Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2052/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J Sz, M Sz na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr 764/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego ( dalej jako: "Wojewoda", :organ odwoławczy") Nr 764/OPON/2022z dn. 29 sierpnia 2022 r. na podstawie której, ww. organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "Kpa" oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), po rozparzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 212/2022 z dnia 18 maja 2022 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...]S.A. obejmujące: budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budową muru oporowego oraz rozbiórką budynku mieszkalnego i garażu, na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w Dzielnicy [...] – orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi [...]S.A. pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji z zachowaniem określonych w treści decyzji warunków wynikających z art. 36 ust. 1, art. 42 ust. 2 i 3, art. 43, art. 45 oraz art. 45a ust. 1 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda podniósł, że w dniu 30 grudnia 2020 r. do organu I instancji wpłynął wniosek [...]S.A. o pozwolenie na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budową muru oporowego oraz rozbiorką budynku mieszkalnego i garażu, na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w Dzielnicy [...]. W toku postępowania Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia 11 marca 2021 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji projektowej. Przy piśmie z dnia 19 stycznia 2022 r. Inwestor złożył ostatecznie uzupełnioną dokumentację projektową wraz z wyjaśnieniami oraz wnioskiem o podjęcie postępowania.

Decyzją Nr 212/2022 z dnia 18 maja 2022 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budową muru oporowego oraz rozbiórką budynku mieszkalnego i garażu, na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w Dzielnicy [...] , z uwagi na brak spełnienia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieudokumentowanie spełnienia wymagań określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022 r., poz. 1225), zwany dalej "warunkami technicznymi", w zakresie nasłonecznienia (naturalnego oświetlenia) pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednim budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie wniósł Inwestor- [...]S.A.

Wojewoda Mazowiecki orzekając reformatroryjnie o uchyleniu zaskarżonej decyzji i zatwierdzając projekt budowlany oraz udzielając pozwolenia na budowę, stwierdził, że Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2, a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przechodząc do obowiązkowych sprawdzeń wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawo Prawo budowlane, Wojewoda wskazał, iż na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu [...]w gminie [...], uchwalony uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...], zwany dalej "planem miejscowym". Z załącznika rysunkowego do ww. planu miejscowego wynika, iż działka ew. nr [...], [...], [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...] znajduje się w obrębie oznaczonym jako "MW/MN". Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 planu tereny oznaczone jako "MN" to tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o wysokiej i średniej intensywności, zaś tereny oznaczone na rysunku planu symbolem "MW" jako tereny zabudowy usługowej nieuciążliwej. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 2 planu miejscowego obie funkcje należy traktować jako podstawowe.

W ocenie Wojewody, obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe zostały spełnione przez planowaną inwestycję w zakresie m.in.: minimalnej wysokości zabudowy 2,5 (w projekcie 6 kondygnacji nadziemnych) o minimalnej gęstości zabudowy 40 mieszkań/ha; zachowano wyznaczoną w miejscowym planie nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 5 m od linii rozgraniczającej ulic.

Zapewniono również wymaganą w § 8 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu minimalną liczbę miejsc postojowych tj. 1 miejsce postojowe na 1 lokal mieszkalny i nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 p.uż. mieszkania (w projekcie zaprojektowano 131 mieszkań o pow. nieprzekraczającej 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania - łącznie 131 miejsc postojowych). Powyższe znajduje potwierdzenie w złożonej dokumentacji projektowej, w której Inwestor przedstawił dokładne wyliczenia i rysunki.

Idąc dalej, należy wskazać w ocenie organu odwoławczego, iż projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej "warunki techniczne". Ściany posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie w stosunku do części nadziemnej budynku) wynosi 8 m. Przedmiotowa inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym.

Wskazać także należy, że do projektowanego budynku zapewniono dojście i dojazd zgodnie z § 14 i 15 warunków technicznych. Jak wskazuje projektant na stronie 51 tom 1 projektu budowlanego - dostęp bezpośredni do drogi publicznej zapewnia projektowana ul. [...]i projektowane zjazdy z ul. [...]na teren inwestycji, wg oddzielnego opracowania, zgodnie z zawartą umową nr [...]zawartą w dniu 19 kwietnia 2021 r. pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawa - Dzielnica [...] z siedzibą w [...]przy ul. [...], a firmą [...]S.A. z siedzibą w [...]ul. [...]. Ponadto Wojewoda podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisu § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi).

Przedmiotowa inwestycja zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych (§ 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a jej realizacja nie spowoduje ponadto uciążliwości, w postaci szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji); zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia gruntu i wód; powodzi i zalewania wodami opadowymi; osuwania gruntu, lawiny skalnej i śnieżnej i szkód spowodowanych działalnością górniczą (§ 11 ust. 2 pkt 1-7 ww. rozporządzenia).

Następnie według Wojewody, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym brak był potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizując pozostałe przepisy z zakresu ochrony środowiska wskazać należy, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (tom 3, str. 32-40 projektu). Budynek należy do II kategorii geotechnicznej w warunkach prostych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463). Inwestor dołączył do projektu budowlanego opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego (str. 9-11, tom 3 projektu budowlanego).

Natomiast odnosząc się do motywów uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 212/2022 z dnia 18 maja 2022 r., w ocenie Wojewody należy wskazać

iż podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż inwestor nie wypełnił wszystkich nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. obowiązków, co zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu, skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z akt sprawy wynika, iż przesłanka, na której została oparta decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została błędnie uzasadniona, a obowiązek, na którym opierała się zaskarżona decyzja nałożono na inwestora niezasadnie lub nieprecyzyjnie, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Z dokumentacji projektowej (m.in. rys. a-53 - a-93, tom III projektu) wprost wynika, iż Inwestor doprowadził projekt do zgodności z § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przedłożonej analizy wynika, że warunki ujęte w § 13, 57 i 60 ww. rozporządzenia odnośnie przesłaniania, nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi dla projektowanego budynku oraz zabudowy sąsiedniej z uwzględnieniem potencjalnej możliwej zabudowy, zostały spełnione. Dołączone do projektu budowlanego analizy zostały wykonane na dzień równonocy wiosennej i jesiennej. Również w piśmie z dnia 10 czerwca 2022 r., stanowiącym odwołanie od decyzji organu I instancji, Inwestor wyjaśnił, iż "(...) warunki naturalnego oświetlenia przynajmniej dla jednego pokoju w mieszkaniu wielopokojowym w dniach równonocy tj. 20 marca i 22 września w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] na działce nr [...]obręb [...], zostały spełnione" (rys. a-76 i a-77 projektu budowlanego). Nadto Inwestor słusznie zauważył, iż "z zapisów ww. rozporządzenia nie wynika aby obowiązek przedłożenia analizy nasłonecznienia dotyczył pomieszczeń w parterze, bowiem zgodnie z § 60 ust. 2, warunek zapewnienia nasłonecznienia powinien być spełniony dla jednego pokoju w przypadku mieszkania wielopokojowego, ustawodawca nie określa gdzie ma się znajdować ten pokój".

Projektowany budynek zapewnia wymagane przepisami nasłonecznienie i przesłanianie dla możliwej sąsiedniej zabudowy, co zostało również wykazane w dokumentacji jako oddziaływanie - część opisowa "8. Informacja o obszarze oddziaływania projektowanego budynku" (str. 57-60, tom I projektu).

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wojewody, za zasadny należy uznać zarzut wskazany w odwołaniu, odnoszący się do naruszenia przez Prezydenta m. st. Warszawy przepisów kpa. W świetle zatem poczynionych w niniejszej sprawie stwierdzeń za uprawniony należało przyjąć wniosek, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na wypełnienie przez Inwestora obowiązków wynikających z przepisów art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Kończąc, Wojewoda Mazowiecki stwierdza, iż projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.). Dokumentacja projektowa jest kompletna - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, oraz aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy.

Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skoro więc inwestor spełnił warunki nałożone wyżej wymienionymi przepisami ustawy

Prawo budowlane, przepisami rozporządzenia wykonawczego i inwestycja jest usytuowana zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w takim stanie sprawy uznać należało, iż nie istnieją przeszkody prawne do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz stosownie do treści ww. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdza, że zasadnym jest uchylić decyzję Prezydenta m. st. Warszawy Nr 212/2022 z dnia 18 maja 2022 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budową muru oporowego oraz rozbiórką budynku mieszkalnego i garażu, na terenie działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...], przy ul. [...]w Dzielnicy [...].

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dn. 26 września 2022 r. wnieśli J S i M S ( dalej jako: "skarżący") reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Wobec zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 60 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej jako: "rozporządzenie") w zw. z § 57 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 3, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej jako: "p.b.") poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji wadliwe uznanie, że Inwestor przedłożył kompletny projekt architektoniczno - budowlany, podczas gdy analiza nasłonecznienia obejmująca analizę rysunkową (diagram linijki słońca) powinna obejmować analizę nasłonecznienia więcej niż jednego dowolnie wybranego przez Inwestora pomieszczenia, tj. obejmować sąsiadujący budynek, a nie wybrane pomieszczenia, gdyż tylko taka analiza pozwala na dokonane wszechstronnej oceny, w tym oceny, czy w danym przypadku wystarczy, że dla tylko jednego pomieszczenia spełnione są minimalne wymogi czasu nasłonecznienia, czy też zachodzi w danym przypadku konieczność spełnienia wymagań co do więcej niż jednego pokoju, gdyż użyta w przepisie partykuła "przynajmniej" nie oznacza, że w każdym przypadku, spełnienie wymagań tylko co do jednego pomieszczenia będzie wystarczające;

2/ naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z

art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 13 ust 1 i 2, § 57 ust. 1, § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia

w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. polegające na zaniechaniu przez Organ II instancji sprawdzenia zgodności przedłożonej przez Inwestora analizy nasłonecznienia z przepisami techniczno - budowlanymi, podczas gdy obowiązkiem organu jest nie tylko

zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także

ustalenie czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i

nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a ponadto dokonanie stosownych

obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować bądź merytorycznie zakwestionować;

3/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 60 ust. 1-3 rozporządzenia oraz art.

34 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe uznanie, że Inwestor przedłożył kompletny projekt architektoniczno - budowlany, podczas gdy analiza nasłonecznienia i przesłaniania obejmująca analizę rysunkową (diagram linijki słońca) powinna zawierać rzędne, wysokości poszczególnych kondygnacji obiektów istniejących i projektowanych, wymiary budynków, odległości między nimi, grubość ścian w których osadzone są okna przyjęte do analizy, fragmenty rzutów i przekroi załączonych do w/w analizy z określeniem skali, podczas gdy przedłożona analiza jest nieczytelna, co uniemożliwia

przeprowadzenie jej prawidłowej kontroli;

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.,

art. 15 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Organ II instancji

wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. kwestii nasłonecznienia i zacienienia budynku Skarżących zlokalizowanego na dz. ew. 37 wobec ograniczenia się przez Organ II instancji w swojej decyzji do jedynie formalnego odniesienia do powyższej kwestii i bezkrytycznej akceptacji stanowiska Inwestora;

5/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., § 14 ust. 1 rozporządzenia, art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "u.p.z.p.") w zw. z art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r, o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projektowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, podczas gdy

wbrew wnioskowi Inwestora nieruchomość nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, gdyż ul. [...]nie jest drogą publiczną, a drogą wewnętrzną, stanowiącą współwłasność kilku osób, w tym Skarżących, którzy nie wyrazili zgody na jej wykorzystanie dla celów skomunikowania przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną, gdy tymczasem uwzględniwszy, że chodzi o wykorzystanie działki nr [...]na potrzeby komunikacji trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych liczących łącznie 131 mieszkań i 131 miejsc postojowych, to takie wykorzystanie nieruchomości należy traktować, jako przekroczenie czynności zwykłego zarządu, a tym samym wymagające zgody wszystkich współwłaścicieli, w konsekwencji czego należy uznać, że planowana inwestycja nie ma prawnego dostępu do drogi publicznej, a zgody Skarżących nie zastępuje przedłożona umowa z m.st. Warszawa - Dzielnica [...];

6/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 6 ust. 3 uchwały nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]w gminie [...]w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a) p.b. poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji gdy Inwestor nie wykonał i nie przedłożył badań gruntowo-wodnych (geologiczno-inżynierskich lub geotechnicznych) w celu ustalenia możliwości i głębokości podpiwniczenia obiektów budowlanych, pomimo takiego obowiązku wynikającego planu zagospodarowania przestrzennego;

7/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 6 uchwały nr [...]

Rady Gminy [...]z dnia [...]września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]w gminie [...]w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a) p.b. poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego, w sytuacji gdy planowana inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych liczących łącznie 131 lokali mieszkalnych i 131 miejsc postojowych nie pozostaje w harmonii z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o:

1/ uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 764/OPON/2022 z dnia 29 sierpnia 2022 r.;

2. zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

W uzasadnieniu złożonej skargi jej autorka podkreśliła, że podstawę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego przez Organ I instancji stanowiły głównie kwestie związane z przesłanianiem budynku sąsiedniego - budynku Skarżących usytuowanego na dz. [...]- i nasłonecznieniem pomieszczeń w tym budynku. Organ uznał, że Inwestor nie udokumentował spełnienia wymagań określonych w § 13 rozporządzenia w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Inwestor co prawda zawarł w projekcie budowlanym analizę przesłaniania budynków, nasłonecznienia mieszkań oraz budynków sąsiednich i wykres cieni rzuconych przez projektowane budynku, jednakże przeprowadzona analiza jest niepełna i nieczytelna przez co nie można jednoznacznie określić czy zostały spełnione wymagania określone w § 13 oraz § 60 rozporządzenia. W konsekwencji, przedłożona przez Inwestora analiza nie pozwala na dokonanie prawidłowej oceny, a tym samym Organ I instancji słusznie zauważył, że jest niepełna. Inwestor powinien przedłożyć analizę, która będzie obejmowała cały budynek sąsiedni. Co więcej. przedłożona analiza powinna przedstawiać w jakich godzinach występuje nasłonecznienie poszczególnych pomieszczeń budynku, bowiem tylko w ten sposób można będzie określić, czy spełniony jest minimalny czas nasłonecznienia trzech godzin, a ponadto będzie pozwalała ocenić, które pomieszczenia i jak są naświetlone. Na podstawie załączonej analizy nie można zweryfikować, czy spełnione są minimalne wymogi trzech godzin nasłonecznienia w przedziale czasowym pomiędzy 7 a 17.

Spełnieniem powyższych wymogów nie jest również samo ogólne wskazanie, że dostęp światła dziennego jest zapewniony. Z powyższych względów należy stwierdzić, że Organ II instancji w swojej decyzji jedynie formalnie odniósł się do powyższej kwestii, bezkrytycznie akceptując stanowisko Inwestora. Wydanie pozwolenia na budowę, gdy projekt budowlany jest niezgodny z przepisami dotyczącymi nasłonecznienia może stanowić nawet przesłankę nieważności decyzji i stanowić podstawę do rozbiórki już wybudowanej części bądź całości budynku.

Uzasadniając zarzut braku dostępu zamierzonej inwestycji do drogi publicznej autorka skargi ( pełnomocnik Skarżących) wskazała, że w sytuacji, gdy Inwestor planuje budowę budynku wielorodzinnego obejmującą 131 mieszkań i 131 miejsc postojowych, to dysponowanie nieruchomością stanowiącą dz. ew. nr [...] - ul. [...], stanowiącą współwłasność Inwestora, Skarżących, [...] S.A., [...] sp. z o.o., H L, Z C i wykorzystanie tej działki, jako terenu dojazdu do Inwestycji, jak również urządzenie na niej utwardzonego dojazdu stanowi czynność przekraczającą zwykły zarząd rzeczą wspólną, a zatem wymaga uzyskania przez Inwestora zgody pozostałych współwłaścicieli, w tym Skarżących. To właśnie skala i charakter zabudowy determinują ocenę, że wykorzystanie dz. [...], jako drogi dojazdowej do dodatkowych 131 lokali mieszkalnych, jest w istocie czynnością przekraczająca zwykły zarząd, gdyż istotnie wpłynie na ruch po tej drodze, a tym samym utrudni korzystanie z dojazdu współwłaścicielom tych działek do wybudowanych już budynków mieszkalnych usytuowanych przy tej drodze. Podkreśliła, że nie wpływa to na prawidłową ocenę organów, że inwestorzy posiadają faktyczny dostęp do drogi publicznej, jednak nie posiadają dostępu prawnego który wymagany jest w § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie Skarżących, brak uzyskania przez Inwestora zgody od wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] na wykorzystanie nieruchomości na cel drogi stanowiącej skomunikowanie projektowanych budynków mieszkalnych wielorodzinnych z drogą publiczną, oznacza, że na dzień wydawania decyzji teren Inwestycji nie posiadał prawnego dostępu do drogi publicznej, a co za tym idzie zatwierdzenie projektu budowlanego było niemożliwe.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa miejscowego, tj. przyjętego planu zagospodarowania przestrzennego, Skarżący podnieśli, że ani Organ I instancji, ani Organ II instancji w ogóle nie poddały ocenie ww. kwestii, a Inwestor nie wykazał, że nowoprojektowane trzy budynki mieszkalne wielorodzinne będą harmonizowały z zabudową na działkach i terenach sąsiednich, tym bardziej gdy mówimy o budowie aż 131 mieszkań i projektowanych już w 2014 r. założeniach nowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ma już w ogóle nie dopuszczać zabudowy wielorodzinnej na tym obszarze. Tymczasem, Wojewoda nie miał podstaw do zaniechania oceny w zakresie zgodności inwestycji projektowanej z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ww. zakresie.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda przedkładając akta sprawy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozpoznany w tej sprawie odrębnie postanowieniem Sądu z dn. 22 listopada 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja była prawidłowa, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że organ odwoławczy, tj. Wojewoda Mazowiecki prawidłowo odczytał charakter postępowania odwoławczego i poprawnie rozpoznał sprawę w jej całokształcie (art. 15 k.p.a.), nie uchybiając zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Istotą sprawy zawisłej przed tut. Sądem było to, czy Wojewoda Mazowiecki orzekając w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należycie wyłożył i zastosował art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy Pr. bud. i w konsekwencji, czy słusznie orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. reformatoryjnie uchylając w całości decyzję organu I instancji Prezydenta m. st. Warszawy i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę i realizację inwestycji budowlanej - w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dn. 29 sierpnia 2022 r. na podstawie której ww. organ zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi [...] S.A. na budowę dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, budową muru oporowego oraz rozbiórki budynku mieszkalnego i garażu na terenie działek ew. nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w dzielnicy [...].

Należy zaznaczyć, że w przebiegu postępowania, Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dn. 1 marca 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej do wniosku dokumentacji budowlanej.

Na wniosek inwestora [...]S.A. postępowanie zostało zawieszone, a następnie po złożeniu przez inwestora uzupełnionej dokumentacji projektowej wraz ze stosownymi wyjaśnieniami, postanowieniem z dn. 9 maja 2022 r. postępowanie zostało podjęte, a następnie w dn. 18 maja 2022 r. została wydana decyzja Prezydenta m. st. Warszawy o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekając na podstawie akt sprawy, stwierdza, że zasadnie organ odwoławczy wskazał na kompetencje organu administracji architektoniczno budowlanej w zakresie dopuszczalnego sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr bud. organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Tym samym, nie dokonuje sprawdzenia zgodności takiego projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej należy do podstawowych obowiązków projektanta (art. 20 ust. 1 Pr. bud.), a nie organu. Ponadto, to projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (art. 20 ust. 2 Pr. bud.).

W gestii natomiast organu leży sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr. bud.) i powyższe w rozpoznawanej sprawie zostało zrealizowane.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, ustalił stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Sąd ustalił, że wymagania formalne, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w obowiązujących przepisach, w tym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 u.p.b.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 u.p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków.

Uznając, że powyższe rozważania wystarczająco wyjaśniają ramy prawne sprawy oraz zasadnicze stanowisko Sądu, obecnie należy odnieść się do poszczególnych zarzutów skargi.

Kierunkowym i eksponowanym zarzutem zawartym w skardze jest zarzut naruszenia przepisów określających warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. kwestie związane z przesłanianiem budynku sąsiedniego, budynku skarżących usytuowanego na działce ew. [...], tj. zarzuty naruszenia przepisów §13, §57, §60 rozporządzenia MI z 2002 r. Skarga zarzuca, że analiza nasłonecznienia powinna obejmować analizę nasłonecznienia więcej niż jednego pomieszczenia oraz to, że jest ona niepełna i nieczytelna przez co nie można jednoznacznie określić, czy zostały spełnione wymagania określone w §13 i §60 rozporządzenia.

Sąd nie uznał zasadności powyższego zarzutu. W kwestii zachowania norm nasłonecznienia, o jakich mowa w § 13 rozporządzenia MI wyjaśnić należy, ze zgodnie z ust. 1. tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. (ust. 2 § 13).

Z kolei zgodnie z § 57 rozporządzenia MI, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Jak stanowi § 60 ust. 1 www. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00.

Jak przyjmuje się w doktrynie wykazanie zgodności inwestycji w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń powinno być dokonane przez przedłożenie analizy przesłaniania, zawierającej stosowne rysunki i opis (najlepiej w projekcie zagospodarowania terenu), co pozwoli na dokładne zobrazowanie, że zamierzenie spełnienia wymagania, o których mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Projekt zagospodarowania terenu inwestycji ma zawierać dane pozwalające stwierdzić spełnienie wymogu określonego w § 13, bez konieczności sporządzania dodatkowej dokumentacji przez pracowników organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ natomiast jest obowiązany ocenić, na podstawie części opisowej projektu i rysunków projektu, czy dojdzie do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących przesłaniania i zacieniania pomieszczeń określonych w § 13, § 57 i § 60. Projektowana zabudowa powinna bowiem spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. linijki słońca zawarte w § 13 i § 57 rozporządzenia, określone dla budynku projektowanego i istniejącej zabudowy w sąsiedztwie. Obowiązkiem właściwego organu jest zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków (por. Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz /WKP 2022/el.).

Zgodnie z § 14 pkt 7 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679), część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera inne niezbędne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych, a także informację o obszarze oddziaływania obiektu. Analiza spełnienia wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych powinna być zatem sporządzona przez projektanta i stanowić element opisu projektu zagospodarowania terenu. Do obowiązków projektanta budowlanego, zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b., należy bowiem nie tylko opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, ale również wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań.

W przedmiotowej sprawie zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu na skutek zaleceń organu, zawiera kompletne opracowania dotyczące usytuowania projektowanego budynku, w tym obrazujące zachowanie wymogów nasłonecznienia pomiędzy projektowanym budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym a budynkiem skarżących mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] na działce nr [...]. Analiza nasłonecznienia ( diagram linijki słońca) w dniach równonocy wiosennej 20 marca przestawiono na rys. nr a-76 projektu. Czas nasłonecznienia dla jednego z pomieszczeń w mieszkaniu skarżących położonych na poddaszu trwa od godz. 7.00 do 11.53 i wynosi 4h 53 min. Analiza nasłonecznienia ( diagram linijki słońca) w dniach równonocy jesiennej 22 września przedstawiono na rys. nr a-77 projektu. Czas nasłonecznienia dla jednego z pomieszczeń budynku skarżących położonym na poddaszu trwa od godz. 7.43 do 12.38 i wynosi 4h 55 min. W związku z powyższym należy stwierdzić, że warunki naturalnego oświetlenia przynajmniej dla jednego pomieszczenia w dniach równonocy zostały spełnione. Zarzut skarżących, że inwestor powinien przedłożyć analizę nasłonecznienia pomieszczeń w parterze budynku, a nawet dla całego budynku, nie ma odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach. Budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju ( vide wyrok WSA w Krakowie z dn. 4.11. 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 414/15). Sąd podziela stanowisko organu, że powyższa dokumentacja jest poprawnie sporządzona, czytelna, kompletna, a zarzuty dotyczące jej braków technicznych są niczym nie poparte, w szczególności alternatywnym opracowaniem technicznym.

Kolejnym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez niezasadne uznanie, że projektowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, gdy w rzeczywistości jak to oceniają skarżący, ul. [...]nie jest droga publiczną, a drogą wewnętrzną stanowiącą współwłasność kilku osób, w tym skarżących, którzy nie wyrazili zgody na jej wykorzystanie dla celów skomunikowania przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną.

Sąd nie podziela zasadności ww. zarzutu. Zawarte w dokumentacji materiały zawierają oddzielne opracowanie umowę zawartą w dn. 19 kwietnia 2021 r. pomiędzy Miastem st. Warszawa – Dzielnica [...] a Inwestorem firmą [...] S.A. dotycząca ustalenia szczegółowych warunków budowy ul. [...]w celu polepszenia obsługi komunikacyjnej realizowanych budynków mieszkaniowych wielorodzinnych. Powyższa umowa zawiera zapisy, że inwestycja drogowa będzie realizowana na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dn. 10.04.2003 r. oraz w ramach jej realizacji jest przewidziany wykup oraz wywłaszczanie nieruchomości w trybie ww. przepisów oraz przekształcenie ul. [...]w kategorie drogi publicznej. W ocenie Sądu powyższe w sposób prawem przewidziany dokumentuje dostęp inwestycji do drogi publicznej i jej obsługę komunikacyjną.

Skarga podnosi zarzut naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego, poprzez brak wykonania i przedłożenia przez Inwestora dokumentacji badań gruntowo-wodnych w celu ustalenia możliwości wykonania robót głębokościowych w zakresie budowy podziemnych parkingów, podpiwniczenia budynków.

Sąd odnosząc się ww. zarzuty stwierdza, że ww. zarzut jest merytorycznie sprzeczny, gdyż ze wskazanych w nim przepisów prawa miejscowego planistycznych nie wynika, aby w ich kontekście można było formułować zarzuty w odniesieniu do norm prawa budowlanego. W szczególności w stanie faktycznym ocenianego projektu architektoniczno- budowlanego przedstawionego przez inwestora w sposób jednoznaczny wynikają warunki geotechniczne i geologiczno- inżynierskie zamierzonej inwestycji, w sposób wprost wskazujący że nie wymagają one dodatkowej dokumentacji geologicznej. Powyższe jest zgodne z zapisami przepisów §23 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dn.11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( DZ U 2020.poz.1609), które wykonywanie dodatkowej dokumentacji w zakresie geologicznym nakładają "w zależności od potrzeb". W rozpoznawanej sprawie organy nie nakładały na inwestora tego rodzaju obowiązku.

Wreszcie skarga formułuje zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy planowana inwestycja trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych nie pozostaje w harmonii z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

Sąd traktuje ten zarzut jako niezasadną polemikę z zapisami planu. Zgodnie z zapisami MPZP ( Uchwała rady Gminy [...]z dn. [...]września 2002 r.) teren lokalizacyjny inwestycji przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną - §8 ust. 1 i 2 ww. uchwały. Jednocześnie wskazany w skardze przepis §8 ust.2 uchwały reguluje, że dopuszcza się realizację na tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy jednorodzinnej pod warunkiem ich wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania na działkach i terenach sąsiednich. W ocenie Sądu organ w sposób wystarczający uzasadnił przesłankę zharmonizowania na terenie lokalizacji inwestycji, w szczególności wskazał, że inwestycja spełnia wszelkie warunki w odniesieniu do parametrów lokalizacyjnych, aby można było uznać jej dopuszczalność na projektowanym obszarze lokalizacji. Sąd ponadto zauważa, że na analizowanym obszarze przeważa budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne i to wcześniejsza zabudowa skarżących mogła by być postrzegana jako wyjątek na ww. terenie.

Jednocześnie, odnosząc się do powyższego zarzutu naruszenia przepisów MPZP, Sąd pragnie zasygnalizować, że cechą przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest to, że kształtują one sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Wprowadzają ograniczenia prawa własności, które jest prawem chronionym konstytucyjnie. W orzecznictwie podnosi się, że z tego względu ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ich wykładnia nie może prowadzić do ograniczenia prawa własności idącego dalej niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawo własności, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 490/05 CBOSA). Ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności, obejmujące prawo do zabudowy nieruchomości, odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w sposób oczywisty (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r., IV SA/Po 451/19, Lex 2746830). W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, taka niezgodność nie ma miejsca.

W związku z powyższym Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenia przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.