Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 95/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 230, art. 220 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 3.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Rudniki w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. P., jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Rudniki w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, dokonanego w 1982 r.

Zarządzeniami z dnia 14 czerwca 2017 r., Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zobowiązał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania skarżący wyczerpał tryb art. 37 § 1 K.p.a. W tym celu skarżący został wezwany do nadesłania kopii zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Rudniki, skierowanego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, przed wniesieniem skargi do Sądu. Wezwania sądowe zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwania zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 22 czerwca 2017 r. Okoliczność tę potwierdza adnotacja i podpis złożony na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k-16 akt sądowych).

W sprawie nie uiszczono żądanego wpisu od skargi, co wynika z zapisku urzędowego znajdującego się w aktach sprawy (por. k-18 akt sądowych). Ponadto skarżący nie ustosunkował się w żaden sposób do wezwania dotyczącego uzupełnienia braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

W pierwszej kolejności sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

Ostatnia z wyżej wymienionych przesłanek, tj. niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy przed wniesieniem skargi nie wyczerpano środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (§ 2). Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub w razie przewlekłego prowadzenie postępowania, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 k.p.a.). Z treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. wynika jednoznacznie, że wyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia musi poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego, aby skarga taka była dopuszczalna.

Wniesiona skarga nie zawierała kopii zażalenia skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ i stąd też skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Ponadto stosownie do art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od skargi należy uiścić wpis przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 P.p.s.a.).

T. P. wnosząc skargę, nie uiścił należnego wpisu. Wobec tego zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2017 r. został w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Podstawę prawną żądania wpisu w podanej wysokości stanowi § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Jednocześnie wobec faktu, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wykazał wyczerpania środków zaskarżenia jakie służyły stronie w administracyjnym toku instancji, został także wezwany o przesłanie stosownego zażalenia. Do dokonania powyższych czynności zakreślono skarżącemu siedmiodniowy termin pouczając, że niewykonanie wezwań w zakreślonym terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu osobiście w dniu 22 czerwca 2017 r. Pomimo upływu w dniu 29 czerwca 2017 r. terminu określonego w wezwaniach, a nawet do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie uiścił wpisu od skargi, ani nie przesłał zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a.

Dodać należy, iż stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) stanowiącego, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym, w sprawie zastosować należało przepisy P.p.s.a. obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r.

Wobec powyższego na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić.