Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2184/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i 2, art. 40c ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 61, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez spółkę G. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: G. [...] S.A. z siedzibą w W. – dalej także: skarżąca spółka) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 4.200,- złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] października 2009 r., o godzinie 22:00, na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości G., zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Zespołem pojazdów prowadzonych przez Z. D. wykonywany był przewóz drogowy śmigła na trasie G. – P. W wyniku dokonanego pomiaru ustalono, iż długość zatrzymanego zespołu członowego wynosi 48,25 m i przekracza dopuszczalne normy o 31,75 m, zaś jego wynosi szerokość 3,40 m i przekracza dopuszczalne normy o 0,85 m. W toku kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie przejazdu zespołu członowego o długości 48,25 m i szerokości 3,40. Kierowca okazał do kontroli zezwolenie nr [...] r. z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane na wniosek firmy Z. sp. z o.o. na przejazd pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] nr rej. [...]. Powyższe uchybienia znalazły odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] (w aktach administracyjnych – k. 7-8).

Po kontroli, w dniu [...] października 2009 r., o godzinie 11:26 strona dostarczyła do organu (drogą faksową) decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2009 r. o zmianie zezwolenia nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane na wniosek spółki Z. sp. z o.o. skierowany do organu w dniu [...] października 2009 r. W decyzji tej ustalono, iż zmianie ulega marka i nr rej. ciągnika na pojazd marki: [...] o nr rej. [...]i naczepy na: [...] o nr rej. [...]. Jednocześnie decyzja zmieniła wskazaną wcześniej w zezwoleniu długość całkowitą pojazdu na 48,50 m.

W dniu [...] października 2009 r. skarżąca spółka została zawiadomiona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych w toku w/w kontroli naruszeń oraz pouczona o przysługujących jej prawach strony.

W konsekwencji dokonanych ustaleń decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego – powołując się m.in. na przepisy art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i 2, art. 40c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z Lp. 1 oraz Lp. 3 pkt b) załącznika nr 2 do cyt. ustawy, a także na art. 61 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 1861 ze zm.) i na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. - nałożył na spółkę G. S.A. karę pieniężną w łącznej wysokości 4.200 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, w tym karę 3.840 złotych karą za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość oraz karę 360 złotych za przekroczenie szerokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem od wartości dopuszczalnej 3,20 m do 4,50 m szerokości pojazdu. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przeprowadzona kontrola drogowa ujawniła, że w dniu [...] października 2009 r. strona skarżąca nie legitymowała się stosownym zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego, ponieważ wniosek o zmianę zezwolenia okazanego w toku kontroli złożyła dopiero po kontroli, tj. w dniu [...] października 2009 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji - zarzuciła, że w/w decyzja wydana została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, polegającym na błędnej wykładni art. 64 ust. 1 tej ustawy.

W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca podniosła, iż na przejazd pojazdu dokonujący przewozu udzielone zostało zezwolenie, które wystawione było na pojazd o innym numerze rejestracyjnym. Strona wskazała, że różnica w tym numerze wynikała z faktu, iż przewoźnik na skutek trudności logistycznych zmuszony był podstawić do wykonania przewozu inny pojazd, niż objęty zezwoleniem. Strona stwierdziła, że z uwagi na długi okres oczekiwania na zmianę zezwolenia konieczne było rozpoczęcie realizacji przewozu przy pomocy innego pojazdu, przy jednoczesnym wystąpieniu o zmianę wspomnianego zezwolenia w celu uaktualnienia danych pojazdu. Skarżąca spółka stwierdziła, że w dacie kontroli pojazdu przewóz ładunku ponadgabarytowego odbywał się na podstawie zezwolenia, które w dniu realizacji usługi pozostawało ważne. Powyższe okoliczności – zdaniem skarżącej – wskazują jednoznacznie, iż przejazd zestawu ponadgabarytowego odbywał się na podstawie ważnego zezwolenia na przejazd, a tym samym, wbrew zarzutom organu – nie doszło do naruszenia art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z prośbą o przesłanie informacji, jak należy rozumieć decyzję tego organu z dnia [...] października 2009 r. o zmianie zezwolenia nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego. Jednocześnie, opisując przebieg kontroli drogowej, Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił się z prośbą o wyjaśnienie, czy w dacie kontroli zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. było ważne dla kontrolowanego pojazdu.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, odpowiadając na powyższe zapytanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego - stwierdził, iż decyzja z dnia [...] października 2009 r. o zmianie zezwolenia nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego została wydana na podstawie otrzymanego w dniu [...] października 2010 r. wniosku firmy Z. Sp. z o.o. Zatem, jak stwierdził Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, decyzja ta obowiązywała od dnia jej wydania, czyli od [...] października 2009 r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, po uprzednim poinformowaniu strony skarżącej o uzupełnieniu materiału dowodowego, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]- utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa oraz na protokół z przeprowadzonej w nocy w dniu [...] na [...] października 2009 r. kontroli zespołu pojazdów - uznał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość należnej kary pieniężnej z tytułu przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika niezbicie, iż skontrolowany zespół pojazdów przekroczył dopuszczalną długość oraz szerokość. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej zawartych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że okazane w toku kontroli przez kierowcę zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego dotyczyło innego zespołu pojazdów, niż kontrolowany w dniu [...] października 2009 r. Organ odwoławczy wskazał, powołując się dodatkowo na informację zawartą w piśmie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2010 r., że zmienione zezwolenie nadesłane po kontroli przez stronę skarżącą, w którym wskazano nowe dane pojazdu oraz poprawione dane parametrów długości całkowitej pojazdu, ważne było dopiero od dnia wydania decyzji o zmianie treści zezwolenia, tj. od dnia [...] października 2009 r. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że w chwili kontroli drogowej odbywał się przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, co oznacza, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Skarżąc spółka – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła w dniu [...] września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca zarzuciła organowi:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – poprzez przyjęcie, iż przejazd pojazdu objętego karą pieniężną odbywał się bez zezwolenia,

2) naruszenie w konsekwencji przepisu art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – poprzez wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia.

W uzasadnieniu skarżąca spółka stwierdziła, że - wbrew zarzutom organu – w dacie kontroli przedmiotowy zespół pojazdów dokonujący przewozu ładunku ponadgabarytowego odbywał się na podstawie zezwolenia. Jedyna różnica – zdaniem skarżącej – pomiędzy zestawem kontrolowanym, a treścią zezwolenia, to numery rejestracyjne pojazdów. Według skarżącej przewóz wykonywany był pojazdem oraz naczepą o tych samych parametrach. Strona wskazała, że zmiana pojazdu realizującego przewóz wynikała z przyczyn technicznych – awarii pojazdu, która wymusiła konieczność realizacji przejazdu innym pojazdem. Jednakże, według skarżącej, zarówno ciągnik, jak i naczepa, dokonujące przewozu, były pojazdami tego samego typu, co pojazd wskazany w zezwoleniu. Strona wskazała, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w przypadku przejazdu pojazdem ponadgabarytowym, stawia wymóg uzyskania zezwolenia i ten wymóg skarżąca spółka wypełniła, gdyż uzyskała stosowne zezwolenie. Strona podkreśliła ponadto, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał zmiany treści udzielonego zezwolenia bez żadnych warunków i zastrzeżeń dodatkowych, uznając, iż przedmiotowy pojazd spełnia te same kryteria, co wskazany w zezwoleniu.

Na marginesie skarżąca wskazała, że spółka G. S.A. połączyła się ze spółką E. S.A., w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h., i nowa firma skarżącej spółki brzmi po połączeniu – G. [...] S.A.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki G. [...] S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji - nie naruszają prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych zarówno w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jak i ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, a także unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać trzeba, iż zgodnie z przepisem art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

Zgodnie z przepisem art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik nr 2 do ustawy (vide: art. 13g ust. 2). W świetle przepisu art. 13g ust. 1b pkt 1 cyt. ustawy, karę pieniężną nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Jak stanowi przepis art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w wypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2.

Stosownie do treści przepisu art. 62 ust. 4a pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów złożonego z pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

Ponadto zgodnie z przepisem § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262), szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m.

Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z zebranych w toku postępowania kontrolnego dowodów (vide: Protokół kontroli nr [...]– k. 7-8 akt administracyjnych) wynika jednoznacznie, iż w kontrolowanym w nocy z [...] na [...] października 2009 r., na drodze krajowej Nr [...] w miejscowości G., zespole pojazdów kierowanym przez Z. D., należącym do skarżącej spółki, a składającym się z pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], stwierdzono w wyniku dokonanego pomiaru, iż długość zatrzymanego zespołu członowego wynosi 48,25 m i przekracza dopuszczalne normy o 31,75 m, zaś jego szerokość wynosi 3,40 m i również przekracza dopuszczalne normy o 0,85 m.

Z materiału dowodowego zebranego podczas przedmiotowej kontroli drogowej wynika również, iż w jej toku kierowca zatrzymanego zespołu pojazdów okazał inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego do kontroli zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane przez Generalnego Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na wniosek firmy Z. sp. z o.o. na przejazd pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] nr rej. [...].

W tej sytuacji zgodzić się należy z organami Inspekcji Transportu Drogowego, że skontrolowany zespół pojazdów przekroczył dopuszczalną długość oraz szerokość, zaś skarżący przedsiębiorca nie dysponował stosownym zezwoleniem.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy uznać, że organy Inspekcji Transportu Drogowego słusznie przyjęły, że okazane w toku kontroli przez kierowcę zatrzymanego pojazdu zezwolenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r. na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego dotyczyło innego zespołu pojazdów, niż kontrolowany w dniu [...]/[...] października 2009 r.

Organ odwoławczy słusznie wskazał, że zmienione zezwolenie, nadesłane przez stronę skarżącą po kontroli, w którym wskazano nowe dane zespołu pojazdów (marki i numery rejestracyjne) oraz poprawione dane parametrów długości całkowitej zespołu pojazdów z ładunkiem (z widniejącej w dniu kontroli długości 47,50 m na skorygowaną długość wynoszącą 48,50 m), ważne było dopiero od dnia wydania decyzji o zmianie treści zezwolenia, tj. od dnia [...] października 2009 r.

W związku z powyższym należy uznać, że w chwili kontroli drogowej odbywał się przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, albowiem skarżąca spółka nie dysponowała stosownym (ważnym w chwili kontroli) zezwoleniem zawierającym prawidłowe dane zatrzymanego zespołu pojazdów oraz prawidłowe parametry jego długości.

Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 267, poz. 2660), wniosek o zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego powinien zawierać m.in. dane dotyczące zarówno samego wnioskodawcy oraz osoby wykonującej transport w jego imieniu, termin oraz dokładny adres miejsca rozpoczęcia i zakończenia przejazdu, a także rodzaj ładunku oraz markę, typ, numer rejestracyjny i inne parametry pojazdu, którym będzie wykonywany dany przejazd z ładunkiem, a także parametry pojazdu wraz z ładunku wpływające na nienormatywność danego przejazdu.

W niniejszej sprawie skarżąca przedłożyła dopiero po kontroli zmienioną wersję zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdem nienormatywnym, którego treść odpowiadała parametrom zespołu pojazdu zatrzymanego do kontroli, co – w świetle przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. nie jest dopuszczalne i nie sanuje w żaden sposób nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli drogowej.

Zdaniem Sądu organy obu instancji w prowadzonym postępowaniu nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, albowiem wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a). Ponadto organ odwoławczy, a wcześniej także organ I instancji, nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem organy te oparły się na materiale prawidłowo zebranym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dokonując jego wszechstronnej oceny. Organy obu instancji, przedstawiając w sposób prawidłowy podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, nie dopuściły się ponadto obrazy przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu każdy przedsiębiorca, zajmując się profesjonalnie przewozem ładunku po drogach publicznych, powinien z należytą starannością, dokładnie i szczegółowo zarówno przygotowywać towar do przewozu, jak i wybierać drogę swego przejazdu, w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych użytkowanego przez siebie pojazdu. W przypadku, w którym przedsiębiorca opiera dany przewóz nienormatywny na udzielonym zezwoleniu, zmuszony jest przy tym pamiętać, że każde zezwolenie, wydane w formie decyzji administracyjnej, dotyczy nie tylko konkretnej trasy przejazdu i okresu planowanego transportu, ale również konkretnych danych pojazdu oraz jego parametrów wraz ładunkiem.

Niewątpliwie wszelkie nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od tego, jakie okoliczności logistyczne towarzyszą danej działalności przedsiębiorcy, jak również bez względu na rodzaj towaru, konstrukcję pojazdu, czy też bez względu na inne uwarunkowania związane z zakresem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie skarżący przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków ustawowych, co w konsekwencji doprowadziło do zgodnego z prawem ukarania strony karą pieniężną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.