Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 55/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 151 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi D.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz.256 z późn. zm. – dalej "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania D. O. (skarżąca,) uchyliło w całości decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą wznowione postepowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW w granicy działki ewidencyjnej nr 1, obręb B. i orzekło odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji.

Z akt sprawy wynika, że Burmistrz W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na demontażu istniejącej elektrowni MICON530 i budowę w miejscu zdemontowanej elektrowni – elektrowni wiatrowej typu ENERCON, poprzez wykonanie fundamentów pod projektowane urządzenie, montaż wieży rurowej oraz montaż turbiny –bez zmiany zagospodarowania terenu rzecz M. M. (inwestor) dla inwestycji przewidzianej do realizacji w granicy terenu wyłączonego z produkcji rolnej, położonego w granicy działki nr ew. 1, karta mapy B. 6, przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...].

Pismem z dnia 30 listopada 2015 r. skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] r., a decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu na rzecz M. M. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej i budowie w miejscu zdemontowanej elektrowni nowej elektrowni wiatrowej przewidzianej do realizacji na terenie w granicy działki nr 1, obręb B., gmina W..

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (SKO) które decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpatrzeniu skargi skarżącej wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 342/17 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach tego wyroku podkreślono, że organy administracji nie przeprowadziły żadnej analizy dotyczącej obszaru oddziaływania inwestycji na otoczenie i nie ustaliły czy skarżącej przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym czy też nie.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 40/18 oddalił skargę inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2017 r. W uzasadnieniu podkreślił, że brak pełnych ustaleń interesu prawnego wnoszącego żądanie o wznowienie postepowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) K.p.a. przez przyjęcie znaczenia prawnego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi naruszenia przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ I instancji decyzją z 2 dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, umorzył wznowione postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej i budowie w miejscu zdemontowanej elektrowni nowej elektrowni wiatrowej przewidzianej do realizacji na terenie położonym w granicy działki nr 1, obręb B., gmina W.. W uzasadnieniu tej decyzji przywołano treść wniosku o wznowienie postępowania i podkreślono, że strona nie została uznana za stronę w ramach pierwotnego postępowania pomimo zamieszkiwania w bezpośredniej strefie oddziaływania inwestycji. Przybliżono działania organów administracji publicznej po wpłynięciu tego wniosku w tym wydane postanowienia i decyzje oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W dalszej kolejności organ I instancji odniósł się do problematyki interesu prawnego wywodzonego przez stronę z 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy i stwierdził, że przywołane powyżej studium jako nie będące przepisem prawa nie może stanowić podstawy interesu prawnego strony. Podkreślono, że dla terenu na którym znajdowała się działka 1 obręb B. 6 nie było opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem niezbędne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdził dalej, że obszaru oddziaływania inwestycji nie można utożsamiać z obszarem, na którym organ analizuje wymagania i parametry dla planowania nowej zabudowy. Strona bowiem może być tylko podmiot, na którego nieruchomość inwestycja rzeczywiście może oddziaływać. Następnie organ I instancji zamieścił rozważania dotyczące tego, czy skarżąca spełnia wymogi do uznania jej za stronę w postępowaniu prowadzonym w 2013 r. i zasygnalizował, że strona wywodzi swój interes prawny w tym, że jej nieruchomość znajduje się w odległości 850 m od miejsca lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do twierdzeń strony organ ustalił, że odległość jej nieruchomości od lokalizacji przedsięwzięcia wynosi 792,6 m, a odległość ta ustalona została przy wykorzystaniu systemu informatycznego będącego w dyspozycji Starostwa w L.. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji odniósł się do kwestii dobrego sąsiedztwa wynikającego z postanowień art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazano, że w postępowaniu dotyczącym budowy elektrowni wiatrowej element ten nie ma zastosowania z uwagi na zaliczenie elektrowni do infrastruktury technicznej. W następstwie przeprowadzonej analizy organ uznał, że skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego, lecz jedynie wskazała na interes faktyczny. Nadto organ ten podniósł, że przy rozpoznawaniu tej sprawy nie brał pod uwagę regulacji ustawowych, które weszły w życie w dniu 15 lipca 2016 r., a decyzje ostateczne wydane przed tą datą zachowują moc. Wyjaśnił dalej, że dokonał analizy skutków prawnych istnienia elektrowni w granicy działku nr 1 pod kątem ograniczeń możliwości funkcjonowania istniejącej zabudowy mieszkaniowej w granicach będącej własnością skarżącej działki nr 2. W kolejnej części uzasadnienia odniósł się do uwarunkowań wynikających miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na nieruchomościach skarżącej i podkreślił, że nie przeciwstawiają się one lokalizacji przedmiotowej elektrowni. Zaakcentował, że przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią, że nie jest wymagane zachowanie odległości ustalonych w art. 4 ust. 1 ustawy w przypadku: terenów przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy mieszkaniowej obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy (art. 15 ust. 4 ustawy): przebudowy, nadbudowy, rozbudowy, remontu, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego lub budynku w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 ustawy). Stwierdził dodatkowo, ze funkcjonowanie w granicach działki nr 1 elektrowni wiatrowej nie ogranicza praw i nie wprowadza dodatkowych obowiązków dla właścicielki działki nr 2 wynikających z przepisów tej ustawy .

Przeprowadzając analizę wysokości spornej elektrowni ustalono, że ma ona wysokość 94,15 m i mieści się w granicach wynikających przyjętej w 2013 r. decyzji. Faktyczna odległość tej elektrowni od budynku strony wynosi około 824,0 m. Odległość 792,6 m to odległość mierzona w granicy działki nr 1 do granicy działki nr 2 (w najkrótszej linii). Zarówno budynek mieszkalny zlokalizowany na działce będącej własnością skarżącej , jak również elektrownia wiatrowa nie są ulokowane w granicy. Organ I instancji stwierdził, że odległość ta nie skutkuje oddziaływaniem przez inwestycje na nieruchomość skarżącej i gwarantuje w dostatecznym stopniu funkcjonowanie elektrowni wiatrowej w sposób bezpieczny dla środowiska nie powodując przy tym w granicach działki stanowiącej własność skarżącej przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska lub powstania jakichkolwiek innych uciążliwości.

W kolejnej części uzasadnienia organ I instancji odniósł się do problematyki legitymowania się przez stronę interesem prawnym w przedmiotowym postępowaniu. W uzasadnieniu tym odwołano się do analizy urbanistycznej i przywołano postanowienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lokalizacji spornej inwestycji i podkreślono, że z dostępnych dokumentów nie wynika, aby przekroczone zostały dopuszczalne poziomy. Wskazano przy tym, że strona narażona jest na większy hałas pochodzący z drogi wojewódzkiej, która znajduje się w odległości 420 m od jej nieruchomości. Równocześnie organ pierwszej instancji podkreślił, że obecnie sytuacji wygląda odmiennie od tej, która istniała w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanej elektrowni wiatrowej na działce nr 1 obręb B., ponieważ obecnie w okolicy tej zlokalizowane są inne elektrownie wiatrowe. W dalszej części uzasadnienia przybliżono regulacje dotyczące przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego i podkreślono, że przeprowadzona analiza pozwoliła uznać, że strona nie wykazała interesu prawnego w domaganiu się uczestniczenia w postępowaniu o warunkach zabudowy, a tym samym brak jest jej interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu a okoliczność ta uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania.

W odwołaniu do SKO skarżąca się nie zgodziła zarzucając naruszenie procedury administracyjnej w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a w szczególności art. 28 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak oceny sprawy na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego odmową przyznania jej statusu strony; naruszenie art. 146 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, ponieważ w jej ocenie termin ten winien być liczony dopiero od dnia doręczenia spornej decyzji. Inna interpretacja w jej ocenie jest sprzeczna z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Dodatkowo wskazała na naruszenie postanowień art. 105 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez uznanie postępowania jako bezprzedmiotowe. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2016 r.. poz. 778 z poźn. zm. – dalej "u.p.z.p.") poprzez przyjęcie, że planowane dla inwestycji powierzchnie zabudowy pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania i zagospodarowania terenu; wadliwe ustalenie obszaru dla celów analizy poniżej wartości minimalnej oraz wbrew wytycznym nakazującym wyznaczenie obszaru wokół danej nieruchomości. Wskazała na potencjalne naruszenie art. 4 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961- dalej "ustawa"), ponieważ organ po uchyleniu wcześniejszych decyzji winien wziąć pod uwagę postanowienia przywołanej ustawy. Dodatkowo wniosła o zbadanie przesłanek stwierdzenia nieważności powyższej decyzji w trybie art. 156 § K.p.a. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację przemawiającą za uwzględnieniem odwołania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza W. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą wznowione postepowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej o mocy 500 kW w granicy działki ewidencyjnej nr 1, obręb B. i orzekło odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej inwestycji. W uzasadnieniu SKO przedstawiło przebieg postepowania według chronologii zdarzeń i wskazało, że w rozpoznawanej sprawie postanowiło w pierwszej kolejności uchylić decyzję organu I instancji, a następnie orzec co do istoty sprawy i odmówić uchylenia pierwotnej decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W swoich motywach SKO wskazało, że przedmiotem decyzji Burmistrza W. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. była inwestycja polegająca na budowie na terenie działki nr 1 elektrowni wiatrowej o mocy do 500 kW, średnicy śmigieł wirnika do 44 m i całkowitej wysokości do 105 m, przy czym jak wyjaśniało Starostwo Powiatowe w L., w dokumentach projektowych opracowanych na potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę, została wskazana całkowita przedmiotowej elektrowni wiatrowej na 94,15 m. SKO stwierdziło, że słusznie organ I instancji mając na uwadze wskazane parametry elektrowni wiatrowej oraz wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2017 r. , co do uwzględnienia przepisów ustawy w analizie oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej, podniósł, że skoro działka nr 2 jest oddalona od granicy działki nr 1 ok. 793 m., a budynek mieszkalny zlokalizowany na tej działce -około 824 m. od elektrowni wiatrowej, to odległość ta powoduje, że brak jest podstaw do twierdzenia, że przedmiotowa inwestycja powoduje negatywne oddziaływanie na nieruchomość skarżącej. Zdaniem SKO słusznie organ I instancji podniósł, że część nieruchomości skarżącej przy ul. [...] jest przeznaczona w planie miejscowym z 2004 r. pod zabudowę mieszkaniowa i może być zgodnie z postanowieniami tego planu wykorzystywana , a elektrownia wiatrowa lokalizowana na działce nr 1 nie ogranicza praw i nie wprowadza dodatkowych obowiązków dla właściciela działki nr 2.

W dalszej części uzasadnienia SKO stwierdziło, że obecnie obowiązujące regulacje prawne przewidują obszar oddziaływania dla takiej inwestycji jak przedmiotowa wynosi 941 m., a zatem nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania, ponieważ jest oddalona od tej elektrowni o mniej niż 941 m. Jednakże przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. nie wymagają zachowania odległości określonych w art. 4 ust. 1 w przypadku terenów przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy mieszkaniowej obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy (art. 15 ust. 4 ustawy), a także przebudowy, nadbudowy, rozbudowy, remontu, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego lub budynku w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 ustawy). Dodatkowo podzielono stanowisko organu I instancji co do sposobu interpretacji postanowień ustawy z 2016 r. w odniesieniu do możliwości wykorzystania nieruchomości na cele zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a znajdujące się już w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej. W konsekwencji skarżąca może korzystać ze swojej nieruchomości zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym organ ten nie stwierdził istnienia ewentualnych uciążliwości i oddziaływania przedmiotowej inwestycji na jej nieruchomość. Biorąc pod uwagę powyższe SKO stwierdziło, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w kwestionowaniu decyzji z dnia [...] r., a zatem z wnioskiem wystąpił podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o warunkach zabudowy.

W konkluzji swojego stanowiska SKO uznało, że organ I instancji trafnie przyjął, że wnioskodawczyni uruchomienia przedmiotowego postępowania nie wykazała, aby inwestycja ta wpływała na jej prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego, natomiast te okoliczności, które podnosiła w swoich pismach odnoszą się do interesu faktycznego nie uprawniającego do skutecznego występowania w rozpoznawanej sprawie.

W dalszej kolejności stwierdziło, że skoro przesłanka wznowienia przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a.. nie wystąpiła to brak jest podstaw do merytorycznej oceny decyzji z dnia [...] r. i w tym zakresie odwołano się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych. W konsekwencji SKO stwierdziło, że skoro skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym to tym samym niezbędne jest uchylenie decyzji organu I instancji oraz wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak występowania przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO skarżąca wystąpiła o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego dotyczącego tego, czy art. 146 § 1 K.p.a. jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w którym zakazuje uchylenia decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 1 i 2, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 3 – 8 oraz art. 145a i art. 145b K.p.a. jeżeli o dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat, także z przyczyn leżących po stronie organu administracji, a wniosek o wznowienie został złożony znacznie przed terminem, o którym mowa w przywołanym art. 146 § 1. Wskazanej decyzji zarzuciła naruszenie norm prawa procesowego a to art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak oceny sprawy na podstawie materiału dowodowego, którego zasadność uzupełnienia wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach o podanych sygnaturach, co niezasadnie skutkowało przyjęciem przesłanek warunkujących wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; naruszenie art. 151 § 1 pkt. 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji pomimo istnienia przesłanek w zakresie podjęcia takiego rozstrzygnięcia z uwagi na nie uczestniczenie skarżącej w postępowaniu zmierzającym do wydania kwestionowanej decyzji; naruszenie art. 25 K.p.a. poprzez błędne określenie stron postępowania w decyzji ustalającej warunki zabudowy przez SKO powielający wadliwą argumentację organu I instancji; naruszenie art. 156 § 1 K.p.a. poprzez nie zbadanie przesłanek stwierdzenia nieważności spornej decyzji; naruszenie art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 146 § 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie tego ostatniego przepisu i nie uwzględnienie prokonstytucyjnej wykładni tegoż przepisu; art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowane dla inwestycji powierzchnie zabudowy pozwalają na ustalenie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania i zagospodarowania terenu; wadliwe ustalenie obszaru dla celów analizy poniżej wartości minimalnej oraz wbrew wytycznym nakazującym wyznaczenie obszaru wokół danej nieruchomości; naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego nie zastosowanie. Dodatkowo wskazano na potencjalne naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ po wydaniu decyzji uchylającej decyzje objęte postępowaniem wznowieniowym merytorycznie rozpatrując sprawę winien wziąć pod uwagę treść przywołanej ustawy oraz nie ustalenie, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia zapadła z rażącym naruszeniem prawa w zakresie niedochowania terminu na ich wydanie, a także nie ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. W skardze tej skarżąca wystąpiła o powołanie biegłego z zakresu budownictwa oraz akustyki na okoliczność ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji objętej zaskarżoną decyzją, albowiem w jej ocenie obszar oddziaływania jest większy niż wskazany w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła przebieg czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania oraz przedstawiła rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną.

` Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, to jest nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.-dalej "p.p.s.a."), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na dwie kwestie, które determinują treść podejmowanego rozstrzygnięcia.

Po pierwsze, decyzje w rozpatrywanej sprawie zostały wydane w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją, w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w pkt 1-8 art. 145 § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Po drugie tutejszy Sąd rozpoznaje sprawę po raz kolejny i jest związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 342/17 a podtrzymanym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 40/18. Stosownie bowiem do postanowień art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przywołanym wyroku tutejszy Sąd uwzględnił skargę skarżącej albowiem w ramach prowadzonego postępowania organy administracji publicznej nie przeprowadziły postepowania wyjaśniającego na okoliczność wyjaśnienia kluczowej kwestii, a mianowicie czy skarżącej w ramach wznowionego postępowania przysługuje interes prawny pozwalający uznać, że w ramach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] r. nie zapewniono czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, a tym samym dopuszczono się naruszenia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że w przywołanym wyroku w sposób wyraźny podkreślono, że Sąd nie przesądza rozstrzygnięcia, gdyż winno być one poprzedzone stosownymi, szczegółowymi analizami, zgodnie z wytycznymi. Dopiero na tej podstawie będzie możliwe wypowiedzenie się, czy skarżącej może być przyznany status strony w postępowaniu administracyjnym.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji podjął działania zmierzające do ustalenia czy skarżącej przysługuje status strony w tym postępowaniu. Kierując się wskazaniami powyższego wyroku wystąpiono do uprawnionej osoby o sporządzenie opinii urbanistycznej, która w ramach prowadzonego postępowania została wykonana i pochodzi z dnia [...] r. Z treści tej opinii wynika, że elektrownia wiatrowa zlokalizowana na działce nr 1 obręb B., gmina W. jest oddalona od nieruchomości skarżącej w takiej odległości, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym w udziale w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonym wskazaną powyżej decyzją z dnia [...] r. Podkreślić należy, że z ustaleń organów administracji wynika, że elektrownia wiatrowa ma wysokość 94,15 m i mieści się w granicach wynikających przyjętej w 2013 r. decyzji. Faktyczna odległość tej elektrowni od budynku strony wynosi około 824,0 m. Odległość 792,6 m to odległość mierzona w granicy działki nr 1 do granicy działki nr 2 (w najkrótszej linii). Zarówno budynek mieszkalny zlokalizowany na działce będącej własnością skarżącej , jak również elektrownia wiatrowa nie są ulokowane w granicy. Ponadto odnosząc się do uwarunkowań wynikających miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na nieruchomościach skarżącej podkreśliły, że nie przeciwstawiają się one lokalizacji przedmiotowej elektrowni. Zaakcentował, że przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią, że nie jest wymagane zachowanie odległości ustalonych w art. 4 ust. 1 ustawy w przypadku: terenów przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy mieszkaniowej obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy (art. 15 ust. 4 ustawy): przebudowy, nadbudowy, rozbudowy, remontu, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego lub budynku w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 ustawy). Stwierdził dodatkowo, ze funkcjonowanie w granicach działki nr 1 elektrowni wiatrowej nie ogranicza praw i nie wprowadza dodatkowych obowiązków dla właścicielki działki nr 2 wynikających z przepisów tej ustawy .

Dostrzec należy, że stan prawny w omawianym zakresie uległ zmianie, ponieważ dnia 20 maja 2016 r. przyjęta została ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 724 – dalej , jak dotychczas "ustawa"), która wprowadziła w omawianym zakresie istotne zmiany. Podkreślenia wymaga to, że organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie dokonały analizy sytuacji skarżącej w kontekście regulacji obowiązujących w 2013 r. oraz w dniu podejmowania poddanej kontroli tutejszego Sądu ich decyzji. Przeprowadzona przez oba organy analiza wykazała, że w oparciu o unormowania obowiązujące w 2013 r. jak również w 2020 r. skarżąca nie jest w stanie wykazać interesu prawnego umożliwiającego udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu elektrowni wiatrowej zlokalizowanej na działce nr 1. Odnosząc się do regulacji prawnych obowiązujących w 2013 r. organy administracji publicznej wskazały, że kierując się treścią art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia wykonawczego obszar oddziaływania przewidzianej inwestycji wynosi 105 m, natomiast mając na uwadze postanowienia przywołanej powyżej ustawy z 2016 r. to obszar ten wynosi dziesięciokrotność wysokości elektrowni co w tym konkretnym przypadku daje wartość 941 m. (94,15 m x 10 = 941 m). W świetle powyższego, gdy uwzględni się regulacje obowiązujące w 2013 r. to skarżąca nie spełniała wymogów do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania, ponieważ nieruchomość skarżącej nie znajduje się w sferze oddziaływania projektowanej nieruchomości. Analogicznie było w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czyli w listopadzie 2015 r. Sytuacja uległa zmianie dopiero po uchwaleniu nowej ustawy normującej zasady lokalizacji tego typu elektrowni. Podkreślić należy, że w oparciu o unormowania ustawy z 2016 r. lokalizacja elektrowni wiatrowych możliwa jest jedynie w oparciu o postanowienia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym przepisy ustawy stanowią, że nie jest wymagane zachowanie odległości ustalonych w art. 4 ust. 1 ustawy w przypadku: terenów przeznaczonych w planach miejscowych na cele zabudowy mieszkaniowej obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy (art. 15 ust. 4 ustawy): przebudowy, nadbudowy, rozbudowy, remontu, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego lub budynku w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa (art. 4 ust. 3 ustawy). Zatem funkcjonowanie w granicach działki nr 1 elektrowni wiatrowej nie ogranicza praw i nie wprowadza dodatkowych obowiązków dla właścicielki działki nr 2 wynikających z przepisów tej ustawy. Równocześnie wskazać należy na art. 12 ustawy, który odnosi się do już istniejących elektrowni. Zgodnie z nim w przypadku elektrowni wiatrowych, niespełniających wymogów określonych w art. 4 tej ustawy, dopuszcza się jedynie przeprowadzenie remontu oraz wykonywanie innych czynności niezbędnych do prawidłowego użytkowania elektrowni, z wyłączeniem działań prowadzących do zwiększenia mocy zainstalowanej elektrycznej lub zwiększenia jej oddziaływań na środowisko. Oznacza to, że w świetle postanowień wskazanej ustawy brak jest podstaw dla wyznaczania innego obszaru oddziaływania niż wynika to z postanowień obowiązujących w momencie wydawania decyzji z 2013 r. Zatem skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Przeprowadzone powyżej ustalenia pozwalają stwierdzić, że skarżąca nie legitymowała się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. uprawniającym do udziału w postepowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Skoro skarżąca nie jest w stanie wykazać legitymowania się interesem prawnym uprawniającym do udziału w przywoływanym postępowaniu to tym samym organy administracji publicznej nie dopuściły się naruszenia przepisów w zakresie wyznaczenia kręgu stron tego postępowania administracyjnego. Oznacza to zarazem, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. uprawniająca do wznowienia postępowania administracyjnego.

W świetle powyższych ustaleń rozważenia wymaga rozstrzygnięcie, które obowiązane są podjąć organy administracji publicznej w sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Organ I instancji mocą swojej decyzji umorzył postępowanie wznowieniowe wychodząc z założenia, że skoro skarżącej nie przysługuje status strony, tym samy wystąpiła przesłanka podmiotowa uzasadniająca umorzenie takiego postępowania. Stanowisko takie nie jest trafne i zasadnie SKO uchyliło w całości decyzję organu I instancji. Umorzenie postępowania występuje wówczas, gdy brak jest przesłanek podmiotowych i przedmiotowych jego prowadzenia, skoro to czy skarżącej przysługuje interes prawny, na który się powołuje, możliwe jest do ustalenia wyłącznie w ramach przeprowadzonego postępowania, w tym także wyjaśniającego, zatem brak jest występowania przesłanki przewidzianej treścią art. 105 w związku z art. 149 K.p.a.. Ustalenia poczynione przez wypowiadające się w sprawie organy administracji pozwoliły stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. wydana została bez naruszenia postanowień art. 28 K.p.a. w stosunku do skarżącej, a tym samym brak jest występowania przesłanki przewidzianej art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., a zatem SKO zasadnie odmówiło uchylenia przywołanej powyżej decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia na rzecz M. M. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na demontażu istniejącej elektrowni wiatrowej i budowie w miejscu zdemontowanej elektrowni nowej elektrowni wiatrowej przewidzianej do realizacji na terenie w granicy działki nr 1, karta mapy B. 6, przy drodze stanowiącej przedłużenie ulicy [...].

Skarżąca w skardze do tutejszego Sądu wystąpiła z wnioskiem o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie konstytucyjności postanowień art. 146 K.p.a. w zakresie zakazu uchylenia decyzji w ramach wznowionego postępowania, jeżeli od dnia jej wydania upłynęło 10 lat w kontekście przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. i 5 lat w kontekście pozostałych przesłanek. Wskazane tu pytanie zasadne byłoby tylko wówczas, gdyby skarżącej przysługiwał status strony w pierwotnym postępowaniu. Skoro przeprowadzona analiza wykazała, że skarżącej taki status nie przysługiwał, zatem w realiach rozpoznawanej sprawy kierowanie do Trybunału Konstytucyjnego przedmiotowego pytania nie jest zasadne i celowe, ponieważ odpowiedź udzielona przez ten Trybunał nie miałaby żadnego przełożenia na rozstrzygnięcie podejmowane w ramach rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw dla skierowania przedstawionego przez skarżącą pytania do Trybunału Konstytucyjnego.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.

Przedmiotowa skarga rozpoznana została w trybie przewidzianym art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).