Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 436/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 33 § 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 100,00 zł (sto złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. prowadzi wobec Z. D. postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Wójta Gminy S. tytułów wykonawczych z 13 kwietnia 2016 r., nr [...], z 3 lutego 2017 r., nr [...], z 26 czerwca 2017 r., nr [...], z 28 grudnia 2017 r., nr [...], z 25 lipca 2018 r., nr [...], z 9 lipca 2019 r., nr [...] obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okresy konkretnie wskazanych kwartałów z lat 2015-2019.

Pismem z 8 października 2019 r. Z. D. wniosła zarzuty na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne. Jako podstawę prawną zarzutów zobowiązana podała art. 33 § 1 pkt 3, 5, 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – dalej jako: "u.p.e.a.") i zarzuciła niedopuszczalność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, egzekwowanie obowiązku nieistniejącego i brak wymagalności obowiązku. Ponadto wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego i wstrzymanie go do czasu rozpatrzenia zarzutów.

W argumentacji zgłoszonych zarzutów zobowiązana wskazała, że o prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych dowiedziała się w dniu 3 października 2019 r. od pracownika Urzędu Skarbowego Ł., który wskazał jej telefonicznie nr tytułów wykonawczych na podstawie których organ egzekucyjnych prowadził egzekucję z świadczeń emerytalnych w ZUS w Ł. . Zobowiązana zarzuciła, że tytuły wykonawcze, w oparciu o które jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, nie zostały jej doręczone, czym pozbawiono ją prawa do obrony. Ponadto podniosła, że okresy, jakich dotyczą zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości wynikają z decyzji wymiarowych, których także jej nie doręczono. W przekonaniu zobowiązanej decyzje, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze, nie są prawomocne, gdyż nie zostały one doręczone na prawidłowy adres, a w związku z tym decyzje te nie mogą być podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Wójt Gminy S. postanowieniem z 3 września 2020 r. oddalił powyższe zarzuty. Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 30 listopada 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Na skutek wywiedzionej przez zobowiązaną skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 161/21 uchylił powyższe rozstrzygnięcia organów obu instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że dla rozstrzygnięcia zgłoszonych przez skarżącą zarzutów istotne znaczenie ma art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.; dalej jako: "ustawa zmieniająca"), zgodnie z którym do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.p.e.a.) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności, przed rozpatrzeniem zgłoszonych przez skarżącą zarzutów, Wójt, któremu zarzuty te zostały przesłane przez organ egzekucyjny, był zobowiązany ustalić, których dokładnie postępowań egzekucyjnych dotyczą zgłoszone zarzuty i kiedy postępowania te zostały wszczęte, a następnie w konsekwencji takiego ustalenia, wskazać, w oparciu o które przepisy u.p.e.a. (tj. dotychczasowe, czy zmienione) rozstrzyga zgłoszone zarzuty. Sąd zaznaczył, że takich ustaleń nie zawiera ani zaskarżone postanowienie ani postanowienie je poprzedzające.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy S. postanowieniem z 18 listopada 2021 r., nr [...] nie uwzględnił zarzutów wniesionych przez Z. D.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podał art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wobec zobowiązanej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych:

- nr [...] z dnia 13.04.2016 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok tj. raty III i IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 5 maja 2016 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 02.03.2017 r. - 3 rata [...] zł, 30.03.2017 r. - 3 rata [...] zł, 30.03.2017 r. - 4 rata [...] zł, 05.04.2017 r. - 4 rata [...] zł,

- nr [...]/2017 z dnia 03.02.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok tj. raty I - IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 20 lutego 2017 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 05.04.2017 r. - 1 rata [...] zł, 01.10.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.10.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.10.2018 r. – 2 rata [...] zł, 31.10.2018 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. – 4 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 26.06.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 6 listopada 2017 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 28.11.2018 r. - 1 rata [...] zł, 28.11.2018 r. - 2 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 2 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 28.12.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok tj. raty III i IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 19 stycznia 2018 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 4 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 4 rata [...] zł - zastało do uregulowania - [...] zł,

- nr [...] z dnia 25.07.2018 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 13 sierpnia 2018 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 28.11.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 2 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 2 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 08.07.2019 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 13 września 2019 r., a w dniu 8 października 2019 r. zobowiązana zgłosiła zarzuty.

Mając na względzie powyższe organ I instancji, stwierdził, że zgłoszone zarzuty powinny być rozpoznane w oparciu o przepisy u.p.e.a. obowiązujące przed dniem 30 lipca 2020 r.

W zakresie zarzutu wadliwości doręczenia zobowiązanej decyzji podatkowych organ uznał, że decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości za poszczególne okresy od 2015 do 2019 r. były doręczane na właściwy adres, tj. ul. [...], [...]. Organ zaznaczył, że zobowiązana poinformowała o zmianie adresu zamieszkania dopiero w sierpniu 2020 r. Decyzje zostały zobowiązanej skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego. W konsekwencji poczynionych ustaleń organ uznał, że wniesione zarzuty są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej, postanowieniem z 14 marca 2022 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że podjęta przez organ egzekucja jest dopuszczalna, a tytuły wykonawczy stanowiące podstawę wszczętego postępowania egzekucyjnego niewątpliwie spełniają wszelkie wymogi z art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. SKO zaznaczyło, że wniesione zarzuty dotyczą wyłącznie zasadności i wymagalności obowiązku objętego prawidłowymi tytułami wykonawczymi, a te nie mogą być przedmiotem analizy na tym etapie sprawy. Organ II instancji podkreślił, że decyzje podatkowe ustalające wymiar zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okresy objęte postępowaniem egzekucyjnym zostały skutecznie doręczone w trybie tzw. doręczenia dorozumianego. Przesyłki były awizowane. W związku z nieuregulowaniem skonkretyzowanego zobowiązania podatkowego w terminie, zostały wykonane czynności egzekucyjne, tj. wystawiono upomnienia i z powodu dalszego nieuregulowania należności wystawione zostały tytuły wykonawcze. Tytuły te zostały przekazane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Ł.. Ponadto SKO stwierdziło, że brak jest podstaw do przyjęcia, jako uzasadnionego zarzutu braku wiedzy zobowiązanej co do istnienia zobowiązania, gdyż zaległości były skutecznie egzekwowane ze świadczenia emerytalnego pobieranego przez zobowiązaną z ZUS. Nie jest zatem możliwe, by jak podaje, zobowiązana nie miała świadomości, że świadczenie zostało zajęte na poczet zaległości podatkowych.

W skardze z 25 kwietnia 2022 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia SKO w K. i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie od SKO kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powieliła argumentację uprzednio podniesioną w zarzutach i w zażaleniu. W szczególności skarżąca kwestionowała skuteczność doręczenia decyzji podatkowych na adres, pod którym nie mieszka już od 2012 r. W takiej sytuacji, jej zdaniem, prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Rozstrzygnięcie sprawy wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia z uwzględnieniem wytycznych sformułowanych w wyroku WSA w Poznaniu z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 161/21.

Zaskarżonym postanowieniem SKO w K. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy S., którym nie uwzględniono zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okresy konkretnie wskazanych kwartałów z lat 2015-2019. W ocenie organów, wniesione zarzuty są bezzasadne, albowiem decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązań podatkowych zostały skuteczne doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego, a w związku z tym egzekwowany obowiązek istnieje i jest wymagalny. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że zgłoszone zarzuty zostały rozpoznane w oparciu o przepisy u.p.e.a. obowiązujące przed dniem 30 lipca 2020 r.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skarżąca konsekwentnie zarzuca, że decyzje podatkowe były kierowane na błędny adres, a w związku z tym nie można mówić o ich skutecznym doręczeniu.

Jak już wyżej wskazano, rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie wymaga w pierwszej kolejności zbadania, czy zaskarżone postanowienia zostały wydane zgodnie z wytycznymi zawartymi w prawomocnym wyroku tutejszego Sądu z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 161/21. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej jako: "P.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1550/19 – wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Kierując się zatem wyrokiem tutejszego Sądu z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 161/21, należy zbadać, czy Wójt Gminy S. ustalił, których dokładnie postępowań egzekucyjnych dotyczą zgłoszone przez skarżącą zarzuty i kiedy postępowania te zostały wszczęte, a następnie w konsekwencji takiego ustalenia, czy organ I instancji wskazał w oparciu o które przepisy u.p.e.a. (tj. dotychczasowe, czy zmienione) rozstrzygał zgłoszone zarzuty.

Sąd stwierdza, że Wójt Gminy S., w postanowieniu z 18 listopada 2021 r. wydanym po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskazał konkretne tytuły wykonawcze w oparciu o które było prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne, a także ustalił konkretne daty wszczęcia tych postępowań. Organ I instancji wskazał bowiem, że wobec skarżącej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych:

- nr [...] z dnia 13.04.2016 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 rok tj. raty III i IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 5 maja 2016 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 02.03.2017 r. - 3 rata [...] zł, 30.03.2017 r. - 3 rata [...] zł, 30.03.2017 r. - 4 rata [...] zł, 05.04.2017 r. - 4 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 03.02.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 rok tj. raty I - IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 20 lutego 2017 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 05.04.2017 r. - 1 rata [...] zł, 01.10.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.10.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.10.2018 r. – 2 rata [...] zł, 31.10.2018 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. – 4 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 26.06.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 6 listopada 2017 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 28.11.2018 r. - 1 rata [...] zł, 28.11.2018 r. - 2 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 2 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 28.12.2017 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok tj. raty III i IV w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 19 stycznia 2018 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 4 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 3 rata [...] zł, 29.01.2019 r. - 4 rata [...] zł - zastało do uregulowania - [...] zł,

- nr [...] z dnia 25.07.2018 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 13 sierpnia 2018 r., dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego i wpłaty w dniu: 28.11.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 1 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 2 rata [...] zł, 31.12.2018 r. - 2 rata [...] zł,

- nr [...] z dnia 08.07.2019 r. obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2019 rok tj. raty I i II w łącznej kwocie należności głównej [...] zł, wszczęte w dniu 13 września 2019 r., a w dniu 8 października 2019 r. zobowiązana zgłosiła zarzuty.

Na podstawie powyższych ustaleń organ I instancji uznał, że skoro postępowania egzekucyjne zostały wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, to "zgłoszone zarzuty powinny być rozpatrywane w oparciu o przepisy u.p.e.a. obowiązujące przed dniem 30 lipca 2020 r." (s. 3, akapit 2 postanowienia). Jednocześnie jednak w petitum postanowienia organ I instancji powołał Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., a więc powołał publikator, który zawiera przepisy znowelizowane. Należy także zaznaczyć, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nie zacytował zastosowanych w sprawie przepisów.

Także SKO w petitum postanowienia, jako podstawę rozstrzygnięcia, powołało Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., a więc publikator, który zawiera przepisy znowelizowane. Jednakże w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO przytoczyło przepis art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.

Wskazane powyżej uchybienia są niezwykle istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, albowiem stan prawny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia (obowiązujący przed, czy do 30 lipca 2020 r.), miał zostać przez organy jednoznacznie wskazany w toku ponownego rozpoznania sprawy. Tymczasem treść wydanych w sprawie postanowień, zdaniem Sądu, nadal jest niejednoznaczna. Organy z jednej strony uznają, że w sprawie mają zastosowanie przepisy sprzed nowelizacji u.p.e.a., a więc obowiązujące do 30 lipca 2020 r., a jednocześnie podają Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., a więc publikator, w którym jest podana u.p.e.a. w znowelizowanym brzmieniu.

Abstrahując od powyższego, Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń w celu stwierdzenia, czy wniesione przez skarżącą zarzuty w ogóle mogły być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia z uwagi na datę ich wniesienia. W tym kontekście należy wskazać, że w staniem prawnym obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. ustawodawca przyznał zobowiązanemu uprawnienie do wniesienia zarzutu w ściśle określonym terminie i wyłącznie na podstawach wyczerpująco wyliczonych w u.p.e.a. Skorzystanie przez zobowiązanego z tego środka zaskarżenia było możliwe tylko w ciągu 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zaopatrzonego w klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej (por. M. Ofiarska, Zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, komentarz praktyczny, pub. LEX). Z kolei w obecnym stanie prawnym, a więc od 30 lipca 2020 r., prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu staje się aktualne po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Ustawa nie wskazuje bowiem zdarzenia powodującego początek biegu terminu do wniesienia zarzutu, a jedynie określa zdarzenia, z wystąpieniem których wiąże się koniec biegu terminu do wniesienia zarzutu (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz do art. 33, wyd. IX, publ. WKP 2021).

Mając na względzie powyższe należy zatem stwierdzić, że skoro organy uznały, że w rozpoznawanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy u.p.e.a. obowiązujące przed nowelizacją, to upływ 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutu (liczony od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego) uniemożliwiał merytoryczne rozpoznanie zarzutu. W zaskarżonym postanowieniu organ I instancji precyzyjnie podał daty doręczenia skarżącej (w trybie doręczenia zastępczego) tytułów wykonawczych. Zestawienia tych dat z datą wniesienia przez skarżącą zarzutów, tj. 8 października 2019 r., jednoznacznie wskazuje, że zarzuty zostały wniesione po upływie 7-dniowego terminu określonego w przepisach u.p.e.a. obowiązujących do 29 lipca 2020 r. Tymczasem organ I instancji zastosował w sprawie przepis art. 33 § 5 u.p.e.a., który wszedł w życie 30 lipca 2020 r. i uznał, że wniesione przez skarżącą zarzuty podlegają merytorycznemu rozpoznaniu.

Powyższej opisane działanie organu I instancji, które następnie zostało zaaprobowane przez SKO, jednoznacznie wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, pomimo twierdzenia, że w sprawie należy zastosować przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., w rzeczywistości zastosowały znowelizowane przepisy, które weszły w życie od 30 lipca 2020 r.

Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie zastosowały się do wytycznych zawartych w ocenie prawnej zawartej w wyroku tutejszego Sądu z 6 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Po 161/21. Tym samym organy naruszyły art. 153 P.p.s.a. Stwierdzone uchybienie czyni zasadnym uchylenie zaskarżonych postanowień.

W toku ponownego rozpoznania sprawy obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni prawa zawartej w niniejszym wyroku. W szczególności wierzyciel będzie zobowiązany do jednoznacznego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia (przed, czy po nowelizacji u.p.e.a.), w treści uzasadnienia powoła przepisy mające zastosowanie w sprawie, precyzyjnie wskaże daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i zestawi te daty z dniem wniesienia przez skarżącą zarzutów, a następnie rozważy, czy zarzuty zostały wniesione we właściwym terminie i czy w związku z tym podlegają one merytorycznemu rozpoznaniu, czy też nie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.