Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 4134/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2015 poz 900
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony  Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasadza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego S. P. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, z późn. zm.), dalej "ustawa zaopatrzeniowa", odmówił wyłączenia stosowania wobec S. P. art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu organ podał, że S. P. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. wystąpił o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Organ wyjaśnił, że wnioskodawca został zwolniony ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w dniu [...] września 2015 r. i ma przyznane przez Wojskowe Biuro Emerytalne prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z pismem z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej "IPN"), stanowiącym informację o przebiegu służby Nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej w okresie od dnia [...] stycznia 1987 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. przez okres 3 lat i 6 miesięcy i 4 dni, podczas gdy całkowity okres służby ww. wynosi 27 lat, 4 miesiące i 4 dni. Z kopii kompletnych akt osobowych o sygn. [...], przekazanych przez IPN nie wynika, aby wnioskodawca nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu [...] września 1989 r.

Organ podał też, że Zastępca Dyrektora Wojskowego Biura Historycznego pismem z dnia [...] października 2019 r. przekazał materiały archiwalne dotyczące służby S. P. z których wynika, iż ww. z powierzonych zadań wywiązywał się sumiennie i terminowo, a powierzone obowiązki wykonywał bardzo starannie, wykazując przy tym zaangażowanie i dociekliwość. Pracę i postawę zainteresowanego oceniono wysoko, na co również wskazują informacje zawarte m. in. w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie i stanowiska służbowe. W otrzymanej dokumentacji brak jest informacji o otrzymanych przez wnioskującego odznaczeniach i orderach, a także o prowadzonych postępowaniach karnych lub dyscyplinarnych.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art, 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem [...] lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu [...] września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Minister wyjaśnił, że wymieniona w pkt 1 tego przepisu przesłanka "krótkotrwałości" musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak oparłszy się na wykładni językowej należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością.

Dalej organ podał, że rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym, ani z punktu widzenia moralności i honoru funkcjonariusza służb publicznych. Dlatego też postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych. Przy czym zaznaczenia wymaga, że zawarty w tym warunku zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza.

Następnie organ wskazał, że jego zadaniem w tym postępowaniu jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek.

Minister podniósł, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu [...] września 1989 r., nawet

z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne.

Organ podał, że całkowity okres pełnionej przez wnioskodawcę służby wynosi 27 lat, 4 miesiące i 4 dni. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 3 lat, 6 miesięcy i 4 dni, to zdaniem organu nie można mówić tutaj o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. Zarówno w ujęciu bezwzględnym długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym – stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, nie może być oceniony jako krótkotrwały. Ponad trzyletni okres wykonywania zadań i obowiązków nie może być uznany za tymczasowy. S. P. mógł w sposób kompleksowy zapoznać się ze specyfiką pełnionej służby.

Organ uznał, że z przedstawionych przez Zastępcę Dyrektora Wojskowego Biura Historycznego informacji wynika, że wnioskodawca rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby, a dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wnioskodawcy. W ocenie organu strona zatem spełnia przesłankę uwzględnioną w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy.

W kontekście analizy wystąpienia w sprawie szczególnego przypadku stwierdzić należy, iż wnioskodawca był świadomy przyjęcia do Służby Bezpieczeństwa. Zdaniem organu świadczy o tym prośba z dnia [...] października 1988 r. o przyjęcie do służby. Organ przytoczył treść tej prośby. W ocenie organu analiza zebranych materiałów wykazała, iż brak jest raportów ww. o przeniesienie z wymienionej służby, co świadczy o tym, że były funkcjonariusz utożsamiał się z nią, był z niej zadowolony, czerpał korzyści i awansował. Tym samym świadomie pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa.

Minister wskazał również , że wnioskodawcy nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe. Powyższe - w ocenie organu - wskazuje, iż służba pełniona przez wnioskodawcę nie charakteryzowała się szczególnymi osiągnięciami wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Końcowo organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnia przesłanki stypizowanej w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto biorąc pod uwagę całokształt służby, a w szczególności jej charakter przed dniem [...] lipca 1990 r., typowy dla ustroju państwa totalitarnego, w ocenie Ministra przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy. "Szczególnie uzasadniony przypadek", w zdaniem organu, zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jak wynika z powyższego, uprawnienie z art. 8a ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami.

Na powyższą decyzję S. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił art. 8a ust. 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, które miało wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uznanie w wyroku jego uprawnienia do świadczenia emerytalno-rentowego w nieobniżonej wysokości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w całym okresie zatrudnienia pracował wyłącznie w Ministerstwie Obrony Narodowej. Nigdy nie pełnił służby na etacie w strukturze Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, ani nie był delegowany do pracy lub służby, szkolenia w MSW. Tym samym nie pełnił "służby na rzecz totalitarnego państwa" w rozumieniu art. 13b ust. 2 pkt. 1) ppkt. a) ustawy o zaopatrzeniowej.

Zdaniem skarżącego gdyby nawet przyjąć, że ma do niego zastosowanie ww. przepis, to zachodzi przesłanka do zastosowania art. 8a ust. 1 pkt. 1 przedmiotowej ustawy z uwagi na krótki okres pełnienia służby, jak również charakter świadczonej pracy. Skarżący wyjaśnił, że w okresie od [...] stycznia 1987 r. do 31 lipca 1989 r. był zatrudniony na stanowisku p.o. chorążego kompanii. Do jego obowiązków należało rozliczanie podróży służbowych żołnierzy kompanii, podawanie do rozkazu kompanijnego urlopów żołnierzy, ewidencjonowanie zwolnień lekarskich itp. Z kolei, w okresie od [...] sierpnia 1989 r. do [...] czerwca 1990 r. został zatrudniony w Oddziale Zabezpieczenia WSW MON na stanowisku [...], zaś od [...] czerwca 1990 r. do [...] sierpnia 1990 r. na [...]. W tym czasie wykonywał czynności polegające na wydawaniu przedmiotów zaopatrzenia mundurowego. Skarżący podniósł, że charakter wykonywanych przeze niego czynności w ramach służby nie może być uznany za działanie na szkodę Państwa Polskiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2021 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Przepis art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a, art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b tej ustawy (tj. służbę od [...] lipca 1944 r. do [...] lipca 1990 r. w cywilnych i wojskowych instytucjach i formacjach wymienionych enumeratywnie w tym przepisie), ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem [...] lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po [...] września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

W świetle art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, decyzja o wyłączeniu zastosowania ograniczeń przewidzianych w art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej, czy rozstrzyganie na podstawie przesłanek niemających obiektywnego uzasadnienia. Orzekający w sprawie organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. Sąd kontrolując decyzję uznaniową, jest natomiast obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1488/08 (dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl) stwierdził, że zakres badania decyzji posiadającej cechy uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z odpowiednim zachowaniem procedury administracyjnej. Natomiast wybór rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo administracyjną. Kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny sprowadza się zatem do oceny, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, czy organ wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia i czy wyboru tego rozstrzygnięcia dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie zwraca się uwagę na znaczenie, jakie ma prawidłowe uzasadnienie decyzji uznaniowej. Wskazuje się, że wymogi, jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w ramach uznania administracyjnego, są dalej idące niż ma to miejsce w odniesieniu do decyzji związanej. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego i wyczerpująco uargumentowane stanowisko organu. Powinno z niego wynikać, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały rozważone i ocenione (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 491/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 2006/10, dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl).

Organ może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przepis ten w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed [...] lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po [...] września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19 – dostępny: https://cbois.nsa.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie, stwierdza, że organ nie dokonał wszechstronnej, wyczerpującej i przekonującej oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku sygn. akt I OSK 1895/19, unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji, i których prawa – z tego właśnie względu – zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego.

W zaskarżonej decyzji wskazano, że w przypadku skarżącego można mówić o rzetelnym wykonywaniu obowiązków po dniu 12 września 1989 r., jednakże Minister przyjął, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy, ze względu na długotrwałą służbę na rzecz totalitarnego państwa, a także charakter wykonywanych przez niego czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji.

Zdaniem Sądu motywy, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, nie są wystarczające do przyjęcia, że ocena zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego zastosowanie wobec skarżącego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, została dokonana w granicach uznania administracyjnego.

Zgodnie z wyżej wywiedzionym rozumieniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zasadniczym elementem stanu faktycznego sprawy rozstrzyganej w oparciu o ten przepis jest ustalenie, czy służba określonej osoby była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań i czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej - służbie na rzecz państwa jako takiego.

W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie wykazano, że skarżący podejmował tego typu działania. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólne spostrzeżenia odnośnie dokładnego zapoznania skarżącego się ze specyfiką realizowanych przez niego zadań, nie mogą stanowić podstawy do przypisania skarżącemu osobistego zaangażowania w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego.

Organ stwierdził, że skarżący pełnił służbę na rzecz totalitarnego państw w okresie od [...] stycznia 1987 r. do 31 do dnia [...] lipca 1990 r. Przede wszystkim należy podnieść, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie wskazał jednak w jakiej formacji i na jakim stanowisku skarżący pełnił służbę. Stanowi to poważny brak uzasadnienia, który sam w sobie jest istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

Z wyjaśnień skarżącego wynika, że w okresie od [...] stycznia 1987 r. do [...] lipca 1989 r. był zatrudniony na stanowisku p.o. chorążego kompanii. Skarżący podał, że do jego obowiązków należało rozliczanie podróży służbowych żołnierzy kompanii, podawanie do rozkazu kompanijnego urlopów żołnierzy, ewidencjonowanie zwolnień lekarskich. W okresie od [...] sierpnia 1989 r. do [...] czerwca 1990 r. został on zatrudniony w Oddziale Zabezpieczenia WSW MON na stanowisku [...], zaś od [...] czerwca 1990 r. do [...] sierpnia 1990 r. na stanowisku [...]. W odniesieniu do tych stanowisk skarżący wskazał, że wykonywał czynności polegające na wydawaniu przedmiotów zaopatrzenia mundurowego.

Powyższe informacje w zakresie okresów służby skarżącego na poszczególnych stanowiskach znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy.

Nie kwestionując faktu, że Wojskowa Służba Wewnętrzna jest wymieniona w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w świetle przedstawionych przesłanek odmowy zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, organ winien jednak uzasadnić ponad wszelką wątpliwość, że służba skarżącego w tym okresie i na tych stanowiskach, charakteryzowała się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań I funkcji właściwych państwu totalitarnemu, tym bardziej, że z wyjaśnień skarżącego zawartych w skardze wynika, iż zajmował się on rozliczaniem podróży służbowych żołnierzy kompanii, podawaniem do rozkazu kompanijnego urlopów żołnierzy, ewidencjonowaniem zwolnień lekarskich, a później wydawaniem przedmiotów zaopatrzenia mundurowego.

Organ winien wykazać takie okoliczności, w związku z tą służbą, które wskazują, że zaangażowanie skarżącego jako funkcjonariusza w sposób bezpośredni ukierunkowane było na realizowane zadań charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego i funkcji, w konsekwencji czego niesłusznie - z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego - zostały przez niego nabyte prawa do zaopatrzenia emerytalnego. Tego rodzaju ustaleń zabrakło w zaskarżonej decyzji. Samo powołanie się na pismo skarżącego zawierające prośbę o przyjęcie do służby, czy też prośbę o przeniesienie do Oddziału Zabezpieczenia SWSW nie jest wystarczające do stwierdzenia, że skarżący był osobiście zaangażowany w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego.

Zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie została dokonana w sposób wybiórczy i jednostronny, a użyta w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumentacja nie jest przekonywująca wobec stanu sprawy.

Minister, rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2019 r., zastosuje się do dokonanej przez Sąd oceny prawnej i dokona wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a następnie wyda należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów procesowych, co doprowadziło do wydania decyzji również z naruszeniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329). O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących opłatę za czynności racy prawnego – 480 zł, postanowiono stosownie do treści art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).