Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 758/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi A. B., W. B., A. G., K. Z., J. O., J. W. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie na rzecz skarżących A. B., W. B., A. G., K. Z., J. O., J. W. i W. G. solidarnie kwotę 799 (siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Samorządowe Kolegium Odwoławcza w W. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania C. B. i A. C. - B. (dalej "Inwestorów"), reprezentowanych przez r. pr. P. O., od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej "Wójta") z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], orzekającej o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji polegającej na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. [...] oraz [...] obręb [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...] – uchyliło decyzję Wójta i ustaliło środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., przedstawia się następująco:

1. W dniu [...] kwietnia 2016 r. Inwestorzy wnieśli o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. [...] oraz [...] obręb [...] (dalej odpowiednio "planowane przedsięwzięcie/inwestycja", "teren inwestycji").

2. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Wójt odmówił ustalenia żądanych warunków.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż lokalizacja kurników na terenie wsi [...] budzi zdecydowany sprzeciw społeczności lokalnej, gdyż jest to duża inwestycja, która zdaniem społeczności lokalnej może mieć negatywne oddziaływanie na środowisko (glebę, powietrze). W toku postępowania była podnoszona kwestia generowania przez przemysłowy chów drobiu dużej ilości związków chemicznych, w postaci złożonych gazów, do powietrza. Związki te działają drażniąco na organizm ludzi, narażonych na te czynniki. Występujący przy eksploatacji kurników bardzo przykry zapach, może być wyczuwalny w odległości nawet do 1 km. Emisja zapachu ze strony ferm drobiu stanowi istotną uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości i stanowi o negatywnej ocenie tego typu przedsięwzięć przez lokalną społeczność. W niniejszej sprawie lokalna społeczność opowiedziała się przeciw realizacji wnioskowanej przez Inwestora inwestycji. Okoliczni mieszkańcy podnoszą uzasadnione obawy o pogorszenie warunków ich życia, pogorszenie warunków środowiskowych oraz konieczność znoszenia przykrych emisji zapachowych emitowanych przez kurniki. Organ kierując się zasadą przezorności nakazującą traktować wszelkie prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków tak, jak pewność ich wystąpienia, postanowił odmówić wydania zgody na realizację przedsięwzięcia.

3. Decyzją z dnia z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania Inwestorów od w/w decyzji Wójta z dnia [...] marca 2017 r., SKO uchyliło tę decyzję i przekazało Wójtowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, stwierdzając konieczność dokonania analizy ustaleń zawartych w raporcie odnośnie wariantu alternatywnego II jako wariantu inwestorskiego oraz analizy wyników uzgodnień i opinii organów współdziałających, ponieważ zachodzi konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy z uwagi na nowo sformułowany przez Inwestorów wniosek odnośnie wariantu przewidzianego do realizacji.

4. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 października 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2242/17, wydanym w następstwie rozpatrzenia sprzeciwu sąsiadów terenu planowanej inwestycji, tut. Sąd uchylił kasatoryjną decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2017 r., stwierdzając brak jest podstaw do uznania, aby decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy.

Prawomocne wyeliminowanie przez Sąd w/w decyzji odwoławczej SKO obligowało organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia odwołania Inwestorów od decyzji Wójta z dnia [...] marca 2017 r.

III. Jak już wskazano, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. SKO rozpatrzyło ponownie w/w odwołanie, reformując decyzję Wójta poprzez jej uchylenie i ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu - 4 budynków inwentarskich (kurników) w systemie chowu ściołowego o obsadzie maksymalnej 37.422 sztuk kurcząt brojlerów do 5 tygodnia życia (149,688 DJP) i 31.185 sztuk po 5 tygodniu życia (124,74 DJP) każdy (łącznie obsada 4 kurników wynosi 149.688 szt. tj. 598,752 DJP do 5 tygodnia życia i 124.740 szt. tj. 498,96 DJP po 5 tygodniu życia) wraz z obiektami towarzyszącymi na działkach nr ew. [...] i [...] obręb [...], gmina [...], woj. [...] .

W decyzji odwoławczej szczegółowo określono: (-) rozdaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, (-) katalog działań, jakie należy podjąć na etapie realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, (-) wymagania co do dokumentacji budowalnej, (-) inne warunki, (-) przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust 1 ustawy.

Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

1. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405), dalej "ustawy ocneowej/ustawy" oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenia".

Zgodnie § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, tj. chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza DJP, a zatem dla jego realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania ma charakter decyzji związanej, a odmowa ustalenia w/w uwarunkowań może nastąpić wyłącznie w sytuacjach przewidzianych w przepisach ustawy ocenowej. Przesłanki tego rodzaju, uzasadniające odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, nie wystąpiły w sprawie.

2. Zasadniczą przyczyną powstawania konfliktów społecznych przy realizacji przedsięwzięć takich jak planowane, jest ich uciążliwość odorowa.

Wobec braku ustawy normującej sposób oraz zakres badania i oddziaływania odorów na środowisko podstawę orzekania w tego typu sprawach stanowić przede wszystkim skala zjawiska oraz możliwy zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości.

W postanowieniu z [...] września 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej "RDOŚ") wyraził opinię, iż na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, poziomy substancji odoroczynnych takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. nr 16, poz. 87). W celu ograniczenia uciążliwości planowanego przedsięwzięcia zostały w niniejszej decyzji określone warunki dotyczące zarówno etapu realizacji jak i eksploatacji, zapewniające właściwą gospodarkę odpadami, dotrzymanie dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie, a także ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem. Natomiast problematyka dotycząca odorów pochodzących z hodowli, zwierząt gospodarskich nie jest uregulowana w prawie polskim. Zapachy pomimo iż mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w obowiązującym systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. W świetle obowiązujących przepisów, z uciążliwości zapachowej i powodowanego nią sprzeciwu społeczności lokalnej, nie można wywodzić naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju. W celu zminimalizowania oddziaływania zapachowego chlewni na otaczające tereny Inwestor został zobowiązany do wykonania pasa zieleni wokół granic swoich działek oraz do stosowania dostępnych środków w celu ograniczania emisji, w tym transport obornika do miejsc przeznaczenia prowadzony będzie w sposób zabezpieczony przez niezorganizowaną emisją odorów, za pomocą specjalistycznych pojazdów.

3. Kluczowy dowód w sprawach o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia stanowi raport o oddziaływaniu na środowisko. W oparciu o ten dokument organ prowadzący postępowanie rozstrzyga sprawę.

Akta sprawy zawierają raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przedłożony przez Inwestora wraz z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, z dnia [...] kwietnia 2016 r. wraz z uzupełnieniami z dnia [...] czerwca 2016 r. i z dnia [...] września 2016 r. W/w raport spełnia stosowne wymogi, przewidziane w art. 66 ustawy, nie występują w nim ponadto braki formalne, które mogłyby stanowić przesłankę zanegowania czy też podważenia wniosków płynących ze złożonego dowodu w sprawie. W raporcie przedstawiono następujące warianty: 1) proponowany przez Inwestorów, 2) racjonalny wariant alternatywny, 3) wariant najkorzystniejszy dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, a także określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów.

Wariant proponowany przez wnioskodawcę dotyczy budowy czterech kurników o wym. 18 m x 126 m i wysokości w kalenicy ok. 6,8 m. Każdy kurnik wyposażony zostanie w 8 szt. wentylatorów dachowych o śr. 80 cm i wydajności ok. 21.400 m3/h i wysokości wylotu od powierzchni terenu ok. 7,5 m, 8 szt. wielkośrednicowych wentylatorów szczytowych o śr. 140 cm i wydajności ok. 51.200 m3/h i wysokości ok. 1,6 m (licząc od powierzchni terenu do środka wentylatora), 4 nagrzewnic z odprowadzaniem spalin o mocy 75 kW każda.

Planowana obsada w obiektach inwentarskich wyniesie w każdym kurniku 47.628 szt. (190,512 DJP) do 5 tygodnia życia i 39.690 szt. (158,76 DJP) po 5 tygodniu życia. Łącznie w 4 kurnikach obsada wynosi 190.512 szt. (762,048 DJP) do 5 tygodnia oraz 158.760 szt. (635,04 DJP) po 5 tygodniu.

Wariant alternatywny przewiduje budowę kurników o parametrach i obsadach identycznych z przedstawionymi w wariancie inwestorskim i zakłada zastosowanie systemu wentylacji podciśnieniowej opartej na wentylacji tunelowej, natomiast system ogrzewania będzie oparty na użyciu nagrzewnic bez osobnego odprowadzania spalin.

Raport został uzupełniony o wariant alternatywny II, który dotyczy budowy czterech kurników o wym. 18 m x 126 m i wysokości w kalenicy ok. 6,8 m. Planowana obsada w obiektach inwentarskich wyniesie w każdym kurniku 37.422 szt. (149.688 DJP) do 5 tygodnia życia i 31.185 szt. (124,74 DJP) po 5 tygodniu życia. Łącznie w 4 kurnikach obsada wynosi 149.688 szt. (598,752 DJP) do 5 tygodnia oraz 124.740 szt. (498,96 DJP) po 5 tygodniu.

Z porównania wariantu inwestorskiego i wariantu alternatywnego II przedstawionego na stronach 5-13 II uzupełnienia raportu wynika, iż wariant II przewiduje zmniejszenie obsady. Zmniejszenie obsady w poszczególnych kurnikach z poziomu 42 kg/m2 w wariancie inwestorskim do 32 kg/m2 w wariancie alternatywnym II spowoduje, że inwestycja będzie się charakteryzowała mniejszym oddziaływaniem na środowisko w zakresie emisji substancji do powietrza, zużycia wody, a także produkcji obornika - o ok. 20 % niższym niż w wariancie inwestorskim. Wariant alternatywny II jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska.

W sprawie istotny jest fakt, iż planowane przedsięwzięcie w wariancie alternatywnym II zostało pozytywnie uzgodnione przez RDOŚ.

4. Działając w trybie art. 81 ust. 1 ustawy SKO wystąpiło w dniu [...] maja 2017 do Inwestorów z zapytaniem, czy wyrażają zgodę na realizację przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym II, a więc czy ów wariant ma być potraktowany jako wariant inwestorski, a co się z tym wiąże, aby to ten właśnie wariant stał się przedmiotem postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Odpowiadając na wezwanie pismem z dnia 17 maja 2017 r., pełnomocnik Inwestorów udzielił w ich imieniu odpowiedzi pozytywnej, oświadczając iż Inwestorzy wyrażają zgodę na realizację planowanego przedsięwzięcia w wariancie alternatywnym II. W tej sytuacji ustalenie warunków środowiskowych następuje dla przedsięwzięcia określonego jako wariant alternatywny II.

IV. Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. następujące osoby: 1) A. B., 2) W. B., 3) A. G., 4) K. Ż.i, 5) J. O., 6) J. W., 7) W. G. (dalej "Skarżący") wnieśli do tut. Sądu skargę na decyzję SKO, zarzucając tej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. Naruszenie przepisu ort. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez pominięcie w ocenie materiału dowodowego licznych protestów społeczności lokalnej,

2. Naruszenie przepisu art 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż postanowienie RDOŚ, opinia PPIS oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie podlegają ocenie przez organ administracji wydający decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, podczas gdy - w szczególności opinia PPIS - nie odnosi się zupełnie do tzw. wariantu II (alternatywnego) przedsięwzięcia, który jest przedmiotem zaskarżonej decyzji,

3. Naruszenie przepisu art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez obdarzenie walorem wiarygodności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy ww. dokument został sporządzony z rażącym naruszeniem przepisów art 66, 74a i 81 par. 3 ustawy ocenowej o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

4. Naruszenie przepisu art 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny dokumentu: opinii M. P. — specjalisty ds. ochrony i kształtowania środowiska - w zakresie "Obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń technologicznych w powietrzu emitowanym z przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] . "

5. Naruszenie przepisu art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy w zakresie, jaki jest (bezpośredni i pośredni) wpływ planowanego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 par. 1 pkt l ustawy),

b) dobra materialne - w szczególności wartość sąsiadujących nieruchomości oraz drogi powiatowe (art. 62par. 1 pkt 1b ustawy),

c) krajobraz - w tym krajobraz kulturowy (art. 62 par. 1 pkt 1c ustawy),

d) wzajemne oddziaływanie pomiędzy ww. elementami (art. 62 par. 1 pkt 1d ustawy),

e) czystość wód i cele środowiskowe z nimi związane (art. 77 par. 1 pkt 4 , 81 par. 3 ustawy, art. 56, 57, 59 i 61 ustawy "Prawo wodne"),

6. Naruszenie przepisu art. 8, 10 par. 1, 28, 49 i 64 par. 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo iż decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Organ wskazywał, iż w materiale dowodowym zachodzą poważne braki w zakresie wypisów z rejestru gruntów pozwalających na ustalenie stron postępowania (art. 74 par. 1 pkt 6 ustawy), co winno było skutkować wezwaniem Inwestorów do uzupełnienia braków formalnych, a następnie właścicieli sąsiadujących nieruchomości do wzięcia udziału w sprawie,

7. naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w terminie 4 dni licząc od wydania przez SKO w [...] decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], co uniemożliwiło stronom wzięcie czynnego udziału w sprawie i wypowiedzenie się co do zebranych materiałów, dowodów i z głoszonych żądań oraz brak zawiadomienia Stron - w trybie art. 10 k.p.a. - o zakończeniu postępowania administracyjnego,

8. naruszenie art. 107 par. 1 k.p.a. poprzez zawarcie w sentencji zaskarżonej decyzji ustaleń środowiskowych dot. "4 budynków inwentarskich (kurników) w systemie chowu ściołowego o obsadzie maksymalnej 37.422 sztuk kurcząt brojlerów do 5 tygodnia życia (149,688 DJP) i 31.185 sztuk po 5 tygodniu życia (124,74 DJP) każdy (łącznie obsada 4 kurników wynosi 149.688 szt. tj. 4598,752 DJP do 5 tygodnia życia i 124.740 szt. tj. 498,96 DJP po 5 tygodniu życia) podczas gdy w załączniku nr 1 do decyzji jest mowa o cyt.: " W planowanych kurnikach prowadzony będzie chów brojlerów w ilości 37.422 szt (149,688 DJP) do 5 tygodnia życia i 31.185 szt. (124,74 DJP) po 5 tygodniu życia". Co czyni decyzję niezrozumiałą w zakresie ilości - maksymalnej obsady drobiu.

Przedstawione w skardze zarzuty dotyczą także naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy:

1) art. 29-43, 62 par. 1, 79, 80 par. 1 pkt 3 ustawy ocenowej, art 5 Konstytucji oraz art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ma charakter związany a organ administracji jest zobowiązany do jej wydania gdy w toku postępowania zostaną zgromadzone - pozytywne dla inwestora dokumenty (postanowienie RDOS, opinia PPIS oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) natomiast stanowisko (udział) społeczności lokalnej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy z treści ww. przepisów w sposób oczywisty wynika, iż owe stanowisko ma mieć kluczowy i realny wpływ na treść decyzji,

2) art. 66 par. 1 oraz 74a ustawy ocenowej poprzez ich niezastosowanie co skutkowało bezkrytycznym przyjęciem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego z rażącym naruszeniem ww. przepisów,

3) art 74 par. I pkt 8 ocenowej w zw. z art 10a ust 1 ustawy Prawo energetyczne" poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niedołączenia przez Inwestorów do wniosku tzw. analizy \ kosztów i korzyści,

4) art 74 par, 1 pkt 6 ustawy ocenowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo niedołączenia przez Inwestorów do wniosku wypisów z rejestru gruntów pozwalających na ustalenie stron postępowania,

5) art 77 par. 1 pkt 4 ustawy ocenowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wymaganego ww. przepisem uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawie ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy " Prawo wodne ",

6) art. 81 par. 3 ustawy ocenowej poprzez jego niezastosowanie sprowadzające się do braku dokonania analizy, czy przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza rzeki [...] (lewobrzeżny dopływ [...]), pomimo iż działki nr nr [...] oraz [...] leżą w bezpośrednim sąsiedztwie tej rzeki,

7) art. 85, 86, 144 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu" poprzez ich niezastosowanie sprowadzające się do braku dokonania analiz, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska (w szczególności poprzez przekroczenie norm emisji amoniaku) a nadto doprowadzi do wprowadzenia gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu powodujące przekroczenie standardów jakości środowiska poza terenem., do którego Inwestorom przysługuje tytuł prawny,

8) art. 66 par. 1 pkt 5 ocenowej poprzez przyjęcie, iż wariant alternatywny planowanego przedsięwzięcia może mieć charakter pozorny,

9) art. 77 par. 1 pkt 4 ustawy ocenowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez wymaganej ww. przepisem opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie dot. tzw. wariantu II (alternatywnego) przedsięwzięcia.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 28 lutego 2018 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i odnosząc się w następujący sposób do zarzutów skargi:

(i) Przepisy ustawy ocenowej nakazują wprawdzie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zakres społecznych protestów powinien skłonić organ do rozpatrzenia ze szczególną wnikliwością wszystkich podnoszonych zastrzeżeń, nie może mieć jednak decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

(ii) Wydając zaskarżoną decyzję SKO uwzględniło uzgodnienie dokonane przez RDOŚ. Z kolei PPIS pozytywnie zaopiniował wariant Inwestorski, a zatem wariant mniej korzystny dla środowiska niż wariant alternatywny II, co pozwoliło na podjęcie merytorycznej decyzji w sprawie. Dokonana przez SKO ocena zebranego materiału dowodowego znalazła swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

(iii) Nie sposób odnieść się do zarzutów odnośnie rażącego naruszenia przez raport przepisów art. 66, 74a i 80 § 3 ustawy, ponieważ Skarżący nie wskazali na czym konkretnie polega to naruszenie.

(iv) Na wydanie zaskarżonej decyzji nie mogła mieć wpływu ocena zawarta w decyzji Kolegium z dnia [...].09.2017 r. nr [...] ponieważ została ona w dniu [...].12.2017 r. uchylona w całości, mocą decyzji nr [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.10.2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2242/2017. Kolegium po otrzymaniu prawomocnego wyroku nie uzupełniało materiału dowodowego sprawy zatem nie zachodziła konieczność umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

(v) Szczegółowe określenie obsady poszczególnych kurników oraz określenie łączne tych wielkości w rozstrzygnięciu decyzji nie różni się od wskazanej łącznej obsady w załączniku do decyzji.

(vi) Wbrew ocenie skargi decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań ma charakter związany, a raport i uzgodnienia organów współdziałających kształtują treść tej decyzji. Jeżeli raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, będący kluczowym dowodem w sprawie, zawiera treści zgodne z obowiązującymi przepisami i został zaakceptowany przez organy współdziałające, lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organ nie może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

(vii) Kompletność pierwotnego raportu była kwestionowana przez RDOŚ i z tego też względu w toku postępowania przed tym organem raport był dwukrotnie uzupełniany. Po dokonanych uzupełnieniach, wyspecjalizowana jednostka nie stwierdziła aby raport wraz z uzupełnieniami zawierał jakiekolwiek braki powodujące konieczność dalszego jego uzupełniania.

(ix) Obowiązek zawarty w art. 74 § 1 pkt 8 ustawy w związku z art. 10a ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, odnosi się wyłącznie do przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej lub ciepła, przesyłaniem i dystrybucją ciepła oraz przedsiębiorców planujących budowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej lub chłodniczej; przepis ten odnosi się do wszystkich przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających oraz zajmujących się przesyłaniem i dystrybucją, a także wszystkich innych przedsiębiorców, którzy zamierzają rozpocząć działania w omawianym obszarze, nie dotyczy natomiast Inwestorów planujących podjęcie działalności w zakresie chowu brojlerów kurzych.

(x) Brak wypisów z rejestru gruntów stwierdziło Kolegium w decyzji z dnia [...].09.2017 r. nr [...], a po jej uchyleniu w całości, decyzją z dnia [...] .12.2017 r. nr [...] , Inwestor nie miał obowiązku uzupełnienia wniosku o te dokumenty, zatem możliwe było wydanie zaskarżonej decyzji bez konieczności uzupełniania załączników do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

(xi) Nałożony na organ obowiązek, wskazany w art. 77 § 1 pkt 4 ustawy, polegający na uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, obowiązuje od dnia 1.10.2018 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...].12.2017, zatem przed datą powstania tego obowiązku.

(xii) Zgodnie z art. 81 ust. 3 ustawy właściwy organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Podjęcie decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań następuje w oparciu o merytoryczną analizę jego możliwego wpływu na realizację celów środowiskowych dla wód, co powinno wynikać z treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Analizowany raport nie wskazuje jakiegokolwiek zagrożenia dla wód, spowodowane planowanym przedsięwzięciem.

(xiii) RDOŚ w [...], w wydanym w dniu [...] września 2016 r. postanowieniu nr [...], wskazał że realizacja przedsięwzięcia zgodnie z zachowaniem warunków określonych w postanowieniu dotyczących etapu realizacji i eksploatacji, zapewni właściwą gospodarkę odpadami, dotrzymanie dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie, a także ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem. Przeprowadzona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na metrze wykazała, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poziomy Substancji odoroczynnych takich jak amoniak czy siarkowodór, pochodzących z procesu technologicznego nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm w tym zakresie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestycja nie będzie powodowała istotnego oddziaływania na klimat.

(xiv) Wnioskodawca występując o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określił rodzaj przedsięwzięcia i jego lokalizację. Wniosek dotyczy wariantu inwestorskiego opisanego w raporcie. Złożony wraz z wnioskiem raport, zawiera opis planowanego przedsięwzięcia: budowa czterech budynków inwentarskich (kurników) o symbolach K-l, K- 2, K-3 i K-4 oraz wskazuje wielkość planowanej obsady w tych budynkach oraz opis wariantu alternatywnego polegającego na zmianie systemu ogrzewania. Raport został uzupełniony o wariant alternatywny II, różniący się od wariantu inwestorskiego mniejszą obsadą w planowanych kurnikach, a zatem także mniejszym oddziaływaniem na środowisko. W zaskarżonej decyzji Kolegium dokonało oceny tych wariantów, jednakże nie stwierdziło pozornego charakteru wariantu alternatywnego.

Opinia PPIS odnosi się do wariantu Inwestorskiego, który jest mniej korzystny dla środowiska niż wariant alternatywny II. Podjęcie merytorycznej decyzji w sprawie było uzasadnione oceną wariantów przedsięwzięcia, a także - co jest szczególnie istotne w sprawie - oceną materiału dowodowego przez WSA w Warszawie, zawartą w wyroku z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2224/2017: "Zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu pozwalał na merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 15, 77 § 1, 136 k.p.a., polegającym na niedostatecznym wyjaśnieniu kwestii odorowego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji SKO prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było ustalenie, na podstawie art.71 ust.2 pkt 1 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach, środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust.1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza).

W ocenie SKO zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważniał do pozytywnego rozpatrzenia wniosku Inwestorów, tj. do ustalenia dla planowanego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań. Pozytywne rozstrzygnięcie SKO jest przedwczesne, albowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnych wątpliwości związanych z uciążliwością odorową przedsięwzięcia.

2. Ustalanie decyzją administracyjną środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego znacząco (zawsze lub tylko potencjalnie) oddziaływać na środowisko odbywa się na zasadach i w trybie, który regulują przepisy Działu V Rozdziału 3 (art.71 – 87) ustawy ocenowej. Z art. 59 ust.1 pkt 1 w/w ustawy wynika, iż realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (tj. przedsięwzięcia, którego dotyczy niniejsza sprawa) wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla każdego z tego rodzaju przedsięwzięć każdorazowo łączy się z obowiązkiem przeprowadzenia pełnej oceny w/w oddziaływania (a zatem inaczej niż ma to miejsce w odniesieniu do przedsięwzięć, jedynie potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdzie na zasadach określonych w art.59 ust.1 pkt 2 i 63 – 65 ustawy dopuszczalne jest przeprowadzanie wyłącznie oceny uproszczonej).

Istotę prawną oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawarto w art.3 ust.1 pkt 8 ustawy ocenowej, wskazując iż przez ocenę tę należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Uznać należy, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko służy zidentyfikowaniu wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska, mogących wiązać się z realizacją przedsięwzięcia, a następie wskazaniu rozwiązań eliminujących lub minimalizujących te zagrożenia.

Stosownie do powyższego, zgodnie z art.62 ust.1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

3. Obowiązkiem organów orzekających w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest poczynienie wszechstronnych ustaleń na temat spodziewanego oddziaływania przedsięwzięcia na szeroko rozumiane środowisko, w tym na ludzi (art.62 ust.1 pkt 1 ustawy ocenowej).

Oczywistym jest, iż przy inwestycjach z zakresu ferm hodowlanych (kurników, chlewni, itd.) istotne znaczenie ma kwestia ewentualnej uciążliwości odorowej tych obiektów. Zasięg takiej uciążliwości musi być zatem zbadany w każdej takiej sprawie.

Okolicznością bezspornie utrudniającą badanie w/w uciążliwości jest brak w obowiązującym systemie prawa norm określających dopuszczalne wartości odorów, w tym w szczególności odorów emitowanych przez fermy hodowlane (brak norm odorowych). Sąd przychyla się jednakże do tej linii orzecznictwa sądowego, która stoi na stanowisku, iż w/w stan normatywny bynajmniej nie zwalania organów orzekających w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań z obowiązku dokładnego wyjaśnienia, czy ryzyko wystąpienia w/w uciążliwości odorowej wystąpi w danej sprawie i w jaki sposób uciążliwości tej można zapobiec (por. np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1238/11, wyrok tut. Sądu z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1196/17 – oba wyroki publ. na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak już wspomniano, w/w brak regulacji odorowych wprawdzie utrudnia dokonywanie koniecznych ustaleń faktycznych, ale w żadnym razie ich nie uniemożliwia, w szczególności przy wykorzystaniu wiadomości specjalnych. W sytuacji, w której inwestycje z zakresu ferm hodowlanych nie należą do przedsięwzięć co do istoty nowatorskich, eksperymentalnych a przeciwnie do przedsięwzięć realizowanych i funkcjonujących co najmniej od kilkudziesięciu lat, to w oczywisty sposób różne aspekty tego funkcjonowania, w tym powodowanie uciążliwości odorowych (w tym w szczególności typowy zasięg terytorialny takich uciążliwości, jak też co najmniej szacunkowa skala natężenia takiej uciążliwości) są bez wątpienia znane osobom posiadającym odpowiednią wiedzę w tym zakresie.

Zdecydowanie również należy odrzucić, jako okoliczność mogącą uzasadniać odstępowanie od dokonywania w/w ustaleń, rzekomą całkowitą relatywność, czy też subiektywizm ocen co do uciążliwości odorowej danego przedsięwzięcia (pogląd ten miałaby się zatem zasadzać na nieakceptowalnym w ocenie Sądu przekonaniu, iż całkowicie niemożliwym jest, w braku norm odorowych, wskazanie jakiegokolwiek kryterium uciążliwości odorowej). W/w stanowisko kłóci się bowiem w oczywisty sposób ze wskazaniami doświadczenia życiowego, w świetle których wprawdzie próg odczuwania uciążliwości odorowej może różnić się w przypadku poszczególnych osób, niemniej okoliczność ta nie jest równoznaczna z nieistnieniem utrwalonej i łatwo dostępnej wiedzy na temat stopni uciążliwości odorowej, odbieranej przez zdecydowaną większość ludzi jako np. niska, średnia, wysoka, czy też bardzo wysoka.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyraża tym samym pogląd, iż wykazanie w toku postępowania administracyjnego, iż w świetle specjalistycznej wiedzy odorowa uciążliwość danego przedsięwzięcia oddziaływałaby w sposób zbyt daleko idący na najbliższe sąsiedztwo (w szczególności zajęte pod zabudowę mieszkalną) upoważnia organ orzekający w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań do odmowy wydania takiej decyzji.

Należy w tym kontekście wyraźnie zaznaczyć, iż podstawą odmowy nie jest w tej sytuacji sprzeciw lokalnej społeczności (bezspornie bowiem okoliczność tego rodzaju nie może, przy spełnianiu przez przedsięwzięcie wymogów środowiskowych, stanowić samoistnej przeszkody do wydania żądanej przez wnioskodawcę decyzji), a jest nią brak możliwości zapobieżenia istotnemu negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (tj. oddziaływaniu na warunki życia ludzi, o których to warunkach mowa w art.62 ust.1 pkt 1 ustawy ocenowej).

Zagadnienie uciążliwości odorowej należy przy tym ściśle odróżniać od zagadnienia emisji gazów do powietrza (amoniaku, czy też siarkowodoru). Aczkolwiek w/w gazy mają właściwości odorotwórcze, to dotrzymywania przez inwestora wymogów co do dopuszczalnego pułapu takiej emisji (wymogi te ściśle określają stosowne przepisy wykonawcze) nie można automatycznie utożsamiać z brakiem uciążliwości odorowych.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się zatem do ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji odorów oddziałujących w sposób nieakceptowalny na otoczenie terenu inwestycji, tj. w szczególności na pobliską zabudowę mieszkaniową, znajdującą się w odległości 100 metrów od granicy terenu inwestycji. Chodziło zatem o jednoznaczne ustalenie, czy odległość ta jest wystarczająca do uznania, że uciążliwość ta jest z punktu widzenia stałego pobytu ludzi akceptowalna, czy też nie.

Istotne znaczenie ma tu fakt, iż organ I instancji odmówił ustalenia żądanych uwarunkowań, uznając iż w/w uciążliwość odorowa będzie nadmierna. W ocenie Sądu kwestia ta nie została wyczerpująco zanalizowana na etapie postępowania odwoławczego, pomimo tego, iż SKO wskazało na konkretne rozwiązania techniczno – organizacyjne, mające służyć ograniczeniu emisji odorów. Zdaniem Sądu nie jest jednakże jasne, czy zaproponowane rozwiązania można traktować jako adekwatne do skali spodziewanej emisji odorów w sytuacji, w której skala tej emisji nie została w żaden sposób oszacowana. Szacunków tego rodzaju nie zawiera w szczególności przedłożony przez Inwestorów raport, który koncentruje się zasadniczo na kwestii dotrzymania norm emisji gazu, konkludując iż uciążliwości przedsięwzięcia zamkną się całkowicie w granicach terenu inwestycji.

Tym samym ani w raporcie ani w pozostałym materiale dowodowym sprawy nie znajduje się analiza, pozwalająca na oszacowanie: 1) zasięgu terytorialnego, 2) skali (natężenia, czasu trwania) - przewidywanych oddziaływań odorowych. W tej sytuacji brak jest podstaw do zweryfikowania tezy organu odwoławczego, że stumetrowa odległość planowanego przedsięwzięcia od siedzib ludzkich w połączeniu ze wspomnianymi wcześniej środkami techniczno – organizacyjnymi istotnie zapobiegną nadmiernie uciążliwej ekspozycji w/w sąsiedztwa na oddziaływania odorowe.

Podkreślić w tym kontekście należy:

(-) znaczne rozmiary przedsięwzięcia (4 kurniki),

(-) stwierdzenie w opinii sanitarnej z dnia [...] lipca 2016 r., iż "Nie można zatem wykluczyć, że zlokalizowanie fermy w tym miejscu nie spowoduje pogorszenie warunków życia ludzi zamieszkujących w jej sąsiedztwie" (nie ma istotnego znaczenia okoliczność, iż organ wypowiadał się tu o pierwotnym wariancie inwestorskim, który ostatecznie został zastąpiony racjonalnym wariantem alternatywnym II, albowiem SKO nie wykazało, iż zmiana ta, której istota sprowadzała się wprawdzie do zmniejszenia planowanej produkcji a tym samym do zmniejszenia oddziaływania na środowisko, istotnie pociągnie za sobą także skutek w postaci znaczącego czy wręcz całkowitego usunięcia uciążliwości odorowej),

(-) powoływanie się przez organ I instancji na wiedzę własną, w świetle której uciążliwości odorowe mogą rozprzestrzeniać się nawet na odległość jednego kilometra.

W ocenie Sądu powstanie w sprawie w/w wątpliwości wymaga przeprowadzenia przez organ odwoławczy, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, przewidzianego w art.136 k.p.a., dowodu z opinii biegłego z zakresu uciążliwości odorowej. Sąd przychyla się zatem do stanowiska sformułowanego w wyroku WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 192/13, publ. LEX, w myśl którego: "Skoro organ ma trudności z interpretacją raportu, czy innych specjalistycznych dokumentów złożonych w toku postępowania, winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który na użytek toczącego się postępowania dokona obiektywnej oceny zarzutów, które odnoszą się do raportu.". Jak już wskazano, konieczność przeprowadzenia w sprawie w/w dowodu bezwzględnie wystąpiła.

4. Zasadnie poza tym wywodzi skarga, że w toku postępowania odwoławczego nie przeprowadzono dowodu z przedłożonej przez Skarżących opinii M. P. — specjalisty ds. ochrony i kształtowania środowiska - w zakresie "Obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń technologicznych w powietrzu emitowanym z przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] obręb [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] . ".

5. Sąd nie podziela natomiast stanowiska skargi, wywodzącego pozorność racjonalnego wariantu alternatywnego II, który ostatecznie został przyjęty do realizacji. Stanowisko SKO, wykazujące iż wariant ten w dostateczny sposób różni się od wariantu preferowanego pierwotnie przez inwestora (mniejsza obsada w planowanych kurnikach, równoznaczna z mniejszym oddziaływaniem na środowisko), Sąd uznaje za prawidłowe i przekonujące.

6. Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów skargi (z wyłączeniem zarzutów wyżej uwzględnionych), uznając stanowisko SKO, zawarte w odpowiedzi tego organu na skargę a odnoszące się do w/w zarzutów, za prawidłowe i tożsame ze stanowiskiem Sądu.

7. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpatrzy odwołanie Skarżących od decyzji Wójta, stosując się do zaleceń, o których mowa powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 p.p.s.a.