Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 607/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 stycznia 2017r. M.J. (zwana dalej: "Skarżąca", lub "Strona"), reprezentowana przez S.J., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. ("SKO") z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza P. ("Burmistrz") z dnia [...] sierpnia 2016r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Burmistrz ustalił M.R. ("Skarżąca", "Strona") zam. ul. [...] (pełnomocnik S.J.) wymiar podatku od nieruchomości na 2014 rok w kwocie 930,00 zł. Podatkiem od nieruchomości objęto budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. 44 m2 według stawki 20,15 zł za 1 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 51,94 m2 według stawki 0,83 zł za 1 m2.

Od powyższej decyzji S.J. - pełnomocnik M.J. wniósł do SKO odwołanie, z którego wynika, że nie zgadza się z opodatkowaniem budynku, który w ocenie Strony nie podlega opodatkowaniu, ponieważ jest to pawilon handlowy, będący obiektem tymczasowym nie związanym trwale z gruntem. Skarżąca podnosi, że nie jest on także wymieniony w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 290, dalej "u.p.b.").

SKO zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy powinien dokonać wymiaru podatku na podstawie otrzymanej od podatnika informacji. Obowiązek złożenia takiej informacji wynika z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016r. , poz. 290, dalej "u.p.o.l."). Przepis ten stanowi, że osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Jak wskazało SKO, z przedstawionych przez organ podatkowy akt sprawy wynika, że pełnomocnik M.J. wypełniając obowiązek określony w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. złożył w dniu 8 czerwca 2016r. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał do opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 51,94 m oraz budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 44 m2. Dodatkowo pełnomocnik Strony oświadczył, że umowa na dzierżawę przedmiotowego gruntu zawarta została w 1997 roku, a na gruncie tym został wybudowany budynek wykorzystywany do działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej "O.p."), jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Jak kontynuuje SKO, w związku z powyższym Burmistrz w wyniku złożonej przez pełnomocnika Skarżącej informacji wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 rok przyjmując do opodatkowania: budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. 44 m2 według stawki 20,15 zł za 1 m2 , grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 51,94 m2 według stawki 0,83 zł za 1 m2. Przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w P. i Księgami Wieczystymi stanowi własność Skarbu Państwa. Z oświadczenia pisemnego zamieszczonego w informacji podatkowej wynika, że od 1997 roku jej użytkownikiem jest Skarżąca, a znajdujący się tam budynek jest wykorzystywany do działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że wymiaru podatku na 2014 rok dokonano na podstawie danych zawartych w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w P. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 520 ze zm., dalej "u.p.g.i.k.") podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

SKO podzieliło stanowisko Burmistrza nie uznające słuszności zarzutu strony, iż pawilonu handlowego nie można zaliczyć do kategorii budynku i budowli w odniesieniu do treści art. 3 ust. 3 u.p.b. Zawiadomienie nr [...] z dnia 5.12.2013r. ze Starostwa Powiatowego w P. oraz wydruk (wypis z kartoteki budynków) z bazy EWOPIS Starostwa Powiatowego w P. jednoznacznie wskazuje, że na działce nr [...] położonej w P. przy ul. [...] znajduje się budynek murowany jednokondygnacyjny o funkcji niemieszkalnej.

SKO podzieliło także stanowisko organu, że na wymiar podatku od nieruchomości za 2014 rok nie może mieć wpływu pismo Starosty P. z dnia 10 sierpnia 2016r., Nr [...], w którym wskazane jest, że budynek znajdujący się na części tej nieruchomości miał lokalizację czasową i obecnie toczy się postępowanie związane z jego rozbiórką. Jak podkreśliło SKO, pismo to potwierdza bowiem, że jest to budynek i niezależnie od jego lokalizacji czasowej do czasu jego rozbiórki podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Pismem z dnia 10 stycznia 2016r., Skarżąca – reprezentowana przez S.J., zaskarżyła decyzję opisaną w komparycji niniejszego wyroku.

Skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") - poprzez zbadanie sprawy w sposób nie wszechstronny, z pominięciem istotnych okoliczności sprawy, takich jak ustalenie charakterystyki obiektu stanowiącego przedmiot opodatkowania. Kwestii tej - mimo podnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń - SKO nie uwzględniło i w ogóle się do nich w decyzji nie odniosło. Powyższe ma jednak istotne znaczenie w zakresie obowiązku podatkowego Skarżącej. W związku z powyższym trudno nawet zweryfikować stanowisko Burmistrza w tym zakresie.

2) art. 3 pkt 3 u.p.b., art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że pawilon handlowy posadowiony na nieruchomości stanowi obiekt podlegający opodatkowaniu, skoro z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że ma on charakter tymczasowy i wyłączony jest z opodatkowania.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji Burmistrza.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej w skrócie CBOSA).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność podlegania opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przedmiotowego budynku, który w ocenie Skarżącej nie podlega opodatkowaniu, ponieważ jest to pawilon handlowy, będący obiektem tymczasowym nie związanym trwale z gruntem. Organy podatkowe wywodzą zaś, że jakkolwiek budynek ten miał lokalizację czasową, to i tak jako budynek wpisany do ewidencji gruntów i budynków jako budynek murowany podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca stawia zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zbadanie sprawy w sposób nie wszechstronny, z pominięciem istotnych okoliczności sprawy. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny, bowiem organy orzekające w rozpoznawanej sprawie nie prowadziły postępowania na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogły dopuścić się naruszenia przepisów tego Kodeksu.

Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik M.J. wypełniając obowiązek określony w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. złożył w dniu 8 czerwca 2016r. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wykazał do opodatkowania grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 51,94 m oraz budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 44 m2. Skarżąca nie złożyła korekty tej informacji.

Organy podatkowe uzyskały wypis z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w P. potwierdzający istnienie na przedmiotowej nieruchomości budynku murowanego wskazanego w informacji złożonej przez pełnomocnika Skarżącej.

Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżąca podjęła działania w celu skorygowania danych zawartych w ewidencji gruntów, a dotyczących przedmiotowego budynku. Skarżąca podnosiła natomiast w toku postępowania, że przedmiotowy budynek nie jest trwale związany z gruntem (jest przenośnym pawilonem handlowym), jednakże nie przedłożyła żadnych dowodów na tę okoliczność – pomimo wezwania Burmistrza (pismo datowane na 13 lipca 2016r.).

W piśmie starosty [...] do Burmistrza, datowanym na 10 sierpnia 2016r., znalazło się stwierdzenie, że przedmiotowy budynek miał lokalizację czasową i ówcześnie toczyło się postępowanie związane z jego rozbiórką.

Oceniając okoliczności sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 21 § 5 O.p. w sytuacji, gdy przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, to wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 (zobowiązania podatkowego powstającego z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania), ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.

Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości jest zobowiązaniem powstającym z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania oraz wysokość tego zobowiązania ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji złożonej przez podatnika, chyba że dane podane przez podatnika nie są zgodne ze stanem faktycznym. Organy podatkowe nie miały podstaw do kwestionowania prawdziwości danych podanych przez Skarżącą w deklaracji, ponieważ dane zawarte w deklaracji były tożsame z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Należy podkreślić, że Skarżąca nie skorygowała złożonej deklaracji. W takiej sytuacji organy podatkowe były uprawnione do przyjęcia, że na nieruchomości znajduje się budynek i że stanowi on przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca twierdzi, że przedmiotowy budynek jest tymczasowym obiektem i nie jest on trwale związany z nieruchomością, dlatego nie można go opodatkować podatkiem od nieruchomości.

Organy podatkowe nie kwestionują faktu tymczasowego charakteru przedmiotowego budynku, ale równocześnie twierdzą, że budynek ten jest budynkiem trwale związanym z nieruchomością i dlatego podlega on opodatkowaniu.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnośnie do definicji tych pojęć, ustawa podatkowa odsyła do prawa budowlanego. Artykuł 3 pkt 1 u.p.b. stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć: - budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, - budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, - obiekt małej architektury. Budynek zdefiniowany jest jako obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury (przepis zawiera katalog takich obiektów). Ponadto w art. 3 pkt 5 u.p.b. zawarta jest definicja tymczasowego obiektu budowlanego, którym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy oraz obiekty kontenerowe.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 lutego 2014r. (II FPS 11/13) wskazał, że tymczasowe obiekty budowlane są szczególną odmianą obiektów budowlanych, wyróżnioną ze względu na dwa zespoły cech, tj. cechę czasowości użytkowania albo cechę niepołączenia trwałego z gruntem. Jednocześnie każdy obiekt budowlany możemy zaliczyć wyłącznie do jednej z trzech kategorii wymienionych w art. 3 pkt 1 u.p.b., czyli do budynków, budowli lub obiektów małej architektury. W związku z tym odrębnej kategorii obiektów budowlanych nie tworzą tymczasowe obiekty budowlane. Te ostatnie są bowiem pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, wobec czego również w kategoriach budynków, budowli czy obiektów małej architektury mogą się mieścić takie, które spełniają ich cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Na tej podstawie NSA stwierdził, że tymczasowy obiekt budowlany może być budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz w załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. NSA wskazał, że jeśli tymczasowy obiekt budowlany spełnia te kryteria i jednocześnie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Przez analogię należy przyjąć, że jeżeli tymczasowy budynek spełnia powyższe kryteria, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W efekcie, odesłanie do prawa budowlanego zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych obejmuje swoim zakresem również tymczasowe obiekty budowlane.

Organy podatkowe wskazują również, że z faktu wpisania tego budynku do ewidencji gruntów i budynków, jak również z pisma starosty [...] do Burmistrza, datowanego na 10 sierpnia 2016r., wynika, że jest to budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Należy wyjaśnić, że przez budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). W tożsamy sposób zdefiniowano pojęcie budynku w art. 3 ust. 2 u.p.b. Z kolei przez obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego rozumie się budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 ust. 1 u.p.b.).

Wskazać w tym miejscu należy, że w ewidencji gruntów i budynków są zbierane informacje dotyczące m.in. budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 2 u.p.g.i.k.).

Pojęcie "budynek" użyte w art. 20 ust. 1 pkt 2 u.p.g.i.k. jest zdefiniowane w art. 3 pkt 2 u.p.b. W sposób rozszerzający w stosunku do Prawa budowlanego definiują "budynek" przepisy załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Zgodnie z nimi:

1) za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione;

2) w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe) budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane;

3) budynki obejmują również samodzielne podziemne obiekty budowlane przystosowane do ochrony ludzi, zwierząt lub przedmiotów (np. podziemne: schrony, szpitale, centra handlowe oraz warsztaty i garaże).

W świetle postanowień art. 2 pkt 12 oraz art. 40 ustawy z 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 591 ze zm.) przywołane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych są wiążące dla organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków. Z tego też względu przepisy te zostały przywołane w definicji budynku zawartej w § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tym przepisem budynkiem jest obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. poz. 1316 oraz z 2002r. poz. 170). Oznacza to, że jeżeli do ewidencji gruntów i budynków został wpisany określony obiekt jako budynek, to jest to budynek trwale związany z gruntem (posiadający przy tym również inne cechy właściwe dla budynków w rozumieniu przepisów prawa), chyba że przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów i budynków jest wiata. Jeżeli zaś określony obiekt nie jest trwale związany z gruntem, to nie może być on wpisany jako budynek do ewidencji gruntów i budynków.

Wskazać należy, że co do zasady, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, czy jej powierzchni, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady o powierzchni i sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej powierzchnia i funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie określać powierzchni gruntu (budynku)i dokonywać klasyfikacji funkcji gruntu (budynku), lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jedynie wyjątkowo organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji gruntów i budynków.

Jak z kolei stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2014r. o sygn. II FSK 2565/12, zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013r., II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014r., II FSK 1930/12; zob. również S. Bogucki, K. Winiarski, Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015, nr 2, s. 11-19). Organy podatkowe są zobowiązane do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w związku z czym w sytuacji powzięcia wątpliwości co do prawidłowości udokumentowania pewnych okoliczności za pomocą dokumentów urzędowych w postaci wypisów z ewidencji gruntów i budynków powinny one przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe (art. 122 i art. 187 O.p.). Skoro jednak wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014r., II FSK 1581/12, LEX/el).

Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że przedmiotowy budynek został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, a przy tym Skarżąca nie podjęła działań w celu zmiany tego wpisu. Skarżąca nie przedstawiła również jakichkolwiek dowodów, zwłaszcza dokumentów urzędowych, wskazujących na konieczność uznania, że przedmiotowy budynek nie jest trwale związany z gruntem. Skoro zaś Skarżąca złożyła deklarację, w której wykazała do opodatkowania m.in. przedmiotowy budynek i nie złożyła korekty tej deklaracji, to zasadnie organy podatkowe przyjęły, że przedmiotowy budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Reasumując Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz nie naruszyły przepisów prawa materialnego i procesowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.