Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4496/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 51/20 w sprawie ze skargi B. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 51/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy B. [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego, została wydana z naruszeniem prawa.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2019 r. Zarząd Dzielnicy B. [...], działając na podstawie m.in. § 24 ust. 1 w związku z § 4 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...] ze zm.), podjął uchwałę nr [...], mocą której nie zakwalifikował i nie umieścił B. P. na liście osób oczekujących na najem lokalu jako gospodarstwa jednoosobowego (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Zastępcy Burmistrza Dzielnicy B. [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3).

W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że wnioskodawczyni nie złożyła wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu na podstawie § 4 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. O najem lokalu ubiega się jako gospodarstwo 1-osobowe.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że od 2018 r. z powodu trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej zmuszona została do zamieszkania z siostrą S. G. Siostra jest właścicielką własnościowego mieszkania spółdzielczego nr [...] przy ul. R. w W. Łączna powierzchnia pokoi w tym mieszkaniu wynosi 33,70 m2. W mieszkaniu aktualnie mieszka 5 osób. Siostra nakazała jej opuścić mieszkanie z powodów osobistych - wychodzi za mąż i chce mieć pokój dla siebie i męża (dotychczas siostra i wnioskodawczyni zajmowały wspólnie jeden pokój). Dalej wnioskodawczyni podniosła, że sytuacja materialna nie pozwala jej na wynajęcie mieszkania na rynku komercyjnym. Pobiera niską emeryturę, a stan jej zdrowia i wykształcenie (podstawowe) nie pozwalają jej na podjęcie dodatkowej pracy. Zaznaczyła, że jej sytuacja rodzinna jest również trudna - nie ma rodziny, która mogłaby jej pomóc. Jej córka jest osobą niepełnosprawną i przebywa na stałe w Warszawskim Ośrodku Opiekuńczo-Leczniczym przy ul. K. w W.

Zdaniem wnioskodawczyni spełnia ona warunki z § 4 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., gdyż znajduje się w trudnych warunkach mieszkaniowych, a jej średni miesięczny dochód nie przekracza minimum dochodowego.

Organ wskazał, że zgodnie z oświadczeniem wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. R. w W., którego właścicielką jest siostra S. G. W lokalu tym zamieszkuje 5 osób - zainteresowana, jej siostra, siostrzenica oraz dwie córki siostrzenicy. Lokal ten składa się z dwóch pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 55,40 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 33,70 m2. Powierzchnia mieszkalna na osobę wynosi 6,74 m2. Wykazany średni miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 1163,21 zł. Źródłem dochodu wnioskodawczyni jest emerytura.

Dalej organ powołał § 4 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. wskazując, iż nie jest możliwe zakwalifikowanie wnioskodawczyni do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] w związku z przekroczonym kryterium metrażowym. Zaznaczył również, że Komisja Mieszkaniowa, o której mowa w § 24 ust. 1 ww. uchwały, zaopiniowała wniosek negatywnie. O treści ww. uchwały wnioskodawczyni została zawiadomiona pismem Burmistrza Dzielnicy B. [...] z dnia 15 października 2019 r. nr [...]

Sąd I instancji wskazał, że w uzasadnieniu uchwały organ przytoczył jedynie argumentację przedstawioną we wniosku o najem lokalu i stwierdził, że "nie jest możliwe zakwalifikowanie do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy w związku z przekroczonym kryterium metrażowym". Zdaniem Sądu organ nie rozpatrzył w sposób wnikliwy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W szczególności nie dokonał oceny sytuacji rodzinnej skarżącej. Nie zweryfikował twierdzeń zawartych w ww. wniosku, że jakkolwiek za zgodą siostry czasowo, od dnia 30 października 2018 r., skarżąca zamieszkiwała w jej mieszkaniu nr [...] przy ul. R. w W. (dzieląc z nią pokój), to jednak ze względu na sytuację osobistą siostry (planowane zawarcie związku małżeńskiego), została zmuszona do opuszczenia tego mieszkania. Sąd uznał, że organ winien zatem zbadać czy korzystanie z mieszkania siostry na zasadzie grzecznościowego użyczenia miało charakter przejściowy, czy w istocie skarżąca była zobowiązana do jego opuszczenia w dacie złożenia wniosku, a w konsekwencji, czy w dacie wydania zaskarżonej uchwały, jak podnosiła w skardze, była osobą bezdomną w rozumieniu art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 30 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r.

Sąd I instancji podniósł, że wobec treści ww. przepisu oraz § 4 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., w pierwszej kolejności organ powinien wyjaśnić, czy skarżąca na dzień wydania zaskarżonej uchwały była osobą bezdomną, czy też nie. Dopiero bowiem w przypadku ustalenia, że skarżąca zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. R. w W., organ miał podstawę do tego, aby poczynić ustalenia co do warunków mieszkaniowych w tymże lokalu, tj. co do spełnienia przez skarżącą kryterium metrażowego. Sąd ocenił, że organ co najmniej przedwcześnie dokonał oceny spełnienia kryterium metrażowego w odniesieniu do ww. lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie wyjaśnił, czy skarżąca rzeczywiście zamieszkuje w tym lokalu, czy też opuściła ww. lokal i jak twierdzi jest osobą bezdomną.

Sąd wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby organ wzywał skarżącą (bądź jej siostrę) do złożenia dodatkowych wyjaśnień na okoliczność korzystania z mieszkania nr [...] przy ul. R. w W., czy też konieczności jego opuszczenia ze względu na sytuację osobistą siostry. Jednocześnie organ nie wyjaśnił z jakich powodów nie dał wiary oświadczeniu skarżącej co do czasowego przebywania w ww. lokalu i de facto uznał, że skarżąca stale w nim zamieszkuje.

Tym samym zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz § 4 i § 22 ust. 2 i ust. 5 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 22 ust. 2 i 5 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy oraz w zw. z art. 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu, polegającej na:

a) dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez:

- przyjęcie, iż organ nie wyjaśnił czy skarżąca na dzień wydania zaskarżonej uchwały była osobą bezdomną, czy też nie, podczas gdy z akt sprawy, w szczególności wyjaśnień i oświadczeń skarżącej, wynika, iż skarżąca zamieszkiwała w lokalu siostry tak na dzień złożenia wniosku o najem lokalu, jak również na dzień wydania uchwały organu, oraz na dzień złożenia skargi do WSA, jak również w toku postępowania przed WSA,

- przyjęcie, iż organ przedwcześnie dokonał oceny spełniania kryterium metrażowego przez skarżącą podczas, gdy z akt sprawy wynika, iż organ oceny tej dokonał na podstawie materiału zgromadzonego w toku postępowania;

- przyjęcie, iż organ nie podjął czynności w celu wyjaśnienia sprawy, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż organ pismem z dnia 10.09.2019 r. (odebranym w dniu 20.09.2019 r.) informował skarżącą, iż jest zobowiązana do poinformowania Urzędu o wszelkich zmianach dotyczących jej sytuacji w zakresie objętym wnioskiem, jak zmiana miejsca zamieszkania, do dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, skarżąca nie wskazywała na zmianę swojej sytuacji mieszkaniowej w odniesieniu do sytuacji wskazanej we wniosku,

b) przyjęciu, iż organ naruszył swoim postępowaniem przepisy art. 6 i 7 k.p.a. podczas, gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady ogólne tego postępowania, nie regulują postępowania w sprawie z wniosku o zawarcie umowy najmu lokalu z gminnego zasobu mieszkaniowego i nie stanowią ogólnych standardów mających zastosowanie we wszelkich przejawach działalności organów administracji publicznej,

2) art. 147 § 1 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i stwierdzenie że uchwała została wydana z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy skarga powinna być oddalona.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zawarł również oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Zdaniem organu Sąd dokonał błędnej oceny materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie wskazał, że rozpatrując wniosek nie miał podstaw do analizy, czy skarżąca jest bezdomna, bowiem tymczasowe zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym wyklucza ustalenie, iż taka osoba jest bezdomna, a sama skarżąca na bezdomność się nie powoływała we wniosku.

Organ podniósł, że skarżąca jako osoba zamieszkująca w lokalu mieszkalnym nr [...] przy al. R. w W., którą siostra poprosiła o jego opuszczenie - stosowanie do § 1 pkt 30 uchwały lokalowej - nie mogła zostać uznana za osobę bezdomną.

Skarżacy kasacyjnie ponadto wskazał, że pismem z dnia 10 września 2019 r. skarżąca została zobowiązana do informowania Urzędu Dzielnicy o wszelkich zmianach dotyczących jej sytuacji w zakresie objętym wnioskiem. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy zaskarżoną uchwałą, a nawet do czasu złożenia skargi na uchwałę, nie wpłynęła informacja, że skarżąca opuściła przedmiotowy lokal. Również w skardze do sądu skarżąca nie podnosiła, iż nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy al. R. w W.. Takiej informacji nie zawiera także pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 3 września 2020 r.

Organ wskazał, że prowadzi postępowanie wyjaśniające na podstawie postanowień uchwały lokalowej. Ta zaś nie przewiduje przeprowadzania dowodów w takim zakresie, w jakim organ ma możliwość działania na podstawie przepisów k.p.a. - ciężar dowodu przerzuca na wnioskodawców. Organ podniósł, że nie miał podstaw do ustalania innego stanu faktycznego, niż wynikał on z wniosku skarżącej o najem lokalu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, B. P. wniosła o jej oddalenie, nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania w przypadku uwzględnienia skargi, zważywszy na trudną sytuację osobistą i majątkową B. P., tj. w oparciu o art. 207 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej - adw. M. S. działającego z urzędu kosztów zastępstwa w sprawie, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części przez skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., w ramach której podniesiono trzy zarzuty (tj. zarzut 1a i 1b i 2)

Pierwszy zarzut (tj. zarzut 1a) jest nieuzasadniony. W swej istocie zmierza on do zakwestionowania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, co oznacza, iż warunkiem sine qua non skargi kasacyjnej jest sformułowania przez jej autora zarzutów, gdyż niedopuszczalne jest wyodrębnianie przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09; wyrok NSA: z dnia 7 stycznia 2010 r., II FSK 1289/08; wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., II FSK 764/09; wyrok NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11). Zarzut 1a w sformułowanym kształcie nie może okazać się skuteczny.

Przepisy art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. są przepisami ustrojowymi normującymi zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako takie co do zasady nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Mogą być one skutecznie wskazane jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OSK 70/12; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., II FSK 1660/07, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009r., II FSK 103/08, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., I GSK 445/10; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., II GSK 1185/11; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., FSK 576/07). Ponadto, skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli. Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli (wykraczające poza zgodność z prawem). Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (tzn. wskazać, że nie zaistniał przypadek, w którym "ustawy stanowią inaczej"). W każdym innym wypadku należy wskazać w podstawie skargi kasacyjnej naruszony, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis prawa procesowego, przy czym powinien to być przepis stanowiący samodzielną podstawę skargi kasacyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I OSK 1421/11; wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., II FSK 143/11; wyrok NSA z dnia 27 marca 2008r., I OSK 471/07; wyrok NSA z dnia 19 września 2013r., II OSK 533/12). Sąd I instancji mógłby zatem naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2013 r., II GSK 2307/11; wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 17[...]/11). Ponadto naruszenie przepisu art. 1 § 2 p.u.s.a. może polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie, przy czym żaden z powołanych przepisów nie może być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli, jak zarzucił w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., II GSK 2147/11). Żadna z wyżej wskazanych okoliczności nie miała miejsca w niniejszej sprawie. To, czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa, czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., I GSK 17[...]/11; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., I FSK 753/12). Z tych względów zarzut naruszenia tych przepisów jest nieuzasadniony.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten ma więc tylko charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że zastosował środki, których ustawa nie przewiduje, czy też ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Wobec tego zarzut ten nie znajduje podstaw.

Przepisy § 22 ust. 2 i 5 uchwały mają charakter procesowy. Przepisy § 22 ust. 2 uchwały regulują zakres czynności wyjaśniających organu, które zobligowany jest podjąć w toku rozpatrywania wniosku osoby występującej o zawarcie umowy najmu mieszkania. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż organ naruszył obowiązki wynikające z tego przepisu i nie rozpatrzył wnikliwie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Dla ostatecznego załatwienia wniosku skarżącej istotne było, czy jest osobą bezdomną. Skarżąca wskazywała na te okoliczność w toku prowadzonego postępowania. Rację ma Sąd I instancji twierdząc, że organ powinien był ustalić na dzień orzekania, czy skarżąca jest osobą bezdomną oraz czy była ona zobowiązana do opuszczenia mieszkania swojej siostry, które zajmowała grzecznościowo. Poczynienie aktualnych ustaleń w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Obowiązkiem organu było wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych uznanych za istotne z punktu widzenia normy materialnoprawnej znajdującej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Jedną z przesłanek materialnych uzasadniających najem lokalu gminnego wynikającą z § 4 pkt 1 uchwały jest bezdomność. Zgodnie z tym przepisem lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom, które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie za zgodą właściciela w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Podniesienie tej okoliczności wymagało przeprowadzenie postępowania dowodowego nakierowanego na wyjaśnienie statusu skarżącej w zakresie posiadania mieszkania. Skarżąca w toku postępowania przed organem wskazał, iż przebywała u siostry grzecznościowa. Siostra zobowiązała ją do opuszczenia jej mieszkania w związku z planowanym zawarciem związku małżeńskiego. Istotne jest także i to, iż dotychczas zajmowały wspólnie jeden pokój. Zawarcie związku małżeńskiego nie pozwoli jej dalej wspólnie zajmować ten sam pokój, a w innych pokojach zamieszkują pozostali domownicy, co z kolei uniemożliwi dalsze jej goszczenie przez siostrę. Doręczanie korespondencji na adres u siostry w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie może prowadzić do wykazania, iż skarżąca dalej zamieszkuje pod tym adresem. Adres ten mógł być bowiem adresem do korespondencji. Kwestia bezdomności nie została tym samym zbadana na dzień wydania zaskarżonej uchwały. Kwestia badania metrażu stałaby się aktualna dopiero wówczas, gdyby organ ustalił, iż skarżąca nie jest osobą bezdomną. Tutaj należy mieć także na uwadze, że organ nie ustalił ewentualnej zmiany metrażu w związku z ewentualnym zwiększeniem się liczby domowników w związku z małżeństwem siostry skarżącej. Podzielić należy tym samym ocenę Sądu I instancji, iż nie rozpatrzył wnikliwie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Z tych przyczyny zarzut naruszenia tych przepisów jest nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia przepisów art. 1 i 2 k.p.a. jest nieuzasadniony. Autor skargi kasacyjnej nie wskazała w jakiej formie (tj. czy przez błędną wykładnie czy też niewłaściwe zastosowanie) miało dojść do naruszenia tych przepisów i jakie działania Sądu i organu miały doprowadzić do ich naruszenia. Należy pamiętać, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym wnoszonym w konkretnej sprawie, co obliguje kasatora do powiązania zarzutu naruszenia wskazanej normy generalno-abstrakcyjnej z konkretnym działaniem bądź zaniechaniem sądu I instancji w danej sprawie. Tym samym w skardze zatem winny być sprecyzowane zarzuty kasacyjne w taki sposób, by możliwe było odniesienie się przez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Oznacza to, iż nieskuteczne okazać się muszą zarzuty abstrakcyjne, które sprowadzają się, bądź to do podniesienia samego zarzutu naruszenia danego przepisu, bądź to zarzutu z którego nie sposób wywieść jakie konkretnie działanie sądu naruszyło dany przepis. Dalej wskazać należy, że zarzuty muszą zostać należycie uzasadnione. W uzasadnieniu winno dojść do logicznego wyjaśnienia związku naruszenia przepisu procesowego z istotnym wpływem tego naruszenia na wynika postępowania. Brak uzasadnienia każdego zarzutu oznacza, że podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a (por. wyrok NSA z 16.3.2005, GSK 402/04). Z tych przyczyn zarzut te jako nienadających się do merytorycznego rozpoznania jest nieuzasadniony.

Zarzut 1b jest nieuzasadniony. Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Z kolei art. 6 k.p.a. nakazują organom prowadzenie postepowania zgodnie z prawem

Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

Istotne jest także zwrócenie uwagi na to, iż przepisy 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. statuują zasady, których zakres obowiązywania i zastosowania wykracza poza ramy postępowania jurysdykcyjnego. Znajdują one szerokie zastosowanie do działalności administracji publicznej nakierowanej na załatwiania wszelakich spraw jednostki z zakresu administracji publicznej. Bez wątpienia odnieść należy je także do uchwał jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy, gdyż jest to akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a, do którego ma zastosowanie art. 101 ust.1 u.s.g.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż organ uchybił obowiązkowi dokonania istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych i w ten sposób naruszył oba przepisy. Z tych względów nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej wskazanym w omawianym zarzucie.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia 147 § 1 p.p.s.a. Jest to przepis ogólny (blankietowy), co oznacza, że powołując się na zarzut naruszenia tej normy skarżący kasacyjnie zobowiązany był powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił Sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Orzeczenie stwierdzające wydanie uchwały z naruszeniem prawa nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 147 § 1 p.p.s.a., ale następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakładających na Sąd I instancji obowiązek dokonania tego rodzaju ustaleń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2017 r., sygn. II FSK 110/15) w związku z treścią i art. 94 ust. 1 u.s.g. Wymogom tym w skardze kasacyjnej nie sprostano. Brak zaś wskazania i wykazania tego rodzaju powiązań oznacza, że zarzut naruszenia przywołanego przepisu wynikowego, nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną.

Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. i art. 94 ust. 1 u.s.g. słusznie Sąd I instancji orzekł o stwierdzeniu, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł w związku z tym o oddaleniu skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie działając na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. W związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej jest właściwy wojewódzki sąd administracyjny.