Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2986/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2017 r. ze skargi Z. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Z. M. (dalej: Skarżący, Strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w [...] z dnia [...].08. 2016r. Nr [...].

Powyższym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...].02. 2016r. nr [...] o nieuznaniu wniesionych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W skardze do WSA Strona zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie:

- art. 34 § 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie postanowienia, w którym wierzyciel nie ustosunkował się co do błędu nieistnienia obowiązku co do osoby zobowiązanej do zapłaty należności – grzywny,

- art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie merytorycznego odniesienia do zarzutów zawartych w zażaleniu Skarżącego z dnia 23.02. 2016r.,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienia sprzecznego z zebranym materiałem dowodowym i orzekanie na podstawie kserokopii dokumentów dołączonych do akt sprawy,

- art. 7, 77, 80, 10 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w Zw. z art. 126 K.p.a. i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie przez organy obu instancji wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, kto i w jakim trybie oraz na jakiej podstawie prawnej zmienił wysokość mandatu karnego w wysokości 0 zł (złotych).

Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżący wskazał, iż nigdy nie został ukarany mandatem karnym w wysokości 100 zł. Nigdy mu nie doręczono mandatu, gdyż nie było takiej potrzeby. Wynika to z pkt 1 wezwania z dnia 13.11. 2014r, ..., 0 ( złotych).

Podniósł, że w stosunku do jego osoby nie istnieje żaden obowiązek pieniężny. Wskazał, że Straż Miejska nie przesłała mu w korespondencji doręczonej w dniu 29 grudnia 2014r. żadnego mandatu karnego, co jest konsekwencją postępowania decyzji strażników miejskich i inspektor E. W. o mandacie w wysokości 0 złotych. Zdaniem Strony istnieje wątpliwość, czy w powyższej korespondencji faktycznie wysłano jakikolwiek mandat, gdyż pismo oznaczone na kopercie numerem [...] nie zawiera żadnych oznaczeń, numerów czy symboli, poza nr 107.

Wskazał, iż oryginalny dokument ,,Zwrotne potwierdzenie odbioru’’ znajdujący się w Straży Miejskiej, jest mało czytelny, nie zawiera daty na pieczęciach poczty, stemple pocztowe są nieczytelne i poucinane, na dole znajduje się jakiś bliżej nie określony zapis, co może świadczyć o późniejszym jego umieszczeniu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r, poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), (dalej ,,p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.

Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym, prawidłowo ustalonym przez Organ.

W dniu 26.10. 2014r. około godz. 116,45 strażnicy miejscy ujawnili wykroczenie z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń dalej: K.w. (Dz.U. 2015r. poz. 1094 z póżn. zm.) popełnione przez kierowcę pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...], polegające na zaparkowaniu ww. pojazdu przy ul. [...], w miejscu obowiązywania znaku drogowego B-36 (zakaz zatrzymywania się).

W dniu 13.11. 2014r. skierowano do Pana Z. M. wezwanie wraz z drukami A,B,C oświadczeń.

W pkt 1 wezwania wysokość kwoty 100 zł została omyłkowo określona na 0 zł wraz z jednym punktem karnym. W części A załącznika widniała poprawna kwota 100 zł oraz 1 pkt karny. Formularz oświadczenia A został wypełniony i podpisany przez Pana Z. M. i odesłany do Oddziału Terenowego Straży [...]. Pouczono Stronę również o prawie do odmowy przyjęcia mandatu karnego kredytowanego.

Stosownie do § 4a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego (Dz. U. Nr 20 poz. 201) jeżeli sprawca wykroczenia został pouczony , zgodnie z § 6 i pisemnie wyraził zgodę na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w określonej wysokości, odcinki ,,A’’, ,,B’’ i ,,C’’ formularza mogą zostać mu doręczone przesyłką poleconą za zwrotnym poświadczeniem odbioru. W takim przypadku potwierdzeniem przyjęcia mandatu jest załączona do odcinka ,,D’’ pisemna zgoda sprawcy wykroczenia na jego przyjęcie wraz ze zwrotnym poświadczeniem doręczenia przesyłki zawierającej mandat. Za datę przyjęcia mandatu przyjmuje się dzień jego doręczenia.

W niniejszej sprawie , mandat karny został wystawiony w dniu [...].12. 2014r. nr [...] na kwotę 100zł. Został on doręczony Stronie w dniu [...]. 12. 2014r i stał się prawomocny.

W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) Wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) Odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) Określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) Błąd co do osoby zobowiązanego;

5) Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) Brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1

8) Zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) Prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) Niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym – wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Sąd stwierdza, że podnoszone w skardze zarzuty nie są zasadne.

Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zgłaszanych zastrzeżeń co do zakresu obowiązku stanowiącego podstawę tytułu wykonawczego.

Obowiązek ewidentnie istnieje, Skarżący pisemnie wyraził zgodę na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w wysokości 100 zł. W przesłanym wezwaniu nastąpiła oczywista omyłka w pouczeniu polegająca na tym, że nie została wpisana kwota mandatu. Pozostałe druki oświadczeń zostały sporządzone prawidłowo, zgodnie ze wskazaną kwotą mandatu w wysokości 100 zł. Zostały one przesłane Skarżącemu.

Zarzut braku wymagalności obowiązku nie jest prawidłowy gdyż brak jest zdarzeń lub okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę takiego zarzutu. Do braku wymagalności zaliczamy takie okoliczności jak odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Innym powodem braku wymagalności może być wstrzymanie wykonania podlegającej wykonaniu decyzji przez organ który ją wydał, organ nadzoru lub sąd.

Zarzut błędu co do zobowiązanego nie jest uzasadniony. Przez taki błąd rozumie się sytuację, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego i doręczył jej tytuł wykonawczy pouczając o prawie zgłoszenia zarzutów. Powoduje to fakt, że właściwy zobowiązany jest pozbawiony obrony swoich interesów. Także błędem co do osoby zobowiązanego jest sytuacja, w której w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek egzekucyjny.

W niniejszej sprawie, w mandacie karnym, oprócz imienia i nazwiska, wskazano nr PESEL, ten sam, który wskazano w tytule wykonawczym wystawionym na podstawie przedmiotowego mandatu karnego. Zarówno mandat, jak i tytuł wystawiono na Pana Z. M..

Niezasadna tym samym jest argumentacja, iż określenie egzekwowanego obowiązku jest niezgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) oraz ,że zachodzi niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.).

Egzekucja mogła być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia – wynika to z § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 pażdziernika 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2014r.poz. 1494).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.