Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 197/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art/138 par 2 i art. 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: oraz art. 145 par 1 pkt 1 lit a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 listopada 2011 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J.F. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz art. 104 kpa - po rozpatrzeniu wniosku J.F. – ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego dwukondygnacyjnego z użytkowym poddaszem, z garażem w części podziemnej oraz instalacjami wewnętrznymi wody, kanalizacji, c.o., gazu, instalacjami elektrycznymi oraz wentylacji mechanicznej z zagospodarowaniem terenu na działce nr 1 obr.[...] oraz wjazdem na działkę z działki drogowej nr 2 obr. [...] przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i następne ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent uzyskał opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska, [...] Zarządu Komunalnego w zakresie obsługi komunikacyjnej, Dyrektora Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w odniesieniu do obszaru zlokalizowanego na terenie otuliny parku krajobrazowego, Biura Planowania Przestrzennego w odniesieniu do terenów objętych sporządzaniem planu zagospodarowania przestrzennego [...]", a także decyzję Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] kwietnia 2009r. w zakresie melioracji wodnych. Zdaniem organu I instancji w sprawie spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaś zarzut braku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej był nieuzasadniony, ponieważ w toku postępowania ustalono, że teren ten ma dostęp do ulicy [...]. Wyjaśniono, że stanowisko w zakresie obsługi komunikacyjnej Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. – zarządcy ul. [...], biorąc pod uwagę art.19 ust. 1 i 20 ustawy o drogach publicznych, uznano za wiążące i wystarczające na potrzeby przeprowadzonego postępowania.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli M.M. oraz P.M. . M.M. wskazała, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględniono przepustowości ul. [...], która z punktu widzenia komunikacyjnego jest ulicą ślepą. Odwołująca się opisała faktyczne możliwości poruszania się po ul. [...] oraz ulicach sąsiednich, tj [...] . Strona zaznaczyła, iż poszerzenie ul. [...] od strony ul. [...] jest niemożliwe, bowiem część terenów, które mogłyby służyć temu celowi, jest własnością osób fizycznych. Odwołująca się stwierdziła, że w imieniu współwłaścicieli działki nr 3 stanowczo odmawia zgody na wejście w teren działki, celem wykonania przyłącza energetycznego ze stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce nr 4 , co oznacza, że planowana inwestycja nie posiada aktualnie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną zgodnie z warunkami ZEK. Natomiast P.M. zarzucił, że ulica [...] nie spełnia parametrów drogi publicznej, a więc teren przedmiotowej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] listopada 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1- 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez Kolegium, które decyzją z dnia [...] września 2009r. uchyliło decyzję organu I instancji z powodu uchybień analizy urbanistyczno – architektonicznej w zakresie możliwości wykorzystania istniejącego dojazdu do terenu inwestycji. Zdaniem Kolegium, w dalszym ciągu organ I instancji nie zrealizował tych wskazań, a decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2011 nie wyjaśnia istniejących wątpliwości co do dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Organ I instancji podał jedynie, iż teren inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. [...] Kolegium zarzuciło, że opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z dnia 16 lutego 2010r. poprzestaje na twierdzeniach o charakterze generalnym i nie zawiera jakichkolwiek bardziej szczegółowych i konkretnych wyliczeń, analiz czy symulacji. Nie określa nawet obecnych parametrów ul. [...] ani nie formułuje precyzyjnych argumentów uzasadniających dostateczny charakter istniejącego uzbrojenia terenu w zakresie infrastruktury drogowej. Dlatego, zdaniem Kolegium, ta opinia nie może stanowić wystarczającej podstawy do stwierdzenia, że w stosunku do planowanej inwestycji został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podkreśliło, że organ I instancji, ustalając na podstawie opisanej powyżej opinii warunki zabudowy z powołaniem się na pozytywną opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. , zobowiązany był w sposób szczegółowy i dokładny wskazać konkretne, uzasadniające tę ocenę okoliczności. Nieprawidłowo też Prezydent poprzestał na przywołaniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie bez jednoczesnego wskazania konkretnych przepisów powołanych aktów normatywnych. Obowiązkiem organu było wskazanie, jakie konkretnie parametry posiada przylegająca do planowanej inwestycji droga. Niezbędne było podanie tych cech planowanej inwestycji, które wpłyną na zwiększenie obciążenia istniejącej sieci komunikacyjnej (np. liczba planowanych lokali i ich przeznaczenie) oraz konieczne było określenie rozmiaru tego zwiększenia. Stwierdzenie, że istniejąca ulica będzie w stanie zapewnić prawidłową obsługę komunikacyjna winno być poparte analizą obowiązujących .wskaźników i parametrów, które zostaną naruszone lub przekroczone w wyniku realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego.

Ponadto Kolegium wytknęło, że jednostka sprawująca w imieniu Prezydenta Miasta K. zarząd nad drogą w sposób niejednoznaczny wyrażała swą opinię w stosunku do możliwości użytkowania ul. [...]. W piśmie z dnia 5 stycznia 2007r. (k. [...]) stwierdzono, iż: "Ul.[...] na odcinku od skrzyżowania z ul.[...] do działki nr 5 obr[...] , nie spełnia parametrów technicznych drogi publicznej zapewniającej prawidłową obsługę komunikacyjną powstającej w tym rejonie zabudowy mieszkaniowej. Jezdnia ul. [...] ma za małą szerokość, brak jest chodników, co uniemożliwia zapewnienie bezpieczeństwa pieszym. Na w/w odcinku jezdnia ul. [...] powinna być poszerzona i wyposażona w obustronne chodniki. Poszerzenie to może się odbyć kosztem działki nr 6 obr. [...] (...)". Natomiast kolejne pismo tego samego zarządcy drogi z dnia 16 lutego 2010r. (k. [...]) zawiera zupełnie odmienną opinię, dopuszczając opisaną we wniosku strony zabudowę, jako możliwą z punktu widzenia jej obsługi przez drogę publiczną, czyli ul. [...]. Do tych istotnych rozbieżności organ I instancji w ogóle się nie odniósł, co czyniło koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta.

Skargę na decyzję SKO w K. wniósł J.F. , zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, że dla spełnienia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wystarcza dostęp działki do drogi publicznej przy pozytywnej opinii ZIKiT w K. w tym względzie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustawodawca wyraźnie wprowadza jedynie wymóg dostępu do drogi publicznej oraz zgodę zarządcy na korzystanie z niej bez dalszego uszczegółowiania tej przesłanki. Zatem warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej, a parametry tej drogi nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Szczegółowe zbadanie tej kwestii następuje bowiem na etapie orzekania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obiektu.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji SKO w K.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej ustawą oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w niniejszej sprawie, ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy na wniosek inwestora (art. 4 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy).

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Z przytoczonego przepisu wynika, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest uzależnione od spełnienia określonych warunków. Jednakże należy pamiętać, że przepis art. 61 ust. 1 ustawy stanowi ingerencję w istotny atrybut prawa własności, jakim jest prawo zabudowy posiadanej nieruchomości. Zasadą obowiązującą w państwie prawa jest, że przepisy prawne, które nakładają na jednostki pewne ograniczenia, należy odczytywać nie w sposób rozszerzający, lecz ścisły. Ograniczenia prawa własności nałożone przez art. 61 ust. 1 ustawy są dopuszczalne, ponieważ pozwalają chronić inne wartości, takie jak ład przestrzenny czy interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości. Wciąż jednak należy pamiętać, by przepis ten był odczytywany w sposób dokładnie odpowiadający jego brzmieniu.

Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania administracyjnego, Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi wskazujące na bezpodstawnie rozszerzającą interpretację art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Podkreślić trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji zamierzenia inwestycyjnego, na którym przyszły inwestor uzyskuje wiążącą informację co do tego, czy opisana przez niego inwestycja może być zrealizowana na danym terenie. Jednakże ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o tym, czy i kiedy inwestycja zostanie zrealizowana. Ta kwestia rozstrzyga się na etapie oceny projektu budowlanego pod kątem zgodności zawartych w nim rozwiązań z przepisami prawa. W tym świetle należy oceniać także wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Trafnie wskazano w skardze, że ustawodawca wprowadził jedynie wymóg dostępu do drogi publicznej oraz zgodę zarządcy na korzystanie z niej bez dalszego uszczegółowiania tej przesłanki. Niesłusznie więc Kolegium zarzuciło organowi I instancji, że zbyt pobieżnie zbadał wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepisy regulujące postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie dają podstaw do analizowania cech drogi publicznej pod kątem obowiązujących wskaźników i parametrów, które zostaną ewentualnie naruszone lub przekroczone w wyniku realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji uzyskania przez organ pozytywnego uzgodnienia zarządcy drogi. Niezasadnie zatem Kolegium domagało się przeprowadzenia w tym zakresie "szczegółowych i konkretnych wyliczeń, analiz czy symulacji".

Pamiętać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych (Dz.U.2007.19.115 j. t. z późn. zm.) z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

W związku z powyższym, należy zwrócić uwagę, że inne wymogi powinny być stawiane uzasadnieniu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy ze względu na brak odpowiednich parametrów drogi publicznej (tak jak wyjaśniono to w wyroku WSA z dnia 5 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 898/11), a inne w sytuacji, gdy organ ustala warunki zabudowy.

W tym pierwszym przypadku następuje ograniczenie, czy nawet pozbawienie prawa do zabudowy posiadanej nieruchomości i dlatego koniecznym jest, by organ dokonujący takiej ingerencji w prawo własności w sposób jak najbardziej konkretny i szczegółowy uzasadnił, dlaczego uznał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu - infrastruktura drogowa, nie jest wystarczająca dla zamierzenia budowlanego, mimo, że teren inwestycji przylega do drogi publicznej.

Natomiast w przypadku uzyskania, w trakcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, pozytywnego uzgodnienia właściwego zarządcy drogi, z którego wynika, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, a zarządca nie kwestionuje, że istniejąca droga (jako element infrastruktury) jest wystarczająca dla zamierzenia budowlanego, to nie ma potrzeby ani podstaw prawnych do przeprowadzania na tym etapie szczegółowych wyliczeń, symulacji itp. potwierdzających stanowisko zarządcy drogi i przedstawianie ich w uzasadnieniu decyzji, ponieważ byłoby to w istocie ustanawianie pozaustawowych wymogów ustalenia warunków zabudowy. Poza tym bez posiadania przez organ konkretnych rozwiązań projektowych budynku i zagospodarowania działki, a takie dokumenty powstaną dopiero na etapie sporządzenia i zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę, wyniki przeprowadzonych analiz i symulacji byłyby wątpliwe. Dlatego przy orzekaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest zwrócenie się do zarządcy drogi i w kontrolowanym postępowaniu podjęto takie kroki. W ocenie Sądu treść opinii ZIKiT w K. z dnia 16 lutego 2010 r. (k. [...] akt adm.) jest jasna i wynika z niej, że zarządca drogi nie sprzeciwił się ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, stwierdził bowiem, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wprawdzie w powołanym przez Kolegium piśmie [...] Zarządu Komunalnego z dnia 5 stycznia 2007 r. (k. [...] akt adm.) wyrażone zostały zastrzeżenia co do parametrów technicznych ulicy [...], jednakże, zdaniem Sądu, nie można potraktować tego pisma jako wystarczającej podstawy do przyjęcia, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej o parametrach odpowiednich do rodzaju inwestycji, tym bardziej, że stanowisko takie nie wynika też z opinii KZK w K. zawartej w piśmie z dnia 26 czerwca 2008 r. (k. [...] akt adm.), a nadto ww. pismo z 5 stycznia 2007 r. dotyczy innego zamierzenia budowlanego .

Ponadto, jeżeli organ odwoławczy ze względu na informacje zawarte w piśmie z dnia 5 stycznia 2007 r. miał wątpliwości co do spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, mimo pozytywnego uzgodnienia zarządcy drogi, powinien je usunąć za pomocą odpowiednich czynności procesowych. Trzeba bowiem pamiętać, że kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została na mocy art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jedynie wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwieństwie do decyzji organu odwoławczego określonych w art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, tylko wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 kpa, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego.

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu zgromadzony materiał dowodowy pozwalał Kolegium na wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, zaś ewentualne wątpliwości organu odwoławczego w kwestii wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy mogły być usunięte w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego na podstawie art. 136 kpa.

Podsumowując zatem, w zaskarżonej decyzji Kolegium w sposób wadliwy zastosowało art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, dopuszczając się naruszenia tego przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Kolegium zobowiązane będzie do usunięcia wskazanych naruszeń prawa z uwzględnieniem wykładni przepisów przedstawionej powyżej, a nadto ponownie merytorycznie zbada sprawę, uwzględniając konieczność zbadania kręgu stron postępowania i zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym, konieczność doręczenia im również decyzji organu odwoławczego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa.

W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 757 złotych, na którą składają się kwota uiszczonego wpisu (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) ustalone stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz kwota 17 zł opłaty za pełnomocnictwo.