Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1028/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi "T." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. [...] ustalił, na wniosek Spółki "U." Sp. z o.o. w K., warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa hotelu wraz z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. J. /K. w Krakowie w granicy z działkami nr [...], [...], [...],[...] obr. [...] wraz ze stacją transformatorową i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...],[...],[...] obr. [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że dla obszaru objętego wnioskiem brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co spowodowało, że przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Zostały uwzględnione wskazówki przekazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30.10.2015 r. znak [...] Pozyskano ponowne uzgodnienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 25.02.2016 r., którego zalecenia uwzględniono w ustaleniach decyzji. Organ I instancji wypowiedział się również co do konieczności usytuowania projektowanego budynku w granicy z działkami nr [...] i [...] oraz możliwości usytuowania budynku w granicy z działkami nr [...], [...], [...]. Z żadnych przepisów prawa dotyczących postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie wynika obowiązek organu administracyjnego na tym etapie postępowania przeprowadzenia badań odnośnie wpływu takiej lokalizacji budynku na ewentualne naruszenie stabilności budynku na sąsiedniej działce nr [...]. Przedstawiono wyjaśnienie dotyczące skutecznego zawiadomienia o postępowaniu strony postępowania S. B. . Wymieniono pozyskane w toku postępowania wymagane prawem opinie i uzgodnienia, w szczególności postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 25.02.2016 r., opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r., opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 13 marca 2014 r. oraz opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 9 lipca 2015 r. w zakresie ochrony terenów zagrożonych powodzią, opinię Zespołu Urbanistycznego przy Prezydencie Miasta Krakowa z dnia 28.01.2016 r. Dokonano także ponownie uzgodnienia z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej. Wskutek niezajęcia stanowiska przez organ w wyznaczonym terminie uzgodnienie dokonało się w sposób tzw. "milczący". Do decyzji zostały dołączone załączniki: warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym, jako załącznik nr 1 i 2, oraz wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej jako załącznik nr 3 wraz z załącznikiem graficznym mapą ewidencyjną w skali 1:1000 (załącznik nr 4).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła "T."" Sp. z.o.o. z siedzibą w K. zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji niezgodnej z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Jednocześnie strona zaskarżyła w całości postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 25.02.2016 r. zarzucając mu naruszenie zasad wynikających z art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zdaniem odwołującej się decyzja nie spełnia wymagań zawartych w decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30.10.2015 r. znak: [...] W szczególności zarzut dotyczy lapidarności stwierdzenia zaskarżonej decyzji ograniczający się do nakazu wprowadzenia wyraźnego podziału elewacji frontowej na trzy części, nawiązującego do przebiegu dawnej zabudowy. Tak wyrażone polecenie nie daje pewności, że rzeczywiście zabudowa będzie kontynuować dawną zabudowę objętą ochroną na podstawie wpisu obszarowego dawnego miasta Kazimierza do rejestru zabytków pod nr A12, oraz wpisu na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Z kolei G. F. zarzuciła w swoim odwołaniu, że pomimo wskazówek podanych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia dokonano w decyzji ustalenia szerokości elewacji frontowej zabudowy od ul. J. na 24.5 m z tolerancją wynikającą z precyzyjnego pomiaru geodezyjnego. Szerokość ta ma stanowić sumę frontów działek nr [...], [...], [...], lecz jest niespójna z rzeczywistym pomiarem, a nadto nie ma potwierdzenia w dokumentach sprawy. Strona podkreśliła brak pomiaru geodezyjnego, który nie pozwala na konkretne ustalenie szerokości elewacji frontowej, do czego zobowiązuje przepis prawa. Odwołująca się podniosła ponadto, iż usytuowanie zabudowy w granicy z działkami nr [...], [...] grozi katastrofą budowlaną z uwagi na to, że na działce nr [...] znajdują się przypory konstrukcyjne dla budynku posadowionego na działce nr [...], których usunięcie stanowić będzie zagrożenie dla budynku na działce nr [...]. Organ I instancji nie wykonał zalecenia Kolegium w tym zakresie i nie przeprowadził żadnej analizy możliwości sytuowania w granicy i istnienia zagrożenia budowlanego. Uporczywe odmawianie zbadania konsekwencji budowlanych realizacji nowej zabudowy dla istniejącego budynku na działce nr [...] godzi w "interes osoby trzeciej", jaką jest odwołująca się i inne osoby korzystające z tego budynku. Odwołująca się zarzuca nadto, że nie została poinformowana o obradach Zespołu Urbanistycznego, a takie zaniechanie narusza zasadę zaufania obywatela do organu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 lipca 2016 r. nr: [...], działając na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 778), na podstawie § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23 jt.), po rozpatrzeniu odwołania G. F. oraz "T. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów, działając jako organ II instancji niezwiązany granicami odwołań, jest zobowiązane zweryfikować z urzędu całokształt sprawy. Kolegium uznało odwołania za niezasadne, a kwestionowaną decyzję za zgodną z przepisami prawa, które stanowią jej podstawę prawną. Przedmiotem sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem Spółki "U." Sp. z o.o. w K. są warunki zabudowy dla budowy hotelu wraz z garażem podziemnym na dz. nr [...], [...], [...],[...] obr. [...] przy ul. J. /K. w Krakowie w granicy z działkami nr [...], [...], [...],[...] obr. [...] wraz ze stacją transformatorową i infrastrukturą techniczną na dz. nr [...], [...], [...],[...],[...] obr. [...]. W dacie wydania przedmiotowej decyzji teren inwestycji nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co pozwoliło przeprowadzić postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i następne ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 poz. 199 – dalej ustawa). Kolegium przytoczyło treść art. 61 ust. 1 ustawy oraz powołało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej "rozporządzenie"). W aktach sprawy zostały zgromadzone pozyskane w toku postępowania wyjaśniającego wymagane dla wydania decyzji uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, w tym Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 13.03.2014 r. w zakresie ochrony środowiska, ZIKiT z dnia 14.05.2014 r. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego, a nadto kolejne w sprawie postanowienie uzgadniające Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 25.02.2016 r., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie, opinia Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 9 lipca 2015 r. w zakresie ochrony terenów zagrożonych powodzią, opinia nr [...] Zespołu Urbanistycznego przy Prezydencie Miasta Krakowa. Projekt decyzji oraz analiza urbanistyczno – architektoniczna sporządzona została przez uprawnioną osobę inż. arch. M. K. wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów opublikowaną w Biuletynie Informacji Publicznej UMK. Do decyzji zostały dołączone wymagane przepisami prawa załączniki. Stanowią one jej integralną część. Dla planowanej inwestycji spełniono łącznie kryteria wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zdefiniowane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r.: planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację rodzaju zabudowy i funkcji usługowej oraz wskaźników z zabudową sąsiadującą na działkach nr [...], nr [...], nr [...] dostępnych z tej samej drogi publicznej. Istniejąca zabudowa posiada funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, dróg wewnętrznych i infrastruktury technicznej; teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. J. i ul. K. (w świetle oświadczenia/opinii zarządcy drogi - ZarząduInfrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie). W zaskarżonej decyzji ustalono w sposób jednoznaczny liczbę miejsc parkingowych dla projektowanego budynku - w pkt II pdpk 4 lit. e decyzji ustalono wskaźniki liczby miejsc postojowych: 20 miejsc postojowych/100 zatrudnionych. Rozstrzygnięcie to uwzględnienia wskazania zawarte w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr LIII 723/12 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Na etapie niniejszego postępowania jest to zapis w dostatecznie rozstrzygający w tym przedmiocie; z przedłożonych do akt sprawy opinii i uzgodnień branżowych instytucji dostawców mediów wynika spełnienie kolejnego warunku zapisanego w pkt 3 ust. 1 art. 61 ustawy, który stawia wymóg by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bp; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Organ odwoławczy podał dalej, że w odniesieniu do terenu planowanej inwestycji w prawidłowy sposób wyznaczono obszar poddany analizie architektoniczno - urbanistycznej, jego granice ustalając w oparciu o zapisy § 3.1 i 3.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Analiza dokonuje charakterystyki terenu jak też funkcji i cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Szeroko opisuje również formę architektoniczną istniejącej zabudowy. Teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze historycznej zabudowy o zdefiniowanym urbanistycznie i architektonicznie charakterze, uzupełnionej zabudową współczesną. Istniejące pierzeje ulic są regularne o wyraźnie zarysowanej linii zabudowy. Przedmiotowe działki usytuowane są w zachodniej pierzei ul. J. , w kwartale zawartym pomiędzy ul. W. , K. , I. i J. w sąsiedztwie bożnicy I. i cmentarza żydowskiego. Ulica J. , przy której planowana jest inwestycja, położona jest w układzie urbanistycznym dawnego miasta Kazimierz, który posiadał swoistą architekturę sakralną i świecką, odmiennie komponowaną od krakowskiej. Większość budynków tego obszaru podczas II wojny światowej uległa zniszczeniu, część uzupełniono nową zabudową, ale nadal część działek jest niezabudowana, porośnięta samosiewami, pełniąc rolę parkingów. Ulica J. jest wąską uliczką, w której w obszarze analizowanym zabudowa usytuowana jest w zachodniej pierzei, wschodnią pierzeję stanowi wysoki mur cmentarza żydowskiego przy bożnicy R. Działka wskazana jako teren inwestycji jest niezabudowana, zlokalizowana jest w obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej, dróg wewnętrznych obiektów infrastruktury technicznej. Po dokonaniu analizy ustalonych w decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy Kolegium stwierdziło, że mają one oparcie w obowiązującym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Z akt sprawy wynika też, że ustalenie wskaźników kształtujących nową zabudowę w zakresie linii zabudowy, stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, szerokości i wysokości elewacji frontowej, oraz geometrii dachu znajduje swe uzasadnienie w wynikach analizy i co za tym idzie, wskaźniki te należy uznać za wyznaczone właściwie. Działając w oparciu o przepis § 4 pkt 1 Rozporządzenia wyznaczono obowiązującą linię zabudowy w granicy z działką drogową nr [...] obr. [...] ul. J. jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiadującej nr [...] i kontynuację pierzei zaś od strony ul. K. jako przedłużenie linii zabudowy na działce drogowej nr [...] ul. K. . Wedle ustaleń analizy wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie analizowanym mieści się w wartości 79 %. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono, uwzględniając wskazówki kasacyjnej decyzji Kolegium, omawiany wskaźnik w oparciu o przepis § 5 pkt 1 Rozporządzenia na poziomie od 77% do 79%, zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wskazano w wartości nie mniejszej niż 15%. Kolegium nie kwestionuje ustaleń w tym zakresie. Ustalony wskaźnik nie przekracza średniej wartości dla obszaru analizowanego.

Dalej podano, że z analizy wynika tendencja do wyznaczania szerokości elewacji frontowej jako szerokości frontu działek, gdyż jest to cecha dominująca w obszarze analizowanym. Szerokość elewacji frontowych występująca w obszarze analizowanym wedle dokonanej analizy i jej wyników zamieszczonych w załączniku nr 3 decyzji wynosi od około 7 m do około 23 m. Szerokości elewacji frontowych na działkach nr: 50, 51 i 52 wynoszą odpowiednio ok. 9 m 8 m i ok.7,5 m (szerokość frontów działek). W punkcie Il.l.c załącznika nr 1 decyzji ustalono omawiany parametr na 24,5 m (suma szerokości frontów działek), natomiast od ul. K. (działka nr [...]) ustalono go w wartości 15 m. Dla obydwu wartości ustalono tolerancję wynikającą z niezbędnego precyzyjnego pomiaru geodezyjnego. Parametr wyznaczono w oparciu o przepis § 6 ust. 2 Rozporządzenia, dopuszczający inne wyznaczenie szerokości elewacji niż średnia w obszarze analizowanym, jeżeli wynika to z analizy. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący pominięcia i niewyznaczenia średniej wartości tego parametru dla obszaru analizowanego stwierdzono, iż byłoby to niemożliwe, gdyż średnia ta wynosi około 15 m. Niezależnie od tego, że nie odpowiada wnioskowi inwestora, nie spełnia także warunku kontynuowania zwartej pierzei ulicznej ul. J. . Z tych przyczyn ustalając warunki planistyczne w decyzji wyrażono również zgodę na usytuowanie zabudowy w granicy działek nr [...], [...], [...] [...] a także możliwość usytuowania w granicy z działką nr [...].

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu obowiązku przeprowadzenia dokładnych pomiarów geodezyjnych w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy Kolegium w pełni podzieliło stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Na tym etapie postępowania budowlanego, jakim jest postępowanie planistyczne zgodnie z art. 54 ust. 3 w zw. z art. 64 i 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jedyny wymóg ustawowy dotyczący wskazania geodezyjnego na odpowiednich mapach dotyczy ustalenia linii rozgraniczających inwestycję. Powinny one zostać wyznaczone na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowej w skali 1:2000. Mapy stanowią element graficzny decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy. Podkreśla się, że celem decyzji WZ jest określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości, a punktem odniesienia dla organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie są przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Skala ta została zachowana w dołączonych do kwestionowanej decyzji załącznikach graficznych. Nie jest możliwe przy jej zastosowaniu przeprowadzenie bardziej szczegółowego pomiaru, nie obarczonego błędem ± 0,5m. Będzie on możliwy dopiero w następnym postępowaniu budowlanym, przy zastosowaniu właściwych dla niego map i pomiarów geodezyjnych.

W prowadzonym ponownie postępowaniu wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono w następujący sposób: wysokość do okapu 12.5 m z tolerancją +/- 0.5 m, zaś do kalenicy 14.5 m z tolerancją +/- 0.5 m. Parametr ten kontynuuje wysokości sąsiedniego budynku frontowego na działce nr [...] przy ul. J. . Z kolei od strony ul. K. ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w następujący sposób: wysokość do okapu 18 m z tolerancją +/- 0.5 m, zaś do kalenicy 20 - 20,5 m z tolerancją +/- 0.5 m, jako kontynuację wysokości sąsiedniego budynku frontowego na działce nr [...] przy ul. K. oraz wynik dokonanej analizy tych parametrów w obszarze analizowanym. Ustalenie to posiada oparcie w uzgodnieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25.02.2016 r. znak: [...] Geometrię dachu wyznaczono jako kontynuację dachu występującą na sąsiednich budynkach tj. dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 10 do 30. W warunkach zabudowy w punkcie II.3 załącznika nr 1 do decyzji zawarto zalecenia zamieszczone w postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 25.02.2016 r. sygn. [...] polegające na obowiązku zastosowania rozwiązania architektonicznego elewacji od strony ul. J. z zaakcentowanym podziałem budynku na trzy zróżnicowane segmenty, nawiązujące do przebiegu dawnej zabudowy oraz postanowienia dotyczące doświetlenia poddasza, zamieszczenia urządzeń technicznych opracowania projektu budowlanego identyfikującego obiekt z miejscem i charakterem lokalizacji na Kazimierzu, obowiązku przeprowadzenia badań archeologicznych oraz pozyskania odpowiednich pozwoleń konserwatorskich.

Odpowiadając na zarzuty odwołania "T. " Sp. z o.o. z siedzibą w K. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2014.1446 z dnia 2014.10.24) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia, że teren inwestycji znajduje się w obszarze zespołu urbanistycznego dawnego miasta Kazimierza ze Stradomiem wpisanego do rejestru zabytków pod nr rej. A-12, Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, oraz uznane zostało za pomnik historii "Kraków - historyczny zespół miasta" zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 8.09.1994 r. Ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu m.in. zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków, oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego bądź o warunkach zabudowy, w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego przez organ główny (wydający decyzję o warunkach zabudowy) rozstrzygnięcia, organ uzgadniający bowiem uzgadnia treść projektu decyzji, którą otrzymuje, nie ocenia samego wniosku inwestora. Wydane przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie uzgodnienie z dnia 25.02.2016 r. jest wiążące dla organu ustalającego warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można zatem podzielić zarzutu odwołania, iż zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie zabytków, gdyż uprawniony merytorycznie organ konserwatorski dokonał jego oceny nie doszukując się takich cech. Ponadto wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 53 ust.5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy zażalenie na postanowienie uzgadniające przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez G. F. dotyczących obowiązku badania stanu konstrukcji budynku znajdującego się na sąsiedniej działce Kolegium wskazało, iż w kwestii tej wypowiedziało się przy omówieniu szerokości elewacji frontowej, zaś w załączniku nr 1 pkt II lit. l f do zaskarżonej decyzji wskazano na konieczność usytuowania budynku w granicy z działkami nr [...], [...], [...] [...] oraz możliwość usytuowania w granicy działek nr [...], Zezwolenie to wiąże się z przedstawioną wyżej charakterystyką terenu, w którym wskazano realizację planowanej inwestycji. Jest to zabudowa historyczna, pierzejowa, o regularnej zwartej linii zabudowy. Zdaniem Kolegium postanowienie o zabudowie trzech wąskich działek jest uzasadnione planistycznie, przy zastosowaniu wyżej ustalonych parametrów. Kwestia stabilności budowlanej sąsiadującego budynku jest zadaniem do rozwiązania w kolejnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wyjaśnił także kwestię prawidłowego doręczania pism S. B. współwłaścicielowi dz. nr [...] obr. [...]. Stronie doręczono prawidłowo zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z zamieszczonym pouczeniem o treści art. 40 § 4, 5 k.p.a., czym zapewniono czynny udział w postępowaniu. Potwierdzenie odbioru pisma zawiera odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 5.06.2014 r. na reklamację przesyłki zawiadomienia znajdująca się w aktach sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lipca 2016 r. złożyła "T. " Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Zakwestionowanej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwoławczych strony skarżącej, w wyniku czego uzasadnienie decyzji SKO nie pozwala na podjęcie obrony praw strony skarżącej, jako że nie spełnia ustawowych wymogów, zgodnie z którymi decyzja powinna zawierać w podstawie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; 2) naruszenie art. 15 w związku z art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski, poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, w wyniku czego utrzymano w mocy wadliwą decyzję WZ, wobec m.in. sprzeczności decyzji WZ z przepisami odrębnymi tj. ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W świetle przedstawionych wyżej zarzutów skarżąca spółka wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji WZ; zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) dla strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka kwestionuje przede wszystkim stanowisko Kolegium stwierdzające, iż uzgodnienie projektu decyzji przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie przesądza o zgodności zamierzenia z zasadami ochrony zabytkowych wartości układu urbanistycznego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje ustalenia faktyczne i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wyżej wskazanymi kryteriami należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p."), a w szczególności art. 61 tej ustawy. W niniejszej sprawie organy słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 489).

Sąd przeanalizował zaskarżone decyzje pod kątem poprawności uznania, czy w sprawie zachodzą wskazane powyżej przesłanki do ustalenia warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego określonego we wniosku "U." sp. z o.o. z siedzibą w K. – i stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa dokonując ich subsumpcji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Przechodząc do kontroli ustaleń zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od tego, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenie, czy wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunki faktycznie występują, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Sposób natomiast, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie MI"). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "obszaru analizowanego" zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia, a zatem przez "obszar analizowany" należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się (...) w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Obszar analizowany należy zatem ustalić tak by, o ile to nie kłóci się z zastanym w danym obszarze ładem urbanistycznym, wnioskodawca mógł zrealizować inwestycję w żądanym przez niego kształcie.

W badanej sprawie w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr [...] [...], [...], [...], [...], [...] obr [...] przy ul. J. w Krakowie wyznaczono obszar analizowany, którego granice zostały zaznaczone w części graficznej, stanowiącej załącznik analizy. Obszar ten wyznaczono zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem i nie mniejszej niż 50 m. W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. między innymi działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Analiza dokonuje charakterystyki terenu jak też funkcji i cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Szeroko została opisana forma architektoniczna istniejącej zabudowy.

Po dokonaniu analizy ustalonych w decyzji wskaźników zabudowy Sąd stwierdza, że mają one oparcie w wynikach analizy, a w konsekwencji uznaje je za wyznaczone prawidłowo. Mianowicie: 1) linię zabudowy wyznaczono w oparciu o przepis § 4 pkt l rozporządzenia MI w granicy z działką drogową nr [...] obr. [...] ul. J. jako przedłużenie linii zabudowy na działce sąsiadującej nr [...] i kontynuację pierzei zaś od strony ul. K. jako przedłużenie linii zabudowy na działce drogowej [...] ul. K. ; 2) wskaźnik powierzchni zabudowy na terenie analizowanym mieści się w wartości 79 %. Dla przedmiotowej inwestycji ustalono (uwzględniając wskazówki kasacyjnej decyzji Kolegium) omawiany wskaźnik w oparciu o przepis § 5 pkt l rozporządzenia MI na poziomie od 77% do 79%, zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wskazano w wartości nie mniejszej niż 15%. Ustalony wskaźnik nie przekracza średniej wartości dla obszaru analizowanego; 3) szerokość elewacji frontowych występująca w obszarze analizowanym (załącznik nr 3 decyzji) wynosi od około 7 m do około 23 m. Szerokości elewacji frontowych na działkach nr [...], [...] i [...] wynoszą odpowiednio ok. 9 m, 8 m i ok.7,5 m (szerokość frontów działek). Z analizy wynika tendencja do wyznaczania szerokości elewacji frontowej jako szerokości frontu działek, gdyż jest to cecha dominująca w obszarze analizowanym. Omawiany parametr ustalono zatem na 24,5 m (suma szerokości frontów działek), natomiast od ul. K. (działka nr [...]) ustalono go w wartości 15 m. Dla obydwu wartości ustalono tolerancję wynikającą z niezbędnego precyzyjnego pomiaru geodezyjnego. Parametr wyznaczono w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia MI, dopuszczający inne wyznaczenie szerokości elewacji niż średnia w obszarze analizowanym, jeżeli wynika to z analizy. W analizie uzasadniono kwestię pominięcia i niewyznaczenia średniej wartości tego parametru dla obszaru analizowanego podając, iż średnia ta wynosi około 15 m. Niezależnie od tego, że nie odpowiada to wnioskowi inwestora, nie spełnia także warunku kontynuowania zwartej pierzei ulicznej ul. J. . Z tych przyczyn ustalając warunki planistyczne w decyzji wyrażono również zgodę na usytuowanie zabudowy w granicy działek nr [...], [...] ,[...],[...], a także możliwość usytuowania w granicy z działką nr [...]; 4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określono w następujący sposób: wysokość do okapu 12.5 m z tolerancją +/- 0.5 m, zaś do kalenicy 14.5 m z tolerancją +/- 0.5 m. Parametr ten kontynuuje wysokości sąsiedniego budynku frontowego na działce nr [...] przy ul. J. . Z kolei od strony ul. K. ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w następujący sposób: wysokość do okapu 18 m z tolerancją +/- 0.5 m, zaś do kalenicy 20 - 20,5 m z tolerancją +/- 0.5 m, jako kontynuację wysokości sąsiedniego budynku frontowego na działce nr [...][...] przy ul. K. oraz wynik dokonanej analizy tych parametrów w obszarze analizowanym. Ustalenie to posiada oparcie w uzgodnieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25.02.2016 r. znak: [...]; 5) geometrię dachu wyznaczono jako kontynuację dachu występującą na sąsiednich budynkach tj. dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 10 do 30. W warunkach zabudowy w punkcie II.3 załącznika nr 1 do decyzji zawarto zalecenia zamieszczone w postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z 25.02.2016 r. znak: [...], polegające na obowiązku zastosowania rozwiązania architektonicznego elewacji od strony ul. J. z zaakcentowanym podziałem budynku na trzy zróżnicowane segmenty, nawiązujące do przebiegu dawnej zabudowy oraz postanowienia dotyczące doświetlenia poddasza, zamieszczenia urządzeń technicznych opracowania projektu budowlanego identyfikującego obiekt z miejscem i charakterem lokalizacji na Kazimierzu, obowiązku przeprowadzenia badań archeologicznych oraz pozyskania odpowiednich pozwoleń konserwatorskich. W ocenie Sądu sporządzona w toku postępowania przed organem I instancji analiza architektoniczne - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Planowana zabudowa stanowić będzie bowiem kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że okazały się one bezzasadne. Co do zarzutu, iż uzgodnienie projektu decyzji przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie przesądza o zgodności zamierzenia z zasadami ochrony zabytkowych wartości układu urbanistycznego, wskazać należy, że organ rozpatrujący niniejszą sprawę był zobligowany do uzgodnienia projektu decyzji na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Wyjaśnić należy, że uzgodnienia, o którym mowa w przywołanym przepisie, dokonuje się zgodnie z art. 106 k.p.a., który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (§ 3). Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (§ 4). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5 – przy czym art. 53 ust. 5 u.p.z.p. modyfikuje tę regułę w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi). Z regulacji art. 106 k.p.a. wynika, że postępowanie wpadkowe, toczące się przed organem uzgadniającym kończy rozstrzygnięcie mające formę postanowienia, na które służy zażalenie. Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. oparte są o uznanie administracyjne, albowiem przepisy prawa materialnego nie uszczegóławiają zakresu tych uzgodnień w sposób wyczerpujący. Należy więc przyjąć, że zakres ten wynika z zadań wykonywanych przez wojewódzkich konserwatorów zabytków. Zakres tych zadań wyznaczają zatem akty normatywne, do których należy ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w tym w szczególności cele wskazane w art. 4 pkt 2 i 3 ustawy, stosownie do których ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji działań polegających mających na celu: zapobieżenie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, a także udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Nadto podnieść należy, że organ jest związany ostatecznym uzgodnieniem organu konserwatorskiego. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że organ planistyczny wydał decyzję o warunkach zabudowy po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Krakowie dokonanym postanowieniem tego organu z dnia 25 lutego 2016 r. znak: [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie uzgodnił projekt decyzji z następującymi uwagami: na projektowanych elewacjach należy wprowadzić wyraźny podział nawiązujący do przebiegu dawnej zabudowy zgodnie z przekazami ikonograficznymi i źródłami historycznymi; poddasza należy doświetlić lukarnami i/lub oknami usytuowanymi w połaciach dachowych elewacji frontowych i podwórzowych; wszystkie urządzenia techniczne należy zlokalizować w bryle budynku; przedmiotowa lokalizacja obliguje do opracowania projektu z użyciem rozwiązań identyfikujących obiekt z miejscem i charakterem jego lokalizacji oraz harmonijnie wkomponuje go w zabytkowe otoczenie. Forma i detal architektoniczny wszystkich nowych elementów winny nawiązywać do rozwiązań tradycyjnych, charakterystycznych dla Kazimierza, harmonizować z jego zabytkowym charakterem, bez stosowania rozwiązań zunifikowanych - co nie wyklucza wprowadzenia architektury współczesnej twórczo interpretującej formy reprezentatywne dla tej dzielnicy; przed przystąpieniem do prac projektowych należy przeprowadzić na koszt Inwestora wyprzedzające badania archeologiczne w obrysie projektowanej kondygnacji podziemnej pod kątem możliwości jej wykonania; przed przystąpieniem do robót budowlanych należy uzyskać pozwolenie konserwatorskie na ich prowadzenie. Powyższe uzgodnienie znalazło odzwierciedlenie w decyzji wz. Wyrażona zgoda na przedłożony projekt decyzji nr [...] uwzględnia zatem ochronę konserwatorską ukierunkowaną na zachowanie wartości zabytkowego układu przestrzennego pomiędzy obiektami zabudowy, układ ulic i działek, oryginalnej formie, oraz jednorodności stylistycznej Nie można zatem podzielić zarzutu skargi, że zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie zabytków.

Sąd nie podziela również zarzutu skarżącej spółki naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu rozstrzygając przedmiotową sprawę, organy dokonały wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych i zebranego materiału dowodowego, a wyniki ustaleń zostały zawarte w uzasadnieniach wydanych decyzji i nie budzą one zastrzeżeń.

Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który, w ocenie Sądu, dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określone w ustawie o planowaniu przestrzennym. Natomiast organ odwoławczy dokonał ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i trafnie przyjął, że decyzja organu I instancji była prawidłowa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że decyzje organów obu instancji są zgodne z prawem. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.