Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 761/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Grochowska – Jung, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi R. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia w sprawie zdolności do służby wojskowej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w L., działając w oparciu o zapis § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 75 z późn. zm.) - na wniosek złożony do WBE przez [...] R. S., skierował go do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L., celem przeprowadzenia badania lekarskiego.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. w dniu [...] czerwca 2013 r. wydała projekt orzeczenia Nr [...], w którym zaliczyła orzekanego do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do III grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową z powodu schorzenia "Przewlekłe zaburzenia [...]", które zakwalifikowano do § 66 p 3 z Załącznika Nr 1 do Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Powyższy projekt orzeczenia nie został zatwierdzony przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w W., która w oparciu o opinię Konsultanta Krajowego ds. Obronności w Dziedzinie [...], z dnia [...] października 2013 r. uznała, iż u orzekanego należy rozpoznać "Zaburzenia [...]" - § [...] p [...], co nie daje podstaw do zaliczenia orzekanego do jednej z grup inwalidztwa.

Wobec powyższego Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. wydała w dniu [...] grudnia 2013 r. orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uznała, iż orzekany jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej - grupa II osób badanych, kategoria zdrowia Z. U orzekanego stwierdzono zaburzenia [...] u osoby z [...], nieprawidłową [...], [...] mieszaną oraz nieprawidłowe wartości biochemicznych wskaźników wydolności [...], a także [...].

Rodzaj i charakter rozpoznanych schorzeń został ustalony w oparciu o protokół z posiedzenia zespołu orzeczniczego CWKL w W. z dnia [...] listopada 2013 r., a także o dokumentację zgromadzoną w teczce akt [...] oraz wyniki badań specjalistycznych, przeprowadzonych dla potrzeb orzeczniczych RWKL w L..

Orzekanego nie zaliczono do żadnej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia i do żadnej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową, ponieważ schorzenia rozpoznane u orzekanego powodują że jest on zdolny do pracy i zdolny do zawodowej służby wojskowej.

Od powyższego orzeczenia R. S, odwołał się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w zakresie, w jakim uznano go zdolnego do zawodowej służby wojskowej.

Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

– art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie umieszczenia w zaskarżonym orzeczeniu, w punkcie 13 pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego zajętego stanowiska, ze wskazaniem na konkretne przepisy prawa materialnego oraz zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a przez to pozbawieniu odwołującego oraz samego organu II instancji możliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia pod kątem zbadania prawidłowości kwalifikacji orzeczniczych w zakresie pozostałych schorzeń orzekanego;

– naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 84 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprzeczności stanowisk dwóch niezależnych od siebie opinii lekarzy biegłych z zakresu [...] w przedmiocie ustalenia kwalifikacji orzeczniczej, pomimo tego, iż taka potrzeba zaistniała wprost, co przedstawia ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dowody zgodzone w sprawie, a tym samym wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy w sprawie oraz z uchybieniem art. 7 kpa.

W związku z tymi zarzutami strona domagała się uchylenia orzeczenia i uznania jej za niezdolną do zawodowej służby wojskowej oraz o przeprowadzenie dodatkowego dowodu w postaci dopuszczenia opinii z niezależnego instytutu medycznego w L. im. [...].

Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia nie zawierało wystarczającego uzasadnienia, dlaczego został on uznany za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, poprzestając jedynie na oparciu się o fakt niezatwierdzenia pierwotnego projektu orzeczenia przez CWKL. Ponadto zarzucono orzeczeniu brak wyjaśnienia powodów, dla których opinia biegłego [...], dotycząca stanu zdrowia R. S., przygotowana na potrzeby postępowania przed RWKL w L., została zakwestionowana przez CWKL i zastąpiona niejako orzeczeniem Krajowego Konsultanta ds. Obronności, co zdaniem strony prowadziło do naruszenia zasady II-instancyjności postępowania administracyjnego. Równocześnie podkreślono, że orzekany nigdy nie został zapoznany z treścią opinii Konsultanta Krajowego ds. Obronności w dziedzinie [...] z dnia [...] października 2013 r., a tym samym nie mógł wnieść, co do niej swoich zastrzeżeń czy też zgłosić wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii niezależnego instytutu naukowego.

W odpowiedzi na powyższe odwołanie Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., działając na podstawie przepisów § 12 pkt 1 i § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r., w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2006 r. Nr 12, poz. 75 z późn. zm.), § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.) a także § 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 1504), wydała w dniu [...] lutego 2014 r. orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie RWKL w L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Komisja wskazała, że w aktach sprawy orzekanego znajdują się wcześniejsze orzeczenia komisji lekarskich, dotyczące jego zdolności do służby wojskowej, od których nie wnosił on odwołań. Konkretnie wskazano na orzeczenie nr [...] TWKL w L., wydane w dniu [...] lutego 2012 r., w którym uznano st. R. S. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z. Wskazano również na orzeczenie TWKL w L. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., wydane w wyniku niezatwierdzenia pierwotnego projektu przez RWKL we W., w którym również uznano R. S. za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z. W obu przypadkach rozpoznano u strony zaburzenia [...]. Od obu powyżej wskazanych orzeczeń strona nie odwoływała się.

Ponadto odnosząc się do zarzutów strony wskazano, że po pierwsze nie ma konieczności odwoływania się do kolejnej opinii [...] sporządzanej przez niezależny ośrodek, o co wnosi orzekany, albowiem w sprawie zwrócono się do Konsultanta Krajowego ds. Obronności Kraju, który swoją wiedzą i opinią rozstrzyga wiele spraw wątpliwych i budzących zastrzeżenia. Po drugie, w trakcie poprzedniego postępowania orzeczniczego dotyczącego R. S., w którym RWKL w W. nie zatwierdziła projektu orzeczenia nr [...] z dnia [...] września 2012 r., swoją niezależną opinię wydał także trzeci [...], zatem nie ma potrzeby sporządzania kolejnej. Po trzecie, w zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo - lekarskiej nie ma żadnej dokumentacji medycznej dotyczącej leczenia R. S., zarówno w poradni zdrowia [...], czy leczenia [...] w warunkach szpitalnych.

Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się on jego uchylenia w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby wojskowej, jak również uchylenia orzeczenia wydanego w I instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

– art. 7 - 9 kpa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 i art. 84 § 1 kpa, poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanego w toku postępowania orzeczniczego dowodu w postaci dopuszczenia i przeprowadzenia na wskazane w odwołaniu okoliczności z opinii niezależnego instytutu naukowego w L. im. [...];

– art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 kpa i art. 84 § 1 kpa, poprzez naruszenie zasady równości dowodowej, odmowę przeprowadzenie wniosków dowodowych, pomimo tego, iż istniała taka potrzeba;

– art. 123 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wydania w przedmiotowej sprawie postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu z opinii niezależnego instytutu naukowego;

– art. 107 § 3 kpa, poprzez zawarcie lakonicznego uzasadnienia zajętego stanowiska, które to nie spełnia wymagań powyższego przepisu w zakresie przedstawienia szczegółowej argumentacji oraz wymienienia dowodów z dokumentów, które organ uznał za nieudowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący szeroko podkreślał, że naruszenia te miały istotny wpływ na pogorszenie jego sytuacji w postępowaniu administracyjnym. Ponadto lakoniczne i nieodpowiadające wymogom art. 107 § 3 kpa uzasadnienie sprawia, że nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli słuszności rozstrzygnięcia przez stronę. Powyższe sprawia, że skarga zdaniem R. S. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Polega ona na kontroli legalności, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając niniejszą sprawę w świetle ww. kryteriów Sąd uznał, iż skarga na orzeczenie Nr [...] CWKL w W. z dnia [...] lutego 2014 r., w sprawie zdolności R. S. do zawodowej służby wojskowej podlega oddaleniu, jako niezasadna (art. 151 P.p.s.a).

Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w tezach wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. I OSK 1203/04 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy. Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 ze zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2003 r. Nr 83, poz. 760 ze zm.), czy ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013, poz. 666 ze zm.). Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach są bowiem wydawane nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub Zakład Ubezpieczeń Społecznych). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego - jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, a także orzeczeń w sprawie ustalenia uszczerbku na zdrowiu dla celów odszkodowawczych - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (por. uchwała składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167).

Stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył orzeczenie CWKL w W. z dnia [...] lutego 2014 r., jedynie w części dotyczącej określenia zdolności do służby wojskowej, a to powoduje, że Sąd jest właściwy do jej rozpoznania.

Wskazać należy również, że przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.), przewidują możliwość kierowania przez wojskowe organy emerytalne do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, emerytów i rencistów z urzędu albo na ich wniosek (art. 21 ust. 1 pkt 3, art. 33 ust. 1 pkt 4).

O możliwości takiej stanowi też § 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 12, poz. 75).

W myśl § 17 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, wojskowa komisja lekarska orzeka na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych o zdolności do czynnej służby wojskowej.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydanej w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją.

Od orzeczenia służy zatem odwołanie, a następnie od orzeczenia wydanego w wyniku odwołania - skarga do sądu administracyjnego. Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 ww. ustawy).

Należy zaznaczyć, że kontrola orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w ww. zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydala właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a nadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby wojskowej. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.).

Kontrola dokonana przez Sąd w tym zakresie pozwala na przyjęcie, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Skarżący, kwestionując zaskarżone orzeczenie w części uznającej go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej według Załącznika nr 1 grupa [...] do ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r., zarzucił organowi naruszenie art. 7 - 9 kpa w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 kpa oraz art. 78 § 1 i art. 84 § 1 kpa, poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanego w toku postępowania orzeczniczego dowodu w postaci dopuszczenia i przeprowadzenia na wskazane w odwołaniu okoliczności z opinii niezależnego instytutu naukowego w L. im. [...].

Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, że z niekwestionowanych przez skarżącego okoliczności sprawy wynika, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową od [...] października 1992 r. do [...] listopada 2011 r. i został z niej zwolniony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, a nie ze względów zdrowotnych na mocy orzeczenia wojskowych komisji lekarskich.

Wskazać też należy, że skarżący w dniu [...] grudnia 2011 r. wystąpił z wnioskiem do Dyrektora WBE w L. o skierowanie do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej, na badanie w związku z pogorszeniem stanu zdrowia i zgodnie z właściwościami badanie takie odbył w TKWL w L.. Komisja w wydanym w dniu [...] lutego 2012 r. orzeczeniu Nr [...] uznała, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z, a jednym z rozpoznanych i ujętych w tym orzeczeniu schorzeń były zaburzenia [...].

Następnie w dniu [...] września 2012 r. skarżący odbył kolejne badanie w TKWL w L. i w wydanym wtedy projekcie orzeczenia Nr [...] Komisja uznała skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria N i zaliczyła do 3 grupy inwalidzkiej w związku ze służbą wojskową, a schorzeniem, które o tym stanowiło, były przewlekłe zaburzenia [...] utrwalone § [...] pkt [...]. Projekt tego orzeczenia został przesłany do zatwierdzenia do RKWL w W.. Komisja drugiej instancji mając wątpliwości i zastrzeżenia dotyczące określenia kategorii N i inwalidztwa pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wezwała skarżącego do osobistego zgłoszenia do Komisji, w celu wykonania badań specjalistycznych. Po przeprowadzonych badaniach, w tym konsultacji [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. nie zatwierdziła ona projektu orzeczenia TWKL w L., uznając go za zdolnego do służby wojskowej, ponieważ w ocenie konsultującego lekarza [...], jak i samej komisji u skarżącego zaburzenia [...], rokowały poprawę. Wskazać należy również, że orzeczeń tych skarżący wówczas nie kwestionował.

W trakcie zaś trwającego obecnie postępowania, CWKL w trakcie zatwierdzania projektu orzeczniczego RWKL co do którego posiadała zastrzeżenia, zwróciła się o wydanie opinii w tej sprawie do Konsultanta Krajowego ds. Obronności Kraju w Dziedzinie [...]. Krajowy Konsultant, po osobiście przeprowadzonym badaniu [...] skarżącego i w oparciu o szczegółową analizę akt sprawy uznał, że u skarżącego należy rozpoznać "zaburzenia [...] - § [...] pkt [...]" i uznać skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej – kategoria Z. CWKL w W., podzielając tę opinię, nie zatwierdziła projektu orzeczenia i przesłała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez RWKL w L.. W wydanym orzeczeniu RWKL w L. uznała skarżącego za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, CWKL zaś rozpoznając odwołanie skarżącego utrzymała orzeczenie w mocy, uznając je za prawidłowe.

Tak więc z poczynionych ustaleń wynika, że skarżący był poddany badaniom [...], w tym przez Konsultanta Krajowego. Wprawdzie poprzednie badania przeprowadzane były w związku z wcześniejszymi wnioskami skarżącego o skierowanie go do Komisji zdrowia, ale nie oznacza to, że w obecnym postępowaniu RWKL nie może z jednej strony wykorzystywać tych wyników badań, z drugiej zaś strony nie można zarzucić Komisji bierności w badaniu skarżącego, skoro poprosiła ona o osobistą opinię Konsultanta Krajowego i taka opinia została wydana po osobistym badaniu przez tego Konsultanta.

A skoro, jak wyżej zostało wskazane, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza do jednej z kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji szpitalnej (art. 5 ust. 7 ww. ustawy), to nie można zarzucić organowi, że takich specjalistycznych badań nie przeprowadził, uznając, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia innych badań czy nawet pobytu szpitalnego.

Na podstawie tej opinii i całości dokumentacji medycznej, zgromadzonej w sprawie, Komisja określiła kategorię zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej, uznając skarżącego za zdolnego do jej pełnienia. Orzekająca Komisja pierwszej instancji ustaliła, że stopień nasilenia schorzenia jest nieznaczny, nie sięga granic inwalidztwa i stwierdziła, że dokonane rozpoznanie kwalifikuje orzekanego do kategorii - zdolny do zawodowej służby wojskowej.

Podkreślić raz jeszcze należy, że tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach ww. rozporządzenia wykonawczego Ministra Obrony Narodowej wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 5 ust. 8 i 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań stanu zdrowia.

Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do zawodowej służby wojskowej była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji (art. 133 § 1 P.p.s.a.).

Zaznaczyć również należy, że na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie złożył do akt administracyjnych żadnych dokumentów, mogących skutecznie podważyć przyjętą przez Komisję kwalifikację odnośnie kategorii zdolności do służby wojskowej.

Wskazać należy, że zarówno organ I jak i II instancji w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił, z jakiego powodu uznał skarżącego za zdolnego do służby wojskowej. Należy podnieść, że w ramach orzekania przez wojskową komisję lekarską ustalając kategorię zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej uwzględnia się całokształt okoliczności faktycznych, co orzekające organy w sprawie uczyniły a z tego względu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Skarga podlega na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddaleniu.