Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1061/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w W. (KPP) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie m.in. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o Policji"), zwolnił ze służby w Policji skarżącego sierżanta sztabowego J. D. z dniem [...] maja 2021 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu KPP wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało z uwagi na prowadzone wobec skarżącego śledztwo oraz przedstawienie mu zarzutów przez Prokuratora Rejonowego w W. o to, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. w miejscowości S., znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził samochód osobowy [...] w ruchu lądowym, powodując zagrożenie w ruchu drogowym, tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie zaskarżając je w całości i zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej powoływanej jako "kpa") oraz art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, m.in., że nie zgadza się z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania oraz zaprzecza, że okoliczności popełnienia czynu o znamionach przestępstwa były oczywiste. Zakwestionował ponadto odmowę uwzględnienia przez organ wniosków dowodowych (postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r.), na które wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. i które w jego ocenie potwierdzają tezę, że to nie on był kierowcą pojazdu i mają istotne znaczenie dla sprawy. Podkreślił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w szczególności oczywistość popełnienia czynu, ponieważ dowody, o których przeprowadzenie wnioskował (m.in. zeznania świadka K. N.) zaprzeczają tezom i wnioskom z dowodów jednostronnie przeprowadzonych przez organ. Niezasadne w jego ocenie było również nadanie wydanemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Policji (KWP) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie spełnione zostały łącznie obie przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (tj. oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa oraz uniemożliwienie w związku z popełnionym czynem pozostania policjanta w służbie), oraz że ustalenia w przedmiotowej sprawie wynikają z zebranych w toku postępowania dowodów, na które złożyły się dokumenty procesowe wytworzone w ramach czynności podjętych w niezbędnym zakresie w oparciu o art. 308 § 1 Kodeksu postępowania karnego, m.in. z konkretnych, wiarygodnych i wzajemnie uzupełniających się zeznań K. N., D. S., M. G., sierżanta sztabowego M. S. oraz sierżanta sztabowego S. G., z których wynika w szczególności: że dnia [...] kwietnia 2021 r. samochód osobowy [...] o nr rej. [...] wjechał na przeciwny pas ruchu, zmuszając K. .. do wykonania gwałtownego manewru w celu uniknięcia zderzenia; że w pojeździe tym znajdowała się tylko jedna osoba – mężczyzna od którego czuć było woń alkoholu; że kierowca ww. pojazdu wjechał na jedną z posesji w miejscowości S.; że kierujący ww. pojazdem chwiał się na nogach i miał bełkotliwą mowę; że wezwani funkcjonariusze Policji mężczyznę tego zidentyfikowali jako znanego im osobiście sierż. sztab. J. D.; że skarżący odmówił badania stanu trzeźwości, a w wyniku przebadania próbki jego krwi w dniu [...] kwietnia 2021 r. o godz. 1:07 stwierdzono w jego krwi zawartość alkoholu w ilości 2,45 promila. W świetle powyższego, zdaniem KWP, nie ulega wątpliwości oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 kk, co uniemożliwia tym samym jego pozostawanie w służbie, z uwagi na społeczną rolę Policji oraz interes służby przeważający nad słusznym interesem policjanta, a jednocześnie uzasadnia jak najszybsze wykonanie zaskarżonej decyzji i nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. KWP podzielił również odmowę przez KPP uwzględnienia wniosków dowodowych podniesionych przez skarżącego, oceniając je jako zbędne (co do dublowania przesłuchania świadków K. N. i D. S.) oraz niemające znaczenia w sprawie (co do przesłuchania rodziców skarżącego; P. M., który - jak twierdzi skarżący – był rzekomo kierującym; oraz samego skarżącego). Podkreślił przy tym, że w sprawie zgromadzony został spójny i konkretny materiał dowodowy, w którym nie istnieją luki pozwalające na przyjęcie, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. w [...] mogła znajdować się jeszcze jakaś inna osoba – na co wskazywał skarżący, wnosząc o przesłuchanie P. M..

Na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie z uwagi na naruszenie art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 108 § 1 kpa oraz art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał argumentację wyrażoną na gruncie odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wydany przez Komendanta Policji rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., którym utrzymany został w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. w sprawie zwolnienia sierżanta sztabowego J. D. ze służby w P..

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby między innymi w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Możliwość zwolnienia ze służby uwarunkowana jest zatem łącznym wystąpieniem obu ww. przesłanek, tj. oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa oraz braku możliwości pozostania policjanta w służbie z uwagi na jego popełnienie.

W pierwszej kolejności, koniecznym jest więc odniesienie się do znaczenia oraz wykładni ww. przesłanek określonych w artykule stanowiącym podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie ulega wątpliwości, że pierwsza z nich – oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu - musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w kpa. W judykaturze przyjmuje się, że "oczywiste popełnienie przestępstwa", które nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion, co ustalane na podstawie analizy okoliczności konkretnego przypadku, i którego stwierdzenie jest możliwe wówczas, gdy np. sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę. Przy czym – co należy podkreślić - kwestię "oczywistości" popełnienia przestępstwa organy administracji oceniają samodzielnie w oparciu o zgromadzone dowody. Wskazać należy jednocześnie, że na gruncie postępowania administracyjnego, organy Policji nie prowadzą jednak czynności związanych z ustaleniami charakterystycznymi dla postępowania karnego, lecz przeprowadzają dowody wyłącznie w zakresie ustalenia wystąpienia przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, pozwalającej na zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Nie ma bowiem podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 Kodeksu postępowania karnego. Z tego też względu postępowanie dowodowe w takiej sprawie musi znaleźć ograniczenia z uwagi na prowadzone postępowanie przygotowawcze i jego cele. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej, a rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej, jest natomiast ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste, w wyżej wskazanym rozumieniu. "Oczywistość" popełnienia przestępstwa może być zatem stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również i bez tej podstawy - w oparciu o dokonaną przez organ ocenę konkretnego zdarzenia. Gdyby bowiem ustawodawca chciał uzależnić zwolnienie policjanta ze służby na podstawie ww. przepisu od uprzedniego wydania prawomocnego wyroku skazującego, to taka regulacja znalazłaby się wprost w ustawie tak, jak ma to miejsce w przypadku popełnienia przez policjanta umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ściganego z oskarżenia publicznego. W tym przypadku art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji obligatoryjne zwolnienie Policjanta ze służby uzależnia od skazania tego policjanta prawomocnym wyrokiem sądu. Powyższe niewątpliwie potwierdza zatem kompetencję organu administracji do dokonania samodzielnej oceny zaistnienia przesłanki "oczywistości", o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w oparciu o zgromadzone dowody (por. wyroki: NSA z 30 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1195/21; NSA z 29 stycznia 2020 r. I OSK 3707/18; WSA w Warszawie z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1173/16 – dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).

Przechodząc zaś do drugiej z przesłanek – tj. kwestii uniemożliwienia pozostania w służbie przez policjanta, który dopuścił się oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa - wskazać należy, że art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uwzględnia w tym zakresie specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji – w szczególności ich nieposzlakowanej opinii - muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2018 r., I OSK 1371/17 – dostępny jw.). Norma ta służy zatem organowi do jak najszybszego eliminowania ze struktur Policji funkcjonariuszy, popadających w konflikt z prawem, w celu ochrony dobrego imienia władzy państwowej oraz przeciwdziałania zachowaniom prowadzącym do pozbawienia Policji wiarygodności w oczach opinii publicznej (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 772/14 – dostępny jw.).

Szczegółowa analiza normy stanowiącej materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć, prowadzi ponadto do wniosku, że ma ona charakter częściowo uznaniowy. Uznaniowość ta nakłada zaś na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 kpa. Dlatego też, sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonego aktu administracyjnego zobligowany jest zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Niemniej jednak, zauważyć przy tym należy, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest bowiem ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma zatem obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające - w ocenie organu procesowego, a nie strony postępowania - znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2749/21 – dostępny na stronie jw.).

W świetle powyższego, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy - stanowiący w szczególności dowody zgromadzone w trakcie czynności procesowych przeprowadzonych w niezbędnym zakresie w trybie art. 308 kpk, tj.: notatkę urzędową z dnia [...] kwietnia 2021 r. (k. 5 akt adm.), protokół zatrzymania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r. (k. 7 akt adm.), protokół przesłuchania K. N. (k. 8 akt adm.), protokół przesłuchania D. S. (k. 10 akt adm.), protokół przesłuchania S. G. (k. 12 akt adm.), protokół przesłuchania M. S. (k. 14 akt adm.), pokwitowanie zatrzymania dokumentu (k. 16 akt adm.), protokół przesłuchania M. G. (k. 17 akt adm.), opinia z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu we krwi z dnia [...] kwietnia 2021 r. (k. 23 akt adm.), a także wydane przez Prokuratora Rejonowego w W. postanowienia o przedstawieniu zarzutów (k. 24 akt adm.) i o wszczęciu śledztwa (k. 25 akt adm.) - pozwala na przyjęcie, że skarżący dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa, o którym mowa w art. 178a § 1 kk i na tej podstawie uznały, że zachodzą łącznie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o P., umożliwiające zwolnienie go ze służby. Przedstawione Sądowi akta administracyjne wskazują bowiem na to, że organy dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonych dowodów i wyprowadziły logiczne wnioski znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym. Wobec ustalonych w sprawie w sposób kompletny okoliczności, że w dniu [...] kwietnia 2021 r. skarżący znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził samochód osobowy [...], powodując zagrożenie w ruchu drogowym – co wynika przede wszystkim ze spójnych i wzajemnie uzupełniających się zeznań świadków K. N., D. S., M. G., sierż sztab. M. S. oraz st. sierż. S. G. – przekonanie organów o oczywistości popełnionego przez skarżącego przestępstwa miało w ocenie Sądu uzasadnione podstawy. Bez wpływu na tę okoliczność pozostają podnoszone przez skarżącego zarzuty, w tym zaprzeczanie faktowi popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, bez jednoczesnego wskazania na takie okoliczności, dowody lub wątpliwości czy też luki w ustalonym stanie faktycznym, które faktycznie mogłyby świadczyć o tym, że skarżący zasadnie kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia. Podkreślić należy jednocześnie, że jak już wyżej wskazano, oczywistość popełnienia czynu, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, winna być rozumiana jako sytuacja niewątpliwa, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie dowody, zgodne i niewykluczające się – z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wobec tego, organy mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie - w szczególności to, że świadek K. N. miał osobisty kontakt ze skarżącym, widział go jako kierującego [...], czuł od niego woń alkoholu, a następnie wskazał na niego jako na kierującego przybyłym na miejsce policjantom, którzy zidentyfikowali go (kierującego) jako skarżącego - niewątpliwie miały podstawy do tego aby uznać oczywistość popełnienia przedmiotowego czynu przez skarżącego.

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść ponadto wnioski dowodowe, które skarżący podniósł w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. W ocenie Sądu organy podjęły bowiem wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) oraz zebrały i rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 kpa). Ponownie podkreślić należy w tym miejscu, że organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, czyli wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie zaś wszystkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To czy dany dowód zostanie przeprowadzony zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy i co których organ miał wątpliwości. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w rozpatrywanej sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, nie zawierał w tym zakresie jakichkolwiek budzących wątpliwości luk i nie wymagał uzupełnienia. Podkreślić należy przy tym, że skarżący domagał się m.in. przesłuchania świadków (D. S., K. N.), którzy już złożyli zeznania w toku postępowania karnego – co organ prawidłowo ocenił jako niezasadne z uwagi na uprzednie złożenie spójnych i wzajemnie potwierdzających się zeznań przez tychże świadków na potrzeby postępowania karnego oraz dopuszczenie dowodów z tych zeznań na gruncie przedmiotowego postepowania administracyjnego. Rację przyznać należy organom również w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania P. M., rodziców skarżącego oraz samego skarżącego na okoliczność, że to nie on był kierowcą [...]. Podkreślić należy bowiem, że zeznania ww. osób, wobec uprzednio dokonanych przez organ, jednoznacznych ustaleń stanu faktycznego, nie mogły mieć doniosłości dla oceny przedmiotu sprawy. Zauważyć należy przy tym, że na miejscu zdarzenia nie był w ogóle rodziców skarżącego, że żaden ze świadków zdarzenia (jak też przybyłych policjantów) nie wskazywał na obecność w zdarzeniu jeszcze innej osoby tj. P. M. oraz że w aktach sprawy znajduje się dokument sporządzonych z przesłuchania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2021 r., w którym to skarżący odmówił składania zeznań, nie złożył wniosków dowodowych, ani też nie wskazał że samochód prowadzony był przez osobę trzecią. Ponadto stosownie do treści art. 86 kpa, organ administracji może przesłuchać stronę w sytuacji gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy – czego jednak, z uwagi na dokonane jednoznaczne ustalenia w oparciu o spójny i logiczny materiał dowodowy, nie sposób stwierdzić na gruncie niniejszego postępowania. Podkreślić należy przy tym, że w ocenie Sądu organ II instancji zasadnie uznał, że podniesiona przez skarżącego wersja zdarzeń, zgodnie z którą to w przedmiotowym zdarzeniu udział brał mężczyzna, który kierował pojazdem, ale którego nie widział żaden z naocznych świadków i o którego udziale nie wspomniał również skarżący w momencie zatrzymania - jest wątpliwa i nielogiczna. Za nieracjonalną i trudną do wytłumaczenia uznać należałoby zdaniem Sądu sytuację, w której trzeźwy kierowca zbiega z miejsca zdarzenia z niewyjaśnionych przyczyn, a na miejscu pozostaje nietrzeźwy pasażer. Dostrzec należy ponadto, że skarżący w toku postępowania administracyjnego zapoznał się z aktami postępowania (protokoły z zapoznania strony z aktami – k. 29-30 akt adm.), nie podnosił on, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania karnego jest nieprawdziwy i nie kwestionował go z uwagi na skonkretyzowane nieprawidłowości, a jedynie wskazywał na swoją wersję wydarzeń i potrzebę przeprowadzenia poszczególnych dodatkowych dowodów. Stwierdzić należy zatem, że w toku postępowania dowodowego nie wystąpiły wskazywane w skardze wady i tym samym nie doszło do naruszenia art. 75 § 1, art. 78 § 1 kpa.

Na uwzględnienie nie zasługuje ponadto zarzut naruszenia art. 108 § 1 kpa z uwagi na nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie do ww. normy rygor ten może być bowiem nadany m.in. wtedy gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny, który w tym przypadku utożsamiać należy z interesem służby w Policji. Zawód policjanta jest zawodem zaufania społecznego i naturalną w świetle tej tezy jest okoliczność, że służbę w tej formacji winny pełnić jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii. Każde zachowanie polegające na działaniu niezgodnym z prawem przez funkcjonariusza, który winien czuwać nad przestrzeganiem praworządności i egzekwować prawo, z oczywistych względów wyklucza jego dalsze pozostawanie w służbie. W związku z tym, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanemu w sprawie rozkazowi personalnemu, wobec uprzedniego ustalenia przez organ, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, było więc w ocenie Sądu uzasadnione. Zastosowanie przedmiotowego rygoru miało za zadanie ochronę interesu służby poprzez niezwłoczne odsunięcie skarżącego od wykonywania zadań służbowych w celu zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji.

Podsumowując, wskazać należy, że w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, ani do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Tym samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z powyższym Sąd na mocy art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).