Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 879/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92 ust. c
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2, 3 i 4, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski(spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (określany dalej jako GITD), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (określanego dalej jako WITD) z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] o nałożeniu na M.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Transport "K", kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawę prawną decyzji organu II instancji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - określanej dalej jako k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 - określanej dalej jako u.t.d.), lp. 5.4, lp. 5.3, lp., 6.3.11, lp. 6.3.12, lp. 5.2, lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6-8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 str. 1 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 561/2006), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494), § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r., Nr 159, poz. 1128 – określanego dalej jako r.c.p.d.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców z dnia 1 lipca 2010 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 168, str. 16 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 581/2010). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach [...] grudnia 2015 r.- [...] stycznia 2016 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa Transport "K" M.K. z siedzibą przy ul. [...]. Zgodnie z okazanymi dokumentami ustalono, że przedsiębiorstwo zatrudniało w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio 10 kierowców. W dniu przeprowadzenia kontroli była w dyspozycji ośmiu pojazdów do przewozu rzeczy o dmc większej niż 3,5 t oraz pojazdu do przewozu rzeczy o dmc nieprzekraczającej 3,5 t. W trakcie kontroli ustalono również, że przedsiębiorstwo dopełnia obowiązku przechowywania wykresówek, plików z danymi kart kierowców oraz tachografów cyfrowych. W celach kontrolnych pobrano zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, jak również zaświadczenia/dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu następujących kierowców: M.B., B.G., J.G., R.J., P.J., P.K., J.K., K.W. oraz B.Z.. Pobrane dokumenty poddano weryfikacji sprawdzając kompletność danych oraz dokonano szczegółowej analizy norm związanych z przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowców. Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z załącznikiem, który doręczono przedsiębiorcy. Na podstawie zebranego materiału dowodowego WITD decyzją z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] nałożył na M.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Transport "K", karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedsiębiorca uchybiał terminowi wczytywania danych z kart kierowców zgodnie z § 4 r.c.p.d., tj. co 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Uchybione terminy wczytywania danych z kart kierowców dotyczyły: - M.B. - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2014r., [...].01.2015r., [...].02.2015r., [...].03.2015r., [...].03.2015r., [...].04.2015r., [...].05.2015r., [...].06.2015r., [...].07.2015r. i [...].08.2015r., a więc co 10, 42, 8,7, 26, 35, 28, 42 i 17 dni;

- J.G. - daty pobrania danych cyfrowych : [...].01.2015 r. [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].03.2015 r., [...].04.2015 r., [...].04.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r., [...].05.2015 r., [...].06.2015 r., [...].07.2015 r. i [...].09.2015 r., a więc co 28, 3, 32, 28, 15, 3,16,13, 24, 30 i 47 dni; - R.J. - daty pobrania danych cyfrowych : [...].01.2015 r., [...].02.2015 r., [...].04.2015 r.; [...].05.2015 r., [...].06.2015 r., [...].07.2015 r. i [...].07.2015 r., a więc co 34, 49, 49, 15,37 i 18 dni; - P.J. - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2015r., [...].01.2015r., [...].01.2015r., [...].02.2015r., [...].03.2015r., [...].03.2015r., [...].04.2015r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].06.2015 r., a więc co 13, 8, 33, 9, 22,12, 9, 21 i 31 dni; - P.K. - daty pobrania danych cyfrowych: [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].03.2015 r., [...].05.2015 r., [...].07.2015 r., i [...].10.2015 r., a więc co 13, 14, 70, 57 i 83 dni; - J.K. - daty pobrania danych cyfrowych : [...].12.2015 r. [...].01.2015 r., [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].03.2015 r., [...].04.2015 r., [...].04.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r., [...].06.2015 r., [...].07.2015 r. i [...].08.2015 r., a więc co 35, 28, 7, 21, 23, 5, 7, 30, 21, 28, 58 dni; - K.W. - daty pobrania danych cyfrowych : [...].01.2015 r., [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].03.2015 r., [...].03.2015 r., [...].03.2015 r., [...].05.2015 r., [...].06.2015 r., [...].07.2015 r., [...].07.2015 r. i [...].08.2015 r., a więc co 26, 4, 14, 6,21, 8, 46, 21, 38, 13 i 12 dni; - B.Z. - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2015 r., [...].01.2015 r., [...].02.2015r., [...].03.2015r., [...].03.2015r., [...].04.2015r., [...].04.2015r., [...].05.2015 r., [...].06.2015 r. i [...].07.2015 r., a więc co 36, 29, 22, 21, 21, 6, 26, 21 i 38 dni. Organ I instancji za naruszenie z lp. 6.3.11. zał. 3 do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.000 zł ( 8x500 zł ). WITG ustalił ponadto, iż przedsiębiorca uchybia terminowi wczytywania danych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach, które posiadał w prawnej dyspozycji, stwierdzając tym samym uchybienie terminu 90 dni zgodnie z § 3 r.c.p.d. Uchybione terminy wczytywania danych cyfrowych dotyczyły pojazdów o nr rejestracyjnych:

- [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].02.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].12.2015 r, a więc co 41, 43 i 205 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2014 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015r. i [...].10.2015 r., a więc co 94, 43 i 139 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].02.2015 r., [...].02.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].10.2015 r., a więc co 8, 41, 43 i 139 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].02.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].10.2015 r., a więc co 41, 43 i 143 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].03..2015 r., [...].05.2015 r. i [...].10.2015 r., a więc co 66 i 139 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].10,2015 r., a więc co 43 i 141 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2014 r., [...].02.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].10.2015 r,, a więc co 78, 41, 43 i 140 dni; - [...] - daty pobrania danych cyfrowych: [...].12.2014 r.. [...].02.2015 r., [...].04.2015 r., [...].05.2015 r. i [...].11.2015 r., a więc co 76,43, 42 i 190 dni. Organ I instancji za naruszenie z lp. 6.3.12. zał. 3 do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.000 zł ( 8x500 zł). Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu WITG przywołując treść art. 6 rozporządzenia nr 561/2006 podał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy:

- M.B. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 08:22, a zakończył w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 12:56. Oznaczało to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 23 minuty. W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

- J.G., wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 06:22, a zakończył w dniu [...].06.2015 r., o godzinie 07:39. Oznaczało to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 20 minut. W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

- R.J. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 04:42, a zakończył w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 16:46. Oznaczało to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 7 godzin i 3 minuty. W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

- P.J. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 07:15, a zakończył w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 21:23. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 24 minuty. W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

- K.W. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].01.2015r. o godzinie 00:46, a zakończył w dniu [...].01.2015 r. o godzinie 16:23. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 35 minut. W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin.

- B.Z. wykazała, iż dzienny okres prowadzenia pojazdu rozpoczął się w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 23:06, a zakończył w dniu [...].06.2015r. o godzinie 12:59. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę . W tym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 9 godzin. Organ I instancji zauważył, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. W związku z powyższym WITD stwierdził sześciokrotne przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i dziesięciokrotne przekroczenie tego czasu ponad godzinę. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.1.1 (6x100 zł), 5.1.2 (10x200 zł) zał. nr 3 do u.t.d. w łącznej kwocie 2600 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, organ I instancji przywołując treść art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 podał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy: - J.G. wykazała, iż w dniu [...] maja 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 39 minut, prowadził pojazd przez 5 godzin i 9 minut w okresie od godziny 10:25 do godziny 18:22. - J.K. wykazała, iż w dniu [...] czerwca 2015r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 1 minutę, prowadził pojazd przez 6 godzin i 31 minut w okresie od godziny 04:21 do godziny 13:22. - K.W. wykazała, iż w dniu [...] lutego 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 5 minut, prowadził pojazd przez 6 godzin i 35 minut w okresie od godziny 11:05 do godziny 18:45.; w dniu [...] lutego 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut, prowadził pojazd przez 6 godzin i 10 minut w okresie od godziny 12:07 do godziny 20:25; w dniu [...] kwietnia 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 29 minut, prowadził pojazd przez 4 godziny i 59 minut w okresie od godziny 17:10 do godziny 22:18 ; w dniu [...] maja 2015 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 33 minuty, prowadził pojazd przez 5 godzin i 3 minuty w okresie od godziny 09:12 do godziny 14:24. Podczas kontroli nie okazano również żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.2.1 (6x150 zł), 5.2.2 (13x200 zł) zał. nr 3 w łącznej wysokości 3500 zł. W odniesieniu do naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, organ I instancji przywołując treść art. 4 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 podał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy: - M.B. wykazała, iż w dniu [...].01.2015 r. o godzinie 08:29 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał jedynie 10 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:25 dnia [...].01.2015 r. do godziny 08:29 dnia [...].01.2015 r. Oznacza to, iż skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut. W tym przypadku koniecznym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 11 godzin; w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 08:22 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym odebrał jedynie 6 godzin i 57 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:06 dnia [...].05.2015 r. do godziny 23:03 dnia [...].05.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 3 minuty. W tym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 22:10 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 9 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:22 dnia [...].06.2015 r. do godziny 06:31 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 51 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. - B.G. wykazała, iż

- w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 05:58 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 36 minut, tj. od godziny 21:08 dnia [...].02.2015r. do godziny 05:58 dnia [...].02.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 24 minuty. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].02.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Dojazd do bezpiecznego parkingu port WE 561/2006 art. 12" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa do której należy planowanie trasy przewozów oraz organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. W danej sytuacji tolerancja 15 minut została przekroczona; - w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 22:12 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 28 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 13:44 dnia [...].02.2015 r. do godziny 22:12 dnia [...].02.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 32 minuty. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].02.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Dojazd do bezpiecznego miejsca parkingowego. WE 561/2006 art. 12" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa, do której należy planowanie trasy przewozów oraz organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. W danej sytuacji tolerancja 15 minut została przekroczona; - w dniu [...].03.2015 r. o godzinie 06:40 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 35 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:49 dnia [...].03.2015 r. do godziny 06:40 dnia [...].03.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 25 minut. - J.G. wykazała, iż :

- w dniu [...].03.2015 r. o godzinie 06:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:06 dnia [...].03.20ł5r. do godziny 06:06 dnia [...].03.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 26 minut. - w dniu [...].03.2015r. o godzinie 08:45 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 22 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:42 dnia [...].03.2015r, do godziny 08:45 dnia [...].03.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 38 minut.. - w dniu [...].04.2015r. o godzinie 23:00 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 7 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:53 dnia [...].04.2015 r. do godziny 23:00 dnia [...].04. 2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 53 minuty. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].04.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Przekroczenie czasu pracy z powodu zbyt długiego oczekiwania na załadunek" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa do której należy planowanie załadunków, rozładunków czy planowania trasy przejazdów, jak również organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. - w dniu [...].04.2015 r. o godzinie 03:09 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 23 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:03 dnia [...].04.2015 r. do godziny 03:09 dnia [...].04.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 37 minut.; - w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 06:22 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:18 dnia [...].06.2015 r. do godziny 06:22 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 5 minut. - w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 06:59 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11 -godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 46 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:04 dnia [...].06.2015r. do godziny 06:59 dnia [...].06.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 14 minut. - w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 05:31 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzirmy nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 42 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:49 dnia [...].06.2015r. do godziny 05:31 dnia [...].06.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 minut. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].06.2015 r. Wydruk ten nie został uwzględniony przez organ I instancji gdyż brak było jakiejkolwiek adnotacji, która uzasadniałaby odstąpienie od obowiązujących przepisów prawa. - R.J. wykazała, iż w dniu [...].01.2015 r. o godzinie 00:41 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:10 dnia [...].01.2015 r. do godziny 00:41 dnia [...].01.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut.; w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 07:51 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:00 dnia [...].02.2015 r. do godziny 07:51 dnia [...].02.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 26 minut ; w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 08:08 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 14 minut, tj. od godziny 23:54 dnia [...].02.2015 r. do godziny 08:08 dnia [...].02.2015 r. Oznaczało to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 46 minut; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 04:42 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:20 dnia [...].06,2015r. do godziny 22:16 dnia [...].06.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 4 minuty. - P.J. wykazała, iż : - w dniu [...].01.2015 r. o godzinie 08:06 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 6 godzin i 32 minuty, tj. od godziny 01:14 dnia [...].01.2015r. do godziny 08:06 dnia [...].01.2015r. Oznaczało to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 28 minut. Przedsiębiorca przedstawił natomiast zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].02.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Wjazd na prom" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa do której należy planowanie trasy przewozów oraz organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. W danej sytuacji tolerancja 15 minut została przekroczona.

- w dniu [...].04.2015 r. o godzinie 06:08 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku tj. od godziny 19:12 dnia [...].04.2015 r. do godziny 04:33 dnia [...].04.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 39 minut.; - w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 12:24 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 3 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:57 dnia [...].05.2015r. do godziny 09:00 dnia [...].05.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 57 minut. - J.K. wykazała, iż w dniu [...].01.2015r. o godzinie 00:42 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 19 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 00:23 dnia [...].01.2015 r. do godziny 06:42 dnia [...].01.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 41 minut; w dniu [...].01.2015r, o godzinie 09:34 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 33 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 08:01 dnia [...].01.2015 r. do godziny 15:34 dnia [...].01.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 27 minut; w dniu [...].03.2015 r. o godzinie 00:30 rozpoczął się 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 42 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:48 dnia [...].03.2015r, do godziny 06:30 dnia [...].03.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 18 minut; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 09:07 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 34 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:23 dnia [...].06.2015r, do godziny 09:07 dnia [...].06.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 26 minut ; w dniu [...].06.2015 r., o godzinie 05:43 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 06:57 dnia [...].06.2015r. do godziny 14:53 dnia [...].06.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty.

- K.W. wykazała, iż w dniu [...].01.2015 r. o godzinie 00:46 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 23 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:23 dnia [...].01.2015 r. do godziny 00:46 dnia [...].01.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 37 minut ; w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 23:26 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 26 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:00 dnia [...].02.2015 r. do godziny 23:26 dnia [...].02.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 34 minuty ; w dniu [...].04.2015 r. o godzinie 06:38 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 43 minuty, tj. od godziny 21:55 dnia [...].04.2015 r. do godziny 06:38 dnia [...].04.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 12:32 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:53 dnia [...].06.2015 r. do godziny 11:24 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 29 minut ; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 19:34 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 9 godzin i 11 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 01:13 dnia [...].06.2015 r. do godziny 10:24 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 49 minut; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 07:57 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 23:35 dnia [...].06.2015 r. do godziny 07:57 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 55 minut. - B.Z. wykazała, iż w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 06:23 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 28 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:24 dnia [...].02.2015 r. do godziny 06:23 dnia [...].02.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 32 minuty.; w dniu [...].02.2015 r. o godzinie 07:25 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 10 godzin i 27 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 20:13 dnia [...].02.2015r. do godziny 07:25 dnia [...].02.2015r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 33 minuty. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].02.2015 r. Wydruk nie został uwzględniony gdyż brak jest jakiejkolwiek adnotacji, która uzasadniała by odstąpienie od obowiązujących przepisów prawa; w dniu [...].05.2015 r. o godzinie 07:56 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 11-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 48 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:57 dnia [...].05.2015 r. do godziny 07:56 dnia [...].05.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 12 minut. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].05.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Wjazd na prom 15 h pracy - terminowy rozładunek w Szwecji" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa do której należy planowanie trasy przewozów oraz organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. W danej sytuacji tolerancja 15 minut została przekroczona; w dniu [...].06.2015 r. o godzinie 00:15 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 20 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 15:55 dnia [...].06.2015r. do godziny 00:15 dnia [...].06.2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 40 minut. Przedsiębiorca przedstawił zrobiony przez kierowcę wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...].06.2015 r. Adnotacja na rewersie wydruku "Przekroczony czas pracy na 15 h o 44 min. z powodu załadunku" nie została uwzględniona, gdyż załącznik nr 3 do u.t.d. wprowadza tolerancję 15 minut. Istotą tej tolerancji jest możliwość wykorzystania przedłużenia właśnie w sytuacjach nadzwyczajnych, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa do której należy planowanie trasy przewozów oraz organizacja tych przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa. W danej sytuacji tolerancja 15 minut została przekroczona.

W związku z powyższym WITD stwierdził trzydziestopięciokrotne skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i dwudziestosześciokrotne skrócenie tego czasu ponad godzinę. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.3.1 (35x100 zł) , 5.3.2 (26x200 zł) zał. nr 3 do u.t.d. w łącznej kwocie 8.700 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku, organ I instancji powołał się na treść art. 8 rozporządzenia nr 561/2006. Ponadto podał, iż analiza danych z wykresówek kierowców: - B.G. wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].06.2015 r. 00:00 - [...].06.2015 r. 23:59 odebrał jedynie 16 godzin i 6 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:13 dnia [...].06.2015 r. do godziny 09:19 dnia [...].06.2015 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznacza to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 7 godzin i 54 minuty;

- R.J. wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].01.2015 r. 00:00 - [...].01.2015 r. 23:59 odebrał jedynie 17 godzin i 31 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 09:09 dnia [...].01.2015 r. do godziny 02:40 dnia [...].01.2015 r. podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznaczało to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 6 godzin i 29 minut. Również na karcie tego samego kierowcy wykazano, że po przyjętym okresie rozliczeniowym: [...].05.2015 r. 00:00 - [...].05.2015 r. 23:59 odebrał jedynie 44 godzin i 21 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 16:43 dnia [...].05.2015 r. do godziny 13:04 dnia [...].05.2015 r., podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznaczało to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 39 minut;

- K.W. wykazała, że kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym [...].01.2015 00:00- [...].01,201523:59 odebrał jedynie 18 godzin i 4 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 14:02 dnia [...].01.2015 r. do godziny 08:06 dnia [...].01.2015 r., podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 24 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Oznaczało to, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 5 godzin i 56 minut.

Podczas kontroli nie okazano również żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Konsekwencją powyższych ustaleń było zastosowanie kar w wysokościach przewidzianych pod lp. 5.4.1 (4x50 zł), 5.4.2 (18x100 zł) zał. nr 3 do u.t.d. w łącznej wysokości 2.000 zł. Suma kar wyniosła 24800, zł . Jednakże z uwagi na treść art. 92 a ust. 3 pkt 1 u.t.d. ograniczono ją do kwoty 15.000 zł. Od powyższej decyzji M.K., reprezentowany przez pełnomocnika złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie lub skierowanie decyzji do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucił naruszenie

1. art. 10 § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, oraz powiadomienie strony o jej prawach, w sytuacji gdy obowiązek taki został bezwzględnie nałożony na organ prowadzący postępowanie w trybie administracyjnym, 2. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a mianowicie nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony oraz przesłuchania świadków, na okoliczność tego, czy skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowcę przepisów u.t.d., 3. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez wykorzystanie pełnego zaufania skarżącego do organu administracji i poinformowanie go o tym, że materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na wydanie decyzji, w sytuacji gdy organ dysponował jedynie dowodami przemawiającymi na niekorzyść skarżącego i nie dążył do zbadania faktów wpływających na wyłączenie jego odpowiedzialności, 4. naruszenie art. 93 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego zastosowanie i wszczęcie postępowania oraz wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną pomimo, iż okoliczności sprawy, a także dowody wskazywały, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że kierowcy zostali zapoznani ze swoimi obowiązkami, zatem prowadził właściwą dyscyplinę i organizację pracy. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, GITD – decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]- utrzymał w mocy decyzję WITD.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przeanalizował ponownie wszystkie przypadki naruszeń i dokonał ich prawnej kwalifikacji, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji, co do poczynionych ustaleń, zastosowanej podstawy materialnej i dokonanej subsumcji. Przy czym organ odwoławczy wskazał, że odnośnie naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. zastosowanie ma art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, § 4 rozporządzenia r.c.p.d. podkreślając, po analizie zgromadzonego materiału, iż przyjęte przez WITG dni kalendarzowe są w istocie dniami zarejestrowanej działalności, a w konsekwencji za naruszenia objęte kwalifikacją prawną lp. 6.3.12 zał. nr 3 organ I instancji słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 4.000 zł. W kwestii naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z tachografu cyfrowego - za każdy pojazd: lp. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy powołał się na art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych, art. 1 ust. 3 pkt a rozporządzenia nr 581/2010, § 3 rozporządzenia r.c.p.d. Odnosząc się natomiast do poszczególnych pojazdów o numerach rejestracyjnych :

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].12.2015 r. upłynęło 156 dni zarejestrowanej działalności.

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015r. a dniem [...].10.2015 r. upłynęło 125 dni zarejestrowanej działalności

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].10.2015r. upłynęło 113 dni zarejestrowanej działalności.

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].10.2015 r. upłynęło 120 dni zarejestrowanej działalności.

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].10.2015 r. upłynęły 102 dni zarejestrowanej działalności.

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].10.2015 r. upłynęło 117 dni zarejestrowanej działalności

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015r. a dniem [...].10.2015 r. upłynęło 126 dni zarejestrowanej działalności.

- [...] – wskazał, iż pomiędzy pobraniem danych dnia [...].05.2015 r. a dniem [...].11.2015 r. upłynęło 168 dni zarejestrowanej działalności. Zdaniem organu odwoławczego za naruszenia objęte kwalifikacją prawną lp. 6.3.12 zał. nr 3 organ I instancji słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 4.000 zł. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Wyjaśnił, że odwołujący nie kwestionuje stanu faktycznego stwierdzonych naruszeń, a jedynie odpowiedzialność przedsiębiorcy. W opinii organu odwoławczego strona nie może zasłaniać się wyłącznie brakiem wpływu na powstanie naruszeń, bowiem przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą na zasadzie ryzyka i ponosi pełną odpowiedzialność za działania podległych mu pracowników w tym przypadku kierowcy wykonującego w jego imieniu i na jego rzecz przewozy drogowe. W przedmiotowej sprawie organ I instancji w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy, kierując się tym, że kluczowe w postępowaniu nie jest przeprowadzenie każdego dowodu, ale takiego, który dotyczy istotnych w sprawie okoliczności. Prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i zdaniem organu odwoławczego nie naruszył procedury administracyjnej oraz prawa materialnego. W opinii organu odwoławczego przedsiębiorca nie może szukać usprawiedliwienia braku odpowiedniego nadzoru nad pracownikami w przejęciu przez nich odpowiedzialności. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że tylko i wyłącznie kierowca jest odpowiedzialny za stwierdzone naruszenia. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych, tj. z art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Stosownie do treści art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 przedsiębiorca jest odpowiedzialny za kontrolowanie pracy kierowcy i nie może się z tego ustawowego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności administracyjnej na inny podmiot. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna mieć nadzór i kontrolę nad sposobem wykonywania pracy przez zatrudnionych pracowników oraz nad pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Zdaniem organu odwoławczego strona mylnie obarcza odpowiedzialnością za powyższe naruszenie podmiot trzeci. Ponadto strona niniejszego postępowania nie uczyniła wszystkiego czego można było od niej wymagać jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Obowiązkiem skarżącego jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania zaniedbań. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w u.t.d. nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości przepisów. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa w danym zakresie działalności i do stosowania się do wynikających z niego obowiązków. Powyższe oznacza zaś, iż przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. W ocenie organu odwoławczego strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu, Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. GITD podkreślił, iż obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej, nie obciąża wyłącznie organu, ale także stronę. W tym zakresie organ powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 września 2008r. sygn. akt. I SA/ Wa 661/08, który stwierdził zakres materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, wynika z treści żądania strony, a organ winien podjąć stosowne działania, w tym również żądać od strony przedstawienia dokumentów na poparcie jej twierdzeń, w celu ustaleniu stanu faktycznego. Zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza jednak, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Przytoczony wyżej pogląd – zdaniem organu - potwierdził NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r., sygn.. akt II OSK 2020/06 w którym wskazał, iż zasada określona w art. 77 § 1 k p a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. W związku z tym zdaniem GITD postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone rzetelnie. WITD działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 10 § 2 k.p.a. poprzez to, iż organy obu instancji uniemożliwiły stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, oraz nie powiadomił strony o jej prawach, przy czym obowiązek taki został bezwzględnie nałożony na organ prowadzący postępowanie w trybie administracyjnym, co warunkowało zasadność uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a mianowicie nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony oraz przesłuchania świadków, na okoliczność tego, czy skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy umożliwiającą przestrzeganie przez kierowcę przepisów u.t.d. ; - art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez wykorzystanie pełnego zaufania skarżącego do organu administracji i poinformowanie go o tym, że materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na wydanie decyzji, w sytuacji gdy organ dysponował jedynie dowodami przemawiającymi na niekorzyść skarżącego i nie dążył do zbadania faktów wpływających na wyłączenie jego odpowiedzialności; - naruszenie art. 93 ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego zastosowanie i wszczęcie postępowania oraz wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną pomimo, iż okoliczności sprawy, a także dowody wskazywały, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. W związku z tym – w ocenie skarżącego – organ odwoławczy z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał obszernie orzecznictwo odwołując się również do obowiązków organów wynikających z art. 6, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( legalności ) jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli legalności działań administracji publicznej wynika z art. 134 p.p.s.a. i wyznaczają go nie zarzuty skargi, lecz granice rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Kontrola sądowa sprawowana jest w oparciu o akta administracyjne sprawy, według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny, polegające na wyeliminowaniu z obrotu prawnego kontrolowanych aktów może nastąpić zasadniczo w sytuacji stwierdzenia, że naruszają one przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy administracyjnej, zaś prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej treść lub dającym podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona kontrola legalności decyzji GITD , w odniesieniu do zarzutów skargi, jak też w granicach rozpoznawanej sprawy nie doprowadziła do stwierdzenia wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia z kwalifikowanym uchybieniem przepisom proceduralnym czy też prawa materialnego, o jakich mowa w przywołanym art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 92 a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. W ust. 6 tego artykułu wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Niesporne były - w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz braku zarzutów w tym zakresie samego skarżącego - poczynione przez organy ustalenia, a w konsekwencji stwierdzone następujące naruszenia obowiązków lub warunków przewozu : 1/ Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 przez kierowców: M.B. w dniach [...] maja 2015 r. o 3 godziny i 23 minuty, J.G. w dniach [...] czerwca 2015 r. o 20 minut, R.J. w dniach [...] czerwca 2015 r. o 7 godzin i 3 minuty, P.J. w dniu [...] maja 2015 r. o 24 minuty, K.W. w dniu [...] stycznia 2015 r. o 35 minut, przy dopuszczalnym wymiarze 10 godzin, B.Z. w dniach [...] czerwca 2015r. o 1 godzinę, przy dopuszczalnym wymiarze 9 godzin.

2/ Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy z naruszeniem art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 przez kierowców: J.G. w dniu [...] maja 2015r. o 39 minut, J.K. w dniu [...] czerwca 2015r. o 2 godziny i 1 minutę, K.W. w dniach [...] lutego 2015r., [...] lutego 2015r., [...] kwietnia 2015r. i [...] maja 2015r. odpowiednio o 2 godziny i 5 minut, 1 godzinę i 40 minut , 29 minut i 33 minuty.

3/ Skrócenie dziennego czasu odpoczynku z naruszeniem art. 4 lit.g w zw. z art. 8 ust. 1 – 4 rozporządzenia nr 561/2006 przez kierowców : M.B. w dniach [...] stycznia 2015 r., [...] maja 2015 r. i [...] czerwca 2015 r. odpowiednio o 29 minut, 2 godziny i 3 minuty, 51 minut, B.G. w dniach [...] lutego 2015r., [...] lutego 2015r., [...] marca 2015r. odpowiednio o 24 minuty, 32 minuty i 25 minut, J.G. w dniach [...] marca 2015r., [...] marca 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] kwietnia 2015r., [...] czerwca 2015r., [...] czerwca 2015r., [...] czerwca 2015r., [...] czerwca 2015r. odpowiednio o 3 godziny i 26 minut, 38 minut, 53 minuty, 37 minut, 1 godzinę i 5 minut, 1 godzinę i 14 minut, 18 minut, R.J. w dniach [...] stycznia 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] czerwca 2015 r. odpowiednio o 1 godzinę i 29 minut, 26 minut, 46 minut, 3 godziny i 4 minuty, P.J. w dniach [...] stycznia 2015 r., [...] kwietnia 2015 r. i [...] maja 2015 r. odpowiednio o 2 godziny i 28 minut, 1 godzinę i 39 minut, 1 godzinę i 57 minut, J.K. w dniach [...] stycznia 2015 r. , [...] stycznia 2015 r., [...] marca 2015r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015r. odpowiednio o 2 godziny i 41 minut, 1 godzinę i 27 minut, 18 minut, 1 godzinę i 26 minut, 1 godzinę i 4 minuty, K.W. w dniach [...] stycznia 2015 r., [...] lutego 2015 r., [...] kwietnia 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r. odpowiednio 37 minut, 1 godzinę i 34 minuty, 17 minut, 29 minut, 1 godzinę i 49 minut, 2 godziny i 55 minut, B.Z. w dniach [...] lutego 2015r., [...] lutego 2015r., [...] maja 2015r., [...] czerwca 2015r., odpowiednio o 32 minuty, 33 minuty, 2 godziny i 12 minut, 40 minut.

4/ Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku z naruszeniem art. 4 lit. h w zw. z art. 8 ust. 1 i 6 rozporządzania nr 561/2006, przez kierowców: B.G. w dniach [...] czerwca 2015r. o 7 godzin i 54 minuty, B.J. w dniach [...] stycznia – [...] stycznia 2015 r. o 6 godzin i 29 minut oraz w dniach [...] maja 2015 r. - [...] maja 2015 r. o 39 minut, K.W. w dnia [...] stycznia 2015 r. o 5 godzin i 56 minut. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W odniesieniu do kilku naruszeń na odwrocie wydruków znalazły się adnotacje wskazujące na odstępstwa od norm czasu pracy wynikające z braku miejsc parkingowych, konieczności dojazdu do bezpiecznego miejsca parkingowego, oczekiwania na załadunek, wjazdu na prom lub zjazdu z promu. Zasadnie organy uznały, iż nie są to okoliczności, które uzasadniały przekroczenia norm czasu. Zważyć bowiem należy, iż art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 odnosi się do sytuacji nadzwyczajnych, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, czyli wydarzeń losowych niezależnych od przedsiębiorcy, a nie zwykłej działalności przedsiębiorstwa, do którego należy planowanie przewozów w taki sposób by nie naruszać przepisów prawa dotyczących transportu drogowego, a w szczególności norm dotyczących dziennego czasy odpoczynku i czasu prowadzenia pojazdu. Jeżeli przedsiębiorca planując przewóz rzeczy nie uwzględnia właściwego okresu niezbędnego do załadunku towaru i możliwości pokonania określonej odległości z jednoczesnym zapewnieniem odpowiednich miejsc postoju celem zapewnienia kierowcy możliwości przestrzegania norm dotyczących odpoczynku i czasu prowadzenia pojazdu oznacza to, że planowanie trasy przewozu było niewłaściwe. Zatem przedsiębiorca musi uwzględniać czas niezbędny do załadunku i rozładunku towaru oraz odległości na jaką towar miał być przewieziony z uwzględnieniem marginesu czasowego przeznaczonego na wydarzenia zwyczajowe występujące w tego rodzaju działalności np. zwiększone natężenie ruchu, dłuższy czas załadunku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 353/16 ). W orzecznictwie wskazuje się również, że przekroczenie czasu pracy kierowcy z tego powodu, iż kierowca poszukuje parkingu nie może być traktowane jako okoliczność niezależna od przedsiębiorcy, ponieważ obowiązek przedsiębiorcy wykonującego regularne przewozy obejmuje także wcześniejsze zapewnienie miejsc parkowania i jest to okoliczność, którą można przewidzieć ( por. wyrok NSA z dnia wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/90, wyrok NSA z dnia 7 maja 2013r. - sygn. akt II GSK 187/12, wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. II GSK 399/15 ). Podobnie ocenia się sytuacje związane z kolejkami na granicy, czy koniecznością zjazdu z promu ( por. wyrok WSA w Lublinie, z dnia 9 grudnia 2014 r. III SA/Lu 447/14, wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II GSK 625/15 ). Nie są to bowiem okoliczności nadzwyczajne i wyjątkowe, nie dające się przewidzieć zdarzenia, lecz ogólne trudności, powszechnie występujące w transporcie drogowym, które przedsiębiorca planując przewóz powinien uwzględniać w ramach prawidłowej i rzetelnej organizacji transportu. Powyższe stanowisko zbieżne jest z wytyczną nr 1 Komisji Europejskiej dotyczącą art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wskazującą, iż przedsiębiorstwo transportowe powinno w sposób szczególnie staranny planować przejazd kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał w szczególności regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów i miejsc postojowych. Przedsiębiorstwo transportowe jest zatem zobowiązane organizować pracę kierowcy, aby mógł on przestrzegać przepisów rozporządzenia i aby spełniać wymagania załadowców oraz firm ubezpieczeniowych w zakresie bezpieczeństwa w czasie postojów. Na ograniczone zastosowanie przepisu art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 do przypadków nagłych i wyjątkowych zwraca uwagę również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. ( por. wyrok z dnia 9 listopada 1995 r. w sprawie C-235/94 Postępowanie karne v. Alan Geoffrey Bird, który zapadł co prawda na gruncie uchylonego art. 12 rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, lecz który miał analogiczne brzmienie jak art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 ). Za trafnością stanowiska organów inspekcji transportu drogowego przemawiają powtarzające się naruszenia norm czasu i to znaczne, dochodzące np. w przypadku przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o ponad 7 godzin, co więcej spowodowane tymi samymi okolicznościami, które wskazują na brak prawidłowej organizacji tego transportu w przypadku przedsiębiorstwa skarżącego. Odstępstwo od ograniczeń w zakresie czasu prowadzenia pojazdu nie może bowiem występować regularnie, nie może się stać zasadą funkcjonowania, a z taką sytuacją mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Ponadto przepisy przewidują w odniesieniu do niektórych naruszeń tolerancję 15 minutową i czy też przedłużenia norm dziennego czasu pracy w określonych granicach, których dopiero przekroczenie powoduje nałożenie kary. Elastyczność tych przepisów powinien wykorzystywać kierowca w pojawiających się sytuacjach . Niekwestionowane było również naruszenie obowiązku terminowego wczytywania wymaganych danych z kart następujących kierowców M.B., J.G., R.J., P.J., P.K., J.K., K.W. i B.Z. oraz wczytywania danych z tachografów następujących pojazdów o nr rej. [...]. Podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest bowiem pobierać dane tachografu cyfrowego co najmniej raz 90 dni ( § 3 ust. 1 pkt 1 r.c.p.d.), a dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni ( § 4 ust. 1 pkt 1 r.c.p.d.), przy uwzględnieniu wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, co wynika z konieczności zastosowania przy obliczaniu tego okresu pkt. 3 preambuły do rozporządzenia nr 581/2010). Zważyć należy, iż organ odwoławczy uwzględnił przy obliczeniu tych terminów dni zarejestrowanej działalności. Odnosząc się do zarzutów skargi należało zwrócić uwagę, iż wbrew twierdzeniom skarżącego organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2016r. zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., wskazując, iż przysługuje mu prawo do wypowiedzenia się do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lutego 2016 r., natomiast decyzja została wydana przez organ I instancji po upływie zakreślonego terminu tj. 11 lutego 2016 r. Wprawdzie organ II instancji w postępowaniu odwoławczym takiego zawiadomienia nie wystosował, mimo, iż istotnie taki obowiązek wynikał zgodnie z art. 140 k.p.a. z odpowiedniego stosowania przepisów o postępowaniu przed organem I instancji. Zważyć jednak należy, iż powyższe uchybienie nie miało znaczenia na końcowe rozstrzygnięcie, gdyż poza odwołaniem skarżący nie składał żadnych wniosków czy żądań, jak i organ odwoławczy nie gromadził dowodów. Tym samym materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji był podstawą do oceny także przez organ II instancji ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2012 r. , sygn. akt II SA/Kr 1388/12, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. , sygn. akt II GSK 1142/111 ). Ponadto sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Strona stawiając taki zarzut musi wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. ( por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. , sygn. akt II OSK 1490/11). W niniejszej sprawie mieliśmy natomiast do czynienia z bierną postawą skarżącego, reprezentowanego na etapie postępowania odwoławczego przez profesjonalnego pełnomocnika, który oczekiwał w istocie na inicjatywę w tym zakresie ze strony organu. Dyspozycja powołanego art. 92 a u.t.d. jednoznacznie wskazuje, że sporna kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizował przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy (por. D. Szumiło-Kulczycka, Prawo administracyjno-karne, Zakamycze, Kraków 2004, s. 150 i powołana tam uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94, czy też wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków ( por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., I OSK 1257/06, LEX nr 382716 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011r. sygn. akt VIII SA/Wa 364/11). Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Zwrócić należy uwagę, iż art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 561/2006, wskazuje natomiast wyraźnie, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. W art. 10 ust. 4 rozporządzenia (WE) 561/2006 wskazano, że przedsiębiorstwa, spedytorzy, nadawcy ładunku, organizatorzy wycieczek, główni wykonawcy, podwykonawcy oraz agencje zatrudniania kierowców zapewnią, aby uzgodnione umownie harmonogramy transportu były zgodne z przepisami niniejszego rozporządzenia. Jednocześnie w art. 10 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 561/2006 wskazano, że bez uszczerbku dla prawa Państw Członkowskich do pociągnięcia przedsiębiorstw transportowych do pełnej odpowiedzialności, Państwa Członkowskie mogą uzależnić pociągnięcie do odpowiedzialności od naruszenia przez przedsiębiorstwo przepisów ust. 1 i 2. Państwa Członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Polski ustawodawca skorzystał z tej możliwości. Na gruncie u.t.d. możliwie jest bowiem obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 u.t.d., których nie można interpretować rozszerzająco, ponieważ stanowią wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d., nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia nr 561/2006 b) rozporządzenia nr 3821/85 c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W myśl zaś art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Powołane powyżej przepisy, co prawda przewidują możliwość zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z tą osobą ( por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10, ). Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08 ). Choć postępowanie dowodowe w postępowaniu administracyjnym prowadzone jest przez organ z urzędu i jest on zobligowany do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, to jednak nie oznacza to uwolnienia strony od wszelkiej aktywności w tym postępowaniu i zdjęcia z niej ciężaru dowodu okoliczności, które uważa za istotne w sprawie, a które mają wykazać, że do zarzucanych naruszeń prawa nie doszło. Zatem w postępowaniu, którego celem jest skontrolowanie przestrzegania czasu pracy przez kierowców, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy czas pracy i wypoczynku wymagany przepisami prawa był przestrzegany. Jeżeli natomiast strona, nie negując ustalonych przez organ naruszeń, wskazuje, że wystąpiły w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zwalniające ją z odpowiedzialności, to powinna je wykazać ( por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r. , sygn. akt II GSK 399/15 ) . W kontekście powyższych uwag, niezasadne są zatem zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. ( zawarte zarówno w petitum skargi, jak i w jej uzasadnieniu ), nie uwzględniają bowiem specyfiki prowadzonego postępowania. Zważyć należy, iż skarżący zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2016 r., doręczonym w tym samym dniu został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych w protokole z kontroli naruszeń oraz wezwany do złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni pod rygorem rozpatrywania sprawy w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. Jednocześnie na odwrocie zawiadomienia znalazły się m.i.n. pouczenia o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 92 b ust. 1 i 92 c u.t.d. Skarżący miał zatem możliwość uczestniczenia w postępowaniu, nie skorzystał jednak z prawa zapoznania się z aktami, nie zgłosił także uwag do postępowania ani wniosków dowodowych, tym samym nie zaktualizował się obowiązek organów przeprowadzenia z urzędu dowodu z przesłuchania strony, który zgodnie z art. 86 k.p.a. jest dowodem subsydiarnym, przeprowadzanym po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku, a pozostały niewyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia fakty, czy też świadków na okoliczności, który były jedynie powtórzeniem przepisu art. 92 b ust. 1 pkt 1 u.t.d. , jednakże bliżej ich strona nie skonkretyzowała. Przy czym z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż nie odnosi się on do naruszeń polegających na nieterminowym wczytywaniu danych z kart kierowców oraz z urządzeń rejestrujących, które obciążają podmiot wykonujący przewóz. Zważyć należy, iż w dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania osób wykonujących na rzecz przedsiębiorcy usługi kierowania pojazdem. Rzeczą przedsiębiorcy jest właściwy dobór osób współpracujących, tym bardziej, że to on odpowiada za naruszenia kierowców odnoszące się do reguł czasu pracy. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd na drodze, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy "należyta staranność" realizuje się między innymi poprzez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie, w przypadku stwierdzenia, naruszeń właściwych środków dyscyplinujących. Realizacja wzorca należytej staranności polega również na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Podkreślić też należy, że w świetle utrwalonego i jednolitego poglądu doktryny i judykatury zaniedbania kierowcy, nawet zawinione i przyznane nie stanowią okoliczności egzoneracyjnych. Przy czym samo przeprowadzenie szkoleń kierowców nie jest wystarczającą przesłanką uwolnienia się od odpowiedzialności. W niniejszej sprawie bowiem liczba i waga naruszeń jednoznacznie wskazują bowiem, iż szkolenia w niniejszej sprawie nie były skuteczne i nie wiązały się z przyswojeniem wiedzy przez kierowców. Oceniając w tej perspektywie aktywność skarżącego należy wskazać, że zamiast podejmować działania w celu wykazania okoliczności przewidzianych w art. 92 b ust. 1 albo art. 92 c ust. 1 u.t.d., strona ograniczyła się w odwołaniu do ogólnikowej polemiki co do obowiązków dowodowych, nie podejmując się merytorycznej dyskusji na poziomie konkretyzacji stanu faktycznego sprawy. Jedynymi dowodami przedstawionymi przez stronę były: umowy o pracę z kierowcami przedstawione na etapie przeprowadzanej kontroli. Zdaniem sądu trafnie organy wskazały, że zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany za wystarczający do wykazania okoliczności egzoneracyjnych, zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Brak jest bowiem dokumentów potwierdzających: funkcjonowanie w przedsiębiorstwie skarżącego systemu nadzoru, podejmowanie przez niego środków dyscyplinujących wobec kierowców, przeprowadzanie kontroli i monitorowaniu pracy kierowców, które skarżący mógł przedłożyć na etapie zarówno postępowania przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, bez konieczności biernego wyczekiwania na działania dowodowe ze strony organu. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż liczba oraz waga stwierdzonych naruszeń świadczy o braku wypracowania w przedsiębiorstwie skutecznego systemu nadzoru w powyższym zakresie. Świadczy o tym również stwierdzone w toku postępowania naruszenia obowiązku terminowego wczytywania danych z karty kierowcy i z tachografu. Wczytane dane powinny bowiem być regularnym przedmiotem analiz i stosowania środków dyscyplinujących wobec kierowców dopuszczających się naruszeń Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania, w ocenie Sądu, uznać należało, że z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby zaistniały jakiekolwiek zdarzenia lub okoliczności, których skarżący, będący przedsiębiorcą wykonującym przewóz w ramach prowadzonej działalności, nie mógł przewidzieć. Skarżący nie przedstawił też żadnych dowodów i nie wskazał na żadne okoliczności, które mogłyby być podstawą do uwolnienia od omawianej odpowiedzialności czyli okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Organy szczegółowo i wnikliwie uzasadniły fakt naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, przepisów dotyczących wczytywania danych z kart kierowców i urządzeń rejestrujących oraz oceniły zebrany materiał procesowy zgodnie z wymogami kodeksowymi. Organy przekonywująco wyjaśniły również, dlaczego wykazane na wydrukach okoliczności nie mogły skutkować uwolnieniem się od odpowiedzialności administracyjnej. W postępowaniu wszelkie prawa i gwarancje strony zostały zachowane. Skoro przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącego z naruszeniem przepisów prawa, to zaistniały tym samym okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Wobec powyższego zasadnie organy uznały, iż istniały podstawy do nałożenia na skarżącego za : 1/ przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - zgodnie z l.p. 5.1.1. i 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. - kary w łącznej wysokości 2600 (6 x 100 zł za czas powyżej 15 minut do jednej godziny i 10 x 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę ); 2/ przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - zgodnie z l.p. 5.2.1. i 5.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. - kary w łącznej wysokości 3500 zł (6 x 150 zł za czas powyżej 15 minut do 30 minut i 13 x 200 zł za każdą następne rozpoczęte 30 minut ); 3/ skrócenie dziennego czasu odpoczynku co uzasadniało nałożenie zgodnie z l.p. 5.3.1. i 5.3.2. załącznika nr 3 do u.t.d. kary w łącznej wysokości 8700 zł (35 x 100 zł za czas powyżej 15 minut do jednej godziny i 26 x 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę). 4/ skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku - zgodnie z lp. 5.4.1. i 5.4.2. załącznika nr 3 do u.t.d. – kary w łącznej wysokości 2000 zł ( 4 x 50 zł za skrócenie o czas do jednej godziny i 18 x 100 zł za skrócenie za każdą następną rozpoczętą godzinę). 5/ naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z karty kierowcy - zgodnie z lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. – kary w łącznej wysokości 4000 zł ( 8 x 500 zł za każdego kierowcę ). 6/ naruszenie obowiązku wczytywania wymaganych danych z urządzenia rejestrującego – zgodnie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. – kary w łącznej wysokości 4000 zł ( 8 x 500 zł za każdy pojazd) Suma kar wyniosła zatem 24.800 zł. Jednakże z uwagi na to, iż stosownie do art. 92 a ust. 3 pkt 1 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 zł – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (w kontrolowanym przedsiębiorstwie było zatrudnionych średnio 10 kierowców), zasadnie orzeczono jedynie karę w wysokości 15.000 zł. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.