Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 352/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł.

Na uzasadnienie tego wniosku podano, że wykonanie postanowienia doprowadzi do nieodwracalnych następstw i szkody. O ile grzywna może być spółce zwrócona, o tyle dodatkowe koszty w postaci np. prowizji, odsetek itp. nie zostaną zwrócone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym postanowienia), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności aktu lub czynności następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności aktu, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tego aktu, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie aktu spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie podkreśla się także, iż w przypadku przedsiębiorców wyczerpanie dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. może nastąpić, gdy wykonanie decyzji (postanowienia) może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2015 r., II OZ 910/15, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku powinno wówczas odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając wniosek złożony przez skarżącą spółkę Sąd doszedł do przekonania, że nie był on umotywowany w sposób powyżej opisany, co oznacza, że nie mógł być uwzględniony.

Po pierwsze sama skarżąca spółka wskazała we wniosku, że grzywna w celu przymuszenia nie jest świadczeniem bezzwrotnym. Istotnie bowiem w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Zatem uiszczenie grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru nieodwracalnego. Nie wykazano więc, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Nie wykazano też, że wykonanie postanowienia wywoła znaczną szkodę, bowiem "znaczna szkoda", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Takie okoliczności także w sprawie niniejszej nie zachodzą. Natomiast wskazane we wniosku "koszty w postaci np. prowizji, odsetek itp." pozostają na tyle enigmatyczne, że trudno ustalić, o jakich kosztach mowa i jak ich wysokość można zakwalifikować, to znaczy, czy można je uznać za "znaczne" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie wykazano, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez zapłatę przez spółkę grzywny w wysokości 3000 zł, ani też, że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z racji wykonania zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przy czym orzeczenie w tym przedmiocie nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność zaskarżonego postanowienia z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania i jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.