Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2939/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie NSA Krzysztof Gruszecki, Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia Nr [...] w przedmiocie rozbiórki boiska sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

O SA/Gd 2939/00

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 października 2000r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na przepis art. 138§1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000r. nr [...] nakazującą A. S. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (D.U. 89 poz. 414 z późn. zmianami) dokonanie rozbiórki boiska sportowego na terenie działki nr [...] w G. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 22 września 2000r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oględzin i ustalił, że skarżący zrealizował boisko sportowe o wym. 35,50 x 12,10 m. wraz z masztami i obrzeżem z gotowych płyt. W tej sytuacji wydana została decyzję nakazującą dokonanie rozbiórki boiska. Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest fakt, że inwestor wykonał sporne boisko z obrazą art. 28 Prawa budowlanego, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjmując, że sporne boisko jest elementem małej architektury zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, to zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 nie wymaga pozwolenia na budowę, jednak zgodnie z art. 30 ust. 1 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. A. S. po zgłoszeniu zamiaru realizacji inwestycji otrzymał decyzję Starosty w Rypinie, który wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie zastosował się do tej decyzji, czym doprowadził do samowoli budowlanej. Przepis art. 48 Prawa budowlanego przyjęty, jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji stanowi, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W tym przypadku stosowny organ na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych w zgłoszeniu robót. Wobec tego że skarżący nie wykazał się stosownym pozwoleniem, to postępowanie organu nadzoru budowlanego ograniczyło się do ustalenia faktu samowoli budowlanej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S. W jej uzasadnieniu wskazał, że w lipcu 1999 r. wystąpił do Starosty z zapytaniem jakie warunki należy spełnić aby rozpocząć budowę boiska sportowego. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, że do takiej budowy konieczne jest pozwolenie na budowę oraz decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z Gminy. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu skarżący otrzymał i tym samym uzyskał zgodę na budowę boiska-kortu pod warunkiem "odrolnienia" części działki. Od firm budujących korty skarżący dowiedział się, że na budowę nie jest potrzebne pozwolenie na budowę, a jedynie zgłoszenie budowy kortu, a zatem w dniu 12 maja 2000 r. zgłosił w Starostwie budowę boiska-kortu. W odpowiedzi Starosta zgłosił sprzeciw w sprawie budowy boiska sportowego i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W dniu 16 czerwca 2000 r. skarżący otrzymał opinię Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w której stwierdzono, że budowa kortu wymaga tylko zgłoszenia. W dniu 20 września 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego I. W. wydała decyzję w sprawie rozbiórki boiska sportowego, stwierdzając że obiekt narusza obowiązujący plan zagospodarowania terenu a działka nr [...] to " teren upraw polowych bez prawa zabudowy , stanowiący zasadniczy obszar produkcji rolnej". Ta sama osoba w 1995 r., jako kierownik Oddziału Nadzoru Urzędu Rejonowego wydała decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] w G. , gdzie stwierdziła, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B i nie koliduje z wymogami ochrony środowiska. Mimo, że plany nie uległy zmianie, ta sama osoba podjęła sprzeczne ze sobą decyzje. jest terenem o bardzo dużym bezrobociu, w związku z tym urzędnicy winni stwarzać korzystne warunki do inwestowania oraz pomagać potencjalnym inwestorom a nie utrudniać inwestowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270).

W myśl art.l § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę

działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi Inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Art. 28 u.l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (D.U. 89 poz. 414 z późn. zmianami) stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Roboty budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego to budowa, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane). Pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury,

Budowla jest w myśl art. 3 pkt 3 każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (miedzy innymi ) budowle sportowe. Zatem zakwalifikowanie danego obiektu do kategorii budowli wyklucza uznanie go równocześnie za obiekt małej architektury w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów.

Kort tenisowy jest niewątpliwie budowlą sportową w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Jego budowy nie można zaliczyć do grupy robót budowlanych, enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 29 Prawa budowlanego, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Zatem tego rodzaju roboty budowlane jakie przedsięwziął skarżący wymagały pozwolenia na budowę. Wprawdzie kontrola zaskarżonej decyzji następuje w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy, to jednak nadmienić można, że dopiero zmiana Prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.03.80.718) wyłączyła z kręgu budowli sportowych wymagających pozwolenia na budowę jeden jedynie rodzaj takich budowli, a mianowicie boiska szkolne (art. 29 u. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w obowiązującym obecnie brzmieniu). To unormowanie wskazuje jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było i nadal jest nałożenie na osoby zamierzające budować boiska sportowe obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a jedyny wyjątek dotyczy inwestorów boisk szkolnych, których obciąża jedynie obowiązek dokonania zgłoszenia zamiaru budowy.

Art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przewidywał wobec obiektów budowlanych wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę obowiązek nakazania przez organy nadzoru budowlanego ich rozbiórki. Skarżący bezspornie nie uzyskał wymaganego przywołanymi wyżej przepisami pozwolenia na budowę kortu tenisowego. Nie upoważniało do rozpoczęcia budowy uzyskanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji. Również korespondencja prowadzona przez skarżącego ze starostą, w której informował on o zamiarze budowy boiska sportowego nie ma znaczenia dla oceny jego działania jako samowoli budowlanej, skoro korespondencja ta nie doprowadziła do wydania pozwolenia na budowę. Dla zastosowania przepisu art. 48 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostawała treść miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego, gdyż o obowiązku rozbiórki przesądzał jednoznacznie sam fakt samowoli budowlanej inwestora.

Przepisy Prawa budowlanego w dacie rozstrzygania sprawy przez organy administracji nie pozwalały im w razie stwierdzenia samowoli budowlanej na odstąpienie od zastosowania sankcji rozbiórki. Nie miały w tej sytuacji znaczenia argumenty ekonomiczne czy też społeczne. Wolą ustawodawcy leżącą u podstaw unormowania art. 48 Prawa budowlanego było, by wszelkie przejawy samowoli budowlanej dokonanej po wejściu w życie ustawy spotykały się z reakcją organów administracji w postaci nakazu rozbiórki.

W tym stanie sprawy, stwierdzając że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270).