Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na pismo A S.A. z siedzibą we W. z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 września 2019 r., nr [..] pełnomocnik zarządu A S.A. z siedzibą we W. (dalej: Spółka) zawiadomił M. N. (dalej: strona lub skarżący), że dane żądane przez niego w punktach 3 i 4 wniosku z dnia 25 lipca 2019 r., dotyczące wykonania dachu budynku [...], stanowią informację wewnętrzną i nie mają charakteru publicznego. Nie mogą zatem zostać udostępnione w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.).

W dniu 27 września 2019 r. skarżący wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą

na opisane powyżej pismo, żądając jego uchylenia i zobowiązania Spółki

do udostępnienia danych wskazanych w punktach 3 i 4 wniosku.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, albowiem żądana informacja nie ma przymiotu informacji publicznej, ewentualnie o jej oddalenie, z uwagi na bezzasadność podniesionych

przez skarżącego argumentów.

Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2019 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 (słownie: dwustu) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 25 listopada 2019 r.

Skarżący w przewidzianym okresie, który upływał z dniem 2 grudnia br.,

nie usunął braków fiskalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że wniesiona skarga nie została przez stronę opłacona, mimo wezwania jej do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego. I choćby już z tego powodu winna być ona odrzucona. Niemniej jednak w toku kontroli jej dopuszczalności Sąd doszedł do wniosku, że przedmiotowa skarga dotknięta była dalej idącą wadą, aniżeli dostrzeżony brak fiskalny, która powinna stanowić główną przyczynę jej odrzucenia.

Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione

w tym przepisie akty i czynności organów administracji publicznej, a także ich bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów

od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 2a i § 3).

Do tego rodzaju szczególnych aktów prawnych należy zaś m.in. ustawa

o dostępie do informacji publicznej, która reguluje zasady i tryb udzielania informacji o sprawach publicznych.

Przepisy przywołanej ustawy precyzują, że podmiot zobowiązany

do udostępniania informacji publicznych, rozpatrując wniesione do niego żądanie, winien zachować się w jeden z następujących sposobów:

- przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub

- poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie

nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji,

o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub

- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi

na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także

w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykazała, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, spółka zobowiązana

do rozpoznania żądania strony skarżącej z dnia 25 lipca 2019 r. w zakresie punktów 3 i 4, uznała, że zawnioskowane materiały nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też wystosowała ona

do strony skarżącej pismo z dnia 25 września 2019 r., w którym przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.

Nie budziło zatem wątpliwości Sądu, że zaskarżone pismo miało charakter ściśle informacyjny i w żadnym razie nie stanowiło rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia danych publicznych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p. Spółka

w ogóle się do tej kwestii nie odniosła, zasadnie twierdząc, że można odmówić udostępnienia tylko takiej informacji, która ma charakter informacji publicznej. Dlatego też w ocenie Sądu na wskazane pismo nie przysługiwała skarga sądowoadministracyjna, albowiem nie mieściło się ono w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 – 3 p.p.s.a.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie przyjmuje się, że pismo informujące wnioskodawcę o tym, iż informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie podlega kognicji sądów administracyjnych

(por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 2867/02, z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt

I OSK 928/05 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych

pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu).

Konsekwencją przywołanego poglądu jest niedopuszczalność zbadania

w niniejszej sprawie prawidłowości postępowania spółki i zasadności zajętego przez nią stanowiska o braku publicznego waloru zawnioskowanych przez stronę dokumentów. Niemniej jednak skarżący nie jest całkowicie pozbawiony ochrony prawnej w takiej sytuacji. Jeżeli bowiem uznaje, że żądane przez niego informacje są jednak informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie wnioskowym

na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to może wnieść skargę

na bezczynność Spółki. Tylko bowiem w tym przypadku sąd stwierdzając

lub nie stwierdzając bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, może ocenić prawidłowość działania podmiotu zobowiązanego oraz zasadność dokonanej przez niego kwalifikacji charakteru prawnego żądanych informacji

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 247/12).

Mając na uwadze powołane okoliczności oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.