Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 538/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek leśny
Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w której ustalono J. N. (dalej jako Skarżący) łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 rok w kwocie 138,00 zł, w tym: podatek rolny w kwocie 107,00 zł, podatek od nieruchomości w kwocie 0,00 zł oraz podatek leśny w kwocie 31,00 zł.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę

do wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie reprezentowany jest,

iż organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione

do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków.

W zaskarżonej decyzji wskazano, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany

w organie prowadzącym ewidencję (starosta), składając wniosek o zmianę. Danych tych nie może zmienić organ podatkowy, bowiem podlegają one aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek podmiotów uprawnionych (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców).

Kolegium podniosło również, że na gruncie prawa podatkowego ewidencja gruntów i budynków zyskała walor normatywny dla wyznaczania rodzaju i zakresu opodatkowania nie tylko w związku z treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego

i kartograficznego. Wskazało w tym zakresie na art. 1 ust. 2 ustawy z dnia

30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465), art. 1 ustawy

z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.),

art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2014 r., poz. 849).

Organ zauważył ponadto, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., a zatem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Jedynym przeciwdowodem w rozumieniu art. 194 § 3 o.p. może być tylko nowy wypis z tego rejestru aktualizujący jego zapisy. Skoro takiego przeciwdowodu podatnik w przedmiotowej sprawie nie przedstawił, uznać należało, że nie obalił domniemania wynikającego z ewidencji gruntów

i budynków. Z uwagi na powyższe, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a uprzednio odmówiło przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w pismach z dnia [...] lipca 2014 r. i [...] lipca

2014 r., a zatem również przesłuchania w charakterze świadków pracowników Starostwa Powiatowego w B.

Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Sądu

i zarzucił naruszenie: art. 120, 121 § 1, 123 § 1, 167 § 1 i § 2 oraz art. 188 o.p.,

a także art. 2, 7 i 32 Konstytucji RP, przez nietraktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników płacących zobowiązania pieniężne. Podniósł, że organ

nie ustosunkował się do jego wniosku o przeprowadzenie postępowania dowodowego i przesłuchanie świadków.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. Skarżący nadesłał kserokopie następujących dokumentów: wniosku o sprostowanie powierzchni gruntów z dnia

[...] lutego 2010 r, odpowiedzi UM w M. z dnia [...] marca 2010 r., decyzji Starostwa Powiatowego z dnia [...] marca 2005 r. i decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] grudnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko w sprawie

i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Spór w sprawie dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem rolnym gruntów Skarżącego o powierzchni 1,97 ha, położonych na działce nr ewidencyjny [...], gmina M., obręb [...] Ł. S. i N. – sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne (R). Podatnik twierdzi, że owe grunty zostały częściowo zalesione. Strona kwestionuje również opodatkowanie tym podatkiem działki nr ewidencyjny [...], której część została wyłączona z produkcji rolnej (teren pod budynkami, podwórko).

Rozstrzygając ten spór rację należy przyznać organom podatkowym,

które prawidłowo ustaliły Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2014 r. Istotne znaczenie dla wymiaru podatków stanowią bowiem w myśl art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków. Szczególna pozycja ewidencji gruntów i budynków wynika również

z samej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która w art. 1a ust. 3, przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - nakazuje rozumieć, grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Podobnie ustawa o podatku rolnym stanowi w art. 1,

że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione

na użytkach rolnych. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów

i budynków jako lasy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że ustalając stan faktyczny sprawy

i dokonując wymiaru podatku organy podatkowe z uwagi na zasadę praworządności, nie mogły przyjąć innych danych niż wykazane ewidencji w dacie orzekania

o wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego. Organy podatkowe nie mogą kwestionować danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków poprzez własne ustalenia dokonane w postępowaniu podatkowym, z pominięciem zapisów zawartych w tej ewidencji. Dlatego też zasadnie w tej sprawie opodatkowano wymienione

w decyzji organu odwoławczego grunty z uwzględnieniem danych wynikających

z wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] kwietnia 2014 r. Z danych tych wynika,

że w dacie wydania decyzji Skarżący był współwłaścicielem trzech działek

o nr ewidencyjnych [...], [...] i [...], położonych w gm. M., obręb Ł. S. i N. o łącznej powierzchni 7,27 ha. Działka nr [...] o powierzchni 3,21 ha widniała w ewidencji jako las (LsV i LsVI). Działka nr [...] o powierzchni 2,44 ha opisana była jako grunty orne V i VI klasy oraz pastwiska trwałe IV i V klasy. Według ewidencji działka nr [...] o powierzchni 1,62 sklasyfikowana była z kolei jako grunty orne V klasy, łąki trwałe IV klasy, pastwiska trwałe IV i V klasy, rowy i grunty rolne zabudowane.

Wobec powyższego organ zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów

z przesłuchania świadków - pracowników Starostwa Powiatowego w B. -

na okoliczność przekwalifikowania gruntów rolnych na leśne (działka nr [...]), protokołu z oględzin tego gruntu z dnia [...] lutego 2005 r., notatki służbowej z wizji terenowej tej działki sporządzonej [...] marca 2013 r. Wymienione dowody nie mogą skutecznie podważyć materialnoprawnych skutków informacji ujętych w operacie ewidencyjnym. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne będzie miała wpływ na wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego Skarżącego w kolejnych latach.

Z tych samych powodów Sąd nie dopuścił jako dowodów w sprawie przedstawionych przez Skarżącego pism kierowanych do Urzędu Miejskiego

w M., decyzji Starostwa Powiatowego w B. z dnia [...] marca 2005 r. wyrażającego zgodę na przeznaczenie do zalesienia gruntów rolnych na działce

o nr [...] o łącznej powierzchni 1,97 ha. Dokumenty te nie mogły stanowić przeciwdowodu dla informacji ujętych w ewidencji gruntów. Z kolei decyzja Starosty

z dnia [...] grudnia 2014 r. wprowadzająca zmianę w operacie tej działki opisanej obecnie jako las V i VI klasy oraz pastwiska trwałe IV i V klasy będzie miała wpływ

na przyszły wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego. Decyzja ta nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ nie funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie wydania rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Sąd administracyjny sprawuje natomiast kontrolę działania organów administracji publicznej, co do zasady, pod względem zgodności z prawem obowiązującym na dzień wydania rozstrzygnięcia objętego skargą.

W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne na podstawie uzyskanych informacji i danych zawartych w ewidencji gruntów na dzień orzekania wymiarowego. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 120 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 123

§ 1 Ordynacji podatkowej. Skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu

i możliwość wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, z którego to prawa strona skorzystała. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd zauważa, że Skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać

w tej sprawie naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 167 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, które to przepisy

nie miały zastosowania w sprawie.

Zarzuty naruszenia art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP nie zostały szerzej uzasadnione. Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że do naruszenia tych przepisów doszło poprzez nietraktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników płacących zobowiązania pieniężne. Nie wskazał jednak na czym miałoby polegać odmienne ukształtowanie jego sytuacji prawnej.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).