Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2291/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Wr 2291/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA Protokolant Andrzej Jurkiewicz Halina Kremis Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni "S.Ch." w Likwidacji w Dz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wr 2291/2001 2

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 158 § 1 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 29 sierpnia 2000 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy Dz. z dnia [...] Nr [...].

Organ w uzasadnieniu wskazał, że Gminna Spółdzielnia "S.Ch." w Dz. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zarządu Gminy Dz. z dnia [...] (znak [...])

Jako podstawę wniosku wskazała:

* rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a) polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy pomimo istnienia oczywistych przesłanek stwierdzenia nieważności oraz wykazania przez Wnioskodawcę rażącego naruszenia prawa polegającego m.in. na orzeczeniu wygaśnięcia zarządu Wnioskodawcy na nieruchomościach w sytuacji, gdy na rzecz Spółdzielni zarząd nigdy nie został ustanowiony (także rażące naruszenie art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - o gospodarcze gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tj. Dz. U. Nr 30, poz. 127 z 1991 r. ze zm.)

* rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2) a to art. 158 § 2 K.p.a polegające na zaniechaniu przez organ stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji, pomimo stwierdzenia, iż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawa.

* rażące naruszenie prawa a to art. 10 § 1 K.p.a w związku z art. 81 K.p.a polegające na uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, w szczególności dotyczących sprzedaży przedmiotowych nieruchomości stanowiącej o nieodwracalnych skutkach decyzji rażące naruszenie prawa a to przepisu art. 8 w związku z art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez stwierdzenie, że decyzja Zarządu nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa albowiem art. 8 ustawy ani też żaden inny przepis tej ustawy obowiązujący w dniu wydania decyzji nie zawiera przepisu stanowiącego, iż do użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie

* rażące naruszenie prawa polegające na uznaniu, iż nie stanowi naruszenia prawa brak wskazania w decyzji wydanej przez Zarząd Gminy członków Zarządu biorących udział w jej wydaniu.

Od decyzji Kolegium odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu uprzednio Wnioskodawca złożył skargę do NSA, która została odrzucona albowiem Spółdzielnia nie wykorzystała środka prawnego z art. 127 § 3 i 4 K.p.a ( sygn. akt II SA/ Wr 2353/2000).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: niewątpliwie decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności - podobnie jak inne decyzje - poddana jest rygorom badania legalności określonym w art. 156 K.p.a Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium należy uznać za bezzasadny.

Wstępnie należy zauważyć, że Kolegium nie stwierdziło, że decyzja jest ..nieważna i na przeszkodzie stwierdzenia nieważności stoi tylko sprzedaż nieruchomości osobom trzecim, a więc nieodwracalność skutków prawnych. Organ też wskazał tylko, że w przypadku, gdy stronie wiadomo (a zwłaszcza gdy działa ona poprzez zawodowego pełnomocnika), że w sprawie nie można stwierdzić nieważności decyzji, to wnioskodawca powinien zmodyfikować żądanie w sposób określony wart. 158 § 2 K.p.a.

Nietrafnie Spółdzielnia zarzuca rażące naruszenie art. 35 ust. 2 pkt 1 twierdząc, że skoro nigdy nie była zarządcą nieruchomości, to wygaśnięcie zarządu w stosunku do niej nigdy nie mogło nastąpić.

Należy zauważyć, że sama Spółdzielnia uważała siebie jednocześnie za użytkownika i zarządcę nieruchomości. Wynika to m.in. z pisma Spółdzielni z 18 kwietnia 1989 r. skierowanego do Urzędu Miejskiego w Dz.

Wypada też zwrócić uwagę na to, że Spółdzielnia przekazała Gminie Dz. nieruchomość położoną w P. D. protokołem z dnia [...] a nieruchomość położoną w O. protokołem z dnia [...] ( dwa protokoły zdawczo-odbiorcze w aktach sprawy). Zwróciła więc te nieruchomości dwa lata przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu zarządu. Decyzja o wygaśnięciu prawa Spółdzielni do tych nieruchomości miała tylko - jak stwierdziła to Spółdzielnia we wniosku uregulować zapisy w rejestrze gruntów.

Wypada przyznać rację skarżącemu, że art. 8 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości ani żaden inny przepis tej ustawy nie stanowi, że w stosunku do użytkowania stosuje się przepisy dotyczące zarządu. W uzasadnieniu poprzedniej decyzji Kolegium wkradł się błąd. Zasada że w stosunku do użytkowania stosuje się przepisy dotyczące zarządu została określona, na podstawie art. 12 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 404) w Obwieszczeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 28 lutego 1991 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U Nr30, poz. 127 z 1991 r.).

Od wejścia w życie cyt. ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości istniały dwa rodzaje użytkowania: powstałe przed 5 grudnia 1990 r. oraz powstałe po 4 grudnia 1990 r. Prawo użytkowania Spółdzielni powstało przed 5 grudnia 1990 r. i stosuje się do niego przepisy dotyczące zarządu, a więc także dotyczące wygaśnięcia tego prawa.

W tym kontekście bezzasadne są twierdzenia Spółdzielni, że prawo użytkowania mogło być rozwiązane tylko w sposób określony w kodeksie cywilnym. Wskazany przez Stronę tryb rozwiązania lub wygaśnięcia użytkowania dotyczyły jedynie prawa, które powstało po 4.12.1990 r.

Stojąc na gruncie prawa cywilnego należałoby przyjąć, że prawo użytkowania wygasło na skutek zrzeczenia się go przez Spółdzielnię. Przez zrzeczenie się prawa należy rozumieć także protokolarne przekazanie nieruchomości Gminie.

Tylko więc w przypadku gdyby prawo użytkowania Spółdzielni powstało po 4 grudnia 1990 r. należałoby uznać decyzję o wygaszeniu tego prawa omyłkowo (nazwanego prawem zarządu za nieważną, gdyż tylko w takim przypadku obowiązywałby tryb określony w kodeksie cywilnym.

Kwestia sprzedaży nieruchomości przez Gminę nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy - a jedynie jak uprzednio wskazano - na prawidłowe sformułowanie wniosku i wobec tego zarzut Spółdzielni, że została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się co do tych dowodów jest bezzasadny.

O tym, że jest to zarzut koniunkturalny świadczy fakt, że w obecnym postępowaniu mając pełna wiedzę o umowach sprzedaży, Spółdzielnia nie złożyła żadnego oświadczenia.

Nie można się też zgodzić ze Spółdzielnią, że podpisanie przedmiotowej decyzji Zarządu tylko przez Przewodniczącego stanowi rażące naruszenie art 39 obowiązującej wówczas ustawy o samorządzie terytorialnym. Sprawa podpisywania decyzji Zarządu była różnie interpretowana, a dopiero kwestie tę przesądziła uchwała 7 sędziów SN z 30.09.1992 r. opublikowana w 1993 r. na którą powołuje się Strona. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem NSA za rażące naruszenie prawa nie można uznać takiej interpretacji prawa która funkcjonowała w obiegu prawnym, a należy podkreślić, że do roku 1993 przyjmowano dość powszechnie, że decyzje Zarządu może podpisać tylko jego Przewodniczący.

Z tych więc względów należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Gminna Spółdzielnia "S.Ch." w Dz. zarzucając:

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Gminy Dz. z dnia [...] (znak [...]) pomimo istnienia oczywistych przestanek stwierdzenia nieważności oraz wykazanie przez wnioskodawcę rażącego naruszenia prawa, polegającego miedzy innymi na orzeczeniu przedmiotową decyzja Zarządu Gminy wygaśnięcia zarządu wnioskodawcy w sytuacji gdy na rzecz Spółdzielni zarząd taki nigdy nie był ustanowiony,

– rażące naruszenie art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 30, poz.127) jako podstawy wydania decyzji wobec wnioskodawcy nie będącego nigdy jej zarządcą;

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) to jest przepisu art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na zaniechaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa

– oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji pomimo stwierdzenia, ze decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne;

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) to jest przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w szczególności dotyczących sprzedaży przedmiotowych nieruchomości stanowiącej o nieodwracalnych skutkach decyzji;

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) poprzez rażąco bezpodstawne stwierdzenie w uzasadnieniu, iż wadliwe określenie w decyzji prawa przy zbliżonych funkcjach nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie było przeszkód do rozwiązania ze skarżącym stosunku użytkowania decyzją o wygaszeniu zarządu;

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) to jest przepisu art. 8 w związku z art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez stwierdzenie, ze zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem albowiem zgodnie z art. 8 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepis art. 35 ust. 2 odpowiednio do wygaśnięcia użytkowania podczas, gdy art. 8 ani tez żaden inny przepis obowiązującej w dniu wydania decyzji nie zawiera postanowienia stanowiącego, iż do użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie;

– rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego) polegające na uznaniu, iż nie stanowi rażącego naruszenia prawa brak wskazania w decyzji wydanej przez Zarząd Gminy Dz. członków Zarządu biorących udział w jej podpisanie decyzji samodzielnie przez przewodniczącego Zarządu, nie zaś przez wszystkich członków Zarządu biorących w wydaniu decyzji.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, co następuje:

W pierwszej kolejności należy omówić zarzut wnioskodawcy dotyczący rażącego naruszenia przepisu art. 8 w związku z art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz przepisu art. 12 ustawy z dnia 19 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Niestety do uzasadnienia decyzji tut. Kolegium wkradł się błąd co do oznaczenia artykułu powołanej ustawy, chodzi bowiem nie o art. 12 lecz o art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) składa się z 12 artykułów i gdyby pełnomocnik wnioskodawcy będący zawodowym pełnomocnikiem zapoznał się z tą ustawą to nie twierdziłby, ze żaden przepis nie pozwalał stosować odpowiednio przepisu o zarządzie w stosunku do użytkowania.

W tym miejscu należy przytoczyć treść przepisu art. 2 ust 8 cytowanej ustawy. "W stosunku do użytkowania, o którym mowa w ust 4, 5 stosuje się przepisy dotyczące zarządu", Z przepisów art. 2 ust 4 i 5 cytowanej ustawy wynika że art. 2 ust 8 ma zastosowanie w sprawach do użytkowania powstałego przed 5 grudnia 1990 r. Na takim stanowisku stoją też komentatorzy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości E. D. i Z. T. (Wydawnictwo Stowarzyszenie Notariuszy Rzeczpospolitej Polskiej P. K. str. 222).

W tej sprawie poza sporem jest, ze prawo użytkowania Spółdzielni powstało przed dniem 5 grudnia 1990 r., a zatem wygaśnięcie tego prawa mogło nastąpić w formie decyzji w trybie art. 35 § 2 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w związku z art. 2 ust. 8 cytowanej ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Nie ulega wątpliwości, ze przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna wnioskodawcy, gdyż sam wystąpił o wygaszenie prawa, a ponadto przekazał nieruchomość protokołem zdawczo - odbiorczym dwa lata przed wydaniem decyzji.

Decyzja wygaszenia zarządu (użytkowania) miała więc tylko uporządkować stan prawny nieruchomości i nie wywołała skutków w postaci przekazania nieruchomości gminie.

W tym kontekście trafny jest pogląd, że omyłkowe określenie w decyzji prawa podlegającego wygaszeniu, a to zarządu zamiast użytkowania jest co prawda uchybieniem, ale nie uchybieniem mającym charakter rażący, które ma stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Nietrafny jest więc zarzut Spółdzielni, że rażąco naruszony został art. 7 cytowanej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, stanowiący, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Bezzasadnie skarżący zarzuca tut. Kolegium naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wnioskodawca nie wykazał rażącego naruszenia prawa. Nawet uchybienie polegające na nie wymienieniu w decyzji Zarządu Gminy biorących udział w pojęciu decyzji i brak ich podpisów nie można uznać - w kontekście ówczesnej praktyki - za uchybienie rażące.

Wypada podkreślić, ze do wydania decyzji doszło z wyraźnej inicjatywy Spółdzielni, której prezesem był obecny likwidator i była ona wydana zgodnie z ówczesnym interesem Spółdzielni, skoro nie złożyła ona odwołania.

Inne zarzuty wnioskodawcy nie dotyczą meritum rozstrzygnięcia sprawy, a tylko uwag Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonanych na marginesie sprawy.

Kolegium nigdy nie stwierdziło, że istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności tylko, że na przeszkodzie stoją nieodwracalne skutki decyzji. Zajęło tylko stanowisko, że od zawodowego pełnomocnika można wymagać sformułowania prawidłowego wniosku w sytuacji, gdy nieruchomość została sprzedana przez Gminę, a wiec decyzja wywołała nieodwracalne skutki. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego polegający na nieumożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do skutków sprzedaży nieruchomości jest absurdalny.

Pełnomocnik zapoznał się z aktem notarialnym sprzedaży nieruchomości na rozprawie i nie złożył wniosku o zakreślenie terminu do oświadczenia się na tę okoliczność. Dalej należy wskazać, że postępowanie wnioskodawcy wskazuje na bezpodstawność zarzutu, gdyż do chwili obecnej - po upływie kilku miesięcy od rozprawy - wnioskodawca nie ustosunkował się do aktów sprzedaży nieruchomości. Zresztą sam wnioskodawca zdaje sobie sprawę z ważności obrotu nieruchomościami z zachowaniem formy notarialnej i skutków rękojmi księgi wieczystej. Dodać wypada tez, że wnioskodawca sam zrezygnował z aktywnego uczestniczenia w postępowaniu gdyż nie brał udziału w ostatniej rozprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia "S.Ch." w Dz. zarzuciła naruszenie:

* art. 156 § 1 pkt 2 kpa,

* art. 6 i 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z 29 kwietnia 1985r.,

* art. 158 § 2 kpa,

* art. 80181 kpa,

* art. 246 § 1 kc,

i przytaczając analogiczną argumentację jak przed organem wniosła o uchylenie skarżonych decyzj.

W odwołaniu na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 20G2r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych. Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 145 § 1 tej ostatniej ustawy uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu administracyjnym lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy.

Skargi skarżącej należy uznać za zasadne.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa).

Z art. 107 § 3 kpa wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśniające podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji organu okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Art. 107 kpa zalicza do części składowych decyzji m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspożytywną cześć decyzji.

Dlatego obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej dyspozycji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśnienia stronie "zasadności przesłanek" rozstrzygnięcia). Chodzi zatem także o wytłumaczenie się, dlaczego organ administracyjny dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub dlaczego uznał go za niewłaściwy (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 1984r. sygn. akt SA/Po 1122/93, GAP 1986, nr 4, s. 45 oraz wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983r. sygn. akt I SA 178/83, ONSA nr 1, poz. 51).

Z kolei na organie II instancji spoczywa obowiązek usunięcia naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 kpa organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak ustosunkowania się do zarzutów odwołania narusza przepis art. 107 § 3 kpa.

W niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione przez organ. Zarzuty skargi są powtórzeniem argumentów, wytaczanych w toku postępowania administracyjnego. Ponieważ Sąd w pełni podziela stanowisko organu i jego argumentację prawną- skargę należało uznać za nietrafną. Jest poza sporem, że nieruchomość była zbędna i została przekazana przez wnioskodawcę gminie dwa lata przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu prawa użytkowania. Spółdzielnia nie składała od tej decyzji odwołania. Nie jest rażącym naruszeniem prawa błędne określenie użytkowania jako zarządu, czy brak w tej decyzji wszystkich członków zarządu gminy. Naruszenia prawa mają charakter rażący, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zaangażowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Nawet błędna wykładnia przepisów lub nieodpowiednie ich zastosowanie nie jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i ocena organu zdaniem Sądu była prawidłowa.

Z tych powodów na podstawie art. 151 cyt. na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddala skargę.