Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 550/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2014 r. oraz miesiące od kwietnia do września 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca P. Sp. z o.o. w K. wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej K. z dnia 21 marca 2017r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za I kwartał 2014r. oraz miesiące od kwietnia do września 2014r.

W skardze, skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez wyegzekwowanie kwoty do wpłaty z uwagi na jej wysokość – ponad 29 000 000 zł wydaje się nieuzasadnione z uwagi na brak środków finansowych lub majątku, który mógłby zostać przeznaczony na spłatę. Stwierdzono też, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, a zarządzanie nią jest utrudnione z uwagi na zatrzymania przez organy ścigania jedynego członka jej zarządu. Podniesiono, że w tych okolicznościach jedynie umożliwienie spółce swobodnego kontynuowania działalności i generowania dochodów stanowi same w sobie zabezpieczenie przyszłych zobowiązań publicznoprawnych i bieżących dochodów Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącej spółki wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza nieodwracalną likwidację działalności spółki

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Z dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że kapitał zakładowy spółki wynosi 150 000 zł. W 2016r. spółka poniosła stratę w wysokości 32 640,89 zł, przy przychodzie na poziomie 135 145,39 zł. Z dniem 29 kwietnia 2016r. zawiesiła ona wykonywanie działalności gospodarczej. Nie zatrudnia pracowników, nie posiada udziałów w innych jednostkach, do dnia 31 grudnia 2016r. nie prowadziła inwestycji rozpoczętych. Jedyny jej wspólnik, a zarazem jedyny członek jednoosobowego zarządu został zatrzymany przez organy ścigania i przebywa w areszcie. Posiadane rachunki bankowe, w tym rachunek w PKO BP, na którym była kwota 397 097,48 zł i rachunek w PEKAO SA, na którym była kwota 532 611,08 zł zostały zajęte przez M. Urząd Skarbowy w K.. Prowadzi on postępowanie egzekucyjne w stosunku do spółki, na łączną kwotę 29 489 422 zł.

W niniejszej sprawie skarżąca spółka uzasadniła wniosek wysoką kwotą należności oraz nieodwracalną likwidacją działalności spółki w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem spółki wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwiłoby jej dalsze prowadzenie działalności i generowanie dochodów.

Zdaniem Sądu spółka nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających zastosowanie instytucji unormowanej w art. 61 § 3 cyt. ustawy i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, z następujących powodów.

Nie budzi wątpliwości, że hipotetyczna likwidacja działalności gospodarczej w wyniku wykonania decyzji powoduje trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 cyt. ustawy. Rzecz jednak w tym, że z dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej bo z dniem 29 kwietnia 2016r. zawiesiła jej wykonywanie, a jej jedyny wspólnik i członek zarządu przebywa w areszcie. Ponadto spółka nie zatrudnia pracowników, nie posiada udziałów w innych jednostkach, do dnia 31 grudnia 2016 r. nie prowadziła inwestycji rozpoczętych Nie jest zatem wiarygodna argumentacja spółki, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i generowanie dochodu. Sama spółka w treści uzasadnienia wniosku o wstrzymanie stwierdziła, że nie prowadzi działalności, a jej zarządzanie jest utrudnione z uwagi na aresztowanie jedynego wspólnika i członka zarządu. Trudno zatem przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci likwidacji działalności spółki, skoro już teraz ta działalność nie jest prowadzona.

Również podnoszony przez spółkę brak środków finansowych i majątku na zaspokojenie należności objętej decyzją sam w sobie nie może stanowić przesłanki wstrzymania. Powstanie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej, podobnie jak fakt regulowania zobowiązań. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09).

Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.