Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 23/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust 1 pkt 9
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia lipca 2019 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego G., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.) określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dochodu od osób fizycznych (PIT) za 2017 rok w kwocie 6.123 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że R. T. w dniu 23 kwietnia 2018 roku złożył do właściwego Urzędu Skarbowego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty w roku podatkowym 2017 (PIT-37), w którym wykazał:

– przychód ze stosunku pracy w kwocie 11.741,94 zł.,

– koszty uzyskania przychodów w kwocie 1.335,00 zł,

– dochód ze stosunku pracy w kwocie 10.406,94 zł,

– zaliczkę na podatek pobraną przez płatnika w kwocie 242,00 zł,

– składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 1.609,82 zł,

– podstawę obliczenia podatku w kwocie 8.797,00 zł,

– podatek w kwocie 711,02 zł,

– składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 711,02 zł,

– podatek należny w kwocie 0,00 zł,

– nadpłatę w kwocie 242,00 zł.

Organ wskazał, iż w dniu 10 stycznia 2018 roku do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęła informacja o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2017 rok (PIT-11) złożona przez płatnika M. T. w której wykazane zostały należności ze stosunku pracy w kwotach zgodnych ze złożonym przez R. T. zeznaniem podatkowym za 2017 rok.

Nadto w dniu 20 lutego 2018 roku organ uzyskał informację o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych (PIT-8C), z której wynikało, iż R. T. w roku 2017 uzyskał przychód w postaci odsetek w kwocie 32.668,38 zł od zdeponowanych na rachunku depozytowym środków pieniężnych.

W związku z rozbieżnościami pomiędzy złożonym przez R. T. zeznaniem podatkowym a przekazanymi organowi informacjami, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przeprowadził czynności sprawdzających, w wyniku których stwierdził, że R. T.nie dokonał rozliczenia należności z tytułu odsetek, o których organ został poinformowany przez Sąd Okręgowy w N.

Wobec powyższego, pismem z dnia 23 października 2018 roku, znak: [...] wezwano R. T. do złożenia korekty zeznania podatkowego za 2017 rok. W dniu 7 listopada 2018 roku do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło pismo, w którym zobowiązany wskazał, iż nie otrzymał przychodów w postaci odsetek od zdeponowanych środków pieniężnych w kwocie 32.668,38 zł, a zatem nie uzyskał dochodów w rozumieniu podatku dochodowego od osób fizycznych. Jednocześnie R. T. zwrócił się o wszczęcie postępowania mającego na celu określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok w prawidłowej wysokości (tzn. z pominięciem informacji zawartej w PIT-8C).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2018 roku, znak sprawy: [...] wszczął postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok należnego od R.T.

Organ podatkowy w toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalił, że R. T. i K. K. zwarli w dniu 29 października 1988 roku związek małżeński. W dniu 8 listopada 2011 roku małżonkowie zawarli umowę majątkową małżeńską, ustanawiając rozdzielność majątkowa małżeńska. W dniu 15 marca 2012 roku R. T. i K. T. (obecnie K. zawarli ugodę, na mocy której dokonali podziału majątku wspólnego. Następnie wyrokiem z dnia 29 maja 2012 roku Sąd Okręgowy w N. orzekł rozwód pomiędzy K. T. i R. T. Organ podatkowy ustalił nadto, że postanowieniem z dnia 6 marca 2015 roku, sygn. Akt [...] Sąd Okręgowy w N. z urzędu nakazał Bankowi Oddział w G., aby środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym stanowiącym własność R. T. i jego byłej żony K. K. oraz prowadzonych do tego rachunku lokatach terminowych, przelał niezwłocznie na rachunek depozytowy Ministra Finansów. W dniu 27 marca 2015 roku na konto sum depozytowych wpłynęła kwota 704.682,38 zł (w tym kapitał w kwocie 648.173,42 zł i odsetki w kwocie 56.508,96 zł) wpłacona przez Bank jako przelew lokaty. Natomiast w dniu 21 września 2017 roku dokonano wpłaty na rachunek bankowy Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla K. w Krakowie M. D. kwoty 352.341,19 zł, tj. 1/2 części kwoty znajdującej się w depozycie, dotyczącej R. T. wraz z połową naliczonych odsetek, tj. łącznie kwoty 356.755,09 zł, na podstawie zarządzenia z dnia 21 września 2017 roku do sprawy o sygn. akt I C 932/11. Podstawą przekazania należności na rachunek komornika sądowego była okoliczność, że udział R. T. w zabezpieczonym na rachunku depozytowym Ministra Finansów kapitale oraz należnych od niego odsetkach wynosił połowę. Kwota kapitału dotycząca R. T. wynosiła 324.086,71 zł, a odsetki podlegające opodatkowaniu i wykazane w PIT-SC – 32.668,38 zł (tj. różnica pomiędzy kwotą przekazaną na konto komornika a kwotą kapitału).

W oparciu o ustalony stan faktyczny oraz obowiązujące regulacje prawne Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 5 lipca 2019 roku, znak: [...] orzekł, iż prawidłowe rozliczenie przez R. T. podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok powinno obejmować:

- podstawę obliczenia podatku w kwocie 41.466,00 zł,

- podatek w kwocie 6.907,86 zł,

- składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 784,46 zł,

- podatek należny w kwocie 6.123,00 zł.

Od powyższej decyzji R. T. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w którym zarzucił zaskarżonej decyzji błędne wykazanie jego osoby jako adresata przychodu określonego w PIT-8C, będącego podstawą naliczenia zobowiązania podatkowego i tym samym naruszenie prawa materialnego poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i błędne określenie podstawy prawnej przy ustalaniu podatnika i tym samym wydanie przedmiotowej decyzji niezgodnie z obowiązującym stanem prawnym, w szczególności naruszenia ustawy o podatku od osób fizycznych oraz ordynacji podatkowej.

Wskazując na podniesione uchybienia R.T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Decyzją z dnia października 2019 roku, znak: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania z dnia 25 lipca 2019 roku (data stempla pocztowego 26 lipca 2019 roku, data wpływu do Urzędu Skarbowego 29 lipca 2019 roku) od decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. dnia 5 lipca 2019 roku, znak: [...] (doręczonej lipca 2019 roku) określającej wysokość zobowiązania podatkowego R. T. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok w kwocie 6.123,00 zł, - działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zauważył, że sedno sporu w niniejszej sprawie dotyczy osoby adresata przychodu wskazanego w Informacji o wypłaconym stypendium, o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych (PIT-8C) przesłanej przez Sąd Okręgowy w N.

Następnie organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, z których wynikało, iż środki z rachunku depozytowego Ministra Finansów prowadzonego dla Sądu Okręgowego w N., zostały przelane na rachunek komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [..]. w K., prowadzącego egzekucję na rzecz wierzyciela R. T. Fakt przekazania odsetek w kwocie 32.668,38 zł, przez Sąd Okręgowy w N. z rachunku depozytowego na rachunek komornika sądowego pomniejszył dług R.T. wobec jego wierzyciela.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że organ podatkowy działający w pierwszej instancji, uzasadniając wydaną decyzję trafnie wskazał na art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "u.p.d.o.f."), zgodnie z którym za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 - 14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Organ odwoławczy zauważył nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, iż użycie przez ustawodawcę określenia: w szczególności oznacza to, że katalog przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i można do niego zaliczyć także inne przychody nie wymienione w art. 20 ust.1 u.p.d.o.f.

Konkludując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał za prawidłową wykładnię prawa dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w ustalonym stanie faktycznym, że kwota odsetek pomimo iż nie została bezpośrednio wypłacona R. T. ale przekazana przez Sąd na rzecz jego wierzyciela, jest dla niego korzyścią majątkową, ponieważ zmniejsza zobowiązanie R. T. wobec jego wierzyciela. W związku z tym odsetki od zdeponowanych środków w kwocie: 32.668,38 zł jako przychód z innych źródeł powinny zostać ujęte w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. Naczelnik Urzędu skarbowego w G. decyzją znak sprawy: [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, określił wysokość zobowiązania podatkowego R. T. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 rok w kwocie: 6.123,00 zł. Tym samym prawidłowe rozliczenie podatkowe powinno być zgodne ze wskazanym w zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 10 grudnia 2019 roku (data wpływu do Izby Administracji Skarbowej w K. – 11 grudnia 2019 rok) R. T. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 października 2019 roku, znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego G. z dnia lipca 2019 roku nr [...]zarzucając jej:

– naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2019.1387 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do zaistniałego stanu faktycznego i uznanie, że R. T. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odsetek od sum zgromadzonych na rachunku depozytowym, wpłaconych w związku z postępowaniem w sprawie skargi pauliańskiej, podczas gdy środki tam zgromadzone, z uwagi na zawartą w 2012 roku ugodę o podziale majątku nie stanowiły jego własności, a zatem również odsetki od wskazanych środków nie były mu należne,

– naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 122 ustawy z dnia l3 listopada 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2019. poz. 900 ze zm.) tj. zasady prawdy obiektywnej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że środki zgromadzone na rachunku depozytowym stanowiły własność R. T. podczas gdy środki tam zgromadzone, z uwagi na zawartą ugodę nie należały do niego, lecz do jego byłej żony, a zatem również odsetki od wskazanych środków nie były mu należne,

– naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 120 Ordynacji podatkowej, tj. zasady legalizmu, poprzez pominięcie w toku postępowania przepisów art. 527 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny;

– naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez pominięcie orzecznictwa Sądu Najwyższego, wskazującego, że wyrok w sprawie skargi pauliańskiej nie powoduje zmiany w majątku dłużnika i nakazanie R. T. zapłaty podatku od środków pieniężnych, które nie należały do niego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej - "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Kontrola sprawowana przez sąd polega na zbadaniu, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona przez R.T. podlegała oddaleniu albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia października 2019 roku, znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego G. z dnia lipca 2019 roku nr [...] na mocy której określono wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu dochodu od osób fizycznych (PIT) za 2017 rok w kwocie 6.123 zł.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Istota niniejszej sprawy polegała na ocenie, czy przekazanie przez Sąd odsetek w kwocie 32.668,38 zł, pochodzących od kapitału znajdującego się na rachunku depozytowym Ministra Finansów na rzecz wierzyciela R. T. jest dla niego korzyścią majątkową i stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 in fine w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.

Argumentacja skarżącego sprowadzała się do stanowiska, że środki zgromadzone na rachunku depozytowym zgodnie z treścią ugody zawartej w 2012 roku nie należały do R. T, lecz do jego byłej żony, a zatem również odsetki od wskazanych środków nie były mu należne i nie stanowiły jego przychodu w rozumieniu art. 20 ust. 1 in fine w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.

Przedstawiona argumentacja nie zasługuje jednak na uwzględnienie a zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia października 2019 roku, znak: [...] są chybione.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, iż jest on bezzasadny. Zebrany materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie jest w ocenie Sądu kompletny, poczynione na jego podstawie przez organ podatkowy pierwszej instancji ustalenia faktyczne – prawidłowe, a zastosowane przepisy prawa materialnego - właściwe. Organ podatkowy działający w pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 9 u.p.d.o.f. zgodnie z którym: opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 520 i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Słusznie przy tym uznano, iż źródłami przychodów w rozumieniu art. 20 ust. 1 in fine w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. jest korzyść majątkowa polegająca na zmniejszeniu pasywów, jaka powstała poprzez przekazanie przez Sąd odsetek w kwocie 32.668,38 zł, pochodzących od kapitału znajdującego się na rachunku depozytowym Ministra Finansów na rzecz wierzyciela R. T.

Nie ma nadto racji skarżący wskazując, iż doszło do naruszenia przez organy podatkowe zasad ogólnych postępowania podatkowego, określonych w art. 120, 121 oraz 122 Ordynacji podatkowej.

Zauważyć należy, iż organy podatkowe zgodnie z art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej przeprowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a nadto zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zebrano kompletny materiał dowodowy, a następnie dokonano jego wszechstronnej i rzetelnej oceny z uwzględnieniem zasad swobodnej oceny dowodów.

Co istotnie, sedno sporu w niniejszej sprawie nie opiera się na kwestionowaniu przez skarżącego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, ale na zakwestionowaniu stanowiska Sądu Okręgowego w N. wskazującego, iż R. T. jest adresatem informacji PIT-8C, co bezpośrednio zdeterminowało jego sytuację podatkową.

Skarżący podnosi bowiem, iż organy podatkowe zobowiązały go do zapłaty podatku od środków niebędących jego własnością i mimo posiadania odpisu wyroku Sądu Okręgowego w N. błędnie zinterpretowały ten wyrok przyjmując, że środki zgromadzone na rachunku depozytowym powróciły do majątku skarżącego.

Tymczasem podkreślenia wymaga, że ani organ podatkowy I instancji, ani organ odwoławczy nigdy nie twierdził, że środki pieniężne znajdujące się na rachunku depozytowym wróciły do skarżącego. Organy podatkowe uznały natomiast za prawidłowe wskazanie przez Sąd w przekazanej informacji PIT-8C R. T. jako beneficjenta wypłaconych jego wierzycielowi kwot wynikających z oprocentowania depozytu (tj. środków pieniężnych w kwocie 32.668,38 zł). Zauważyć przy tym należy, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia lipca 2019 roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. szczegółowo opisał stan faktyczny sprawy oraz wyjaśnił skarżącemu, że zgodnie z informacją na temat sumy depozytowej złożonej w sprawie [...] dotyczącej skarżącego i jego byłej żony, udzieloną przez Sąd Okręgowy w N. w dniu 27 marca 2015 roku na konto sum depozytowych wpłynęła kwota 704.682,38 zł (w tym kapitał w kwocie 648.173,42 zł i odsetki 56.508,96 zł) wpłacona przez Bank jako przelew lokaty, natomiast w dniu 21 września 2017 roku dokonano wypłaty na rachunek bankowy Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w K. kwoty 352.341,19 zł, stanowiącej połowę części kwoty 704.682,38 zł, tj. części dotyczącej skarżącego wraz z połową naliczonych odsetek.

Wskazano, iż podstawą przekazania należności na rachunek komornika sądowego było zarządzenie w sprawie wypłaty Sądu Okręgowego w N. z dnia 21 września 2017 roku, z którego wynikało, że udział skarżącego w zabezpieczonym na rachunku depozytowym Ministra Finansów kapitale oraz należnych od niego odsetkach wynosił połowę.

W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że mimo iż kwota odsetek wynosząca 32.668,38 zł nie została wypłacona bezpośrednio skarżącemu, tylko przekazana przez Sąd Okręgowy w N. z rachunku depozytowego na rachunek komornika sądowego, doszło do pomniejszenia długu skarżącego wobec jego wierzyciela. Skarżący zatem osiągnął korzyść majątkową wyrażającą się w zmniejszeniu jego pasywów. Z tego też powodu kwota odsetek wynosząca 32.668,38 zł, a stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą przekazaną na konto komornika a kwotą kapitału, musiała zostać wykazana w informacji PIT-8C jako przychód skarżącego podlegający opodatkowaniu.

Końcowo należy odnieść się do podnoszonej przez skarżącego kwestii pominięcia w toku postępowania przepisów art. 527 Kodeksu cywilnego i nieuwzględnienia skutków wyroku wydanego w sprawie skargi pauliańskiej. Wskazać w tym miejscu trzeba, że istotą powództwa pauliańskiego jest doprowadzenie do uznania za bezskuteczną czynność prawną dokonaną przez dłużnika z osobą trzecią, z tego powodu że czynność ta została dokonana z pokrzywdzeniem wierzyciela. Od chwili, gdy sąd prawomocnie uzna skargę za zasadną, osoba trzecia staje się odpowiedzialną za zaspokojenie wierzyciela z rzeczy, która wyszła z majątku jego pierwotnego dłużnika albo do niego nie weszła lub - w razie, gdy przedmiotem czynności fraudacyjnej były pieniądze lub wierzytelność - do wartości tego przedmiotu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia stycznia 2020 roku, I CSK 734/18, LEX nr 2785132). Nie ma zatem racji skarżący, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe było zupełnie bezprzedmiotowe, a sprawę już na wstępie należało umorzyć.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy uznać należy, iż podniesione w skardze argumenty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), skargę oddalił.