Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 586/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par. 30
journal: Dz.U. 2003 nr 169 poz 1650
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 31 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zapewnienia odpowiedniej temperatury na stanowiskach kasowych 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Nakazem z dnia 18 lutego 2010 r., nr [...], Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O., na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), nakazał J. w K. zapewnić temperaturę nie niższą niż 18°C (w chłodnej porze roku), na stanowiskach kasowych nr 1, nr 2, nr 3, odpowiednią do wykonywanej pracy kasjerki, w sklepie "[...]". Inspektor nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako K.p.a.), ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

W złożonym odwołaniu J. podała, że zakres obowiązków personelu sklepu, obejmuje oprócz obsługi kasy fiskalnej również uzupełnianie ekspozycji towarowej, prace transportowe, prace porządkowe, przyjmowanie dostawy, obsługa prasy do makulatury, itp. Zdaniem spółki, fakt, że praca na stanowisku sprzedawcy - kasjera nie jest pracą lekką, potwierdzają ponownie wykonane badania wydatku energetycznego, opracowane przez "[...]" dla tych stanowisk pracy w sieci sklepów "[...]". Zgodnie z tymi pomiarami wykonywane czynności mają charakter pracy średnio ciężkiej dla kobiet. Ponadto odwołująca się wskazała, że z uwagi na niektóre grupy towarowe będące w ciągłej sprzedaży, temperatura powietrza w magazynie i sali sprzedaży nie powinna przekraczać 18°C, co określa producent na etykiecie towaru i egzekwuje Państwowa Inspekcja Sanitarna. Wobec powyższego, zdaniem strony, zgodnie z § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) wymagana minimalna temperatura w pomieszczeniach pracy nie powinna być niższa niż 14°C, którą w sklepie zapewniono.

Decyzją z dnia 23 kwietnia 2010 r. Okręgowy Inspektor Pracy w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że stosownie do § 30 powołanego wyżej rozporządzenia w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonywania) nie niższą niż 14° C, chyba, że względy technologiczne na to nie pozwalają. W pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna i w pomieszczeniach biurowych, temperatura nie może być niższa niż 18°C. W toku kontroli sklepu spółki inspektor pracy w godz. 1130-1400 dokonał pomiarów temperatury na stanowiskach kasowych usytuowanych w odległości ok. 2,5 m od drzwi wejściowych budynku. Ustalił, że na stanowisku kasowym nr 1 panowała temperatura 15,3°C, natomiast na stanowisku kasowym nr 3 panowała temperatura 14,1°C. Inspektor pracy stwierdził, że na tych stanowiskach wykonywana jest praca w pozycji siedzącej, nie wymagająca znacznego wysiłku fizycznego. Zdaniem organu odwoławczego, nie było możliwe odniesienie ustalonych w załączonym do odwołania badaniu nr x warunków pracy i sposobu jej wykonywania do kontrolowanego sklepu, gdyż oba sklepy znajdują się w innych częściach kraju i podlegają pod różne Centra Dystrybucyjne spółki. Inspektor wywiódł ponadto, że zastosowana w tym sprawozdaniu metoda określania wydatku energetycznego obarczona jest dużym błędem. Zdaniem organu odwoławczego, oceniając rodzaj pracy wykonywanej na stanowiskach sprzedawcy-kasjera, należało natomiast uwzględnić wyniki pomiarów wydatku energetycznego dokonanych w ramach kontroli PIP w 2006 r. i 2007 r. w 9 wybranych sklepach sieci spółki dla 14 kobiet wykonujących pracę na stanowisku kasjer-sprzedawca. Pomiary wykazały dla 13 kobiet klasę tempa metabolizmu "1", a dla 1 kobiety klasę tempa metabolizmu "2". Przy czym tempo metabolizmu odniesione do jednostki powierzchni skóry wykazało wartość przypisaną dla pracy lekkiej. Organ podkreślił, że pracodawca i organ pierwszej instancji dysponowali tymi wynikami. Zaznaczył, że badania powyższe były prowadzone w sklepach sieci "[...]" znajdujących się w różnych regionach kraju, obejmowały więc reprezentatywną część sklepów spółki, w przeciwieństwie do przedstawionych przez spółkę pomiarów wykonanych w jednym tylko sklepie. Zdaniem organu, z tego względu tylko wyniki badań dokonanych w ramach kontroli PIP należało uznać za miarodajne. Organ odwoławczy zaznaczył też, że kontrola dotyczyła jedynie części pomieszczenia hali sprzedaży, w obrębie kas fiskalnych, w pobliżu których nie istniała konieczność składowania towarów, których temperatura przechowywania nie powinna przekraczać 18°C. Zdaniem organu, faktem powszechnie znanym jest i nie wymagało dowodu, że produkty wymagające ze względów technologicznych niższych temperatur przechowywania w sklepach spółki przechowywane są w specjalnych urządzeniach chłodniczych w wydzielonej części sklepu i nie są umieszczane przy stanowiskach kasowych.

W złożonej skardze J. zarzuciła, że dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była wybiórcza i dowolna, a jego twierdzenia - wzajemnie sprzeczne. Organ odmówił bowiem mocy dowodowej badaniom przedłożonym przez spółkę z uwagi na położenie sklepu, którego dotyczyły te badania w innej części kraju, następnie przyznał moc dowodową innym badaniom, które także dotyczyły sklepów położonych w innych częściach kraju niż sklep, którego dotyczy skarżona decyzja. Spółka zarzuciła, że organ pominął, iż pracownicy zatrudnieni na stanowisku sprzedawca - kasjer wykonują pracę nie tylko na stanowisku kasowym. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien, stosownie do art. 84 § 1 K.p.a., zwrócić się do biegłego o wydanie opinii w przedmiocie pomiarów wydatku energetycznego pracowników kontrolowanego sklepu, gdyż zagadnienie efektywnego wydatku energetycznego jest specyficzne i skomplikowane. Ponadto skarżąca uznała za błędne stanowisko organu odwoławczego, że w części hali sprzedaży, w obrębie kas fiskalnych, nie ma konieczności składowania towarów, których temperatura przechowywania nie powinna przekraczać 18°C. Wskazała, że w bezpośredniej bliskości kas w przedmiotowym sklepie wystawione są liczne produkty, które wymagają odpowiednich warunków przechowywania, co jednak organ pominął. Zarzuciła, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego w tym zakresie, gdyż takich ustaleń brak jest w protokole kontroli z dnia 10 lutego 2010 r. Podniosła, że zignorowanie powyższej okoliczności skutkowało pominięciem przez organ § 30 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Skoro zaś na mocy tego przepisu względy technologiczne wyłączają obowiązek zapewnienia temperatury nie niższej niż 14°C, to tym bardziej względy te będą wyłączać obowiązek zapewnienia temperatury nie niższej niż 18°C. Spółka podniosła również, że Okręgowy Inspektor Pracy uniemożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań wbrew art. 10 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że decyzja dotyczy bezpieczeństwa i higieny pracy, dlatego w toku postępowania odwoławczego, na podstawie art. 10 § 2 K.p.a., odstąpiono od zasady wyrażonej w § 1 tego artykułu, gdyż załatwienie sprawy prowadzonej na skutek odwołania nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia osób tam zatrudnionych. Okręgowy Inspektor Pracy stwierdził, że nie naruszył również art. 107 § 3 K.p.a., gdyż wskazał § 30 powoływanego rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bhp jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu wyjaśnił on również definicję pracy lekkiej, posiłkując się w tym względzie treścią załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń

i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy oraz opracowanym przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wraz z Centralnym Instytutem Ochrony Pracy poradnikiem do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych - "Zasady kwalifikacji prac w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze". Określając termin "lekka praca fizyczna" posłużono się normą PN-78/B-03421: "Wentylacja i klimatyzacja – parametry obliczeniowe powietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych dla stałego przebywania ludzi". Wskazał, że identyczne wartości zostały też określone w normie PN-EN 27243:2005 – "Środowiska gorące. Wyznaczanie obciążenia termicznego działającego na człowieka podczas pracy, oparte na wskaźniku WBGT". Zaznaczył, że w sprawozdaniu z badań nr x również zastosowano wartości przyjęte przez organ w skarżonej decyzji. Okręgowy Inspektor Pracy wyjaśnił, że metoda obliczenia wydatku energetycznego Lehmana stosowana przy badaniach nr x załączonych przez stronę przy odwołaniu i w badaniach przeprowadzonych w ramach kontroli PIP, obarczona jest dużym błędem. Jest to istotne, gdyż w sprawozdaniu tym wskazano na wyniki na stanowisku sprzedawca-kasjer wynoszące: 142,2 i 140,1 W/m², podczas gdy wartością graniczną między pracą lekką i pracą średnio ciężką jest wartość 130 W/m². Przyjęcie zatem błędu metody szacowania (+/- 20%) powoduje, że ten wynik może wskazywać, że praca na stanowisku sprzedawcy - kasjer jest pracą lekką. Zdaniem organu nie było potrzeby sporządzania opinii przez biegłego w przedmiocie wydatku energetycznego, gdyż wyniki badań kompleksowej kontroli przeprowadzonej przez PIP były znane obu stronom. Organ administracji uznał ponadto za gołosłowne twierdzenie skarżącej, że w przedmiotowym sklepie w strefie przykasowej wystawione są produkty wymagające odpowiednich warunków przechowywania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasady postępowania przed organami Państwowej Inspekcji Pracy reguluje ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 ze zm., zwanej dalej: ustawą o PIP), przy czym - na zasadzie odesłania zawartego

w art. 12 tej ustawy w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Pracy

w sprawach nieuregulowanych w ustawie bądź przepisach wydanych na jej podstawie albo w przepisach szczególnych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie w działalności organów PIP w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w tym

w szczególności regulacje dotyczące zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Należy zauważyć, że niezależność inspektora PIP ma wymiar ustrojowy i oznacza niezawisłość jego działań kontrolnych od administracji, co znajduje wyraz w podporządkowaniu PIP Sejmowi. Kreowana przez przepisy ustawy o PIP inspektorska samodzielność oznacza, że inspektor ma ustawowe kompetencje, jest niezależny od jakichkolwiek wypływów postronnych i podejmuje samodzielnie decyzje wynikające z kontroli pracodawców w ramach przepisów ustawy o PIP. Podkreślenia wymaga jednak, że powyższe zasady nie zwalniają organów inspekcji pracy od respektowania w toku czynności kontrolnych i dalszego postępowania obowiązujących przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym dotyczących zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 12 ustawy o PIP).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania było ustalenie czy pracownikom wykonującym pracę kasjerki w sklepie "[...]"skarżąca zapewniła właściwą temperaturę na ich stanowiskach pracy. Wobec tego, to ustalenia dokonane wyłącznie w sklepie objętym kontrolą mogły być podstawą do nałożenia na pracodawcę określonych obowiązków. Organ obowiązany był więc, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., do bezspornego ustalenia czy praca wykonywana na kontrolowanych stanowiskach jest praca lekką, czy też średnio ciężką.

Określając zatem klasę tempa metabolizmu na danym stanowisku nie można było jednoznacznie przyjąć tylko na podstawie badań dokonanych w innym sklepie skarżącej, że praca na badanym stanowisku ma charakter pracy lekkiej. Nie można bowiem wykluczyć odrębności na tych samych stanowiskach nawet w obrębie jednego zakładu pracy, a tym bardziej w różnych sklepach. Takie odrębności mogą powodować, że wydatek energetyczny na porównywanych stanowiskach pracy nie będzie na zbliżonym poziomie.

Z tego powodu nie jest zasadne powoływanie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji na wyniki z pomiarów wydatku energetycznego dokonane przez Państwową Inspekcję Pracy w trakcie kontroli zakończonej w 2007 r. dla 9 innych sklepów sieci "[...]". Wiarygodną odpowiedź może stanowić wyłącznie badanie wykonane na kontrolowanym stanowisku pracy, z uwzględnieniem zakresu obowiązków danego pracownika w kontrolowanym sklepie, do czego organ jest uprawniony na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy o PIP. Organ może podejmować działania w zakresie prowadzenia badań oraz analizowania czynników szkodliwych i uciążliwych w środowisku pracy zwłaszcza, gdy skarżąca powołuje się na inne badania dotyczące właśnie określenia charakteru pracy na stanowisku kasjer - sprzedawca.

Wobec niewykonania w toku postępowania pomiarów wydatku energetycznego na kontrolowanych stanowiskach, (gdy istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do ustalenia czy z uwagi na wydatek energetyczny praca na stanowisku kasjer-sprzedawca ma być uznana za pracę lekką czy też średnio ciężką), merytoryczna ocena prawidłowości decyzji podjętej w nakazie z dnia 18 lutego 2010 r. wymaga jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.

Zasadny jest też zarzut, że dokumentacja z kontroli nie wystarcza do uznania za potwierdzoną okoliczność niepozostawania w obrębie kasy określonych towarów. Treść protokołu z kontroli nie pozwala na stwierdzenie, że nie znajdują się tam żadne towary, które ze względów technicznych wymagałyby temperatury niższej. Nie zawarto w nim bowiem w ogóle takich ustaleń. Zatem, organ nie mógł uznać w trybie art. 77 § 4 K.p.a. za udowodnioną, sporną w sprawie okoliczność, że na stanowiskach przykasowych nie znajdują się towary wymagające szczególnych warunków przechowywania, tym bardziej, że jednocześnie pozbawił skarżącą możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Powyższe wskazuje na naruszenie przez organ norm postępowania administracyjnego, polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną kontrolę rozstrzygnięcia,

a w konsekwencji niewłaściwym uzasadnieniu decyzji, która to wada postępowania administracyjnego uzasadniaj uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponadto, na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy o PIP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Skoro nakaz wydawany przez inspektora pracy jest szczególnym rodzajem decyzji w nim zawartej należy zgodzić się ze stwierdzeniem co do wyjątkowego charakteru tego orzeczenia, zwłaszcza z uwagi na treść art. 34 ust. 2 tej ustawy, który przewiduje możliwość nałożenia pewnych obowiązków bez uzasadnienia takiego postępowania bezpośrednio w nakazie. Uzasadnienie takie można znaleźć

w doręczanym stronie protokole z kontroli.

Nie można jednak uznać za prawidłowe działania organu drugiej instancji, który nie wykonuje obowiązku pełnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ pierwszej instancji nakładając określony obowiązku. Takiego właśnie uzasadnienia nie przedstawił w tej sprawie Okręgowy Inspektor Pracy przy wydawaniu skarżonej decyzji. Dopiero bowiem w odpowiedzi na skargę przedstawiono argumentację, która, o ile uznać ją za wyczerpującą i prawidłową, powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji tego organu. Tymczasem odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może zastępować uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym znaczeniu, że rozważenia zawarte w odpowiedzi organu nie mogą być potraktowane jako element uzasadnienia decyzji i poddawane kontroli sądowej. Jeśli z treści skargi lub odpowiedzi na skargę wynikają okoliczności prowadzące do stwierdzenia przez Sąd istotnych wad decyzji, to już tylko na tej podstawie zasadne jest wyeliminowanie takiej wadliwej decyzji z obrotu prawnego.

Okręgowy Inspektor Pracy podał w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że za pracę lekką należy uznać taką pracę, w której tempo metabolizmu wynosi od 117 W do 234 W (dla mężczyzn) i od 104 W do 208 W (dla kobiet). Z treści uzasadnienia nie wynika jednak, na jakiej podstawie przyjęte zostały takie wyniki wydatku energetycznego pracowników zatrudnionych na stanowiskach kasowych w kontrolowanym sklepie "[...]". Wyjaśnienie w tym zakresie znalazło się dopiero w odpowiedzi organu na skargę.

Należy podzielić stanowisko skarżącej, że przepisy regulujące tempo metabolizmu nie wprowadzają zróżnicowania wydatku energetycznego odrębnie dla mężczyzn i dla kobiet. Organ nie przedstawił uzasadnienia prawnego dla takiego stanowiska, wskazując jedynie na załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 listopada 2002 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz.U. Nr 217, poz. 1833 ze zm.) oraz § 30 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.), jednakże w powołanych aktach prawnych takie zróżnicowanie nie zostało odnotowane. Dodatkowo organ podał, że w podobnym tonie wypowiada się Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z 27 listopada 2006 r., nr DPR-IV-4102-951/AM/06, według którego termin "lekka praca fizyczna" określa pracę wykonywaną z małą aktywnością fizyczną, przy której poziom metabolizmu nie przekracza 200W, bez wskazania charakteru i znaczenia tego pisma dla tej sprawy.

Załącznik nr 2 powołanego rozporządzenia z 29 listopada 2002 r. zawiera m.in. wykaz wartości najwyższych dopuszczalnych natężeń fizycznych czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy i w pkt C "Mikroklimat" znajduje się tabela nr 2 wskazująca tempo metabolizmu i wartości dopuszczalne WBGT przy określaniu klasy tempa metabolizmu. Brak jest tam rozróżnienia na tempo metabolizmu w stosunku dla kobiet

i mężczyzn. Natomiast § 30 rozporządzenia z 26 września 1997 r. stanowi, iż

w pomieszczeniach pracy należy zapewnić temperaturę odpowiednią do rodzaju wykonywanej pracy (metod pracy i wysiłku fizycznego niezbędnego do jej wykonania) nie niższą niż 14 °C (287 K) chyba, że względy technologiczne na to nie pozwalają.

W pomieszczeniach pracy, w których jest wykonywana lekka praca fizyczna

i w pomieszczeniach biurowych temperatura nie może być niższa niż 18 °C (291 K).

Takie uzasadnienie prawne nie pozwala jednak na rozróżnienie wydatku energetycznego odrębnie przewidzianego dla mężczyzn i dla kobiet. W odpowiedzi na skargę organ wskazuje jako pomocne w tej kwestii Polskie Normy:

- Wentylacja i klimatyzacja - Parametry obliczeniowe powietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego przebywania ludzi oraz

- Środowiska gorące - Wyznaczanie obciążenia termicznego działającego na człowieka podczas pracy, oparte na wskaźniku WBGT.

W punktach 1 i 2 pod tabelą nr 2 wskazanego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. zawarte są uwagi odnośnie mikroklimatu gorącego i zimnego ze wskazaniem, że definicje pojęć i metody pomiaru określają Polskie Normy (pkt 1.4 i 2.5.). Jednak ich treść nie została wskazana w skarżonej decyzji czy dołączona do akt sprawy, wobec czego nie sposób ocenić ich zastosowania w niniejszym postępowaniu. Podobnie jak trudno oceniać treść powołanego pisma Ministerstwa Pracy

i Polityki Społecznej z dnia 27 listopada 2006 r.

W tym zakresie stwierdzić pozostaje, że organ odwoławczy nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, co słusznie zarzuciła skarżąca, wobec czego naruszył wynikającą z art. 7 i art. 77 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej oraz związanego z nią obowiązku właściwego uzasadnienia decyzji, czym naruszył art. 107 § 3 K.p.a.

Zgodzić się należy, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis ten wprowadza otwarty system środków dowodowych, wskazując jedynie przykładowo co może stanowić dowód. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Nadto, obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasada ta nie pozbawia strony możliwości składania wniosków dowodowych czy to w celu wyjaśnienia wskazywanych okoliczności faktycznych sprawy, czy też celem zanegowania innych dowodów.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe

i przeprowadzi postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, z uwzględnienie, że ustalenia dotyczą konkretnych stanowisko pracy w sklepie "[...]", a swoje stanowisko w sprawie uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o niewykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, uzasadnia

art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200

i art. 205 § 2 tej ustawy.