Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 145/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1652/13 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za luty 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

I FZ 145/14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1652/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie M. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 listopada 2013 r. oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 lipca 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za luty 2006 r.

Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że na podstawie zarządzenia z 12 grudnia 2013 r. pełnomocnik strony został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Termin do wypełnienia wezwania w tym zakresie upłynął 27 grudnia 2013 r., a wymagany wpis został uiszczony 30 grudnia 2013 r., a więc po upływie terminu na dokonanie tej czynności. W konsekwencji wystąpiły przesłanki do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.").

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. przez odrzucenie zażalenia z uwagi na nieuiszczenie wpisu od zażalenia w sytuacji, gdy wpis ten został uiszczony w terminie. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, że 27 grudnia 2013 r. zostało złożone polecenie przelewu bankowego na kwotę 100 zł, tytułem uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, i w tym samym dniu zostało wygenerowane potwierdzenie przedmiotowego polecenia, które zostało dołączone do pisma z 27 grudnia 2013 r., przesłanego do WSA w Gliwicach. Strona podkreśliła, że w orzecznictwie przyjęło się, że złożenie bankowi polecenia przelewu przed upływem terminu do wniesienia opłaty sądowej może uzasadniać uznanie tego terminu za zachowany, o ile polecenie zostało rzeczywiście wykonane (postanowienie SN z 2 lutego 2011 r., II CZ 199/10; postanowienie NSA z 20 maja 2005 r., OSK 34/05). W stanie faktycznym sprawy zlecenie przelewu z odroczonym terminem płatności zostało złożone z zachowaniem siedmiodniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych, a Sąd pierwszej instancji bezzasadne przyjął, że dla uznania za dzień uiszczenia wpisu dzień przyjęcia zlecenia przelewu przez bank przelew taki musi mieć charakter przelewu natychmiastowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy przede wszystkim zaznaczyć, że nie jest przez stronę kwestionowane, że została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu, a termin do dokonania tej czynności upływał 27 grudnia 2013 r. Argumentacja zażalenia opiera się na twierdzeniu pełnomocnika strony, że wezwanie do uiszczenia wpisu należy uznać za wypełnione w terminie, gdyż 27 grudnia 2013 r. została złożona bankowi dyspozycja dokonania przelewu odroczonego, a w takiej sytuacji to data zlecenia przelewu, a nie jego dokonania, jest istotna dla uznania, czy wpis został uiszczony w terminie. Z argumentacją tą w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można się zgodzić.

Należy przede wszystkim zauważyć, że ugruntowane stanowisko orzecznictwa, do którego odwołuje się strona, nie znajduje odniesienia w przedmiotowej sprawie, gdyż nie dotyczy przelewów odroczonych. Analiza judykatury w omawianym zakresie prowadzi do wniosku, że celem uznania, iż datą istotną dla stwierdzenia, czy dany wpis został uiszczony w terminie, jest data zlecenia tego przelewu, a nie data jego wykonania przez bank zlecającego, jest uniknięcie zamknięcia drogi sądowej w sytuacji, gdy podmiot wezwany do uiszczenia wpisu dokonał wszystkich zależnych od siebie czynności w celu wykonania tego wezwania w terminie wynikającym z wezwania, a faktyczna realizacja płatności nastąpiła po tym terminie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie banku (głównie ze względu na odgórnie określone pory realizacji przelewów, co do zasady nieobejmujące godzin nocnych i dni niebędących dniami roboczymi). W takim przypadku, jak słusznie zauważył autor zażalenia, przyjęło się uważać, że złożenie polecenia przelewu w terminie oznacza wypełnienie wezwania w terminie, jeśli strona posiadała w momencie składania zlecenia (lub najpóźniej przed upływem terminu do wniesienia opłaty) odpowiednie środki na rachunku na pokrycie tej opłaty, a przelew został rzeczywiście zrealizowany. Sama treść zażalenia wskazuje jednak na to, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją odmienną. Po pierwsze nie wiadomo, czy strona miała 27 grudnia 2013 r. na rachunku środki konieczne do zrealizowania przelewu – mimo odwoływania się do tez orzecznictwa podkreślających istotność tej okoliczności zażalenie pomija tę kwestię milczeniem. Po drugie natomiast cechą odróżniającą stan faktyczny niniejszej sprawy od spraw, na gruncie których ukształtowała się przywołana przez stronę linia orzecznicza, jest to, że pełnomocnik strony sam wskazuje, iż 27 grudnia 2013 r. złożono zlecenie przelewu odroczonego, a nie bieżącego (tj. takiego, którego realizacja następuje w najbliższej sesji wychodzącej banku). Okoliczność tę potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wydruk zawierający szczegóły przelewu – jego tytuł to "Szczegóły przelewu zwykłego odroczonego", a data planowanej realizacji to 30 grudnia 2013 r. Należy stąd wnioskować, że zlecający przelew skorzystał z możliwości dostępnej powszechnie w bankowości internetowej, tj. wyboru przyszłej daty, w której ma nastąpić realizacja przelewu. Zrównanie takiej sytuacji z omówionym wyżej przypadkiem, gdy dokonujący wpłaty podjął ze swojej strony wszystkie czynności, by wpis uiścić w terminie, nie jest usprawiedliwione, gdyż prowadziłoby do możliwości jednostronnego "przesunięcia" przez stronę upływu terminu do uiszczenia wpisu na dowolnie wybraną przez siebie datę. To, że nie wymaga się od strony dokonania przelewu natychmiastowego (tj. takiego, który – najczęściej za dodatkową opłatą – realizowany jest natychmiast po złożeniu zlecenia przelewu, niezależnie od sesji wychodzących banku), nie może być utożsamiane z pozostawieniem stronie swobody co do wyboru daty, w której ma nastąpić realizacja płatności. Z art. 220 § 1 P.p.s.a. wynika, że opłata ma zostać uiszczona w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a nie, że w tym terminie ma zostać podjęta decyzja o uiszczeniu opłaty, tymczasem taką właśnie wykładnię art. 220 § 1 P.p.s.a. zdaje się forsować autor zażalenia. W konsekwencji należy uznać, że skoro pełnomocnik strony nie kwestionuje, że termin do uiszczenia wpisu upływał w sprawie 27 grudnia 2013 r., a realizacja przelewu nastąpiła (z jego strony) 30 grudnia 2013 r., to słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaszły przesłanki do zastosowania art. 220 § 3 P.p.s.a., tj. odrzucenia zażalenia z uwagi na jego nieopłacenie w terminie.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.