Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 7/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 57a p.p.s.a, art. 134 § 1, art. 146 § 1, art. 145 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14c § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 1 a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz A. w S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy S. w interpretacji indywidualnej z [...] nr [...]stwierdził, że stanowisko T. S.A. przedstawione we wniosku z [...] o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jest nieprawidłowe.

Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kamieni wapiennych i produkcji wapna. Jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych na terenie Gminy S., stanowiących m. in. użytki gruntowe, w tym działek o numerach ewidencyjnych: [...], które zgodnie z wypisami w ewidencji gruntów i budynków stanowią użytki rolne, tj. grunty orne (R) oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lzr) na użytkach rolnych. Przedmiotowe grunty nie były wykorzystywane na cele działalności gospodarczej, wnioskodawca nie posadowił na nich obiektów. Uzupełniając opis stanu faktycznego Spółka podała, że na w/w działkach nie była prowadzona działalność wydobywcza ani czynności związane z działalnością gospodarczą. Nie jest na nich prowadzona także działalność z zakresu gospodarki leśnej. Zgodnie z aktualnymi decyzjami administracyjnymi, co najmniej do roku 2043 na przedmiotowych działkach nie będzie prowadzona działalność wydobywcza.

Na wezwanie organu wnioskodawca załączył decyzje Wojewody K. z [...] oraz [...] potwierdzające prawo wieczystego użytkowania działek oraz decyzję Wojewody K. z [...], w której współrzędnymi geograficznymi opisany został obszar objęty koncesją. Wyjaśnił, że nałożenie powyższych danych na mapę ewidencyjną wskazuje, że działki o numerach ewidencyjnych [...] znajdują się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Odpowiadając na kolejne wezwanie organu Spółka przedłożyła mapę ewidencyjną z zaznaczonym obszarem górniczym, objętym koncesją z dnia [...] jako potwierdzenie, że działki nr [...], objęte wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, znajdują się poza obszarem górniczym. Wyjaśniła, że corocznie deklaruje i opodatkowuje grunty podatkiem od nieruchomości, jakkolwiek w latach 2013-2018 nie posadowiła na nich obiektów wykorzystywanych w działalności gospodarczej ani nie wykorzystywała ich na cele działalności gospodarczej.

Przedstawiając własne stanowisko Spółka wyraziła pogląd, że klasyfikacja gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako gruntów ornych oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych oraz fakt, iż grunty te nie są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza, uwzględniając treść art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art 1 ustawy o podatku rolnym, że nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W zwiazku z powyższym Spółka zwróciła się o potwierdzenie stanowiska, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty, należące do wnioskodawcy, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych z uwagi na to, że nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l.

Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe Wójt przywołał treść

art 1 ustawy o podatku rolnym, art. 3 ust 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zdaniem organu ustanowiony w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wyjątek należy wykładać w ten sposób, że jeżeli w posiadaniu przedsiębiorcy są użytki rolne lub lasy, to można je uznać jako nie zajęte na prowadzenie dzialalności gospodarczej wtedy, gdy są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolną lub leśną.

Powołując definicję legalną zawartą w art 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Wójt wyjaśnił, że w przypadku, gdy przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, to będące w jego posiadaniu grunty, budynki i budowle należy, co do zasady, zakwalifikować jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji "przedsiębiorcy", z tym, że w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. określono "działalność gospodarczą" jako działalność, o której mowa w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 (obecnie w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców Dz. U. z 2018 r., poz. 646). Zgodnie z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Unormowanie to wraz z art. 4 ust. 1 pozwala na sformułowanie tezy, że podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Nie są istotne takie okoliczności jak faktyczne wykorzystywanie budowli czy gruntów, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Organ podkreślił, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. łączy “związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości. Nawet obiekty niewykorzystywane w danym momencie na potrzeby działalności gospodarczej należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą, nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona.

Wnioskodawca jako przedsiębiorca, którego działalność polega m. in. na wydobywaniu kopalin ze złóż wapieni dewońskich, jest użytkownikiem wieczystym działek o numerach ewidencyjnych [...], pod powierzchnią których znajdują się udokumentowane złoża wapieni. W składanych w latach 2013-2018 deklaracjach na podatek od nieruchomości Spółka uwzględniała w/w nieruchomości, co oznacza, że są one przeznaczone do działań związanych z wydobyciem złóż wapieni, a tym samym z działalnością gospodarczą. Powinny być zatem opodatkowane podatkiem od nieruchomości.

Organ stwierdził, że po dokonaniu analizy stanu faktycznego, uzupełnianego wyjaśnieniami wnioskodawcy, w tym załączonymi dokumentami, w szczególności mapą ewidencyjną, nie jest w stanie określić położenia działek nr [...] oraz jednoznacznie potwierdzić stanowiska wnioskodawcy, iż przedmiotowe nieruchomości znajdują się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Stanowisko wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku należy zatem uznać za nieprawidłowe.

Na powyższą interpretację indywidualną Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie.

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w zw. z art. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez:

- błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użytki rolne nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolniczą, podczas gdy grunt należy kwalifikować do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, przy uwzględnieniu rzeczywistego zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, a jedynie w przypadku, gdy jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej może być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, mimo sklasyfikowania go w ewidencji jako grunt rolny;

- błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zasadą jest opodatkowanie gruntu rolnego znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy podatkiem od nieruchomości, a wyjątkiem od tej zasady opodatkowanie gruntu rolnego podatkiem rolnym, podczas gdy treść przepisu, w szczególności użycie sformułowania za wyjątkiem, nie pozostawia wątpliwości, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne i lasy, a wyjątkiem od tej zasady jest opodatkowanie tych gruntów podatkiem od nieruchomości i to wyłącznie w sytuacji gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko z nią związane jako posiadane przez przedsiębiorcę;

- błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 litera a u.p.o.l., co miałoby potwierdzać opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przedmiotowych gruntów, podczas gdy aktualnie obowiązujące przepisy prawa wskazują, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, grunty zadrzewione lub zakrzewione na użytkach rolnych, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a pojęcie to nie jest tożsame z pojęciem związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a kwestia związania gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej ma znaczenie dla zastosowania odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości, w przypadku gruntów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem; oraz

art. 1 upr poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunty objęte wnioskiem z dnia 20 lipca 2018 r., należące do skarżącej i sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, ponieważ są w posiadaniu przedsiębiorcy, podczas gdy w przepisie ustawodawca użył sformułowania za wyjątkiem, a zatem nie ulega żadnej wątpliwości, że w przypadku gruntów oznaczonych w ewidencji jako rolne zasadą jest ich opodatkowanie podatkiem rolnym, a wyjątkiem od tej zasady opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości wyłącznie wtedy gdy faktycznie zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej, a samo posiadanie ich przez przedsiębiorcę nie ma znaczenia, tak samo jak faktyczne prowadzenie działalności rolniczej nie ma znaczenia dla opodatkowania gruntu rolnego podatkiem rolnym;

Zdaniem Spółki wyłącznie w sytuacji, gdy grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej możliwe jest jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych skarżąca wskazała, że pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest tożsame z pojęciem "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Sformułowanie grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza, że na gruncie muszą być wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały, to znaczy w sytuacji dokonania widocznych inwestycji lub czynności na gruncie, które będą ingerować w jego substancję. Skarżąca nie zgodziła się z tezą organu, wyprowadzoną w oparciu o wyrok WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 415/18) dotyczącą pośredniego związku nieruchomości z prowadzoną działalnością, podnosząc, że przedmiotowy wyrok nie ma zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. Samo posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę nie oznacza zajęcia gruntu na działalność gospodarczą. Uwzględniając fakt, iż skarżąca posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, na których nie prowadzi działalności gospodarczej, grunty te nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji zgodnie z art. 2 ust 2 u.p.o.l., takie grunty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska wnioskodawcy, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o interpretację. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny, co oznacza, że organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może rozstrzygnięcia poprawności stanowiska przedstawionego we wniosku opierać na stanie faktycznym nie wynikającym z wniosku. Nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia przez organ stanu faktycznego, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Organ interpretacyjny nie powinien kwestionować oświadczenia skarżącej dotyczącego położenia gruntów poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich. Nie musi również samodzielnie badać czy też potwierdzać, że przedmiotowe grunty rzeczywiście znajdują się poza obszarem objętym koncesją, skoro sama skarżąca w opisie stanu faktycznego wskazuje, że nie są.

Podsumowując, Spółka stwierdziła, że skoro posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, grunty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. O zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić jedynie w sytuacji, gdy podatnik faktycznie wykorzystuje grunt do prowadzonej działalności. Podkreśliła, że w latach 2013-2018. grunty nie były wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej. Organ dokonując rozstrzygnięcia winien wziąć pod uwagę przedstawiony przez skarżącą stan faktyczny, w tym dotyczący okresu sprzed złożenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2017.2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio.

Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1

i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek

o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz

z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej).

Spór dotyczy wykładni w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym przepisów art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym.

Zdaniem skarżącej, sklasyfikowanie działek [...] w ewidencji gruntów jako gruntów ornych oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, na których Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej a tym samym które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem rolnym, nie zaś podatkiem od nieruchomości.

W ocenie organu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Skoro wnioskodawca jako przedsiębiorca, którego działalność polega na wydobywaniu kopalin jest użytkownikiem wieczystym działek pod powierzchnią których znajdują się udokumentowane złoża wapieni, a załączone dokumenty (mapa ewidencyjna, składane deklaracje za lata 2013 – 2018), nie dają podstaw do jednoznacznego potwierdzenia stanowiska Spółki, że nieruchomości te znajdują się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich, przedmiotowe działki winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Na wstępie należy wskazać, że skarżąca oprócz sformułowanego wprost zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2 ust 2 u.p.o.l. oraz art 1 ustawy o podatku rolnym, w uzasadnieniu skargi podniosła także zarzut naruszenia prawa procesowego. Zarzuciła, że organ w sposób nieuprawniony zakwestionował podane przez nią elementy stanu faktycznego dotyczące położenia działek objętych wnioskiem w stosunku do gruntów objętych koncesją, że prowadził w tym zakresie postępowanie dowodowe. Pozwala to Sądowi, który jak wskazano wyżej bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną, do kontroli zaskarżonego aktu także w zakresie naruszenia przepisów postępowania.

Z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Granice "sprawy" zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 tej ustawy obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 dostępne jak i powołane orzecznictwo www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

Podatnik przedstawiając stan faktyczny twierdził, że działki o numerach ewidencyjnych: [...], które zgodnie z wypisami w ewidencji gruntów i budynków stanowią użytki rolne, tj. grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, nie są wykorzystywane na cele działalności gospodarczej. Nie jest na nich prowadzona działalność wydobywcza ani działalność leśna. Zgodnie z posiadanymi decyzjami administracyjnymi, na przedmiotowych działkach, co najmniej do 2043 r., nie będzie prowadzona działalność wydobywcza. Uzupełniając wniosek skarżąca podkreśliła, że działki te znajdują się poza obszarem objętym koncesją na wydobywanie wapieni dewońskich, co potwierdzają złożone na żądanie organu dokumenty (decyzja Wojewody K. na której współrzędnymi geograficznymi został opisany obszar objęty koncesją, mapa ewidencyjna). W stosunku do takiego stanu faktycznego Spółka przedstawiła własne stanowisko i ten stan faktyczny winien być dla organu podstawą oceny stanowiska podatnika jako prawidłowego bądź nieprawidłowego.

Organ uznając stanowisko Spółki jako nieprawidłowe nie odniósł swojej oceny do stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika, ale prowadził postępowanie w celu ustalenia czy przedstawiony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, w tym w zakresie położenia działek w stosunku do obszaru objętego koncesją, zaś negatywna ocena stanowiska podatnika wynikała z niemożności jednoznacznego zweryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Obowiązkiem organu, związanego merytorycznie zakresem problemu prawnego przedłożonego we wniosku o interpretację była ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Jak wskazano wyżej organ interpretujący z uwagi na zakres odesłania wynikający z art. 14h Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony do ustalania i dowodowego weryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Jeżeli organ interpretacyjny uzna, że stan faktyczny został we wniosku przedstawiony w sposób niejasny lub niepełny, wniosek nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy elementów, to ma możliwość wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Postępowanie interpretacyjne nie jest natomiast postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości działek opisanych we wniosku jako grunty orne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych może być weryfikowane wyłącznie w ramach postępowania wymiarowego. Ewentualne konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążają podatnika. Należy bowiem zaznaczyć, że interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego, może być co do zasady zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści, czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny.

Weryfikowanie przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego i dokonanie przez organ oceny stanowiska podatnika przy uwzględnieniu prowadzonych w postępowaniu interpretacyjnym ustaleń oznacza, że organ nie wywiązał się z obowiązku oceny stanowiska podatnika wyrażonego w stosunku do podanego przez niego stanu faktycznego i sprawia, że interpretacja nie spełnia funkcji informacyjnej i gwarancyjnej. Celem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest odpowiedź na konkretne pytanie podatnika i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie przedstawionego zdarzenia. Istotą postępowania interpretacyjnego jest bowiem oprócz funkcji informacyjnej udzielenie ochrony wynikającej z przepisów art. 14k-14m Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na charakter opisanego naruszenia przepisów postępowania przedwczesnym jest odniesienie się w sposób wiążący do zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym. Kontrola poprawności wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd uwarunkowana jest przyjęciem przez organ stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika i dokonaniem oceny jego stanowiska.

Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej uwagi i dokonać oceny stanowiska podatnika w odniesieniu do przedstawionego przez niego stanu faktycznego.

Skoro za podstawę udzielonej przez Wójta Gminy S. interpretacji indywidualnej nie posłużył stan faktyczny przedstawiony we wniosku doszło do naruszenia przepisów art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 i 14h Ordynacji podatkowej w stopniu skutkującym jej uchyleniem na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach w pkt 2 (200 zł wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265).