Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1033/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Bożena Pindel, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi K. K. (dalej: "skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. z dnia [...] w sprawie zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

2. Stan sprawy przedstawia się następująco:

2.1. W oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] o numerze [...] wystawiony przez wierzyciela - Prezydenta Miasta C. obejmujący należność z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu 2 grudnia 2011 r. Prezydent Miasta C. (dalej również: "organ egzekucyjny" lub "organ pierwszej instancji") wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego (w dniu 27 stycznia 2016 r.) jak również zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku A SA z dnia 21 stycznia 2016 r.

2.2. Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2016 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - zarzuty przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a" lub "ustawą egzekucyjną").

2.3. Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 34 § 4 Prezydent Miasta C. odmówił uwzględnienia zgłoszonych zarzutów i jednocześnie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.

2.4. Na ww. postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., żądając jego uchylenia oraz umorzenia postępowania.

2.5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej również: "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "K.p.a"), art. 17, art. 18, art. 32, art. 33 oraz art. 34 § 4 i § 5 u.p.e.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ odwoławczy, powołując się na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz postanowienia Regulaminu pobierania opłat za parkowanie stanowiącego załącznik nr 4 do Uchwały Rady Miasta C. nr 108/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta C. (Dz.U. Woj. Śl. z dnia 19 sierpnia 2011 r., Nr 182, poz. 3413), wyjaśnił, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych) wynika bezpośrednio z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej oraz, że Rada Miasta C. jest uprawniona do ustalenia w drodze uchwały - będącej aktem prawa miejscowego, zarówno strefy płatnego parkowania jaki i wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie.

Organ odwoławczy wskazał, że pojazd skarżącego marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 2 grudnia 2011 r. parkował w strefie płatnego parkowania Miasta C. – w [...] - bez zapłaty opłaty parkingowej (bez karty postojowej) i wobec tego w pierwszej kolejności sporządzono wezwanie do uiszczenia dodatkowej opłaty oraz wykonano dokumentację fotograficzną, następnie Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. skierował do skarżącego upomnienie, a postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte dopiero wobec braku dobrowolnej zapłaty opłaty dodatkowej przez skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego skoro upomnienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 listopada 2015 r., to organ egzekucyjny był uprawniony do wystawienia tytułu egzekucyjnego w dniu [...].

3. Skarżący złożył skargę na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając:

1) naruszenia prawa materialnego, tj.:

- uchwały Rady Miasta C. nr [...] w sprawie ustalenia słownika nazewnictwa ulic w C. oraz zasad tworzenia nazw ulic w przyszłości poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne jest posługiwanie się w dokumentach urzędowych nazwami zwyczajowymi ulic,

- art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż obowiązek skarżącego istnieje pomimo braku podstaw do dochodzenia dodatkowej opłaty parkingowej, a to z uwagi na fakt, że ulica [...] nie figuruje w rejestrze ulic Miasta C., a co za tym idzie nie może znajdować się w strefie płatnego parkowania,

2) naruszenie prawa procesowego, tj.:

- art. 7 i 77 oraz art. 107 § 3 K.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony i nieustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego i niepodania przyczyn, z powodu których odmówiono argumentom skarżącego słuszności,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia.

4. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bądź też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przystępując do rozważań, należy wskazać, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 27 października 1999 r., IV SA 11 04/96, LEX nr 47780), przy czym prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów może być realizowane w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Orzecznictwo sądowe, podkreślając rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji, wskazuje, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., III SA/Wa 2485/04, CBOSA; Piotr Przybysz, Postępowanie Egzekucyjne w Administracji, Warszawa, 2015, s. 200).

Na uwagę zasługuje również orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r. (I SA/Po 632/13, CBOSA), w którym Sąd ten podkreślił, że zarzuty wykazują wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, a szczegółowa i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, 34 i 35 u.p.e.a. powoduje, że nieuprawnione są próby wskazywania na możliwość analogicznego albo odpowiedniego stosowania w trybie art. 18 u.p.e.a. do instytucji zarzutów przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań. Zarzuty nie posiadają cechy dewolutywności, gdyż rozpatrywane są przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie i przysługują w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Nie stanowią one środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych (pkt 6) lub merytorycznych (pkt 1 i 2), zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3-4, 6-7, 9-10) czy też poddawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 7-8, zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie...., 2008, s. 112-113; P. Przybysz, Postępowanie..., 2006, s. 144-145). Na związanie organu egzekucyjnego podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z dnia: 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10, LEX nr 1244198; 6 marca 2012 r., II FSK 1441/10, LEX nr 142426; 14 września 2007 r., I OSK 522/07, LEX nr 3743937).

Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wierzyciel uprawniony jest do wyrażenia swego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wykonując to uprawnienie, a zarazem i obowiązek, wierzyciel winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku stanowiącego podstawę zarzutu w świetle dokonanej analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w postanowieniu powinien uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2008 r., II SA/Op 391/07, LEX nr 524688). Realizacja tego obowiązku jest zbędna w sytuacji, kiedy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem. W orzecznictwie przyjęto, że wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe w tego rodzaju sytuacji (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., I FPS 4/06; CBOSA). Organ egzekucyjny powinien w jednym postanowieniu zawrzeć stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów i rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego.

Kończąc wstępne rozważania, należy jeszcze zwrócić uwagę na treść § 1a art. 34 u.p.e.a., z którego wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy.

Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącego wszczęto postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] o numerze [...] wystawiony przez wierzyciela - Prezydenta Miasta C. i obejmujący należność z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie bez karty postojowej w dniu 2 grudnia 2011 r.

Sąd stwierdza, że doręczony skarżącemu tytuł wykonawczy nr [...] zawiera pouczenie o terminie do zgłoszenia zarzutów, wskazuje ich podstawę prawną - art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz zawiera informację, że upomnienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 listopada 2015 r. Ponadto akta sprawy obejmują dokumentację fotograficzną i numerowane wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie [...] zł, dotyczące samochodu o numerze rejestracyjnym [...], w związku z nieuregulowaniem opłaty za parkowanie w dniu 2 grudnia 2011 r.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2016 r. wniesionym w siedmiodniowym terminie na zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej skarżący wniósł zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wskazując, że w odpowiedzi na upomnienie z dnia 16 listopada 2015 r. zwrócił się do MZDiT w C. o przesłanie dokumentów uzasadniających żądanie zapłaty opłaty dodatkowej. W odpowiedzi, Dyrektor MZDiT przekazał mu dokumentację fotograficzną, a dodatkowo, w piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r., poinformował go o obowiązku zapłaty należności w terminie do 7 dni od dnia otrzymania tego pisma. Z tego względu, w ocenie skarżącego, termin zapłaty należności upływał dopiero w dniu 20 stycznia 2016 r. i nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego, gdyż w dniu jego wystawienia, tj. [...] zobowiązanie nie istniało lub było niewymagalne. Zdaniem skarżącego, tytuł egzekucyjny został wystawiony przedwcześnie, a zatem egzekucja winna zostać niezwłocznie umorzona. Skarżący powołał się również na zarzuty zawarte w piśmie z dnia 18 stycznia 2016 – wniosku o anulowanie opłaty dodatkowej za parkowanie, a mianowicie, że ulica [...] nie figuruje w bazie ulic Miasta C., a tym samym nie może być objęta strefą płatnego parkowania oraz że z powodu upływu czasu nie może ustalić kto użytkował jego pojazd w dniu 2 grudnia 2011 r. i gdzie był faktycznie zaparkowany; przedstawioną mu dokumentację fotograficzną uznał nierzetelną.

Ponieważ w niniejszej sprawie organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, zbędne było wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów.

W skardze do tut. Sądu skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia zobowiązania w dniu wystawienia tytułu wykonawczego z powodu wyznaczenia mu przez organ nowego terminu zapłaty, który upłynął dopiero w dniu 20 stycznia 2016 r., jak również pozostałe zarzuty.

Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z powodu braku podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego z uwagi na wyznaczenie skarżącemu nowego terminu zapłaty – do dnia 20 stycznia 2016 r., Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Posługując się argumentacją przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2015 r. (sygn. akt I SA/Gl 664/15, CBOSA), którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stwierdzić należy, że problematykę opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 19 poz. 115 ze zm., dalej: "u.d.p."). W art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p., za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 u.d.p. wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 punkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5).

Obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej – nieuiszczenia opłaty parkingowej). W ocenie Sądu dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji.

Z powołanych przez organy podatkowe zapisów uchwały Rady Miasta C. Nr 108/IX/2011 z dnia 9 czerwca 2011 r. wynika, że kierujący lub właściciel pojazdu ma obowiązek uiścić opłatę dodatkową w ciągu 14 dni od daty otrzymania wezwania. W razie, gdy opłata nie zostanie uiszczona, do właściciela pojazdu kierowane jest upomnienie z informacją o obowiązku jej zapłaty w terminie 7 dni od dnia otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Skoro zatem upomnienie, czego skarżący nie kwestionuje, zostało mu doręczone w dniu 18 listopada 2015 r. i pomimo jego otrzymania skarżący nie uregulował dobrowolnie opłaty dodatkowej, to wierzyciel był uprawniony do wystawienia w dniu [...] tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego w celu przymusowego wyegzekwowania należnej opłaty dodatkowej i nie zmienia tego ponowne – pismem z dnia 21 grudnia 2015 r. - wezwanie skarżącego do uregulowania zaległej opłaty, które, jak słusznie podnosi organ odwoławczy, nie odroczyło terminu zapłaty zaległej opłaty. To, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte dopiero w styczniu 2016 r., nie odbiera mu przymiotu legalności.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, stwierdzić należy, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu 2 grudnia 2011 r. pojazd marki Renault o numerze rejestracyjnym [...] został zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, a okoliczność, że organ w wezwaniu posłużył się zwyczajową nazwą ulicy jest dla sprawy irrelewanta, skoro skarżący parkował w strefie płatnego parkowania; organ odwoławczy wyjaśnił, że ulica – [...] jest na całej swej długości objęta strefą płatnego parkowania. Dla porządku zauważyć trzeba, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które podważałyby ustalony przez organy stan faktyczny sprawy.

Organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania. W sposób pełny i klarowny wyjaśniły stan faktyczny sprawy, respektując zasadę prawdy obiektywnej. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, stwierdzając brak naruszenia przepisów prawa w tym zakresie.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.