Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 432/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 548/08 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wejherowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 548/08, na skutek skargi Prokuratora Rejonowego w Wejherowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Wójt Gminy Gniewino, powołując się na art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 3, 4 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił L. N. opłatę w wysokości 1.959 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - działki nr [...] położonej w miejscowości S., na skutek uchwalenia w dniu 7 października 2003 r. uchwałą nr 101/XVII/2003 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podał organ, w uchwalonym planie nieruchomość sprzedana przez L. N. w dniu [...] sierpnia 2006 r., będąc dotychczas rolną została przeznaczona na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem usług komercyjnych nie zakłócających funkcji mieszkaniowej. Powyższe, jak wynika z operatu szacunkowego, spowodowało wzrost jej wartości o 6.530 zł, w powołanym zaś miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalono stawkę opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 30%.

Od tej decyzji odwołał się L. N. zarzucając m.in. naruszenie art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na ustaleniu renty planistycznej w odniesieniu do działki nr [...], mimo że stawka procentowa pozwalająca na wyliczenie wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym ta działka jest położona.

Zdaniem L. N. stawkę procentową renty planistycznej określono w § 2 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wskazując jednoznacznie terenów, dla których została ona ustalona. Nie ustalono natomiast tej stawki w § 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dotyczy terenu, na którym znajduje się działka nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z [...] marca 2008 r. uchyliło decyzję Wójta i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w karcie terenu, na którym znajduje się działka nr [...] ([...]), nie ustalono stawki procentowej, na podstawie której ustala się wysokość reny planistycznej. Jedynie w "Ustaleniach ogólnych planu" ustalono stawkę 30% "w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych i prawnych, tam gdzie wzrost wartości nieruchomości w wyniku ustaleń planu uzasadnia wszczynanie procedury". W ocenie Kolegium, zapis taki nie wskazuje jednoznacznie terenów, dla których stawka wynosi 30 %, pozostawiając ich wybór organowi, któremu ustawa nie przyznaje kompetencji do ustalania stawki renty planistycznej. W związku z tym uznano, że stawka opłaty w ogóle nie została ustalona dla terenu, którego dotyczy sprawa. Z tego względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że należy uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem, gdyż postępowanie to jest bezprzedmiotowe z powodu braku przepisu prawa, który jednoznacznie ustalałby dla działki nr [...] stawkę procentową opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Prokurator Rejonowy w Wejherowie zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 36 ust. 4 oraz art. 37 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że Rada Gminy Gniewino nie określiła w uchwalonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stawki procentowej, stanowiącej podstawę naliczenia renty planistycznej oraz poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania przez Wójta Gminy Gniewino decyzji w sprawie naliczenia tej renty.

Zdaniem Prokuratora w § 2 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 7 października 2003 r. w sposób jednoznaczny wskazano wysokość stawki procentowej. Użyty w tym przepisie zwrot "uzasadnia wszczynanie procedury" oznacza podział na nieruchomości, których wartość w wyniku uchwalenia planu miejscowego wzrosła, oraz na takie, których wartość pozostała bez zmian. Przedmiotowy zapis wskazuje zatem wyraźnie, iż w przypadku wzrostu wartości nieruchomości, właściwy organ pobiera jednorazową opłatę nie wyższą niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Zdaniem Prokuratora tak ukształtowany zapis planu zagospodarowania przestrzennego obliguje Wójta do wydania decyzji ustalającej wysokość renty planistycznej w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia planu. Wskazał też, że stawki procentowe renty planistycznej nie muszą być umieszczone w kartach terenu, gdyż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, że mają one się znaleźć w treści planu miejscowego i nie określa obowiązku ich umieszczania osobno w poszczególnych kartach terenu. Tym samym nieumieszczenie stawki procentowej w konkretnej karcie terenu, nie przyznaje Wójtowi kompetencji do dowolnego wyboru terenów, które wymagają wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołanym na wstępie wyrokiem uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ stawka procentowa opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w planie zagospodarowania przestrzennego wsi S. uchwalonym uchwałą Rady Gminy Gniewino z dnia 7 października 2003 r. została ustalona prawidłowo. W ocenie Sądu, nie ma znaczenia, że nie ustalono jej w przepisie planu (§ 3), który zawiera szczegółowe ustalenia dla poszczególnych terenów o różnym sposobie zagospodarowania, czyli w poszczególnych kartach terenów.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S., jak wynika z powołanej w nim podstawy prawnej, został uchwalony przy zastosowaniu przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Żaden przepis tej ustawy nie nakazywał ustalenia stawki opłaty procentowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości dla konkretnych nieruchomości. Wręcz przeciwnie, art. 10 ust. 3 tej ustawy stanowił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się stawkę procentową, służącą naliczeniu, opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 tej ustawy (obecnie o opłacie tej mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a więc bardzo ogólnie, bez wskazania konkretnego "miejsca" w planie, w którym taką stawkę należałoby określić.

Uwzględniając systematykę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd wskazał, że w jego § 2 ust. 1 wskazano z czego plan ten się składa. Z przepisu tego wynika, że w § 2 zawarto ustalenia ogólne, zaś w § 3 ustalenia szczegółowe. Zatem określenie stawki procentowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia tego planu w § 2 oznacza, że odnosi się ona do wszystkich nieruchomości wskazanych w części szczegółowej. Ważne jest przy tym, że w tej części szczegółowej nie zawarto żadnego wyłączenia stosowania tej stawki. Taka technika legislacyjna jest powszechnie stosowana i ma na celu uniknięcie powtórzeń w części szczegółowej aktu normatywnego, celem zapewnienia przejrzystości aktu normatywnego. Jest to swego rodzaju wyjęcie przed nawias postanowień odnoszących się do całego obszaru objętego planem.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, o wadliwości ustalenia stawki procentowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie przesądza też sformułowanie przepisu, w którym została ona określona. Przepis ten brzmi następująco: "§ 2 ust. 6. Stawka procentowa - ustala się stawkę 30% w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych i prawnych tam, gdzie wzrost wartości nieruchomości w wyniku ustaleń planu uzasadnia wszczynanie procedury" i – jak przyznaje Sąd - nie jest on sformułowany zręcznie. Nie ulega jednak wątpliwości, że chodzi w nim o stawkę procentową, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ten bowiem przepis, obowiązujący w chwili uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., dotyczył tak zwanej renty planistycznej, czyli opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wątpliwości nie może być skoro w przepisie tym, mimo że nie odwołano się w nim do wskazanego artykułu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mowa jest o wzroście wartości nieruchomości w wyniku ustaleń planu.

Zdaniem Sądu - wbrew twierdzeniom Samorządowego Kolegium Odwoławczego - skutecznie ustalono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi S. stawkę procentową opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia tego planu w stosunku do wszystkich nieruchomości, które ten plan obejmuje. Natomiast to, w którym konkretnym przypadku opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zostanie ustalona, zależy od spełnienia przesłanek określonych w art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym między innymi od tego, czy wzrosła na skutek uchwalenia planu wartość nieruchomości, o czym - zgodnie z art. 37 ust. 6 tej ustawy - decyduje wójt gminy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że podejmując zaskarżoną decyzję organ naruszył § 2 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż nie odnosi się on do nieruchomości oznaczonych w § 3 tego planu i w efekcie niezastosowaniu tego przepisu do działki nr [...], w konsekwencji czego doszło do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., które polegało na zastosowaniu tego przepisu i umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji z uwagi na bezprzedmiotowość jego postępowania.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien uwzględnić przyjętą przez Sąd wykładnię § 2 ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S., która polega na tym, że przepis ten odnosi się do wszystkich nieruchomości wskazanych w § 3 tego planu.

L. N., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną i zaskarżając go w całości podniósł następujące zarzuty:

naruszenia prawa materialnego, tj. § 2 ust. 6 uchwały Rady Gminy Gniewino nr 101/XVII/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego S. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada Gminy Gniewino ustaliła jednolitą stawkę opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 30% dla wszystkich nieruchomości objętych planem, bez względu na wysokość stwierdzonego wzrostu wartości;

naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 36 ust 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na jego błędnym zastosowaniu, poprzez uznanie dopuszczalności prowadzenia postępowania w sprawie pobrania opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości położonej w S. obejmującej działkę nr [...] na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku gdy nie została prawidłowo określona stawka tej opłaty.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi Prokuratora Rejonowego w Wejherowie, względnie: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący wskazał, że wadliwą jest dokonana przez Sąd I instancji wykładnia § 2 ust. 6 uchwały Rady Gminy Gniewino z dnia 7 października 2003 r. Z treści tego przepisu nie sposób jest bowiem wyprowadzić wniosku, iż w odniesieniu do nieruchomości położonej w S. obejmującej działkę nr [...] znajdzie zastosowanie stawka renty planistycznej w wysokości 30%. Zawarta tam regulacja nie określa wprost, do jakich terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przyjęta stawka się odnosi. Jednocześnie w treści § 3 - kartach poszczególnych terenów, brak jest wskazania, iż na wyodrębnionych tam obszarach obowiązuje stawka w konkretnej wysokości. Jak podkreślono, ustalenie stawki nie nastąpiło w odniesieniu do wszystkich terenów, gdzie występuje jakikolwiek wzrost wartości nieruchomości w wyniku przyjęcia planu, ani też na obszarach, gdzie powinno nastąpić wszczęcie procedury wobec wystąpienia wzrostu wartości nieruchomości, gdyż wskazany przepis uchwały Rady Gminy jest odmiennej treści. Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że ustalenie stawki procentowej następuje nie dla wszystkich terenów, których wartość wzrosła w związku z przyjęciem planu zagospodarowania, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, ale tylko w odniesieniu do tych nieruchomości, gdzie wzrost wartości osiąga pewną wielkość uzasadniająca wszczęcie procedury, o czym stanowi § 2 ust. 6. W treści tego postanowienia brak jest jednak precyzyjnie określonych kryteriów pozwalających na ocenę spełnienia przesłanki, jaką jest wystąpienie wzrostu wartości uzasadniającego w świetle powyższej regulacji wszczęcie procedury. Nie można zatem na podstawie postanowień miejscowego planu zagospodarowania jednoznacznie stwierdzić, że określona stawka procentowa znajdzie zastosowanie do przedmiotowej nieruchomości. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie usuwałoby wpisanie stawki renty planistycznej w karcie badanego terenu. Ponieważ jednak takiego wskazania brak, to należy uznać, że zastosowanie ustalonej stawki renty planistycznej w konkretnym przypadku pozostawione zostało swobodnej ocenie wójta.

W ocenie skarżącego, nie jest uprawnione stanowisko, zgodnie z którym zawarte w treści § 2 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego określenie "uzasadnia wszczynanie procedury" oznacza podział na nieruchomości, których wartość w wyniku uchwalenia planu wzrosła oraz na takie, których wartość pozostała bez zmian. O tym, że opłatę pobiera się w przypadku jakiegokolwiek wzrostu wartości nieruchomości i tylko w takich przypadkach stosuje się stawkę procentową określoną w planie, rozstrzyga już sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powielanie regulacji w tym zakresie w uchwale Rady Gminy byłoby bezcelowe. Wykładnia przepisu § 2 ust. 6 wskazanej uchwały nie może zostać zastąpiona przez przytoczenie zasad wynikających z regulacji ustawowej, z pominięciem jednoznacznego brzmienia analizowanego postanowienia.

Skoro zatem brak jest postanowienia miejscowego planu zagospodarowania określającego stawkę procentową dla obszaru, na którym położona jest działka nr [...], decyzja określająca rentę planistyczną związaną ze wzrostem wartości tej nieruchomości jest nieważna jako wydana bez podstawy prawnej, a organ który ją wydał naruszył postanowienia art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji powołany przepis naruszył także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylając zaskarżonym orzeczeniem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku. Sąd wadliwie bowiem, uznał, iż w oparciu o przepis art. 36 ust. 4 ustawy dopuszczalne jest prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Gniewino w przedmiocie poboru renty planistycznej w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania, że element niezbędny do naliczenia tej opłaty – stawka procentowa — została ustalona zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącego w badanym przypadku wydanie decyzji przez Wójta Gminy Gniewino określającej opłatę związaną ze wzrostem wartości nieruchomości wskutek przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalne, gdyż brak jest podstawy prawnej dla jej wydania.

Skoro Wójt Gminy, jak wywiedziono powyżej, nie jest uprawniony do ustalenia stawki procentowej, to postępowanie w przedmiotowej sprawie podlegało z mocy art. 105 § 1 k.p.a. umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Nie stwierdzając powyższego Sąd I instancji błędnie uznał, iż istnieją podstawy do zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i nie mogła zostać uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w sprawie nie zachodziła.

Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia § 2 ust. 6 uchwały Rady Gminy Gniewino nr 101/XVII/2003 z dnia 7 października 2003 r. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji orzekł, także wbrew zarzutom ze skargi kasacyjnej, że zaskarżona uchwała Rady Gminy Gniewino wydana została zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie przepisów dotychczasowej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 3 cyt. ustawy z 1994 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się również stawkę procentową, służącą naliczeniu opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 3 tej ustawy oraz że jej wysokość nie mogła być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji orzekł, że § 2 ust. 6 przedmiotowej uchwały Rady Gminy ujęty w części ogólnej ustaleń planu miejscowego odnosi się także do jego części szczegółowej, która zawiera ustalenia szczegółowe dla obszarów objętych poszczególnymi kartami terenu (§ 3 w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały). Jest to także zgodne z dyspozycją art. 8 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Dotyczy to także art. 9 ust. 1 cyt. ustawy, z którego wynika, że w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się wymagania wynikające z przepisów szczególnych, które odnoszą się do terenów objętych planem miejscowym i przedmiotu jego ustaleń. Dlatego też jest oczywiste, że dyspozycja § 2 ust. 6 przedmiotowej uchwały nie budzi wątpliwości odnośnie zakresu jego obowiązywania na wszystkich terenach objętych przedmiotowym planem miejscowym. Ponadto § 2 pkt 6 uchwały Rady Gminy Gniewino jednoznacznie ustala stawkę procentową w stosunku do wszystkich nieruchomości ("stanowiących własność osób fizycznych i prawnych"). Z kolei druga część zdania: "tam gdzie wzrost wartości nieruchomości w wyniku ustaleń planu uzasadnia wszczynanie procedury" nie odnosi się oczywiście do położenia nieruchomości w wyznaczonej szczegółowo jednostce planistycznej, lecz do wystąpienia takiej sytuacji faktycznej, która spełnia ustawowe przesłanki do wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego w przedmiocie naliczenia przedmiotowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Powyższe oznacza, że także całkowicie chybiony jest zarzut ze skargi kasacyjnej dotyczący błędnego zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika to z tego, że w stanie prawnym z daty podjęcia decyzji przez właściwe organy w przedmiocie opłaty planistycznej obowiązuje przepis art. 36 ust. 4 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który w stanie faktycznym tej sprawy został prawidłowo zastosowany. Dyspozycja powyższego przepisu jednoznacznie bowiem stanowi o obowiązku wydania decyzji w przedmiocie opłaty, jeżeli dochodzi do zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku zmiany ustaleń planu miejscowego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, zbytej przez L. N. Zakres uznania organu w orzekaniu o jej wysokości, doznaje ograniczenia nie tylko co do możliwości przekroczenia określonej w ustawie górnej wysokości (30%), ale także wyklucza możliwość ustalenia stawki zerowej. Ponadto jest także ograniczony terminem 5 lat, od dnia wejścia w życie przedmiotowej uchwały rady gminy dotyczącej uchwalenia nowego planu miejscowego - jeżeli nastąpiła w tym terminie sprzedaż danej nieruchomości, ponieważ wzrosła jej wartość z tytułu nowego przeznaczenia w planie miejscowym.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.