Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1493/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Barbara Pasternak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 20 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego W.S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] Burmistrz Miasta Z. , na wniosek radcy prawnego S.K. , ustalił warunki zabudowy działki nr 1 w Z. na cele realizacji budynku usługowo-mieszkalnego.

Do wniosku inwestor dołączył warunki dostawy wody i energii elektrycznej oraz odbioru ścieków, kopię mapy zasadniczej, urzędowy wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów z wypisem rejestru gruntów oraz formę graficzną zamierzonego przedsięwzięcia (rysunki elewacji).

Organ ustalił rodzaj zabudowy jako usługowo-mieszkaniowa. Wskazał, że projektowaną inwestycję należy zlokalizować na działce nr 1 obręb [...], w obszarze wyznaczonym liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz obowiązującą linią zabudowy zgodnie z załącznikiem nr [...] do niniejszej decyzji. Wskaźnik zabudowy terenu objętego wnioskiem określono na 0,85, a wielkość powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem - 8%. Szerokość elewacji frontowej budynku ustalono na max -19,40 metra, wysokość usytuowania okapu dachu budynku od ul. K. 10 metrów; wysokość od istniejącego poziomu terenu do głównej kalenicy dachu - 15 metrów; przekrycie dachem o kącie nachylenia głównych połaci dachu kąt nachylenia 30-40°.

Warunki zabudowy zostały ustalone w drodze decyzji w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ podał, że zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ prowadzący postępowanie dokonał badania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym wynikających z przepisów odrębnych. Obszar zainwestowania ograniczony jest nieprzekraczalną linią zabudowy, jest zgodny z przepisami odrębnymi i umożliwia realizację zamierzonej inwestycji zgodnie z wnioskiem. Organ stwierdził, że wyniki badania wskazują na możliwość wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy na budowę budynku usługowo - mieszkalnego na działce nr 1 obręb [...] ponieważ spełniony został wymóg zabudowy na sąsiedniej działce, jak również dostępu do drogi publicznej oraz wystarczalności istniejącego i projektowanego uzbrojenia terenu. Budynki istniejące przewidziane do rozbiórki są podłączone do sieci. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, ponieważ posiada oznaczenie użytku gruntowego

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

B. Projektowane zamierzenie wraz z ustalonymi warunkami są zgodne z odrębnymi przepisami.

Na podstawie art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niniejsza decyzja została uzgodniona z właściwym zarządcą drogi (w drodze opinii), właściwym organem nadzoru górniczego i właściwym organem administracji geologicznej.

W.S. - w prawem zakreślonym terminie - odwołał się od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] maja 2009 r. znak: [....].

Kolegium Odwoławcze uznało odwołanie W.S. za nieuzasadnione odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu.

Co do kwestii parametru szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy na działce nr 1 w obr. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że parametr ten określony został w wielkości "max 19,.4 m" (pkt [...]) załącznik nr [...] i przyjęty został po przeprowadzeniu analizy szerokości elewacji frontowej w sąsiednim obszarze. W wyniku analizy ustalona została średnia jako "20.55 m", która jest większa od szerokości frontu działki inwestycji, wynoszącej 19,40 m.

Organ podniósł, że organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu właściwego w sprawie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - przeto organ ustalający warunki zabudowy nie ma podstaw (w określonej sytuacji faktycznej) do ustalenia ostatecznej wielkości parametru szerokości elewacji frontowej. Zatem ta wielkość ostateczna - uwzględniająca przepisy szczególne - będzie zgodna z warunkami zaskarżonej decyzji, nawet w przypadku gdy inwestor nie uzyska zgody ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych. W świetle powyższego - zarzut naruszenia przepisów § 12, § 13 i § 271 warunków technicznych, Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadniony, a przede wszystkim przedwczesny.

W kwestii niepełnego (zdaniem skarżącego) określenia funkcji nowej zabudowy Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przepis rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa nie został naruszony, bowiem rozporządzenie to nie zawiera zakazu łączenia funkcji mieszkalnictwa i usług, co jest połączeniem powszechnym

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

zwłaszcza w śródmieściach miast. Nadto rozporządzenie to nie zawiera też wymogu określenia rodzaju usług. O tym bowiem decyduje inwestor.

Kolegium Odwoławcze podało, że zarzut braku ustalenia zjazdu na działkę z drogi publicznej nie jest zrozumiały, skoro działka przylega do takiej drogi.

Dalej Kolegium Odwoławcze podniosło, że kwestię "miejsc parkingowych" regulują przepisy § 18 ust. 1 i ust. 2 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konsekwencji — egzekucja warunku zabezpieczenia odpowiedniej do funkcji budynku liczby miejsc postojowych -pozostaje w właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę, bowiem przepisy ustawy i rozporządzenia nie zawierają obowiązku określenia liczby miejsc postojowych.

Organ odwoławczy zauważył, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, regulowanej przepisem § 7 rozporządzenia - została określona w odstępstwie od wielkości średniej w obszarze analizowanym ("7.2 m"). Organ l instancji, po przeprowadzeniu analizy, uzasadnił odstępstwo istnieniem w obszarze analizowanym szeregu budynków o zbliżonych wysokościach górnej krawędzi elewacji frontowej. Przepisy rozporządzenia dopuszczają przy tym (§ 7 ust. 4) ustalenie "innej" (niż średnia) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej.

Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutu nie uwzględnienia przez organ orzekający stanu faktycznego (art. 77 § 1 K.p.a.), bowiem stan ten został rozpoznany, także w uprzednio prowadzonych postępowaniach dotyczących działki nr 1 w obr. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło przy tym rozbieżności w ocenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...].02.2008 r. znak [...] odnoszącą się do tej samej działki.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł z zachowaniem terminu do jej złożenia W.S. . Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił naruszeniem następujących przepisów : art. 62, 77. 89, 107 § 3 K.p.a, oraz przepisów § 3, § 5, § 6 ust. 1 § 6 ust. 2, §7 ust. 1, § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadto naruszenie § 2 punkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, art. 53 ust 3 pkt 1, art. 54, art. 55,

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, §12, § 13 i § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący rozwija następujące kwestie, w tym również takie, które nie zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy.

W zaskarżonej decyzji - wbrew przepisom art. 54 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późn. zm.) oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń a także z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. - nie określono warunków zjazdu z drogi publicznej (ul. K. na działkę i nie ustalono lokalizacji miejsc postojowych w związku z funkcją usługową budynku. W konsekwencji - nie rozwiązano w decyzji kwestii komunikacji, m.in. w projektowanym budynku nie przewidziano bramy wjazdowej. Może to stanowić o naruszeniu interesu osób trzecich poprzez nie zachowanie warunku określonego w art. 54 pkt 2 lit. d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarży podniósł, że brak jest jednoznacznego określenia funkcji projektowanego budynku, bowiem § 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie oznaczeń dotyczy rodzaju zabudowy, nie zaś funkcji. To również może naruszyć interesy osób trzecich, bowiem z funkcją wiąże się obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych a także może być to związane z kwestią ew. zaliczenia projektowanego obiektu do kategorii przedsięwzięć mogących "potencjalnie", a nawet "znacząco" oddziaływać na środowisko.

Organ l instancji "nie skorzystał" z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2008 r. znak: [...] na mocy której Kolegium to uchyliło decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].11.2007r. stanowiąc o konieczności uwzględnienia stanu faktycznego na działce strony skarżącej w świetle przepisów § 12, § 13 i § 271 warunków technicznych. Do tej kwestii organ w ogóle się nie odniósł, a przy tym należy zauważyć, że sprawa z wniosku poprzedniego inwestora (M.S. ) przekazana organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...].02.2008 r. jest formalnie nadal w toku, czyli w konsekwencji są tu prowadzone równocześnie postępowania (art. 62 K.p.a.).

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

Organy orzekające nie przeprowadziły wnioskowanej już uprzednio rozprawy administracyjnej w trybie art. 89 K.p.a.

Wyniki analizy - zdaniem skarżącego - nie dają podstaw do ustaleń przyjętych w zaskarżonych decyzjach.

Średni wskaźnik powierzchni zabudowy wg analizy wynosi 0,58; a w decyzji przyjęto 0,85. Przy tym załącznik do analizy nie wskazuje, jakie działki poddano analizie. Skutkiem tego przyjęto bez uzasadnienia wskaźnik według przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań. W zakresie regulowanym w § 7 wymienionego rozporządzenia również przyjęto inny parametr, niż wynika to z analizy, a w szczególności nie uwzględniono wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej istniejącej na działce skarżącego. W ogólności nie uzasadniono, dlaczego zostały przyjęte parametry według § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań.

Nie wzięto pod uwagę, że na działce skarżącego znajduje się stary drewniany budynek z otworami, usytuowany w odległości ok. 1,5 m od granicy z działką wnioskodawcy. Tym samym nie uwzględniono przepisów odrębnych (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W decyzji dopuszczono szerokość frontu projektowanego budynku nawet w wymiarze 19,4 metra, przy tym dodatkowo stanowiąc, że projektowana inwestycja dotyczy "budynku usługowo-mieszkalnego w zabudowie zwartej na wschodniej pierzei ul. K. ". Inwestor nie dysponował w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej zgodą Ministra Infrastruktury na odstępstwo od warunków technicznych.

Zdaniem skarżącego organy orzekające pominęły obowiązek zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa", a także nie zbadały w sposób wystarczający zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi art. 61 ust. l pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Kolegium ponownie odniosło się do zarzutów skargi.

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, nie będąc jednocześnie - z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, mimo że nie wszystkie zarzuty zawarte w skardze są uzasadnione.

Przede wszystkim należy podnieść, że tryb i zasady ustalania warunków zabudowy reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "u.p.z.p.", a w szczególności jej art. 61, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie w sprawie ma obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały wyżej wymienione warunki.

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

Dodatkowe wymogi, jakie muszą być spełnione w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, póz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem".

Przede wszystkim w aktach sprawy nie ma analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zwanej analizą urbanistyczno-architektoniczną), wymaganej § 3 rozporządzenia. Jest wprawdzie załącznik nr [...] do projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy (bez daty sporządzenia), ale to nie zastępuje samej analizy. Jeżeli jednak te załączniki miałyby spełniać rolę analizy urbanistyczno-architektonicznej, to ich ocena musi być negatywna, jako nie spełniających prawnych wymagań kierowanych wobec analiz.

Analiza urbanistyczno-architektoniczną jest jednym z podstawowych dokumentów sporządzanych w postępowaniu w sprawie ustalania warunków zabudowy, mająca charakter samodzielny. Załącznik nr [...] do ww. projektu decyzji zawiera zaś wyniki analizy (jak z samej nazwy tego załącznika wynika), a nie analizę. Tym samym nie wiadomo, skąd przyjęto współczynniki zabudowy, szerokości i wysokości zamierzenia inwestycyjnego. Architekt sporządzający ten załącznik nie wskazał bowiem, jakie działki zostały przyjęte do porównania i jak na poszczególnych działkach kształtowały się współczynniki zabudowy i zagospodarowania. Ponadto wyniki te zawierają dość istotne odstępstwa od średnich wartości, a uzasadnienie tych odstępstw nie wyjaśnia przyjętych rozwiązań, l tak w załączniku nr [...] w zakresie ustalenia wskaźnika zabudowy wskazano, że zamiast średniego współczynnika 0,58 powierzchni zabudowy przyjęto współczynnik 0,85 ponieważ w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki (nr 1 ) - wyłącznie w pierzei ul. K. -występują wskaźniki o takim parametrze. Nie wiadomo jednak, czy wszystkie te działki w pierzei ul. K. posiadają taki sam współczynnik, czy też jest tylko w tym zakresie wartość średnia. Można też mieć wątpliwość, czy istotnie w pierzei ul. K. (czyli ciągu zabudowy po jednej stronie tej ulicy) występuje taki współczynnik zabudowy. W aktach sprawy znajduje się mapa (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) z której wynika, że zakres zabudowy nawet po tej samej stronie ul. K. jest różny. Tym samym w załączniku tym nie wykazano, dlaczego przyjęto współczynnik przyszłej zabudowy na działce nr 1 w wysokości 85 %.

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W tej zaś sprawie w załączniku nr [...] do projektu decyzji ustalono, że wprawdzie średnia wysokość elewacji frontowej wynosi 7, 20 metra i kalenicy 13,20 metra, to jednak dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego ustala się te wielkości jako 10 metrów (wysokość elewacji frontowej) i 15 metrów (wysokość kalenicy) uzasadniając to tym, że w obszarze analizy występuje szereg budynków o zbliżonych wysokościach. Nie wyjaśniono jednak, jakie to są wysokości i dlaczego jednak wzięto pod uwagę budynki o tych wyższych wysokościach, a nie średnie współczynniki.

Ponadto błędnie ustalono obszar analizy. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia analizy obejmuje obszar o co najmniej 3-krotnej szerokości frontu działki, nie mniej niż 50 metrów. Trzykrotna szerokość frontu działki nr 1 nie jest zachowana na rysunku oznaczonym jako załącznik nr [...] do projektu decyzji. Sam obszar takiej analizy jest dość dowolny. W niektórych miejscach sięga on 5-krotnej szerokości frontu działki, w innych 1,5-krotnej szerokości. Może to rodzić wątpliwości o celowym objęciu tylko niektórych działek z obszaru okalającego działkę nr 1 tak, aby uzyskać współczynniki zbliżone do zamiaru inwestora, a nie obiektywne współczynniki stanowiące średnie wartości z terenu analizy.

Kolejnym uchybieniem jest brak wskazania, skąd organy administracyjne ustaliły taki a nie inny krąg stron. W aktach sprawy jest tylko notatka (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) z której wynikają nazwiska i adresy stron, bez podania czy są to właściciele działek sąsiednich, czy też są to inne osoby, których przymiot strony w tym postępowaniu wynika z odrębnych podstaw. To uniemożliwia Sądowi zbadanie prawidłowości ustalenia kręgu stron. Ustalenie stron postępowania nie stanowi danych poufnych, które nie mogą znaleźć się w aktach sprawy i taka czynność nie jest objęta tajemnicą, która nie może być ujawniona w postępowaniu administracyjnych, chyba że przeciwko ujawnieniu takich danych przemawia ochrona wynikająca z innych prawnie chronionych tajemnic.

Uchybieniem, które popełnił organ odwoławczy (a nie organ I instancji) było naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W tej sprawie do wniosku inwestora z dnia 12.06.2008 r. dołączono Informacje dysponenta sieci energetycznej zapewniającej o możliwości zasilania przyszłego budynku

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

energią elektryczną, ale to zapewnienie straciło ważność z dniem 24 kwietnia 2009 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]), a organ odwoławczy orzekał merytorycznie w sprawie po tym dniu – [...] lipca 2009 r.

We wniosku inwestora z dnia 12.06.2008 r. wskazano, że odprowadzenie wód opadowych ma nastąpić do kanalizacji, ale organy administracji nie zażądały przedłożenia informacji od dysponenta siecią kanalizacji co do możliwości odprowadzania tych wód.

Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Tymczasem nie jest do końca jasne, kto sporządził projekt decyzji l instancyjnej w tej sprawie. Widnieje bowiem adnotacja, że projekt ten sporządził architekt (mgr inż. arch. M.S. ) oraz przygotował podinspektor P.B. (akta administracyjne sprawy, kart nr [...]).

Decyzja pierwszoinstancyjna określa współczynnik zabudowy na 85 % terenu działki i współczynnik powierzchni biologicznie czynnej na 8 % terenu działki. Nie wiadomo, jak będzie zagospodarowanie pozostałych 7 % terenu działki nr 1 . Nieprawidłowo więc organ ustalił współczynniki zagospodarowania terenu.

Częściowo rację ma skarżący kwestionując zasadność określenia funkcji przyszłej zabudowy. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, póz. 1589) rodzaj zabudowy ustala się jako - w szczególności - zabudowę mieszkaniową, usługową, zagrodową, produkcyjną itd. Nie ma wprawdzie w tym przepisie zabudowy usługowo-mieszkaniowej, ale taki sposób ustalenia zabudowy jest dopuszczalny, o ile na obszarze objętym analizą taka właśnie zabudowy już istnieje. Stąd nie było błędem organów ustalenie, że projektowana zabudowa będzie miała charakter zabudowy usługowo-mieszkaniowej. Natomiast czym innym jest ustalenie funkcji zabudowy (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy). Funkcja zabudowy (i zagospodarowania terenu) to sposób użytkowania obiektu budowlanego i sposób zagospodarowania terenu. W tym zakresie decyzja pierwszo instancyjna określa, że funkcja przyszłej inwestycji to budynek usługowo-mieszkalny w zabudowie zwartej we wschodniej pierzei ul.

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

K. . Tym samym rodzaj zabudowy stanowi w tej sprawie jednocześnie jej funkcję. Nie określono sposobu użytkowania budynku usługowo-mieszkalnego, a to winno znaleźć się w decyzji. Słusznie więc podnosi skarżący, że z tak ogólnego określenia każdy rodzaj usług byłby dopuszczalny. Funkcją zabudowy nie jest również zapis o zabudowie zwartej. Wbrew bowiem stanowisku organów administracji taki zapis (o zabudowie zwartej, czyli w tej sprawie o zabudowy w granicach z sąsiednimi działkami) ma znaczenie na etapie przyszłego projektowania i wydawania pozwolenia na budowę. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm), sytuowanie budynku w przypadku ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy działki może być zmniejszone do 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd posłużenie się zapisem "zabudowa zwarta" mogło mieć znaczenie w następnym postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Nie można również odmówić zasadności tym twierdzeniom skarżącego, które dotyczą różnorodnego traktowania stron w takich samych postępowaniach. Skarżący bowiem podnosi, że co do tej samej inwestycji na działce nr 1 w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy z wniosku M.S.. organy administracji uznały, że należy przestrzegać na etapie ustalania warunków zabudowy wymagań technicznych związanych z projektowaniem obiektów, natomiast w tej sprawie z wniosku radcy prawnego S.K. takich wymagań nie tylko się nie wprowadza, ale wręcz przeciwnie wskazuje się, że nie są one dopuszczalne. W aktach sprawy znajduje się decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze , który to organ rozpoznając odwołanie od decyzji ustalającej warunki zabudowy budynku usługowo-mieszkalnego z wniosku M.S. wyraźnie wskazał, że na działce nr 1 nie można ustalić szerokości elewacji frontowej na 17,3 metra bez jednoczesnego ustalenia, czy spełnia to warunki wynikające z § 12, § 13 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. W tej zaś sprawie ustalono szerokość elewacji frontowej na 19,4 metra nie odnosząc się do warunków technicznych.

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

Wprawdzie w ocenie Sądu w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy rzeczywiście nie uwzględnia się warunków technicznych posadowienia budynków, ponieważ warunki te są wiążące dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę i może się okazać, że dany inwestor posiadając decyzję z której wynika, że elewacja frontowa może mieć szerokość np. 15 metrów, będzie musiał jednak ograniczyć tą szerokość do np. 12 metrów właśnie z powodu istnienia ww. warunków technicznych, to jednak nie można w takiej samej sprawie, różniącej się jedynie osobą wnioskodawcy, dla takiego samego obiektu przyjmować dwóch zupełnie odrębnych wykładni przepisów. Każda osoba, znajdująca się w podobnej sytuacji winna liczyć na podobne (identyczne) traktowanie przez organ administracji. Narusza zasadę demokratycznego państwa prawa i zaufania do organów administracji sytuacja, w której wniosek jednej osoby (M.S. ) traktowany jest zupełnie inaczej niż wniosek radcy prawnego S.K. . Strony bowiem (skarżący) mogą w takiej sytuacji mieć przekonanie, że sposób ustalenia warunków zabudowy nie zależy od samej inwestycji i zagospodarowania nieruchomości na obszarze analizy, ale jeszcze od innych indywidualnych i subiektywnych cech. Sąd oczywiście w tej sprawie nie zajmuje się oceną prawidłowości decyzji podejmowanych w innym postępowaniu, wskazuje jedynie na konieczność stosowania tych samych kryteriów i zasad wykładni przepisów niezależnie od osoby wnioskodawcy. Gdyby organy administracji przyjęły jednolite (przynajmniej zbliżone) zasady postępowania, to część zarzutów skargi skarżącej w tej sprawie byłaby zupełnie bezpodstawna.

Zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w decyzji o warunkach zabudowy ustala się dostęp do drogi publicznej oraz wymagana co do ilości miejsc parkingowych. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie określają tej ilości.

Pozostałe zarzuty skargi nie są zasadne. Warunki zjazdu do ulicy K. nie jest objęty wnioskiem w tej sprawie i zasadnie o tym organy nie orzekały. To inwestor rozstrzyga, czy domaga się w jednym, czy też w różnych postępowaniach ustalenia warunków zabudowy dla budynku i zjazdu, o ile takiego zjazdu jeszcze nie ma. W tej sprawie wniosek nie zawierał ustalenia warunków zabudowy dla budowy

Sygn. akt II SA/Kr 1493/09

zjazdu, a to, czy inwestor wybuduje w przyszłości zjazd, czy też nie - nie podlega rozpoznaniu w tej sprawie.

W tym stanie sprawy należy wskazać, że organy administracji naruszyły art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego ustalania stanu faktycznego sprawy, poprzez brak sporządzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Naruszono również art. 60 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., ponownie prowadząc sprawę organ l instancji powinien zwrócić się do wnioskodawcy, czy podtrzymuje swój wniosek, a w razie podtrzymania wniosku w szczególności wykazać, na jakiej podstawie ustalił strony postępowania, sporządzić prawidłową analizę, zażądać informacji o wystarczającym uzbrojeniu terenu dla zamierzenia inwestycyjnego, sporządzić prawidłowo projekt decyzji wraz z wyjaśnieniem ewentualnych odstępstw od warunków zabudowy na tym obszarze. Organ l instancji powinien również rozważyć, czy nie wystąpić do wojewódzkiego konserwatora zabytków o uzgodnienie projektu decyzji, skoro w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy takiego samego zamierzenia inwestycyjnego na tej samej działce, ale z wniosku M.S. , takie uzgodnienie miało miejsce.

Sąd zasądził koszty postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.