Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1367/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

E. S. (dalej zwana: "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") [...] marca 2014r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, wydana w związku z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w ww. podatku pobranym w lipcu 2013r. przez płatnika zarządzanego – P. S.A. z tytułu odkupienia jednostek uczestnictwa, nabytych w drodze dziedziczenia.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jej podstawą był między innymi przepis art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2012r. poz. 361 ze zm., dalej zwana: "u.p.d.f."). Zdaniem DIS nie jest dopuszczalna taka interpretacja ww. przepisu, zgodnie z którą prawo do zaliczenia wydatków poniesionych na nabycie jednostek uczestnictwa do kosztów uzyskania przychodu przysługiwałoby nabywcy jeszcze przed ich zbyciem (odkupieniem). Konsekwencją przyjęcia takiej wykładni jest stwierdzenie, że wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu po stronie spadkobiercy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm., dale zwana "O.p.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Postępowanie sądowe należało zawiesić.

Sąd z urzędu wziął pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 marca 2014r. sygn. akt II FSK850/12 przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: czy w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2013r. wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych poniesione przez spadkodawcę mogły zostać odliczone przez spadkobiercę od przychodu ze zbycia tych jednostek na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.f. w związku z art. 97 § 1 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w postępowaniu zawieszonym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej pojawia się tak zwana kwestia prejudycjalna, czyli przeszkoda, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.

Sąd zauważył ponadto, że stosownie do treści art. 187 § 2 P.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Jednakże, uchwała, poza mocą indywidualnie wiążącą w określonej sprawie, wywołuje również pośrednie skutki prawne w odniesieniu do innych postępowań sądowoadministracyjnych. Składy sędziowskie podczas orzekania w sprawach o tożsamym stanie faktycznym i prawnym powinny uwzględniać wyrażoną w niej wykładnię przepisów prawa dopóki nie zostanie ona zmieniona inną uchwałą. Pogląd ten wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lutego 2008r. sygn. akt I OSK 254/07.

Sąd, mając na względzie powyższe, stwierdza, że zagadnienie prawne przedstawione do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA oraz wykładnia przepisów prawa, która zostanie dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku pytania prawnego postawionego w sprawie o sygn. akt II FSK850/12 będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawie, z uwagi na pogląd zaprezentowany przez DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, którego prawidłowość będzie podlegała ocenie WSA w Warszawie.

Sąd, w związku z tym uznał, że zasadne jest, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wydanie orzeczenia zawartego w sentencji.