Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1345/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 273 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ statuuje zasadę wznowienia postępowania na podstawie art. 273 par. 2 tej ustawy w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać. Dowody te zatem musiałyby istnieć w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona.

TEZY

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ statuuje zasadę wznowienia postępowania na podstawie art. 273 par. 2 tej ustawy w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać. Dowody te zatem musiałyby istnieć w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), Elżbieta Stebnicka, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krystyny Ż.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA 1647/03 w sprawie ze skargi Krystyny Ż.-B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r. sygn. I SA 1251/00 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 9 listopada 1960 r. (...) oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

OSK 1345/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2004 r. I SA 1647/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Krystyny Ż.-B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 201 r. I SA 1251/00 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawa z dnia 9 listopada 1960 r. (...).

W motywach tego orzeczenia wskazano, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00 oddalił skargę Krystyny Ż.-B. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 25 maja 2000 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 7 marca 2000 r. (...) odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 9 listopada 1960 r. (...) odmawiającego dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ulicy L. 8/10, oznaczonej nr hip. (...) w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa.

W dniu 14 czerwca 2003 r. /data stempla pocztowego na kopercie/ Krystyna Ż.-B. złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 14 grudnia 2001 r. i podała, że po wydaniu wyroku uzyskała nowe dokumenty z lat 1958-1965, które świadczą o tym, że uzasadnienie orzeczenia administracyjnego z dnia 9 listopada 1960 r. jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż rejon P., gdzie znajduje się nieruchomość, został w 1960 r. wyłączony na 5 lat z planu zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawczyni dokumenty te uzyskała w dniu 17 marca 2003 r. i 19 maja 2003 r. W związku z tym, dowody te i okoliczności faktyczne nie były znane w toku rozstrzygnięcia sprawy, a mają istotny wpływ na poczynione ustalenia i wynik sprawy i z tych względów na podstawie art. 403 par. 2 Kpc wniosła o wznowienie postępowania sądowego.

Jako nowe dokumenty wnioskodawczyni przedstawiła następujące dokumenty:

1. kopie uwierzytelnionego w dniu 19 maja 2003 r. przez Archiwum Państwowe m.st. Warszawy ul. K. 7, zaświadczenia lokalizacji szczegółowej z dnia 2 maja 1960 r. /zieleń publiczna na P./ wraz z załącznikami i z pismem z dnia 19 maja 2003 r. Archiwum Państwowego m.st. Warszawy.

2. kopię uwierzytelnionej w dniu 17 marca 2003 r. przez Archiwum Państwowe m.st. Warszawy ul. K. 7, decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia 18 lutego 1970 r. /zieleń publiczna na P./

3. kopię uwierzytelnionej w dniu 17 marca 2003 r. przez Archiwum Państwowe m.st. Warszawy ul. K. 7, decyzji szczegółowej nr 192/67 z dnia 11sierpnia 1967 r. /lokalizacja Uniwersytetu Warszawskiego/ oraz plany architektoniczno-urbanistyczne z dnia 9 sierpnia 1965 r.

4. kserokopię skrótu zaświadczenia lokalizacji szczegółowej (...),

5. kserokopię mapy terenu w granicach ulic: D., B. i W. z zarysem nieruchomości przy ul. L. 8/10, przygotowana przez Wydział Urbanistyki i Architektury Gminy W.-C.;

6. kserokopię zaświadczenia z Wydziału Administracyjnego Uniwersytetu Warszawskiego uwzględniającego terminy budowy poszczególnych obiektów uczelni,

7. kserokopię zaświadczenia z firmy "T.".

W uzupełnieniu dokumentów do wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawczyni Krystyna Ż.-B. dołączyła przy piśmie z dnia 18 lipca 2003 r. kopię zdjęć lotniczych z lat 1955, 1960, 1971 i 1980, o których dowiedziała się w dniu 15 lipca 2003 r. już po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania sądowego. Zdjęcia te świadczą o sposobie zagospodarowania nieruchomości przy ulicy L. 8/10.

Prezydent m.st. Warszawy wniósł o oddalenie wniosku i wyjaśnił, iż podziela stanowisko wyrażone przez Prezesa Urzędy Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę z dnia 18 września 2000 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 31 października 2003 r. wznowił postępowanie sądowe zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00, uznając, że wnioskodawczyni zachowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania sądowego i wskazała ustawową podstawę wznowienia, to jest art. 403 par. 2 Kpc.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę o wznowienie stwierdził, że w myśl art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

W niniejszej sprawie postępowanie zostało zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2001 r., a więc do wznowienia postępowania będą miały zastosowanie przepisy powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 282 par. 1 tej ustawy, sąd rozpoznaje sprawę w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia.

Wnioskodawczyni Krystyna Ż.-B. wskazała jako ustawową podstawę wznowienia art. 403 par. 2 Kpc, który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Podkreślono, że część dokumentów przedłożonych przy wniosku o wznowienie postępowania, była znana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie przed wydaniem wyroku i znajduje się w aktach sprawy. Dotyczy to:

1. zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej z dnia 2 maja 1960 r. poświadczone za zgodność przez Archiwum Państwowe dla m.st. Warszawy w dniu 26 stycznia 2001 r.

2. kserokopia mapy terenu w granicach ulic: D., B. i L. z zarysem nieruchomości przy ul. L. 8/10 przygotowane przez Wydział Urbanistyki, Architektury i Ochrony Środowiska Urzędu Dzielnicy Ś. Gminy W.-C.

3. kserokopia zaświadczenia Zastępcy Dyrektora Administracyjnego Uniwersytetu Warszawskiego o terminach budowy poszczególnych obiektów uczelni,

4. kserokopię zaświadczenia z firmy "T." Sp. z o.o.

Natomiast przedstawione przy wniosku:

1. uwierzytelniona kopia decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia 11 sierpnia 1967 r. wraz z mapą

2. uwierzytelniona kopia mapy o lokalizacji szczegółowej z dnia 18 lutego 1970 r.

3. zdjęcia lotnicze dotyczące zagospodarowania nieruchomości przy ulicy L. 8/10

nie stanowią środków dowodowych dotyczących oceny, czy w stosunku do orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 9 listopada 1960 r. wystąpiła przesłanka z art. 156 par. 1 Kpa, gdyż dotyczą okresu po wydaniu tej decyzji. Jeśli natomiast chodzi o zdjęcia lotnicze z 1955 r. i 1960 r., to wskazują one jedynie stan zagospodarowania nieruchomości, co nie jest kryterium oceny wystąpienia przesłanki z art. 7 par. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności o użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279 ze zm./, która dotyczy możliwości pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania /zagospodarowania przestrzennego/.

Przedmiotem postępowania o wznowienie postępowania - jak konkludował Sąd - jest przede wszystkim ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2001 r. było dotknięte wadą określoną w art. 273 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły ani okoliczności faktyczne, ani też nie zostały zgłoszone środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W takim przypadku sąd nie bada ponownie sprawy, a skargę o wznowienie postępowania oddala i z tych względów sąd na podstawie art. 282 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Krystyna Ż.-B. reprezentowana przez pełnomocnika procesowego. Zaskarżając powyższy wyrok w całości oparto go na zarzucie naruszenia przepisów postępowania - art. 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły ani okoliczności faktyczne ani też nie zostały zgłoszone środki dowodowe, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przy uwzględnieniu tego zarzutu wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W motywach skargi kasacyjnej wskazano, iż w tej sprawie podkreślenia wymaga, że w orzeczeniu administracyjnym, którego stwierdzenia nieważności domagała się skarżąca, Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie, odmawiając właścicielom przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. Lipowej 8/10 stwierdza, że na podstawie planu zagospodarowania, teren przedmiotowej nieruchomości przeznaczony został pod urządzenie zieleni publicznej.

Prezydium Rady Narodowej, a więc ówczesne władze administracyjne miasta stołecznego Warszawy nie podały informacji, na którym z planów zagospodarowania przestrzennego oparły treść powyższego dokumentu.

W obu wydanych w sprawie decyzjach, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast tego błędu nie zweryfikował, ani nie ustalił faktycznego stanu zagospodarowania gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wymienia cztery możliwości, na mocy których przeznaczono grunt przy ul. L. 8/10 na zieleń publiczną. Są to Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr 29 z 1948 r., Ustawa o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości z dnia 12 marca 1958 r., Plan Generalny na lata 1955-1965 zatwierdzony uchwałą Prezydium Rządu z dnia 2 lipca 1956 r. oraz skrót zaświadczenia lokalizacji szczegółowej.

W rozumieniu Urzędu wymieniona w orzeczeniu administracyjnym "zieleń publiczna" była równoznaczna z przejęciem nieruchomości na cel publiczny. Nie wyjaśniono, jakie to "cele publiczne" w rozumieniu art. 3 ustawy z 1958 r. uzasadniały wywłaszczenie.

Prezes UMiRM wydając obie decyzje nie dysponował mapą Planu Generalnego oraz pełnym dokumentem zaświadczenia lokalizacyjnego.

Dokumenty przedstawione przez skarżącą wyjaśniają jakie to postanowienia danych władz sprawiły, że przejęty w 1960 r. rzekomo na zieleń publiczną grunt - co współcześnie zostało uznane za przeznaczenie na cel publiczny - do dziś jest niezagospodarowany. Na gruncie tym stoi metalowy prowizoryczny barak, pawilon handlowy.

Pierwszy z wymienionych w wyroku WSA z dnia 5 kwietnia 2004 r. dokument stanowi Zaświadczenie Lokalizacji Szczegółowej. Na podstawie tego dokumentu rejon prostokąta ograniczony ulicami: D., L., B. i W. został wyłączony na 5 lat z Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr 29 z 1948 r. postulującego na tym terenie utworzenie zieleni miejskiej. Planów tych nie zrealizowano.

Punkt 13 legendy tego zaświadczenia lokalizacyjnego nr 70 zawiera informację, że w tym prostokącie posesje przy ul. L. 12, 14 i 16 przeznacza się na zaplecze budowlane Osiedla "R.". Grunt przy ul. L. 8/10 staje się wolnym gruntem w sąsiedztwie terenu specjalnego.

Kolejnym przedstawionym we wniosku o wznowienie postępowania dokumentem była kopia lokalizacji Uniwersytetu Warszawskiego. Są to plany architektoniczno-urbanistyczne z dnia 9 sierpnia 1965 r. wyznaczające trzy etapy budowy siedziby wydziałów filologicznych. Decyzja lokalizacji szczegółowej nosi datę 11 sierpnia 1967 r. Zabudowę od strony ul. B. 8 zakończono w 1971 r. przy czym budynki uniwersyteckie zostały usytuowane na posesjach oznaczonych numerami: B. 12, 14 i 16. W roku 1980 od strony ul. D. w prostokącie ulic: D., L., B. i W., uczelnia dobudowała metalowy prowizoryczny barak przeznaczony tymczasowo na stołówkę. Barak ten o powierzchni 1.400 m2 zajmuje również teren gruntu przy ul. L. 8/10.

Z powyższych dokumentów - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - jednoznacznie wynika, że zarówno grunt przedmiotowej nieruchomości jak i cały rejon prostokąta pomiędzy ulicami: D., L., B. i W. przeznaczony był na inne cele niż zieleń publiczna rozumiana jako cel publiczny.

W świetle powyższego podniesiono, iż uznać należy - wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, że przedstawione dokumenty w szczególności pełny dokument zaświadczenia lokalizacji szczegółowej z 2 maja 1960 r. oraz decyzja lokalizacji szczegółowej z dnia 22 sierpnia 1967 r. stanowią środki dowodowe, mające zasadniczy wpływ na ocenę czy w stosunku do orzeczenia administracyjnego wydanego przez Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie, wystąpiła przesłanka z art. 156 par. 1 Kpa. Dokumenty te bowiem stanowią dowód zmiany polityki przestrzennej miasta w odniesieniu do nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. L. 8/10, a tym samym podkreślają zasadność orzeczenia administracyjnego z 1960 r. odmawiającego dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości.

Następnie przy piśmie procesowym z dnia 26 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił "Ekspertyzę planistyczną" w sprawie posesji położonej przy ul. L. 8/10, Nr hip. (...), sporządzona przez prof. zw. dr hab. inż. arch. Jana Macieja C., która wykazywała w konkluzji, iż "cel zagospodarowania na podstawie którego odmówiono w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 9 października 1960 r. Aleksandrowi W. prawa własności czasowej posesji przy ul. L. 8/10 nie został zrealizowany" oraz, że "w chwili obecnej na terenie przedmiotowej posesji nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a teren posesji "nie jest użytkowany na cele publiczne".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że wytknięte to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, iż skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest ona obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

W przedmiotowej sprawie zgłoszono - jak wynika ze skargi kasacyjnej - zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania - art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym, poprzez przyjęcie, że w tej sprawie nie wystąpiły ani okoliczności faktyczne, jak też nie zgłoszono środków dowodowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, co spowodowało oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje w tym postępowaniu skargę kasacyjną w zakresie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 9 listopada 1960 r. (...).

Podkreślić należy, iż prawomocny wyrok Sądu administracyjnego korzysta z powagi rzeczy osądzonej, korzysta z ochrony trwałości.

Instytucja wznowienia postępowania tworzy możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu, jeżeli zachodzą enumeratywnie wyliczone przyczyny wznowienia postępowania. Dopuszczalność wzruszenia więc mocy prawnej prawomocnego wyroku ograniczona jest tym, iż można podważyć go tylko o ile wystąpią ustawowe przesłanki wznowienia postępowania.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje dopuszczalność podważenia prawomocnego wyroku ale tylko wtedy, jeżeli wystąpią przesłanki określone w tym przypadku jako restytucyjne.

W skardze kasacyjnej, podstawami której związany jest Naczelny Sąd Administracyjny, wskazano przepis art. 273 par. 2 omawianej ustawy. W tym wypadku wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Postępowanie to jest zatem ograniczone tylko i wyłącznie do takiej sytuacji, w której łącznie zaistnieją przesłanki wyżej wskazane w art. 273 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wówczas też można obalić prawomocne orzeczenie Sądu.

Z przedstawionych w skardze kasacyjnej wywodów wynika, iż głównym argumentem, na którym oparto skargę kasacyjną jest wykrycie dwóch dokumentów: a to pełnego zaświadczenia lokalizacji szczegółowej z 2 maja 1960 r. oraz decyzji lokalizacji szczegółowej z 11 sierpnia 1967 r., albowiem stanowią one - zdaniem skarżącej - środki dowodowe mające zasadniczy wpływ na ocenę czy w stosunku do decyzji administracyjnej z dnia 9 listopada 1960 r. (...) Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie wystąpiły przesłanki z art. 156 par. 1 Kpa.

Zauważyć w tym miejscu należy, że możliwość powoływania nowych faktów i dowodów w zakończonym postępowaniu, ogranicza się wyłącznie do tych środków dowodowych, które istniały w trakcie zakończonego postępowania, ale istniały poza tym postępowaniem.

Dokonując analizy wskazanych w skardze kasacyjnej dokumentów podnieść należy, iż podstawowe zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej z dnia 2 maja 1960 r. poświadczone za zgodność przez Archiwum Państwowe dla m.st. Warszawy mające dla skarżącej podstawowe znaczenie, nie jest nowym dowodem, gdyż znane było Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu gdy wyrokował 14 grudnia 2001 r. w sprawie I SA 1251/00. Powyższe zaświadczenie lokalizacyjne - jak trafnie zauważono w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - znajduje się w aktach sprawy jak również załączniki do tego zaświadczenia złożone zostały w aktach sądowych sprawy.

Tym samym nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dokument określony jako zaświadczenie wraz z pełnymi załącznikami, nie jest nowym dowodem w przedmiotowej sprawie, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu - skoro znajduje się w aktach sądowych sprawy zakończonej wyrokiem z 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00.

Nadto z dokonanej analizy treści przedmiotowej zaświadczenia wynikają wnioski, które nie pozwalają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zakwalifikowanie tego zaświadczenia z załącznikami do takiego dowodu na poparcie okoliczności faktycznych, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. To zaświadczenie co do treści potwierdza tylko, iż zatwierdza się na terenie położonym w szczególności między ul. D., L., B. itp. lokalizację szczegółową na urządzenie zieleni publicznej miejskiej. W orzeczeniu administracyjnym z dnia 9 listopada 1960 r. odmawiającym Aleksandrowi W. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej, położonej przy ul. L. 8/10 nr hipoteczny (...) wskazano, iż w planie zagospodarowania przestrzennego terenu, ten przeznaczony został pod urządzenie właśnie zieleni publicznej.

Przystępując do oceny kolejnego nowego dowodu wskazanego w skardze kasacyjnej - decyzji lokalizacji szczegółowej z 11 sierpnia 1967 r, podkreślić należy, iż ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, statuuje zasadę wznowienia postępowania na podstawie art. 203 par. 2 ww. ustawy w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać. Dowody te zatem musiałyby istnieć w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona.

Decyzja lokalizacji szczegółowej, o której wyżej mowa z 11 sierpnia 1967 r., niewątpliwie wydana została w 7 lat później niż orzeczenie administracyjne z 9 listopada 1960 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu przy ul. L. 8/10. Zatem kolejny nowy dowód - wskazana decyzja (...) z 11 sierpnia 1967 r. podjęta została po okresie wydania decyzji, co do której żądano stwierdzenia nieważności przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi. Tym samym decyzja (...) nie dotyczy okresu, kiedy to wydane zostało orzeczenie, co do którego strona zgłosiła żądanie stwierdzenia nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny przy uwzględnieniu powyższych wywodów stwierdza, iż nie wystąpiły przesłanki, które pozwoliłyby na podważenie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00.

W tych okolicznościach przedmiotowej sprawy, przypomnieć jedynie należy, iż brak uzasadnionych przesłanek restytucyjnych nie pozwala Sądowi na merytoryczne rozpoznanie sprawy, ani też nie pozwala ponowić oceny zaskarżonego jeszcze w jednoinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym orzeczenia Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi z 25 maja 2000 r. Sąd bowiem w trybie wznowienia postępowania, nie może przejść do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Wsi, a wyłącznie może zbadać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2001 r. pod kątem wystąpienia okoliczności, o jakich mowa w art. 273 par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wskazywane w skardze kasacyjnej "nowe dowody" jednakże nie pozwalały na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności faktyczne, czy też zgłoszono środki dowodowe, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Chybiony jest tym samym zarzut naruszenia art. 213 par. 2 ustawy procesowej.

Dlatego też uznać należy, iż prawidłowo w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Krystyny Ż.-B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA z 14 grudnia 2001 r. I SA 1251/00.

Na marginesie czynionych wywodów podkreślić należy, iż "Ekspertyza planistyczna" wykonana przez skarżącą na użytek niniejszego postępowania kasacyjnego, nie może w żaden sposób wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonego wyroku, albowiem sporządzona została w 2005 r., a więc po uprawomocnieniu się wyroku kwestionowanego w ramach wznowienia.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oddalił skargę kasacyjną.