Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1804/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 83 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 ust. 1 lit i.
journal: Dz.U. 1951 nr 4 poz 28
law: Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. M. "M. – O." sp. z o. o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 września 2006 r. sygn. akt I SA/Go 991/06 w sprawie ze skargi C. M. "M. – O." sp. z o. o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. G. z dnia 25 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 września 2006 r., sygn. akt I SA/Go 991/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę M. sp. z o.o. w M. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 8 sierpnia 2006 r. doręczono spółce zarządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. i z dnia 1 sierpnia 2006 r., wzywające do usunięcia braków formalnych skargi (odpowiednio) przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej oraz uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł (w terminie 7 dni), pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca spółka usunęła braki formalne skargi w dniu 16 sierpnia 2006 r., jednakże jak ocenił Sąd I instancji, z przekroczeniem siedmiodniowego terminu.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej spółki zarzucił w obszarze unormowania art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 83 § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo, że strona uzupełniła braki formalne skargi w wyznaczonym terminie. Sformułowano wnioski o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego

rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, iż spółka uzupełniła braki formalne skargi w terminie. Powołał się na treść art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ostatni dzień wyznaczonego przez przewodniczącego terminu przypadał na 15 sierpnia 2006 roku, który w świetle art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. 51.4.28) jest dniem wolnym od pracy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 83 § 2 p.p.s.a., ostatni dzień wyznaczonego terminu przypadał na dzień 16 sierpnia 2006 r., a zatem braki formalne skargi zostały uzupełnione w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, nie wziął pod uwagę regulacji prawnej zawartej w art. 1 ust. 1 lit. i ) cyt. ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, co w świetle wskazanego w kasacji art. 83 § 2 p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji nie zauważył następującej okoliczności: zarządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. i z dnia 1 sierpnia 2006 r., jak wynika z akt sprawy, zostały doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej dnia 8 sierpnia 2006 r. (k – 18 akt administracyjnych). Dnia 16 sierpnia 2006 r. (k- 19 akt administracyjnych) wpłynęło do Sądu I instancji pismo pełnomocnika spółki wraz z załącznikami w postaci – aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł (k– 20-23 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że wnoszący skargę, nie uzupełnił braków formalnych tejże skargi, w siedmiodniowym terminie, zakreślonym w zarządzeniach z dnia 24 lipca 2006 r. i z dnia 1 sierpnia 2006 r., bowiem złożył w/w pismo wraz za załącznikami dnia 16 sierpnia 2006 r.

W świetle powyższego należy wskazać na treść art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi: "Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień pod dniu lub dniach wolnych od pracy". W rozpoznawanej sprawie ostatni dzień terminu dla pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał 15 sierpnia 2006 r. Dzień 15 sierpnia jest dniem ustawowo wolnym od pracy zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. i) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy; wprowadzonym do tejże ustawy przez art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 maja 1989 r. o Stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (Dz. U.89. 29.154). W konsekwencji, biorąc pod uwagę treść art. 1 ust. 1 lit. i) cyt. wyżej ustawy o dniach wolnych od pracy oraz obszar unormowania art. 83 § 2 p.p.s.a., należy zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną, iż ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień 16 sierpnia 2006 r.

Rekapitulując. Sąd I instancji naruszył, wskazany w skardze kasacyjnej, przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, błędnie orzekając o odrzuceniu skargi spółki, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w sytuacji, gdy akta sprawy niewątpliwie wskazywały, iż uzupełniono braki formalne skargi w siedmiodniowym terminie, zakreślonym przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze, uchylenie zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., było więc, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezbędne i uzasadnione.

Rozstrzygając, jak powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził na rzecz strony dochodzonego przez nią zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem uchylenie zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia nie zostało przez ustawodawcę przewidziane w hipotezie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.