Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2895/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par 1 i 2, art. 174 pkt 1 i 2, art 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 90 ust 3 pkt 4 lit a
journal: Dz.U. 2007 nr 16 poz 94
law: Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1899/11 w sprawie ze skarg Krystyny J. S., B. G.-G. i J. G. oraz E. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1899/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.S., B.G.-G., J.G., E.M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r., Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołań: E.M., B.G.-G. i J.G., K.S., H.C. i T.C. oraz Gminy Oborniki Śląskie od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla inwestycji: Przebudowa (modernizacja) linii kolejowej E-59 Wrocław-Poznań na odcinku granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120 - 38,200) do warunków technicznych V=160/120 (pasażerskie/towarowe), nacisk na oś - 221 kN:

- uchylił, znajdująca się na stronie 1 i 2 zaskarżonej decyzji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana będzie ww. inwestycja w Gminie Wisznia Mała Obręb Szewce i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowej tabeli przedstawiającej działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana będzie ww. inwestycja w Gminie Wisznia Mała Obręb Szewca;

- uchylił w całości rys. nr A075-PB-L02-B-RS-00001 (Projekt zagospodarowania terenu - Szlak Wrocław Osobowice - Pęgów) do załącznika nr 2 decyzji organu pierwszej instancji i w to miejsce zatwierdził nowy rys. nr A075-PB-L02-B-S-00001A, stanowiący załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji;

- w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 9o ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2007r., nr 16, poz. 94, dalej jako "u.t.k."), PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. wystąpiły do Wojewody Dolnośląskiego z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym w celu realizacji inwestycji pn.: "Przebudowa (modernizacja) linii kolejowej E-59 Wrocław - Poznań na odcinku - granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120 - 38,200) do warunków technicznych V=160/120 (pasażerskie/towarowe), nacisk na oś - 221 kN". Jednocześnie, w oparciu o art. 9w ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, wnioskodawca zwrócił się o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że linia kolejowa E 65 jest linią o znaczeniu państwowym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 61, poz. 412) i stanowi jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce, co w ocenie inwestora przemawia za nadaniem tej inwestycji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy, wyrażający się w konieczności poprawy warunków bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Zdaniem inwestora, realizacja przedmiotowej inwestycji przyczyni się również do zmniejszenia śmiertelności zwierząt oraz zachowania integralności siedlisk zwierzęcych poprzez przystosowanie obiektów inżynierskich (przepusty) do pełnienia funkcji przejść dla zwierząt, instalację urządzeń odstraszających, a także wykonanie nasadzeń roślinnych naprowadzających zwierzęta do przejść pod linią kolejową.

Wojewoda Dolnośląski uznając materiał dowodowy za zebrany wydał w dnia [...] listopada 2010 r. decyzję nr [...], znak: [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla przedmiotowej inwestycji.

Dalej Minister Infrastruktury podniósł, że, odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego wnieśli: E.M., B. G.-G. oraz J.G., K.S. oraz Gmina Oborniki Śląskie.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Minister Infrastruktury uznał, że wniosek inwestora zawiera elementy wskazane w art. 9o ust. 3 u.t.k., a mianowicie mapy w skali 1:500 i 1:2000, na której przedstawiono proponowany przebieg inwestycji, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, opracowaną na kopii mapy zasadniczej, znajdującej się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Trzebnicy oraz mapy w skali 1:5000 i 1:000, na której przedstawiono projekt podziału nieruchomości.

Inwestor dołączył również do wniosku decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji linii kolejowej E 59 na odcinku Wrocław - granica województwa dolnośląskiego, zmienioną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2010 r., zwaną dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wykaz działek objętych inwestycją i wykaz właścicieli działek objętych inwestycją.

Minister wywiódł, że stosownie do art. 9o ust. 3 pkt 4 u.t.k. do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej inwestor załączył wszelkie niezbędne opinie.

Organ odwoławczy zauważył dalej, że pismami z dnia 28 sierpnia 2009 r. inwestor wystąpił o zaopiniowanie wniosku o ustalenie lokalizacji ww. przedsięwzięcia do Burmistrza Obornik Śląskich, Burmistrza Miasta i Gminy Prusice, Wójta Gminy Wisznia Mała oraz Urzędu Górniczego we Wrocławiu. Powyżsi adresaci nie odpowiedzieli na przedmiotowe wystąpienie inwestora w ustawowym terminie 30 dni, co w oparciu o treść art. 9o ust. 4 należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 6 u.t.k. organ pierwszej instancji, pismem z dnia 30 czerwca 2010 r., znak: IF.III.5340-9/10-6, zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie ww. decyzji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń.

Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 9q ust. 1 u.t.k., zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Określa w szczególności: linie rozgraniczające teren inwestycji (mapy w skali 1:500 i 1:2000 - załącznik nr 2, stanowiący integralny składnik decyzji), warunki techniczne realizacji inwestycji, warunki wynikające z przepisów dotyczących ochrony środowiska, ochrony przyrody i ochrony zabytków oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Decyzja zatwierdza również podział nieruchomości, przedstawiony na mapach w skali 1:5000 i 1:1000, stanowiące załącznik graficzny nr 1 do niniejszej decyzji oraz zawiera wykaz zmian danych ewidencyjnych.

Zdaniem organu odwoławczego, kontrolowana decyzja zawiera wymagane przepisami prawa elementy.

Wojewoda Dolnośląski, wypełniając obowiązek wynikający z art. 9q ust. 2 u.t.k., doręczył decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o jej wydanie na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomił w drodze obwieszczeń. W obwieszczeniu zamieszczono również, zgodnie z art. 9q ust. 3 u.t.k., informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

W ocenie Ministra przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Minister przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, który uwzględnił wniosek inwestora i nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było ważnym interesem społecznym. Minister podniósł, że w związku z faktem, iż linia kolejowa E 65 Warszawa - Gdynia jest linią kolejową o znaczeniu państwowym oraz częścią transeuropejskiego systemu kolejowego, dostosowanie parametrów technicznych tej linii do zwiększonych prędkości pociągów wymaga wybudowania bezkolizyjnych skrzyżowań dróg z koleją. Projektowane wiadukty drogowe umożliwić zaś mają bezkolizyjne poprowadzenie ważnej dla tego rejonu drogi nad linią kolejową E 65.

Organ drugiej instancji stwierdził jednak, iż decyzja organu pierwszej instancji, pomimo, iż właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej.

Minister wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie kolejowym wojewoda pełni w procesie realizacji linii kolejowej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji ustalającej lokalizację przedsięwzięcia, a nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To wnioskodawca samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zadaniem organu jest zaś sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy, wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej.

Dalej organ drugiej instancji wywiódł, że w dniu 18 kwietnia 2011 r., inwestor wniósł o wyłączenie z zakresu inwestycji działki nr ewid. A AM 1 o pow. 0,0400 ha, obręb Szewce, Gmina Wisznia Mała, będącej własnością A.H. W uzasadnieniu ww. wniosku inwestor wskazał, iż postanowieniem Nr [...] z dnia 31 sierpnia 2009 r., znak: [...], uzyskał zgodę Wojewody Dolnośląskiego na odstępstwo od przepisów zawartych w art. 53 u.t.k. dla planowanej inwestycji. W związku z powyższym, obiekt mieszkalny, usytuowany na przedmiotowej działce, nie jest już przewidziany do wyburzenia, a sama działka nr A stała się zbędna dla potrzeb omawianego zamierzenia inwestycyjnego.

Mając na uwadze powyższe, organ drugiej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a."), uchylił znajdującą się na stronie 1. i 2. zaskarżonej decyzji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których lokalizowana ma być przedmiotowa inwestycja w Gminie Wisznia Mała Obręb Szewce, ustalając w jej miejsce nową tabelę, nie uwzględniającą w zawartych w niej zapisach działki o nr ewid. A, jako tej nieruchomości, której przejęcie nie jest niezbędne dla zrealizowania inwestycji.

W pozostałym zakresie organ drugiej instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej zakwestionowania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez E.M., Minister uznał, że kwestia utrudnionego dojazdu odwołującej się do stacji kolejowej w Osoli, w wyniku realizacji ww. inwestycji, nie może być uznana za interes prawny, a jedynie nie podlegający ochronie prawnej interes faktyczny. Strona nie podnosi, iż zostanie w ogóle pozbawiona dostępu do drogi publicznej.

Ustosunkowując się do zarzutu J.G. i B.G.-G. w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji, przy wydaniu zaskarżonej decyzji, faktu wznoszenia na działce nr B budynku mieszkalnego i gospodarczego Minister zaznaczył, iż kwestia realizacji na ww. nieruchomości, nie graniczącej nawet bezpośrednio z terenem objętym inwestycją, w tym także z wchodzącą w zakres przedsięwzięcia działką nr B (po podziale), budynku mieszkalnego i gospodarczego nie ma żadnego wpływu na prawidłowość procedowanego wariantu przebiegu inwestycji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika również, iż budowany na działce nr B obiekt mieszkalny znajduje się w odległości ok. 250 m od torów linii kolejowej, co jest zgodne z dyspozycją art. 53 ust. 2 u.t.k.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że wykonany i zatwierdzony decyzją Wojewody Dolnośląskiego podział nieruchomości nr C został zrealizowany w celu pozyskania terenu niezbędnego do realizacji omawianego zamierzenia. Odnosząc się do kwestii usytuowania na działce nr D, sąsiadującej, po dokonanym podziale, z obszarem inwestycji, stawu rybnego, Minister zauważył, iż fakt ten również nie stanowi o wadliwości podjętego rozstrzygnięcia. Za bezzasadny uznał zarzut nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji potencjalnych zagrożeń dla prawidłowego funkcjonowania ww. stawu hodowlanego, tj. hałas, wibracje oraz jego zanieczyszczenie, a nawet jego osuszenie w związku z prowadzonymi w pobliżu robotami budowlanymi. Podkreślił, iż ww. ustalenia zostały przeprowadzone w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której to rozstrzygnięcie stanowiło niezbędny element skarżonej decyzji. Dodał, iż odwołujący się byli stroną postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, nie wnosząc wówczas swoich wniosków i zastrzeżeń.

W ocenie organu odwoławczego całkowicie chybiony jest argument odwołujących się, iż teren, na którym sytuowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny, przeznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi wypoczynkowo - turystyczne. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 9ad ust. 2 u.t.k., przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stosuje się w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, przez co należy rozumieć brak związania organu orzekającego zasadami wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (procedurą planistyczną oraz postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) przy wydawaniu decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, w tym także ustaleniami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy.

Minister Infrastruktury podkreślił, iż wariantowanie przebiegu planowanej inwestycji odbywało się na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i to właśnie we wspomnianym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu projektowanej linii kolejowej. Organ zaznaczył, że skoro ustawodawca precyzyjnie określił, w art. 9o ust. 3 u.t.k. zakres wniosku składanego przez inwestora, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, określonej w art. 9q ust. 1 u.t.k., organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. Organy wydające decyzję są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji w wersji wnioskowanej przez PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

Odnosząc się zaś do zarzutu pozbawienia odwołujących się dostępu do drogi publicznej organ odwoławczy stwierdził, że podział działki nr C nie powoduje ograniczenia takiego dostępu.

W ocenie Ministra nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące dokumentacji przyjętej za podstawę opracowania materiałów graficznych, tj. mapy z projektem podziału nieruchomości nr C, na której, zdaniem odwołujących się, nie ujawniono istniejącego uzbrojenia terenu w postaci urządzeń związanych z istniejącym stawem. Organ zauważył, że do zatwierdzenia podziałów nieruchomości dokumentacje podziałową opracowują uprawnione do tego osoby jeszcze przed złożeniem wniosku o ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Organy orzekające w sprawie wydania decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej nie są uprawnione do kwestionowania dokumentacji geodezyjno - kartograficznej opatrzonej klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu K.S., dotyczącego naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady ogólnej czynnego udziału stron w postępowaniu, wyrażonej w art. 10 k.p.a., poprzez nieudzielanie skarżącej należytych informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, Minister zauważył, iż strony miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy, jak również wypowiedzenia co do zgromadzonego w sprawie materiału oraz składania dowodów na każdym etapie niniejszego postępowania, począwszy od momentu jego wszczęcia.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. inwestor wykazał, iż nie istnieje możliwość zmiany przebiegu inwestycji poprzez ominięcie działki odwołującej się. Nabycie części działki nr E na potrzeby modernizacji linii kolejowej wynika z konieczności zapewnienia właściwego odwodnienia zarówno torów linii kolejowej, jak również drogi powiatowej w rejonie przejazdu kolejowego.

Organ podkreślił także, iż skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora, czy też organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, co wynika z art. 9s ust. 3 u.t.k. Co się tyczy kwestii odszkodowawczych, wysokość odszkodowania za przejętą pod inwestycję cześć nieruchomości odwołującej się zostanie ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 9y ustawy o transporcie kolejowym.

Ustosunkowując się do zarzutu Gminy Oborniki Śląskie w zakresie niedoprecyzowania przez organ pierwszej instancji terminu opróżnienia lokali mieszkalnych w budynku, który ma ulec rozbiórce, Minister Infrastruktury zauważył, iż termin ten został określony w pkt IX decyzji. Wojewoda Dolnośląski wskazał, iż w przypadku, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, zobowiązuje ona do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

W kwestii nieruchomości nr F, zabudowanej budynkiem mieszkalno-gospodarczym przy ul. W. w Obornikach Śląskich organ drugiej instancji zauważył, iż przedmiotowy budynek został przeznaczony do rozbiórki w całości ze względu na jego zły stan techniczny, co potwierdza przedłożona wraz z pismem inwestora z dnia 9 czerwca 2011 r. kopia ekspertyzy technicznej ww. obiektu.

Minister podkreślił ponadto, że w sytuacji, gdy pod inwestycję została przejęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, zgodnie z art. 9t ust. 2 u.t.k., strona będzie mogła zwrócić się w oddzielnym wniosku do PLK S.A. o nabycie, w drodze umowy, pozostałej części nieruchomości. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 9y ust. 3f u.t.k., w przypadku gdy zakresem inwestycji objęta jest nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, wysokość odszkodowania przysługującego dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zamieszkałemu w tym budynku albo lokalu powiększa się o kwotę 10.000 zł w odniesieniu do tej nieruchomości.

Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut, jakoby w skarżonej decyzji brak było jednoznacznego określenia ilości załączników. Zauważył, iż na stronie 45 rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji oznaczał załączniki poprzez nadanie im odpowiedniego numeru, a ponadto wskazał, w przypadku załączników mapowych, dokładną liczbę arkuszy - mapy z podziałami nieruchomości i tomów, w których zawarto mapy przedstawiające linie rozgraniczające teren inwestycji.

W kwestii zastrzeżeń dotyczących niezawarcia w decyzji obowiązku sporządzenia przez inwestora projektu rozbiórki i uzyskania pozwolenia na rozbiórkę ww. obiektu mieszkalno-gospodarczego Minister zauważył, iż taki obowiązek będzie spoczywał na inwestorze na późniejszym etapie realizacji ww. inwestycji.

Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: K.S., B.G.-G. i J. G. oraz E. M.

W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2012 r. J. S. zmodyfikowała zarzut skargi, dotyczący istnienia możliwości przeprowadzenia odwodnienia po drugiej stronie drogi powiatowej, gdzie budynek mieszkalny usytuowany przy ul. P., będący własnością B. W., znajduje się o około 100 m od linii kolejowej. Skarżąca wskazała, że w rzeczywistości przedmiotowy budynek znajduje się po drugiej stronie drogi powiatowej, a nie - jak to błędnie podała - torów kolejowych i to tam właśnie istnieje możliwość przeprowadzenia odwodnienia bez żadnej szkody dla PKP oraz właścicielki wskazanej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi jako nie zasadne.

W uzasadnieniu Sąd podał, że ustalenie lokalizacji inwestycji pn. Przebudowa (modernizacja) linii kolejowej E-59 Wrocław – Poznań na odcinku – granica miasta Wrocławia – stacja Skokowa (km 15,120 - 38,200) do warunków technicznych V=160/120 (pasażerskie/towarowe), nacisk na oś - 221 Kn, dokonane zostało w postępowaniu przeprowadzonym na zasadach określonych w rozdziale 2b (Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych o znaczeniu państwowym) ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego wnioskiem PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z dnia 2 czerwca 2010 r. linia kolejowa nr 271 Wrocław Główny - Poznań Główny wymieniona była bowiem w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 61, poz. 412) pod poz. 104. W dacie wydania zaskarżonej decyzji nadal stanowiła ona linię kolejową o znaczeniu państwowym i wymieniona była w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 146, poz. 1110) pod poz. 105.

Wskazana regulacja ustawy o transporcie kolejowym ma charakter szczególny, zarówno w odniesieniu do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wniosek taki wynika niezbicie z uregulowania zawartego w treści art. 1 pkt 5 u.t.k., jak i z tytułu rozdziału 2b u.t.k., a także z art. 9o ust. 2 u.t.k., stanowiącego, że do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stosuje się przepisy k.p.a, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy oraz z art. 9ad ust. 2 u.t.k., wedle którego w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1539/10. LEX nr 746621).

Sąd przytoczył art. 9o ust. 1 u.t.k. zgodnie, z którym decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wydaje wojewoda, na wniosek PKP Polskich Linii Kolejowych Spółki Akcyjnej, zwanych dalej "PLK S.A.". Postępowanie dotyczące ustalenia lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym, jest zatem postępowaniem prowadzonym z wniosku PLK S.A. Do niej należy ustalenie przebiegu projektowanej linii.

Ponadto Sąd wyjaśnił, iż spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w rozdziale 2b u.t.k. obliguje organ do wydania decyzji o lokalizacji linii kolejowej, w której stosownie do treści art. 9q ust. 1 u.t.k. zamieszcza w szczególności: 1) linie rozgraniczające teren; 2) warunki techniczne realizacji inwestycji; 3) warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 9s ust. 1.

Sąd wyjaśnił, że aby odmówić ustalenia lokalizacji linii kolejowej w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia więc legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny jej celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że, złożony przez inwestora wniosek spełnia wymogi określone w art. 9o ust. 3 u.t.k. Dołączono do niego mapę w skali 1:500 i 1:2000, na której przedstawiono istniejące uzbrojenie terenu, proponowany przebieg linii kolejowej, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych, opracowaną na kopii mapy zasadniczej, znajdującej się w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w Trzebnicy. We wniosku określono zmiany w dotychczasowym przeznaczeniu, zagospodarowaniu i uzbrojeniu terenu. Dołączono do niego także mapę w skali 1:5000 i 1:000, na której przedstawiono projekt podziału nieruchomości, wykaz działek objętych inwestycją i wykaz właścicieli działek objętych inwestycją, a także decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 20 października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zmienioną decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2010 r.

Inwestor przedstawił również wymagane przez art. 9o ust. 3 pkt 4 u.t.k., a wymienione w części sprawozdawczej uzasadnienia, opinie właściwych organów.

Organ administracji pierwszej instancji należycie dopełnił też obowiązków związanych z zapewnieniem stronom prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Czyniąc zadość wymogowi określonemu w art. 9o ust. 6 u.t.k., pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. znak: IF.III.5340-9/10-6, zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o ustalenie lokalizacji, a pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczeń.

Ponadto, zgodnie z art. 9q ust. 2 u.t.k.wydana przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. została doręczona wnioskodawcy, a zawiadomienie o jej wydaniu doręczono właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem na adresy wskazane w katastrze nieruchomości, a pozostałym stronom decyzję doręczono w drodze obwieszczeń.

Organ odwoławczy zdaniem Sądu, należycie dopełnił obowiązków płynących z art. 9q ust. 2 w zw. z ust. 4 u.t.k.

Decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r. zawiera wszystkie elementy przewidziane przez powołany art. 9q ust. 1 u.t.k. i zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Z kolei Minister Infrastruktury, działając jako organ odwoławczy, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr działki A - obręb Szewce - Gmina Wisznia Mała, orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ drugiej instancji wystarczająco i należycie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniach od decyzji Wojewody.

Odnosząc się do stanowiska skarżącej E.M. Sąd wyjaśnił, że w punkcie VII decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r. (Wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich) wskazano, iż w wyniku lokalizacji i realizacji inwestycji nie może zostać naruszony uzasadniony interes osób trzecich, a w szczególności konieczne jest m.in. zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zauważył, że brak jest przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który nakazywałby zapewnienie skarżącej najdogodniejszego w jej ocenie dojazdu do nieruchomości, której jest właścicielką, a na pewno takim nie jest art. 7 k.p.a., który nakazuje uwzględniać w toku postępowania interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji będą przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym też postępowaniu inwestor będzie musiał zaproponować takie rozwiązania techniczne, które pozwolą spełnić m.in. wymagania w zakresie dostępu do drogi publicznej.

W ocenie Sądu również art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, nie mógł stanowić podstawy do zapewnienia skarżącej dostępu do będącej jej własnością nieruchomości w postulowany przez nią sposób.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze K.S., dotyczących nieudzielenia jej należytej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, Sąd zwrócił uwagę, iż Wojewoda Dolnośląski prawidłowo zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. W obwieszczeniu zamieścił informację o możliwości przeglądania akt sprawy oraz składania uwag i wniosków w siedzibie Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu. Zarówno organ stopnia wojewódzkiego, jak i Minister Infrastruktury prawidłowo doręczył również wydane przez siebie decyzje. Strony postępowania miały zatem zapewnione prawo udziału w postępowaniu na każdym jego etapie, począwszy od momentu jego wszczęcia.

W obliczu dopełniania przez organy administracji obowiązku zapewnienia stronom prawa czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie mogły przynieść pożądanego przez skarżącą rezultatu zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 3 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy i który z pracowników PKP oraz Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego wprowadził ją w błąd, informując, że nieruchomość stanowiąca jej własność zostanie zajęta i wywłaszczona tylko od strony torowiska.

Sąd wyjaśnił, iż Minister Infrastruktury nie miał obowiązku ustalać, czy i ewentualnie który z pracowników PKP lub Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego udzielił skarżącej błędnej informacji, miała ona dostęp do akt sprawy w całym toku postępowania, a w konsekwencji możliwość ustalenia, w jakim zakresie planowana inwestycja przebiegać będzie przez jej nieruchomość. Ponadto Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które mogłyby potwierdzić okoliczność wprowadzenia jej w błąd podczas rozmowy z pracownikiem organu administracji.

Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej, że organ uznał okoliczności, iż nie ma możliwości przeprowadzenia odwodnienia torów kolejowych po drugiej ich stronie niż należąca do niej nieruchomość. Sąd wyjaśnił, że w toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej organ administracji nie ma prawa modyfikować przebiegu inwestycji wyznaczonego przez inwestora. Nie może też odmówić wydania decyzji pozytywnej, o ile planowana lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Ponieważ zatem wnioskodawca zamierza zająć część działki skarżącej w celu właściwego odwodnienia torów kolejowych i drogi powiatowej w rejonie przejazdu kolejowego, a obowiązki w tym zakresie nałożono na niego decyzją "środowiskową", to nie może być mowy o tym, że decyzja "lokalizacyjna", akceptując przeprowadzenie odwodnienia przez tę działkę, a nie jak oczekuje skarżąca, poprzez nieruchomość znajdującą się po drugiej stronie torów kolejowych, narusza prawo.

Zdaniem Sądu za dowolną ocenę strony postępowania należało uznać zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji twierdzenia skarżącej, jakoby możliwe było od strony drogi, w niektórych miejscach, przeprowadzenie odwodnienia rowu koło budynków mieszkalnych, bez konieczności wkraczania na znajdujące się tam posesje albo, że przeprowadzenie odwodnienia możliwe jest bliżej torowiska, bez zajmowania na ten cel posiadanego przez nią ogrodu.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. PKP PLK S.A. wskazała, że nie ma możliwości zmiany projektowanych rozwiązań "z uwagi na szczupłość terenu", wskazując zarazem, że nieruchomość K.S. od dawna graniczy z terenem PKP, a modernizacja linii kolejowej nie zmienia tego faktu. Podała również, iż projektowane roboty budowlane nie mają wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku skarżącej, ponieważ są to roboty związane z naprawą podtorza i nawierzchni kolejowej, uzbrojeniem terenu i jego odwodnieniem oaz budową ekranów akustycznych. Linia kolejowa, w tej lokalizacji nie zmienia zaś swojego położenia.

W ocenie Sądu nie znalazły uzasadnienia w treści zaskarżonej decyzji także zarzuty naruszenia art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury zawiera wszystkie niezbędne elementy i w żadnym razie nie można uznać go za zbyt ogólne. Organ administracji prawidłowo odniósł się do odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji. Nie można twierdzić, że skoro strona nie podziela stanowiska organu odwoławczego w kwestiach podniesionych przez nią w odwołaniu, to Minister naruszył zasadę budzenia zaufania do organów władzy publicznej, bądź uniemożliwił dokonanie kontroli wdanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze B. G.-G. i J. G. – w pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej drogi wydana na podstawie przepisów rozdziału 2b u.t.k. nie może naruszać ani powołanego przez skarżących art. 53 ust. 2 u.t.k., ani art. 53 ust. 3 u.t.k., ponieważ przepisy te w ogóle nie znajdują zastosowania w postępowaniu, którego przedmiotem jest ustalenie lokalizacji linii kolejowej. Treść tych przepisów wskazuje, że normują one dopuszczalność usytuowania nowo projektowanych obiektów budowlanych przy liniach kolejowych już istniejących, a nie kwestię usytuowania projektowanych linii kolejowych względem już istniejących obiektów budowlanych.

Sąd zważył, iż pozostałe zawarte w skardze B.G.-G. i J.G. zarzuty przedstawione już zostały w odwołaniu od decyzji Wojewody Dolnośląskiego. Oran odwoławczy odniósł się do nich szczegółowo i przedstawione stanowisko w tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe.

Zasadnie wskazał Minister, że fakt wznoszenia budynku mieszkalnego i gospodarczego na działce ewidencyjnej B, nie graniczącej bezpośrednio z terenem objętym inwestycją, w tym także z wchodzącą w zakres przedsięwzięcia działką nr G (po podziale), nie ma wpływu na prawidłowość ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Trafnie też wskazał organ odwoławczy, że fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym sytuowany jest przedmiotowy budynek mieszkalny, pod usługi wypoczynkowo-turystyczne, nie ma znaczenia dla oceny legalności lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez skarżących kwestii nieuwzględnienia przez organy administracji, iż na działce podlegającej podziałowi znajduje się staw rybny, Sąd podzielił stanowisko Ministra, który wskazał, że B.G.-G. i J.G. byli stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zdaniem Sądu prawidłowo w decyzji tej nakazano m.in. prowadzić prace bez naruszenia zlokalizowanych przy nasypie kolejowym oczek wodnych, a prace związane z odwodnieniem podtorza prowadzić z zastosowaniem rozwiązań technicznych gwarantujących utrzymanie dotychczasowych stosunków wodnych panujących w bezpośrednim sąsiedztwie nasypu kolejowego (pkt 1.9), a także zabezpieczyć wody powierzchniowe przed zasypywaniem oraz przenikaniem zanieczyszczonych wód opadowych oraz ścieków sanitarnych i przemysłowych z baz zaplecza i wykonawstwa (pkt 1.12). Inwestor został zobowiązany również do zorganizowania prac budowlanych oraz składów materiałów budowlanych w sposób zapobiegający bezpośredniemu spływowi powierzchniowemu z placu budowy do wód (1.20). Również w decyzji "środowiskowej" nakazano zaprojektowanie i zrealizowanie systemu odwodnienia i odprowadzenia wód drenażowych i opadowych z uwzględnieniem ochrony wód podziemnych i powierzchniowych, wykonując urządzenia zabezpieczające odbiorniki (pkt 3.1.). Inwestor zobowiązany będzie uwzględnić na etapie realizacji inwestycji rozwiązania obniżające poziom hałasu i wibracji.

Ponadto Sąd I instancji wyjaśnił, iż szczegółowe rozwiązania techniczne w zakresie planowanej inwestycji będą przedmiotem postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Po upływie roku od dnia oddania obiektu do użytkowania inwestycja zostanie zaś objęta analizą porealizacyjną.

Podsumowując, zdaniem Sądu wydanie zaskarżonej decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem jednostek. Analiza decyzji nie dała podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności wynikająca z planowanej modernizacji linii kolejowej w spornym rejonie była nieproporcjonalna do użytych środków.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K.S. reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj.

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ["k.p.a."] w zw. z art. art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym poprzez oddalenie skargi, w przypadku gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, było uchylenie decyzji organów I i II instancji z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 9o ust. 1 pkt 4 lit. a. u.t.k. tj. z uwagi na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej E-59 Wrocław -Poznań pomimo braku opinii ministra właściwego do spraw zdrowia w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych na obszarach, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 oraz z 2007 r. Nr 133, poz. 921);

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a w zw. z 6, 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. poprzez oddalenie skargi, w przypadku gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie decyzji organów I i II instancji z uwagi na naruszenie przez organy I i II instancji przepisów postępowania polegającym na wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej E-59 Wrocław - Poznań na odcinku granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120-38,200) w sytuacji, w której do wniosku o ustalenie lokalizacji linii kolejowej zostało załączone pismo Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2008r. znak: MZ-OZU-523-15731-1/WS/08 informujące o braku podstaw do wydania opinii dotyczące zaopiniowania przedsięwzięcia polegającego na lokalizacji innej linii kolejowej niż będącej przedmiotem postępowania tj. linii kolejowej E-65 Warszawa - Gdynia przebiegającej przez gminy Sońsk, Ciechanów, Nasielsk, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, w której wniosek o ustalenie lokalizacji linii kolejowej E-59 Wrocław -Poznań na odcinku granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120-38,200) nie posiadał stosownej opinii, o której mowa w art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k.;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w przypadku gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie decyzji organów I i II instancji z uwagi na brak oznaczenia organu administracji publicznej oraz braku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji na załączniku nr 2 do Decyzji Wojewody będące liniami rozgraniczającymi teren;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 9s ust. 1 u.t.k. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w przypadku gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie decyzji organów I i II instancji z uwagi na braku podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji na załączniku nr 1 do Decyzji Wojewody;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a w zw. z art. 9o ust. 3 pkt 3 u.t.k. poprzez oddalenie skargi, w przypadku gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie decyzji organów I i II instancji z uwagi na brak w aktach administracyjnych map z projektami podziału nieruchomości stanowiących załącznik, do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej;

- art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że wniosek PKP PLK S.A. z dnia [...] czerwca 2010r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej E-59 Wrocław - Poznań na odcinku granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120-38,200) zawiera wymagane przez art. 9o ust. 3 u.t.k. opinie właściwych organów, w sytuacji w której do wniosku wydanie decyzji zostało załączone pismo Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2008r. znak: MZ-OZU-523-15731-1/WS/08 informujące o braku podstaw do wydania opinii dotyczące zaopiniowania przedsięwzięcia polegającego na lokalizacji innej linii kolejowej niż będącej przedmiotem postępowania tj. linii kolejowej E-65 Warszawa - Gdynia przebiegającej przez gminy Sońsk, Ciechanów, Nasielsk, tym samym wniosek nie zawierał opinii, o której mowa w art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k.

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona ani w części ani w całości.

Jednocześnie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania w całości Decyzji Wojewody oraz Decyzji Ministra.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że z akt administracyjnych wynika, że inwestor PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. do wniosku z dnia [...] czerwca 2010r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla inwestycji pn.: "Przebudowa (modernizacja) linii kolejowej E-59 Wrocław -Poznań na odcinku - granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120 - 38,200) do warunków technicznych V=160/120 km/h (pasażerskie/towarowe), nacisk na oś - 221 kN. ["Wniosek"]" Załączył pismo Ministra Zdrowia, z dnia 6 października 2008r., znak MZ-OZU-523-15731-1/WS/08 w przedmiocie odmowy wydania, które dotyczyło linii kolejowej E-65 Warszawa - Gdynia (k. 342 i 343 załącznika nr 1 do Wniosku Dokumentacja Formalno-Prawna). Z treści pisma Ministerstwa Zdrowia (k. 342 załącznika nr 1 do Wniosku) bezsprzecznie wynika, że przedmiotem badania przez Ministra Zdrowia było ustalenie lokalizacji linii kolejowej E-65 Warszawa - Gdynia, czyli innej inwestycji niż będąca przedmiotem niniejszego postępowania.

Skarżąca podniosła, iż o fakcie, że linia kolejowa E-65 Warszawa - Gdynia jest całkowicie innym przedsięwzięciem inwestycyjnym od linii kolejowej E-59 Wrocław Poznań realizowanym w ramach innych postępowań bezsprzecznie świadczy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010r., znak [...] prostującym oczywiste omyłki pisarskie w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 dotyczące błędnego zwrotu linia kolejowa E 65 Warszawa Gdynia na właściwe linia kolejowa E 59 Wrocław Poznań.

Wobec powyższego, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu". Zdaniem skarżącej taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem z akt sprawy wynika, że decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej E-59 Wrocław - Poznań na odcinku - granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (km 15,120 -38,200) została wydana bez uzyskania opinii, o której mowa w art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. tym samym zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

W ocenie skarżącej, wobec braku opinii Ministra Zdrowia obowiązkiem Sądu I instancji dokonującego kontroli legalności zaskarżonej decyzji było uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b zarówno decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 16 września 2011 r. jak i w oparciu o art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r.

Dalej skarżąca podniosła, że załączniki dołączone przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w postaci map zagospodarowania terenu stały się załącznikiem nr 2 do decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r. Mając na uwadze, że powyższy załącznik graficzny stanowi niezbędny element decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, o którym mowa w art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k., dlatego też powinien stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. zawierać oznaczenie organu administracji publicznej oraz podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji oraz oznaczenie decyzji. Podczas gdy załącznik nr 2 do Decyzji Wojewody zawiera jedynie oznaczenie tej decyzji, natomiast brak jest oznaczenia organu oraz podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji administracyjnej. W aktach administracyjnych jedynym załącznikiem, który wypełnia powyższe normy jest załącznik nr 1 do Decyzji Ministra, jednakże dotyczy on jedynie jednego rysunku nr A075-PB-L02-RS-00001A.

Dodatkowo w aktach administracyjnych znajdują się mapy podziału nieruchomości, stanowiące załącznik nr 1 do Decyzji Wojewody, stanowiący jej integralną część na podstawie art. 9s ust. 1 u.t.k., lecz nie zostały one również opatrzone podpisem osoby upoważnionej do wydania decyzji administracyjnej.

Zdaniem skarżącej z powyższego bezsprzecznie wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie zawiera kompletu części składowych, o których mowa w art. 9q ust. 1 pkt 1 u.t.k. oraz 9s ust. 1 u.t.k., co winien zauważyć Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji.

Skarżąca przytoczyła art. 9o ust. 3 pkt 3 u.t.k. zgodnie z którym wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji linii kolejowej w przypadku konieczności dokonania podziału nieruchomości powinien zawierać mapy z projektami podziału nieruchomości.

Skarżąca podniosła, iż w aktach administracyjnych zawierających wniosek oraz załączniki do wniosku znajdują się jedynie mapy przedstawiające zagospodarowanie terenu oraz niepodpisane wydruki map w skali 1:2000, które jednak nie są mapami podziałowymi.

W ocenie skarżącej, Sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności zaskarżonej decyzji orzekając na podstawie akt administracyjnych winien był dostrzec niekompletność wniosku w postaci załączników graficznych do wniosku stanowiących mapy podziałowe i nie będąc związany zrzutami skargi na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a w zw. z art. 9o ust. 3 pkt 3 u.t.k. uchylić decyzję organów obu instancji.

Zarzut naruszenia prawa materialnego skarżąca uzasadniła w ten sposób, iż Sąd I instancji niewłaściwie zastosował art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. uznając, że wniosek zawierał, wszystkie wymagane przez art. 9 o ust. 3 u.t.k. opinie, podczas gdy z akt administracyjnych wynika, że do wniosku nie została załączona właściwa opinia, o której mowa w art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. Sąd I instancji właściwie stosując przepis art. 9o ust. 3 pkt 4 lita a u.t.k. winien był stwierdzić, że załączone przez inwestora pismo Ministra Zdrowia dotyczące innego przedsięwzięcia nie jest właściwą opinią.

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca uzasadniła tym, iż mając na uwadze uchybienia, których dopuściły się organy I i II instancji wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w oparciu o niekompletny wniosek inwestora niespełniający wymogów, o których mowa w art. 9o ust 3 pkt 4 lit. a u.t.k. oraz 9 ust. 3 pkt 3 u.t.k., a także wadliwość Decyzji Wojewody z uwagi na nieopatrzenie przez organ administracji publicznej załączników graficznych do Decyzji Wojewody niezbędnymi elementami w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. istnieje duże prawdopodobieństwo, że wyniku kontroli międzyinstancyjnej obydwa akty zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego.

Ponadto zważywszy, że zgodnie z art. 9s ust. 1 i 2 u.t.k. decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zatwierdza podział nieruchomości, a także na podst. art. 9s ust. 3 u.t.k. nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren, stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej stała się ostateczna dlatego też brak wstrzymania wykonania decyzji Wojewody oraz decyzji Ministra może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci dokonania podziału nieruchomości oraz wywłaszczenia części nieruchomości objętych decyzją Wojewody oraz decyzją Ministra.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (aktualnie właściwy organ administracji rządowej) wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i szczegółowo odnosząc się do jej zarzutów.

Natomiast w złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka E.M. przyłączyła się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zostały oparte na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. i w zasadzie sprowadzają się do rozstrzygnięcia następujących kwestii: brak opinii ministra właściwego do spraw zdrowia, brak oznaczenia organu administracji publicznej oraz brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji na załączniku nr 2 do decyzji I instancji oraz brak map z projektami podziału nieruchomości stanowiących załącznik do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej.

Co do braku opinii Ministra Zdrowia dla decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. to szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii znajduje się w odpowiedzi na skargę kasacyjną i Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie nie było konieczności wystąpienia o taką opinię, gdyż inwestycja nie jest lokalizowana na obszarach, którym został nadany status uzdrowiska albo status obszaru ochrony uzdrowiskowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 ze zm.). Natomiast pismo Ministra Zdrowia z dnia 6 października 2008 r., które zostało załączone do wniosku, przedstawia wykaz gmin posiadających status uzdrowiska i w tym celu zostało załączone, ażeby wykazać, że obszar objęty przedmiotowa decyzją nie posiada statusu uzdrowiska ani obszaru ochrony uzdrowiskowej. W związku z powyższym przedstawiony zarzut należy uznać za nieprawidłowy.

Kolejne zarzuty dotyczą braków w załącznikach do decyzji Wojewody Dolnośląskiego. Odnośnie tych zarzutów to faktycznie załączniki nie zawierają wszystkich elementów, a mianowicie podpisów osoby upoważnionej w imieniu organu wydającego decyzje i nie wszystkie są opatrzone pieczęcią organu. Jednakże te uchybienia nie powodują, iż brak jest możliwości indywidualizacji załączników oraz, ze przestają być one częścią integralną decyzji, a więc uchybienia powyższe nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż załączniki nr 1 i 2 stanowią integralną część decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010 r. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 579/11 (dostępny https://cbois.nsa.gov.pl) : "Jeżeli bowiem z treści samej decyzji organu wynika jednoznacznie, że zawiera ona wymienione załączniki, i odwołanie to indywidualizuje załączniki w sposób dostateczny to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie, brak podpisów osoby upoważnionej do wydania decyzji nie deprecjonuje samych załączników i nie powoduje samoistnie, że załączniki te przestają być integralną częścią decyzji."

Zarzut dotyczący braku map z projektami podziałów jest gołosłowny, gdyż stanowią one załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji.

Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. a u.t.k. to przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż ten przepis nie był przez Sąd I instancji stosowany. Natomiast sposób sformułowania tegoż zarzutu dotyczący tej samej kwestii (braku opinii Ministra Zdrowia), był już przedstawiany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania odnośnie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Taka konstrukcja zarzutu jest niedopuszczalna, jeżeli bowiem skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego to nie może podnosić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Dopiero bowiem, gdy prawidłowo jest ustalony stan faktyczny w sprawie, można podnosić zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, albowiem jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji przepisu prawa materialnego. W judykaturze, podobnie jak w piśmiennictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, gdyż mogłaby ona ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 174 p.p.s.a., jest niedopuszczalny (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 400/10, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.