Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 489/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.),, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant sekretarz sądowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę i rozbiórkę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej kwotę 997,00 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej: "pr.b."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla obszaru obejmującego część Osiedla [...], położonego na północ od ul. [...] i na wschód od ul. [...] - uchwała nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia [...] r. poz. [...], dalej: "m.p.z.p."), zatwierdził dla A. S. i R. S. (dalej: "inwestorzy") projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] (inwestycja na działce 1, obręb [...]) w G., oraz rozbiórkę budynku gospodarczego o numerze ewidencyjnym [...] na terenie opisanej nieruchomości, z zachowaniem warunków określonych w tej decyzji. Projektowana rozbudowa pod garaż została umieszczona bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 2, jako przylegająca całą długością ściany do istniejącego budynku gospodarczego usytuowanego na tejże działce. Organ I instancji jako podstawę prawną projektowanej inwestycji powołał § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm., dalej: "rozporządzenie") dopuszczający sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym (por. str. 4 uzasadnienia decyzji).

Pismem z dnia 1 września 2020 r. E. S. (dalej: "skarżąca") i L. S. (dalej: "uczestniczka postępowania" lub razem dalej: "odwołujące") złożyły odwołanie od powyższej decyzji i wniosły o jej uchylenie. W uzasadnieniu podały, iż nie zgadzają się na lokalizację planowanej rozbudowy w granicy z należącą do nich działką. Wskazały, że należący do nich budynek gospodarczy o nr ew. [...], jest budynkiem tylko pod względem formalnym, gdyż ze względu na wysokość od 1,78 do 1,91 m nie spełnia kryteriów określonych w rozporządzeniu. Jest on nieużytkowany i został przeznaczony do rozbiórki (por. złożony do organu I instancji wniosek odwołujących z dnia 22 lipca 2020 r. o pozwolenie na rozbiórkę tego budynku). Oznacza to, że zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna, budynek ten może już nie istnieć. Odwołujące się podały także, że zgodnie z m.p.z.p. ich działki, jak i działka inwestorów, znajdują się w strefie pośredniej ochrony konserwatorskiej, a zatem projektowana rozbudowa narusza chroniony układ urbanistyczny. Jednocześnie wielkość działki inwestorów pozwala na zaprojektowanie rozbudowy w taki sposób, aby uniknąć lokalizacji budynku w granicy z należącą do nich działką.

Wojewoda Śląski (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 pr. b. w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu w pasie o szerokości 4 m wzdłuż działki odwołujących zaprojektowano garaż przylegający na całej długości ściany zewnętrznej - 6,15 m - do ściany istniejącego należącego do nich budynku gospodarczego. Natomiast wysokość ściany szczytowej zlokalizowanej w granicy będzie wynosić od 2,67 do 4,22 m n.p.t. od strony południowo - wschodniej działki odwołujących, co nie spowoduje ograniczenia jej nasłonecznienia poza godzinami rannymi i wczesnopołudniowymi. Wskazał również, że lokalizacja projektowanej przez inwestorów rozbudowy nie byłaby możliwa w innym miejscu na ich działce, biorąc pod uwagę usytuowanie tej rozbudowy na miejscu przeznaczonego do rozbiórki budynku gospodarczego o numerze ewidencyjnym [...] (por. pkt 2 decyzji organu I instancji). Zgodnie z projektem inwestorów od strony działki odwołujących przewidziano ułożenie warstwy materiału termoizolacyjnego o grubości 10 cm, mieszczącej się w całości w granicach własności działki inwestorów, natomiast od strony ich działki pozostanie pustka powietrzna stanowiąca formę dylatacji. Projektowana rozbudowa będzie jednokondygnacyjna i przykryta dachem jednospadowym o spadku w kierunku działki inwestorów. Od strony granicy zaprojektowano ścianę przeciwpożarową o klasie odporności ogniowej REI 60 i grubości 10 cm, wysuniętą o 30 cm ponad pokrycie dachu. Wysokość pozostałej części budynku po rozbudowie i nadbudowie, zlokalizowanej w odległości 4 m od granicy działki będzie wynosiła 7,20 m (w szczycie dachu). Zgodnie z m.p.z.p. działka nr 1 jest położona na terenie oznaczonym symbolem 16/MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - istniejące. Ustalona w § 19 ust. 3 pkt 4 m.p.z.p. maksymalna wysokość budynków wynosi:

a) mieszkalnych - do 2 kondygnacji nadziemnych, ale nie wyższa niż 9m,

b) gospodarczych i garaży -1 kondygnacja nadziemna, ale nie wyższa niż 5,5m.

Wysokość projektowanego garażu (od 2,67 do 4,22m) nie narusza zatem ustaleń m.p.z.p. Tym samym spełnione zostały przesłanki określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia, na podstawie którego dopuszczono lokalizację projektowanej rozbudowy w granicy z nieruchomością odwołujących. Nadto, organ II instancji wyjaśnił, że wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] r., nr [...] na rzecz odwołujących o pozwoleniu na rozbiórkę budynku gospodarczego i z ich wniosku nie jest jeszcze decyzją ostateczną z uwagi na nierozpatrzenie wniesionego przez inwestorów odwołania od tej decyzji. Stanowi ona jedynie uprawnienie a nie obowiązek wykonania rozbiórki, dlatego nie może przesądzać o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Kwestie wymaganego w § 12 ust.3 rozporządzenia "przylegania" projektowanego budynku inwestorów do budynku gospodarczego odwołujących, znajdującego się na działce sąsiedniej, należy oceniać według aktualnego stanu faktycznego a nie deklarowanego. Nadto, planowana inwestycja została pozytywnie zaopiniowana przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, który nie wniósł uwag do przedłożonego projektu budowlanego. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że w przypadku planowanej inwestycji spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 pr.b. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego, które to złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 pr.b.). Do projektu dołączono informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto, inwestorzy złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z dnia 18 marca 2021 r. skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, w której zarzuciła:

- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.b. w związku z § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia polegające na błędnym przyjęciu, że projektowany garaż przylega do budynku sąsiedniego a pustka powietrzna stanowi "formę dylatacji", a więc spełnia wymagania wynikające z warunków techniczno-budowlanych o dopuszczalnych odległościach sytuowania budynków od granicy nieruchomości;

- naruszenie przepisów art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że planowana inwestycja będzie zlokalizowana z zachowaniem normatywnych odległości od granicy nieruchomości wymaganych przepisami rozporządzenia. Zważywszy na przywołane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zajętego w sprawie stanowiska wskazała, że organy obu instancji ( I i II) nie zastosowały § 12 ust. 3 rozporządzenia, bezpodstawnie zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę garażu w granicy działki, mimo że projektowany przez inwestorów garaż nie przylega do ściany budynku skarżącej, zlokalizowanego na sąsiedniej nieruchomości. Podała, że wprost z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, że np. rzut parteru, rzut konstrukcyjny parteru, rzut I piętra, przekroje A-A i B-B, nie potwierdzają, że budynek gospodarczy na jej działce (nr 2) jest zlokalizowany bezpośrednio przy granicy działki, ale jest on oddalony od niej na odległość ok. 0,25 m. Z dokumentów projektowych wynika również, iż zaznaczona poprzez ukośne zakreskowanie bryła budynku gospodarczego skarżącej nie przylega do granicy tej działki z działką inwestorów (nr 1). Zdaniem skarżącej, nie jest dopuszczalne wydanie zezwolenia na budowę garażu w granicy, gdyż nie będzie on przylegał swoją ścianą do ściany należącego do niej budynku gospodarczego. Również organ II instancji nie podjął żadnych czynności wyjaśniających tę okoliczności, w szczególności nie ustalił, czy wydane pozwolenia na budowę nie narusza prawnych regulacji dotyczących normatywnych odległości planowanych inwestycji od granicy nieruchomości oraz czy zachodzi sytuacja wyjątku wskazanego w § 12 ust. 3 rozporządzenia. Wręcz przeciwnie, przytoczył treść § 12 rozporządzenia i wbrew treści rysunkowej części projektu budowlanego przedłożonego przez inwestorów oraz mapy zasadniczej dołączonej do odwołania, ustalił, iż "zaprojektowano garaż przylegający na całej długości ściany zewnętrznej - 6,15 m - do ściany istniejącego budynku gospodarczego skarżących". Wobec powyższego, bez znaczenia dla sprawy jest wskazanie, że rzekoma przerwa między budynkiem projektowanym a istniejącym ma pozostać jako "szczelina dylatacyjna". W żaden sposób nie wskazał też na podstawie jakich norm lub przepisów uznał ok. 0,17 m przerwy między budynkami za dylatację ani z czego wynikałaby potrzeba i dopuszczalność wykonania takiej dylatacji w ramach inwestycji planowanej przez inwestorów, pomijając już fakt, że budowany garaż ma przylegać, a więc dotykać stanowiący jej własność budynek gospodarczy. Z tego powodu organ II instancji naruszył zasadę dążenia do prawdy obiektywnej i obowiązek wszechstronnego wyjaśniania sprawy i dążenia do zebrania całego materiału dowodowego.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2021 r. organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. inwestorzy również wnieśli o oddalenie skargi. Wskazali, że § 12 ust. 3 rozporządzenia dotyczy sytuowania budynku, co też jednoznacznie wynika z treści tego przepisu. Sytuowanie budynku to realizacja nowego budynku lub odbudowa. W ich ocenie należy wyraźnie rozróżniać sytuowanie budynku od jego rozbudowy, czy też przebudowy. W sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia, ale § 12 ust. 4 pkt 3, który nie wymaga by ściany budynków przylegały do siebie. Nadto, rozporządzenie nie określa przy tym co znaczy słowo "bezpośrednio" przy granicy. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN "bezpośrednio" w stosunkach przestrzennych oznacza "bardzo blisko". Niewątpliwie, lokalizacja garażu w odległości kilkunastu centymetrów przy granicy jest to bardzo blisko przy granicy. Inwestycja spełnia zatem wszelkie wymogi z omawianego § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. W sprawie, co najwyżej mówić o naruszeniu proceduralnym, ale nie mającym wpływu na jej wynik, który polega na niewłaściwym powołaniu przez organ I i II instancji § 12 ust. 3 rozporządzenia, zamiast ust. 4 pkt 3. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym regulacje ujęte aktualnie w ust. 4, znajdowały się w ust. 3, jednocześnie ten błąd nie wpływa na treść zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie są zgodne z prawem, bowiem zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości poddaje kontroli zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie ich wydania.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Jak wynika z art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

W tym miejscu należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów w odniesieniu do regulacji prawnych pr.b. obliguje do podjęcia decyzji również wówczas, gdy istnieje prawdopodobieństwo ich zmiany w przyszłości.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest opisana powyżej decyzja organu II instancji z dnia [...] r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy pr.b. oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej w skrócie jak dotychczas: "rozporządzenie").

Na mocy art. 35 ust. 1 pr. b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4).

W odwołaniu oboje odwołujący zwrócili uwagę m. in. na stronę techniczną projektowanej inwestycji będącej przedmiotem oceny. Wskazywali również na konieczność analizy sprawy pod kątem wynikającym z przepisów rozporządzenia oraz innych przepisów pr.b. (por. art. 35 ust. 1 pkt 2). Jednakże w sprawie zabrakło w tym zakresie analizy, co wskazuje na brak odniesienia się do zarzutów odwołania.

W tym miejscu przyjdzie zaakcentować, że zdaniem organu I instancji projektowana przez inwestorów rozbudowa została umieszczona bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr 2, należącą do skarżącej i uczestniczki postępowania, jako przylegająca całą długością ściany do istniejącego na niej budynku gospodarczego, jednakże zatwierdzony projekt budowlany dotyczy pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] (inwestycja na działce 1, obręb [...]) w G., oraz rozbiórkę budynku gospodarczego o numerze ewidencyjnym [...] na terenie działki 1. Wskazany budynek gospodarczy należy do inwestorów i nie obejmuje zasięgiem rozbudowy garażu. Natomiast organ II instancji wskazał, że lokalizacja projektowanej przez inwestorów rozbudowy nie byłaby możliwa w innym miejscu na ich działce, biorąc pod uwagę usytuowanie tej rozbudowy na miejscu przeznaczonego do rozbiórki budynku gospodarczego o numerze ewidencyjnym [...] (por. pkt 2 decyzji organu I instancji). Rozbieżność ta w żaden sposób nie została wykazana.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zatem to organ jest zobligowany do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz wykazania, że w sposób prawidłowy i wyczerpujący zebrał oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy. Ponadto, z zasady praworządności wypływa obowiązek czuwania nad zgodnością z prawem decyzji organu pierwszej instancji. Istota zatem postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest, jak najstaranniejsze wyjaśnienie stanu sprawy, co wynika z zasad ogólnych wyrażonych np. w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 7 k.p.a. (zasada wyjaśnienia stanu faktycznego), czy też art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy), celem przeprowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Na podstawie art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei na organie odwoławczym spoczywa obowiązek usunięcia naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji i uwzględnienia reguł związanych z zasadą dwuinstancyjności, tak aby ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i odnieść się do zarzutów odwołania (art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a.).

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi.

Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 r. sygn. akt SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 - 757).

Dodatkowo, przyjdzie zaakcentować zważywszy na treść pisma procesowego inwestorów, że § 12 ust. 4 rozporządzenia może mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Mając na uwadze powyżej opisane okoliczności faktyczne sprawy i brak wyczerpujących ustaleń faktycznych przedmiot sprawy w odniesieniu do przepisów pr.b. i rozporządzenia zarówno decyzja organu I, jak i II instancji nie mogą pozostać w obrocie prawnym.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni treść art. 153 p.p.s.a. oraz zastosuje się do wskazań, co do dalszego postępowania, które wynikają wprost z powyższych rozważań, czyli zobowiązany będzie uzupełnić postępowanie dowodowe i poczynić stosowne rozważania zważywszy na przedmiot sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt 2, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (wpis od skargi, opłata za pełnomocnictwo i zastępstwo procesowe).

Powołane wyżej orzecznictwo sądowoadministracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.