Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3923/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Cezary Koziński, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 427/17 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 5 września 2017 r. o sygn. akt I SA/Rz 427/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. D. (dalej: "skarżąca") złożoną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2017 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 rok. Wyrok ten, jak i pozostałe wymienione w niniejszym uzasadnieniu, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, rozpoznanie skargi na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Powołując przepisy art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") zarzucono wyrokowi naruszenie:

- art 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a to brak poczynienia ustaleń co do posiadania samoistnego przez zakład górniczy, który dysponuje koncesją na wydobywanie kopalin lub też prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze górniczym Z., na którym jest położona również działka objęta postępowanie podatkowym - co skutkuje nałożeniem podatku od prowadzonej działalności gospodarczej;

- art. 14 § pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 § 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 194 § 1, 2 i 3 O.p., w wyniku naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, a to nieprzeprowadzenia dowodów z innych rejestrów publicznych, a to danych Okręgowego Urzędu Górniczego w K., które pozostają w sprzeczności z danymi Ewidencji Gruntów i Budynków w zakresie przeznaczenia gruntów, użytkowania oraz Państwowego Instytutu Geologicznego w W., który prowadzi rejestr obszarów i terenów górniczych na obszarze Polski oraz brak uwzględnienia treści dokumentów urzędowych tj.: koncesji na wydobywanie gazu ziemnego, planu ruchu [...], wskazań lokalizacyjnych, pozwolenia budowlanego i planu zagospodarowania złoża.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art.183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej; pod rozwagę z urzędu bierze wyłącznie nieważność postępowania. Nie jest zatem uprawniony do poszukiwania wszelkich naruszeń prawa, do jakich mogło dojść w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym; nie może też precyzować, czy uzupełniać zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej - wynikającym z art. 176 § 1 P.p.s.a. - jest wskazanie podstaw kasacyjnych poprzez przytoczenie przepisów (z uwzględnieniem jednostki redakcyjnej aktu prawnego), które zdaniem strony zostały naruszone i przypisanie tego zarzutu do jednej z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a. oraz – w zależności od podstawy – podanie formy naruszenia (przy naruszeniu prawa materialnego) bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia na wynik sprawy (przy naruszeniu przepisów postępowania). Każdy z zarzutów powinien być także uzasadniony.

W niniejszej sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności z art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej.

Skarżąca podniosła zarzuty oparte na obu podstawach kasacyjnych, co oznacza, że w pierwszej kolejności powinny być rozpoznane zarzuty procesowe, które autor skargi kasacyjnej upatruje w naruszeniu "art. 14 § pkt 1c" P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organy podatkowe dowodów (z innych rejestrów publicznych), które podważałyby dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Wobec powyższego należy wyjaśnić, iż wskazany przez autora skargi kasacyjnej art. 14 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów, ustępów i punktów. Przepis ten stanowi, że "wojewódzki sąd administracyjny właściwy w chwili wniesienia skargi pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej". Pełnomocnik skarżącej w ogóle nie uzasadnił w jakim zakresie Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę ciągłości właściwości. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie ocenić zarzutu skargi kasacyjnej odnoszącego się do tego przepisu.

Rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zawartymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (zob. wyrok NSA z 25 września 2018 r. o sygn. akt I OSK 682/18, LEX nr 2551478).

Autor skargi kasacyjnej uważa, iż w niniejszej sprawie to nie skarżąca powinna być obciążona podatkiem od nieruchomości (jako jej właściciel), lecz P. jako posiadacz samoistny, który na gruntach należących do skarżącej ulokował sieć gazową związaną z prowadzoną przez to przedsiębiorstwo działalnością gospodarczą.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Normodawca dokonał tym rozróżnienia dwóch kategorii podatników podatku od nieruchomości: właścicieli oraz posiadaczy samoistnych. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., w sytuacji gdy samoistny posiadacz nieruchomości nie jest jej właścicielem, to na nim, a nie na właścicielu nieruchomości, ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Ustawa nie definiuje posiadania samoistnego w sposób autonomiczny dla celów prawa podatkowego. Instytucja posiadania samoistnego uregulowana jest w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 336). "Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny)". Posiadanie stanowi stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Jednakże w ściślejszym, techniczno-prawnym znaczeniu, zdefiniowanym w art. 336 k.c., niezbędne jest władanie rzeczą "jak właściciel" lub "jak mający inne prawo do władania cudzą rzeczą", z wykluczeniem dzierżenia "wykonywanego za kogo innego". Zatem posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Niezbędnym elementem cywilistycznej konstrukcji posiadania jest psychiczny czynnik zamiaru władania ("zawładnięcia") rzeczą dla siebie (animus rem sibi habendi). Wymaga to szczególnego podkreślenia w przypadku posiadania niepopartego tytułem prawnym, który mógłby wynikać z nawiązanego stosunku prawnego, w przypadku posiadania "bezprawnego". W takim kontekście nie jest posiadaczem rzeczy, a jedynie "dzierżycielem" osoba, która faktycznie włada rzeczą "za kogo innego" (art. 338 k.c.). Z tej właśnie normy prawnej, w zderzeniu z ogólną definicją posiadania, płynie wniosek, że ustawodawca przywiązuje istotne (rozstrzygające) znaczenie do psychicznego elementu woli posiadania (por. wyrok NSA z 13 lipca 2016 r. o sygn. akt II FSK 2387/14, LEX nr 2118174).

Mając na względzie powyższe wywody uznać należy za całkowicie zasadne stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie można mówić o samoistnym posiadaniu spornych nieruchomości przez P. Sąd pierwszej instancji wskazał jakie elementy stanu faktycznego legły u podstaw takiej oceny. Tymi elementami (dowodami) były: ewidencja gruntów i budynków i decyzja Prezydenta [...] z 28 lutego 2006r., na podstawie której P. uzyskało jedynie prawo do założenia i przeprowadzenia przez działki skarżącej gazociągów przesyłowych. Słusznie zatem stwierdził WSA w Rzeszowie, że z tej decyzji wynika to, iż tylko w ograniczonym czasie, dla potrzeb realizacji zamierzenia budowlanego, P. uzyskało jedynie prawo wejścia na te nieruchomości będące własnością skarżącej, co nie oznacza, że P. dokonywało jakichś czynności właścicielskich.

Powyższej konstatacji nie może zmienić powoływanie się w skardze kasacyjnej na inne dokumentów (koncesja, plan ruchu, wskazanie lokalizacyjne, pozwolenie budowlane, plan zagospodarowania złoża) tym bardziej, że autor środka zaskarżenia nie wskazuje w jaki sposób ich treść wpływa na ocenę stanu posiadania opodatkowanych nieruchomości.

W art. 7a ust. 2 u.p.o.l. określono, iż "ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej (...)". Także ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym jednoznacznie wskazuje w art. 1, że "opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza".

Z powyższych przepisów wynika zatem, że organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości muszą uwzględniać dane zawarte w ewidencjach gruntów i budynków, a zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: (1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; (2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; (3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: (1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: (a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości, (b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k.).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, stwierdził, iż w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów.

W uchwale NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13, wskazano na regułę bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, a tylko w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach na możliwość w ramach postępowania podatkowego jej podważenia, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwo od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku.

W niniejszej sprawie wybudowanie przez P. przy północnej granicy działki nr [...] (w sąsiedztwie należących do skarżącej działek rolnych nr [...] i [...]) wiązki rurociągów nie miało żadnego wpływu na zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w szczególności dotyczących położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, a także oznaczenia właściciela, który w tym przypadku powinien być uznany za podatnika podatku od nieruchomości. W związku z tym organy podatkowe miały wszelkie podstawy do uwzględnienia danych zawarte w ewidencjach gruntów i budynków przy wymiarze łącznego zobowiązania podatkowego.

Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nietrafne, co obligowało Naczelny Sąd Administracyjny do oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a.