Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 85/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1972 nr 300 poz 191  art. 2, art. 3,   art. 18,  art. 300  ust. 7 w zw z  ust. 1 TWE, [ Protokół 3 Tytuł II art 2-11,  art. 32  ust. 2,  art. 33]
law: Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
article: art. 240  par. 1  ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Maciej Guziński (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia należności wynikających z długu celnego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. ([...]), Dyrektor Izby Celnej we W. – po rozpatrzeniu odwołania L. G. (dalej skarżącego) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...]r. ([...]), dotyczącej zgłoszenia celnego SAD OGL (nr [...]) z dnia [...]. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej naliczenia odsetek i orzekł o odstąpieniu od ich poboru, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano następujący przebieg sprawy i postępowania. W dniu [...]r. skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty na podstawie SAD OGL (nr [...]), sprowadzony ze Szwajcarii używany samochód ciężarowy marki Mercedes-Benz 312 D, wyprodukowany w 1995 r., deklarując stawkę celną 0%, z uwagi na przedłożony do zgłoszenia celnego dowód pochodzenia tj. świadectwo przewozowe EUR. 1 z dnia [...]r., potwierdzające preferencyjne - niemieckie pochodzenie towaru objętego wymienionym zgłoszeniem celnym.

Naczelnik Urzędu, na mocy art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, podjął działania zmierzające do zweryfikowania przedłożonego przez stronę zgłoszenia celnego oraz dokumentów do niego załączonych. Korzystając z możliwości wynikających z art. 32 Protokołu nr 3 do umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską, przedmiotowy dowód pochodzenia został wysłany przy piśmie z dnia [...]r. do weryfikacji przez stosowne władze kraju eksportu, celem sprawdzenia jego autentyczności i prawidłowości danych w nim zawartych. Odpowiedź w wymaganym terminie nie została udzielona.

Postanowieniem z dnia [...]r. ([...]), Naczelnik Urzędu Celnego we W. wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe, informując skarzącego o powodach jego podjęcia. W trakcie toczącego się postępowania wpłynęła odpowiedź szwajcarskiej administracji celnej na wskazany wniosek weryfikacyjny. Pismem nr [...]z dnia [...]r., szwajcarskie władze celne poinformowały, że nie przeprowadzono weryfikacji świadectwa EUR. 1 Nr [...] z dnia [...]., gdyż eksporter towaru wskazany w dokumencie był nieosiągalny pod podanym adresem i w konsekwencji należy uznać, że samochód jest nieokreślonego pochodzenia, a świadectwo pochodzenia jest nieważne.

Postanowieniem z dnia [...]r., Naczelnik Urzędu Celnego we W. poinformował stronę o włączeniu do akt powyższego pisma szwajcarskich władz celnych i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Biorąc czynny udział w postępowaniu strona przedłożyła do akt wyjaśnienia co do pochodzenia przedmiotowego towaru oraz nierzetelności eksportera, załączając do akt kserokopię wypisu z Rejestru Handlowego firmy H.., który zdaniem strony potwierdza istnienie tej firmy. Według ustaleń organu z analizy przedłożonych dokumentów wynikało jednak, że faktura zakupu jak i świadectwo przewozowe EUR. 1 dołączone do zgłoszenia zostały wystawione przez firmę o nazwie H.. Wobec powyższego przedłożony wypis z rejestru nie dotyczył eksportera, który wystawił weryfikowany dowód pochodzenia.

Negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia od uprawnionych władz kraju eksportu towaru oraz analiza wszystkich zebranych w sprawie dowodów dały Naczelnikowi Urzędu Celnego we W. podstawę do wydania w związku z tym w dniu [...]r. decyzji, którą:

- orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty długu celnego w wysokości 2.7504 PLN - na podstawie art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego,

- określił prawidłową wysokości podatku od towarów i usług na kwotę 3.142 PLN, na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług,

- wezwał do uiszczenia odsetek od wyżej wymienionej kwoty długu celnego.

W toku postępowania odwoławczego skarżący w dniu [...] r. zapoznała się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Z uwagi na deklarowaną zapowiedź dostarczenia nowego dowodu, tj. urzędowo potwierdzonego - prawidłowego wypisu z rejestru handlowego firmy eksportera o nazwie widniejącej w dokumentach sprzedaży i w świadectwie pochodzenia, wniósł o przedłużenie terminu wydania decyzji, co uczyniono.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Celnej we W. wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że według art. 20 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wymagane zgodnie z prawem należności, w przypadku powstania długu celnego określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która w myśl art. 20 ust. 3 WKC obejmuje: lit. c - stawki cła i lit. d - preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw. Stawki celne są stosowane zgodnie z art. 20 ust. 4 na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z umową z 1972 r. zawartą między Europejską Wspólnota Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz. Urz. WE E 300 z 31.12.1972 r. i zm.), przedmiotowy towar może korzystać we wzajemnym handlu z preferencji celnych pod warunkiem przedłożenia w myśl art. 16 ust. 1 Protokołu nr 3 do wymienionej Umowy świadectwa przewozowego EUR. 1 lub w przypadkach określonych w art. 22 deklaracji, której tekst jest zgodny z zamieszczony w załączniku do Protokołu i która została złożona przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym.

Dalej Dyrektor Izby Celnej we W. wskazał, że przepis art. 78 ust 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego daje organom celnym uprawnienie do przeprowadzenia również tzw. kontroli postimportowej. Zgodnie z treścią tego artykułu, po zwolnieniu towarów organ celny w celu upewnienia się o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. W ramach tak rozumianej kontroli mieści się również możliwość zweryfikowania dokumentów, na podstawie których importer wnioskował o uzyskanie preferencji celnych w postaci zerowej stawki celnej. W przypadku towarów, których pochodzenie importer udokumentował dowodem pochodzenia w postaci wystawionego w Szwajcarii świadectwa przewozowego EUR.1, możliwość weryfikacji takiego dowodu pochodzenia i wykorzystania rezultatów tej weryfikacji wynika również z postanowień art. 32 i art. 33 Protokołu nr 3 do wskazanej Umowy.

Jak dalej wywodził organ drugiej instancji, w przedmiotowej sprawie wniosek o przeprowadzenie weryfikacji przedmiotowego dowodu pochodzenia został skierowany do szwajcarskich władz celnych jako jedynych upoważnionych do tego w myśl art. 32 pkt 3 Protokołu. Wyniki weryfikacji otrzymane od upoważnionych do takich czynności instytucji i organów nie mogą być podważane ani przez polskie służby celne, ani polskich importerów w prowadzonych postępowaniach celnych. Wiążący charakter wyniku weryfikacji przeprowadzonej przez władze celne kraju eksportu potwierdzają, zdaniem organu, liczne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Fakt stwierdzenia przez szwajcarskie władze celne, iż "Eksporterzy wskazani w fakturach byli nieosiągalni pod podanymi adresami. W związku z tym nie przeprowadzono weryfikacji. W konsekwencji należy uznać, że samochody są nieokreślonego pochodzenia, a świadectwa pochodzenia są nieważne" - sprawił, że organy celne kraju importu towaru zobligowane zostały w myśl art. 32 ust. 6 Protokołu nr 3 do odmowy uznania tego dowodu pochodzenia za wiarygodny i stanowiący podstawę dla korzystania z preferencji celnych, co uniemożliwia skorzystanie przez stronę z przywileju zastosowania zerowej stawki celnej wobec przedmiotowego samochodu osobowego dla potrzeb określenia ciążących na tym towarze należności celnych. Dalej organ stwierdził, że pomimo, iż strona zadeklarowała w odwołaniu, że niezwłocznie dostarczy nowy dowód w sprawie w postaci właściwego wypisu firmy H., to jednak nie wniosła w czasie trwania postępowania odwoławczego żadnych nowych dowodów, ponad te, które były przedstawione organowi pierwszej instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Tym samym Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się przesłanek do zmiany decyzji w opisanym zakresie, uznając jedynie zasadność nieobciążania strony odsetkami za zwłokę w kontekście art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący, domagając się uchylenia decyzji, wskazał między innymi, że dostarczył do Urzędu Celnego we W. niezbędne dokumenty. Dopiero ponad rok od odprawy celnej dowiedział się, że administracja szwajcarska nie potwierdziła świadectwa pochodzenia. Dostarczył stosowny wypis z rejestru handlowego firmy eksportera. Jednakże okazało się, że dostarczył niewłaściwy wypis, gdyż H. R. równolegle prowadził dwie firmy, które w nazwie mają "H." (H. oraz H.), a skarżący od obydwu firm kupował samochody. Pojazd kupił przeszło rok temu i nie skojarzył, że może chodzić o drugą firmę. Zarzucił, że szwajcarscy urzędnicy nierzetelnie dokonali ustaleń, gdyż obie firmy na pieczątce firmowej mają ten sam numer telefonu, więc istniała możliwość skontaktowania się telefonicznie. W związku z pomyłką dotyczącą wymienionego wyżej wypisu pan H. R. zobowiązał się do napisania sprostowania wyjaśniającego, że był on właścicielem dwóch firm i, że skarżący kupował od niego samochody. Uwierzytelnionym tłumaczenie tego oświadczenia z języka niemieckiego na język polski skarżący załączył do skargi.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji odwoławczej. Ustosunkowując się do zarzutów podniósł, że już na etapie postępowania przez organem pierwszej instancji skarżący został poinformowany o wynikach weryfikacji świadectwa przywozowego. Odnośnie dołączonego do skargi oświadczenia organ celny podniósł, że informacje uzyskane przez organ celny kraju importu bezpośrednio od eksportera na temat pochodzenia towarów nie mogą stanowić dowodu w świetle obowiązującego stanu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu eliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji uchybiających prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Uwzględniając przytoczone tutaj kryteria oceny legalności działania organów, dokonywanej przez sądy administracyjne, skarga - jako bezzasadna - nie mogła być uwzględniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy art. 3 i art. 18 Umowy z 1972 r. zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską (Dz. U. UE L z 1972 r. Nr 300, poz. 191), zwane dalej Umową, w kontekście postanowień art. 300 ust. 7 w związku z ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej powoływane w skrócie TWE) przewidują preferencje celne oraz podatkowe, we wzajemnej wymianie handlowej pomiędzy Stronami. Artykuł 3 ustanawia zakaz wprowadzania nowych ceł przewozowych w wymianie handlowej między Wspólnotą a Szwajcarią i przewiduje harmonogram stopniowego znoszenia ceł przewozowych. Pierwszy akapit art. 18 umowy nakłada natomiast na obie Strony powinność powstrzymania się od środków i praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzającym bezpośrednio lub pośrednio dyskryminacją między produktami jednej ze Stron i podobnymi produktami pochodzącymi z obszaru drugiej Strony.

Najistotniejszym jednak w tej sprawie jest art. 2 Umowy, zgodnie z którym postanowienia Umowy są stosowane wyłącznie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i za Szwajcarii, przy czym określenie produkty pochodzące ma w prawie wspólnotowym i samej Umowie specyficzne formalno-prawne znaczenie. W rozpatrywanej sprawie chodzi o znaczenie jakie Strony nadały w Protokole 3 do Umowy, dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" i "metody współpracy administracyjnej", w szczególności zawarte w Tytule II Protokołu od art. 2 do art. 11. Nadto w Protokole 3 wskazano wprost, że produkty pochodzące ze Szwajcarii (pochodzące ze Szwajcarii w rozumieniu tego Protokołu) podlegają przy przywozie do Wspólnoty i do Szwajcarii postanowieniom Umowy pod warunkiem przedłożenia stosownego świadectwa przewozowego - dowodu pochodzenia (określonego jako EUR 1 lub w przypadkach określonych w art. 22, deklaracji, której tekst jest zamieszczony w załączniku IV, złożonej przez eksportera na fakturze specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie, który opisuje produkty, o których mowa, w sposób wystarczający do ich identyfikacji). Takie dowody pochodzenia są wystawiane wyłącznie na pisemny wniosek eksportera przez organy celne kraju wywozu i są sporządzane na przewidzianych do tego celu formularzach, zachowują ważność przez cztery miesiące od daty wystawienia w kraju wywozu i w tym okresie muszą być przedłożone organom celnym kraju przywozu.

Z powyższego uregulowania jednoznacznie wynika szczególny formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie przez importerów z preferencji celnych i podatkowych przewidzianych w Umowie. Pojęcie "produkty pochodzące" w rozumieniu Protokołu 3 do Umowy nie jest bowiem równoznaczne z pojęciem używanym w języku potocznym, a także niezbędne jest wylegitymowanie się wiarygodnym dowodem pochodzenia - przewidzianym przez Umowę. W tym zakresie Strony Umowy ustaliły szczegółowy tryb weryfikacji dowodów pochodzenia. Według art. 32 ust. 2 Protokołu nr 3 - celem zapewnienia właściwego stosowania niniejszego protokołu Wspólnota i Szwajcaria udzielają sobie wzajemnie, poprzez właściwe organy administracji celnej, pomocy w zakresie sprawdzania autentyczności świadectw przewozowych EUR.1 i EUR-MED, deklaracji na fakturze oraz deklaracji EUR-MED na fakturze, oraz prawdziwości informacji zawartych w tych dokumentach. Stosownie natomiast do art. 33 Protokołu nr 3 następcze weryfikacje dowodów pochodzenia przeprowadzane są wyrywkowo lub w każdym przypadku, gdy organy celne kraju przywozu mają uzasadnione wątpliwości dotyczące autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia danych produktów lub spełnienia innych wymogów niniejszego protokołu (ust.1). Do celów stosowania ust. 1 organy celne kraju przywozu zwracają świadectwa przewozowe EUR.1 lub EUR-MED oraz fakturę, jeżeli taką dostarczono, deklarację na fakturze, deklarację EUR-MED na fakturze lub kopie tych dokumentów organom celnym kraju wywozu, przedstawiając, w odpowiednich przypadkach, uzasadnienie wniosku o przeprowadzenie weryfikacji. Wszelkie uzyskane dokumenty lub informacje wskazujące, iż informacje podane na dowodzie pochodzenia są nieprawdziwe, są przekazywane wraz z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji (ust. 2). Weryfikację przeprowadzają organy celne kraju wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną (ust. 3). Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o jej wynikach najszybciej jak to możliwe. Wyniki te jasno wskazują, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, ze Szwajcarii lub z jednego z krajów wymienionych w art. 3 i 4, oraz czy spełniają one pozostałe wymogi niniejszego protokołu (ust. 5).

Jeżeli w przypadkach, co do których istnieją uzasadnione wątpliwości, brak jest odpowiedzi w ciągu dziesięciu miesięcy od złożenia wniosku o przeprowadzenie weryfikacji lub jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji, na podstawie których można ocenić autentyczność danych dokumentów lub rzeczywiste pochodzenie produktów, wnioskujące organy celne odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji (art. 33 ust. 6).

Należy podkreślić, że konsekwencje braku w zakresie posiadania przewidzianego Umową dowodu pochodzenia albo wprawdzie posiadania tego dokumentu, ale co do którego wynik weryfikacji w trybie przewidzianym Protokołem nr 3 okazał się być negatywny - są daleko idące, a bezpośrednim ich skutkiem jest niedopuszczalność stosowania w rozpoznawanym przypadku postanowień Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską ze względu na brzmienie wcześniej powoływanego art. 2 Umowy, co z kolei wyklucza możliwość skorzystania z preferencji celnych oraz podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy.

W niniejszej sprawie importer przedstawił świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione w dniu [...] r. przez firmę H. z siedzibą w S. . Organ celny powziął wątpliwości z uwagi na fakt, że wcześniej uzyskany wynik weryfikacji innych dowodów pochodzenia wystawionych przez tegoż eksportera H. był negatywny i zainicjował tryb weryfikacji, przewidziany w Umowie i Protokole nr 3. Po weryfikacji dokonanej przez stronę szwajcarską ujawniono, że eksporter ujawniony na fakturze nie jest osiągalny pod podanym adresem.

Skarżący zarzuca, że organy nie wykazały się rzetelnością oraz powołuje się na oświadczenie z dnia [...]r. prowadzącego firmy H. oraz H. . Z tego oświadczenia wynika, że H. był właścicielem H. z siedzibą w S. . Działalność gospodarczą w tym miejscu przestał prowadzić "w dniu [...] ", a obecnie jest właścicielem H. z siedzibą w A. koło R. że skarżący kupił od jego firmy kilkanaście samochodów i jest w stanie potwierdzić ich pochodzenie. Prosi jednak o wysyłanie korespondencji na jego aktualny adres.

Zarzuty skarżącego, formułowane w tej materii należy ocenić jako bezprzedmiotowe na tle przedstawionego stanu prawnego, a zwłaszcza w kontekście bezsprzecznego brzmienia przytoczonego art. 33 ust. 5 i 6 Protokołu nr 3, normującego weryfikację dowodów pochodzenia. Z brzmienia ustępu 6 in fine wywieść należy, że skoro nawet w wypadku milczenia władz szwajcarskich w określonym terminie dziewięciu miesięcy lub wprawdzie udzielenia odpowiedzi, ale nie dość wyczerpującej, w zakresie badania autentyczności dokumentów oraz pochodzenia, skutki prawne byłyby i tak niekorzystne dla importera, to tym bardziej należałoby odmówić preferencji, jeśli w wyniku prowadzonych czynności w ogóle nie można odnaleźć eksportera. Bez wątpienia w niniejszej sprawie – z uwagi na ustalone przez organy okoliczności faktyczne związane z nabyciem importowanego pojazdu – nie sposób dopatrzyć się jakichkolwiek względów usprawiedliwiających odstępstwo od wyrażonej generalnej zasady odmowy w tego rodzaju przypadkach wszelkich preferencji przewidzianych Umową i Protokołem nr 3. Jak wynika niezbicie z dokumentacji w aktach sprawy, organ przesłał załączony do zgłoszenia celnego EUR.1 władzom szwajcarskim celem weryfikacji, w zakresie wiarygodności autentyczności formalnej i materialnej, tymczasem eksporter nie był osiągalny pod wskazanym na EUR.1 adresem. Organ drugiej instancji przystał na wniosek skarżącego i przedłużył termin do wydania decyzji, w celu umożliwienia wykazania, że eksporter jednak prowadzi działalność i miejsce jej wykonywania jest skarżącemu znane. W toku postępowania stosownego dowodu skarżący jednak nie przedłożył, uczynił to dopiero na etapie postępowania sądowego przedkładając jedynie tłumaczenie nadesłanego faksem oświadczenia prowadzącego firmę H., datowane na dzień wydania decyzji drugiej instancji, tj. [...]r. Skarżący tym samym przywołuje w istocie nową okoliczność faktyczną co do adresu osoby prowadzącej działalność gospodarczą, to znaczy siedziby eksportera, który wystawił EUR.1.

Odnosząc się do tej okoliczności, należy zauważyć, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, badając jedynie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zachowania przez orzekające organy norm proceduralnych oraz prawa materialnego – według stanu na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia – nie ustala natomiast we własnym zakresie stanu faktycznego sprawy. Jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję strona może złożyć wniosek o wznowienie postępowania w sprawie do właściwego organu celnego (art. 240 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jt. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Abstrahując jednak od tego wypada zauważyć, że na tle rzeczonego oświadczenia nasuwają się nieodparte wątpliwości. Jak wynika z akt i porównania go z przedłożonym przez skarżącego w toku postępowania wypisem z rejestru handlowego firmu H. oraz świadectwem EUR.1 – obie firmy nie były prowadzone jednocześnie, bowiem H. dokonała wpisu działalności gospodarczej do rejestru handlowego [...]r., podając inną siedzibę, zaś w [...] r. ("[...]" jak podano oświadczeniu) przestała być prowadzona działalność pod firmą H.. Tymczasem EUR.1 zostało wystawienie przez H. opatrzone datą [...] r. Według treści oświadczenia załączonego do skargi firma H. wówczas nie istniała. Twierdzenie zatem, że mogła wystawić świadectwo EUR.1. trudno uznać za miarodajne, a w każdym bądź razie przedmiotowe oświadczenie żadną miarą nie obala mocy dowodowej dokumentu władz szwajcarskich, mającego walor dokumentu urzędowego, a wręcz go potwierdza w zakresie, o jakim mowa w jego treści, to znaczy co do stwierdzonej "nieosiągalności eksportera pod podanym adresem".

W tym stanie rzeczy, zgodnie z prawem organy celne przyjęły, że świadectwo EUR.1 nie mogło być uznane za wiarygodne w aspekcie potwierdzenia wymaganego Umową pochodzenia towaru, skutkującego przyznaniem przewidzianych Umową preferencji. W konsekwencji prawidłowo zakwestionowano zastosowanie przez skarżącego preferencyjnej stawki celnej, co spowodowało naliczenie wyższej kwoty należności z tytułu cła i podatku od towarów i usług od importowanego pojazdu.

Przy stwierdzonym braku naruszeń prawa procesowego oraz norm prawa materialnego, Sąd - na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.