Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1233/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Tadeusz Wołek (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 13 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu [...]1996r. Dyrektor Urzędu Celnego w [...] decyzją zawartą w dowodzie odprawy celnej odmówił W.G. zwolnienia z cła samochodu osobowego marki Pontiac na podstawie art. 14 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne, z powodu przekroczenia 6-miesięcznego terminu do dokonania zgłoszenia celnego określonego w rozporządzeniu Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą z dnia 4.08.1995r. oraz nie udokumentowania użytkowania pojazdu w czasie pobytu za granicą wskazanego w zaświadczeniu Konsulatu Generalnego RP w [...] z dnia [...].1995r.

Od powyższej decyzji W. G. wniósł odwołanie.

Decyzją z dnia [...].1996r. Prezes Głównego Urzędu Ceł w [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...].1997r. Dyrektor Urzędu Celnego w [...] dopuścił pojazd do obrotu na polskim obszarze celnym wraz z jednoczesnym wymierzeniem cła, wyliczeniem kwoty podatku importowego, podatku VAT, opłaty manipulacyjnej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż skarżący nie udowodnił faktu nabycia przedmiotowego samochodu w czasie pobytu za granicą oraz nie przedstawił dowodów na jego użytkowanie, co oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia z cła określone w art. 14 ust. 1 pkt. 7 Prawa celnego.

Od powyższej decyzji z dnia [...].1997r. W. G. wniósł odwołanie.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, decyzją z dnia [...] 1997r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...]

Na powyższą decyzję Prezesa [...] z dnia [...].1997r. W. G. wniósł skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia 18.06.1998r. sygn. akt l SA Kr 1247/97 - skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, przedmiotowy samochód nie mógł skarżącemu służyć do użytku o którym mowa w art. 14 ust 1 pkt 7 Prawa celnego przed datą przesiedlenia się przez niego do kraju. W tym okresie samochód nie był jeszcze dopuszczony do ruchu drogowego na terenie USA i sprowadzenie przedmiotowego samochodu nie korzystało, zatem ze zwolnienia od cła na podstawie wskazanego przepisu.

W dniu [...].2002r. wpłynęło do Dyrektora Izby Celnej w [...] sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika pismo W. G. opatrzone datą sporządzenia [...].2002r., zawierające wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 16.09.1997r. Wskazując na przepis art. 145§1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, skarżący podniósł, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu oraz, że wystąpił w sprawie nowy dowód. Wraz z wnioskiem skarżący przedłożył dokument w postaci zaświadczenia w formie faxu nadanego w dniu [...].2002r. w USA a wydanego przez firmę pośredniczącą w sprzedaży uszkodzonych samochodów.

Postanowieniem z dnia 29.08.2002r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wznowił postępowanie celne zakończone decyzją ostateczną Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r., przyjmując jako podstawę wznowienia art.262 ustawy z dnia 9.01.1997 Kodeks celny oraz art.240 §1 pkt 5, art.243 §1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że uznał przedłożone przez skarżącego zaświadczenie jako nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji nieznany organowi, który wydał decyzję i mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Decyzją z dnia [...].2002r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił uchylenia decyzji Prezesa GUC z dnia [...].1997r. oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący nie udowodnił, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zaświadczenie traktowane przez skarżącego za "nowy dowód" w sprawie w istocie rzeczy nie wnosi żadnego nowego elementu od zaistnienia którego można byłoby uzależniać zmianę zapadłych rozstrzygnięć.

W. G. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] .2003 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].2002r.

W. G. wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...]z dnia [...].2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 14.03.2006r. sygn. akt l SA/Kr 1289/03 uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].2002r., oraz decyzje Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] 2002r. oraz z dnia [...] .2003r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ wadliwie wznowi postępowanie, a następnie wydał decyzje w sytuacji, gdy upłynął 3-letni termin, o którym mowa w art. 2652 ustawy Kodeks celny.

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] .1997r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż postępowanie celne dotyczące spornego samochodu, którego wznowienia domagał się skarżący, toczyło się od 1996r. i zostało zakończone decyzją z dnia [...] .1997r., a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 28.12.1989r. Prawo celne. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].1997r. został złożony w dniu [...] 2002r. a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny, który stosownie do treści art. 298 Kodeksu celnego wszedł w życie z dnia 1.01.1998r. i uchylił ustawę z dnia 28.12.1989 r. Prawo celne. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w dniu [...].2002r., to w kontekście przepisu art. 298 winien zostać rozpatrzony w oparciu o przepisy Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 289 Kodeksu celnego postępowania wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych.

W myśl przepisu art. 2652 Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004r, sygn. akt GSK 67/04, w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją termin 3-letni należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 2652 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie niezależne od treści przepisów Ordynacji podatkowej. Przepis art. 2652 został dodany do Kodeksu celnego przez ustawę z dnia 10.04.1999r. o zmianie ustawy Kodeks celny (Dz. U. nr 40 póz. 402 - art. 1 pkt 36) i wszedł w życie zgodnie z art. 4 tej ustawy z dniem 21 maja 1999r.

Przepis art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego zawiera samodzielne uregulowanie niezależne od treści przepisów Ordynacji podatkowej a ponadto przepisy Kodeksu celnego oraz przepisy ustawy z dnia 10.04.1999r. o zmianie ustawy Kodeks celny nie zawierają postanowienia o działaniu art. 2652 pkt 2 Kodeksu celnego wstecz (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.06.2002r.FPS 7/02, ONSA 2003/19, wyrok NSA z dnia 12.02.2003r. V SA 753/02, Palestra 2004/1/229).

Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z powyższymi okolicznościami wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną złożony w dniu [...].2002r. został złożony po upływie terminu 3-letniego wskazanego w 2652 pkt 2 Kodeksu celnego licząc od dnia [...] 1999r. Termin na wznowienie postępowania w tej konkretnej sprawie upłynął w dniu [...].2002r.

Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...].2006r. W. G. wniósł odwołanie i zarzucił, iż w innych podobnych sprawach organ celny zmieniał swojej ustalenia i orzekał na korzyść skarżącego. Skarżący raz jeszcze, powołując się na art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego, zwrócił się o wydanie decyzji w oparciu o Kodeks celny - art. 119 w sprawach o udzielenie zwolnień od cła. Skarżący wskazał, że te sprawy regulują przepisy art. 79 ust. 1 i art. 83 ust. 4 i 5 pkt. 2 i 3 Prawa celnego. Zgodnie z powyższymi przepisami, w ocenie skarżącego, przedawnienie, o którym mowa w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest błędne.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 13.09.2006r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].2006r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż celem postępowania mając na uwadze wniosek skarżącego, było zbadanie okoliczności, czy istnieją podstawy do wznowienia tego postępowania, czy też podstaw tych brak. Na tym etapie postępowania nie było natomiast podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy zwolnienia od cła przedmiotowego samochodu.

Postępowanie celne dotyczące przedmiotowego samochodu, którego wznowienia domagał się skarżący, toczyło się od 1996r. i zostało zakończone wydaniem przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł w dniu [...].1997r. decyzji ostatecznej. Powyższa decyzja wydana została pod rządami przepisów ustawy z dnia 28.12.1989r. Prawo celne. Wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu [...].2002r. W tej dacie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny, który zgodnie z brzmieniem przepisu art. 298 wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1998r. Jednocześnie przepis art. 289 w/w ustawy stanowi, że postępowania wszczęte i nie zakończone przed wejściem w życia niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych. Z tego zapisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie winien być rozpatrzony według przepisów ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny. Przepis art. 262 Kodeksu Celnego przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa do postępowania w sprawach celnych, w tym również do wznowienia postępowania. Ogólne odesłanie, zdaniem organu celnego nie dotyczy terminu wznowienia postępowania. W myśl, bowiem przepisu art. 2652 Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania.

W. G. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13.09.2006r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Skarżący zarzucił, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu celnego, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie. Zdaniem skarżącego, skoro bieg przedawnienia przerywa wszczęcie egzekucji, a w niniejszej sprawie egzekucja została wszczęta w dniu [...].2003r. i zakończona w dniu [...].2003r, mowa o jakimkolwiek przedawnieniu narusza przepis art.83 ust.3 i 4 ustawy Prawo celne.

Zarzucił też naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej przepisów art. 145 §1 pkt 1 i 2 ora art. 156 §1 pkt 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez odmowę uchylenia decyzji własnej z [...].2006 r. a także przepisów art.7,8,9 kpa.

Powołując się na przepis art. 235 § 1 i 2 kodeksu postępowania skarżący wniósł o unieważnienie wydanych decyzji: Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r. oraz utrzymującej jaw mocy decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r.

Ponadto zarzucił, iż Dyrektor Izby Celnej w [...] wydał siedem różnych decyzji dotyczących cła błędnie stosując przepisy. Zdaniem skarżącego, zasłanianie się błędnie wydaną decyzją i niezrozumiałość ustaw jest wybiegiem Dyrektora. Skarżący stwierdził, iż w tym przypadku powinna być, zgodnie z prawem, zastosowana ustawa z dnia 28.12.89r. Prawo celne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt TPS 7/2002 wyraził pogląd, że w stosunku do postępowań zakończonych ostateczną decyzją termin 3-letni należy liczyć od dnia wejścia w życie art. 2652 Kodeksu celnego, gdyż przepis ten zawiera samodzielne uregulowanie niezależnie od treści przepisów Ordynacji podatkowej. Stanowisko takie podzielił również NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. akt V SA 753/02 oraz w wyroku z dnia 25 maja 2004r. sygn. akt GSK 67/04. Zatem, skoro przepis art. 2652 Kodeksu celnego wszedł w życie z dniem 21.05.1999 r., 3-letni termin upłynął w dniu 21.05.2002 r. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...].2002 roku, a więc niewątpliwie po upływie 3-letniego terminu.

Zgodnie z art. 153 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie wyrażonej w wyroku, może być wyłączony tylko w następujących przypadkach:

1) w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego;

2) w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego;

3) po wzruszeniu wyroku pierwotnego.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] żadna z powyższych okoliczności nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał także, iż w niniejszej sprawie egzekucja została wszczęta w dniu [...].2003r. i została zakończona w dniu [...].2003r. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Celnej potrzymał swoje poprzednie stanowisko.

Mając na uwadze powyższe,

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżony decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy(art. 134 §1 ustawi z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Ni 153, póz. 1270). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżeni decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi.

Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Granice sprawy w rozumieniu art.134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznacza, więc przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego.

Postępowanie celne, w którym wymierzono należności celne i podatkowe dotyczące przedmiotowego samochodu, którego wznowienia domaga się skarżący, toczyło się od 1996r. i zostało zakończone wydaniem przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł w dniu [...] 1997r. decyzji ostatecznej. Ta decyzja wydana została pod rządami przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne. Sprawą poddaną kontroli Sądu jest natomiast postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o wznowienia tego postępowania opatrzonego datą sporządzenia [...].2002 r., który wpłynął w dniu [...].2002r. do Dyrektora Izby Celnej w [...].

Trafnie, więc Dyrektor Izby Celnej w [...] wskazał, że w tym postępowaniu brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy o zwolnienia od cła przedmiotowego samochodu. Postępowanie o wznowienie nie jest, bowiem kontynuacją postępowania wymiarowego.

Odmienna ocena przez stronę dowodu, który istniał w dniu wydania decyzji, a był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania Instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to, bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych (wyrok NSA z dnia 14.12.2005r., II FSK 47/05, LEX nr 187631).

W niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącego w dniu [...].2002r. W tej dacie obowiązywały przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny, który zgodnie z brzmieniem przepisu art. 298 wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1998r. Jednocześnie przepis art. 289 w/w ustawy stanowi, że postępowania wszczęte i nie zakończone przed wejściem w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych. Z przepisu tego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie winien być rozpatrzony według przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Przepis art.262 Kodeksu Celnego przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa do postępowań w sprawach celnych, w tym również do wznowienia postępowania. Ogólne odesłanie, o którym we wskazanym przepisie nie dotyczy jednak terminu wznowienia postępowania. W myśl, bowiem przepisu art. 2652 Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania. Wskazany przepis został dodany do Kodeksu celnego przez ustawę z dnia 10.04.1999r. o zmianie ustawy Kodeks celny i wszedł w życie zgodnie z art. 4 tej ustawy z dniem 21.05.1999r. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na to, że dług celny powstał pod rządami ustawy z dnia 28.12.1989r. Prawo celne, bieg terminu 3-letniego należy liczyć od tego dnia (uchwała NSA z dnia 24.06.2002r., FPS 7/02, ONSA 2003/1/9).

Zatem, skoro przepis art. 2652 Kodeksu celnego wszedł w życie z dniem 21.05.1999 r., 3-letni termin upłynął w dniu 21.05.2002 r. Skarżący sporządził wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] 2002 r, złożył wniosek w dniu [...] 2002 r., a więc niewątpliwie po upływie 3-letniego terminu.

W konsekwencji, trafnie Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...].2006r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r. bez badania czy zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania określone w przepisie art.240 Ordynacji podatkowej a nadto zaskarżoną decyzją z dnia 13.09.2006 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W tej sytuacji w ocenie Sądu oczywiście niezasadny jest zarzut skargi, w którym skarżący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie. Zdaniem skarżącego, skoro bieg przedawnienia przerywa wszczęcie egzekucji, a w niniejszej sprawie egzekucja została wszczęta w dniu [...].2003r. i zakończona w dniu [...].2003r, więc mowa o jakimkolwiek przedawnieniu narusza przepis art.83 ust.3 i 4 ustawy Prawo celne. Jak wskazano powyżej do postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania nie miała zastosowania ustawa Prawo celne z 1989 r.

Na marginesie jedynie należy zauważyć, że wskazany przez skarżącego przepis art. 83 ust. 3 wskazywał, że należności celnych można dochodzić w ciągu 3 lat licząc od dnia, w którym decyzja o ich wymiarze stała się ostateczna, natomiast ust. 4. wskazywał, że bieg przedawnienia, o którym mowa w ust. 3, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego lub postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten odnosił się do przedawnienia poboru należności a więc możliwości wyegzekwowania należności celnych od podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Powyższy zarzut nie ma, więc żadnego związku z decyzją o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, z której należności jak wynika z oświadczenia organu celnego, zostały pobrane w wyniku egzekucji wszczętej w dniu [...].2003r. i zakończonej w dniu [...].2003r. Oczywiście niezasadne są również zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez Dyrektora Izby Celnej przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania przepisów art. 145 §1 pkt 1 i 2 oraz art. 156 §1 pkt 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego przez odmowę uchylenia decyzji własnej z [...].2006 r. a także przepisów art.7,8,9 kpa. Zgodnie, bowiem z ustawą z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz.802z p. zm), która określa w art. 1. Ustawa reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych, do postępowań w sprawach celnych ma zastosowanie ta ustawa oraz na podstawie art.262 Kodeksu celnego, odpowiednie zastosowanie ma również ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U z 2005 r.Nr 8, póz. 60). Nie ma natomiast zastosowania ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, por 1071) a więc wskazane przez skarżącego przepisy:

art.7kpa określającego zasadę prawdy obiektywnej,

-art.8 kpa określającego zasadę pogłębiania zaufania,

-art.9 kpa określającego zasadę udzielania informacji,

art. 145 §1 kpa określającego podstawy do wznowienia postępowania,

-art. 156 §1 kpa określającego przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji.

Należy zauważyć, że powyższe zasady zostały uregulowane w Ordynacji podatkowej w:

-art. 122 określającego zasadę prawdy obiektywnej,

-art.121§1 określającego zasadę pogłębiania zaufania,

-art.121 §2 określającego zasadę udzielania informacji,

-240 §1 określającego podstawy do wznowienia postępowania,

-247 ;§1 określającego przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji

Z powyższych przyczyn oczywiście niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisu art. 235 § 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego wniosek o unieważnienie wydanych decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r. Wskazany przez skarżącego przepis zawarty w dziale VIII Skargi i wnioski, Rozdział 2 Skargi, nie mający zastosowania w niniejszej sprawie, dotyczy sposobu interpretowania skargi w sprawie, w której w toku postępowania została wydana decyzja ostateczna jako żądanie wznowienia postępowania lub żądanie stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany z urzędu.

Przede wszystkim należy jednak zauważyć, z uwagi na nieprecyzyjności zarzutów skargi, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika nie zawierał żądania stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1997r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r.

Jak już wskazano powyżej granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Granice sprawy w rozumieniu art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznacza, więc przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z 13.09.2006 r. było utrzymanie w mocy decyzji tego samego organu z [...].2006 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...].1997r.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oceniając, zatem, stan niniejszej sprawy w odniesieniu do daty wydania zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa w stopniu wskazanym w art. 145 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 wskazanej ustawy.