Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1711/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 25 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant referent prawny Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania R. W. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały w domu przy ulicy A nr 34 w T., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż R. W. wystąpił z wnioskiem o zameldowanie na pobyt stały w nieruchomości przy ulicy A 34 w T. Do wniosku dołączył druk "zgłoszenia pobytu stałego", na którym brakowało potwierdzenia uprawnienia do przebywania w przedmiotowym domu, pochodzącego od wszystkich współwłaścicieli. W tej sytuacji organ administracji wszczął postępowanie administracyjne w trybie art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sprawie zameldowania R. W.

Organ pierwszej instancji w trakcie przeprowadzonego postępowania ustalił, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność C. H., M. M., A. P. i R. W.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji odmawiającej zameldowania R. W. stwierdził, że nie zamieszkuje on przy ul. A 34 z zamiarem pobytu stałego. Często jednak tam bywa, odwiedza babcię i opiekuje się nią.

Na podstawie powyższych ustaleń organ przyjął, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art.10 ust.1 i 9 ust.2 powołanej ustawy, to jest zamieszkiwanie w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.

Wojewoda w swej decyzji uznał prawidłowość zarówno ustaleń jak i oceny prawnej, dokonanych przez organ pierwszej instancji.

Przyznał rację organowi I -szej instancji, uznającemu za wątpliwe spełnienie przesłanki przebywania w lokalu. Świadczy o tym brak w druku meldunkowym potwierdzenia faktu pobytu, jak również podpisu zainteresowanego.

Wojewoda w uzasadnieniu swej decyzji stwierdził, iż wobec braku zgody wszystkich współwłaścicieli na potwierdzenie uprawnień R. W. do przebywania w lokalu, spełnienie przesłanki zamieszkiwania w lokalu nie ma aż takiego znaczenia. Wystarczy bowiem niespełnienie tylko jednej z niezbędnych do zameldowania przesłanek i czynność materialno-techniczna nie może być dokonana.

R. W. w dniu 31 sierpnia 2001 r. wniósł na decyzję Wojewody skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że jest uprawniony do przebywania w lokalu jako jeden ze współwłaścicieli nieruchomości. Jego żona i dziecko przebywają u teściów. Skarżący często opiekuje się dzieckiem, gdyż jego małżonka pracuje na 3 zmiany. Z tego właśnie powodu A. P., która jest przeciwna zameldowaniu, nie widuje skarżącego na terenie przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest zasadna.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1259/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Decyzja stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi::

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

W rozpoznawanej przez sąd sprawie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Naruszenia te miały wpływ na wynik postępowania.

Organy obu instancji uznały, że skarżący nie jest uprawniony do przebywania w przedmiotowym lokalu. Stanowisko powyższe należy uznać za błędne. R. W. przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu położonym przy ulicy A 34, wynikające z prawa własności /współwłasności/ nieruchomości.

W niniejszej sprawie niezbędne było ustalenie przez organy administracyjne, czy R. W. w chwili zgłoszenia pobytu stałego mieszkał /przebywał z zamiarem stałego pobytu/ w budynku przy ulicy A 34, czyli czy została spełniona przesłanka wynikająca z art.10 ust1 w zw. z art.6 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tj. z 1984 r., Nr 32, poz. 174 z późn. zm./.

Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie zmierzające do wyjaśnienia powyższej okoliczności. Dokonał w dniu 5 stycznia 2001 r. na terenie nieruchomości kontroli dyscypliny meldunkowej oraz przesłuchał dwukrotnie R. W. oraz A. P. W uzasadnieniu decyzji o odmowie zameldowania opisał zeznania R. W. i A. P., a ponadto wyjaśnienie M. M. /babci skarżącego/ przedstawione podczas kontroli dyscypliny meldunkowej w dniu 5 stycznia 2001 roku.

R. W. i M. M. twierdzili, że wnioskodawca zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Natomiast A. P. zeznała, iż widuje skarżącego co kilka dni i nie zgadza się na jego zameldowanie.

Organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do ustaleń dokonanych w trakcie kontroli dyscypliny meldunkowej w mieszkaniu M. M.

Z treści sporządzonego protokołu kontroli wynika, iż w lokalu znajdują się ubrania i rzeczy osobiste R. W.

Organ I instancji ustalił, że R. W. nie zamieszkuje w domu przy ul. A 34. Nie uzasadnił jednak przyjętego stanowiska.

Przypuszczać jedynie można, że doszedł do tego wniosku na podstawie wyjaśnień A. P. złożonych podczas kontroli dyscypliny meldunkowej, przeprowadzonej przez przedstawiciela organu w dniu 5 stycznia 2001 roku.

Także organ odwoławczy nie zajął się analizą materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji. Jedynie lakonicznie stwierdził, iż wątpliwe jest spełnienie przesłanki przebywania w lokalu. Zaakcentował natomiast brak podpisu zainteresowanego na druku meldunkowym.

Organy obu instancji prowadząc postępowanie naruszyły przepisy artykułów 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zebrany materiał dowodowy jest niepełny i oceniony w sposób mało wnikliwy.

Ponadto uzasadnienia decyzji obu instancji, szczególnie w zakresie dotyczącym zamieszkiwania w lokalu przez skarżącego, sporządzone zostały w sposób naruszający przepis art.107 § 3 kpa.

Organy ograniczyły się do przesłuchania skarżącego, M. M. i A. P., to jest osób posiadających sprzeczne interesy. Wobec powyższego prawdziwość tych zeznań budzić może wątpliwości.

Wymagają one porównania z zeznaniami osób, które nie są bezpośrednio zainteresowane wynikami sprawy.

Zgodnie z art.107 § 3 uzasadnienie decyzji powinno zawierać wskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Ustalenie, iż R. W. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu organ I instancji oparł na zeznaniach A. P. Organ nie wyjaśnił, dlaczego nie dał wiary zeznaniom skarżącego i wyjaśnieniom M. M., którzy twierdzili, iż skarżący przebywa w mieszkaniu przy ulicy A 34. Brak analizy zeznań tych osób powoduje, iż uzasadnienie nie jest pełne i przekonujące. Tym samym niemożliwa jest ocena prawidłowości procesu decyzyjnego. Wojewoda utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji także nie wyjaśnił dlaczego zeznania R.W. i wyjaśnienia M. M. są niewiarygodne, a przebywanie skarżącego w mieszkaniu jest wątpliwe.

Organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie powinien przesłuchać także osoby postronne, np. sąsiadów mieszkających w najbliżej położonych budynkach. Ponadto zasadne może okazać się przesłuchanie, na okoliczność faktycznego miejsca stałego pobytu R. W., jego teściów. Według skarżącego u nich właśnie zamieszkują żona i dziecko, zaś on sam przebywa stale u babci.

W uzasadnieniu decyzji podjętej po ponownym rozpatrzeniu wniosku należy wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zdaniem Sądu niepodpisanie druku meldunkowego nie może być uznawane, jako okoliczność obciążająca skarżącego.

Organ administracyjny powinien wezwać wnioskodawcę do usunięcia tego braku we wstępnej fazie postępowania. Takie wezwanie nie zostało dołączone do akt sprawy.

Dodatkowo wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt 20/01 orzekł, iż art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji i dowodach osobistych /Dz.U z 2001 r., Nr 87, poz.960 i Nr 110, poz.1189/ stanowiący, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić uprawnienie do przebywania w lokalu /pomieszczeniu/, w którym ma nastąpić zameldowanie, jest niezgodny z art.52 ust.1 i art.83 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (OTK-A 2002/3/34). Wobec ogłoszenia sentencji wyroku dnia 19 marca 2002 r. /Dz.U Nr 78, poz.71/ przepis ten utracił moc obowiązującą od dnia 20 czerwca 2002 r.

Po utracie mocy obowiązującej przez art.9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /jedn. tekst Dz.U z 1984 r. Nr 32, poz.174 ze zm., w wyniku ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego, przedstawienie potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, nie stanowi już przesłanki zameldowania osoby na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2002 r. III RN 183/01 - OSNP 2003/20/477).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd na podstawie art.145 § 1 ust.1 pkt a/ i c/ prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] znak [...].

Sąd w wyroku nie określił, w jakim stopniu zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Decyzje te dotyczyły odmowy zameldowania, a zatem nie podlegały wykonaniu.