Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 66/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 161 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 par. 1, art. 35 par. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 roku sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie dokonania kontroli prawidłowości realizowanych robót budowlanych 1) stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa, 2) umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, 3) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz P. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 maja 2013 r. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie prawidłowości budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w R. przy ul. A na działce nr ewid. 681.

Jak wynika z akt sprawy na skutek wniosku P. T. z dnia 10 kwietnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie przeprowadzonej w dniu 9 maja 2012 r. kontroli inwestorzy – R. i S. S. przedstawili decyzję o pozwoleniu na budowę i dziennik budowy. Organ ustalił, że inwestorzy dokonali zgłoszenia rozpoczęcia budowy, obiekt został wytyczony przez uprawnionego geodetę, dziennik budowy jest prowadzony na bieżąco, na terenie budowy znajduje się tablica informacyjna, a budowa prowadzona jest zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania P. i G. T., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ w uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji nie ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów związanych z prawidłowością prowadzonych robót budowlanych, w szczególności zmiany rzędnych terenu poprzez podwyższenie terenu w toku budowy i nieprawidłowe co do głębokości posadowienie obiektu w gruncie. Zarzucił też brak dokonania pomiarów w terenie, które uzasadniałyby twierdzenie o zgodności budowy z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz brak sporządzenia dokumentacji fotograficznej oraz szkicu sytuacyjnego budynku. Organ stwierdził, że powiatowy inspektor nie zgromadził materiału dowodowego, który uzasadniałby umorzenie postępowania w sprawie prawidłowości budowy rzeczonego obiektu. Nadto, nie poinformował wszystkich stron postępowania o planowanej kontroli. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że nie jest organem właściwym do weryfikacji zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego oraz miejscowym planem zagospodarowania terenu bądź decyzją o warunkach zabudowy, bowiem takie kompetencje posiadają organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Pismem z dnia 6 maja 2013 r. skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., P. T. wniósł zażalenie na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie.

Pismem z dnia 6 maja 2013 r. P. T. wniósł ponadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie prawidłowości budowy budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce nr 681 przy ul. A w R. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego, zobowiązania do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie, orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi podniósł, że od dnia wydania przez organ II instancji decyzji z dnia [...] oraz przeprowadzonej w dniu 6 marca 2013 r. kontroli organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy przedmiotowego budynku. Organ w uzasadnieniu wskazał, że uzupełniono materiał dowodowy w sprawie przez przeprowadzenie przez uprawnionego geodetę w dniu 6 marca 2013 r. pomiaru rzędnych na działce nr 681. Po ponownym przeanalizowaniu zebranego materiału stwierdził, że budowa prowadzona jest zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz warunkami pozwolenia na budowę. Budynek posadowiony jest zgodnie z projektem zagospodarowania działki i terenu. Zgodne są także charakterystyczne parametry obiektu budowlanego: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość i szerokość. Organ stwierdził, że inwestor w żaden sposób nie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, co skutkować by miało naruszeniem art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, wobec wydania decyzji z dnia [...] nr [...].

Na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. skarżący cofnął skargę w zakresie wniosku o zobowiązanie organu do wydania aktu, natomiast podtrzymał w części rozstrzygnięcia, czy organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, ukarania pracownika za niewydanie decyzji w terminie oraz zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z kolei z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, bowiem na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., złożył w dniu 6 maja 2013 r. zażalenie na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie. Przyjmuje się, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia jest spełniony niezależnie od zajętego w tym przedmiocie stanowiska organu, do którego wniesiono ten środek prawny (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 207/12; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutek wniesionego środka zaskarżenia wiąże się bowiem jedynie z samym wniesieniem tego środka zaskarżenia, a nie z jego rozpatrzeniem przez organ, dlatego też należy uznać, że skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, a skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie prawidłowości budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr 681 przy ul. A w R. Skarżący zarzucił w swej skardze, że organ powiatowy pozostaje w bezczynności, bowiem od dnia 18 stycznia 2013 r. nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.

Na rozprawie w dniu 30 lipca 2013 r. skarżący, wobec wydania przez Inspektora Powiatowego decyzji z dnia [...], cofnął skargę w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Sąd uznał cofnięcie za skuteczne i w tym zakresie, mając na uwadze treść art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z § 2 ww. przepisu, sąd w przypadku o którym mowa w § 1 (tj. uwzględnienia skargi na bezczynność), może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Mając na uwadze treść wyżej przytoczonego przepisu Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1953/12, z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 i z 17 października 2012 r. sygn. akt l OSK 2443/12, zgodnie z którymi wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność nie zwalnia sądu od obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. W świetle aktualnego brzmienia tego przepisu, mimo istnienia podstaw do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, Sąd winien więc ocenić, czy stan bezczynności był spowodowany rażącym naruszeniem prawa albo nie miał charakteru rażącego (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc zatem do oceny czy organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa wskazać należy, że stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych m.in. dla dokonania określonych czynności (art. 35 § 5 k.p.a.).

Organ I instancji, po uchyleniu decyzji z dnia [...], zgodnie z wytycznymi organu wyższego stopnia zawartymi w decyzji z dnia [...], zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie kontroli przedmiotowego budynku mieszkalnego tj. rzędnych punktów sytuacyjnych na nieruchomości. Jak wynika z akt administracyjnych, organ dysponował sporządzonym szkicem z pomiaru rzędnych dopiero w dniu 27 marca 2013 r., przy czym decyzję rozstrzygającą sprawę wydał w dniu [...]. Wydanie decyzji poprzedziło zlecenie uprawnionemu geodecie przeprowadzenia kontroli i sporządzenia opinii z wykonanych na nieruchomości pomiarów, wyznaczenie terminu na zapoznanie się stron z zebranym materiałem oraz dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego. Inspektor Powiatowy podejmował zatem czynności, które zmierzały do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a nie były czynnościami pozorowanymi. Opóźnienia organu w terminowym załatwieniu sprawy nie można więc ocenić jako rażąco naruszającego prawo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. (zdanie drugie) orzekł jak w pkt I wyroku, a na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II wyroku. O kosztach postępowania (pkt III wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

LS