Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 933/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P Spółka z o.o., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie realnym zagrożeniem dla jej dalszego bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów spółki, co umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. Sytuacja Spółki nie jest stabilna i nawet niewielka kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem wymierzenie i wyegzekwowanie kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest takiego uszczerbku, który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu zgodnego z prawem. Pojedynczo wymierzane kary pieniężne, po zsumowaniu stanowią znaczne obciążenie finansowe. Równolegle wobec Spółki toczy się siedem analogicznych postępowań, w których łączna kara wynosi 96.000,00 zł. Ponadto wobec Spółki wszczęto łącznie 427 postępowań w sprawie wymierzenia kar pieniężnych. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, a także mając na uwadze cel instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zdaniem Spółki, wykonanie decyzji zobowiązującej skarżącą do zwrotu kwot 24.000,00 zł na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych Spółce kar (upomnienie).

W ocenie strony skarżącej trudno zaś przyjąć aby tymczasowa ochrona w takich przypadkach nie była efektywnie możliwa zwłaszcza, że w istocie nakładanie kar na przyjętej przez organy podstawie, polega również na uskutecznianiu przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który stanowi tzw. "regulację techniczną" i jako taki powinien podlegać uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Państwo polskie nie dopełniło tego wymogu, w związku z czym zakaz określony w tym przepisie nie może być stosowany wobec jednostek i obliguje to sąd krajowy do udzielenia ochrony tymczasowej.

Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie ppsa) sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części, gdy grożąca szkoda, o jakiej mowa w tym przepisie jest tego rodzaju, że nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tymże przepisie, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Nie jest zatem wystarczający ogólny wywód strony skarżącej, w tym jej subiektywna ocena własnej sytuacji finansowej. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem uprawdopodobnić, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Skarżąca Spółka nie wykazała we wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, nie jest wystarczający sam przedstawiony we wniosku wywód strony. Spółka powinna poprzeć, a w niniejszej sprawie tego nie uczyniła, swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Spółka w sposób ogólny stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na szkodę i doprowadzi do nieodwracalnych skutków. Wprawdzie podniosła, że względem niej prowadzone są już liczne postępowania, jednakże nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku opisanej powyżej szkody.

Zarówno liczba wszczętych wobec spółki postępowań, jak i łączna kwota kosztów związanych uiszczeniem orzeczonych jak dotąd kar pieniężnych, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Spółka nie uprawdopodobniła, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie nałożonej na nią łącznie kwoty kar pieniężnych. Nie wiadomo czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność jej likwidacji. Spółka, poza wspomnianą argumentacją, nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą aktualną sytuację finansową, np. wyciągów z rachunków bankowych, które pozwoliłby ustalić jej bieżącą sytuację finansową, dać wyobrażenie o możliwościach realizacji bieżących zobowiązań finansowych i prowadzenia działalności gospodarczej.

Weryfikacja tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej strony, np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Tymczasem Spółka wnosząc o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, które uniemożliwiają ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji – nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących spółce innych kar pieniężnych – może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Reasumując, skoro spółka nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje taką szkodę.

W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jest czy w sprawie istotnie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast akcentowana przez stronę kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może stanowić przesłanki wstrzymania jej wykonania. W niniejszym postępowaniu wpadkowym kwestia ta nie mogła stanowić przedmiotu kontroli sądowej.

W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzeczono jak na wstępie.