Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2061/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 123 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1489
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE"), działając na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1489 z późn. zm.), zwanej dalej "p.t." oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. dalej "k.p.a."). cofnął pozwolenie radiowe Nr [...] na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu [...], produkcji [...], Szwecja, pracujących w radiokomunikacji stałej w cyfrowej linii radiowej na trasie [...], ul. [...]-[...], ul. [...], udzielone [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , dalej "skarżąca", "spółka", decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2013 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych.

Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] lutego 2013 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję – pozwolenie radiowe nr [...], którą udzielił na rzecz [...] Sp. z o.o., z siedzibą w [...] ww. pozwolenia radiowego ważnego do dnia 31 stycznia 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunki wykorzystywania częstotliwości określa załącznik do pozwolenia, stanowiący jego integralną część.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Prezes UKE zmienił udzielone stronie pozwolenie poprzez zastąpienie załącznika do zmienianego pozwolenia, załącznikiem do decyzji z dnia [...] października 2015 r.

Prezes UKE ustalił, iż strona pozostawała w zwłoce z uiszczaniem opłat za prawo do dysponowania pozwoleniem radiowym. W związku z powyższym organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego, o czym w dniu 3 kwietnia 2017 r. powiadomił stronę. W zawiadomieniu z dnia 6 czerwca 2017 r. znalazło się z kolei pouczenie o przysługujących w postępowaniu prawach i obowiązkach, wraz z wezwaniem do zajęcia stanowiska w sprawie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.

Spółka nie skorzystała z powyższej możliwości oraz nie uiściła zaległych opłat za prawo do wykorzystywania częstotliwości.

Skarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] Prezes UKE cofnął wymienione na wstępie pozwolenie radiowe. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona na dzień wydania decyzji pozostawała w zwłoce z uiszczaniem opłat za prawo do dysponowania pozwoleniem radiowym, na łączną kwotę 10.171,80 zł, a także nie uiściła tej należności.

Prezes UKE przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy – art. 163 k.p.a. oraz art. 123 ust. 1 pkt 6, art. 147 ust. 1 i art. 185 ust. 1 p.t. wskazując, że pozwolenie radiowe może zostać zmienione lub cofnięte, w przypadku wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości. Przytaczając dorobek doktryny oraz orzecznictwa zwrócił uwagę na konieczną powtarzalność naruszeń, a także powierzenie rozstrzygnięcia sprawy uznaniu administracyjnemu. Wskazał, że każdorazowo ocenić musi celowość cofnięcia rezerwacji, kierując się zarówno słusznym interesem społecznym, jak i biorąc pod uwagę zasady prawdy obiektywnej.

Następnie organ wyjaśnił, że spółka, pomimo wielokrotnych upomnień, nie uiściła w terminach przewidzianych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 276) opłat za prawo do dysponowania częstotliwości za I, II, III, IV kwartał 2013 r., za II, III, IV kwartał 2014 r., za I, II, III i IV kwartał 2015 r., za I, II, III, IV kwartał 2016 r. oraz za I, II kwartał 2017 r. mimo, iż obowiązek uiszczania opłat rocznych spoczywa na niej od 25 czerwca 2012 r., tj. od dnia odebrania pozwolenia. W konsekwencji, w związku z dopuszczeniem się przez stronę powtarzających się naruszeń obowiązku wnoszenia opłat za prawo dysponowania częstotliwością, Prezes UKE uznał, iż została spełniona przesłanka z art. 123 ust. 1 pkt 6 p.t. uzasadniająca cofnięcie pozwolenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli - abonentów skarżącej spółki na rzecz których świadczy ona usługi telekomunikacyjne w [...] w obrębie ul. [...] - [...]. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 123 ust. 1 pkt 6 p.t. w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez jego zastosowanie w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych, na podstawie decyzji organu administracji z dnia [...] czerwca 2012 r., z przekroczeniem granicy uznania administracyjnego i bez dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz słusznego interesu obywateli - abonentów na rzecz których skarżąca spółka świadczy usługi telekomunikacyjne w [...] w obrębie ul. [...] oraz [...].

Skarżąca wskazała, że bezspornie nie uregulowała należności z tytułu prawa do dysponowania częstotliwością przyznanemu pierwotną decyzją, jednakże organ działając w zakresie uznania administracyjnego nie był w tej sytuacji zobligowany do cofnięcia pozwolenia radiowego. W jej ocenie organ dopuścił się przekroczenia granic uznania administracyjnego i nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych występujących w sprawie oraz przede wszystkim słusznego interesu obywateli na podstawie art. 7 k.p.a. Argumentowała, że słuszny interes obywateli, to nie tylko, jak przyjął organ, interes podmiotów konkurencyjnych działających na rynku usług telekomunikacyjnych, ale również obywateli korzystających z usług świadczonych przez skarżącą.

Spółka podniosła również, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie ustalił, czy skarżąca spółka świadczy usługi telekomunikacyjne w [...] przy ul. [...] i [...]i jakie skutki dla klientów spółki będzie mieć cofnięcie pozwolenia – choćby wskazane w skardze roszczenia odszkodowawcze klientów. Zwróciła również uwagę, że czasowe niewnoszenie opłat związane było z tymczasowymi problemami finansowymi spółki, a organ w przedmiotowym postępowaniu nie wykazał że skarżąca w przyszłości również nie będzie regulowała zobowiązań.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Zgodnie z dyspozycją art. 123 ust. 1 pkt 6 p.t. - rezerwacja częstotliwości może zostać zmieniona lub cofnięta, w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości.

Przewidziana przepisem art. 123 ust. 1 p.t. możliwość dokonania z inicjatywy Prezesa UKE zmiany lub cofnięcia decyzji o rezerwacji częstotliwości stanowi samodzielną podstawę zmiany takiego rozstrzygnięcia, prowadzącą najczęściej do ograniczenia lub pozbawienia nabytego uprawnienia ze względu na stwierdzone, a więc istniejące w dacie rozstrzygnięcia i dowiedzione okoliczności.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne iż strona nie uiściła należnych opłat z tytułu pozwolenia radiowego i przyznanego nim prawa dysponowania częstotliwością w określonej lokalizacji. Zaległości te pogłębiały się mimo przesyłanych przez organ upomnień i nie zostały uiszczone. Nie miały zatem charakteru jednorazowego ani przejściowego, gdyż skarżąca pozostawała w zwłoce z uiszczeniem należności od kilku lat.

Jednocześnie strona nie wykazała na niezależne od jej działania okoliczności, na które nie miała ona wpływu, uniemożliwiające dokonanie płatności, jak siła wyższa. Do takich okoliczności nie można zaliczyć złej sytuacji finansowej skarżącej, która ponadto deklarowała, iż dołoży wszelkich starań aby uregulować zaległości i do dnia wydania skarżonej decyzji zaległych opłat nie uiściła.

Niewątpliwie powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat, które miały miejsce w niniejszej sprawie, stanowią ewidentną podstawę do cofnięcia pozwolenia radiowego.

Zdaniem Sądu, Prezes UKE dokonując powyższych, jednoznacznych ustaleń stanowiących podstawę do podjęcia decyzji o cofnięciu skarżącej pozwolenia radiowego, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. - uzasadnił, na czym polegał słuszny interes społeczny. Należy zgodzić się z organem i uznać, iż w przedmiotowej sprawie wspomniany interes wyraża się w obowiązku zapewnienia efektywnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami gospodarowania zasobami częstotliwości, które niewątpliwie są dobrem ograniczonym. Utrzymywanie stanu, w którym częstotliwości jako dobro o ograniczonym zasobie - są wykorzystywane, a podmiot uprawniony na podstawie pozwolenia radiowego do ich wykorzystywania nie uiszcza wymaganych prawem opłat, prowadzi do zagrożenia interesu społecznego.

Niewątpliwie w odniesieniu do decyzji uznaniowych organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywatela i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Pamiętać przy tym należy, iż interes strony skarżącej winien być przy tym "słuszny" w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego jej tylko przekonania.

Stwierdzić w związku z tym należy, iż Prezes UKE - powołując się na przepisy p.t. miał również prawo przyjąć, iż pozostawienie przedmiotowego pozwolenia radiowego w obrocie doprowadzić by mogło do powiększenia zobowiązań skarżącej spółki wobec Skarbu Państwa.

Ustosunkowując się do podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organ społecznego kontekstu wydanego rozstrzygnięcia podkreślić należy, iż podmiot (nadawca radiowy) uprawniony na podstawie pozwolenia radiowego, w zależności od priorytetów stawianych przez właściciela danego radia – np. budując więzi społeczności lokalnej czy realizując inne ważne cele społeczne i kulturalne, mogą nie wywiązywać się notorycznie z jednoznacznych obowiązków ustawowych (w tym m.in. z obowiązku uiszczania stosownych opłat), by następnie ewentualnie powołać się na fakt prowadzonej przez siebie działalności, celem uzasadnienia rzekomego braku możliwości skorzystania przez Prezesa UKE z jego kompetencji ustawowych, w tym m.in. określonych przepisem art. 123 ust. 1 pkt 6 p.t.. Dodać ponadto należy, iż każda rozgłośnia radiowa ma swoich, czasem bardzo wiernych - słuchaczy, dla których likwidacja ulubionej stacji jest bardzo negatywnym doświadczeniem. W ocenie Sądu nie oznacza to jednak, iż podmiot prowadzący taką działalność może powoływać się przykładowo na fakt przywiązania słuchaczy do rozgłośni, celem uniknięcia odpowiedzialności za niezgodne z prawem działanie.

W opinii Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż poczynione przez Prezesa UKE ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów p.t. nie budzi zastrzeżeń.

Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.