Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 736/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 106 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 17 ust. 1, art. 45 ust. 1.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 11 ust. 1 i 4, art. 305.
journal: Dz.U. 2017 poz 1277
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1064/17 w sprawie ze skargi Izby Komorniczej w Poznaniu na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., uwzględnił skargę Izby Komorniczej w Poznaniu na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2017 r., w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, uchylając tą decyzję. Sąd orzekł również o zwrocie kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

powołaną decyzją Minister Sprawiedliwości umorzył postępowanie odwoławcze wywołane wnioskiem Izby Komorniczej w Poznaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] stycznia 2017 r., o powołaniu M. Ł. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Koninie.

Organ stwierdził, że Izba Komornicza nie jest stroną w postępowaniu o powołaniu na stanowisko komornika sądowego. Izba Komornicza nie ma interesu prawnego w złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż żaden przepis prawa materialnego, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm., dalej: u.k.s.e.), nie przyznaje organom samorządu komorniczego statusu strony w postępowaniach w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego, a decyzja o powołaniu komornika sądowego nie rozstrzyga bezpośrednio ani też pośrednio o prawach czy obowiązkach samorządu komorniczego. Minister wskazał, że samorządowi komorniczemu jako organowi opiniodawczemu nie przysługuje prawo występowania w charakterze strony, ponieważ samorząd ten uczestniczy w postępowaniu o powołanie na stanowisko komornika na zasadach określonych w art. 106 k.p.a., przez co wykluczony jest jego jednoczesny udział jako strony w tym postępowaniu.

W ocenie organu, istnienia interesu prawnego Izby nie można było wywodzić z art. 17 Konstytucji RP.

Organ dodał, że szereg kompetencji przyznanych ustawowo poszczególnym organom samorządu komorniczego, w tym powierzone samorządowi sądownictwo dyscyplinarne, kształtowanie przez Krajową Radę Komorniczą zasad etyki zawodowej komorników, organizowanie szkoleń zawodowych, wykluczało zasadność zarzutów, że odmowa przyznania izbie komorniczej statusu strony w postępowaniu o powołanie komornika sądowego, pozbawia samorząd komorniczy skutecznych instrumentów realizacji funkcji wynikających ze sprawowania pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na to rozstrzygnięcie podzielił stanowisko samorządu komorniczego uznając, że zaaprobowanie stanowiska Ministra Sprawiedliwości prowadziłoby do zakwestionowania gwarantowanej przez Konstytucję roli samorządu komorniczego i w konsekwencji naruszenia jego uprawnień.

Sąd I instancji powołując się w swoich rozważaniach na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, oparł się w szczególności na argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w uchwale z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14, w konsekwencji przyjmując, że samorząd komorniczy ma status strony w postępowaniu dotyczącym powołania na stanowisko komornika.

W ocenie Sądu, zakwestionowanie przez Ministra Sprawiedliwości uprawnienia samorządu komorniczego w przedmiotowym zakresie, poprzez zaakcentowanie braku przepisu prawa materialnego przyznającego temu samorządowi statusu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, a także faktu, że decyzja o powołaniu komornika nie rozstrzyga bezpośrednio, ani nawet pośrednio o prawach czy obowiązkach samorządu komorniczego, było niezasadne.

Również powołanie się przez Ministra na pozycję komornika jako funkcjonariusza publicznego wykonującego zadania z zakresu władztwa publicznego (odmienną od notariusza wykonującego zawód zaufania publicznego) oraz szczególną regulację w zakresie nadzoru nad wykonywaniem obowiązków przez komornika (nadzór judykacyjny, administracyjny i korporacyjny), a także na argumenty związane z faktem, że organ samorządu zawodowego uczestniczy w postępowaniu dotyczącym powołania komornika jako organ opiniujący (art. 11 ust. 1 i 4, art. 15a ust. 3, art. 15b ust. 1, art. 27 ust. 3, art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach), co miało wykluczać jego jednoczesny udział, jako strony w tym postępowaniu, nie pozwalało w ocenie Sądu, zgodzić się ze stanowiskiem organu w przedmiotowej kwestii.

Sąd I instancji stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nieprawidłowo przyjął, że Izba Komornicza w Łodzi nie miała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie mogła być stroną w rozumieniu tego przepisu w postępowaniu wszczętym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej powołania M. Ł. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Koninie. Sąd zauważył przy tym, że jego pogląd nie stoi w sprzeczności ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zawartym w przytoczonym przez organ wyroku z 13 października 2015 r. sygn. akt P 3/15.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Minister Sprawiedliwości, skargą kasacyjną, zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której WSA w Warszawie powinien ją oddalić;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym uzasadnienie wyroku, polegające na niewyczerpującym od odniesieniu się do argumentów prezentowanych przez organ administracji dotyczących braku przepisów materialnego prawa administracyjnego, z których wywodzić można interes prawny izby komorniczej do bycia stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym uzasadnienie wyroku, polegające na błędnym wykazaniu, nie na podstawie przepisów prawa, a w oparciu o fragmenty uzasadnień wybranych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oraz wywody zawarte w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt II GPS 1/14 dot. uprawnień rad izb notarialnych (bez podania źródła), że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego;

- naruszenie prawa materialnego, tj.:

d) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że izba komornicza ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym powołania na stanowisko komornika sądowego, a w konsekwencji na uznaniu, że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Ministra Sprawiedliwości zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

| Zarzuty skargi kasacyjnych nie mają usprawiedliwionych podstaw. |

|Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną|

|jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na |

|wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) |

|wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu |

|naruszenia na wynik sprawy. |

|Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., |

|rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów|

|wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie |

|polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów |

|przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja |

|zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. |

|Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 |

|p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji|

|wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. |

|Zauważyć trzeba, iż sprawy o bardzo zbliżonym stanie faktycznym i analogicznym stanie prawnym były już wielokrotnie na przestrzeni |

|ostatnich lat przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne, w tym przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazać można następujące |

|wyroki NSA: z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2439/15, z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 762/16, z dnia 12 lipca |

|2018r., sygn. akt II GSK 917/18, z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 671/18, z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II GSK|

|2954/17, z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1313/18, z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 2053/17, z dnia 27 czerwca |

|2019 r. sygn. akt II GSK 2804/17, a zatem można mówić o ukształtowanej i jednolitej linii orzeczniczej NSA w tych sprawach. |

|Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela tą linię orzeczniczą i nie znajduje powodów do |

|odstąpienia od tejże linii orzeczniczej. |

|Przechodząc do analizy skargi kasacyjnej sformułowanej przez Ministra Sprawiedliwości należy zauważyć, iż skarga ta została oparta w|

|zasadniczej części na zarzutach procesowych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zasadniczego zarzutu procesowego skargi |

|kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości, tj. zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym |

|uzasadnienie wyroku, należy stwierdzić, że zarzut ten jest pozbawiony merytorycznego uzasadnienia, tym bardziej, że skarżący organ |

|nie wykazał, aby ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie |

|podkreślić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera ono |

|wszystkie istotne elementy określone w ww. przepisie, w tym również przytoczenie zarzutów strony skarżącej i stanowisko organu wraz |

|z jego argumentacją, a ponadto wyjaśnienie szczegółowe podstawy prawnej i wskazania co do dalszego postępowania. |

|Przechodząc do analizy zarzutu, pomieszczonego w skardze kasacyjnej, naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, |

|sprowadzającego się do zarzutu naruszenia: "art. 28 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 11 ust. 1 i 4 oraz art. |

|93 ust. 1 pkt 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że izba komornicza ma |

|interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym powołania na stanowisko komornika sądowego, a w konsekwencji na uznaniu, |

|że izba komornicza jest stroną postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego" (punkt d) petitum skargi |

|kasacyjnej), stwierdzić trzeba, iż Sąd I instancji wyraził jednoznaczny pogląd prawny w sprawie legitymacji organu samorządu |

|komorniczego w sprawach powołania, który sprowadza się do stanowiska, że Izba Komornicza miała interes prawny w rozumieniu art. 28 |

|k.p.a. i mogła być stroną w rozumieniu tego przepisu w postępowaniu z wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Uzasadnienie tego|

|stanowiska i argumentacja Sądu I instancji nawiązywała prawidłowo do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 |

|września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/14 przyznającej status strony izbom notarialnym w sprawach powołania na stanowisko |

|notariusza, ale nie była to wyłącznie argumentacja, gdyż przede wszystkim Sąd I instancji właściwie przeanalizował stan prawny |

|wynikający z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, prawidłowo zastosował przepis art. 93 ust. 1 pkt |

|2, 3 tej ustawy, dokonując pełnej jego wykładni, która zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej |

|sprawie nie budzi zastrzeżeń. |

|Omawiając powyższe zagadnienie prawne legitymacji procesowej Izby Komorniczej w sprawach powołania na stanowisko komornika, Sąd I |

|instancji powołał się również na wykładnię konstytucyjną art. 17 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, której dokonywał |

|wielokrotnie Trybunał Konstytucyjny w swoich wyrokach dotyczących również komorników w sprawach o sygn. akt K 5/02, K 2/07, K 21/08,|

|SK 26/03. |

|Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy zawarte w wyrokach |

|Trybunału Konstytucyjnego, zarówno co do statusu zawodu komornika, do którego niewątpliwie ma zastosowanie przepis art. 17 ust. 1 |

|Konstytucji RP, a wywody Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na temat sprawowania pieczy nad wykonywaniem |

|zawodu komornika przez organ samorządu komorniczego, zakres tej pieczy sięgający również do naboru do tego zawodu realizowanego w |

|ramach art. 11 ustawy o komornikach, nie może skutecznie być przez Ministra Sprawiedliwości kwestionowany. Wyrazem powierzenia tej |

|pieczy przez ustawodawcę samorządowi zawodowemu komorników jest opinia rady izby komorniczej, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy.|

|Osoba prawna – izba komornicza (działająca przez swój organ – radę) ma, wynikające z art. 11 ust. 1 ustawy w zw. z art. 17 ust. 1 |

|Konstytucji, uprawnienie do zajmowania stanowiska w formie opinii w sprawie powołania komornika. To uprawnienie daje jej legitymację|

|do występowania na podstawie art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji sądowym w tego rodzaju sprawach. Należy|

|się zgodzić z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (między innymi w wyrokach z dnia: 23 maja 2017 |

|r., sygn. akt II GSK 2439/15 oraz 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 762/16), że wyrażenie przez radę izby komorniczej opinii w |

|sprawie powołania i odwołania komornika nie kwalifikuje się jako współdziałanie organów, o którym mowa w art. 106 § 1 k.p.a. W |

|doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje przekonanie, że o dopuszczalności zastosowania art. 106 k.p.a. przesądza |

|dopiero konkretny pozakodeksowy przepis prawa, a w tym przypadku ewentualnie miałby o tym zadecydować przepis art. 11 ust. 1 ustawy |

|o komornikach. Jednakże przepis art. 11 ust. 1 należy interpretować w zw. z ust. 4 tegoż artykułu, który przewiduje, że |

|nieprzedstawienie opinii w terminie ustawowym (21 dni) nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu i w konsekwencji |

|wydania decyzji bez opinii rady izby komorniczej. Przepis ten oznacza, że wydanie decyzji przez Ministra Sprawiedliwości nie jest |

|uzależnione od zajęcia stanowiska przez organ samorządu, a pogląd ten znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie, gdzie dopuszczalność |

|wydania decyzji bez uwarunkowania jej wyrażeniem opinii przez radę, traktowana powinna być jako opinia nie podlegająca procedurze z |

|art. 106 k.p.a. (M. Stahl: Zakres stosowania kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniach prowadzonych na podstawie |

|ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Przegląd Prawa Egzekucyjnego nr 10-11 z 2007 r.). |

|Jeszcze raz należy zaznaczyć, że Sąd I instancji dokonał wszechstronnej i prawidłowej wykładni przepisów prawa art. 28 k.p.a. w |

|związku z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP i art. 11 ust. 1 i 4 ustawy o komornikach i egzekucji, a w wyniku tej wykładni nie mógł |

|dojść do innego przekonania, jak uznanie, że izba komornicza ma interes prawny w niniejszym postępowaniu i jest stroną tego |

|postępowania w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego. Jak podkreśla się w judykaturze: "Absolutnie nie może stać |

|temu na przeszkodzie wykładnia przepisu art. 106 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o komornikach, gdyż - jak już zaznaczono wyżej|

|- z mocy art. 11 ust. 4 ustawy o komornikach i egzekucji, brak opinii wyklucza stosowanie art. 106 k.p.a. przy podejmowaniu decyzji |

|o powołaniu na podstawie art. 11 ust. 1. Dlatego też nie można było przyjąć, że zgodnie z treścią przepisu art. 11 ust. 1 w zw. z |

|ust. 4 ustawy nie mamy w tej sprawie współdziałania i współkompetencji w podejmowaniu decyzji wg reguł przewidzianych w art. 106 |

|k.p.a. i w konsekwencji ta przeszkoda w uczestniczeniu samorządu komorniczego w postępowaniu administracyjnym i |

|sądowoadministracyjnym w charakterze strony nie występuje." (tak w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt II GSK 1313/18). |

|Na zakończenie należy odnieść się także do przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organu (s. 29 uzasadnienia skargi |

|kasacyjnej) wywodów dotyczących regulacji wynikających z art. 12 ust 1 zdanie 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach |

|sądowych (Dz. U. 2018, poz. 771), w świetle którego rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu |

|administracyjnym w sprawie powołania na stanowisko komornika oraz art. 289 tej ustawy, w myśl którego postępowania administracyjne |

|wszczęte na podstawie ustawy uchylanej w art. 305 (tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, Dz.U. z|

|2017 r. poz. 1277 ze zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych |

|przepisów, z tym że do tych postępowań stosuje się przepis art. 12 ust. 1. W tym kontekście należy więc zauważyć, iż wskazane zmiany|

|stanu prawnego nie mogą mieć jednak wpływu na ocenę skargi kasacyjnej. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem |

|aktów lub czynności administracyjnych wydanych w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym (art. 3 p.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 |

|ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.). Sąd |

|administracyjny nie zastępuje organu, nie wykonuje czynności administracyjnych i dlatego ma wyłącznie uprawnienia kasacyjne. |

|Przeprowadzana przez sąd kontrola może nastąpić wyłącznie na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania |

|kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Następuje ona również na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w|

|dniu orzekania (zob. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1675/06). Nie oznacza to jednak, że zmiany stanu prawnego |

|lub faktycznego, które nastąpiły po wydaniu zaskarżonego aktu nie mają żadnego znaczenia. W razie bowiem uchylenia przez sąd tego |

|aktu, organ rozpoznający sprawę ponownie będzie musiał rozważyć znaczenie tych zmian dla rozpoznawanej sprawy i w razie konieczności|

|je uwzględnić przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. |

|Konkludując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra |

|Sprawiedliwości, zaskarżonym tu wyrokiem, nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i lit. c) p.p.s.a., co zarzuca skarżący |

|kasacyjnie organ (punkt a) petitum skargi kasacyjnej), ponieważ niewadliwie uznał, iż: "wobec naruszenia przez organ art. 28 K.p.a. |

|w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 11 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1 pkt 2 u.k.s.e. oraz art. 7, art. 77 i art. 80|

|K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) |

|i c) P.p.s.a." (s. 21 wyroku WSA). |

|Z tych wszystkich względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych zarzutów należało oddalić na podstawie art. 184 |

|p.p.s.a. |

| |