Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1198/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6176 Komornicy i syndycy upadłości
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 h ust. 4, ust. 16 i ust. 19
journal: Dz.U. 2017 poz 1277
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyniku egzaminu komorniczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu komorniczego oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1198/18

Uzasadnienie

Komisja Egzaminacyjna II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyniku egzaminu komorniczego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], na podstawie przepisów art. 31 h ust. 4, ust. 16 i ust. 19 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1277 z późn. zm.), w związku z przepisem art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego {Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), utrzymała w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izby Komorniczej w W. z siedzibą w W., w sprawie ustalenia negatywnego wyniku egzaminu komorniczego T.B.

Do wydania niniejszych uchwał doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

T. B. (dalej jako "skarżący", "zdający") przystąpił do egzaminu komorniczego w 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. z siedzibą w W. (dalej Komisja Egzaminacyjna) uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. stwierdziła, że T. B., syn P. i B., uzyskał i wynik negatywny z egzaminu komorniczego. Zdający z pierwszego zadania otrzymał ocenę dostateczną (dwie dostateczne oceny cząstkowe), a z drugiego zadania ocenę niedostateczną (oceny cząstkowe - dostateczna i niedostateczna).

Zdający zaskarżył w/w uchwałę Komisji Egzaminacyjnej odwołaniem, podnosząc m.in., iż Komisja Egzaminacyjna pierwotnie wydała uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., stwierdzającą uzyskanie przez zdającego pozytywnego wyniku z egzaminu komorniczego, która została ogłoszona na stronie internetowej Izby Komorniczej w W., wywieszona w biurze Izby Komorniczej w W. i osobiście zakomunikowana skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2014 r. przez przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej. Następnie w/w uchwała Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. została zmieniona uchwałą Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. na uchwałę stwierdzającą uzyskanie przez zdającego negatywnej oceny z egzaminu komorniczego i doręczona skarżącemu. Komisja Egzaminacyjna zwróciła przy tym uwagę na fakt, że uchwałę nr [...] podjęto w oparciu o oczywiście błędny zapis w zbiorczym arkuszu ocen z egzaminu komorniczego, w którym wpisano błędną średnią arytmetyczną z ocen cząstkowych uzyskanych przez zdającego z zadania z drugiego dnia egzaminu.

Komisja Odwoławcza nie podzieliła argumentacji skarżącego i w/w uchwałę Komisji Egzaminacyjnej nr [...] utrzymała w mocy uchwalą z dnia [...] lipca 2014 r. (znak: [...]). Na w/w uchwałę Komisji Odwoławczej skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2989/14) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Komisji Odwoławczej oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. podkreślając, że Komisja Egzaminacyjna "wydając w dniu [...] maja 2014 roku uchwałę zmieniającą swą poprzednią uchwałę z dnia [...] kwietnia 2014 roku podjęła rozstrzygnięcie bez podstawy prawnej", co spowodowało nieważność zarówno uchwały Komisji Egzaminacyjnej, jak i utrzymującej ją uchwały Komisji Odwoławczej. Następnie skarga kasacyjna Komisji Egzaminacyjnej II stopnia na w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. (sygn. akt: II GSK 1479/15).

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2017 r. (znak [...]) stwierdził nieważność uchwały Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., co spowodowało konieczność merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez Komisję Egzaminacyjną. W związku z powyższym Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w W. z siedzibą w W. (dalej Komisja Egzaminacyjna) uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdziła, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu komorniczego. Organ ten wskazał, że zdający z pierwszego zadania otrzymał ocenę dostateczną (dwie dostateczne oceny cząstkowe), a z drugiego zadania ocenę niedostateczną (oceny cząstkowe - dostateczna i niedostateczna).

Następnie skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że - wbrew twierdzeniom jednego z egzaminatorów - opracował kartę rozliczeniową, co może świadczyć o nieuważnym sprawdzeniu pracy egzaminacyjnej przez jednego z egzaminatorów. Ponadto w jego ocenie uwaga egzaminatora co do naruszenia art. 10132 § 1 k.p.c. w zw. z art. 10131 § 1 k.p.c. poprzez odstąpienie od stosowania procedury uproszczonej egzekucji z nieruchomości jest bezpodstawna. Zmiana procedury w trakcie prowadzonej egzekucji może nastąpić w każdym momencie, jeżeli okaże się, ze nieruchomość nie podlega egzekucji uproszczonej. Według skarżącego, merytoryczne rozpoznanie wniosku małżonka dłużnika o umorzenie egzekucji po rozpoczęciu przetargu, wbrew stanowisku egzaminatora, jest niedopuszczalne. Zdaniem skarżącego, doktryna dopuszcza możliwość zlicytowania nieruchomości, która nie jest własnością dłużnika. Skarżący podkreśla także, iż od chwili obwieszczenia o licytacji osobie trzeciej roszczącej sobie prawo do nieruchomości nie służy złożenie wniosku w trybie art. 825 pkt 3 k.p.c.

Komisja Egzaminacyjna lI stopnia rozpoznając odwołanie skarżącego uznała, że nie zasługuje ono na uwzględnienie.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania Komisja podkreśliła, że wbrew stanowisku zdającego, egzaminator nie sformułował uwagi, jakoby karta rozliczeniowa nie została w ogóle opracowana, a tylko uwagę, iż "karta rozliczeniowa w stosunku do przeprowadzonych przez autora pracy operacji finansowych właściwie nie została opracowana''. Tak sformułowaną uwagę egzaminatora Komisja Odwoławcza w pełni podzieliła. Przygotowana przez skarżącego karta rozliczeniowa nie została sporządzona poprawnie, nie odzwierciedlała wszystkich operacji finansowych komornika, nie wykazano na niej wszystkich kosztów egzekucyjnych wymienionych w postanowieniu o ustaleniu kosztów egzekucji (karta 24 pracy egzaminacyjnej). Dlatego tez Komisja uznała, że zarzut ten jest bezpodstawny.

Komisja stwierdziła również, że wbrew twierdzeniom zdającego, z treści art. 10131 § 1 k.p.c. wyraźnie wynika, że dopuszczalność zastosowania uproszczonego trybu egzekucji z nieruchomości ocenia się według stanu z chwili złożenia w sposób skuteczny wniosku o wszczęcie egzekucji w tym trybie. Z kolei zgodnie z regulacją art. 10132 § 3 k.p.c., jeżeli w toku opisu i oszacowania okaże się, że nieruchomość już w chwili złożenia wniosku o egzekucję nie odpowiadała wymogom określonym w art. 10131 § 1 k.p.c., dalsze postępowanie egzekucyjne toczy się w trybie przepisów działu poprzedzającego o egzekucji zwykłej. Skarżący na potwierdzenie swego stanowiska przywołuje poglądy przedstawicieli doktryny, cytował je jednak w sposób dobrowolny i wybiórczy. Dlatego tez zarzut ten organ uznał za chybiony.

Odnośnie ostatniego zarzutu Komisja uznała, że także nie zasługuje na uwzględnienie. Komisja uznała, że po złożeniu przez małżonkę dłużnika wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, która wskutek postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego stała się jej majątkiem osobistym, wniosek małżonki dłużnika należało uwzględnić i umorzyć postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 825 pkt 3 k.p.c., co jest zgodne z aktualną od kilkunastu lat linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, wyrażoną w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2010 r., III CZP 132/09, OSNC 2010/ 6/90. Komisja w ślad za poglądem doktryny podkreśliła, że artykuł 930 nie ma zastosowania do nieruchomości, której jednym ze współwłaścicieli był dłużnik, a która orzeczeniem sądu znoszącym współwłasność została przyznana na wyłączną własność współwłaścicielowi niebędącemu dłużnikiem. Skarżący zaś w odwołaniu wybiórczo i w sposób wyrwany z kontekstu cytuje fragment komentarza H. P. Przytoczone przez skarżącego rozważania cytowanego autora dotyczyły sytuacji, w której pojawiają się wątpliwości co do tego, czy zajęta nieruchomość jest własnością dłużnika, nie zaś sytuacji z zadania egzaminacyjnego, w której istnieje pewność, iż zajęta nieruchomość własnością dłużnika nie jest. Zatem rozważania skarżącego, jakoby od chwili obwieszczenia o licytacji osobie trzeciej roszczącej sobie prawo do nieruchomości nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku w trybie art. 825 pkt 3 k.p.c., są całkowicie bezpodstawne i stanowią nieuprawnioną nadinterpretację obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.

Ponadto Komisja podkreśliła, że egzaminator wskazał, iż błędem było przede wszystkim odrzucenie wniosku małżonki dłużnika bez jego merytorycznego rozpatrzenia w formie postanowienia, a nie samo uznanie przez egzaminowanego, że takiej osobie z chwilą obwieszczenia o licytacji prawo do złożenia w/w wniosku nie przysługuje. Komisja wskazała, że przywołane przez skarżącego argumenty nie stanowią wystarczającej podstawy do uwzględnienia odwołania. Wbrew zarzutom odwołania, Komisja Egzaminacyjna dokonała właściwego wyważenia pomiędzy prawidłowo dokonanymi przez egzaminowanego czynnościami, a istniejącymi brakami, bądź uchybieniami pojawiającymi się w pracy egzaminacyjnej z drugiego dnia egzaminu komorniczego. Błędy popełnione przez skarżącego są wyjątkowo poważne, w szczególności błąd związany z brakiem wydania postanowienia stanowiącego rozpoznanie wniosku małżonki dłużnika. Zarówno rozpatrzenie odwołania w granicach jego zarzutów oraz części egzaminu zaskarżonego odwołaniem, jak i rozpatrzenie odwołania w całokształcie sprawy administracyjnej, co polega na pełnym, ponownym sprawdzeniu pracy egzaminacyjnej, prowadziło Komisję Egzaminacyjną II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyniku egzaminu komorniczego do konkluzji, że należało utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:

1. art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa art. oraz 107 § 3 kpa przez ich niezastosowanie.

2. art. 7a kpa przez jego niezastosowanie

3. art. 31d ust, 1 do 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przez jego niezastosowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie uchwały Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpatrywania odwołań od uchwal o wyniku egzaminu komorniczego z dnia [...]/04/2018r, nr [...] oraz uchwały z dnia [...]/12/2017r nr 29/2017 Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego, obejmującej obszar właściwości Izby Komorniczej w W. i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. p. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa w § 1 sprawowane jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżona decyzja, postanowienie akt bądź czynność z zakresu administracji publicznej nie naruszają przepisów postępowania oraz czy pozostają w zgodzie z przepisami prawa materialnego, natomiast nie uwzględnią przy orzekaniu wzgędów słusznościowych bądź też zasad współżycia społecznego.

Poza tym Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. p. 1302).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona uchwała i utrzymana nią w mocy uchwała organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Jak wynika z uzasadnienia uchwał skarżący w dniach [...] i [...] kwietnia 2014 roku przystąpił do egzaminu komorniczego na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji przed Komisją Egzaminacyjną do spraw przeprowadzenia egzaminu konkursowego i komorniczego w W. powołaną rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2016 roku. Po dokonaniu oceny opracowań każdego z zadań pisemnych Komisja Egzaminacyjna ustaliła, że skarżący z zadania za pierwszy dzień egzaminu otrzymał ocenę dostateczną, natomiast z zadania za drugi dzień egzaminu – ocenę niedostateczną. Z uwagi na treść art. 31 d ustawy o komornikach sądowych i egzekucji organ I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący otrzymał wynik negatywny z egzaminu komorniczego zaś po rozpoznaniu odwołania strony Komisja II Stopnia orzekła o utrzymaniu tego rozstrzygnięcia w mocy.

Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie jest kolejną instancją egzaminacyjną zaś jego zadaniem jest kontrola, czy uchwały komisji egzaminacyjnych obu stopni nie naruszają prawa.

Dokonana przed Sąd kontrola zgodności zaskarżonych uchwał nie potwierdziła zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Skarżący kwestionuje prawidłowość wystawienia mu oceny niedostatecznej przez jednego z egzaminatorów w drugim dniu egzaminu co skutkowało uzyskaniem oceny niedostatecznej z tej części a w konsekwencji uzyskaniem wyniku negatywnego z całego egzaminu.

Jednym ze stwierdzonych uchybień było niewłaściwe sporządzenie karty rozliczeniowej. Wobec twierdzeniom skarżącego należy zgodzić się ze stanowiskiem Komisji II stopnia, że egzaminator nie sformułował uwagi, jakoby karta rozliczeniowa nie została w ogóle opracowana tylko uwagę, że "karta rozliczeniowa w stosunku do przeprowadzonych przez autora pracy operacji finansowych właściwie nie została opracowana". Celem egzaminu jest sprawdzenie czy egzaminowany jest należycie przygotowany do wykonywania w przyszłości zawodu komornika. Faktem bezspornym jest, że skarżący nie wykazał na karcie rozliczeniowej wszystkich kosztów egzekucyjnych wymienionych w postępowaniu o ustalenie kosztów egzekucji a więc zarzut egzaminatora był poprawny.

Należy zgodzić się również ze stanowiskiem egzaminatora, który został następnie podtrzymany przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia, że skarżący nie wykazał się wystarczającą znajomością procedury dotyczącej egzekucji z nieruchomości. Istnienie bowiem przesłanek do stosowania uproszczonej egzekucji z nieruchomości zgodne z literalnym brzmieniem przepisu art. 1013¹ § 1 k.p.c. ocenia się na chwilę złożenia wniosku o egzekucję i w zadaniu, które miał rozwiązać skarżący zmiany spowodowane zawiadomieniem właściciela (dłużnika) o zakończeniu budowy nie mogły spowodować zmiany trybu prowadzenia egzekucji.

Kolejne uchybienie jakie popełnił skarżący to odrzucenie wniosku małżonka o umorzenie egzekucji z nieruchomości, która w skutek postanowienia Sądu o podziale majątku wspólnego stała się jego majątkiem osobisty,. W tej sytuacji skarżący winien się do tego wniosku merytorycznie ustosunkować, wydać stosowne postanowienie, czego skarżący nie uczynił.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie są zasadne, albowiem powody wystawienia niedostatecznej oceny przez jednego z egzaminatorów zostały znalazły potwierdzenie w obowiązujących przepisach prawa, a także słusznie podtrzymane przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia.

Z tych wszystkich dowodów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.