Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 93/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 16, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 5, art. 148, art. 149 § 1 i 3,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Minister Finansów (dalej: "minister" lub "organ") zobowiązał Miasto i Gminę M. (dalej: "skarżąca" lub "gmina") do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Organ podał, że w systemie informacji oświatowej gmina wskazała szkołę podstawową jako samodzielną jednostkę mającą siedzibę we wsi K., dlatego przy wyliczaniu subwencji zastosowano odrębną wagę P1 = 0,38 dla uczniów szkół podstawowych i gimnazjów lokalizowanych na terenach wiejskich lub w miastach do 5000 mieszkańców. Tymczasem na dzień [...] września 2009 r. zajęcia dla wszystkich uczniów szkoły podstawowej prowadzone były w budynku położonym w mieście M. Minister uznał więc, że przy naliczaniu subwencji brak było podstaw do uwzględnienia uczniów szkoły podstawowej uczęszczających do budynku zlokalizowanego na terenie miasta M. jako uczniów szkoły podstawowej zlokalizowanej na terenie wiejskim. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...].

Pismem z dnia [...] października 2014 r. gmina zwróciła się do ministra o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu wniosku strona podała, że nową okolicznością w sprawie jest pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] potwierdzające prawidłowość określenia siedziby szkoły na dzień [...] września 2010 r. według danych wykazanych w systemie informacji oświatowej. Wskazała też, że zajęcia nie odbywały się w budynku zlokalizowanym w K. z powodu remontu, wyłączającego możliwość korzystania z budynku.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], minister wszczął postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. Powodem odmowy wznowienia postępowania było stwierdzenie braku zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. minister uznał, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi, który wydał decyzję.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] organ stwierdził nieważność ww. decyzji własnej o odmowie wznowienia postępowania. Minister stwierdził że decyzja ta została wydana na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., który nie przewiduje wydania takiego rodzaju decyzji, zatem wydano ją bez podstawy prawnej. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne.

Następnie minister wydał w dniu [...] października 2015 r. decyzję nr [...], mocą której odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., zobowiązującą gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r.

Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] minister utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2015 r.

W ocenie organu nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które były nieznane organowi, który wydał decyzję.

Minister stwierdził, iż znany był mu fakt, że skarżąca pismem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zwróciła się do Ministra Edukacji Narodowej o wyrażenie opinii dotyczącej zasad i formy naliczania subwencji oświatowej, a odpowiedź Ministerstwa Edukacji Narodowej została udzielona w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Rozpatrując sprawę zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. organ znał treść obu ww. pism, gdyż znajdują się one w aktach sprawy. Zostały one pierwotnie przekazane przez gminę jako załączniki do pisma z dnia [...] lutego 2012 r. a następnie powtórnie złożone do akt wraz z pismem [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Organ wydający decyzję zobowiązującą gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej subwencji nie tylko znał okoliczności, które zdaniem strony stanowią nową okoliczność w sprawie, ale również odniósł się do nich w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., m.in. na str. 4.

Zdaniem ministra także druga wskazana przez gminę okolicznością, tj. fakt, że na dzień [...] września 2009 r. zajęcia nie odbywały się w budynku szkoły zlokalizowanym w K. z powodu remontu, także była znana organowi w pierwotnym postępowaniu. W aktach sprawy znajduje się Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2011 r. przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w P. w Zespole Szkół w K. oraz pismo [...] Kuratora Oświaty w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Na stronie 5 decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, minister odniósł się do tej kwestii.

Minister nie podzielił zarzutu braku uwzględnienia powyższych okoliczności przy wydawaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., a także przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co mogło wprost wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Stwierdził, iż po pierwsze zarzut uwzględnienia lub nie uwzględnienia pewnych okoliczności przy wydawaniu decyzji nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nadto treść decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. przeczy temu zarzutowi.

Kończąc minister zaznaczył, że jego decyzje w sprawie zwrotu przez gminę nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. podlegały kontroli sądowoadministracyjnej. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2281/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Gmina zaskarżyła powyższą decyzję ministra z dnia [...] grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na jego wynik, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania, podczas gdy skarżąca zaoferowała materiał uzasadniający wznowienie postępowania,

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji w zakresie, w jakim organ ten ustalił, iż zaoferowany przez gminę materiał nie stanowi wystarczającej przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji. Skarżąca uważa, że dokumenty i okoliczności zaprezentowane we wniosku o wznowienie postępowania, spełniały kryteria o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Doszło bowiem do ujawnienia się nowych i istotnych okoliczności sprawy, które powinny stanowić podstawę ponownej, rzetelnej analizy całej sprawy. Zdaniem gminy ich prawidłowa ocena powinna doprowadzić ministra do przekonania o konieczności wydania decyzji merytorycznej o treści odmiennej niż treść dotychczasowych decyzji ostatecznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu Sąd dopatrzył się naruszenia przez organ orzekający przepisów postępowania. Skarga nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż naruszenia te nie miały istotnego wpływania na wynik sprawy, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Należy wyjaśnić w tym miejscu, że przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń przepisów prawa na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych, że gdyby do tych naruszeń nie doszło, treść rozstrzygnięcia byłaby prawdopodobnie odmienna. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie pomimo błędów organu.

Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania.

Etap wstępny omawianego postępowania jest etapem pozaprocesowym, który obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie wznowienia postępowania. Czynności podjęte przez organ po otrzymaniu wniosku o wznowienie nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Są czynnościach wewnętrznymi. Błędem ministra było zatem wydanie postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącej o wznowienie postępowania. Aby dokonać badania formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia nie wszczyna się dodatkowego, odrębnego postępowania.

Badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia polega na ustaleniu, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej istniejącej w obrocie prawnym, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, że wniosek nie dotyczy decyzji ostatecznej, nie wskazuje ustawowych przesłanek wznowienia bądź nie został złożony z zachowaniem ustawowego terminu organ może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Postanowienie to nie rozstrzyga sprawy wznowienia ale ją otwiera, jest więc jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie. Stwierdzenie, czy podana we wniosku przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i musi być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. Tym samym kolejnym błędem organu było wydanie na podstawie art. 151 k.p.a. decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odmownie wznowienia postępowania z tego powodu, że w ocenie organu nie zaistniały podane przez gminę przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prawidłowo więc minister naprawił swój błąd poprzez stwierdzenie nieważności tej decyzji.

W realiach rozpoznawanej sprawy po wstępnym zbadaniu wniosku w zakresie ww. formalnoprawnych wymogów dopuszczalności wznowienia minister winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. zobowiązującą gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010.

Druga faza postępowania wznowieniowego następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, którego niestety w niniejszej sprawie zabrakło. Jej wyodrębnienie wynika wprost z regulacji art. 149 § 2 k.p.a., który stanowi, że postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przepis ten ma zasadnicze znaczenie dla gwarancji ochrony trwałości decyzji ostatecznej. W ramach drugiej fazy postępowania wznowieniowego organ w pierwszej kolejności bada, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia wskazana we wniosku oraz w postanowieniu o wznowieniu. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ może więc przystąpić wyłącznie po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Jeżeli organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu czy raczej stwierdzeniu istnienia przyczyny wznowienia, ocenie wpływu tej przyczyny na wydane wcześniej rozstrzygniecie i po uchyleniu decyzji dotychczasowej.

Jako podstawę wznowienia postępowania gmina wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Tymi nowymi, nieznanymi dotychczas okolicznościami miało być pismo Ministerstwa Edukacji Narodowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] oraz informacja, że powodem przez który zajęcia nie odbywały się w budynku zlokalizowanym we wsi K. był remontu, wyłączający możliwość korzystania z tego budynku.

Spełnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. otwierającej ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej ostateczną decyzją wymaga wystąpienia łącznie trzech wyliczonych w przywołanym przepisie warunków. Pierwszy warunek to zgłoszone okoliczności faktyczne lub dowody, są nowe, a zatem nie były znane organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym. Drugi warunek, nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mają istotne znaczenie dla sprawy. Występuje tu związek z regulacją materialną przepisami prawa sprawy rozstrzygniętej decyzją objętą żądaniem wznowienia postępowania. Tylko bowiem na podstawie przepisu prawa materialnego możliwa jest ocena, czy nowa okoliczność faktyczna, nowy dowód dotyczy ustalenia stanu faktycznego zapisanego w tym przepisie prawa. Trzeci warunek to istnienie okoliczności faktycznej, istnienie dowodu w dniu wydania decyzji objętej żądaniem wznowienia postępowania. Spełnienie łącznie tych trzech warunków daje podstawy do stwierdzenia, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją zostało dotknięte istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego co do ustalenia stanu faktycznego, uzasadniając ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2010/15).

W ocenie Sądu minister prawidłowo ustalił, że podane przez skarżącą dowody i okoliczności nie wypełniły pierwszego w ww. warunków, tj. nie są dowodami i okolicznościami nowymi nieznanymi organowi rozpoznającemu sprawę w postępowaniu zwykłym.

Po analizie akt administracyjnych postępowania zwykłego Sąd stwierdził iż istotnie, jak podał minister, pismo gminy z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] do Ministra Edukacji Narodowej oraz odpowiedź Ministra Edukacji Narodowej zawarta w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zostały pierwotnie przekazane przez gminę jako załączniki do pisma z dnia [...] lutego 2012 r. (k. 28-32 i k. 82-85 akt administracyjnych) a następnie powtórnie złożone do akt wraz z pismem [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] (k. 182 i k. 209-212 akt administracyjnych). Podobnie było w przypadku informacji, że powodem przez który zajęcia nie odbywały się w budynku zlokalizowanym we wsi K. był remontu, wyłączający możliwość korzystania z tego budynku. W aktach sprawy znajduje się Protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2011 r. przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w P. w Zespole Szkół w K. (k. 195-199 akt administracyjnych) oraz pismo [...] Kuratora Oświaty w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] (k. 205-206). W pismach tych (odpowiednio na stronie 2 Protokołu kontroli i stronie 2 pisma Kuratora) wyraźnie wskazano, że na dzień [...] września 2009 r. zajęcia nie odbywały się w budynku nr 1 Szkoły Podstawowej w K. z powodu remontu.

Do powyższych okoliczności minister odniósł się w decyzjach z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r. Na stronie 4 decyzji z [...] kwietnia 2013 r, znajduje się akapit o następującej treści: "Minister Edukacji Narodowej w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], informując Burmistrza Miasta i Gminy M., że uczniowie Zespołu Szkół w K. (łącznie z pobierającymi naukę w budynku zlokalizowanym w M.) wykazani w bazach systemu informacji oświatowej zostaną przeliczeni wagą P1, odniósł się do stanu faktycznego opisanego w piśmie Miasta i Gminy M. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], tj. do sytuacji gdy po wybudowaniu nowego budynku dla Szkoły Podstawowej położonego w Mieście M. nauka nadal odbywa się także w budynku zlokalizowanym we Wsi K." Z kolei w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., na stronie 5 zawarto następujące wyjaśniania: "Należy zauważyć, że w momencie wprowadzania danych do systemu informacji oświatowej o liczbie uczniów według stanu na dzień [...] września 2009 r. działalność statutowa Szkoły Podstawowej prowadzona była wyłącznie w budynku nr 2 położonym w Mieście M. Jak wynika z protokołu kontroli doraźnej przeprowadzonej przez [...] Kuratorium Oświaty do budynku nr 1 położonego we Wsi K. nie uczęszczali uczniowie Szkoły Podstawowej. Budynek nr 1 w K. z uwagi na trwający remont nie dysponował salami lekcyjnymi (ustalenia [...] Kuratorium Oświaty - protokół kontroli). Należy przy tym zauważyć, że również w następnym roku szkolnym wszyscy uczniowie Szkoły Podstawowej w K. uczęszczali do budynku nr 2 w M. Według stanu na dzień [...] września 2009 r. żaden z nauczycieli nie wykonywał swoich obowiązków w budynku nr 1 w K. (ustalenia [...] Kuratorium Oświaty - protokół kontroli). Zatem nauczycielom tym w świetle art 54 ust. 5 ustawy - Karta Nauczyciela nie przysługiwał dodatek wiejski."

Powyższe w sposób bezsporny potwierdza, że organ wydający decyzje w przedmiocie zobowiązania gminy do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010, nie tylko znał okoliczności i dowody podane we wniosku o wznowienie, ale również je przeanalizował i odniósł się do nich w decyzjach I i II instancji. Nietrafny jest więc zarzut naruszenia przez ministra art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto wbrew twierdzeniom gminy stan faktyczny i prawny sprawy został wyjaśniony w sposób dostateczny, pozwalający na dokonaną wyżej ocenę spełniania podanej przez skarżącą przesłanki wznowienia. Decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne przedstawiając poprawny logicznie wywód, który znajduje odzwierciedlenie w wykorzystanych do wnioskowania danych. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Analiza akt administracyjnych doprowadziła do wniosku, że dane na które powołuje się skarżąca istotnie były znane organowi w chwili wydawania decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] sierpnia 2013 r. Popełnione przez organ błędy natury proceduralnej w ramach postępowania wznowieniowego nie wpłynęły na prawidłowość ustalenia, że przesłanka wznowieniowa a art. 145 § 1 pkt 1 przypadku skarżącej nie wystąpiła.

W oparciu o treść uzasadnienia skargi nie trudno zauważyć, że celem skarżącej było doprowadzenie do dokonania przez organ ponownej analizy ww. dokumentów i okoliczności. Gmina miała nadzieję, że minister zmieni swoje dotychczasowe stanowisko i uzna, że nie pobrała nienależnie części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Dlatego też konieczne jest w tym miejscu podkreślenie, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Taki jej charakter wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a., a jego analiza prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy postępowanie zwykłe. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.