Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 774/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 97 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Teza: Jeżeli w postępowaniu legalizacyjnym, na podstawie art. 48 ust. 3 u.p.b. nałożono na stronę więcej niż jeden obowiązek i względem jednego z nich, przed innym organem lub sądem, toczy się postępowanie

o charakterze prejudycjalnym, to nie ma podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., gdy przynajmniej jeden z pozostałych obowiązków nie został zrealizowany w zakreślonym przez organ terminie.

TEZY

Jeżeli w postępowaniu legalizacyjnym, na podstawie art. 48 ust. 3 u.p.b. nałożono na stronę więcej niż jeden obowiązek i względem jednego z nich, przed innym organem lub sądem, toczy się postępowanie

o charakterze prejudycjalnym, to nie ma podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., gdy przynajmniej jeden z pozostałych obowiązków nie został zrealizowany w zakreślonym przez organ terminie.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postepowania administracyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. S. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "organ odwoławczy") z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o uchyleniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie "organ I instancji") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania.

Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Organ I instancji prowadzi postępowanie administracyjne w przedmiocie samowolnie dokonanej rozbudowy, przebudowy i nadbudowy domku letniskowego na działce ew. nr 181/9 w miejscowości H., stanowiącej współwłasność m. in. skarżącej.

W piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosku o zniesienie współwłasności nieruchomości oznaczonych jako działki ew. nr 178/9, 181/9 i 185/7 położonych w miejscowości H.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania, uzasadniając to tym, że wniosek o zniesienie współwłasności nieruchomości nie uniemożliwia merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a zatem nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.").

W piśmie z dnia 29 grudnia 2017 r. skarżąca ponownie wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego, z uwagi na złożenie do sądu powszechnego wniosku o przyznanie prawa do dysponowania działką nr 181/9 położoną w miejscowości H.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w [...] I Wydział Cywilny wniosku skarżącej o upoważnienie do dokonania czynności zwykłego zarządu w trybie art. 201 k.c., bądź stwierdzenia przez Wójta Gminy [...] braku zgodności realizowanej w warunkach samowoli budowlanej rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku letniskowego na terenie działki nr 181/9 w H. z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.

Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji podał art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 k.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 29 grudnia 2017 r. do Sądu Rejonowego w [...] wpłynął wniosek skarżącej o upoważnienie do dokonania czynności zwykłego zarządu w trybie art. 201 k.c. Ponadto Wójt Gminy [...] poinformował organ I instancji, że działka ew. 181/9 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Skarżąca w dniu 9 stycznia 2018 r. złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, celem określenia możliwości nadbudowy budynku letniskowego wraz z dobudową tarasu na terenie działki numer 181/9 i trwa procedura zmierzająca do jej wydania.

W ocenie organu I instancji, rozstrzygnięcie prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] postępowania o przyznanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również prowadzonego przez Wójta Gminy [...] postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy celem określenia możliwości nadbudowy budynku letniskowego wraz z dobudową tarasu na terenie działki numer 181/9, ma duży wpływ na wydanie stosownej decyzji, dlatego zasadnym stało się zawieszenie postepowania.

Po rozpoznaniu zażaleń M. S., J. S. i M. P. na powyższe postanowienie, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależą od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Termin "zagadnienie wstępne", o którym mowa w powyższym przepisie oznacza takie zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie. Rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest, więc bezwzględnie uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego mającego formę wyroku, postanowienia, innego orzeczenia, decyzji administracyjnej, innej formy działania organu lub sądu. Pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy, czyli sytuacja, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji czy postanowienia byłoby niemożliwe.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca wiosną 2015 r. dokonała rozbudowy, przebudowy i nadbudowy domu letniskowego bez wymaganego pozwolenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykonanie rozbudowy i nadbudowy istniejącego obiektu bez uzyskania pozwolenia na budowę jest traktowane jako samowola budowlana, która zagrożona jest nakazem rozbiórki zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 – dalej w skrócie "u.p.b."). Ustawa ta umożliwia, w ściśle określonych przypadkach, odstąpienie od przymusowej rozbiórki samowoli budowlanej jej zalegalizowanie. Regulacja wymogów w przypadku budowy bez wymaganego pozwolenia zawarta została w art. 48 - 49a u.p.b.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że inwestor ma obowiązek przedstawić w wyznaczonym terminie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż stanowi to warunek niezbędny do dokończenia procesu legalizacyjnego. W przypadku gdy inwestor nie legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to nie ma podstaw do legalizacji popełnionej samowoli. Niespełnienie przez inwestora przedstawionego powyżej obowiązku, oznacza dla organu obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.p.b. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest badane na dzień rozstrzygania sprawy administracyjnej. Na ocenę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trakcie rozpoczęcia postępowania legalizacyjnego, nie może mieć wpływu ewentualne np. późniejsze wydanie orzeczenia w postępowaniu cywilnym.

W ocenie organu odwoławczego, prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...] I Wydział Cywilny postępowanie o przyznanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz prowadzone przez Wójta Gminy H. postępowanie w sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy celem określenia możliwości nadbudowy budynku letniskowego wraz z dobudową tarasu na terenie działki numer 181/9 w miejscowości H., nie mogą być traktowane jako "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które stanowiłoby podstawę do zawieszenia postępowania i od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku letniskowego.

Organ odwoławczy wskazał też, że nie jest dopuszczalne zawieszenie prowadzonego postępowania na wniosek strony na podstawie przepisów art. 97 § 1 k.p.a. dotyczących zawieszenia postępowania z urzędu.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lapidarne, zdawkowe, niepełne uzasadnienie swojego postanowienia, skutkujące w konsekwencji niewykazaniem, dlaczego, w stanie sprawy postępowanie sądowe w sprawie [...] w przedmiocie upoważnienia do dokonania czynności zwykłego zarządu, a także postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie stwierdzenia braku zgodności rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku letniskowego na terenie działki nr ew. 181/9 w H. z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie mogą zostać uznane za zagadnienie wstępne, w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało uchyleniem postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego przez organ I instancji;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie zawieszenie niniejszego postępowania, w sytuacji gdy zarówno toczące się obecnie pod sygn. akt [...] postępowanie sądowe o upoważnienie do dokonania czynności zwykłego zarządu w trybie art. 201 k.c., jak również prowadzone przez Wójta Gminy [...] postępowanie w przedmiocie braku zgodności realizowanej w ocenie organu w warunkach samowoli budowlanej rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku, letniskowego na terenie działki ew. nr 181/9 w H., z przepisami o planowaniu przestrzennym, stanowią "zagadnienia wstępne" od których zależy rozpatrzenie niniejszego postępowania administracyjnego;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, t. j. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku oceny całokształtu okoliczności niniejszej sprawy i całokształtu materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w stanie sprawy nie ma podstaw do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w oparciu o treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła stanowiska wyrażone w orzeczeniach sądów administracyjnych, iż przy istnieniu sporu co do przysługiwania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rozstrzygnąć go może jedynie sąd powszechny i wtedy też powstaje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania prowadzonego przez organ administracji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Skarżąca podniosła, że skoro sprawa już zawisła przed sądem powszechnym, to istniały podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ nie miał podstaw do kontroli zasadności i zakresu wniosku, który złożono do sądu powszechnego.

Ponadto w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego, przepisy prawa budowlanego dawały możliwość legalizacji samowoli budowlanej m.in. w sytuacji, gdy budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W chwili obecnej postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest w toku (na etapie międzyinstancyjnym), co w ocenie skarżącej powinno stanowić przesłankę do zawieszenia postępowania z urzędu.

Skarżąca wskazała również na lapidarne i niepełne uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego, który w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego w jego ocenie, w stanie sprawy nie można mówić o zagadnieniu wstępnym, które mogłoby stanowić podstawę do zawieszenia postępowania. Organ nie przywołał przy tym żadnego stanowiska doktryny i judykatury prawa krajowego.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Następujące okoliczności są bezsporne:

1. Skarżąca w lutym 2015 roku nabyła udział we współwłasności nieruchomości, składającej się z działek o nr 178/9, 181/9, 185/7 – wielkość nabytego udziału to 4/80.

2. Wiosną 2015 roku skarżąca dokonała rozbudowy, przebudowy i nadbudowy domu letniskowego znajdującego się na działce 181/9. Roboty budowlane wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżąca tych ustaleń nigdy nie kwestionowała.

3. W toku prowadzonego postępowania nadzorczego PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 roku, nr [...], działając w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b. oraz art. 123 i 75 K.p.a.

I. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową, przebudową i nadbudową domu letniskowego będącego własnością skarżącej, zlokalizowanego na działce nr 181/9; II. nakazał zabezpieczenie terenu budowy przed dostępem osób trzecich; III. nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia: 1) zaświadczenia o zgodności budowy

z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku planu; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.b., tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi, wymaganymi prawem dokumentami, oraz zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b., aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu zakreślono termin na wykonanie nałożonych nim obowiązków do 31 grudnia 2017 roku.

4. Na legalizację zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych zgody nie wyraża część współwłaścicieli działki 181/9.

Odnośnie zasadności i zgodności z prawem kwestionowanego skargą postanowienia Sąd podaje, iż rację ma [...]WINB w [...], że postanowienie PINB w [...] nie mogło zostać wydane w trybie wnioskowym. Postanowienie oparte o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. można wydać wyłącznie z urzędu. Zawieszenie postępowania administracyjnego na wniosek, dotyczy wyłącznie takich sytuacji, gdy wnosi o to strona z inicjatywy (wniosku) której się ono toczy – art. 98 § 1 K.p.a.

Istota zawieszenia postępowania administracyjnego z przyczyn prejudycjalnych wyraża się w takim jego skonfigurowaniu, gdy nie jest możliwe wydanie decyzji kończącej postępowanie, bez uprzedniego uzyskania rozstrzygnięcia w innej sprawie prowadzonej przez sąd, bądź inny organ. Rozstrzygnięcie wydane w sprawie związkowej nosi w sobie element materialnoprawny sprawy głównej, bez którego jej rozstrzygnięcie nie jest możliwe. Należy jednak wychwycić subtelną dystynkcję pomiędzy sytuacją, gdy rozstrzygnięcie sprawy związkowej kreuje brakujący element materialnoprawny sprawy głównej, od tej, gdy rozstrzygnięcie to nie kreuje, lecz zmienia ten element. W pierwszym układzie, wobec braku elementu materialnoprawnego sprawy administracyjnej wydanie rozstrzygnięcia nie jest możliwe, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu wydania przez inny organ lub sąd orzeczenia, które ów element wykreuje. W drugim natomiast, taka zależność nie zachodzi, albowiem element materialnoprawny konieczny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest "dostępny", tyle że w następstwie orzeczenia innego organu lub sądu może on ulec przekształceniu, co z kolei może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, ostatnia

z omówionych konfiguracji nie jest objęta hipotezą z art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Trudno bowiem przyjąć – jak wymaga tego art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. – że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przekładając powyższe na okoliczności kształtujące sprawę niniejszą Sąd stwierdza, iż wystąpienie przez skarżącą do Sądu powszechnego o przyznanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd nie ma wątpliwości, że skarżąca posiada prawo do działki nr 181/9. Źródłem tego prawa jest współwłasność w 4/80 prawa własności działki. Dysponowanie nieruchomością na cele budowlane,

w sytuacji gdy podejmowane przez współwłaściciela działania sprowadzają się do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy obiektu budowlanego, na co nie wyrażają zgody wszyscy pozostali współwłaściciele, niewątpliwie stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd w rozumieniu art. 199 i 201 Kodeksu Cywilnego. Podjęcie takich czynności nie stanowi bowiem żadnych działań zachowawczych bądź dostosowawczych do bieżących potrzeb użytkowych wszystkich współwłaścicieli.

W niniejszej sprawie jest jasne, że zrealizowane przez skarżącą roboty budowlane naruszały interesy niektórych z pozostałych współwłaścicieli – to z inicjatywy współwłaściciela działki 181/9 prowadzone było postępowanie nadzorcze. Organ nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zakreślając jej ponad czternastomiesięczny termin. W terminie tym skarżąca oświadczenia nie złożyła. Na dwa dni przed jego upływem wystąpiła do sądu powszechnego o przyznanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z jednej strony należy stwierdzić, że skarżąca niemalże do końca wyznaczonego przez organ terminu nie uczyniła nic, aby uzyskać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a gdy zdecydowała się podjąć stosowne kroki prawne, oczywistym było, że w terminie nie uzyska satysfakcjonującego ją rozstrzygnięcia. Z drugiej strony, brak przedłożenia przez stronę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakreślonym terminie w żaden sposób nie uniemożliwiał organom wydania rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem po myśli art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 u.p.b. organ jest wówczas zobligowany orzec o nakazie rozbiórki – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r. II OSK 2274/10.

Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które koncentrują się na podważaniu zasadności uchylenia postanowienia organu I instancji, w zakresie

w którym zawiesił postępowanie z uwagi na toczące się z inicjatywy skarżącej postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy. Sąd przyznaje, że argumentacja zaprezentowana przez [...]WINB w [...] w zaskarżonym postanowieniu jest niekompletna, co nie zmienia jednak faktu, że sam kierunek rozstrzygnięcia pozostaje prawidłowy.

Wyeksponować w pierwszej kolejności trzeba wadliwość formuły rozstrzygnięcia postanowienia PINB w [...], którym "zawiesza prowadzone postępowanie administracyjne (...) do czasu (...) stwierdzenia przez Wójta Gminy [....] braku zgodności realizowanej w warunkach samowoli budowlanej rozbudowy, przebudowy i nadbudowy budynku letniskowego na terenie działki 181/9 w H. z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

i innymi aktami prawa miejscowego." Konstrukcyjnie zupełnie nieczytelne jest zawieszanie postępowania do czasu stwierdzenia "braku zgodności" zrealizowanych robót budowlanych z przepisami. Organ niejako z góry zakłada, że zrealizowane roboty będą niezgodne z przepisami i do czasu wydania rozstrzygnięcia, które tę ocenę potwierdzi, wstrzymuje tok "swojego" postępowania. Dalsza analiza omawianego postanowienia ujawnia kolejne uchybienie, które dotyczy przepisów stanowiących wzorzec oceny zrealizowanych robót: "przepisy o planowaniu przestrzennym, a w szczególności ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i inne akty prawa miejscowego". Z akt sprawy, a w szczególności pisma Wójta Gminy [...] z dnia 2 lutego 2018 roku wynika, że działka 181/9 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skarżąca w dniu 9 stycznia 2018 roku wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy. Z oczywistych względów, nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania do czasu stwierdzenia niezgodności zrealizowanych robót z postanowieniami planu. Co do zasady, rozważać można byłoby ewentualnie zasadność zawieszenia postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia

w zainicjowanej przez skarżącą sprawie o warunki zabudowy na działce 181/9, co wskazywałoby na "element niepewności materialnoprawnej" i konieczność odczekania, aż stan ten się zmieni. W układzie prawno-faktycznym niniejszej sprawy podstaw do zwieszenia postępowania na tej podstawie jednak nie było. Należy bowiem zwrócić uwagę, że na mocy postanowienia z dnia 11 października 2016 roku skarżąca zobowiązana była do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu (wobec braku planu) do dnia 31 grudnia 2017 roku. Skarżąca zainicjowała to postępowanie dopiero w dniu 8 stycznia 2018 roku, a więc po upływie zakreślonego terminu. Skarżąca przez ponad 14 miesięcy nie uczyniła żadnych starań, aby zrealizować przedmiotowy obowiązek. Termin z art. 48 ust. 3 u.p.b. ma charakter materialny i co do zasady zrealizowanie obowiązku legalizacyjnego poprzez przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy już po jego upływie, nie uzasadniałoby zastosowanie sankcji z art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 u.p.b. W takim układzie faktycznym należy przyjąć, że samo postępowanie

w przedmiocie uzyskania decyzji o warunkach zostało zainicjowane przed upływem terminu z art. 48 ust. 3 u.p.b., natomiast decyzja stanowiąca rozstrzygnięcie sprawy związkowej została wydana już po jego upływie. Na gruncie niemniejszej sprawy sytuacja jest inna, albowiem skarżąca po okresie ponad 14-miesięcznej bierności, wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, już po upływie wyznaczonego

w oparciu o art. 48 ust. 3 u.p.b. terminu. I argument kolejny: zawieszenie postępowania z uwagi na niezakończenie się postępowania w przedmiocie warunków zabudowy było niedopuszczalne z tego względu, że wynik tego postępowania, wobec niewykazania przez skarżącą w zakreślonym terminie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pozostaje bez znaczenia, albowiem organ i tak zobligowany był wydać decyzję w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 u.p.b. W takim układzie faktycznym nie można przyjąć, że sprawa prowadzona przez PINB w [...] zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez właściwy organ sprawy o wydanie warunków zabudowy na działkę 181/9. Kierunek rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez PINB w [...] został bowiem zdeterminowany bezskutecznym upływem terminu na wykazanie przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uogólniając należy zatem wywieść, że jeżeli w postępowaniu legalizacyjnym, na podstawie art. 48 ust. 3 u.p.b. nałożono na stronę więcej niż jeden obowiązek i względem jednego z nich, przed innym organem lub sądem, toczy się postępowanie

o charakterze prejudycjalnym, to nie ma podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a., gdy przynajmniej jeden z pozostałych obowiązków nie został zrealizowany w zakreślonym przez organ terminie.

Z wyłożonych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i ją oddalił – art. 151 P.p.s.a.