli chodzi o proponowany przez skarżących sposób usytuowania budynku inwestora oraz podniesiony zarzut naruszenia ich interesu;

4) naruszenie prawa materialnego, a to: art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, iż postawienie budynku zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę nie stanowi naruszenia interesu skarżących, w sytuacji gdy takie posadowienie budynku w efekcie doprowadzi do naruszenia chronionego prawem interesu skarżących.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji nie uwzględnił ich prawnie chronionego interesu, który w przypadku usytuowania budynku zgodnie z treścią pozwolenia na budowę zostanie naruszony. Wskazali na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Uzasadnionym interesem osób trzecich jest możliwość zabudowy działki sąsiedniej w sposób zgodny z przepisami Prawa budowlanego i warunkami technicznymi budowy domów. Zbliżenie posadowienia budynku w sposób powodujący późniejsze trudności z zachowaniem odległości projektowanego obiektu stanowi naruszenie interesu osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.01.2009r., wydany w sprawie II OSK 1925/07). Skarżący podkreślili, że w toku niniejszego postępowania przed Organem administracji podnosili, że są w trakcie przekazywania działki [...] dla ich córki i wnuka. Oboje dostali już decyzję o warunkach zabudowy na działce nr [...] od strony D. J. nr [...] wydanej przez Wójta Gminy J.. Skarżący podnosili również, że przygotowania czynione są również do wystąpienia o podobną decyzję dla działki od strony J.. Po podziale działki nr [...] występował będzie podobny problem związany z ograniczeniami dotyczącymi usytuowania budynku. W przypadku usytuowania budynku na działce nr [...] w zbliżeniu z działką nr [...] może się okazać, że do dyspozycji inwestora i jego rodziny pozostanie przestrzeń o szerokości [...] m miedzy budynkami, podczas gdy inwestycja skarżących będzie musiała odsunąć się od granicy dodatkowe 1 m, aby mieć do dyspozycji zgodne z prawem parametry zabudowy. W związku z powyższym nie można uznać, aby posadowienie budynku zgodnie z treścią wydanego pozwolenia na budowę nie prowadziło do naruszenia interesu skarżących w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie skarżący zaproponowali takie usytuowanie budynku inwestora, które nie stanowiło by naruszenie ich interesu, jak również nie prowadziłoby do uciążliwości dla samego inwestora. Zdaniem skarżących usytuowanie budynku inwestora w zbliżeniu działki [...] zapewniłoby ochronę interesów skarżących, gdyż wtedy do dyspozycji każdej ze stron pozostałoby co najmniej [...] metrów. Usytuowanie takie nie naruszałoby również interesów inwestora, jak również nie stanowiło dla niego żadnej uciążliwości. Wskazany powyżej sposób usytuowania budynku proponowany przez skarżących umożliwiłby usytuowanie budynku na działce nr [...] z zachowaniem odległości 1,5 m oraz 3 m od granic działki z zachowaniem szerokości budynku [...] m, na jaką zezwoliła decyzja Gminy o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasada ogólna prawdy obiektywnej (art. 7), z której wynika nakaz podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, znajduje swoją konkretyzację w treści art. 77. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Materiał dowodowy w rozumieniu art. 77 § 1 stanowią dowody uzyskane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, czyli wyniki procesu dowodzenia (otrzymane na podstawie środków dowodowych (por. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne, s. 169). Analizując natomiast treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można uznać, aby Organ II instancji należycie rozpoznał zastrzeżenia zgłoszone przez skarżących oraz, aby w ogóle wziął pod uwagę proponowany przez nich sposób posadowienia budynku, z uwzględnieniem zapewnienia im ochrony interesu skarżących, który niewątpliwie zostanie naruszony w wyniku usytuowania budynku zgodnie z treścią wydanego pozwolenia na budowę. Tym samym Organ II instancji nie tylko naruszył przepisy postępowania określone w art. 7 i 77 § 1 kpa, ale dopuścił się również naruszenia przepisu art. 107 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd nie stwierdził w kontrolowanej sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem tego rozstrzygnięcia i uznał, że decyzja organu odwoławczego, będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia - właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty - nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rolą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w planie zagospodarowania przestrzennego oraz czy jest zgodny z obowiązującym prawem budowlanym. Z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.),

2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi,

3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa wart. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala ustalić, że inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy oraz projekt budowlany wypełniając tym samym wymóg określony w przepisach Prawa budowlanego.

Jak wynika z akt sprawy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją Wójta Gminy J. z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] o warunkach zabudowy.

W ocenie Sądu, projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami techniczno - budowlanymi. Zgodnie z § 12 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

Ust.1. pkt 1. 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

pkt 2. 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Ust. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ust.3. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się:

1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m,

Artykuł 35 ust. 4 Prawa budowlanego ustala jednoznacznie, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Oznacza to, że nie jest dopuszczalna jakakolwiek uznaniowość w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwość wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie takiej decyzji. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

Skoro, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998 września 2002 r., IV SA 2311/96, LEX Nr 43803).

Pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska.

Analizując zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia należy uznać, że nie narusza praw osób trzecich ponad dopuszczalną miarę. Lokalizacja budynku w granicy z działką nr [...] nie spowoduje nadmiernego utrudnienia w zagospodarowaniu tej działki, w szczególności nie wpłynie na możliwość sytuowania na niej budynków. Nie będzie żadnych przeszkód w lokalizacji budynku w odległości 4 lub 3 m od granicy z działką nr [...], co więcej możliwa będzie też lokalizacja w granicy. Natomiast rozwiązanie proponowane przez skarżących zmuszałoby inwestora do projektowania budynku bez otworów okiennych i drzwiowych po dwóch stronach budynku.

Podkreślić należy, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów. Ochrona uzasadnionych interesów musi wynikać z przepisów prawa, które takiej ochrony danym podmiotom udzielają. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) brak naruszenia warunków zawartych w tym rozporządzeniu równoznaczny jest ze spełnieniem wymagań określonych w art. 5 ustawy - Prawo budowlane, a więc m.in. ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 223/08, w którym stwierdzono, że,, Ochrona interesów prawnych w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego.

Z tych powodów Sąd nie znajduje uzasadnienia do przyjęcia, że zaskarżona decyzja w należyty sposób chroni uzasadnione interesy osób trzecich.

Podkreślić też należy, iż rozwiązanie prawne wynikające z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dające możliwość usytuowania obiektu budowlanego w zbliżeniu do granicy działki inwestora na odległość 1,5 m bądź zbliżenia do samej granicy nie jest rozwiązaniem wyjątkowym, gdzie jego zastosowanie wymaga specjalnego uzasadnienia przez organ.

Mając na uwadze powyższe okoliczności za nietrafne należy uznać zarzuty sformułowane w pkt 1 i 4 skargi. Odnosząc się do zarzutu z pkt 2 i 3 należy wskazać, że w istocie sprowadzają się one do przytoczenia odpowiednich fragmentów kpa bez odniesienia tych przepisów do decyzji organów orzekających w sprawie. Oczywiście brak jest również wskazania wpływu uchybień przepisom procesowym na treść rozstrzygnięcia. Nie stwierdzając z urzędu uchybień procesowych mogących wpływać na treść zaskarżonej decyzji oraz z powodów wskazanych wyżej zarzutów skargi w tym zakresie Sąd nie uwzględnił.

Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).