Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 254/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.14 b par.1-3, art.14 c par.1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 21 ust.1 pkt 63 a i ust.5a
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012r. sprawy ze skargi A. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/ Ol 254/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną interpretacją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko A.T., przedstawione we wniosku z dnia 18 października 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu wyliczenia wartości pomocy publicznej w formie zwolnienia z podatku dochodowego w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz wpływu poniesienia wydatków inwestycyjnych o wartości przewyższającej kwotę określoną w zezwoleniu na maksymalną wysokość ww. zwolnienia - jest nieprawidłowe.

Z akt sprawy wynika, co następuje:

W dniu 19 października 2011 r. A.T. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie m.in. w związku z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz wpływu poniesienia wydatków inwestycyjnych o wartości przewyższającej kwotę określoną w zezwoleniu na maksymalną wysokość ww. zwolnienia.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od dnia 23 lipca 1991 r. na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dnia "[...]" uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Działalność gospodarczą od chwili jej rozpoczęcia prowadził w zakładzie "[...]", zajmując się produkcją i sprzedażą "[...]". Po uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności w Specjalnej Strefie Ekonomicznej wybudował nowoczesną fabrykę "[...]" na terenie strefy (Zakład "[...]’). Na budowę fabryki i wyposażenie jej w maszyny i urządzenia poniósł nakłady inwestycyjne w wysokości około 20 mln złotych. Dotychczas nie korzystał z pomocy regionalnej przysługującej mu z tytułu inwestycji w Specjalnej Strefie Ekonomicznej. Zamierza rozpocząć korzystanie z tej pomocy w roku gospodarczym rozpoczynającym się od 1 stycznia 2012 r. Obecnie podstawową działalność gospodarczą prowadzi w nowo wybudowanej fabryce (Zakład "[...]"). Wykorzystuje również w tej działalności możliwości produkcyjne "starego" zakładu (Zakład "[...]"), gdzie w ramach kooperacji wykonywane są niektóre etapy produkcji "[...]" jak np:

- cięcie "[...]" na odpowiednie formaty,

- gięcie elementów z równoczesnym klejeniem,

- szlifowanie,

- lakierowanie frontów "[...]".

Pozostałe fazy procesu produkcyjnego odbywają się w Zakładzie "[...]", położonym w strefie. Udział "starego" zakładu (Zakładu "[...]") w produkcie finalnym wynosi szacunkowo 10-15%, przy czym cała produkcja jest przeznaczona dla fabryki położonej w strefie (Zakładu "[...]"), która też dokonuje sprzedaży produkcji (tylko i wyłącznie). W "starym" zakładzie (Zakład "[...]") nie występuje żadna sprzedaż odbiorcom zewnętrznym i nie są generowane dochody, gdyż produkcja tam wykonywana jest częścią (fragmentem) procesu produkcyjnego wyrobów gotowych produkowanych i sprzedawanych przez Zakład "[...]" (w strefie).

W zezwoleniu określono warunek poniesienia na terenie strefy nakładów inwestycyjnych w wysokości co najmniej 2.500.000 EURO w terminie do dnia 31 grudnia 2012 roku, bez określenia widełek, czyli górnej granicy nakładów.

W momencie uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w strefie Wnioskodawca był małym przedsiębiorcą.

Zgodnie z obowiązującym w tym czasie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 roku w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej miał prawo do uzyskania maksymalnej pomocy regionalnej w wysokości 65% nakładów inwestycyjnych określonej w § 4, ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. Za ostatnie 2 lata (2009, 2010) przedsiębiorstwo Wnioskodawcy osiągnęło następujące parametry brane pod uwagę przy określaniu wielkości przedsiębiorcy dla potrzeb pomocy regionalnej:

Za 2009 r.:

- średnie zatrudnienie w pełnych etatach -150

- suma aktywów – "[...]"

- suma przychodów – "[...]"

Za 2010r.:

- średnie zatrudnienie w pełnych etatach -158

- suma aktywów – "[...]’

- suma przychodów – "[...]",

Prezentowane dane za lata 2009 i 2010 nie powinny ulec znaczącej zmianie w roku 2011.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych (oznaczone we wniosku nr 2 i nr 3).

Czy istnieje jakaś górna granica nakładów w przypadku Wnioskodawcy, do której może korzystać z pomocy regionalnej dla przedsiębiorców w strefie, czy tą górną granicą jest wysokość nakładów faktycznie poniesionych?

W jakiej wysokości Wnioskodawca będzie mógł korzystać z pomocy regionalnej jako przedsiębiorstwo strefowe w roku 2012, od którego zamierza korzystać z przywilejów

strefowych?

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej określono poniesienie nakładów inwestycyjnych w wysokości co najmniej 2.500.000 EURO w terminie do 31 grudnia 2012 roku, nie określając jednocześnie widełek, czyli górnej granicy - to górną granicą w tym przypadku stanowią nakłady faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę w wyznaczonym terminie.

Poza tym, w 2012 roku Wnioskodawca będzie mógł korzystać z pomocy regionalnej w wysokości 65% kosztów inwestycji faktycznie poniesionych, na podstawie § 5, ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej w kontekście § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2007 roku w sprawie.

W interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy i stwierdził, że maksymalna wysokość zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym, pomimo braku jej określenia kwotowego, jest ograniczona wartością maksymalnej intensywności pomocy (w przypadku Wnioskodawcy - 65%) i wielkością faktycznie poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą, także w przypadku przekroczenia minimalnej kwoty wydatków inwestycyjnych określonej w zezwoleniu. Wysokość udzielonej Wnioskodawcy pomocy publicznej będzie natomiast odpowiadać różnicy między kwotą podatku należnego bez uwzględniania zwolnienia a kwotą podatku po jego uwzględnieniu.

Zdaniem organu Wnioskodawca nieprawidłowo stwierdził we wniosku, że przepisy regulujące zasady korzystania z pomocy publicznej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie zawierają górnego limitu wydatków kwalifikowanych.

Nie zgadzając się z takim stanowiskiem Skarżący wniósł pismem z dnia 29.01.2012 wezwanie do usunięcia prawa.

Po dokonaniu analizy zarzutów przytoczonych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Organ działając w imieniu Min. Finansów, pismem z dnia "[...]’, stwierdził brak podstaw do zmiany w/w interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu interpretacji organ interpretacyjny podniósł, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 5a-5c, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r.nr 42, poz. 274, z 2008 r. nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie niniejszego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 63a, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (ust. 63a art. 21 ustawy).

Z treści cytowanych wyżej przepisów art. 21 ust. 1 pkt 63a i ust. 5a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że warunkiem korzystania z przedmiotowego zwolnienia jest uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej, prowadzonej w zakresie przedmiotowym określonym w zezwoleniu, przy czym działalność gospodarcza ma być prowadzona na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Powyższy przepis wyraźnie określa również limit zwolnienia przysługujący przedsiębiorcy prowadzącemu działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, gdyż zwolnienie przysługuje do wartości pomocy publicznej dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do jej uzyskania w największej wysokości.

Zgodnie z § 4 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach (Dz. U. Nr 194, poz. 1983, ze zm.), EDB dla ulgi podatkowej w przypadku obniżenia podstawy opodatkowania, a w szczególności zwolnienia dochodu w podatku dochodowym, jest równy różnicy między kwotą podatku należnego bez uwzględnienia obniżenia podstawy opodatkowania a kwotą podatku po jej obniżeniu.

Natomiast przez EDB (ekwiwalent dotacji brutto) należy rozumieć kwotę pomocy, którą otrzymałby beneficjent pomocy lub podmiot ubiegający się o pomoc, gdyby uzyskał pomoc w formie dotacji, bez uwzględnienia opodatkowania podatkiem dochodowym, wyrażoną z dokładnością dwóch miejsc po przecinku - § 2 pkt 1 omawianego rozporządzenia.

Tak więc, pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek, obliczony od dochodu osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy, na podstawie właściwego zezwolenia. Wielkość tego zwolnienia jest uzależniona od wysokości poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków inwestycyjnych.

Ponieważ Wnioskodawca uzyskał zezwolenie w dniu "[...]", zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdą przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 118, poz. 746).

Zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 1994 r. Nr 123, poz. 600 ze zm.), w brzmieniu

obowiązującym w 2005 r., dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 2 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania przedmiotowego zezwolenia, zezwolenie określa przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki dotyczące w szczególności:

1. zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników;

2. dokonania przez przedsiębiorcę inwestycji na terenie strefy o wartości przewyższającej określoną kwotę.

Organ interpretacyjny podniósł, że zgodnie z tymi wytycznymi, zezwolenie, które otrzymał Wnioskodawca przewiduje jedynie poniesienie na terenie strefy wydatków inwestycyjnych, w wysokości co najmniej 2.500.000 Euro w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r.

Z uwagi na termin otrzymania przedmiotowego zezwolenia w przedstawionej we wniosku sprawie zastosowanie znajdą również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 215, poz. 2184 ze zm.), obowiązującego do dnia 24 lutego 2007 r.

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomoc regionalna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm.) albo na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 63a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) stanowi pomoc regionalną z tytułu:

1. kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej

intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą, określonych odpowiednio w § 6, 7 i 8, lub

2. tworzenia nowych miejsc pracy, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników, obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o obowiązkowe płatności związane z ich zatrudnieniem, ponoszone przez przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników.

Na podstawie § 3 ust. 4 tego rozporządzenia, przez nową inwestycję należy rozumieć inwestycję związaną z utworzeniem lub rozbudową przedsiębiorstwa, z rozpoczęciem w przedsiębiorstwie działań obejmujących dokonywanie zasadniczych zmian produkcji bądź procesu produkcyjnego, zmian wyrobu lub usługi, w tym także zmian w zakresie sposobu świadczenia usług, jak również zakup majątku zlikwidowanego lub będącego w likwidacji przedsiębiorstwa, albo przedsiębiorstwa, które uległoby likwidacji w przypadku nie dokonania inwestycji w formie zakupu tego przedsiębiorstwa lub jego części.

Pomoc przeznaczona na nowe inwestycje może być udzielana wraz z pomocą na tworzenie nowych miejsc pracy, pod warunkiem że łącznie wielkość tych pomocy nie przekracza maksymalnej wielkości pomocy określonej w § 4, przy czym dopuszczalną wielkość pomocy określa się jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy i wyższej kwoty kosztów: nowej inwestycji lub dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników (ust. 7 § 3rozporządzenia) .

Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, z wyłączeniem przedsiębiorców, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 oraz z 2004 r. Nr 123, poz. 1291), maksymalna intensywność pomocy regionalnej określona w §

3 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 2-4, wynosi 50 % - w przypadku inwestycji realizowanych na pozostałych obszarach.

W przypadku pomocy regionalnej udzielanej małemu lub średniemu przedsiębiorcy, w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 70/2001/WE z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz. Urz. WE L 10 z 13.01.2001), z wyłączeniem przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu, maksymalną intensywność pomocy podwyższa się o 15 punktów procentowych brutto (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).

Według § 6 ust. l pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia, za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy na:

1. zakup albo wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub ich spłatę określoną w umowie leasingu lub innej umowie o podobnym charakterze, z wyłączeniem środków transportu nabywanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu, pod warunkiem zaliczenia ich - zgodnie z odrębnymi przepisami - do składników majątku podatnika,

2. rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych

- zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych zgodnie z przepisami o podatku dochodowym.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie stosownego zezwolenia. W przedmiotowym zezwoleniu wskazane zostały m. in. warunki dotyczące minimalnej wysokości i terminów poniesienia nakładów inwestycyjnych na terenie strefy.

Przytoczone powyżej przepisy, które znajdują zastosowanie w odniesieniu do stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę, określają następujące warunki, aby dany wydatek zakwalifikować do objęcia pomocą:

- musi to być koszt inwestycji,

- musi być faktycznie poniesiony w trakcie obowiązywania zezwolenia strefowego,

- musi być poniesiony w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy,

- musi być przeznaczony na cele określone w § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Jeżeli więc poniesione przez Wnioskodawcę nakłady inwestycyjne spełniają wskazane warunki, stanowią one tym samym wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną.

W związku z powyższym, minimalną kwotę wydatków inwestycyjnych koniecznych do

poniesienia przez Wnioskodawcę w związku z działalnością na terenie specjalnej strefy ekonomicznej określa zezwolenie na działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i dla Wnioskodawcy kwota ta wynosi co najmniej 2.500.000 Euro. A zatem kwota ta stanowi dolny limit, w związku z którym Wnioskodawca jest uprawniony do korzystania z pomocy publicznej, co oznacza, że rzeczywiste nakłady inwestycyjne nie mogą być niższe niż określone w zezwoleniu. W sytuacji więc, gdy Wnioskodawca poniesie koszty inwestycji w kwocie wyższej od wskazanej w zezwoleniu przy spełnieniu pozostałych warunków określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej, uprawnia go to do dalszego korzystania z tej pomocy, ale tylko do wysokości uwzględniającej zasady przyznawania przedsiębiorcom pomocy regionalnej. Należy bowiem podkreślić, iż wartość pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcy na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej nie może przekroczyć wartości dopuszczalnej regionalnej pomocy publicznej w związku z realizacją danej inwestycji.

Organ interpretacyjny podkreślił, że biorąc pod uwagę treść § 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej wskazać należy, iż maksymalna intensywność regionalnej pomocy inwestycyjnej, a tym samym limit zwolnienia podatkowego, przysługującej Wnioskodawcy jako małemu przedsiębiorcy realizującemu inwestycje na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, wyniesie 65%.

W konsekwencji, maksymalna wysokość zwolnienia od opodatkowania podatkiem

dochodowym, pomimo braku jej określenia kwotowego, jest ograniczona wartością

maksymalnej intensywności pomocy (w przypadku Wnioskodawcy - 65%) i wielkością faktycznie poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą, także w przypadku przekroczenia minimalnej kwoty wydatków inwestycyjnych określonej w zezwoleniu.

Wysokość udzielonej Wnioskodawcy pomocy publicznej będzie natomiast odpowiadać różnicy między kwotą podatku należnego bez uwzględniania zwolnienia a kwotą podatku po jego uwzględnieniu.

Wobec tego stanowisko Wnioskodawcy organ uznał za nieprawidłowe. Nieprawidłowość stanowiska Wnioskodawcy jest spowodowana jego stwierdzeniem, iż skoro w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej określono poniesienie nakładów inwestycyjnych w wysokości co najmniej 2.500.000

EURO w terminie do 31 grudnia 2012 roku, nie określając jednocześnie widełek, czyli górnej granicy - to górną granicą w tym przypadku stanowią nakłady faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę w wyznaczonym terminie. Innymi słowy, Wnioskodawca nieprawidłowo stwierdził we wniosku, że przepisy regulujące zasady korzystania z pomocy publicznej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie zawierają górnego limitu wydatków kwalifikowanych.

A.T., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, interpretację indywidualną z dnia "[...]".

W petitum skargi Skarżący wniósł, o uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, a także o obciążenie organu kosztami postępowania w sprawie.

Zdaniem Skarżącego organ naruszył art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Rozwijając zarzuty Skarżący stwierdził, że z treści uzasadnienia zaskarżonej interpretacji nie wynika dlaczego organ interpretacyjny uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Jednocześnie w konsekwencji uznania stanowiska Skarżącego za nieprawidłowe nie została przedstawiona wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytania jak również w kontekście uznania tego stanowiska za nieprawidłowe nie zostało zaprezentowane jasne stanowisko prawidłowe. Analiza uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wskazuje, że w istocie potwierdza ona stanowisko Skarżącego zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 19 października 2011 r.

Skarżący podniósł, że organ w treści uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wskazał i potwierdził, że maksymalna wysokość zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym, pomimo braku jej określenia kwotowego, jest ograniczona wartością i maksymalną intensywnością pomocy (w przypadku Wnioskodawcy - 65%) i wielkością faktycznie poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą, także w przypadku przekroczenia minimalnej kwoty wydatków inwestycyjnych, określonej w zezwoleniu.

Powyższe w pełnym zakresie znajduje potwierdzenie w treści § 3 ust 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie specjalnej strefy ekonomicznej i potwierdza stanowisko skarżącego zawarte we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.

Według strony, całkowicie zatem niezrozumiałe i wyrwane z kontekstu jej pytania zawartego we wniosku o interpretację oraz całego wcześniejszego uzasadnienia prawnego jest stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, że "nieprawidłowość" stanowiska Wnioskodawcy spowodowana jest jego stwierdzeniem, iż skoro w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej określono poniesienie nakładów inwestycyjnych w wysokości co najmniej 2.500.000,- EURO w terminie do dnia 31 grudnia 2012 roku, nie określając widełek, czyli górnej granicy - to górną granic, tym przypadku stanowią nakłady faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę w wyznaczonym terminie. Innymi słowy, Wnioskodawca nieprawidłowo stwierdził we wniosku, że przepisy regulujące zasady korzystania z pomocy publicznej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej nie zawierają górnego limitu wydatków kwalifikowanych. "

Zdaniem Skarżącego, w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej znajduje się zatem oczywista sprzeczność która powoduje, że uznanie stanowiska skarżącego za nieprawidłowe jest nielogiczne i pozostające w sprzeczności z treścią uzasadnienia zaskarżonej interpretacji. W ocenie Skarżącego interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 17 stycznia 2012 r., została zatem wydana z naruszeniem art. 14c § 1, w związku z art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, podtrzymał stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skargę uznać należało za niezasadną, zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada bowiem przepisom prawa przez to, że za nieprawidłowe uznaje stanowisko Skarżącego co do zastosowania przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie.

Stwierdzić należy na wstępie, że w myśl przepisów art. 14b § 1 - § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: "O.p." - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W zaskarżonej indywidualnej interpretacji uznano za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, a zatem organ interpretacyjny zobowiązany był do wskazania prawidłowego stanowiska oraz do uzasadnienia prawnego tego stanowiska.

W ocenie Sądu, organ w należyty sposób wywiązał się z tego obowiązku, bowiem wskazał, że wymienione we wniosku o interpretację stany faktyczne wyraźnie wskazują na przyszłą działalność gospodarczą wnioskodawcy.

W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy postąpił w sposób nakazany wskazaną normą art.14 c § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem wszechstronnie ocenił pogląd Wnioskodawcy, który w swoim stanowisku odnośnie pytania Czy istnieje jakaś górna granica nakładów w przypadku Wnioskodawcy, do której może korzystać z pomocy regionalnej przedsiębiorców w strefie, czy tą górną granicą jest wysokość nakładów faktycznie poniesionych?, wyraźnie skonstatował, iż górną granicę w tym przypadku [tj. górny wyznacznik, dostępnej dla Niego pomocy regionalnej] stanowią nakłady faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę w wyznaczonym terminie.

W ocenie Sądu, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi, organ nie mógł takiego stanowiska zaakceptować. Wbrew temu, co sugeruje Skarżący, w zaskarżonej interpretacji logicznie i spójnie wyjaśniono, powołując odpowiednie regulacje prawa, jak limit owej pomocy dla celów podatkowych zrekonstruować.

W kontekście zakreślonego w sprawie stanu faktycznego, tak sformułowanego pytania przedstawionego stanowiska, na tle regulacji prawnych przywołanych w interpretacji, przyjęcie przez organ interpretacyjny za słuszne poglądu Skarżącego, skutkowałoby nieuzasadnionym nie limitowaniem wysokości zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ,dopuszczalnej pomocy publicznej określonej w zezwoleniu.

Aprobata tezy Skarżącego, że limit zwolnienia podatkowego (pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej) jest uzależniony jedynie od nakładów faktycznie poniesionych przeczyłaby zasadniczej formule kształtowania wielkości korzyści podatkowej przysługującej przedsiębiorcom prowadzącym działalność w specjalnej strefie ekonomicznej.

W zaskarżonej interpretacji organ określił bowiem explicite, iż maksymalna wysokość zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym, pomimo braku jej określenia kwotowego, jest ograniczona wartością maksymalnej intensywności pomocy (w przypadku Wnioskodawcy - 65%) i wielkością faktycznie poniesionych wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą, także w przypadku przekroczenia minimalnej kwoty wydatków inwestycyjnych określonej w zezwoleniu.

Nie sposób więc przyjąć, iż limit pomocy publicznej - w konkretnym przypadku Skarżącego - zawężony jest li tylko do wysokości nakładów faktycznie poniesionych. Innymi słowy, akceptując optykę Skarżącego należałoby przyjąć, absurdalnie zresztą, iż dopuszczalna wartość pomocy dla przedsiębiorcy, wynikająca z nie wpłaconego podatku od dochodu zwolnionego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej determinowana jest wyłącznie górną granicą w postaci poniesionych wydatków. Zwłaszcza gdy maksymalna wysokość (granica) zwolnienia musi uwzględniać także inne parametry (maksymalna intensywność pomocy, ekwiwalent dotacji brutto).

Przyporządkowując stanowisko zawarte we wniosku do postawionego przez Stronę pytania tutejszy organ wydał interpretację indywidualną zgodną z zakresem żądania Wnioskodawcy, tj. zaprezentował prawidłowy w jego ocenie pogląd w temacie limitu zwolnienia podatkowego (maksymalnej intensywności regionalnej pomocy inwestycyjnej).

Wbrew zatem twierdzeniom Skarżącego, otrzymał on od organu upoważnionego precyzyjną odpowiedź na postawione we wniosku pytania, a także uzyskał informację o przyczynie nie uznania jego argumentacji za prawidłową. Wszelkie zatem wymogi zawarte wart. 14c § 1i 2 Ordynacji podatkowej zostały dochowane.

Reasumując, w ocenie Sądu, pogląd wyrażony interpretacji indywidualnej jest prawidłowy i zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego, dlatego w tych okolicznościach zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia wskazanych przez Niego przepisów jest nieuzasadniony .

Zauważyć ponadto należy, że wszelkie przepisy dotyczące szeroko rozumianych preferencji podatkowych (takich jak ulgi, zwolnienia, czy też wyłączenia z opodatkowania), jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania interpretowane powinny być w sposób ścisły, nie mogą być one wynikiem nieprawidłowej, rozszerzającej wykładni przepisów.

Stwierdzić więc należy, że zasadnie w zaskarżonej interpretacji uznano stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe - w części dotyczącej określenia zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych przedsiębiorcom prowadzącym działalność w specjalnej strefie ekonomicznej.

Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270).