Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2186/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g, art. 40c ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2008r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 13g ust. 1, 1a, ust. 1b pkt 1 oraz ust. 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – uodp -(tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.). art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 104 § 1 Kpa oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., nałożył na skarżącego T. D. karę pieniężną w wysokości 12 120 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi oraz za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, jakich dokonano podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej przez inspektora transportu drogowego w dniu [...] grudnia 2007 r. na drodze wojewódzkiej nr [...]. Zespołem pojazdów wykonywany był transport drogowy ładunku, a pojazdem kierował Pan M. M. W trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dopuszczalnego nacisku osi dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 8,0 t do 8,5 t – 300 złotych (l.p.6.7.lit.b załącznika), za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dopuszczalnego nacisku osi dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi powyżej 16,5 t do 17,5 t.- 1740 złotych (l.p.6.9 lit d) oraz sześciokrotnie za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t powyżej 17,5 t dodatkowo -1440 złotych (6x1440=8640 złotych) - (l.p. 6.9.lit e) oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu samochodowego powyżej 31,0 t do 36,0 t. -1440 złotych (l.p. 9.14. lit.c) załącznika.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, zarzucił organowi podjęcie rozstrzygnięcia w błędnie ustalonym stanie faktycznym, jak również z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów do nakładania kar pieniężnych. Podniósł, iż w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego przedłożył do akt sprawy dowód rejestracyjny samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], z treści którego wynika, że masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosi 33 000 kg (poz. F1 dowodu rejestracyjnego). W ocenie skarżącego, organ rozpoznając przedmiotową sprawę bezpodstawnie, przyjął, że masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosi 26 000 kg. Ustalenie organu doprowadziło do wadliwego określenia wysokości kar, jak również rzekomej wielkości przekroczenia dopuszczalnych norm. Kolejny zarzut skarżącego dotyczył naruszenia art. 40 c ust. 1 udp. Skarżący podniósł, iż z treści ww. przepisu wynika, iż prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej przysługuje Inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariuszowi Policji. Powyższe w ocenie skarżącego dowodzi, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie ma upoważnienia do nakładania kary pieniężnej, bowiem zgodnie z ustawą prawo takie przysługuje tylko Inspektorowi Transportu Drogowego. Skarżący zaznaczył, iż przedmiotowa decyzja podpisana została z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przez młodszego inspektora transportu drogowego W. Z., a zatem osoba podpisująca decyzję nie miała upoważnienia do jej wydania. Skarżący zaznaczył, iż kompetencje organu administracji, jakim jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie mogą być delegowane i przenoszone w trybie upoważnień na inne osoby. Dodatkowo skarżący nadmienił, iż w trakcie postępowania do decyzji nie dołączono upoważnienia, na które powołuje się osoba decyzję tę sygnująca. Ponadto, w ocenie skarżącego, inspektor transportu drogowego nie jest osobą uprawnioną do wymierzenia i pobierania kar, gdyż uprawnienie takie przysługuje tylko i wyłącznie Inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego. Odnosząc się do wysokości kary skarżący podniósł, iż w jego ocenie organ bezzasadnie, kilkakrotnie nałożył karę pieniężną za w istocie niewielkie przekroczenie dopuszczalnych norm. W odczuciu skarżącego wysokość wymierzonych kar nie jest adekwatna do stopnia przekroczenia, który jest niewielki. Skarżący zarzucił także, iż organ dokonał aż sześciokrotnego ważenia pojazdu, co prowadzi do wniosku, iż wyniki nie są wiarygodne. Ponadto nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż nie ma on możliwości zastosowania zasady uznania administracyjnego i miarkowania kar pieniężnych.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c udp oraz lp. 6 pkt 7 lit b), 9 lit. d) i e) oraz lp. 9 pkt 13 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu uchylił zaskarżoną decyzję w części:

a) wysokości kary pieniężnej 12120 złotych i orzekł, że łączna wysokość kary pieniężnej nałożonej powyższą decyzją wynosi 10680 złotych

b) dotyczącej wskazania jako podstawy prawnej do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu samochodowego zapisu l.p.9 pkt 14 litc) załącznika nr 2 do uodp i orzekł, że podstawę prawna do nałożenia kary pieniężnej za ww. naruszenie stanowi l.p. 9 pkt 13 lit. c) powyższego załącznika

2) w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 udp, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40c udp. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Organ nadmienił, iż droga wojewódzka na której dokonano kontroli nie jest w tych rozporządzeniach wymieniona zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajduje przepis art. 41 ust. 6 udp, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku podwójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 14,5 t, w myśl zapisów lp. 6 pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp), za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że łączna kara wynosi 10 680 złotych, gdyż organ pierwszej instancji błędnie wyliczył że sześciokrotnie przekroczono nacisk o 1 t powyżej 17,5 t podczas gdy w rozpatrywanej sprawie nacisk został przekroczony pięciokrotnie. Ponadto wskazano, że w decyzji organu pierwszej instancji błędnie podano podstawę prawną do nałożenia kary w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu trzyosiowego tymczasem z protokołu kontroli wynika, że był to pojazd wyposażony w trzy osie napędowe z zawieszeniem zwykłym. W rezultacie prawidłowa podstawa prawna to l.p. 9 pkt 13 zamiast l.p.9 pkt 14. Przy czym wysokość kary za to naruszenie nie zmienia się gdyż w obu przypadkach wynosi ona 1440 złotych. Reasumując GITD stwierdził, ze w rozpatrywanej sprawie kara wynosi 10680 złotych tj. za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi 300 złotych, za przekroczenie nacisku dla podwójnej osi 8940 złotych oraz za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej 1440 złotych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Analizują zarzut naruszenia właściwości organów do wydania decyzji nakładającej kary pieniężne organ wskazał, iż art. 40c udp uprawnienie to wyraźnie przyznaje Inspektorowi Inspekcji Transportu Drogowego, co oznacza każdego Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego a nie wyłącznie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jak postuluje skarżący. Potwierdzają to również przepisy ustawy o transporcie drogowym a w szczególności art. 93 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 i art. 87. Powyższe, zdaniem organu, wskazuje, iż wydając zaskarżoną decyzję inspektor w stopniu młodszego inspektora transportu drogowego był w pełni do tego uprawniony. Odnosząc się do zarzutu błędnie poczynionych przez organ ustaleń faktycznych a w szczególności błędnego określenia masy całkowitej kontrolowanego pojazdu organ podniósł, iż wartość 33 000 kg wpisana w polu F.1. oznacza największą możliwą konstrukcyjnie dopuszczalną masą całkowitą (DMC), tymczasem z punktu widzenia przepisów prawa decydujące znaczenie ma zapis w polu F.2. - DMC pojazdu, określoną w tej rubryce oznacza bowiem taką masę całkowitą pojazdu, która jest dopuszczona przepisami a nie warunkami konstrukcyjnymi pojazdu. Wartość określona w polu F.2. – 26 000 kg oznacza, że jej przekroczenie spowoduje naruszenie przepisów w zakresie szeroko pojętego ruchu drogowego, choć konstrukcja pojazdu z tego powodu nie ucierpi. Organ zaznaczył, że to właśnie masa 26 t jest przewidziana w przepisach prawa jako DMC dla typu pojazdów, jaki był poddany kontroli drogowej w niniejsze sprawie.

Organ podniósł, iż nie nałożył kar kilkakrotnie za niewielkie przekroczenie dopuszczalnych norm, jak sugeruje skarżący, bowiem kary zostały nałożone za 3 odrębnie przewidziane prawem naruszenia - przekroczenie DMC, przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej i przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi podwójnej. Ponadto, stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia nie były niewielkie czym poważnie naruszono obowiązujące przepisy, jak również zagrożona została konstrukcja pojazdu.

Organ nadmienił, iż kary pieniężne określone w ustawie o drogach publicznych mają jak najbardziej charakter sztywny a nie uznaniowy, zaś "miarkowanie kar" miało miejsce w niniejszej sprawie. Kary pieniężne zastosowano w oparciu o zapisy załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, gdzie ich wysokość została uzależniona od wielkości naruszeń. Kara nałożona zaskarżoną decyzją może w subiektywnym odczuciu strony wydawać się wysoka i nieadekwatna do rodzaju naruszeń, jednakże w zestawieniu z kosztami renowacji dróg, niszczonych przez przewoźników przekraczających o wiele ton dopuszczalne naciski osi, ich wysokość nie jest szokująca. Odpierając zarzut niewłaściwego ważenia pojazdu organ stwierdził, że fakt dokonania ważenia za pomocą błędnie podłączonej wagi (wyniki dotyczyły tylko dwóch osi) został szczegółowo opisany w protokole kontroli, a powyższe wyniki nie zostały uwzględnione. Dokonano natomiast ponownego, prawidłowego ważenia (powtórnie dokonano dwukrotnego pomiaru), przyjęto wyniki korzystniejsze dla strony a obecny podczas kontroli kierowca nie uczynił żadnych zastrzeżeń w protokole.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję skarżący zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 40 c ust. 1 udp, poprzez wydanie decyzji o wymiarze kary przez osobę nieuprawnioną;

2. naruszenie art. 64 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym, przez błędne przyjęcie, że pojazd poruszający się po drogach był pojazdem nienormatywnym i jego przejazd wymagał zezwolenia;

3. naruszenie art. 13 g ust. 1 a udp, poprzez bezpodstawne naliczenie kary, gdy nie doszło do przekroczenia wielkości maksymalnej masy całkowitej określonej w dowodzie rejestracyjnym. Uzasadniając powyższe skarżący w całości powtórzył argumentację zawartą w treści odwołania i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącego nie stawił się. Pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Wszystkie dowody na których oparto rozstrzygnięcie znajdujące się w nadesłanych aktach administracyjnych, nie budzą wątpliwości Sądu co do ich rzetelności. W szczególności znajduje się w aktach protokół kontroli podpisany przez kontrolowanego bez zastrzeżeń, protokoły z pomiarów pochyłości terenu oraz świadectwo legalizacji wagi. Zdaniem Sądu, pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z procedurami. Jak wynika z uzasadnienia decyzji w rozpatrywanej sprawie organ ustalił, że wystąpiły naruszenia w postaci przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej skontrolowanego pojazdu oraz przekroczenie nacisku na osi pojedynczej i podwójnej.

Należy zauważyć, że strona w skardze nie kwestionuje wyników ważenia natomiast, jej zdaniem, organ wadliwie przyjął, że masa całkowita pojazdu wynosi 26000 kg podczas, gdy z wpisu określonego w rubryce F1 dowodu rejestracyjnego pojazdu wynika, że wynosi ona 33000 kg.

Przed rozpatrzeniem zarzutów podniesionych w skardze w pierwszej kolejności należy podnieść, że decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138§1 pkt 2 zdanie 1 k.p.a gdyż GITD w istocie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł, co do istoty albowiem uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12120 złotych i orzekł o nałożeniu kary w wysokości 10680 złotych.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że organ pierwszej instancji błędnie wyliczył wysokość należnej kary albowiem, z protokołu kontroli (ważenia pojazdu) wynika, iż nacisk o 1 tonę został przekroczony pięć a nie sześć razy. Zdaniem Sadu, uchylenie decyzji w zakresie podstawy prawnej nie było prawidłowe, gdyż takiego rozstrzygnięcia nie przewiduje wzmiankowany przepis k.p.a. Niepotrzebnie również orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji w pozostałej części, ponieważ z rozstrzygnięcia i uzasadnienia zakwestionowanej decyzji wynika, że w istocie owo "utrzymanie w mocy" dotyczy jedynie podstawy prawnej nie skorygowanej przez organ odwoławczy. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy powinien wskazać prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. w tej sprawie podać odpowiednie l.p. załącznika do ustawy o drogach publicznych nie uchylając w tym zakresie decyzji. Jedynie w uzasadnieniu decyzji powinien podać powody dla których tak uczynił. Jednakże, zdaniem Sądu, stwierdzone uchybienia nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy a zatem nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej przez organy obu instancji nie budzi wątpliwości. Zarówno organ I jak i II instancji orzekł o wymierzeniu temu samemu podmiotowi kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Należy podkreślić, że organ odwoławczy może korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie GITD dokonał korekty w zakresie oceny okoliczności faktycznych sprawy jak wad prawnych decyzji, nie naruszył także zakazu o jakim mowa w art. 139 k.p.a. Również w uzasadnieniu decyzji, w sposób jasny i precyzyjny organ odwoławczy wskazał motywy podjętego rozstrzygnięcia. Ze skargi skierowanej do tutejszego Sądu wynika także, iż T. D. nie ma jakichkolwiek wątpliwości, co do wysokości nałożonej przez organ odwoławczy kary pieniężnej.

Zgodnie art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Droga po której poruszał się pojazd w chwili kontroli nie jest wymieniona w rozporządzeniach Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. ( Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861) a więc rację ma organ, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 41 ust.6 udp. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie ustalono wspomniane wyżej naruszenia a skarżący w chwili kontroli stosownego zezwolenia nie posiadał, organ miał zatem podstawę do wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 c ust. 1 udp, poprzez wydanie decyzji o wymiarze kary przez osobę nieuprawnioną należy stwierdzić, że powyższy zarzut nie jest uzasadniony. W myśl powołanego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą , naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym , inspektor Inspekcji Transportu Drogowego lub funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 g ust.2 udp.

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na miejsce kontroli, organem pierwszej instancji był [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Tenże organ wydał w dniu [...] marca 2008 r. decyzję a zatem zarzut naruszenia art. 40 c ust. 1 udp jest niezasadny. Zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 13 g ust. 1 a udp, poprzez bezpodstawne naliczenie kary, gdy nie doszło do przekroczenia wielkości maksymalnej masy całkowitej określonej w dowodzie rejestracyjnym również nie jest usprawiedliwiony.

W niniejszej sprawie zapis w dowodzie rejestracyjnym skontrolowanego pojazdu w rubryce F2 oznacza masę całkowitą pojazdu, która jest dopuszczona przepisami a nie warunkami konstrukcyjnymi pojazdu. Innymi słowy zapis w rubryce F 2 oznacza dopuszczalną masę całkowitą pojazdu (w kg) co wynika z zapisów załącznika Nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów ( tekst jedn. Dz. U. z 2007r, Nr 186 poz. 1322 ).

Z zapisu w spornym dowodzie rejestracyjnym w tej rubryce wynika, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 26000 kg. Masa 26 ton (26000kg) jest przewidziana w przepisach jako DMC dla trzyosiowego pojazdu samochodowego tj. typu pojazdu jaki został poddany kontroli. Powyższe wynika z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) Skoro zatem w niniejszej sprawie stwierdzona wartość masy wynosiła 30,48 tony, wobec tego organ prawidłowo wymierzył za to naruszenie karę w wysokości 1440 złotych, gdyż kara ta zgodnie z l.p.9 pkt 13 załącznika do uodp jest przewidziana dla pojazdów o masie pomiędzy 30 a 35 ton.

W tej sytuacji, z powodów wyżej podanych, nie można uznać za zasadny zarzut skargi naruszenia art. 64 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym, przez błędne przyjęcie, że pojazd poruszający się po drogach był pojazdem nienormatywnym i jego przejazd wymagał zezwolenia. Pozbawione uzasadnionych podstaw są również zarzuty dotyczące nieprawidłowości w przeprowadzonym ważeniu pojazdu. Jak już wyżej wspomniano, wszystkie dowody na których oparto rozstrzygnięcie znajdują się w nadesłanych aktach administracyjnych, nie budzą wątpliwości Sądu, co do ich rzetelności. W szczególności znajduje się w aktach protokół kontroli podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, protokoły z pomiarów pochyłości terenu oraz świadectwo legalizacji wagi. Jak wynika z zapisów w protokole kontroli kierowca przed dokonaniem pomiaru został pouczony o zasadach przeprowadzanej kontroli a pomiarów dokonano w jego obecności. Okazano kierowcy odczyty wskazań przyrządów pomiarowych a ponadto udostępniono mu do wglądu świadectwo legalizacji urządzeń użytych do pomiaru oraz protokół pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Oczywiście sam fakt podpisania protokołu kontroli bez zastrzeżeń, jak to uczyniono w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia organu odwoławczego od wyjaśnienia zgłaszanych przez stronę wątpliwości, co do sposobu przeprowadzenia kontroli. Niemniej organ wyjaśnił wszelkie wątpliwości a wyjaśnienia te nie budzą zastrzeżeń Sądu zważywszy, że znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Reasumując, dokumentacja zawarta w aktach sprawy dotycząca urządzenia użytego do pomiarów, miejsca przeprowadzenia pomiarów tj. ważne na dzień kontroli świadectwo legalizacji ponownej oraz zatwierdzenie stanowiska do kontroli pojazdów przez właściwy organ administracji, a także podpisanie protokołu kontroli bez uwag czyni bezzasadnym zarzuty strony.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a