Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1012/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2008 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenie zgody na wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia 20 marca 2008 r. 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], którym nie wyraził zgody na wydanie W. S. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...], położonym w W. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał na następujący stan faktyczny sprawy. Pan W. S. zajmuje lokal mieszkalny położony w W. na ul. [...] na podstawie skierowania na tymczasowe zakwaterowanie nr [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. Po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] września 1997 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r. zachowano W. S. uprawnienie do osobnej kwatery stałej na czas nieokreślony. W dniu 11 grudnia 2007 r. oficer zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o zmianę tytułu prawnego zajmowanego przez niego lokalu z kwatery zastępczej na lokal mieszkalny. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż lokal ten zamieszkuje wraz z całą rodziną.

Po rozpatrzeniu powyższego podania Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nie wyraził zgody na wydanie wnioskodawcy decyzji o prawie zamieszkiwania w trybie określonym w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. W uzasadnieniu organ wskazał, iż W. S. nie wykazał na czym polega wyjątkowość jego sytuacji, czym nie wypełnił przesłanek z art. 29 cytowanej ustawy, decydujących o przyznaniu bądź odmowie przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym osobie innej niż żołnierz służby stałej. Ponadto organ podniósł, iż oficerowi, podczas pełnienia przez niego służby stałej, kilka razy proponowano kwatery stałe, jednak żołnierz nie skorzystał z żadnej z tych propozycji.

W odwołaniu od powyższego postanowienia W. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego prośby i zamianę tytułu prawnego zajmowanego lokalu, gdyż chciałby w przyszłości wykupić to mieszkanie. Ponadto stwierdził, iż ze względu na stan zdrowia córki cierpiącej na alergię nie mógł przyjąć żadnego z oferowanych mu lokali.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2008 r. Minister Obrony Narodowej ponownie wskazał na treść art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, podkreślając, iż wnioskodawca nie spełnił wymaganych przesłanek. Zdaniem organu sytuacja przedstawiona przez W. S. nie może być uznana za wyjątkową. Organ stwierdził, iż oficer nie otrzymał lokalu mieszkalnego wyłącznie ze swojej winy, ponieważ odmawiając przyjęcia proponowanego lokalu liczył na przydział nowego mieszkania. Organ wskazał też, że chęć wykupu zajmowanego mieszkania nie stanowi wyjątkowej sytuacji. Zastosowanie trybu z art. 29 nie może być traktowane jako sposób łatwiejszego nabycia tytułu prawnego do lokalu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przepisów kpa oraz Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego wykazał wyjątkowość swojej sytuacji. Jego zdaniem bowiem szereg tragedii, jakie dotknęły jego rodzinę, tj. [...], są wyjątkową sytuacją. Ponadto zarzucił organowi zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, co znalazło też wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto podniósł, iż od czerwca 2004 r. nie otrzymał żadnej propozycji przydziału kwatery stałej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej lub postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej podanych.

Na wstępie należy wskazać, iż materialnoprawną podstawą zaskarżonego jest przepis art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, iż w sytuacji wyjątkowej Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Powyższy przepis ma zastosowanie do nadzwyczajnych sytuacji, w których osoby nieuprawnione do posiadania lokalu mieszkalnego na podstawie postanowień ww. ustawy z dnia 29 stycznia 2005 r. zwracają się do Dyrektora OR Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o wyrażenie zgody na zamieszkanie w lokalu mieszkalnym. Przed wydaniem zgody Dyrektora OR WAM ma obowiązek uzyskania w trybie art. 106 kpa zgody Ministra Obrony Narodowej, który winien ocenić, czy istotnie w sprawie są spełnione przesłanki z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 29 wskazuje, iż może być zastosowany, gdy istnieją następujące przesłanki:

istniej lokal mieszkalny,

osoba , która zajmuje lokal mieszkalny nie ma uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu,

istnieje wyjątkowa sytuacja, która powoduje, że pozbawienie danej osoby prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego,

został złożony wniosek przez osobę uprawnioną.

Wszystkie te przesłanki powinny być spełnione łącznie.

W rozpatrywanej sprawie żadna z tych przesłanek nie została spełniona. Skarżący mieszka w kwaterze zastępczej, ma tytuł prawny do zamieszkiwania w zajmowanej kwaterze wynikający z decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. z dnia [...] kwietnia1999 r., skarżący nie wskazuje na wyjątkową sytuację, która powoduje, że powinna być mu udzielona zgoda na zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym wreszcie brak jest wniosku skarżącego, bowiem w podaniu z dnia [...] grudnia 2007 r. pan W. S. wnosi o zmianę tytułu prawnego zajmowanej przez niego kwatery stałej na lokal mieszkalny, a nie o zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec powyższego należy uznać, że w sprawie występuje rażące naruszenie prawa, gdyż zastosowano przepis art. 29 ww. ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. mimo jego oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym jaki wynika z akt sprawy, a która to sprzeczność jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa. Skarżący wystąpił z wnioskiem dotyczącym innego rozstrzygnięcia niż dokonał tego organ administracji, a w sprawie w ogóle nie powinien mieć zastosowania przepis, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonych postanowień Ministra Obrony Narodowej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.