Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2439/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Powołane przepisy: article: art. 34 par. 1-2 art. 18
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 138 art. 144
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska /spr/ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2004r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w B. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. u c h y l a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do "A" spółki z o.o. w B. na podstawie trzech tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach: [...] wystawionych przez wierzyciela - Urząd Skarbowy. Tytuły wykonawcze doręczono Spółce w dniu [...] . Tego samego dnia Spółka zgłosiła do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Z treści wniesionych przez zobowiązaną Spółkę zarzutów wynika, że:

1/ brak jest decyzji będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, adresowanych do zobowiązanej Spółki,

2/ naruszono dyspozycję art. 81 § 3 Ordynacji podatkowej,

3/ pominięto złożone deklaracje korygujące i dokonanie zapłaty skorygowanych należności,

4/ pominięto oświadczenia zobowiązanej odnoszące się do faktu pokrycia zaległości

nadpłatami z tytułu podatku VAT,

5/ zastosowano najbardziej uciążliwą formę egzekucji.

Z tak sformułowanych zarzutów i uzasadnienia pisma zobowiązanej Spółki zawierającej zarzuty wynika, że Spółka podważa zasadność wszczęcia egzekucji z powodu wykonania obowiązku podatkowego, braku decyzji o zobowiązaniach podatkowych ciążących na Spółce, jak również zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W szczególności z treści tych zarzutów wynika, że Spółka nie była adresatem decyzji stanowiących podstawę wszczęcia egzekucji oraz, że obowiązek podatkowy nie istnieje wskutek złożenia przez Spółkę deklaracji korygujących oraz dokonania zapłaty różnic podatkowych i odsetek za zwłokę bieżącą i przyszłą nadpłatą podatku VAT (pismo Spółki z dnia [...] jak również, że zajęcie konta bankowego Spółki, z jednoczesnym zajęciem maszyn i pojazdów, wskazuje na chęć zrujnowania przez organy podatkowe firmy zobowiązanej Spółki.

Podejmując czynności w celu realizacji wynikających z powyższych tytułów należności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalonych na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w decyzjach Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] o nr nr [...], organ egzekucyjny wystąpił, na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. Nr 110 z 2002 r., poz. 968 ze zm.), do wierzyciela o wyrażenie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych w piśmie z dnia [...] przez zobowiązaną Spółkę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Wierzyciel - Urząd Skarbowy- nie uznał zgłoszonych przez podatnika zarzutów za uzasadnione, wydając w tej sprawie postanowienie z dnia [...] o nr [...] w którym stwierdził, iż należności objęte tytułami wykonawczymi z dnia [...] są wymagalne, określone bowiem zostały w ostatecznych decyzjach Inspektora Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu swojego stanowiska wierzyciel wskazał, że decyzje wydane przez Inspektora Kontroli Skarbowej zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w trybie zastępczym, bowiem na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji zamieszczono adnotację o treści " pod wskazanym adresem odmówiono przyjęcia przesyłki informując, iż "B" została zlikwidowana, a obecni pracownicy nie posiadają uprawnień do odbioru przesyłek zlikwidowanej firmy". Ponadto, wierzyciel stwierdził, że ewentualne zarzuty do zakończonego powyższymi decyzjami postępowania kontrolnego i wymiarowego winny być wnoszone w inny trybie, z którego zresztą zobowiązany skorzystał wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowych. Wierzyciel stwierdził również, iż podstawę wystawienia tytułów wykonawczych wobec "A" spółki z o. o. w B. - następcy prawnego "B" w B. - stanowiły decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w związku z dyspozycją art. 93 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Omawiając kwestię następstwa prawnego Spółki oraz braku obowiązku wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (art. 108 Ordynacji podatkowej) wierzyciel uznał, że byt "B" w B. ustał w dniu [...], na podstawie zapisów Krajowego Rejestru Sądowego, a osoba prawna w myśl art. 93 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki przekształconej osoby prawnej i, dodatkowo, następstwo prawne stosuje się również na mocy § 7 tego przepisu do praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego. Jest to - wg wierzyciela - tzw. sukcesja uniwersalna, powstająca z mocy samego prawa. Sukcesorzy mają zatem obowiązek płacenia należnych podatków za poprzednika bez konieczności wydawania odrębnych decyzji, zarówno w sprawie odpowiedzialności, jak i w sprawie wysokości zaległości podatkowych, skoro zatem "A" spółka z o.o. w B. została zawiązana w dniu [...], to przepisy o sukcesji uniwersalnej znajdują zastosowanie do tej Spółki. Ponadto, wierzyciel odwołał się do treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej o nr [...] z dnia [...], utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w stosunku do "B" w Likwidacji w B. oraz postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną. Wierzyciel dodatkowo stwierdził, iż na dzień rozpatrywania sprawy zaległości zobowiązanego, objęte tymi tytułami, zostały uregulowane, nie wskazując jednak dokładnej daty uregulowania tych należności.

Postanowienie to zostało przez Spółkę zaskarżone zażaleniem z dnia do Izby Skarbowej. W zażaleniu Spółka ponowiła zarzuty wyrażone w skardze na czynności egzekucyjne, w szczególności Spółka podtrzymała wyrażony we wcześniejszych pismach zarzut braku skutecznego doręczenia Spółce decyzji ustalających zobowiązania podatkowe w podatku VAT i bezpodstawne wystawienie tytułów wykonawczych wobec Spółki. Spółka ponadto uznała, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji w stosunku do niej było bezprawne. Zdaniem Spółki, skoro Spółka w dniu 21 czerwca 2001 r. przejęła cały majątek Spółdzielni, to - zgodnie z art. 93 Ordynacji podatkowej - nabyła oprócz obowiązków również prawa przekształconej osoby prawnej, a zatem powinna brać udział w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej i otrzymać decyzje, a Inspektor wystawił decyzje na Spółdzielnię i do niej skierował te decyzje. Tymczasem, Spółdzielnia po dniu 7 lipca 2002 r. nie posiadała organów do jej reprezentacji, co wynika z zapisów Krajowego Rejestru Sądowego.

Izba Skarbowa postanowieniem z dnia [...] o nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela, stwierdzając, iż wyrażone w nim stanowisko w kwestii bezzasadności wniesionych zarzutów jest prawidłowe.

Organ ten, w szczególności ustalił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do "A" Spółki z o.o. na podstawie doręczonych Spółce tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach: [...], a wykazane w powyższych tytułach należności wynikają z ostatecznych decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej.

Analizując stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie Izba Skarbowa stwierdziła, iż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wśród licznych środków prawnych stosowanych w celu doprowadzenia do wykonania przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku przewiduje również środki służące ochronie interesów stron uczestniczących w postępowaniu. W celu ochrony interesów zobowiązanego stworzona została instytucja zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów wymienia art. 33 ustawy, zaś procedura postępowania organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów uregulowana została w przepisie art. 34 ustawy. W myśl powyższego przepisu zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 (a więc z wyłączeniem zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego) organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W odniesieniu do zarzutów, o których mowa jest w art. 33 pkt 1-5 (zarzuty dotyczące kwestii wymagalności oraz prawidłowości określenia zobowiązania), wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Skoro jednakże podstawą zarzutów mogą być tylko i wyłącznie przesłanki wymienione w art. 33 ustawy egzekucyjnej, stanowisko wierzyciela nie dotyczy ponadto zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego ( art. 34 § 1 ), rozpatrzeniu przez wierzyciela podlegał jedynie zarzut ujęty przez Stronę w pkt 1 pisma z dnia 7 sierpnia 2002 r., zarzut "braku decyzji będących podstawą wydania tytułów wykonawczych", rozumiany jako zarzut nieistnienia obowiązku ( art. 33 pkt 1 ).

Konkludując, Izba Skarbowa podtrzymała twierdzenia wyrażone w kwestii uznania za doręczone decyzji wydanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej oraz stanowisko, iż ewentualne zarzuty do zakończonego powyższymi decyzjami postępowania kontrolnego i wymiarowego winny być zgłaszane w inny trybie, z którego zresztą Strona skorzystała wnosząc o wznowienie postępowania w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowych i, wobec faktu, że w złożonym zażaleniu "A" Spółka z o.o. nie przedstawiła nowych okoliczności ani zarzutów do zaskarżonego stanowiska wierzyciela, Izba Skarbowa, nie znajdując podstaw do uchylenia wydanego w I instancji rozstrzygnięcia, orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

Na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego "A" Spółka z o.o. w B. wniosła w dniu 21 października 2002 r. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie.

W skardze Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu sprzeczność istotnych ustaleń ze stanem faktycznym, wobec pominięcia faktu uregulowania w całości należności podatkowych objętych postępowaniem egzekucyjnym, a więc naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( wykonanie ), rażące naruszenie przepisu art. 33 pkt 1 tej ustawy ( nieistnienie obowiązku ), polegające na braku decyzji o obowiązku podatkowym Skarżącego, poprzez wyłączenie Skarżącego jako strony postępowania podatkowego wbrew postanowieniom art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej, sprzeczność zaskarżonego rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] o nr [...], w którym, zdaniem Strony, potwierdzona została konieczność wydania decyzji w trybie art. 108 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dodając przy tym, iż pozbawiony uzasadnienia jest zarzut Strony odnoszący się do naruszenia art. 33 pkt 1 ustawy poprzez pominięcie faktu uregulowania w całości należności podatkowych, bowiem w postanowieniu stanowiącym wypowiedź wierzyciela w kwestii zgłoszonych zarzutów Urząd Skarbowy wskazał, iż realizowane w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanie jest wymagalne. Oznacza to, iż wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było zgodne z prawem. Wskazano jednakże dodatkowo, iż egzekwowane należności zostały uregulowane, co jest równoznaczne z zakończeniem egzekucji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] zostało zakończone dnia [...]. Po tej dacie wobec Strony nie były podejmowane żadne czynności wykonawcze. Rozpatrywane były natomiast środki zaskarżenia - zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

Wyrażając swoje stanowisko w przedmiocie sprzeczności zaskarżonego rozstrzygnięcia z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] o nr [...] organ odwoławczy stwierdził, iż Spółka zwróciła się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzjami Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Decyzja powyższa uchylona została w trybie odwoławczym przez Izbę Skarbową decyzją z dnia [...] sprawa natomiast, z uwagi na zaistniałe uchybienie proceduralne, przekazana została do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Izba Skarbowa nie dopatrzyła się w uzasadnieniu decyzji z dnia 8 października 2002 r. potwierdzenia konieczności wydania decyzji w trybie art. 108 Ordynacji podatkowej, co sugeruje Strona w złożonej skardze. W rozstrzygnięciu tym bowiem, poza szczegółowym opisem stanu faktycznego, wskazano jedynie na nieprawidłowości polegające na wydaniu przez organ kontroli skarbowej decyzji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi bez uprzedniego wznowienia postępowania w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, właściwy do rozpoznania skargi z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie, jak też postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Znajdujący zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepis art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. Nr 110 z 2002 r., poz. 968 ze zm.), znowelizowany ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 125, poz. 1368), nakłada obowiązek uzyskania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Stanowisko wierzyciela powinno przybrać formę postanowienia, na które zobowiązanemu przysługuje zażalenie do organu odwoławczego, a na postanowienie organu odwoławczego, skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie trzech tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Skarbowy z dnia [...] o numerach: [...], które zostały doręczone zobowiązanej Spółce w dniu 7 sierpnia 2002 r.

Z treści tytułów wykonawczych wynika, że podmiotem zobowiązanym w sprawie jest "A" spółka z o.o. w B. (poz. 10 tytułu wykonawczego), u którego to podmiotu zobowiązania powstały (poz. 17), na podstawie trzech decyzji z dnia [...] ustalających należności z tytułu podatku od towarów i usług (poz. 30), natomiast z treści poz. 41 tego aktu wynika, że "inną podstawą prawną egzekucji" jest art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 28 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że osoba prawna łącząca się lub przejmująca inną osobę prawną wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub osoby przejmowanej, natomiast art. 28 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy; zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego.

Zobowiązana w sprawie - "B" spółka z o.o. w B. wniosła do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Z treści zarzutów podniesionych przez zobowiązaną Spółkę wynika, że podważa ona zasadność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego z kilku przyczyn, tj.: wadliwego wszczęcia egzekucji z powodu wykonania oraz nieistnienia obowiązku podatkowego, błędu co do osoby zobowiązanej, jak również zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W szczególności z treści tych zarzutów wynika, że Spółka nie była adresatem decyzji stanowiących podstawę wszczęcia egzekucji oraz, że obowiązek podatkowy nie istnieje wskutek złożenia przez Spółkę deklaracji korygujących oraz dokonania zapłaty różnic podatkowych i odsetek za zwłokę bieżącą, i przyszłą nadpłatą podatku VAT (pismo Spółki z dnia 29 lipca 2002 r.), jak również, że zajęcie konta bankowego Spółki z jednoczesnym zajęciem maszyn i pojazdów wskazuje na chęć zrujnowania przez organy podatkowe firmy zobowiązanej Spółki.

Stosownie do treści art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. Nr 110 z 2002 r., poz. 968 ze zm.), wierzyciel w postanowieniu wydanym w przedmiocie zarzutów wniesionych przez podmiot zobowiązany powinien odnieść się do zarzutów podniesionych przez ten podmiotu. Skoro skarżąca Spółka w swoim piśmie zawierającym zarzuty podniosła zarzuty co do zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego z powodu wykonania oraz nieistnienia obowiązku podatkowego oraz z powodu błędu co do osoby zobowiązanej (jak również do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego), to wierzyciel - Urząd Skarbowy- zobowiązany był odnieść się w postanowieniu do tych zarzutów.

Skarżąca Spółka jest podmiotem zobowiązanym, który wymieniono w tytułach wykonawczych, natomiast decyzje stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych wskazują, jako zobowiązanego, "B" w B. To oznacza, że wierzyciel powinien do wystawionych tytułów wykonawczych dołączyć - na podstawie art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - urzędowy dokument wykazujący przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego, czego w przedmiotowej sprawie zaniechał, załączenie bowiem decyzji wymiarowych adresowanych do "B" w B. nie stanowi realizacji tego obowiązku. Ponadto, skoro wierzyciel powołał się w uzasadnieniu postanowienia na przejście obowiązku podatkowego na następcę prawnego na podstawie tzw. sukcesji uniwersalnej, wynikającej z art. 93 Ordynacji podatkowej, to zobowiązany był szczegółowo wyjaśnić i uzasadnić w postanowieniu, na podstawie akt rejestrowych i wypisów z tych akt, czy w sprawie rzeczywiście miała miejsce tzw. sukcesja uniwersalna i, z jakim dniem ta sukcesja nastąpiła, bowiem dalsza działalność w Spółdzielni likwidatora, tj. po dniu sukcesji może wskazywać na inny rodzaj przejęcia przez skarżącą Spółkę zlikwidowanej Spółdzielni, niż sukcesja uniwersalna. Okoliczności tej wierzyciel nie wyjaśnił, a tym samym nie odniósł się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. Organ ten również zaniechał ustosunkowania się do zarzutu wykonania oraz nieistnienia obowiązku podatkowego. Skoro bowiem wierzyciel uznał, że w sprawie miała miejsce sukcesja uniwersalna, to w konsekwencji powinien był odnieść się do zarzutu Spółki, iż w dacie wszczęcia egzekucji nastąpiło wykonanie obowiązku podatkowego przez następcę prawnego, tj. zobowiązaną Spółkę, czego także nie uczynił. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego w dniu wystawienia tytułów wykonawczych skutkowałoby brakiem podstaw do wszczęcia egzekucji i koniecznością umorzenia wszczętego postępowania wcześniej niż to nastąpiło w tej sprawie, tj. przed 26 sierpnia 2002 r.

Odnosząc się do zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego stwierdzić należy, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji (art. 138 w związku z art. 144 kpa oraz art. 18 i 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), tymczasem w zaskarżonym postanowieniu Izba Skarbowa, poza opisem przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie i przytoczeniem treści unormowań art. art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, swoje stanowisko ograniczyła do stwierdzenia, że podtrzymuje twierdzenia wyrażone przez organ I instancji w kwestii uznania za doręczone decyzji wydanych przez Inspektora Kontroli Skarbowej oraz stanowisko, iż ewentualne zarzuty do zakończonego powyższymi decyzjami postępowania kontrolnego i wymiarowego winny być wnoszone w innym trybie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdza, iż - przy rozpatrywaniu zarzutów wymienionych w art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wierzyciel, jak też organ odwoławczy, zmuszony jest niejednokrotnie wkraczać w sferę niejako merytorycznej oceny decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygania taka konieczność istniała, skoro zachodziła rozbieżność pomiędzy podmiotem, w stosunku do którego wystawiono decyzje podatkowe, a podmiotem wobec którego wystawiono tytuły wykonawcze i wszczęto egzekucję. Konieczność ta zachodziła w szczególności z tego powodu, że organy obu instancji uznały sukcesję uniwersalną zobowiązanej Spółki za ważną i skuteczną od dnia 21 czerwca 2001 r., a nie uznały za istniejące uprawnienia Spółki do bycia stroną postępowania w postępowaniu kontrolnym i wymiarowym prowadzonym przez Inspektora Kontroli Skarbowej w przedmiocie zobowiązań w podatku VAT wobec przejętych przez Spółkę zobowiązań "B". Ponadto, tytuły wykonawcze stanowiące podstawę wszczęcia egzekucji zawierały błędy określające podmiot, u którego zobowiązania powstały (poz. 17), bowiem egzekwowane zobowiązania - wbrew zapisom tytułów wykonawczych - nie powstały u skarżącej Spółki, lecz u innego podmiotu, tj. "B" w B., gdyż decyzje podatkowe były adresowane do tego podmiotu. Ponadto, istnieje wątpliwość, czy decyzje stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych były ostateczne, skoro nie wyjaśniono, do jakiego podmiotu powinny były zostać skierowane.

Wskazane wyżej okoliczności dowodzą, iż postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie wszczęto na podstawie wadliwych tytułów wykonawczych oraz, że postępowania przeprowadzone w tej sprawie przez organy obu instancji nie wyjaśniły podstawowych kwestii podnoszonych przez zobowiązaną Spółkę w skardze zawierającej zarzuty, a odnoszących się do zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, tj. wykonania oraz nieistnienia obowiązku podatkowego oraz błędu co do osoby zobowiązanej.

Tak przeprowadzone postępowanie przez organ I instancji narusza art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, natomiast postępowanie organu II instancji narusza art. 138 w związku z art. 144 kpa oraz w związku z art. art. 18 i 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając na względzie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia, jak też postanowienia organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się dyspozycją art. 210 § 1 tej ustawy, Sąd nie orzekł o kosztach postępowania.