Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 457/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z  art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b art. 5 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: specjalista Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. w sprawie określenia spółce z o.o. "A" wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 195.836,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] r. przeprowadzono w dniu 30 października 2017 r. oględziny nieruchomości położonej w G. przy ul. A 20, których przedmiotem było ustalenie, jakiego rodzaju naniesienia (tj. budynki, budowle) znajdują się na działce nr 1285/1 wraz z określeniem powierzchni użytkowej budynków. Ponadto oględziny miały na celu rozpoznanie, czy na pozostałych działkach nr: 1290/4, 1287/3. 1287/5, 1281/1 1283/1. 2912/1, 1282/1, 1284/2, 2923/3, 2924/2. 1286/4. 1286/6, 1288/4. 2911/4. 1289/4. obręb G. oznaczonych jako Ba - tereny przemysłowe, znajdują się budynki lub budowle. W czasie oględzin ustalono, że na działce nr 1285/1 znajdują się następujące budynki:

1) budynek administracyjny, składający się z 3 kondygnacji: parter o pow. użytkowej 399,98 m2, I piętro o pow. użytkowej 312.27 m2, II piętro wraz z poddaszem użytkowym (w trakcie przebudów}', stan surowy zamknięty, wstrzymane prace budowlane przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.) o pow. użytkowej 430.01 m2.

2) budynek parterowy, murowany, obejmujący: szatnię, sanitariaty, kotłownię, spawalnię, warsztat elektryczny i kuźnię, o pow. użytkowej 1.259.79 m2.

3) budynek hali spawalniczej o pow. użytkowej 1.290.65 m2,

4) budynek produkcyjny, murowany, o pow. użytkowej 761.89 m2,

5) warsztat murowany z częścią socjalną o pow. użytkowej 236.59 m2,

6) budynek produkcyjny ..wytwórnia wód" o pow. użytkowej 392.36 m2,

7) budynek hali montażu o pow. użytkowej 576,46 m2,

8) magazyn ..A" - wiata obudowana ścianami z pustaków o pow. użytkowej 482,22 m2,

9) magazyn ..B" - wiata obudowana ścianami z pustaków o pow. użytkowej 160.01 m2,

10) budynek lakierni o pow. użytkowej 687,05 m2,

11) ciąg magazynów parterowych, murowanych, o pow. użytkowej 433,03 m2,

12) wiata o konstrukcji stalowej o pow. użytkowej 177,79 m2,

13) budynek hali montażu o pow. użytkowej 318,25 m2,

14) budynek biura konstrukcyjnego o pow. użytkowej 91.73 m2,

15) budynek hali produkcyjnej o pow. użytkowej 679,66 m2,

16) budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej o pow. użytkowej 112,14 m2,

17) budynek ..stacji paliw" o pow. użytkowej 24.88 m2,

18) budynek magazynu murowany o pow. użytkowej 501,94 m2, (część budynku znajduje się na działce nr 1286/4),

19) budynek trafostacji "A" o pow. użytkowej 9,95 m2, (budynek usytuowany na działce nr 1286/4),

20) budynek trafostacji "B" o pow. użytkowej 122,85 m2 (budynek znajduje się na działce nr 1286/4 oraz w części na działce nr 1287/3).

Na działce nr 1285/1 znajdują się następujące budowle: oczyszczalnia ścieków, studnia głębinowa, stacja transformatorowa, basen p. pożarowy, komin kotłowni, drogi, place i ogrodzenia. Ponadto na pozostałych działkach nr 1290/4, 1287/3. 1287/5. 1281/1, 1283/1, 2912/1, 1282/1, 1284/2, 2923/3. 2924/2. 1286/6. 1288/4. 2911/4, 3367/4. 1289/4. 3594, położonych w G. nie stwierdzono żadnych naniesień, tj. budynków, czy budowli.

Łączna wartość wszystkich budowli na podstawie opinii biegłego wyniosła 771.767.00 zł. Podczas oględzin nie udostępniono organowi dokumentacji technicznej przedmiotowych budowli. Wszczęte z urzędu i przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że Spółka w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. pozostawała i nadal pozostaje właścicielem zabudowanych nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy I instancji określił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 195.836.00 zł. przyjmując do opodatkowania:

– grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 37.076.00 m2, stawka podatku 0.74 zł/m2, podatek w kwocie 27.436.24 zł.

– budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.772.76 nr, stawka podatku 17.80 zł/m2, podatek w kwocie 156.155.13 zł.

– budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości: 612.212 zł), stawką podatku 2%, podatek w kwocie 12.244,24 zł.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując na treść art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 5 art. 6 ust. 9, art. 1a ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., póz. 1445 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym w 2017 r - dalej w skrócie: u.p.o.l.),. podniosło, iż sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę (osobę prawną) nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Natomiast o tym, czy konkretna nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu, decyduje zatem sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę.

Jednocześnie podkreślono, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy podkreślił, że "A" Spółka z o.o. jest wpisana do rejestru przedsiębiorców i prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Zdaniem organu, z uwagi na powyższe, wszystkie posiadane przez Spółkę grunty, budynki i budowle związane są z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą i winny podlegać opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, w tym również działka nr 3594 opow. 1.500 m2, której grunty skalsyfikowane są jako Bp - tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane).

Powołując się na treść art. 2 ust. 2 u.p.o.l, wyjaśniono, że grunty działki nr 3594 o pow. 1.500 m2 nie są sklasyfikowane jako użytki rolne, ani lasy, zatem dla ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma znaczenia, czy są faktycznie "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej. W przypadku gruntów sklasyfikowanych jako Bp, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, przesłanką dla ich opodatkowania wg najwyższych stawek jest to, iż wypełniają one definicję gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Za nie zasadny uznano zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.- poprzez uznanie, że samo posiadanie przez przedsiębiorcę gruntów, budynków i budowli daje podstawę do zastosowania stawki podatkowej, jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jako bezzasadny potraktowano również zarzut odwołania sprowadzający się do twierdzenia, że przedmioty opodatkowania nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Mając na uwadze powyższe organ wyjaśnił, że obowiązujące w 2017 r. przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie dają możliwości wyłączenia z opodatkowania tym podatkiem (wg najwyższych stawek) budynków będących w złym stanie technicznym i przez to niewykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli bowiem budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny, to począwszy od 1 stycznia 2016 r. w stosunku do takiego budynku powinna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określająca termin przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Jednocześnie zauważono, że w sprawie Spółka nie przedłożyła takiej decyzji.

W tym kontekście za niezasadne uznano zarzuty odwołania dotyczące naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie powołanie przez organ I instancji biegłego z dziedziny budownictwa w celu ustalenia stanu technicznego obiektów, pod kątem możliwości ich wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Kolegium nie podzieliło również zarzutów odwołania odnośnie naruszenia art. 4 ust. 5 w zw. z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. poprzez przyjęcie wartości odtworzeniowej budowli, objętych przedmiotowym postępowaniem, jako podstawy opodatkowania.

Przypomniano, że Spółka nabytych aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. A Nr [...] składników majątkowych nie wprowadziła do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto nie odpowiedziała na wezwanie organu podatkowego I instancji z dnia 7 grudnia 2017 r. dotyczące złożenia wyjaśnień, jakie budowle były ujmowane wiatach wcześniejszych (2014 - 2016) w deklaracji na podatek od nieruchomości oraz na podstawie jakich dokumentów określona została ich wartość na kwotę 122.250,00 zł.

W związku z powyższym dopuszczono dowód z opinii biegłego M. R. Przedmiotem operatu szacunkowego była wartość budowli znajdujących się na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów nr: 1284/2, 1281/1, 1283/1, 1285/1, 1284/2, 1285/1, 1286/4,2912/1,2923/3,2924/2, położonych w obrębie 0004 G. Z uwagi na fakt, że budowle objęte zakresem wyceny nie są przedmiotem obrotu rynkowego, biegły uznał, że nie ma możliwości określenia wartości rynkowej ww. obiektów zgodnie z definicją wartości rynkowej zawartą w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Stwierdził jednocześnie, że istnieje możliwość określenia wartości wytworzenia tych obiektów na rynku lokalnym, pomniejszonej o ich zużycie techniczne - wartość odtworzeniowa, rzeczywista.

W ocenie organu odwoławczego biegły dokonał prawidłowego, dopuszczonego prawem wyboru metody wyceny budowli, uwzględniając cel wyceny, rodzaj i charakterystykę przedmiotu oszacowania oraz dostępność i przydatność danych, którymi mógł się posłużyć w wycenie.

Zdaniem Kolegium, w przypadku gdy nie ma możliwości wytypowania na rynku lokalnym cen nieruchomości do ustalenia wartości rynkowej (co wynika z opinii biegłego oraz jego pism z dnia 14 listopada 2018 r. i z dnia 29 listopada 2018 r.), a ta ostatecznie jest wartością przybliżoną, to zgodnie z zasadą powszechności i równoważności opodatkowania, dla celów opodatkowania budowli, można przyjąć jej wartość odtworzeniową. Oceniając w związku z tym wartość dowodową załączonej do akt sprawy opinii biegłego, uzupełnionej jego wyjaśnieniami z dnia 14 listopada 2018 r. i z dnia 29 listopada 2018 r., stwierdzono, że nie budzi ona zastrzeżeń w świetle obowiązujących przepisów prawa i obejmuje wszystkie czynności szacunkowe konieczne do prawidłowego określenia wartości budowli dla przyjętego celu. W związku z tym wyrażone przez Spółkę wątpliwości co do sporządzonego przez biegłą opracowania nie znajdują w ocenie Kolegium uzasadnienia.

W wyniku przeprowadzonych procedur obliczeniowych biegły ustalił wartość odtworzeniową poszczególnych budowli. Łączna wartość odtworzeniową wszystkich budowli określona została na kwotę 771.767 zł (skorygowaną w piśmie z dnia 29 listopada 2018 r. do kwoty 780.790 zł. co wynikało z błędu w sumowaniu wartości poszczególnych budowli). Ostatecznie wartość budowli podlegających opodatkowaniu określona została na kwotę 612.212 zł (po wyłączeniu obiektów trafostacji o wartości 22.649 zł i o wartości 135.663 zł oraz oczyszczalni ścieków o wartości 10.266 zł, które to obiekty po szczegółowej analizie uznano za budynki).

Za niezasadne oceniono również naruszenia art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak podjęcia próby poszukiwania i ustalenia wartości rynkowej budowli objętych zakresem wyceny.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. Rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit, b) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.). poprzez błędną interpretację w/w przepisów, wskutek czego uznanie, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości, powoduje opodatkowanie stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy wyjątek ten stanowią grunty, budynki oraz budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, więc mimo że omawiany przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu skarżącej (przedsiębiorcy), nie będzie obciążany "podwyższona" stawką podatku ze względów technicznych, o czym organ podatkowy I instancji miał pełną świadomość, gdyż dwukrotnie dokonywał oględzin tej nieruchomości, przy czym główną przeszkodą uniemożliwiającą prowadzenie działalności gospodarczej na tejże nieruchomości jest brak zasilania w energię elektryczną, spowodowany awarią kabla zasilającego 15 kV, (właściciela którego Organ I instancji nie jest w stanie nadal wskazać skarżącej), a która to okoliczność była bezspornie znana organom obydwu instancji, gdyż była podniesiona przez skarżąca już w odwołaniu z dnia 28.06.2018r. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...]r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2017;

2) art. 4 ust. 5 w zw. z ust. 7 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu za prawidłową zastosowanej przez biegłego metody wyceny budowli objętych przedmiotowym postępowaniem, poprzez przyjęcie ich wartości odtworzeniowej. w sytuacji kategorycznego brzmienia wyżej przywołanego przepisu który dla potrzeb postępowania podatkowego, nie przewiduje wartości odtworzeniowej. jako miary wartości tegoż przedmiotu, lecz jego wartość rynkową, zwłaszcza gdy zasadność w/w zarzutu nie budziła wątpliwości Kolegium w poprzednim postępowaniu, o czym świadczy decyzja SKO z dnia [...]r. uchylająca zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...]r.

3) art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w zw. par. 55 i par. 56 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. 2004 Nr 207, poz. 2109 ze zm.), poprzez uznanie, że "biegły dokonał prawidłowego, dopuszczonego prawem wyboru metody wyceny budowli", jak też uznanie, że "w omawianej sprawie biegły w wyniku analizy rynku stwierdził niemożność określenia wartości rynkowej przedmiotowych budowli i w związku z tym postanowił określić ich wartość odtworzeniową" podczas gdy stan faktyczny sprawy wskazuje, że pomimo wytycznych SKO w decyzji z dnia [...]r. w zakresie weryfikacji spornej opinii, operat dalszym ciągu nie zawiera analizy rynku nieruchomości prowadzącej do ustalenia wartości rynkowej budowli będących przedmiotem opodatkowania, gdyż w piśmie z dnia 21.11.2018r. uzupełniającym w/w opinię, biegły rzeczoznawca majątkowy ograniczył się jedynie do bezkrytycznego uznania, że "Sporządzony przeze mnie operat szacunkowy, w przedmiotowej sprawie podtrzymuję w całej rozciągłości z poprawą zaistnienia błędu rachunkowego zawartego na stronie 34 operatu szacunkowego ", co – w ocenie stron - bezspornie uzasadnia stawiany zarzut;

4) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez jego błędne zastosowanie w sprawie, wyrażające się ustaleniem podstawy opodatkowania w sposób przewidziany dla budynków zamiast dla budowli, w stosunku do oczyszczalni ścieków o pow. użytkowej 31,20 m2 oraz wiaty obudowanej ścianami z pustaków o pow. użytkowej 482,22 m2 (magazyn "A") i wiaty obudowanej ścianami z pustaków o pow. użytkowej 160,01 m2

5) art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że istniejący od lat 60-tych XX wieku budynek administracyjny usytuowany na działce nr. ewid. 1285/1. składający się z 3 kondygnacji, podlega w całości opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej,

II. prawa procesowego (mające istotny wpływ na wynik sprawy), a mianowicie:

– art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 $ 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego, wskutek dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności:

a) nie podjęcie przez organ podatkowy I instancji żadnej próby w zakresie poszukiwania i ustalenia wartości rynkowej budowli objętych wyceną, pomimo wskazań Kolegium w tym przedmiocie w decyzji z dnia [...]r., lecz bezkrytyczne przyjęcie wartości odtworzeniowej jako podstawy opodatkowania, w oparciu o pozbawioną uzasadnienia opinię biegłego z dnia 15.02.2018r., gdyż przedmiotowa opinia jest dowodem w sprawie, wobec czego podlega ocenie w myśl zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej;

b) sporządzenie przez organ podatkowy I instancji decyzji podatkowej z dnia [...]r. wbrew przepisom art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacja podatkowa, poprzez nie przytoczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa, na podstawie których rozstrzygnął o uprawnieniach i obowiązkach podatnika (skarżącej), nie wskazanie sposobu ich zastosowania oraz nie podanie okoliczności faktycznych, które zdaniem organu wypełniają prawnopodatkowy stan faktyczny określony w przepisach prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;

c) nie uwzględnienie treści postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]r. znak: [...]. wstrzymującego roboty budowlane w budynku biurowym usytuowanym na działce nr. ewid. 1285/1, co doprowadziło do naruszenia swobodnej oceny dowodów i zasady zaufania podatnika do organu podatkowego, bowiem obciążenie skarżącej dodatkowymi ciężarami fiskalnymi, w sytuacji zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej (zmiana sposobu wykorzystywania części przedmiotu opodatkowania), całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie II piętra budynku administracyjnego wraz z poddaszem użytkowym do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą spółkę, stoi w sposób wyraźny w sprzeczności z zasadami sprawiedliwości społecznej w demokratycznym państwie prawa.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania,

2) względnie orzeczenie co do istoty,

3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania,

4) dopuszczenie i przeprowadzenie przez tutejszy Sąd dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi na okoliczności wskazane w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 7 listopada 2019 r . strona uzupełniła zarzuty skargi o naruszenie art. 227 § 2 Op. wobec nie przesłania pisma organu I instancji zawierającego odniesienia się do zarzutów odwołania . Nadto , złożono wniosek w trybie art. 106 §3 ppsa w nosząc o przeprowadzenie dowodów z decyzji organów obu instancji dotyczących określenia podatku od nieruchomości za 2018 r.. Pismo zawiera również dodatkową argumentację zarzutów skargi.

Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Spór jaki zaistniał w niniejszej sprawie dotyczy zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2017 r. gruntów , budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą spółki. Strona argumentuje ,że względy techniczne wyłączają możliwość wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej , po wtóre , podstawa opodatkowania budowli jest nieprawidłowo ustalona , zamiast w oparciu o metodę rynkową zastosowano wartość odtworzeniową , po trzecie , nie uwzględniono w opodatkowaniu budynku administracyjnego II kondygnacji wobec stwierdzenia , iż znajduje się ona w przebudowie, wreszcie opodatkowano budowle jako budynki ( 2 magazyny) oraz oczyszczalnię ścieków.

Z ustaleń organów wynika ,że spółka jest podmiotem wpisanym do rejestru KRS i prowadzi działalność gospodarczą . Nabyte aktem notarialnym z [...] r. składniki majątkowe nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Na wezwanie organu jakie budowle w latach minionych były ujmowane w deklaracjach na podatek od nieruchomości oraz w jaki sposób i na podstawie jakich dokumentów określiła strona ich wartość w 2017 r. nie udzielono odpowiedzi. W tych okolicznościach organ skorzystał z wiadomości specjalnych – opinii biegłego , poprzedzonej oględzinami obiektu z udziałem przedstawiciela spółki , zaś ich przedmiotem była nieruchomość położona w G. , ul. A 20 , a celem określenie wartości budowli posadowionych na działce nr 1285/1. Podstawą oceny organów w zakresie wymierzonej daniny stały się zatem ustalenia opinii biegłego uzupełnionej dwoma kolejnymi pismami jej autora. Nadto, organ włączył w poczet materiału dowodowego informacje pozyskane z ewidencji gruntów i budynków , stosując w tym zakresie właściwe przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Te ustalenia faktyczne prawidłowo poczynione w sprawie przez organy podatkowe, za podstawę orzeczenia przyjmuje także skład orzekający w sprawie. Stan faktyczny został ustalony - zgodnie z przepisami art. 122 i art. 187 § 1 o.p. - w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki, bez przekroczenia granic ustawowej swobody oceny dowodów, poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia organów podatkowych wynikają z analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie Ponadto, rozpoznając sprawę organy podatkowe uwzględniły wyjaśnienia spółki składane w toku postępowania co do przeznaczenia i sposobu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości. Powyższe ustalenia faktyczne sąd rozpoznający sprawę uznaje za prawidłowe. Odnosząc je do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, za prawidłową należy również uznać ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji i podzieloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż podatek od nieruchomości za 2017 r. należny jest od spółki w zakresie przedmiotowej nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą , według stawek obowiązujących na terenie gminy w tym roku podatkowym.

Zgodnie z treścią przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., a zatem mającym zastosowanie w sprawie do opodatkowania za 2017 r. , przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Stosownie zaś do treści art. 1a ust. 2a u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się , m.in. budynków , budowli lub ich części , w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego , o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Powołany przepis ustawy Prawo budowlane stanowi - Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Oznacza to ,że co do zasady ,że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 a u.p.o.l. wskazuje na to, że grunty budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy zawsze podlegają opodatkowaniu według stawki najwyższej, jako związane z działalnością gospodarczą, tj. nawet wtedy, gdy nie są wykorzystywane do tej działalności.

Powołując się na ugruntowane już poglądy doktryny i orzecznictwo sądów administracyjnych, należy stwierdzić, że sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W doktrynie zwrócono też uwagę /por. R. Mastalski - glosa do wyroku SN z dnia 18 grudnia 1992 r., III AZP 25/92 - OSP 1994 z. 1 str. 35-36/, że podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma bowiem to, że podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia a nie jest to ważne z punktu widzenia omawianej regulacji, jak intensywne jest wykorzystywanie tych nieruchomości i jakie przynosi to efekty gospodarcze. Dla celów tego podatku nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to jak intensywnie. W świetle art. 1 a ust.1 pkt 3 ustawy nie ma też znaczenia cel nabycia nieruchomości, pochodzenie środków na jej zakup, fakt, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa, nie mają wpływu również umowy zawarte pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Niewykorzystywanie nieruchomości lub do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07, Lex nr 495385, wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07, Lex 528078, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07, Lex 478297, wyrok WSA z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08, Lex 498183, wyrok WSA z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07, wyroki NSA z 1 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 3053/18 oraz z 6 czerwca 2019 r. sygn. II FSK 2410/17 ) .

Strona domagając się wyłączenia z opodatkowanie nieruchomości powołuje się na względy techniczne wskazując , że główną przeszkoda uniemożliwiającą prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości jest brak zasilania w energię elektryczną , spowodowany awarią kabla zasilającego 15 kV, a fakt ten nigdy nie był podważany przez organy. Strona powołuje się na prowadzone spory sądowe z B S.A. w zakresie ustalenia zobowiązanego do naprawienia rzeczonego kabla, rozliczeń z tego tytułu , załączając stosowne dowody mające popierać trafność jej stanowiska , iż istnieją obiektywne niezależne od niej przeszkody uniemożliwiają wykorzystywanie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Nietrafności tego poglądu należy upatrywać w zmianie stanu prawnego od stycznia 2016 r. kiedy to ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. 2015.1045 ) nastąpiło znaczne zawężenie, w stosunku do funkcjonującego dotychczas wyłączenia z uwagi na zaistnienie wskazanych ww. przepisem względów technicznych. Została bowiem wyeliminowana przewidziana w obowiązującym do 1 stycznia 2016 r. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanka względów technicznych, sformułowanie wskazujące na względy techniczne zostało zastąpienie konkretnymi decyzjami wydanymi w stosunku do budynków, budowli lub ich części. W związku z tym, w obowiązującym stanie prawnym także w roku kontrolowanym , samo powoływanie się Spółki na względy techniczne, nie może być podstawą do wyłączenia nieruchomości z opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z ustaleń organu podatkowego wynika ,że strona nie okazała decyzji , której posiadanie uprawnia do wyłączenia i to ostatecznej w rozumieniu art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też zarzuty kierowane w tym obszarze naruszenia art. 1 a ust. 1 pkt3 w zw. z art. 5 ust. 1pkt 2 lit. b oraz art. 5 ust. 1 pkt 3 upol uznać należy za bezzasadne.

Przechodząc do kolejnej grupy zarzutów związanych w wydana opinią biegłego, który przyjął podstawę ustalenia wartości przedmiotów opodatkowania według wartości odtworzeniowej, a nie jak wskazuje przepis ustawy podatkowej według wartości rynkowej , ocenionej za biegłym przez organy jako właściwej , sąd aprobuje to stanowisko. Wskazując na uregulowania prawne należy podać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Stosownie do art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika. Natomiast zgodnie z ust. 7 tego artykułu jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5 lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5 lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik.

Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika ,że spółka nie ujęła składników majątkowych w postaci budowli do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych I prawnych. Także nie złożyła wyjaśnień , będąc do tego zobowiązana , jakie budowle wcześniej były ujmowane w deklaracjach na podatek od nieruchomości. Dlatego organ prawidłowo w oparciu o przepis art. 4 ust. 7 powołał biegłego dla ustalenia tej wartości.

Podzielić należy stanowisko , iż modelowym rozwiązaniem zakładanym przez ustawodawcę jest określenie podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części według wartości rynkowej ( art 4 ust. 5 i ust. 7 pol). Nie sposób jednak przyjąć , że skoro obiektywne uwarunkowania powodują ,że takiego ustalenia nie można poczynić , wykluczone jest przyjęcie podstawy opodatkowania według wartości odtworzeniowej , tak jak to uczyniono w rozpoznawanej sprawie. Przyjęcie takiego założenia powodowałoby ,że mogą zaistnieć stany , iż do opodatkowania nigdy by nie doszło. Sądowi znane jest z urzędu rozstrzygnięcie NSA z 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 3636/17 , w którym zanegowano możliwość skorzystania z określenia dla budowli wartości odtworzeniowej. Nie należy jednak zapominać , że każdą sprawę należy rozpoznawać ad casum . W powołanym rozstrzygnięciu , zakwestionowanym przez sąd odwoławczy , organ nie ocenił opinii biegłego pod katem istnienia obrotu określonymi podobnymi obiektami i brak porównywalnych transakcji. Stąd też koniecznym było uznanie decyzji wymiarowej za niewłaściwą , także utrzymującego to rozstrzygniecie w mocy wyroku sądu I instancji. W niniejszej sprawie przedmiotem wyceny są specyficzne budowle , które z uwagi na ich skapitalizowanie , co przedstawia dokumentacja fotograficzna załączona do opinii biegłego, opisano jako te , które “ nie są przedmiotem obrotu rynkowego , w zw. z tym nie ma możliwości określenia ich wartości rynkowej" ( str. 29 ab initio opinii ). W tej sytuacji trudno uznać ,że organ bezkrytycznie przyjął tę ocenę , odstępując od ustalania wartości rynkowej. Z doświadczenia życiowego wynika ,że nie ma obrotu odrębnymi obiektami jak, stacja transformatorowa , wiata czy studnia głębinowa. Owszem występują lecz jako części składowe nieruchomości , na której są usytułowane . Są to składniki mienia szczególnego przeznaczenia, a więc rzadko, jeśli w ogóle kiedykolwiek zbywalne na rynku, poza przypadkami sprzedaży całego przedmiotu będącego w posiadaniu jego dysponenta lub zorganizowanej jego części. Tak też , zdaniem sądu należy odczytywać twierdzenia biegłego , iż budowle przedłożone do wyceny nie są przedmiotem obrotu rynkowego. Biegły posłużył się liczbą mnogą ( budowle ) , a zatem miał ocenić każdy obiekt oddzielnie , bo takie otrzymał zlecenie do organu. Wobec tego nie można w niniejszej sprawie posłużyć się poglądem i pytać – czy brak obrotu występuje w na rynku lokalnym, regionalnym, czy też, być może, w całej Polsce , jak to skonstatował sąd odwoławczy w przywołanym wcześniej wyroku. Nie uprawnione jest zatem twierdzenie skargi ,że organy bezkrytycznie oparły się na pozbawionej należytego uzasadnienia opinii biegłego, nie oceniając jej tak jak każdy inny dowód w sprawie. W ocenie sądu mając także na uwadze, że w art. 150 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca rozróżnia wartość rynkową i wartość odtworzeniową, zaś w art. 4 ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. mowa jest o wartości rynkowej , nie oznacza to ,że w ogóle nie istnieje prawna możliwość zastąpienia wartości rynkowej wartością odtworzeniową, jak stara się argumentować strona skarżąca. Brak obrotu na wolnym rynku szczególnego rodzaju budowlami jakimi są urządzenia zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości nie może paraliżować procesu decyzyjnego w sferze ustalania podstawy wymiaru podatku, jeśli ustawa wymaga aby określony przedmiot został opodatkowany . Jak wyjaśnił biegły, przyjął do wyliczenia metodę odtworzeniową , która stosownie do art 151 us. 2 ugn równa jest kosztom jej odtworzenia, z uwzględnieniem stopnia zużycia. Tak ustalona wartość pośrednio nawiązuje do rynku poprzez procedurę wyceny, tj. analizę rynku usług i materiałów budowlanych, analizę kosztów realizacji obiektów budowlanych, itp. Taka analiza spełnia wymogi "rynkowości", a dodatkowym czynnikiem obiektywizującym jest obligatoryjne określenie zużycia budowli oparte na rzeczywistym stanie obiektów. To pozwala na uzyskanie wartości konkretnego składnika, użytkowanego w konkretny sposób. Metodologia zamortyzowanego kosztu odtworzenia, podobnie jak pojęcie wartości rynkowej, jest oparta na koncepcji hipotetycznej transakcji zawieranej pomiędzy poinformowanymi stronami działającymi w sposób racjonalny. Stosując tę metodologię rzeczoznawca określa wartość rynkowych nakładów koniecznych do poniesienia na wytworzenie budowli, pomniejszając je o zużycie fizyczne, funkcjonalne lub ekonomiczne. To pozwala na uzyskanie wartości konkretnego składnika, użytkowanego w indywidualny sposób. Podsumowując tę część rozważań , sąd nie podziela zarzutów skargi o bezwzględnym wymogu przyjęciu wartości rynkowej budowli , z wyłączeniem zastosowanej w niniejszej sprawie wartości odtworzeniowej.

Przechodząc do kolejnego zarzutu opartego na naruszeniu art. 6 ust. 2 pol poprzez przyjęcie do opodatkowania całej powierzchni budynku administracyjnego w sytuacji kiedy II jego piętro o pow. 430,01 m kw. znajduje się w trakcie przebudowy , w ocenie sądu jest on zupełnie niezrozumiały kiedy weźmie się pod uwagę ustalenia organów . Wynika z nich ,że organy wyłączyły z opodatkowania stawką podwyższoną powierzchnię II pietra , z powołaniem się na wstrzymanie prac przez Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Z decyzji organu I instancji jasno wynika ,że dla budynków przyjęto podstawę opodatkowania – 8.772,76 m kw . Jest to podstawa prawidłowa według poniższego wyliczenia ( suma pozycji opisanych w dec . I instancji w części zatytułowanej “Urząd Gminy G. rozpatrując ponownie sprawę zważył, co następuje: “ wynosi 9.492,70 pomniejszona o pow. II piętra budynku administracyjnego tj. 430,01 m kw oraz poz. 12 i 16 uznane za budowle co daje 8.772,76 mkw). Ustalenie to znajduje odzwierciedlenie na str. 3 in fine oraz 4 ab initio zaskarżonej decyzji.

Ostatni zarzut dotyczy naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 pol w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 Prb. poprzez błędne zastosowanie wobec przyjęcia ,iż oczyszczalnia ścieków oraz dwie wiaty opodatkowano jako budynki zamiast budowli ( pkt 4 skargi dot. naruszenia przepisów prawa materialnego ). Jeśli chodzi o oczyszczalnię ścieków opisując ten obiekt biegły wskazał ,że wybudowany został ok. 1960 r. Niewykorzystywany jest od wielu lat. Aktualnie pozbawiony jest urządzeń technologicznych, które znajdowały się w murowanym budynku dwukondygnacyjnym, o konstrukcji murowanej z elementami prefabrykowanymi. Konsekwencją tego ustalenia , zdaniem sądu właściwa była ocena organu , iż obiekt ten nie może spełniać swojej funkcji . Dokonując subsumcji tych ustaleń faktycznych pod normę art. 1a ust. 1 pkt 2 pol jawi się uzasadniona teza ,że tym co kwalifikuje ten obiekt budowlany do budowli jest to ażeby był to obiekt zapewniający możliwość użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Jak podał biegły obiekt ten pozbawiony jest części urządzeń technologicznych co oznacza , że nie może spełniać funkcji do jakiej został przeznaczony. Skoro obiekt , w którym usytuowana była oczyszczalnia przedstawia murowany budynek , opisany przez biegłego , uzasadnione było zakwalifikowanie go do budynku , w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 pol, i takie też przyjęcie do opodatkowania. Z kolei jeśli chodzi o klasyfikację dwóch magazynów do budynków zamiast do budowli , tę ocenę również akceptuje sąd. Po pierwsze, strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji budowlano – technicznej tych obiektów. ,która pozwalałaby na inną ich ocenę. Po wtóre , rzeczone magazyny nie były przedmiotem opinii biegłego , co wynika z przedmiotu wyceny i jej zakresu, po trzecie ich posadowienie na przedmiotowej nieruchomości oraz ich konstrukcja zostały opisane w protokole oględzin z 31 .10. 2017 r. i zakwalifikowane do budynków , jako wiaty obudowane ścianami z pustaków. Wreszcie odnotować należy ,że problematyka niewłaściwego opodatkowania dwóch magazynów A i B pojawiła się dopiero w skardze. Z tej przyczyny nie może stanowić przedmiotu sądowej kontroli albowiem sąd bada zgodność decyzji z prawem na dzień jej podjęcia. W złożonym odwołaniu na tego rodzaju uchybienia decyzji organu I instancji spółka się nie powoływała. Wreszcie rozpatrując zarzut oparty na naruszeniu art. 227 § 2 Op. także i on nie skutkuje koniecznością uchylania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek z przepisu tego wynika ,że organ podatkowy ustosunkowując się do zarzutów obowiązany jest poinformować o sposobie ustosunkowania się do nich stronę , jednakowoż skarżąca nie wykazała ,że to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy , a tylko tak kwalifikowana wada procesowa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa stanowi podstawę do uchylenia decyzji lub postanowienia.

Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zgłoszonych wniosków w trybie art. 106 § 3 ppsa albowiem przepis ten nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest jedynie ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Powołane dowody nie służyły wyjaśnieniu istotnych wątpliwości albowiem sąd takich się nie dopatrzył . Ponadto sąd nie jest zobligowany do uwzględnienia takiego wniosku.

Wobec uznania ,iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu , sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.

ak