Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 273/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92, art. 97
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1, art. 97 ust. 5 i art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) odmówił S. P. przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] października 2003 r. do dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że strona pełni służbę w Policji od dnia [...] sierpnia 1990 r. W dniu [...] listopada 2011 r. strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r., czyli od dnia urodzenia córki E. P. Jak wynika z akt sprawy, mocą decyzji z dnia [...] r. stronie przyznany został równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] kwietnia 2006 r., czyli zgodnie z wnioskiem strony. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że w okresie wcześniejszym strona nie występowała z takim wnioskiem, a świadczenie to przyznawane jest po jego złożeniu. Następnie podkreślono, że roszczenia pieniężne ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przedmiotowe roszczenie stało się wymagalne w dniu wystąpienia z wnioskiem o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r., czyli w dniu [...] listopada 2011 r. Zatem roszczenie to uległo przedawnieniu. Wskazany organ podniósł, iż okres przedawnienia wystąpił zarówno przy uwzględnieniu przepisów ustawy o Policji, jak również po zastosowaniu unormowań zamieszczonych w Kodeksie cywilnym.

Z decyzją tą nie zgodził się S. P., który wniósł od niej odwołanie. W motywach odwołania podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia.

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie zaprezentował własne stanowisko w sprawie. W uzasadnieniu tym podkreślono, że w dniu [...] marca 2009 r. strona złożyła oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od[...] kwietnia 2006 r., ponieważ uznała, że zajmowany przez nią lokal z chwilą urodzenia córki E. nie spełniał przysługujących mu norm zaludnienia, a organy Policji nie przydzieliły mu odpowiedniego lokalu, ani też samodzielnie nie wypłaciły stosownego równoważnika. Po zakończeniu tego postępowania strona uznała, że posiada prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r., ponieważ ówcześnie posiadane przez niego mieszkanie przestało spełniać przysługujące mu normy zaludnienia. Z tego powodu w dniu [...] listopada 2011 r. wystąpił ze stosownym wnioskiem. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy ponownie przybliżył podjęte czynności procesowe w sprawie, jak również podkreślił, iż dysponuje możliwością merytorycznego wypowiedzenia się w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Podkreślono, że organ odwoławczy utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy, jednakże z inną argumentacją niż zaprezentowana została w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, kiedy powstaje roszczenie po stronie policjanta o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zdaniem organu odwoławczego prawo policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest prawem podmiotowym, które powstaje na mocy decyzji administracyjnej, ponieważ prawo do niego nie przysługuje wszystkim policjantom, lecz jedynie tym, którzy spełniają wymogi określone w normie prawnej. Dopiero z chwilą wydania takiej decyzji, po stronie funkcjonariusza powstaje roszczenie o wypłatę stosownej kwoty, a po stronie organu obowiązek realizacji postanowień wynikających z decyzji. Nadto zaznaczono, że decyzja ta posiada charakter konstytutywny, ponieważ daje funkcjonariuszowi określone prawo. Zdaniem organu odwoławczego strona nie otrzymała decyzji obejmującej okres od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r., a tym samym rozpatrywanie przez organ pierwszej instancji kwestii przedawnienia było przedwczesne. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podzielił stanowisko strony, iż przepisy nie określają terminu, w ciągu którego policjant powinien wystąpić ze stosownym wnioskiem. Według tego organu wniosek taki można złożyć do momentu, gdy jest merytoryczna przesłanka uzasadniająca przyznanie określonego prawa w ramach zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Następnie wskazany organ podkreślił, że powstanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu wymaga wpierw uruchomienia stosownego postępowania i wydania przewidzianej prawem decyzji administracyjnej. Podkreślono również, że wniosek może być złożony w każdym czasie, jednakże będzie dotyczył sytuacji na przyszłość, oznacza to, że prawo takie nie może powstać za okres wsteczny. Z tego powodu, choć od [...] października 2003 r. spełnione były przesłanki do otrzymania przez stronę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to nie złożenie stosownego wniosku spowodowało, że prawem przewidziana decyzja nie mogła być wydana, a tym samym prawo do równoważnika nie powstało. W końcowej części uzasadnienia przywołano stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym zakresie.

Z powyższą decyzją nie zgodził się S. P., który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wystąpił o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zarzucił im naruszenie postanowień art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ustawy o Policji. W motywach skargi przywołał wpierw istotny fragment uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego i podniósł, że nie składał stosownego wniosku, ponieważ osoba odpowiedzialna w organie pierwszej instancji informowała go o tym, iż nie spełnia wymogów do otrzymania takiej formy wsparcia. W dalszym ciągu podtrzymuje stanowisko, iż przedmiotowy równoważnik przysługuje mu od [...] października 2003 r. Podkreślił również, że stanowisko prezentowane przez organy administracji nie może być uwzględnione, ponieważ mocą decyzji z dnia [...] r. przyznane zostało mu świadczenie za okres wsteczny, zatem w jego ocenie nic nie stoi na przeszkodzie, aby takie świadczenie przyznane zostało od [...] października 2003 r. W dalszej części skargi podkreślił, że postępowanie prowadzone przez organy administracji obarczone jest licznymi uchybieniami, a w szczególności dopuściły się one naruszenia postanowień art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku wynikającego z treści tego przepisu nie informowały go o przysługujących mu prawach oraz wprowadzały w błąd na jego niekorzyść, jak również nie chciały uznać jego słusznego interesu wyrażającego się w przyznaniu żądanego świadczenia. Nadto organy te dopuściły się naruszenia postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie, jak również postępowały niezgodnie z treścią art. 9 wyżej wymienionego Kodeksu. W jego ocenie organy te od dnia [...] października 2003 r., kiedy jego lokal nie spełniał wymogów wynikających z norm zaludnienia, organy nie informowały go o przysługującym mu świadczeniu, a tym samym naraziły na szkodę. W dalszej części skargi S. P. zamieścił kalendarium działań i rozstrzygnięć podejmowanych w jego sprawie. W podsumowaniu skargi ponownie podkreślił, że organy administracji podejmują działania zamierzające do nie uwzględnienia jego słusznego interesu. Wniosek o rozpoznanie sprawy poza kolejnością, uzasadnia tym, że postępowanie w tej sprawie trwa już bardzo długo i nie znalazło oczekiwanego przez niego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom prawa.

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do postanowień art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany jej zarzutami.

W pierwszej kolejności przedstawić należy stan prawny obowiązujący w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. W przypadku, gdy prawo to nie może być zrealizowane poprzez przydział lokalu mieszkalnego, na podstawie decyzji administracyjnej, przysługuje funkcjonariuszowi dwojakiego rodzaju uprawnienie o charakterze rekompensacyjnym w postaci – równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania lub pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Stosownie do postanowień art. 92 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Jednocześnie ustawodawca przewidział w ust. 2 powyższego przepisu niezbędność wydania aktu wykonawczego, który uszczegółowi zasady przyznawania tego świadczenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.) dopełnił ciążący na nim obowiązek.

Przywołany powyżej stan prawny wymaga interpretacji. Istota przywołanej regulacji sprowadza się do tego, że na państwie i jego organach spoczywa obowiązek stworzenia utworzonej przez nie określonej formacji takich warunków, które umożliwią jej prawidłowe i możliwie najlepsze wykonywanie stojących przed nią zadań. Wśród tych warunków jedną z kluczowych ról odgrywa zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych, a w przypadku niemożności zapewnienia podstawowej formy wsparcia, jaką jest zapewnienie mieszkania w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, stworzono instrumenty mające na celu zrekompensowanie braku zapewnienia głównego uprawnienia. Takim instrumentem jest równoważnik pieniężny za brak lokalu w miejscowości pełnienia służby lub w pobliskiej miejscowości. Równoważnik ten zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 przysługuje policjantowi, a zatem policjant dysponuje prawem ubiegania się o jego przyznanie. Przy czym wyraźnie należy podkreślić, że jest to prawo, które policjantowi przysługuje, jednakże nie oznacza to, że przysługuje ono bez konieczności spełnienia określonych dodatkowych wymogów. Z treści art. 92 ust. 2 przywoływanej ustawy wynika, że właściwy minister w drodze rozporządzenia obowiązany jest określić szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania i cofania przedmiotowego świadczenia. Zatem już sam ustawodawca założył, że świadczenie to nie posiada charakteru bezwzględnego i przysługującego niezależnie od działań podejmowanych przez funkcjonariusza policji. Stosownie bowiem do postanowień § 3 przywoływanego powyżej rozporządzenia, prawo to przyznaje się na podstawie oświadczenia złożonego przez policjanta, nadto w § 2 ust. 4 tegoż aktu wskazuje się, że równoważnik ten wypłaca się w okresach miesięcznych. Zatem przywołane unormowania, jak również przedstawiony cel tegoż rozwiązania pozwalają stwierdzić, że przedmiotowe świadczenie przysługuje policjantowi spełniającemu wymogi określone w przepisach powszechnie obowiązujących od dnia złożenia stosownego oświadczenia i wypłacane jest w okresach miesięcznych. Takie unormowanie oznacza zatem, że prawo to przysługuje od dnia (miesiąca) złożenia oświadczenia (wniosku) o jego przyznanie. W tym miejscu rozważyć należy sytuację, kiedy policjant z przysługującego mu prawa nie korzysta (nie wnikając w motywy), a następnie po upływie pewnego okresu czasu składa taki wniosek i domaga się przyznania wnioskowanego równoważnika. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie świadczenie takie danemu funkcjonariuszowi już nie przysługuje, ponieważ jego przyznanie nie będzie służyło już tym celom, dla jakich zostało utworzone, a nie złożenie stosownego wniosku w okresie, kiedy ono przysługiwało równoznaczne jest rezygnacji z tego prawa.

Przeprowadzona powyżej analiza powyższych unormowań ustawy o Policji oraz przywoływanego rozporządzenia była niezbędna z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy. Skarżący bowiem wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w B. o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r., a stosowne oświadczenie złożył w dniu [...] listopada 2011 r. Powyższe działania skarżącego wynikły z tego, że decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w B. przyznał mu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] kwietnia 2006 r. i w uzasadnieniu tej decyzji odwołał się do postanowień wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2130/10, którym to uwzględniono jego skargę kasacyjną i uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Gl 112/10, jak również decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. W motywach tego wyroku Sąd uznał, że gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub przez jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia.

Przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, skład orzekający miał w polu widzenia zarówno powyższy wyrok, jak również przeprowadzoną powyżej analizę przepisów prawa. Podkreślić należy, że po myśli art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przywołany powyżej wyrok był wiążący dla organu administracji w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem dotyczącym przyznania przedmiotowego równoznacznika począwszy od [...] kwietnia 2006 r. Oznacza to, że wyrok ten w niniejszej sprawie nie jest dla organów administracji i sądu administracyjnego wiążący w rozumieniu przywołanego powyżej art. 153. Nie oznacza to, że zarówno organy administracji jak i tutejszy Sąd, nie widzą tego wyroku i sformułowanego w nim poglądu prawnego. Przyjdzie podkreślić, że Sąd nie zna akt administracyjnych dotyczących tamtego postępowania, a z treści uzasadnienia wyroku nie wynika, kiedy skarżący złożył wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu, jak również jakie były działania podejmowane przez organy administracji zmierzające do wyjaśnienia sytuacji faktycznej występującej w sprawie. Uznać zatem przyjdzie, że przedmiotowy wyrok winien być brany pod uwagę w kontekście praw skarżącego i należy stwierdzić, że przeprowadzona powyżej wykładnia stosownych przepisów jest zbieżna z tą, która została zaprezentowana w tym wyroku. Jednocześnie podkreślić należy, że w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie wypowiedział się na temat tego, w jakim momencie, czyli kiedy policjant jest uprawniony złożyć oświadczenie (wniosek) o przyznanie przedmiotowego równoważnika. W tej sytuacji tutejszy Sąd zobligowany był przeprowadzić analizę unormowań prawnych obowiązujących w tym zakresie i zająć wiążące stanowisko.

Po przedstawieniu zagadnień związanych ze stanem normatywnym występującym w sprawie przyjdzie odnieść się do stanu faktycznego występującego w niniejszej sprawie. Jak zostało to zaznaczone, skarżący wniosek o przyznanie równoważnika złożył w dniu [...] listopada 2011 r. a stosowne oświadczenie sporządził w dniu [...] listopada 2011 r. Organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania świadczenia i w uzasadnieniu powołał się na przedawnienie tego świadczenia. Po wniesieniu odwołania przez skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jednakże zmienił motywy, którymi kierował się odmawiając skarżącemu wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ ten podkreślił, że prawo do równoważnika konkretyzowane jest w drodze decyzji administracyjnej, która posiada charakter konstytutywny, a tego typu decyzja obowiązuje od dnia wydania i wywołuje skutki prawne do przodu. Skoro zatem strona w październiku 2003 r. nabyła prawo do przedmiotowego równoważnika z uwagi na urodzenie córki, a stosownego wniosku nie złożyła, to tym samym utraciła prawo do tego równoważnika. Nadto na potwierdzenie tego sposobu interpretacji przedmiotowych unormowań prawnych przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 450/11, w którym Sąd orzekł, że nie można zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że decyzja wydana na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wywiera skutek od daty spełnienia przez funkcjonariusza przesłanek do nabycia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze do tutejszego Sądu, skarżący polemizuje ze stanowiskiem organu odwoławczego i utrzymuje, że to z winy pracowników organu pierwszej instancji nie składał przedmiotowego wniosku. Nadto zasygnalizował, że stan faktyczny w ramach tego postępowania jest odmienny od tego, który występował w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r., przyznającą mu przedmiotowe świadczenie od dnia [...] kwietnia 2006 r. Nadto skarżący zarzucił organom administracji prowadzącym postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to w szczególności art. 7, art. 8 i art. 9. Przedstawiony stan faktyczny pozwala uznać, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest prawidłowe, a tym samym brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniesionej skargi. Na wstępie przyjdzie zauważyć, że sam skarżący w swojej skardze akcentuje, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie jest odmienny od tego, który występował w ramach sprawy zakończonej decyzją Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r., w ramach którego wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. Ten odmienny stan faktyczny wymusza wykorzystanie i zastosowanie unormowań prawnych adekwatnych dla tego stanu, który występuje w ramach określonego postępowania. Podkreślić należy, że skarżący ze stosownym wnioskiem wystąpił w dniu 3 listopada 2011 r., a jego treścią objął okres od [...] października 2003 r. do [...] marca 2006 r. W świetle przeprowadzonej analizy unormowań prawnych, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznać za tożsame z przyjętymi ustaleniami. Na marginesie zauważyć można, że jest ono zbieżne ze stanowiskiem Naczelnego Sądy Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r. Tym samym podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie może być uwzględniony. Natomiast co do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, to sprowadzają się one do tego, że skarżący był wadliwie informowany przez pracowników organu pierwszej instancji o jego sytuacji prawnej i przysługujących mu prawach. Do tak postawionych zarzutów Sąd nie może się odnieść, ponieważ w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających zweryfikować twierdzenia skarżącego. Nadto z ubocznych wyjaśnień samego skarżącego wynika, że nie składał on stosownego wniosku o przyznanie przedmiotowego świadczenia, a "swoje boje o przysługujące mu prawa" z organem pierwszej instancji prowadzi od 2007 r. i oczekuje szybkiego zakończenia sprawy. Zatem w latach 2003 – 2006 skarżący nie podejmował w przedmiotowym zakresie działań prawnych zmierzających do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyliczone w skardze naruszenia prawa i rozstrzygnięcia podejmowane były od 2009 r., a zatem nie obejmowały przedmiotowego okresu. W tej sytuacji uznać należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie został przez skarżącego wykazany, a tutejszy Sąd w ramach przeprowadzonej z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się takich uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

mw