Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1325/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.61 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Grzegorza G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 825/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Grzegorza G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy z wniosku Grzegorza G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, Grzegorz G. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji.

Jako uzasadnienie złożonego wniosku skarżący wskazał brak wolnych środków w wysokości nałożonej kary. Zdaniem skarżącego wykonanie nałożonej kary może wpłynąć negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na nim obowiązkach płacenia danin publicznoprawnych.

Grzegorz G. podał, że za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. przychód wyniósł 604 869,29 zł, zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły 605 994,12 zł. Dochód został wyliczony na kwotę – 1124,83 zł, co w jego ocenie jest dowodem strat. Do wniosku skarżący dołączył również kserokopię Księgi Przychodów i Rozchodów obejmującą okres od stycznia do kwietnia 2016 r. oraz obliczenie dochodu za ten okres.

W ocenie Sądu I instancji nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Wskazał, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Przedłożone przez skarżącego dokumenty w sposób wybiórczy przedstawiają jego aktualną sytuację finansową i nie świadczą o możliwości utraty przez niego płynności finansowej. Skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sam fakt, że wydatki związane z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają możliwości skarżącego do uiszczenia przedmiotowej kary pieniężnej - bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa, nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności.

Grzegorz G. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący na podstawie art. 196 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa) wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ppsa, poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora z [...] lipca 2016 r. mimo podniesionych przez skarżącego w skardze od decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej skarżącego na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy. Skarżący dodał, że w okresie od stycznia do kwietnia 2016 r. przychód wyniósł 604 869,29 zł, zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły 605 994,12 zł. Dochód został wyliczony na kwotę - 1 124,83 zł, co jest w jego ocenie dowodem strat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zauważyć, że zgłoszony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego nie jest rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w obecnej chwili nie może odnieść zamierzonego skutku.

Przechodząc do oceny samego zażalenia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ono niezasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 24.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W ocenie NSA skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej uzasadnił jedynie w ten sposób, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę majątkową, trudne do odwrócenia skutki oraz możliwość niewywiązywania się z ciążących na nim obowiązkach płacenia danin publicznoprawnych. Na poparcie powyższych twierdzeń dołączył obliczenie dochodu za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. (k. 18 akt sądowych) oraz kserokopię podatkowej księgi dochodów i rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. (k. 17 akt sądowych).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione informacje dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego są dość ogólne, gdyż nie odzwierciedlają z jakiego tytułu skarżący osiągnął taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym. NSA dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi za rok 2016 nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącego wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16). Wobec powyższego ocena wniosku skarżącego dokonana przez WSA w Warszawie była prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.