Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 575/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72; art. 85; art. 92a; art. 92b; art. 92c ust. 1;  lp. 1.6, lp. 10  załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2201
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 48; art. 50; art. 55
journal: Dz.U. 2023 poz 221
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5; art. 4 ust. 1 lit. a
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 września 2022 r. Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania M. M., utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji) z dnia 14 lipca 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Pismem doręczonym skarżącej w dniu 4 marca 2022 r. organ I instancji zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli w jej przedsiębiorstwie w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Z treści zawiadomienia wynika, że kontrola ma się odbyć nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia, zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców.

W dniu 31 marca 2022 r. upoważniony do przeprowadzenia kontroli inspektor obecny w siedzibie przedsiębiorstwa został poinformowany przez pracowników, że skarżącej nie ma w siedzibie przedsiębiorstwa. Jednocześnie przekazano kontrolującemu zwolnienie lekarskie M. M..

Pismem doręczonym skarżącej w dniu 21 kwietnia 2022 r. (zastosowano doręczenie zastępcze zgodnie z art. 44 k.p.a.) organ I instancji ponownie zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli w jej przedsiębiorstwie.

W dniu 18 maja 2022 r. upoważniony do przeprowadzenia kontroli inspektor został poinformowany przez obecnych w siedzibie przedsiębiorstwa pracowników, że właścicielki nie ma i nie zamierza poddać się kontroli.

Na podstawie powyższego sporządzono w dniu 24 maja 2022 r. protokół z czynności i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia 14 lipca 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za niepodanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

W odwołaniu skarżąca podniosła, że nie poddała się przedmiotowej kontroli, ponieważ przebywała w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. Wskazała również, że drugie zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nie zostało stronie dostarczone, a organ nie podjął próby kontaktu z nią w inny sposób. Tym samym nie mogła się ona przygotować do kontroli.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, podniósł, że zgodnie z art. 72 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli oraz dokonać czynności wymienionych w pkt 1-5. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. Stosownie do art. 50 ust. 3 tejże ustawy, przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności. Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12000 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że inspektor dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli. Termin drugiej kontroli ustalony został po ustaniu okresu niezdolności do pracy wskazanym w zwolnieniu lekarskim strony. Tym samym okoliczność, którą strona usprawiedliwia niepoddanie się kontroli ustała. Strona w toku postępowania nie złożyła wyjaśnień, ani nie przestawiła żadnych dowodów usprawiedliwiających niepoddanie się kontroli w dniu 18 maja 2022 r. Zgodnie z art. 22 Prawa przedsiębiorców, działalność gospodarczą można zawiesić jedynie pod określonymi warunkami. Zwolnienie lekarskie do powyższych warunków się nie zalicza i w żadnym wypadku nie zwalnia strony z obowiązku poddania się kontroli. W odniesieniu do twierdzenia skarżącej, że kontrola jest na tyle istotna, iż przedsiębiorca można scedować związanych z nią czynności na innego pracownika, organ wskazał, że z art. 50 Prawa przedsiębiorców wynika, iż w takim przypadku przedsiębiorca ma obowiązek wskazać osobę reprezentującą go podczas czynności kontrolnych. Przedsiębiorca prowadząc działalność powinien mieć świadomość ciążących na nim prawnie obowiązków, w tym związanych z czynnościami kontrolnymi i zadbać o ich należyte wypełnianie. Strona miała możliwość wskazania pracownika, który zastąpi ją podczas kontroli, z którego to prawa nie skorzystała. Tym samym nie dochowała ona należytej staranności. Ponadto zgodnie z informacjami zawartymi w systemie KREPTD skarżąca wyznaczyła osobę zarządzającą transportem. Zarządzający mógłby skutecznie reprezentować stronę podczas przeprowadzania czynności kontrolnych.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie zarówno art. 92c jak i 92b u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. M. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

- art 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej;

- art. 44 k.p.a., przez nieuzasadnione przyjęcie iż strona w sposób prawidłowy i skuteczny została poinformowana o zamiarze wszczęcia kontroli;

- art. 10 k.p.a., poprzez zakończenie postępowania wyjaśniającego bez umożliwienia stronie postępowania złożenia ostatecznych wyjaśnień;

- prawa materialnego w zakresie zaniechania przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego w zakresie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym;

- art. 2 Konstytucji RP, poprzez złamanie generalnych zasad k.p.a., naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenia przepisów ustawy Prawo Przedsiębiorców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na M. M. karę pieniężną w wysokości 12000 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym .

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40000 złotych za każde naruszenie.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Na skarżącą nałożono karę w związku z naruszeniem obowiązku opisanego w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli, dla którego to naruszenia ustawodawca przewidział karę w wysokości 12000 zł.

Obowiązki lub warunki przewozu drogowego zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 22 u.t.d. jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Zgodnie z art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 u.t.d., kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Z ust. 2 wynika, że osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do:

1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

Przepis art. 85 ust. 3 u.t.d. stanowi, że czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.

W myśl art. 50 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. W ust. 2 przepis ten (ust. 1stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy:

1) ratyfikowane umowy międzynarodowe albo bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej stanowią inaczej;

2) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

3) kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

4) przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska.

Przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności (art. 50 ust. 3 Prawa przedsiębiorców). Do czasu trwania kontroli, o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie wlicza się czasu nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, jeżeli stanowi to przeszkodę w wykonaniu czynności kontrolnych (ust. 4). W przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę (ust. 5).

Na podstawie art. 48 Prawa przedsiębiorców organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli (ust.1). Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia (ust. 2). Na wniosek przedsiębiorcy kontrola może być wszczęta przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia (ust. 4).

Nie może budzić wątpliwości, że pismem z 1 marca 2022 r., doręczonym w dniu 4 marca 2022 r., organ skutecznie zawiadomił skarżącą o planowanej kontroli. Z treści pisma wynika, że skarżąca została poinformowana o zakresie planowanej kontroli oraz że kontrola ma się odbyć nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia tego zawiadomienia, zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Wymaga nadto podkreślenia, że w zawiadomieniu wskazano, iż przedsiębiorca ma możliwość ustalenia drogą telefoniczną dogodnego terminu kontroli, w terminie 3 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia. W zawiadomieniu przywołano także przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców regulujące zasady kontroli oraz pouczono skarżącą między innymi o możliwości wyznaczenia osoby upoważnionej do jej reprezentowania. W dniu 31 marca 2022 r. upoważniony do przeprowadzenia kontroli inspektor obecny w siedzibie przedsiębiorstwa został poinformowany przez pracowników, że skarżącej nie ma w siedzibie przedsiębiorstwa, jednocześnie przekazali zwolnienie lekarskie M. M.. Powyższe wynika z notatki urzędowej (k. [...] akt adm.). Organ I instancji uwzględnił tę okoliczność i wystosował kolejne pismo z dnia 5 kwietnia 2022 r. o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierające przedmiotowe zawiadomienie została skierowana na adres siedziby przedsiębiorcy i nie została odebrana przez skarżącą. Przesyłkę awizowano dwukrotnie, po raz pierwszy w dniu 7 kwietnia 2022 r. (k. [...] akt adm.). Powyższe oznacza, że skuteczne doręczenie zawiadomienia nastąpiło w dniu 21 kwietnia 2022 r. (zastosowano doręczenie zastępcze zgodnie z art. 44 k.p.a.). Organ I instancji zatem ponownie zawiadomił skarżącą o zamiarze przeprowadzenia kontroli w nowym terminie. W dniu 18 maja 2022 r. upoważniony do przeprowadzenia kontroli inspektor został poinformowany przez obecnych w siedzibie przedsiębiorstwa pracowników, że właścicielki nie ma i nie zamierza poddać się kontroli. Dowodzi tego notatka urzędowa (k.[...] akt adm.).

Skarżąca była dwukrotnie prawidłowo zawiadamiana, z odpowiednim uprzedzeniem o planowanej kontroli. Kilkutygodniowy okres pomiędzy doręczeniem zawiadomień a terminem kontroli był wystarczający na przygotowanie dokumentów niezbędnych do jej przeprowadzenia, a w szczególności do wyznaczenia osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, względnie na podjęcie odpowiednich działań umożlwiających ustalenie innego terminu kontroli.

Całkowicie chybiona jest próba wykazania, że przeprowadzenie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej możliwe jest wyłącznie przy jej osobistym udziale. Usprawiedliwianie tego rodzaju zachowania prowadziłoby do bezskuteczności kontroli i akceptacji zachowania kontrolowanych, którzy wykorzystywaliby ten proceder w stosunku do działających zgodnie z prawem organów. Wbrew twierdzeniu skarżącej, wprost z art. 85 ust.1, 3 u.t.d. i art. 50 Prawa przedsiębiorców wynika obowiązek skarżącej do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. A zatem, jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie, skarżąca będąc świadoma tego, że nie będzie mogła uczestniczyć w kontroli, powinna była upoważnić inną osobę lub taką ilość osób, aby umożliwić organowi przeprowadzenie kontroli. Zgodnie bowiem z treścią art. 72 u.t.d., kontrolowany ma obowiązek umożliwić kontrolującym przeprowadzenie kontroli. W niniejszej sprawie skarżąca wiedziała z dużym wyprzedzeniem, o terminach kontroli i miała dostatecznie dużo czasu na upoważnienie innej osoby lub na takie ułożenie interesów, aby wziąć w niej udział osobiście. Nie ma racjonalnych przesłanek aby uznać, że w stanie faktycznym sprawy, skarżąca musiała być obecna podczas podejmowanych czynności kontrolnych przez uprawniony do tego organ. Skarżąca w istocie swoim działaniem przeprowadzenie kontroli uniemożliwiła. Permanentna nieobecność skarżącej w siedzibie przedsiębiorstwa przy planowanych czynnościach kontrolnych i jednocześnie brak upoważnienia dla innej osoby do udziału w nich należy uznać typowe działanie blokujące nastawione wyłącznie na uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli.

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, w przedsiębiorstwie skarżącej były zatrudnione osoby, które mogły ją zastąpić. Co więcej jedną z nich był M. R., zatrudniony w firmie skarżącej jako "osoba zarządzająca transportem" ze wskazaniem numeru certyfikatu ([...] akt adm.). Wskazać tu należy, że status zarządzającego transportem został określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady nr 96/26/WE (Dz.U.UE L 2009.300.51). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 wymienionego rozporządzenia, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 lit. a tego rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d tego rozporządzenia i która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa. Zakres zadań takiej osoby obejmuje w zasadzie całość funkcjonowania przedsiębiorstwa przewozowego: utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem. Jest to zatem osoba, która z racji pełnionej funkcji jest odpowiedzialna za funkcjonowanie przedsiębiorstwa na tych samych zasadach, co skarżąca (na gruncie art. 92a ust. 2 u.t.d. również zarządzający transportem odpowiada za naruszenie swoich obowiązków).

Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Bez wątpienia przepisy art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie.

Z kolei art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. Zatem może znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności, na które wykonujący przewóz nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skarżąca powinna znać przepisy normujące zasadnicze kwestie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca miała wpływ na popełnienie naruszenia. Zachodziła zatem w niniejszej sprawie podstawa do odpowiedzialności przewidzianej w pkt 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca ani w skardze, ani w trakcie postępowania administracyjnego nie powołała żadnych okoliczności, które mogłyby zwolnić ją z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Samo przekonanie strony o przestrzeganiu przez nią "wszelkich norm prawnych" w konfrontacji z ustalonym w sprawie stanem faktycznym w żadnym razie nie jest wystarczające do uwolnienia się strony skarżącej od odpowiedzialności na podstawie omawianych przepisów.

Przepis art. 92b u.t.d. wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W stanie faktycznym sprawy powyższe uregulowanie nie miało zastosowania.

Na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia i został przez organ poddany wszechstronnej i logicznej ocenie. Tym samym nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa (zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a.) i bez naruszenia art. 2 Konstytucji RP rozstrzygnął o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł. Jest to dotkliwa kara, której wysokości organ nie mógł miarkować (ustalać według własnych kryteriów).

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.