Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1234/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... 2014r. Nr ... w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 maja 2014 r. M. M. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB) o wydanie decyzji i podjęcie innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego co do budynku mieszkalnego wielorodzinnego w K. przy ul. K., zważywszy na ustalenia dokonane w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 3 października 2013 r.

W odpowiedzi z dnia 23 czerwca 2014 r. PINB poinformował, że podjął niezbędne kroki celem wyeliminowania usterek w przedmiotowym budynku mieszkalnym, jednocześnie podając, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia ... 2011 r. nr ..., co świadczy o prawidłowości działań Inspektora.

M. M. w dniu 27 czerwca 2014 r. wniósł do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) zażalenie na bezczynność PINB w niniejszej sprawie.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r. WWINB uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył PINB termin na załatwienie sprawy do dnia 20 sierpnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia ... 2014 r. nr ... PINB na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji oraz podjęcia innych środków przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) w stosunku do budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na posesji w K. ul. K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że w ustawowym terminie (art. 35 k.p.a.) udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, a ponieważ wspólnota mieszkaniowa budynku podjęła działania zmierzająca do ustalenia zakresu usterek technicznych i podjęła natychmiastowe działania w celu ich usunięcia. PINB wyjaśnił, iż w związku z tym nie zastosował władczych działań względem właścicieli lub zarządcy budynku. Ponadto na wezwanie organu prezes wspólnoty J. K. przedłożył książkę obiektu budowlanego oraz pozytywne protokoły kontroli okresowej wynikające z art. 62 Prawa budowlanego. PINB wskazał równocześnie, że M. M. pomimo ciągłych roszczeń nie wyraża woli współpracy oraz zgody na przeprowadzenie prac mających poprawić sprawność wentylacji w lokalu nr .... będącym jego własnością. W związku z tym zdaniem PINB nie ma podstaw do wszczęcia postępowania.

M. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie PINB, podnosząc, iż nie jest z niego zadowolony, albowiem nie zawiera ono szczegółowego uzasadnienia. Podniósł, iż skoro został stwierdzony nieodpowiedni stan techniczny, to wydanie decyzji na podstawie art. 66 Prawa budowlanego jest konieczne. Jego zdaniem protokolarne ustalenia dokonane w toku czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego (art. 81 ust. 4). Skoro więc w protokole z 3 października 2013 r. zostało dokonane ustalenie dotyczące wad i usterek w przedmiotowym budynku mieszkalnym to powinno to spowodować wydanie stosownej decyzji oraz podjęcie innych środków przewidzianych prawem przez organ nadzoru budowlanego.

WWINB postanowieniem z dnia ... 2014 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając je organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 14 maja 2013 r., po wcześniejszych kontrolach, poinformował wnioskodawcę, że w przewodach wentylacyjnych odprowadzających powietrze z kuchni i łazienki jest ciąg powietrza, co zostało poświadczone przez mistrza kominiarskiego L. U. w protokole z dnia 24 kwietnia 2013 r. Nie stwierdzono również odprowadzania spalin z kotłów gazowych do jednego ciągu nawiewowo-wywiewnego w pionie trzech kondygnacji, co potwierdza dodatkowo oświadczenie mistrza kominiarskiego z dnia 2 maja 2013 r., do wykonania którego ustnie zobowiązano przewodniczącego wspólnoty mieszkaniowej J. K.. Ponadto WWINB wskazał, że w powołanym piśmie poinformował, że obowiązkiem inwestora jest przekazanie dokumentacji zarządowi wspólnoty mieszkaniowej. Organ II instancji podał, że pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. M. M. zawiadomił, że w jego mieszkaniu w dalszym ciągu są problemy z wentylacją nawiewowo-wywiewną oraz odprowadzaniem spalin z kotła CO w łazience – brak jest ciągu powietrza oraz odpowiedniej ilości powietrza potrzebnego do spalania gazu w kotle gazowym. Na poparcie tych twierdzeń przedłożył opinię inż. bud. Z. K. posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie projektowania i wykonawstwa. PINB wyjaśnił, że w dniu 3 października 2013 r. ponownie przeprowadzono w przedmiotowym budynku kontrolę lokalu mieszkalnego nr 6, w trakcie której uzgodniono, że inwestor tj. T. s.c. dokona usunięcia na swój koszt usterek wskazanych w opinii przez rzeczoznawcę po dokonaniu oględzin przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w zakresie instalacji sanitarnych. Wyjaśniono, że pismem z dnia 28 października 2013 r. przewodniczący wspólnoty mieszkaniowej poinformował organ, że po otrzymaniu skarg od lokatorów wykonano wizję lokalną z udziałem osoby z uprawnieniami instalacyjnymi, która częściowo potwierdziła zarzuty M. M.. W związku z tym przewodniczący wspólnoty mieszkaniowej zaproponował rozwiązania mające na celu wyeliminowanie nieprawidłowości, co znalazło wyraz w jego piśmie z dnia 28 października 2013 r. Stwierdził w nim, że z uwagi na zastosowanie nawiewu składającego się z czerpni powietrza na zewnątrz budynku oraz rurociągu z rur PCV, z uwagi na ich mały przekrój, mogą nie dostarczać ilości powietrza niezbędnej do właściwej cyrkulacji w lokalu nr .... Stwierdzono też niewłaściwą obróbkę zakończeń kominów ponad dachem, co również może zaburzać działanie układu wentylacyjnego w budynku. Ponadto w przekroju kanału wentylacyjnego w mieszkaniu nr 6 została wprowadzona dodatkowa rurka odpowietrzająca, co mogło ograniczyć skuteczność wentylacji. Czynności kontrolne wspólnoty zakończyły się konstatacją, że instalacja posiada szereg wad, lecz mimo to zapewnia minimalną wymianę powietrza w pomieszczeniach i w związku z tym zaproponowano rozwiązanie tych wad. Pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. inwestor A. s.c. poinformowała PINB, że podjęła działania mające poprawić funkcjonowanie systemu wentylacyjnego w budynku. WWINB wskazał, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym, obowiązkiem organu jest zaś przeprowadzenie wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Organ odwoławczy zaznaczył, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy Prawa budowlanego, a procedurę ich podjęcia regulują przepisy k.p.a. Prawo budowlane, zgodnie z jego art. 66, normuje działalność obejmującą sprawy związane z utrzymaniem obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. WWINB zacytował ów przepis i wskazał, że z akt sprawy wynika, że wspólnota mieszkaniowa budynku podjęła niewątpliwie działania zmierzające do ustalenia zakresu usterek technicznych i podjęła natychmiastowe działania w celu ich usunięcia. Dlatego też organ nadzoru budowlanego nie zastosował władczych działań względem właścicieli lub zarządcy budynku. Ponadto organ podał, że wspólnota mieszkaniowa przedłożyła książki obiektu budowlanego oraz pozytywne protokoły kontroli okresowej wynikające z art. 62 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, zdaniem WWINB wystąpiła uzasadniona przyczyna powodująca, że postępowanie nie może być wszczęte, albowiem zarządca budynku podjął działania w celu utrzymania substancji budowlanej obiektu w odpowiednim stanie zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego. Odnosząc się zaś do zarzutów strony organ II instancji wskazał, że wspólnota mieszkaniowa podjęła natychmiast działania mające na celu wyeliminowanie wad i usterek stwierdzonych protokolarnie i brak było konieczności wydawania władczych rozstrzygnięć.

M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie WWINB, żądając jego uchylenia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organom orzekającym naruszenie art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podniósł, iż na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego nie mogło być przedmiotem badania, czy budynek posiada wady oraz kto i jakie działania podjął w tym zakresie. Jego zdaniem istniały podstawy do wszczęcia postępowania, co wynika wprost z art. 83 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7, art. 66 w aspekcie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, albowiem bezsporne jest, że przedmiotowym budynku stwierdzono wady i usterki techniczne. Ponadto skarżący wskazał, że protokolarne ustalenia dokonane w roku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego (art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego).

W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia ... 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji oraz podjęcia innych środków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego w stosunku do budynku mieszkalnego wielorodzinnego w K. przy ul. K.

W pierwszej kolejności Sąd pragnie zauważyć, że organy nadzoru budowlanego odmówiły już uprzednio wszczęcia postępowania w sprawie użytkowania i utrzymania przedmiotowego budynku mieszkalnego, a następnie Sąd nieprawomocnym wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt II SA/Po 482/14 oddalił skargę M. M. na postanowienie WWINB z dnia ... 2014 r. W postępowaniu tym organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. stwierdziły, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 2 kwietnia 2013 r. o "wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projekcie budowlanym, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymania obiektów budowlanych oraz zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej przy budowie tego obiektu". W postępowaniu tym organy, po dokonaniu kontroli na podstawie art. 81 ust. 4 Prawa budowlanego, stwierdziły, że wobec istniejących w budynku, a dokładnie w lokalu nr 6 należącym do skarżącego, nieprawidłowości w instalacji wentylacyjnej zarządca nieruchomości podjął działania w celu utrzymania substancji budowlanej w odpowiednim stanie zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego.

Przechodząc do kontroli postanowień wydanych w niniejszej sprawie wskazać w pierwszej kolejności należy, iż podstawą prawną ich wydania był przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysował się przy tym pogląd, że art. 61a k.p.a. znajduje zastosowanie wówczas, gdy podanie jednostki ma na celu zainicjowanie nowego postępowania w określonej sprawie administracyjnej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., które jednak nie może zostać skutecznie uruchomione ze względu na istniejące przeszkody o charakterze przedmiotowym bądź podmiotowym. A więc art. 61 k.p.a. znajduje zastosowanie szczególności w sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji – brak jest przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do jej wydania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2356/11, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1683/11, dostępny - jak wyżej). W ocenie Sądu sytuacja powyższa ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż brak jest przepisu prawa, który nakazywałby organom administracji publicznej podjęcia postępowania.

Analiza akt sprawy wskazuje, że istota żądania skarżącego sprowadzała się do wydania przez organy nadzoru budowlanego decyzji, o jakiej mowa w art. 66 Prawa budowlanego. Sąd zwraca bowiem uwagę, że zarówno w zażaleniu na postanowienie z ... 2014 r., jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sformułowano zarzuty dotyczące konieczności wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w powołanym powyżej przepisie.

Stosownie do treści art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten zobowiązuje zatem organy nadzoru budowlanego do podejmowania działań mających przeciwdziałać brakiem dochowywania, przez zobowiązane do tego podmioty, wymogów określonych w ustawie, a odnoszących się do odpowiedniego utrzymania obiektu budowlanego. Wskazuje na to sama systematyka ustawy, gdzie przepis art. 66 Prawa budowlanego został umieszczony w rozdziale 6, zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Okoliczność ta niesie określone konsekwencję, gdyż jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji spowodowanych zazwyczaj biernością, niedbalstwem, brakiem kontroli właściciela lub zarządcy (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2882/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 925/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sam skarżący, powołując się na protokół kontroli z dnia 3 października 2013 r., wskazał, że stwierdzone w nim usterki i wady w przedmiotowym budynku dotyczą przewodu wentylacyjnego. W tym zakresie organ nadzoru budowlanego I instancji przed wydaniem postanowienia z dnia ... 2014 r. ustalił, że po wspomnianej kontroli z 3 października 2013 r., w trakcie której ustalono, że inwestor A. s.c. dokona na swój koszt usunięcia usterek, po dokonaniu oględzin przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w zakresie instalacji sanitarnych, przewodniczący wspólnoty mieszkaniowej przedstawił w piśmie z dnia 28 października 2013 r. rozwiązania mające na celu wyeliminowanie nieprawidłowości i doprowadzenie instalacji wentylacyjnej do pełnej sprawności. W szczególności wskazał, że z uwagi na zastosowanie nawiewu składającego się z czerpni powietrznej na zewnątrz budynku oraz rurociągu z rur PCV, z uwagi na ich mały przekrój, mogą nie dostarczać ilości powietrza niezbędnej do właściwej cyrkulacji w mieszkaniu nr ... należącym do skarżącego. Uznając, że niewłaściwie wykonano obróbkę zakończeń kominów ponad dachem, stwierdził ponadto, że może to zaburzać działanie układu wentylacyjnego budynku. Wskazał też, że w przekroju kanału wentylacyjnego w mieszkaniu nr 6 została wprowadzona dodatkowa rurka odpowietrzająca, co mogło ograniczyć skuteczność wentylacji. Jednocześnie przewodniczący wspólnoty mieszkaniowej zaproponował rozwiązanie tych wad. Następnie pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. inwestor A. s.c. poinformowała PINB, że podjęła działania mające na celu poprawę funkcjonowania systemu wentylacyjnego w budynku. Zaznaczono, że w dniu 6 grudnia 2013 r. w lokalu nr 6 należącym do M. M. mają nastąpić powyższe prace, pod warunkiem udzielenia zgody przez właściciela lokalu, a następnie badanie skuteczności działania wentylacji w poszczególnych lokalach. Pismem z dnia 13 lutego 2014 r. PINB poinformował WWINB, że w przedmiotowym budynku poprawiono zwieńczenia kominów spalinowo-wentylacyjnych umożliwiające lepszy dopływ powietrza zewnętrznego do przewodów kotłów gazowych z zamkniętą komorą spalania oraz zamontowano na przewodach wentylacyjnych turbowent wspomagający działanie wentylacji wywiewnej z pomieszczeń. Jednocześnie wskazano, że M. M. nie wyraził zgody na przeprowadzenie prac mających na celu poprawę sprawności wentylacji w należącym do niego lokalu, przy czym pozostali lokatorzy nie wnieśli uwag do sprawności przewodów kominowych. Organ I instancji wyjaśnił też, że prezes wspólnoty mieszkaniowej przedłożył uzupełnioną książkę obiektu budowlanego oraz protokoły przeglądów wynikające z art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego. Zważywszy zaś, że od odbioru budynku nie minęło 5 lat (2011 r.) stwierdził, że nie ma wymogu wykonania przeglądów wynikających z art. 62 ust. 2 Prawa budowlanego. W jednym z kolejnych pism (z dnia 23 czerwca 2014 r.) PINB wyjaśnił, że podjął niezbędne kroki celem wyeliminowania usterek w przedmiotowym budynku. Następnie, w piśmie z dnia 9 lipca 2014 r. ten sam organ wskazał, że nie zaszły nowe okoliczności zarówno formalno-prawne, jak i rzeczowe, które wymagałyby wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wyjaśnił przy tym, że wspólnota mieszkaniowa i jednocześnie inwestor w osobie J. K. podjęła działania zmierzające do ustalenia zakresu usterek technicznych i podjęła działania w celu ich usunięcia. Zważywszy zaś, że usterki te zostały usunięte nie ma podstaw do wszczęcia postępowania. Zaznaczono równocześnie, że M. M. pomimo zobowiązania się, odmówił udostępnienia swego lokalu mieszkalnego celem usunięcia usterek.

W ocenie Sądu organy orzekające w sposób wyczerpujący wyjaśniły, iż brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie usunięcia wad i usterek, które wystąpiły w przedmiotowym budynku. Po pierwsze w świetle treści art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego organy wykazały, że wspólnota mieszkaniowa podjęła wystarczające działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości w budynku w zakresie przewodów instalacyjnych, które mogłyby stanowić niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Sąd podziela stanowisko wyrażane w judykaturze, zgodnie z którym nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości również w lokalu lub lokalach wchodzących w skład tego obiektu budowanego. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2014 r., II SA/Po 61/14, Lex nr 1498222). Zdaniem Sądu organy wykazały jednak, że działania podjęte przez wspólnotę mieszkaniową usunęły nieprawidłowości co do substancji przedmiotowego obiektu budowlanego jako całości.

Sąd pragnie również odnieść się do zarzutu sformułowanego w skardze, jakoby obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było wszczęcie postępowania w oparciu o materialnoprawną podstawę określoną w art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego określa, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

W ocenie Sądu, skoro w wyniku działań organów nadzoru budowlanego i inwestora doszło do usunięcia wad w instalacji wentylacyjnej budynku (co przedstawiono powyżej), brak jest podstaw do stosowania powołanego przepisu. Kwestia zaś sporu pomiędzy skarżącym a przewodniczącym wspólnoty mieszkaniowej i inwestorem, która dotyczy jakości działania przewodów wentylacyjnych w samym lokalu należącym do skarżącego ( o nr ...), nie oznacza, że istnieją podstawy do przyjęcia, że roboty budowlane przy przedmiotowym budynku zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, względnie w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.