Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 270/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1888/19 w przedmiocie odrzucenia skargi K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1888/19 odrzucił skargę K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że K. pismem datowanym na 9 listopada 2018 r. (oddanie pisma w polskiej placówce operatora wyznaczonego) złożył skargę na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej 9 listopada 2018 r. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu 9 października 2018 r., więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 8 listopada 2018 r. Zatem skargę nadaną pocztą 9 listopada 2018 r. uznać należało za wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji, domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wniesiona skarga powinna zostać potraktowana jako wniosek o przywrócenie terminu. Wniosek taki może być bowiem złożony w sposób dorozumiany, albowiem skarżący wniósł skargę po terminie, a odmienna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że skarżący działa nieracjonalnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga dokonania przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia Sądu I instancji słusznie prowadzą do konkluzji, że skarżący nie dochował terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2018 r. zostało doręczone skarżącemu 9 października 2018 r. Termin do złożenia skargi upływał z dniem 8 listopada 2018 r., skarga zaś została wniesiona 9 listopada 2018 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminie.

Nie można również uznać argumentacji skarżącego, że jego skarga nadana 9 listopada 2018 r., powinna zostać potraktowana jak wniosek o przywrócenie terminu i jako taki wniosek powinna zostać rozpoznana. Podkreślić należy, że przepisy obowiązującego prawa, nie przewidują "dorozumianego" wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Sąd nie może się domyślać jakie są intencje i zamiary strony, co sugeruje autor zażalenia podnosząc, że pismo powinno być potraktowane przez WSA jak wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bo taka była intencja jego autora. Przywrócenie terminu jest bowiem szczególną instytucją prawa procesowego, która może nastąpić tylko na wyraźny wniosek strony, w którym wskazała ona przesłanki uzasadniające brak swej winy w uchybieniu terminu. Stosownie bowiem do brzmienia art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest obowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z takim wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi art. 87 § 4 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.