Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1567/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 58 § 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Z. K., L. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych odrzucić skargę Z. K.


UZASADNIENIE

Pismem nadanym dnia 23 października 2019 r. Z. K. (dalej: skarżąca) i L. K. (dalej: skarżący), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach, skargę na na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 grudnia 2019 r. skarżąca została wezwana do udzielenia w terminie 7 dni informacji czy jest współwłaścicielką nieruchomości położonej przy ul. [...] w Z. lub do wykazania innej okoliczności uzasadniającej, że ma interes prawny we wniesieniu skargi.

Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. skarżącą wskazała, iż nie jest właścicielką powyższej nieruchomości, bowiem jej właścicielem jest skarżący, a wskazanie jej w skardze jako skarżącej nastąpiło omyłkowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej "k.p.a.", stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Zgodnie z art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych, przy czym nie należy ona do grona właścicieli ani współwłaścicieli nieruchomości której decyzja dotyczy, ani nieruchomości sąsiadujących. Skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji, ponadto wprost przywołała w piśmie z dnia 12 grudnia 2019 r., że wskazanie w skardze jakoby była skarżącą nastąpiło omyłkowo.

W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż osoba, która nie posiada interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, skarga wniesiona przez taki podmiot, nie może mieć legitymacji skargowej, zatem podlega odrzuceniu (J. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., str. 135).

W przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty, istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 264/17) i zważając na wskazane okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.