Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4148/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 114
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby oddala skargę


UZASADNIENIE

A. T. wniósł skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby.

Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2021 roku odmówił [...] (w st. spocz.) A. T. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za czas służby przekraczający normę określoną w ustawie o Policji w wysokości 1/172 ostatniego całego uposażenia brutto pomnożonego przez 268 godzin wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczone od dnia 6 sierpnia 2019 roku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust.3, art. 114 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z poźn. zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 roku, poz. 267, z poźn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymieniony od dnia [...] marca 2015 roku zajmował stanowisko uprawniające do dodatku funkcyjnego. Uwzględniając okoliczności sprawy, w szczególności, że rekompensata pieniężna za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji nie przysługuje policjantowi uprawnionemu do dodatku funkcyjnego, organ rozstrzygnął odmownie wniosek strony w zakresie wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za czas służby przekraczający ustawową normę w ilości 268 godzin. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony za pośrednictwem poczty w dniu 4 sierpnia 2021 roku.

Pełnomocnik strony wniósł odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia do Komendanta [...] Policji, za pośrednictwem Komendanta Rejonowego Policji [....] w dniu [...] sierpnia 2021 roku (data stempla pocztowego), a więc z zachowaniem ustawowego terminu wyznaczonego dla dokonania tej czynności.

W odwołaniu wskazano, że Komendant Rejonowy Policji [...] w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2019 roku naliczył stronie 296 nadgodzin za które przysługuje ekwiwalent. Podniesiono ponadto, że wypracowane przez stronę nadgodziny, pomimo pełnienia służby na stanowisku funkcyjnym, miały ścisły związek z kierowaniem policjanta do wykonywania zadań na stanowiskach wykonawczych w zastępstwie nieobecnych policjantów z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań w rejonie służbowym. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie strony oraz ówczesnego Komendanta Rejonowego Policji [....] [...] M. M. na okoliczność charakteru wykonywanych przez stronę czynności w ramach zarejestrowanych nadgodzin. W odwołaniu wskazano również, że innemu policjantowi w takiej samej sytuacji wypłacono ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby. Stąd pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym na wstępie organ wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 października 2019 roku, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany czas wolny od służby udzielony na podstawie art. 33 ust. 3 tej ustawy.

Natomiast w myśl art. 33 ust. 1 ustawy o Policji czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Art. 33 ust. 2 stanowi, że zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40 – godzinnego tygodnia służby, w 3 miesięcznym okresie rozliczeniowym. W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1 (art. 33 ust. 3). Prawo do czasu wolnego, gwarantowane policjantom w przepisie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, nie obejmuje policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego (art. 33 ust. 4 ustawy}.

Organ podkreślił, że ustawodawca dla policjantów tzw. funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym, poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Podkreślić bowiem należy, że policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki służbowe na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Dlatego do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji.

Przy czym organ podkreślił, że w odniesieniu do grupy policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego rozliczenie czasu służby, m. in. w związku z pełnieniem dyżuru w siedzibie jednostki organizacyjnej Policji, nie jest uwarunkowane przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 roku w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2001 r. Nr l31,poz. 1471 ze zmianami), a jedynie treścią art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, którym określono, iż uprawnienia do dodatku funkcyjnego funkcjonariusze nie mają prawa do czasu wolnego za przekroczenie ustawowej normy czasu służby określonej w art. 33 ust. 2 ustawy, tj. w ramach 40 – godzinnego tygodnia służby, w 3 - miesięcznym okresie rozliczeniowym.

Natomiast zmieniony od dnia 11 października 2019 roku przepis art. 114, wprowadzony art. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o weteranach działań poza granicami państwa oraz niektórych innych ustaw z dnia 19 lipca 2019 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 1726), w ogóle nie zawiera normy odnoszącej się do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby udzielony na podstawie art. 33 ust. 3 w związku ze zwolnieniem policjanta ze służby.

Powyższe normują bowiem przepisy ort. 33 ust. 3 oraz ust. 3d ustawy o Policji, których brzmienie wprowadzono przepisem art. 1 pkt 1 lit c i lit d ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz niektórych innych ustaw z dnia 19 lipca 2019 roku (Dz. U. z 2019 r. poz. 1635), która weszła w życie z dniem 12 września 2019 roku, z mocą obowiązującą od dnia 1 lipca 2019 roku. Zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami, w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust.2 policjantowi przysługuje w okresie rozliczeniowym czas wolny od służby w tym samym wymiarze albo po zakończeniu okresu rozliczeniowego rekompensata pieniężna, o ile w terminie 10 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego nie wystąpi z wnioskiem o udzielenie czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze (art. 33 ust. 3). Jednocześnie podkreślić należy, że rekompensatę pieniężną, o której mowa wyżej wypłaca się do końca kwartału następującego po okresie rozliczeniowym, lecz nie później niż w dniu zwolnienia ze służby (art. 33 ust. 3 d). Nie uległ przy tym zmianie przepis art. 33 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

W ocenie organu z powyższego jednoznacznie wynika, że zarówno w stanie prawnym, obowiązującym w dniu zwolnienia strony ze służby w Policji, tj. w dniu [...] lutego 2019 roku, jak również w obecnie obowiązującym stanie prawnym, brak jest możliwości wypłaty w związku ze zwolnieniem ze służby ekwiwalentu pieniężnego bądź rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ort. 33 ust. 2, policjantowi uprawnionemu do dodatku funkcyjnego.

Organ w przedmiotowej sprawie ustalił, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 roku. Komendant Rejonowy Policji [...] powierzył [...] (w st. spocz.) A. T. dzielnicowemu Rewiru Dzielnicowych [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] Komendy Rejonowej Policji [...], od dnia [...] marca 2015 roku pełnienie obowiązków służbowych [...] [...] Wydziału [...]. Przy czym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] lutego 2015 roku cofnięto wymienionemu policjantowi z dniem [...] lutego 2015 roku dodatek służbowy i od dnia [...] marca 2015 roku przyznano dodatek funkcyjny. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku zwolnił wymienionego policjanta z dniem [...] stycznia 2016 roku z pełnienia powierzonych obowiązków oraz zajmowanego stanowiska i od dnia [...] lutego 2016 roku mianował wymienionego na stanowisko [...] [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] Komendy Rejonowej Policji [...] z dodatkiem funkcyjnym w stosownej wysokości. [...] (w st. spocz.) A. T., zajmujący wskazane stanowisko służbowe został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2019 roku, rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku.

Skarżący w okresie od dnia [...] marca 2015 roku do dnia zwolnienia ze służby tj. do dnia [...] lutego 2019 roku pełniła służbę na stanowisku uprawniającym do dodatku funkcyjnego [...] kategorii, określonego w Tabeli stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732-ze zmianami). Dokumentacji sporządzonej w związku ze zwolnieniem wskazuje, że wymieniony posiadał na dzień [...] lutego 2019 roku do wykorzystania jedynie urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wskazaną informację zawiera również zestawienie okresów nieprzerwanej służby zaliczonej do wysługi lat dla wypłaty odprawy funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji z dnia [...] lutego 2019 roku. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2019 roku, w którym wskazano, że na dzień zwolnienia ze służby w Policji ij. na dzień [...] lutego 2019 roku [...]. (wst. spocz.) A. T. posiadał nadgodziny w ilości 296 za niewykorzystony czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, jednakże w przypadku wymienionego, w ocenie organu wyżej wskazany przepis nie posiada zastosowania.

Jednocześnie organ podkreśla, że Komendant Komisariatu Policji [...] Komendy Rejonowej Policji [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2021 roku wskazał na podstawie Rejestru Ewidencji Czasu Służby [...], że wymieniony, na dzień [...] marca 2015 roku, a zatem no dzień przyznania dodatku funkcyjnego, posiadał 60 nadgodzin, z których wykorzystał 32 godziny. Natomiast pozostałe 268 godzin zostało wypracowane po przyznaniu dodatku funkcyjnego.

W związku z powyższym, stosowne zaświadczenie w zakresie 28 nadgodzin, przepracowanych ponad ustawową normę przed dniem [...] marca 2015 roku, o zatem w okresie poprzedzającym okres pełnienia służby na stanowisku uprawniającym do dodatku funkcyjnego, zostało przesłane z Komendy Rejonowej Policji [...] do Wydziału [....] Komendy [...] Policji za pismem [...] z dnia [...] września 2021 roku.

Organ podsumowując wskazuje, że wymieniony funkcjonariusz od dnia [...] marca 2015 roku do dnia zwolnienie ze służby tj. do dnia [...] lutego 2019 roku uprawniony był do dodatku funkcyjnego. Powyższe wynika z faktu, że wymieniony w tym okresie posiadał przyznany dodatek funkcyjny, najpierw w związku z pełnieniem powierzonych obowiązków służbowych na stanowisku [...] [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...], [...] Komendy Rejonowej Policji [...], a następnie mianowaniem na to stanowisko, uprawniające do dodatku funkcyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji wymieniony, z racji pełnionej funkcji uprawniającej do dodatku funkcyjnego, nie posiadał prawa do czasu wolnego, gwarantowanego policjantom w przepisie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, to nie posiada prawa do ekwiwalentu pieniężnego. Organ podkreśla, że w tej kwestii wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Wa1728/12, iż ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku, tj. dodatku funkcyjnego. Do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej za niewykorzystany czas wolny od służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 4 cytowanej ustawy.

A. T. wniósł skargę na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby.

Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 7 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadków przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Skarżący podnosił, iż zarówno Organ I jak i II Instancji niewłaściwie interpretują zapis art. 33 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji zgodnie z którym "nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego" rekompensaty pieniężnej w przypadku niewykorzystania czasu wolnego od służby. Przeczy temu wykładnia systemowa i logiczna tego przepisu który wprost wskazuje, iż "Czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku." Wskazuje, że wypracowane 268 godzin nie były związane z nieudolnym wypełnianiem swoich obowiązków ale pracą za innych Policjantów, których nieobecność była związana z polityką kadrową ówcześnie prowadzoną. Przyznany dodatek funkcyjny nie ma tutaj zastosowania ponieważ nie dochodzę rekompensaty za przekroczenie mojej normy czasu pracy w ramach obowiązków służbowych a za pracę w ramach oddelegowania do pełnienia innych obowiązków. Zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w okresach rozliczeniowych od dnia [...] stycznia do dnia [...] czerwca danego roku oraz od dnia [...] lipca do dnia [...] grudnia danego roku. Podnosi, iż poprzez delegację do innych obowiązków, poza zadaniami służbowymi, zapisy tego przepisu zostały naruszone a w związku z tym dochodzona rekompensata jest w pełni zasadna. Wypracowane nadgodziny, pomimo pełnienia służby na stanowisku funkcyjnym, miały ścisły związek z kierowaniem mnie do realizacji zadań na stanowiskach wykonawczych w zastępstwie nieobecnych policjantów i było związane z koniecznością zapewnienia skierowania do służby minimalnej liczby załóg sektorowych w celu właściwego zabezpieczenia prewencyjnego rejonu służbowego a zatem kompletnie nie były związane z moim czasem pracy za które otrzymywał dodatek funkcyjny. Na powyższą okoliczność wnosił o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego oraz M. M. kierującego ww. do realizacji zadań na stanowiskach wykonawczych w zastępstwie nieobecnych policjantów na okoliczność charakteru czynności wykonywanych przeze mnie w ramach zarejestrowanych nadgodzin.

Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszył obowiązujące przepisy prawa.

W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący, a interpretacja powołanych przez organy przepisów materialnych jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o Policji czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Natomiast w myśl ust. 2 art. 33 ww. ustawy zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Przytoczone uregulowania określają zatem tygodniowy wymiar czasu służby oraz okres rozliczeniowy. Stosownie do treści art. 33 ust. 3 ustawy o Policji w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Tej regulacji nie stosuje się do policjantów, którzy pełnili służbę przekraczając normę art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, ale jednocześnie posiadali prawo do dodatku funkcyjnego, co wynika wprost z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji.

Analiza powyższych rozwiązań prawnych prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny, co wynika z treści art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko (por. art. 104 ust. 1 ustawy o Policji). Do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, o czym stanowi art. 33 ust. 4 tej ustawy.

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy. Z powołanej regulacji wynika, że prawo do wspomnianego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby przysługuje wyłącznie policjantowi, który na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o Policji był uprawniony do otrzymania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający określoną normę. Uprawnienia do otrzymania czasu wolnego zgodnie z powołanym przepisem nie przysługują policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Sytuacja prawna funkcjonariusza Policji ukształtowana w ramach stosunku administracyjnego, oznacza odrębność rozwiązań przyjętych w zakresie stosowania czasu służby w Policji. W konsekwencji, policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego i zwalniany ze służby nie nabywa prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 20/16, Lex nr 2078932).

Podobnie, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż dokonanie prawidłowej wykładni art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, iż funkcjonariusz uprawniony do dodatku funkcyjnego nie nabywa prawa do rekompensaty pieniężnej za niewykorzystany czas wolny od służby, o której mowa w art. 33 ust. 3, gdyż w świetle art. 33 ust. 4 cyt. ustawy, przepis ten nie ma do niego w tym przypadku zastosowania. Jednocześnie z powołaniem na regulację zawartą w art. 114 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy podał, że po zwolnieniu ze służby w Policji nie nabył on prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (por.m.in. wyroki NSA z dnia: 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2842/13 i 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1591/14 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 994/17 ).

Z tego względu, w świetle art. 33 ust. 4 ustawy o Policji skarżący nie był uprawniony do otrzymywania, w zamian za czas służby przekraczający normę, czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze. W konsekwencji, nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. To z kolei oznacza, że uzasadnione jest stanowisko organów orzekających, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i przyznania mu rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby.

Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowód z przesłuchania świadków (wskazany w skardze) jest więc niedopuszczalny w trybie sądowoadministracyjnym.

Organ nie naruszy ponadto przepisów art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalony został stan faktyczny, a wykładnia przepisów przedstawiona przez organy nie budzi wątpliwości. Należy jeszcze raz podkreślić, że dla istoty sprawy ważne było ustalenie czy skarżący był uprawniony do dodatku funkcyjnego a nie to czy wykonywał w czasie ponadnomratywnym czynności ściśle związane z zajmowanym przez niego stanowiskiem służbowym. Dodatek do uposażenia przysługuje bowiem policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. Skarżący natomiast wykonywał obowiązki oraz pełnił służbę na stanowisku, które uprawniała do ww. dodatku.

Konkludując, w niniejszej sprawie organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, iż w stosunku do skarżącego brak jest podstaw do wypłaty mu żądanego świadczenia, stąd też wydane decyzje odpowiadają prawu.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), orzekł, jak w sentencji.