Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 462/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A W. Spółki jawnej w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres wrzesień - grudzień 2008 r. oraz prawidłowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2009 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A W. Spółki jawnej w G. kwotę 2.819 zł (dwa tysiące osiemset dziewiętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. w sprawie określenia Spółce jawnej A prawidłowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. oraz prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za styczeń 2009 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następstwie kontroli podatkowej, w trakcie której ustalono, że w ewidencji zakupów za wrzesień i grudzień 2008 r. oraz w deklaracjach VAT-7 za te miesiące Spółka ujęła następujące faktury VAT wystawione przez Spółkę jawną B w Z.:

- nr [...] z [...] . na kwotę 55.843,57 zł w tym VAT 10.070,15 zł dla J. W. , ul. S. 21, [...] G.,

- nr [...] z [...] . na kwotę 2.845 zł w tym VAT 513,03 zł dla PW A , ul. A 21, [...] G.,

- nr [...] z [...] . na kwotę 15.317,31 zł, w tym VAT 2.762,14 zł dla PW A, ul. S. 21, [...] G., NIP [...] ,

- nr [...] z [...] . na kwotę 231,65 zł w tym VAT 41.77 zł dla PW A, ul. A 21, [...] G., NIP [...] ,

W dniu [...] r. Spółka A wystawiła notę korygującą do faktury z [...] r. nr[...], zmieniając nazwę nabywcy z J. W., ul. A 21, [...] G., na A Spółka Jawna, ul. A 21, [...] G., NIP [...] . Nota została potwierdzona podpisem sprzedawcy.

Do faktury z [...]r. nr [...] w dniu [...]r. Spółka A wystawiła notę korygującą, zmieniając nazwę nabywcy oraz jego NIP z PW A, ul. A 21, [...] G., NIP [...] na A Spółka Jawna, ul. A 21, [...] G., NIP [...] . Nota nie została potwierdzona podpisem sprzedawcy.

Do faktury z [...] r. nr [... ] Spółka A w dniu [...] r. wystawiła notę korygującą, zmieniając nazwę nabywcy oraz jego NIP z PW A, ul. A 21, [...] G., NIP [...] na A Spółka jawna, ul. A 21, [...] G. , NIP [...] .Nota nie została potwierdzona podpisem sprzedawcy.

Do faktury z [...] r. nr [...] Spółka a w dniu [...] r. wystawiła notę korygującą, zmieniając nazwę nabywcy oraz jego NIP z PW A, ul. A 21, [...] G., NIP [...] na A Spółka jawna, ul. A 21, [...] G., NIP [...] . Nota została potwierdzona podpisem sprzedawcy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że nie można poprzez wystawienie noty korygującej zmieniać podmiotu umowy sprzedaży, bowiem faktura wystawiona na innego podatnika dokumentuje czynności, które faktycznie nie zostały wykonane. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której nabywca usługi koryguje fakturę poprzez wystawienie noty korygującej dokonując zmiany podmiotu umowy, a następnie przekazuje ją sprzedawcy do akceptacji. Dodatkowo wskazano, że dwie z wystawionych not korygujących nie zostały potwierdzone podpisem sprzedawcy. Równocześnie ustalono, że Spółka jawna B do powyższych faktur nie wystawiła korekt oraz rozliczyła ww. transakcje w deklaracjach VAT-7 za właściwe miesiące.

Naczelnik Urzędu Skarbowego ocenił, że Spółka jawna A nie miała prawa do obniżenia podatku VAT na podstawie wskazanych powyżej faktur.

Dyrektor Izby Skarbowej w toku postępowania odwoławczego w oparciu o art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dwukrotnie zlecił organowi podatkowemu pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego.

Organ pierwszej instancji ustalił, że noty korygujące wystawione do faktur VAT, będących przedmiotem sporu wystawiła Spółka jawna "A", a nie nabywca widniejący na przedmiotowych fakturach,

Na podstawie przedłożonych przez Spółkę kserokopii dwóch przelewów bankowych ustalono, że w dniu [...] r. na konto Spółki jawnej "B" przelano kwotę 15.317,31 zł za fakturę nr [...] , zaś w dniu [...] r. na konto tej Spółki przelano kwotę 55.843,57 zł za fakturę nr [...] .

Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że:

- w bazie kontrahentów Spółki "B" występuje: J. W. (osoba fizyczna), Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" J. W. oraz Spółka jawna "A" W.,

- zamówienia na materiały dokonywane były przez J. W. telefonicznie lub bezpośrednio w siedzibie sprzedawcy,

- zamówione materiały odbierane były bezpośrednio przez J. W. lub zawożone transportem Spółki "B" do G.,

- Spółka "B" w 2008 r. ewidencjonowała przy zastosowaniu kas rejestrujących tylko sprzedaż na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. Faktury VAT wystawiano na życzenie klienta, po odebraniu paragonu i podpięciu go pod kopię wystawionej faktury pozostającej w dokumentach Spółki "B",

- Spółka "A" dopatrzyła się błędu i wystawiła noty korygujące dostarczając je do Spółki "B", które odebrała i podpisała pracownica uprawniona do wystawiania i odbioru faktur VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "u.p.t.u.", podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy.

Z uwagi na fundamentalne znaczenie tych dokumentów w procesie dokonywania rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług, w tym realizacji przez nabywców prawa do obniżania podatku należnego o podatek naliczony przy, informacje podawane na fakturach VAT powinny mieć taką formę, by nie budziły zastrzeżeń co do danych w nich zawartych. Dotyczy to przede wszystkim informacji umożliwiających identyfikację sprzedawcy i nabywcy.

Zasady wystawiania faktur VAT i innych dokumentów z nimi zrównanych uregulowane zostały szczegółowo w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.) - obowiązujących do 1 grudnia 2008 r. - i rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) - obowiązujących od 1 grudnia 2008 r.

Wskazując na treść § 9 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia z 25 maja 2005 r. organ odwoławczy stwierdził, że konieczne jest, aby faktury VAT, jako dokumenty potwierdzające rzeczywiste transakcje gospodarcze, zawierały nazwy określające strony transakcji, ich adresy, a także numery identyfikacji podatkowej. W praktyce przy dokumentowaniu obrotu gospodarczego przez podatników VAT zdarzają się pomyłki.

Prawodawca przewidział dwie procedury korygowania błędów w fakturach VAT, zawarte w § 16 i § 17 ww. rozporządzenia określających przypadki, w których dopuszczalne jest wystawienie przez sprzedawcę faktury korygującej i w § 18 tego rozporządzenia określającym przypadki, w których możliwe jest wystawienie przez nabywcę noty korygującej.

Zgodnie z § 18 ww. rozporządzenia Ministra Finansów nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi, z wyjątkiem pomyłek w pozycjach faktury określonych w § 9 ust. 1 pkt 5-12, może wystawić fakturę nazwaną notą korygującą. Nota korygująca jest przesyłana wystawcy faktury, wraz z kopią. W myśl § 18 ust. 4 ww. rozporządzenia, jeżeli wystawca faktury lub faktury korygującej akceptuje treść noty, potwierdza ją podpisem osoby uprawnionej do wystawienia faktury lub faktury korygującej. Jak wynika z § 18 ust. 6 ww. rozporządzenia, przepisy ust. 2-4 nie naruszają przepisów dotyczących wystawiania faktur korygujących. W związku z powyższym istnieje możliwość korygowania pomyłek w sposobie określenia nabywcy, np. błąd w nazwie, adresie lub numerze identyfikacji podatkowej dotyczących konkretnego podatnika widniejącego na fakturze. Nie można natomiast w drodze wystawienia noty, całkowicie zmienić nabywcy towaru.

W wyroku NSA z 27.10.1999 r. sygn. akt III SA 7685/98;, który dotyczył wprawdzie stanu prawnego uregulowanego ustawą o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z dnia 8 stycznia 1993 r., jednak aktualnym z uwagi na taką samą treść przepisów dotyczących not korygujących, stwierdzono m.in., że zwrot "jakakolwiek informacja wiążąca się z nabywcą", użyty w rozporządzeniu, oznacza możliwość korygowania pomyłek w sposobie określenia nabywcy, np. błąd w nazwie, adresie lub numerze identyfikacji podatkowej itp. W tym trybie mogą być prostowane pomyłki dotyczące tego konkretnego podatnika. Nie można natomiast w drodze wystawienia noty korygującej zmienić podmiotu umowy sprzedaży z jednego istniejącego realnie na drugi mający również swój byt cywilnoprawny i podatkowy.

Spółka wniosła skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego tj. § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (dalej: Rozporządzenie) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podatnik poprzez wystawienie noty korygującej nie może skorygować nabywcy towarów bądź usług w sytuacji, gdy przywołany przepis wyłącza możliwość korekty faktury notą korygującą jedynie w zakresie elementów przedmiotowych faktury takich jak: jednostka miary, ilość towarów, cena jednostkowa, wartość towarów, stawki podatku, sumę wartości sprzedaży netto, kwotę podatku, wartość sprzedaży wraz z podatkiem, kwotę należności ogółem).

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U z 2005 roku, nr.8, poz.60 z późniejszymi zmianami, zwanej dalej OP ) , przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w szczególności w zakresie ustalenia, czy nabycie towarów przez Spółkę nastąpiło na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz czy sprzedawca przedmiotowych towarów zaakceptował noty korygujące wystawione przez Spółkę, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w roku 2008 skarżąca Spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonała nabycia oznaczonych materiałów budowlanych od spółki B. Czynności te zostały udokumentowane fakturami: z [...] r., dwiema fakturami z [...] r. oraz jedną z [...]r. Skarżąca Spółka podkreśliła, że była rzeczywistą stroną transakcji sprzedaży towarów udokumentowanych spornymi fakturami. Fakt ten potwierdza oświadczenie Spółki załączone do skargi. Towary nabyte na podstawie przedmiotowych faktur zostały wykorzystane do budowy budynków, których sprzedaż stanowiła przedmiot działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę. W przedmiotowych fakturach podmiot dokonujący dostawy błędnie sformułował nazwę nabywcy. W związku z powyższym Spółka, na podstawie § 15 rozporządzenia Ministra Finansów dokonała korekty powyższych faktur poprzez zmianę nazwy nabywcy.

Zdaniem strony skarżącej zawarty w przywołanym przepisie zwrot: "jakakolwiek informacja wiążąca się z nabywcą", oznacza możliwość korygowania pomyłek w sposobie określenia nabywcy widniejącego na fakturze. Na potwierdzenie powyższego poglądu strona przywołała wyrok NSA z 24 lipca 2008 r. sygn. akt I FSK 818/07, WSA w Poznaniu z 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Po 1017/06 i WSA we Wrocławiu z 12 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 195/09.

W ocenie strony skarżącej organy podatkowe błędnie ponadto przyjęły, że noty korygujące przedstawione sprzedawcy nie zostały przez niego zaakceptowane. Strona załączyła do skargi poświadczone za zgodność z oryginałem kopie faktur wraz z zaakceptowanymi przez Spółkę B notami korygującymi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, podniesione w niej zarzutu zasługują na uwzględnienie. Organy podatkowe rozpoznając niniejszą sprawę naruszył zarówno przepisy prawa materialnego, w szczególności § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 roku w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług ( Dz.U 95 poz.798 ze zmianami), które obowiązywało do dnia 30 listopada 2008 roku oraz § 15 ust.1 Rozporządzenia ( obowiązującego od dnia 1 grudnia 2008 roku ) poprzez niewłaściwą ich wykładnię, a w efekcie odmowę zastosowania oraz przepisy postępowania – art.122 i art.187 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa. Wady te miały wpływ na wynik sprawy, zatem zachodzą okoliczności wskazane w art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami, zwane dalej p.p.s.a).

Nie można mieć żądnych wątpliwości, co do tego, że podstawą do wystawienia faktury, faktury korygującej oraz noty korygującej powinna być istniejąca pomiędzy wystawcą ( sprzedającym ), a odbiorcą ( kupującym ) umowa cywilno - prawna. Innymi słowy każda faktura powinna odzwierciedlać rzeczywistość gospodarczą, a faktura, która takiej rzeczywistości nie odzwierciedla nie może stanowić podstawy do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 106 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( Dz.U 54 poz.535 z późniejszymi zmianami – zwanej dalej u.p.t.u ) podatnicy, o których mowa w art.15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust.2,4 i 5 oraz art.119 ust.10 i art.120 ust.16.

§ 5 ust.1 Rozporządzenia ( odpowiednio § 9 ust.1 rozporządzenia z 25 maja 2005 roku ) stanowi, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać, co najmniej:

1. imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy,

2. numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy

3. numer kolejny faktury oznaczonej jako "faktura VAT"

4. dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury,

5. nazwę ( rodzaj ) towaru lub usługi,

6. miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług,

7. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku ( cenę jednostkową netto),

8. wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku ( wartość sprzedaży netto ),

9. stawki podatku,

10. sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu,

11. kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów ( usług ), z podziałem na poszczególne stawki podatku,

12. kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

W praktyce możliwe są pomyłki dotyczące wszystkich z wyżej wskazanych elementów faktury VAT, w związku z czym ustawodawca przewidział możliwość prostowania tych pomyłek faktura korygującą oraz notą korygującą. Zasadnicze różnice pomiędzy tymi dwoma sposobami prostowania niezgodnych z rzeczywistością gospodarczą ( z treścią umowy cywilno – prawnej ) pomyłek w treści faktur sprowadzają się do tego, że do wystawienia faktury korygującej uprawniony jest wystawca faktury ( sprzedawca ) i że owe sprostowania mogą dotyczyć wszystkich składników faktury ( § 14 ust. 1 i 3 Rozporządzenia, odpowiednio § 17 ust.1 i 3 rozporządzenia z 25 maja 2005 roku ), zaś do wystawienia noty korygującej jest uprawniony odbiorca faktury i notą korygującą można sprostować tylko niektóre ze składników faktury. Zgodnie z § 15 ust.1 Rozporządzenia ( odpowiednio § 18 ust.1 rozporządzenia z dnia 25 maja 2005 roku ) nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczące jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi, z wyjątkiem pomyłek w pozycjach określonych w § 5 ust.1 pkt.6-12, może wystawić fakturę nazwaną notą korygującą.

Jak już wyżej wskazano faktura powinna wiernie odzwierciedlać treść stosunków cywilno-prawnych pomiędzy stronami umowy i przepis § 15 ust.1 Rozporządzenia winien być interpretowany w zgodzie z tą zasadą. Skoro więc Minister Finansów przewidział, że w drodze noty korygującej możliwe jest prostowanie "jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza z .... nabywcą", to w ocenie Sądu

w ten sposób możliwe jest prostowanie każdej pomyłki dotyczącej nabywcy, począwszy od pomyłek literowych, błędów w numerze identyfikacji podatkowej, adresie, ale także całkowicie błędnego określenia nabywcy ( inny podmiot w rzeczywistości nabył towar lub usługę od wskazanego w fakturze ). Ograniczenie zakresu pomyłek możliwych do sprostowania notą korygującą do "oczywistych omyłek pisarskich" przede wszystkim nie ma oparcia w treści § 15 ust.1 Rozporządzenia ( ...jakiejkolwiek informacji... ), może oznaczać zgodę organów podatkowych na rozliczenie podatku od towarów i usług na zasadzie fikcji, wyłączenie zasady neutralności podatku od towarów i usług, poprzez pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego w sytuacji, gdy wystawca faktury z jakiś powodów nie będzie możliwe wystawienie faktury korygującej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. jest tylko jeden warunek od którego spełnienia zależy sprostowanie całkowicie błędnego określenia nabywcy notą korygującą; tym warunkiem jest prawdziwość określenia nabywcy w nocie, innymi słowy taką pomyłkę można sprostować notą korygującą tylko wówczas, gdy podmiot w tej nocie wskazany jako nabywca jest w rzeczywistości nabywcą towarów lub usługi i wykorzysta je w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zgodnie z art.122 OP w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, art.187 § 1 OP z kolei stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zacytowane powyżej przepisy statuują zasadę prawdy materialnej i określają obowiązki organów podatkowych służące sprostaniu tej zasadzie w toku postępowania. Kwestionując zgodność z prawdą ( z rzeczywistością gospodarczą ) organy podatkowe winny zebrać materiał dowodowy niezbędny do uzasadnienia takiej tezy. W ocenie sądu temu obowiązkowi nie sprostały.

Należy wskazać, że z zebranego przez organy materiału dowodowego wynikało, że w bazie "B" Spółka jawna stron występuje jako J. W. ( osoba fizyczna ), Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "A" J. W. oraz Spółka Jawna "A" W.. Zdaniem Sądu okoliczność ta może usprawiedliwiać ( wyjaśniać ) przyczynę pomyłki. Stwierdzenie, że J. W. w odniesieniu do czterech spornych faktur składał zamówienia osobiście lub telefonicznie, takiej oceny nie zmienia, a w szczególności nie pozwala na uprawnione przyjęcie, że zamówienia nie były składane w imieniu Spółki Jawnej "A" W., za każdym bowiem z podmiotów zarejestrowanych w bazie "B" i związanych z przedmiotem sporu w tej sprawie "stała" osoba J. W.. Wszystkie noty korygujące zostały zaakceptowane przez wystawce faktur ( akta sądowe k.[...]), należności za faktury [...] ( 15.317,31 złotych ) oraz [...] ( 55.843,57 złotych ) zostały zapłacone przelewem z konta bankowego Sp.j. "A" W.. W ocenie Sądu suma wszystkich tych okoliczności może wskazywać na to, że noty korygujące wystawione przez skarżącą odzwierciedlały rzeczywistość gospodarczą, chociaż materiał dowodowy zawiera jednak w tym zakresie luki.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ustalić, czy zakupione na podstawie spornych faktur materiały budowlane i wykończeniowe mogły być wykorzystane w prowadzonej przez Sp.J. "A" W. działalności gospodarczej oraz w jaki sposób i jaki podmiot dokonał płatności za faktury : [...] z dnia [...] roku ( kwota 2.845 złotych ) oraz [...] z dnia [...] roku ( na kwotę 231,65 złotych ). Rozstrzygając niniejsza sprawę organy winny także uwzględnić uwagi sądu związane z wykładnią przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów obu rozporządzeń wykonawczych do ustawy o VAT regulujących problematykę not korygujących.

Z uwagi na powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję, nap odstawie art.152 p.p.s.a określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonani do czasu uprawomocnienia się wyroku, o kosztach orzeczono nap odstawie art.200 p.p.s.a w związku z § 18 ust.1 pkt.1 lit.a i § 6 pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U 163 poz.1348 ze zm. )

P.Z-C.