Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1426/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75§1 , art. 79 § 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 października 2014 r. nr [ ] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 października 2014 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 lipca 2014r. odmawiającą K. D. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2008r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej podał, że w dniu 30.12.2013r. podatnik złożył pismo, do którego załączył m.in. korektę deklaracji AKC-3 za styczeń 2008r. oraz kopię interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19.10.2012r. Podatnik wskazał, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym nie przewidują zmniejszenia podstawy opodatkowania akcyzy po dokonanej sprzedaży o kwoty rabatów, bonifikat, upustów, uznanych reklamacji i skont. Zatem zdaniem podatnika udzielone rabaty po sprzedaży samochodów osobowych nie powinny mieć wpływu na wcześniej naliczony podatek akcyzowy zgodnie ze złożoną interpretacją.

Pismem z dnia 09.01.2014r. organ I instancji wezwał podatnika do doprecyzowania czy poprzez złożenie korekty deklaracji dla podatku akcyzowego wniósł o zwrot nienależnie zapłaconego podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2008r.

Pismem z dnia 15.01.2014r. firma "A" zawnioskowała o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego za miesiąc styczeń 2008r. zgodnie z wcześniej dostarczoną korektą deklaracji [...] i [...] i dostarczoną indywidualną interpretacją MF.

W dniu 31.01.2014 r. K. D. uzupełnił podpis pod wnioskiem z dnia 15.01.2014 r.

W dniu 30.07.2014r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, którą odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2008r. w wysokości 1.020,00 zł.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego za styczeń 2008r. został złożony po terminie określonym w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, który wskazuje termin wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku, albowiem w dniu 30.12.2013 r. podatnik złożył wyłącznie korekty deklaracji za poszczególne miesiące 2008r. wraz z wyjaśnieniem przyczyny złożenia korekty oraz kopią interpretacji indywidualnej z dnia 19.10.2012 r. W piśmie tym podatnik nie zawarł wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym, a jedynie spełnił wymogi wynikające z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej tj. złożył korektę wraz z wyjaśnieniem przyczyn jej złożenia.

Dopiero w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji zawarty został wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Pismo zawierające ten wniosek zostało złożone w siedzibie organu podatkowego w dniu 16.01.2014 r., a uzupełnione w dniu 31.01.2014 r., tak więc po terminie w którym przysługiwało prawo do złożenia takiego wniosku.

W myśl art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W przedmiotowej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynął z końcem 2013 r. (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

Wniosek podatnika z dnia 15 stycznia 2014 r. został złożony więc po terminie określonym w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej i jako taki nie mógł spowodować wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej złożenie korekty deklaracji z pisemnym uzasadnieniem przyczyn złożenia tego dokumentu nie jest jednoznaczne ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku. Brak w tym przypadku formalnie złożonego wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej organ I instancji błędnie więc wzywał Stronę do doprecyzowania wniosku, bowiem do końca 2013r. Strona żadnego wniosku nie złożyła. Strona złożyła jedynie korekty deklaracji i wskazała na przyczyny, które to uzasadniały.

Końcowo Dyrektor Izby Celnej odwołał się do przepisu art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej nakazującego umorzenie postępowania w sytuacji, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Przepis ten w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który stanowi ujemną przesłankę procesową do orzekania przez organ podatkowy w zakresie przedawnionego zobowiązania podatkowego, gdyż skutkuje bezprzedmiotowością postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. D. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej zarzucając jej naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 2a w zw. Z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne umorzenie postępowania w wyniku błędnego przyjęcia, że brak było wymaganego wniosku strony o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym złożonego w odpowiednim terminie, podczas gdy strona zgłosiła swoje żądanie przed terminem wygaśnięcia tego uprawnienia, zaś późniejsze jego uzupełnienie lub doprecyzowanie nie miało wpływu na postępowanie i nie wykluczało możliwości wydania przez organ I instancji decyzji merytorycznej także już po upływie wskazanego terminu;

- art. 121 i art. 122 w zw. Z art. 165 § 1 i 3 oraz art. 169 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, ze złożenie korekty deklaracji w podatku akcyzowym nie stanowi podstawy do wszczęcia postepowania z wniosku strony z możliwością jego uzupełnienia, wyjaśniania, doprecyzowania oraz rozszerzania zgłoszonego żądania, podczas gdy na skutek jej złożenia organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie oraz w sposób prawidłowy wezwał stronę do wyjaśnienia jej stanowiska dążąc do pełnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego oraz treści żądania strony;

- art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, ze korekta deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym powinny być rozpatrywane w oderwaniu od siebie i stanowić podstawy do wszczęcia odrębnych postępowań, a w konsekwencji uznanie, że złożenie korekty deklaracji nie może stanowić elementu wniosku będącego podstawą do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego, podczas gdy złożenie korekty deklaracji w podatku akcyzowym stanowi element konieczny wniosku o zwrot nadpłaty, zaś sama deklaracja w każdym przypadku dzieli los wniosku, zatem należy uznać, że złożenie korekty deklaracji jest częścią wniosku o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ odwoławczy nieprawidłowo przyjął, że korekty deklaracji nie wolno traktować jako elementu wniosku wszczynającego postępowanie o zwrot lub stwierdzenie nadpłaty.

Odwołując się do stanowiska judykatury autor skargi zauważył, że złożenie przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku wraz ze skorygowanymi deklaracjami podatkowymi stanowi jedną czynność i winna być rozpatrywana przez organy podatkowe jako żądanie zwrotu nadpłaconego podatku.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty nie mogą skutecznie podważyć zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.

W myśl art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 jeżeli w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej (§ 2 pkt 1 a).

Przy czym w takim przypadku, podatnik równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty obowiązany jest złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (§ 3).

Przepis art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi z kolei, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Cytowany przepis określa instytucję utraty prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty na skutek swego rodzaju przedawnienia. Oznacza to, że podatnik po upływie określonego w tym przepisie terminu nie może skutecznie domagać się ukształtowania stosunku prawnego, w którym stanie się wierzycielem żądającym stwierdzenia i zwrotu nadpłaty.

Termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie podlega odroczeniu ani przedłużeniu, jak również nie może zostać przerwany lub tez zawieszony. Jest to termin prawa materialnego skutkujący, w przypadku uchybienia mu, utratą prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Zgodzić przy tym trzeba się ze stanowiskiem skarżącego, że korekta deklaracji dzieli los prawny wniosku o stwierdzenie nadpłaty, ale odnosi się to wyłącznie do korekty złożonej w trybie art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to znajduje zresztą odzwierciedlenie w judykaturze (dla przykładu wyrok NSA z dnia 06.11.2014r. sygn. akt II FSK 2578/12). Korekta deklaracji złożona w trybie art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej jest immanentnie związana z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i dzieli jego losy.

W sytuacji gdy korekta nie została złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, lecz wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn jej złożenia mamy do czynienia z zupełnie innym trybem złożenia korekty, określonym w treści art. 81 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi m.in., że podatnicy mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację (§1). Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (§2).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że w dniu 30.12.2013 r. skarżący złożył w Kancelarii Izby Celnej korektę deklaracji za styczeń 2008r. wraz z wyjaśnieniem przyczyny złożenia korekty oraz kopią interpretacji indywidualnej z dnia 19.10.2012 r. W piśmie tym skarżący nie zawarł jednak wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym. Złożenie korekty wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty w świetle przywołanych wyżej przepisów nie może być uznane za jednoznaczne ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Dokonane przez skarżącego czynności wypełniały jedynie wymogi określone a art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, który to w przypadku złożenia korekty deklaracji nakładaja obowiązek dołączenia pisemnego uzasadnienia dokonanej korekty.

Dopiero w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji zawarty został wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Pismo zawierające ten wniosek zostało jednak złożone w dniu 16.01.2014 r., a uzupełnione w dniu 31.01.2014 r., tak więc po terminie w którym przysługiwało skarżącemu prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2008r.

Trafnie przy tym wywodzi organ odwoławczy odwołując się do piśmiennictwa (Mariusz Popławski "Uprawnienia podatkowe. Procedura dochodzenia należności podatkowych od Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego" - LEX 2014), że złożenie korekty deklaracji bez złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie może skutecznie doprowadzić do zwrócenia nadpłaty w podatkach, w których zobowiązanie powstaje z mocy prawa, gdzie niezbędnym elementem jest złożenie korekty deklaracji. Z tego też względu zasadne jest przyjęcie zasady, zgodnie z którą podstawowym mechanizmem dochodzenia nadpłaty wynikającej z korekty deklaracji jest tryb związany z obowiązkiem złożenia przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym za styczeń 2008r. nie został zaś złożony przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania. Zatem prawo do jego złożenia wraz z upływem terminu przedawnienia wygasło.

Zasadne zatem było umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jako bezprzedmiotowego.

W tym stanie rzeczy uznając decyzję za prawidłową, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę.