Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 547/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 118, art. 129 ust. 2,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 34, 56
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art. 123 ust. 1, art. 91 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 czerwca 2010r. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. w K. od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lutego 2010r., umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), w związku z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przytoczył przebieg postępowania wskazując, że w dniu 3.11.2008r. Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. złożyło do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa . W dniu 16.01.2009r. Spółka uzupełniła wniosek. Pismem z dnia 6.02.2009r., Dyrektor Izby Skarbowej wezwał Spółkę do dostarczenia brakujących dokumentów, m.in.: aktualnych zaświadczeń z właściwych urzędów skarbowych o terminowym wywiązywaniu się przez Spółkę z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa, aktualnego zaświadczenia o terminowym opłacaniu przez Spółkę składek na ubezpieczenie społeczne, ostatecznego wykazu punktów gier, aktualnego studium ekonomiczno - finansowego, oświadczenia M. G. - Prezesa Zarządu Spółki, iż nie toczy się przeciwko niemu postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 Kodeksu karnego, prawidłowego zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - , uzupełnionego regulaminu gier oraz złożenia wyjaśnień dotyczących kapitału Spółki i zawartych umów najmu i współpracy. W dniu 3.03.2009r. Spółka przesłała wymagane dokumenty oraz złożyła wyjaśnienia. Następnie pismami z dnia 23.03.2009r., 2.04.2009r. oraz 16.04.2009r. uzupełniała wniosek o kolejne dokumenty oraz zmieniała wykaz lokali, w których zamierzała prowadzić działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W dniu 8.04.2009r. Dyrektor Izby Skarbowej wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - z prośbą o udzielenie informacji, czy wobec G. O. było prowadzone i jak się zakończyło ewentualne postępowanie w sprawie osiągniętych przez niego przychodów z nieujawnionych źródeł w trybie art. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), w związku z wniesionymi przez G. O. 4.000 udziałów do firmy Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. o łącznej wartości 400.000 zł oraz o udostępnienie dowodów, które były podstawą do wydania zaświadczenia dla G. O. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - o pokryciu poniesionych przez niego wydatków na nabycie udziałów w Przedsiębiorstwie A. Sp. z o.o. w wysokości 400.000 zł z ujawnionych źródeł przychodu. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się o przesłanie zeznań podatkowych G. O. za lata 2002 - 2008 wraz z wykazem informacji o czynnościach majątkowych dokonywanych przez niego w tym okresie. W dniu 15.06.2009r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. przesłał odpowiedź wraz z wnioskowanymi dokumentami. Pismem z dnia 17.04.2009r. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie wezwał Spółkę do dostarczenia brakujących dokumentów i udzielenia wyjaśnień dotyczących umów najmu i współpracy oraz złożenia wyjaśnień dotyczących kapitału Spółki. W odpowiedzi pismem z dnia 22.05.2009r. Spółka przesłała dokumenty, do których dostarczenia była wzywana. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 17.04.2009r. wystąpił z pismem do Ministerstwa Finansów z prośbą o informacje czy wobec udziałowców, prezesa zarządu, członków rady nadzorczej Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. toczy się postępowanie w sprawie przestępstw określonych w art. 299 Kodeksu karnego oraz czy osoby te posiadają nienaganną opinię. W tym samym dniu Dyrektor Izy Skarbowej wystąpił również do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Warszawie z prośbą o udzielenie informacji czy wobec wyżej wymienionych osób istnieją uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Ministerstwo Finansów pismem z dnia 03.06.2009r. poinformowało, iż nie posiada informacji mogących negatywnie wpłynąć na prowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie w zakresie udzielenia Przedsiębiorstwu A. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa .

Pismami z dnia 19.05.2009r., 14.07.2009r. oraz 17.07.2009r. Dyrektor Izby Skarbowej wzywał Spółkę do udzielenia wyjaśnień oraz dostarczenia brakujących dowodów. Spółka w dniu 2.07.2009r. uzupełniła swój wniosek o kolejne dokumenty, a pismem z dnia 17.08.2009r. odpowiedziała na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.07.2009r. Pismami z dnia 01.09.2009r., 19.10.2009r., 28.10.2009r. oraz 29.10.2009r. Spółka uzupełniała swój wniosek o kolejne dokumenty.

W dniu 12.11.2009r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej, akta postępowania zostały przekazane do Izby Celnej .

Po przeprowadzeniu analizy zebranego w toku postępowania materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej pismem z dnia 29.12.2009r. wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, tj.: do dostarczenia aktualnych odpisów z Krajowego Rejestru Sądowego przedsiębiorców, z którymi Spółka zawarła umowy najmu i współpracy, do złożenia dowodów potwierdzających prawo Spółki do władania lokalami, w których zamierzała prowadzić działalność, do przedstawienia dowodów wskazujących, iż lokale wymienione we wniosku znajdują się w odległości co najmniej 100 metrów od obiektów wskazanych w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz do złożenia oświadczenia pod rygorem art. 233 § 1 kodeksu karnego, że lokale wymienione we wniosku Spółki spełniają wymogi art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

W odpowiedzi na wezwanie Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. w dniu 13.01.2010r. przesłała odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego przedsiębiorców, z którym Spółka zawarła umowy najmu i współpracy oraz dołączyła oświadczenie M. G. - Prezesa Zarządu z dnia 11.01.2010r., złożone w trybie art. 75 § 2 kpa, potwierdzające, że lokale wskazane we wniosku Spółki spełniają wymogi art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto Spółka w swoim piśmie złożyła wyjaśnienia dotyczące tytułu prawnego do lokali, w których zamierzała prowadzić działalność oraz ustosunkowała się do wezwania Dyrektora Izby Celnej w zakresie przedstawienia przez Spółkę dowodów wskazujących, iż lokale wymienione we wniosku znajdują się w odległości co najmniej 100 metrów od obiektów wskazanych w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 9.02.2010r. wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania i następnie decyzją z dnia 226 lutego 2010r. umorzył postępowanie w sprawie.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła oparcie się przez organ na podstawie prawnej sprzecznej z Konstytucją RP oraz prawem Unii Europejskiej tj. na przepisie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych; naruszenie przepisów postępowania tj. art. 12, art. 36 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych poprzez nie załatwienie sprawy w terminie i bezpodstawne wyznaczanie nowych terminów załatwienia sprawy; naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. oraz art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nie wydanie decyzji pomimo zgromadzenia całego materiału dowodowego i nie poinformowanie strony o faktycznych przyczynach bezczynności, przekroczenie uprawnień przez Dyrektora Izby Skarbowej polegające na poszukiwaniu informacji o wspólniku spółki Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. - G. O. oraz członkach organów spółki, które to informacje miały prowadzić do podważenia ich nienagannej opinii i w konsekwencji odmowy wydania decyzji. Na poparcie swoich twierdzeń wniosła o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków - prezesa spółki M. G., pracowników spółki - A. S. i K.W. oraz pracownika Izby Skarbowej – S.F.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, uzasadniając swoje rozstrzygniecie tym, że okoliczności, które w swych zeznaniach mieli potwierdzić świadkowie, nie mają znaczenia dla sprawy.

Uznając odwołanie za niezasadne Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), która weszła w życie z dniem 1.01.2010r., postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zakończone do dnia 31.12.2009r., a na dzień jej rozstrzygnięcia obowiązywała ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, która regulowała tryb postępowania we wskazanym stanie faktycznym i prawnym, w oparciu o powołany powyżej przepis orzeczono o umorzeniu postępowania.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż organy powołane do stosowania prawa nie mają kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa. Tryb tej kontroli został wyraźnie i jednoznacznie ukształtowany przez samą konstytucję. Art. 188 Konstytucji RP zastrzega do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego orzekanie w wymienionych sprawach bez względu na to, czy rozstrzygnięcie ma mieć charakter powszechnie obowiązujący, czy też ma ograniczać się tylko do indywidualnej sprawy. Domniemanie zgodności z konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Podobnie organ celny nie jest uprawniony do dokonywania ocen zgodności krajowych norm prawnych z prawej unijnym i ma obowiązek stosowania norm prawa krajowego, dopóki uprawnione do tego organy nie stwierdzą takiej niezgodności - a w niniejszym przypadku taka niezgodność nie została stwierdzona ani przez Trybunał Konstytucyjny, ani przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Dalej organ wskazał, że zarzut bezczynności zarówno Dyrektora Izby Skarbowej jak i Dyrektora Izby Celnej , jest bezzasadny. Organy podejmowały wszelkie czynności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie informowały stronę, podając przyczynę opóźnień. Jak wynika ze zgromadzonej dokumentacji, nie można mówić o bezczynności organu, skoro podejmował on czynności w celu zgromadzenia dowodów w sprawie. Ustawodawca określając sześciomiesięczny termin załatwienia sprawy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wskazał, iż sprawy z tego zakresu są skomplikowane i wymagają znacznego nakładu pracy w celu ich prawidłowego rozstrzygnięcia. Z uwagi na braki formalne wniosku organ nie mógł wydać decyzji w ustawowym terminie. Nie bez znaczenia jest również fakt zmiany kompetencji w kwestii wydawania zezwoleń. Dokumenty w sprawie wpłynęły do Izby w dniu 12.11.2009r., a zapoznanie się funkcjonariuszy ze zgromadzonym materiałem dowodowym wymagało czasu.

Odnosząc się do zarzutów, dotyczących naruszenia art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej (art. 8 i 9 kpa), Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż prowadząc postępowanie w I instancji dołożył wszelkich starań, aby postępowanie czyniło zadość ogólnym zasadom wynikającym z powołanego przepisu, a mianowicie zasadzie zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadzie informowania. Dyrektor wskazał, iż w jego ocenie przekazany materiał dowodowy nie był kompletny. Po jego przeanalizowaniu należało wezwać spółkę do uzupełnienia braków wniosku. Zaznaczył, iż ostatnie pismo Strony otrzymał dnia 30.10.2009r., w momencie wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej. Dodał, iż nie w jego gestii leży badanie działania Dyrektora Izby Skarbowej , dotyczącego domniemanych zapewnień o pozytywnym załatwieniu sprawy. Do czasu zgromadzenia całego materiału dowodowego i jego wszechstronnej analizy nie ma możliwości wyrokowania o treści rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu bezzasadny jest również zarzut dotyczący przekroczenia uprawnień przez Dyrektora Izby Skarbowej poprzez poszukiwanie informacji o wspólniku spółki G. O. oraz członkach organów spółki, które to informacje miały prowadzić do podważenia ich nienagannej opinii i w konsekwencji odmowy wydania decyzji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, osoby wymienione w tym artykule powinny posiadać nienaganną opinię, w szczególności muszą przedstawić zaświadczenie, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Dyrektor podkreślił, że przepis art. 33 ust. 1 nie stanowi, że o nienaganności opinii osób wymienionych w tym przepisie można mówić jedynie w sytuacji, gdy te osoby nie są karane za przestępstwa z winy umyślnej lub przestępstwo skarbowe. Ustawodawca posługuje się bowiem klauzulą ogólną "nienaganną opinią", a z użytego w tym przepisie sformułowania "w szczególności" wynika, iż dołączone do wniosku strony zaświadczenia, że w/w osoby nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnione umyślnie przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, ma charakter jedynie przykładowy. Posiadanie zaświadczenia o niekaralności za przestępstwo z winy umyślnej lub przestępstwo skarbowe jest jedną, lecz nie jedyną, przesłanką pozwalającą na ocenę, że dana osoba posiada nienaganną opinię. Co więcej, należy uznać, iż osoba nie skazana prawomocnym wyrokiem może posiadać opinię zdecydowanie naganną. Podobny pogląd co do pojęcia nienagannej opinii, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 1998r. sygn. NSA 555/98 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2006r. sygn. VI SA/Wa 472/06, oraz z dnia 7 sierpnia 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 844/08. Sądy administracyjne jednoznacznie wskazały, iż przepis art. 33 ust. 1 powołanej ustawy wymienia fakt niekaralności za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jako jeden z elementów nienagannej opinii oraz jako przykład okoliczności mogącej wskazywać na nienaganną opinię. Powyższe wskazuje na to, że Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie sprawdzał nienaganną opinię wspólników i osób wchodzących w skład organów spółki, dostępnymi i prawnie niezakazanymi środkami. Działalność hazardowa stanowi bardzo wrażliwy obszar gospodarki narodowej. Organ przed wydaniem decyzji musiał powziąć pewność, że wszystkie prawem przewidziane warunki uzyskania zezwolenia zostały spełnione.

W skardze na powyższą decyzję Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. zarzuciło naruszenie prawa tj.:

1/ art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1, art. 9, art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz przepisów art. 120, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009r., polegające na wydaniu decyzji na podstawie przepisu art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, niezgodnego z Konstytucją RP oraz prawem Unii Europejskiej;

2/ art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niewypowiedzenie się w przedmiocie wniosków dowodowych, złożonych w odwołaniu;

3/ art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie decyzji, mimo zapewnień strony o zamiarze jej wydania, wezwanie do uzupełnienia rzekomych braków wniosku mimo wcześniejszego poinformowania o spełnieniu wymogów wydania decyzji oraz nieinformowanie strony o rzeczywistych przyczynach nie wydania decyzji;

4/ art. 6 oraz art. 19 kpa poprzez przekroczenie uprawnień przez Dyrektora Izby Skarbowej polegające na kwestionowaniu podstaw wydania zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - o legalności pochodzenia środków na nabycie udziałów w spółce Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. przez G. O.;

5/ art. 6 kpa poprzez przekroczenie uprawnień przez Dyrektora Izby Skarbowej , polegające na wystąpieniu do Ministerstwa Finansów oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o udzielenie informacji o wspólnikach i członkach organów spółki, które to informacje miały służyć podważeniu ich nienagannej opinii i w konsekwencji odmowy wydania decyzji.

Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I-szej instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lub 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a oraz uchylenie postanowień:

- z dnia 8 kwietnia 2009r. o wystąpieniu z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - o przedstawienie dowodów, które służyły wydaniu zaświadczenia o legalności pochodzenia środków na nabycie udziałów w spółce Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. przez G. O.,

- z dnia 17 kwietnia 2009r. o wystąpieniu do Ministerstwa Finansów z zapytaniem, czy wobec wspólników lub członków organów spółki nie toczą się postępowania w sprawie przestępstwa z art. 299 k.k. oraz czy posiadają one nienaganną opinię,

- z dnia 17 kwietnia 2009r. o wystąpieniu do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z prośbą o udzielenie informacji czy wobec wspólników i członków organów spółki istnieją zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.

W przypadku wątpliwości w kwestii zasadności podniesionych zarzutów, skarżąca wniosła o:

1. przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności przepisu art. 129 ust. 2 w zw. z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U.2009.201.1540) z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepisami prawa europejskiego tj. art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej "TFUE"), na zasadzie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.1997.102.643),

2. wystosowanie do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu pytania prejudycjalnego w trybie art. 267 akapit 3 TFUE o treści:

"Czy przepis art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy rozumieć w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzenia normy prawa krajowego niemalże eliminującej możliwość prowadzenia na terenie państwa członkowskiego działalności gospodarczej, która opiera się na urządzeniach produkowanych w innym kraju Unii Europejskiej, jeżeli spowoduje to zanik popytu na te urządzenia na rynku wspólnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej dodatkowo zarzucił, iż przepis art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jako przepis techniczny, powinien być notyfikowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 ze zm.), dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Zgodnie z zasadą praworządności, określoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa oznacza działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa, jeśli takowe przewidują przepisy przejściowe. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.). Natomiast zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, zostały wydane w czasie obowiązywania nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540), dalej u.g.h., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r. Zgodnie z jej art. 118 do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 129 ust. 2 postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy umarza się. Wykładnia powyższych przepisów nie może budzić żadnych wątpliwości. Natomiast skarżąca zarzuca, że przepisy nowej ustawy nie powinny być stosowane przez organ z uwagi na to, że są one sprzeczne z Konstytucją, prawem unijnym, oraz że powodem negatywnego dla niej zakończenia postępowania było prowadzenie przez organ postępowania dowodowego, które było zbędne dla sprawy i które w efekcie doprowadziło do przewlekłego jej prowadzenia ( tak więc podniosła zarzut naruszenia przepisów procesowych).

Odnośnie tego ostatniego zarzutu wskazać należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia, a co za tym idzie badania przez sąd, jest prawidłowość wydanej w dniu 25 czerwca 2010r. decyzji, nie zaś przewlekłości postępowania. W tej sytuacji nawet gdyby faktycznie organy prowadząc postępowanie od 3 listopada 2008r., kiedy to wpłynął wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności, dopuściły się przewlekłości, to i tak okoliczność ta nie mogłaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, skoro ponownie rozpoznając sprawę organ i tak musiałby zastosować aktualnie obowiązujące przepisy, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Jedynie na marginesie zauważyć należy, iż skoro Spółka kilkakrotnie była wzywana do uzupełnienia wniosku i w rezultacie tych wezwań dopiero w styczniu 2010r. uzupełniła swój wniosek o wymagane dokumenty, świadczy to o tym, iż faktycznie wniosek zawierał nieprawidłowości, uniemożliwiające rozstrzygnięcie sprawy w 6-miesięcznym terminie, jaki był przewidziany w art. 34 ust. 2 poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto zauważyć należy, iż skarżąca, o ile uważała że postępowanie jest prowadzone w sposób przewlekły, powinna była skorzystać z przysługujących jej środków, z których nie skorzystała. Kwestionowanie aktualnie zasadności postanowień z dnia 8 kwietnia 2009r. oraz 17 kwietnia 2009r. i domaganie się ich uchylenia jest o tyle niezasadne, że nie należą one do kategorii aktów bądź czynności, o jakich mowa w art. 3 P.p.s.a, zaś ich uchylenie przez Sąd byłoby możliwe tylko w oparciu o przepis art. 135 P.p.s.a, który decyzję w tym przedmiocie pozostawia sądowi. Dlatego też również jedynie na marginesie wskazać należy, iż jak słusznie wskazał organ, był on władny w ramach obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, ustalać w oparciu o inne niż dostarczone przez Spółkę dowody, czy są spełnione wymogi związane z legalnością źródeł pochodzenia kapitału, nienaganną opinią wspólników i członków organów spółki oraz czy nie toczą się wobec tych osób postępowania o przestępstwo z art. 299 k.k. Ponadto, o czym była mowa wyżej, skarżąca, uważając iż prowadzone postępowanie jest niecelowe, przez co dochodzi do przewlekłości postępowania, mogła skorzystać z przysługujących jej środków ( zażalenie na bezczynność, o jakim mowa w art. 37 kpa, zgodnie z którą to ustawą było wówczas prowadzone postępowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, a następnie skargi do sądu na bezczynność). Zarzut naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej jest bezzasadny. W przedmiocie zgłoszonego w odwołaniu wniosku dowodowego organ wypowiedział się w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 2010er., odmawiającego przeprowadzenia wnioskowanych dowodów.

Odnosząc się natomiast do zarzutów, iż decyzja została wydana z naruszeniem Konstytucji oraz przepisów prawa unijnego, wskazać należy, co następuje.

1/ kwestia zgodności z Konstytucją.

Spółka naruszenia art. 2, 7, 8 ust. 1, art. 9, 20, 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz 91 ust. 3 Konstytucji upatruje w tym, że jej zdaniem przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. jest sprzeczny z tymi przepisami, w związku z czym, zdaniem autora skargi, organ nie powinien go stosować. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Odnośnie naruszenia art. 91 ust. 3 Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia.

Zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Co prawda w myśl art. 8 Konstytucji, jest ona najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej i jej przepisy stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej, nie oznacza to jednak, że organ ma prawo nie uwzględnić obowiązującego przepisu ustawy, uznając go we własnym zakresie za niekonstytucyjny. W wyroku z dnia 18 września 2008r. w sprawie II FSK 852/07 NSA wskazał między innymi, że bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa, jako że tryb tej kontroli został jednoznacznie ukształtowany przez samą ustawę zasadniczą. W sprawie II FSK 1013/06 NSA uznał za niedopuszczalne domaganie się od sądu administracyjnego, aby ten pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, kierując się wyrażoną w jej art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania. W sprawie II OSK 548/06 w wyroku z dnia 12 lipca 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nawet on nie jest uprawniony do badania zgodności ustaw z Konstytucją, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. NSA wskazał dalej, że sąd administracyjny nie może odmówić zastosowania przepisu ustawy, choćby uznał go za niekonstytucyjny. "Chociaż w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wyrażono zasadę bezpośredniego jej stosowania, to jednak dopóki niekonstytucyjny przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia TK, podlega stosowaniu." Mając powyższe na uwadze nie można skutecznie zarzucać organowi, że zastosował on sprzeczny z Konstytucją przepis, skoro przepis ten obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Dlatego też za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 120 ordynacji podatkowej.

W związku natomiast z zarzutami skargi pozostaje do rozważenia, czy zachodzi wątpliwość co do konstytucyjności art. 129 ust. 2 u.g.h., uzasadniająca wystąpienie przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym pytaniem prawnym. Zdaniem Sądu taka potrzeba nie istnieje.

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż skoro w niniejszej sprawie chodzi o umorzenie postępowania w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tylko konstytucyjność art. 129 ust. 2 w części dotyczącej takiej właśnie działalności może być kwestionowana przez skarżącą. W ocenie Sądu przepis przewidujący umorzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w tak zwanych punktach gry, a więc w lokalach użytkowych, gastronomicznych oraz usługowych, nie jest sprzeczny z żadnym z wyżej wymienionych przepisów Konstytucji. Nie dotyczy on bowiem żadnego z przypadków, o jakich mowa w art. 123 ust. 1 Konstytucji, które uniemożliwiają uznanie projektu ustawy za pilny. Nie można także podzielić stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia zasady ochrony praw nabytych, czy też interesów w toku. Należy bowiem podkreślić, iż w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania był wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Strona nie nabyła zatem jeszcze żadnych uprawnień, które podlegałyby ochronie. Jeśli natomiast chodzi o podmioty już prowadzące taką działalność na podstawie zezwolenia wydanego w oparciu o przepisy uprzednio obowiązującej ustawy, stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h. mogą one nadal tę działalność prowadzić, aż do czasu wygaśnięcia zezwoleń. Tak więc nie można mówić, aby ustawa z 19 listopada 2009r. pozbawiała praw nabytych. Odnośnie zarzutu związanego z ochroną interesów w toku to wskazać należy, iż złożenie wniosku o wydanie zezwolenia nie jest równoznaczne z koniecznością jego uwzględnienia. Tak więc okoliczność, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia w okresie, kiedy przepisy dopuszczały możliwość uwzględnienia go, nie może oznaczać, iż ustawodawca nie może zmienić regulacji w taki sposób, że wyłączy możliwość uzyskanie takiego zezwoleniem. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. W ocenie Sądu wprowadzenie ograniczenia w działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez uniemożliwienie prowadzenia takiej działalności w miejscach powszechnie dostępnych dla osób małoletnich, mieści się w celu, jakim jest ochrona moralności publicznej, w tym ochrona małoletnich przed uzależnieniem od hazardu. Zauważyć bowiem należy, iż nie jest możliwe wprowadzenie zakazu wstępu osobom niepełnoletnim do lokali gastronomicznych, handlowych i usługowych, w których znajdują się automaty do gier, a co za tym idzie skutecznego wyeliminowanie możliwości grania przez te osoby w tych lokalach na automatach. Dlatego też nieuzasadniony jest również podniesiony zarzut niezgodności z art. 20 Konstytucji. Natomiast nawet jeśli skarżąca poniosła jakieś wydatki związane z ubieganiem się o zezwolenie, to wiązały się one z ryzykiem, jakie podejmuje każdy przedsiębiorca, zamierzający podjąć nową działalność.

2/ kwestia sprzeczności przepisów u.g.h. z art. 34 TfUE oraz art. 91ust. 3 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - dawny art. 28

( Dz. U. 90 za 2004r. poz. 864/2 ze zm.) - ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutkach równoważnych są zakazane między Państwami członkowskimi. Z kolei w myśl art. 56 Traktatu ( dawny art. 49 ), w ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwa w państwie członkowskim innym niż Państwo odbiorcy świadczenia. Powyższe przepisy były przedmiotem analizy Trybunału Sprawiedliwości w Luxemburgu między innymi w wyroku z dnia 11 września 2003r. sygn. C-6/01( Lex nr 166720, ECR 22003/8-9A/I-08621), w którym Trybunał wskazał:

"1. Gry losowe i hazardowe stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 WE. W szczególności, działalność w zakresie urządzeń do gier losowych, niezależnie od tego czy jest ona oddzielona od działalności związanej z produkcją, importem i dystrybucją takich urządzeń, należy traktować jako usługa w rozumieniu Traktatu, a zatem nie może zostać objęta zakresem stosowania art. 28 i 29 WE dotyczących swobodnego przepływu towarów. Co więcej, ponieważ stanowią one usługi, monopol na działalność w zakresie takich gier nie wchodzi w zakres art. 31 WE, który odnosi się do handlu towarami.

2. Przepisy krajowe, które zezwalają na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz branie w nich udziału wyłącznie w określonych miejscach, takich jak kasyna, i które stosuje się bez rozróżnienia na własnych obywateli i obywateli innych Państw Członkowskich, stanowią przeszkodę w swobodzie świadczenia usług. Jednakże, art. 49 WE i nast. nie stoją na przeszkodzie takiemu ustawodawstwu krajowemu, pod warunkiem, że jest ono uzasadnione względami polityki społecznej i przeciwdziałania nadużyciom finansowym.

Co więcej, okoliczność, że w innych Państwach Członkowskich mogą istnieć przepisy ustanawiające warunki prowadzenia działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, które są mniej restrykcyjne, niż te przewidziane w przedmiotowych przepisach krajowych, nie ma wpływu na zgodność tych ostatnich z prawem wspólnotowym. Do władz krajowych należy zbadanie, czy w kontekście realizowanego celu, konieczne jest zakazanie działalności tego rodzaju, całkowicie lub częściowo, czy też wyłącznie jej ograniczenie oraz ustanowienie mniej lub bardziej rygorystycznych procedur kontroli nad nią.

Do władz krajowych wyłącznie należy także wybór, w ramach swobodnego uznania, z którego korzystają, metod organizacji i kontroli działalności w zakresie gier losowych i zakładów oraz brania w nich udziału, takich jak zawarcie z Państwem administracyjnej umowy koncesyjnej lub ograniczenie działalności oraz uczestniczenia w niektórych grach do miejsc prawidłowo koncesjonowanych w tym celu".

Powyższe stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów wskazać należy, iż przepisy u.g.h. w części regulującej prowadzenie działalności (a więc usług) w zakresie gier na automatach, w tym w części niedopuszczającej (poza działalnością, na którą udzielone w oparciu o przepisy poprzedniej ustawy zezwolenia nadal są ważne) prowadzenia takiej działalności w lokalach gastronomicznych, handlowych i usługowych, czego skutkiem jest wynikający z art. 129 ust. 2 u.g.h. nakaz umorzenia postępowania o wydanie pozwolenie na prowadzenie takiej działalności w tych punktach, w żaden sposób nie mogą naruszać art. 34 Traktatu, który statuuje zasadę swobody przepływu towarów, ani art. 56.

Skoro w ocenie Sądu przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r., w oparciu o które organ wydał zaskarżoną decyzję, nie naruszają przepisów unijnych, Sąd nie uwzględnił wniosku o zwrócenie się do ETS z pytaniami prejudycjalnymi.

3/ kwestia braku notyfikacji u.g.h.

Zgodnie z art. 8 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ( Dz. U. UE.L.98.2004.37 ze zm.), z zastrzeżeniem art. 10 Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. Z kolei w myśl art. 1 pkt 11 "Przepisy techniczne obejmują de facto:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem". Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 12 powyższej dyrektywy "projekt przepisu technicznego" oznacza tekst specyfikacji technicznej lub innego wymogu bądź zasady dotyczącej usług włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonymi jako przepisy techniczne, tekst będący na etapie przygotowania, na którym mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany.

W świetle powyższej regulacji w ocenie Sądu zamieszczone w ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mają charakteru przepisów technicznych. Niewątpliwie bowiem tego typu działalność nie jest usługą świadczoną na odległość (załącznik V do powołanej wyżej dyrektywy wprost stwierdza, iż udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest taką usługą), a przepisy tej ustawy, w szczególności w części, w jakiej ustawodawca zrezygnował z różnicowania gier na automatach w zależności od wysokości wygranej oraz umożliwienia prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w punktach gry takich jak lokale gastronomiczne, handlowe i usługowe (czego konsekwencją jest konieczność umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w takich punktach) nie stanowią specyfikacji technicznej w rozumieniu art. 1 pkt 3 powołanej wyżej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 Dyrektywy 65/65/EWG(8), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. Jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-267/03 L.L. pojęcie specyfikacji technicznej zakłada, że krajowy przepis odnosi się zawsze do produktu lub jego opakowania, a zatem ustala jedną z wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału nie stanowią specyfikacji technicznej przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw jak na przykład przepisy poddające wykonywanie działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Zauważyć należy, iż Trybunał odnosił to do regulacji dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących na automatach do gier.

Odnośnie zaś zakwalifikowania przedmiotowych przepisów do innych wymagań stwierdzić należy, iż w myśl art. 1 pkt 4 powołanej Dyrektywy "inne wymagania" to wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zatem także pojęcie innych wymagań odnosi się do produktu. Wprawdzie w powołanym wyżej wyroku ETS w sprawie C-267/03 Trybunał uznał, iż także zakaz używania automatów do gier można zakwalifikować jako inne wymaganie, jeżeli stanowi warunek dotyczący używania danego produktu, który może mieć istotny wpływ na skład lub charakter produktu bądź na jego sprzedaż, jednakże przepisy krajowe podlegające ocenie Trybunału wyłączały możliwość urządzania gier na określonych rodzajowo automatach i w tym zakresie odnosiły się do produktu. Przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nie odnoszą się zaś do automatów do gier. Podobnie w ocenie sądu nie można w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na wyrok ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, gdyż badane w tej sprawie przez Trybunał przepisy krajowe, określające zakaz korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Tymczasem stosownie do art. 4 ust. 2 u.g.h. gry na automatach są grami hazardowymi. Należy wskazać, iż w tym samym wyroku Trybunał jednoznacznie stwierdził, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, iż w odniesieniu do gier hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego należą do celów, które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą one uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Ponadto w tym samym wyroku Trybunał uznał, iż przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów, nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Trybunał uznawał prawo państwa członkowskiego do ograniczenia zasady swobody przepływu towarów i usług w odniesieniu do gier hazardowych. W tym kontekście zatem należy uznać za nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku notyfikacji przepisów u.g.h. Taki pogląd został już wyrażony w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (wyroki: WSA w Olsztynie II SA/Ol 650/10 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/79B187366D, II SA/Ol 643/10 http://orzeczenia. nsa.gov.pl/doc/5E084C3F17, II SA/Ol 595/10 - http: //orzeczenia. nsa.gov.pl/doc/ 5F81A56071, WSA w Białymstoku I SA/Bk 238/10 - http://orzeczenia. nsa.gov. pl/ doc /EE8EAFA0E9, I SA/Bk 227/10 - http://orzeczenia. nsa.gov.pl/doc /3155D4132B, I SA/Bk 157/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/ DFFO4F9F6, I SA/Bk 179/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/7D38BCC979, w Lublinie III SA/Lu 181/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A 639937S0C, w Warszawie VI SA/Wa 737/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/ 33790FC2CC.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego też skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.