Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 872/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi D. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania; postanawia przyznać adwokatowi J. G. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) zł podwyższone o kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) zł stanowiącą podatek od towarów i usług – łącznie 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. /-/ E. Brychcy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2010 r. tutejszy Sąd odrzucił skargę kasacyjną D. G. od postanowienia z dnia 11 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi. W dniu 20 kwietnia 2010 r. D. G. wniósł osobiście zażalenie na powyższe postanowienie z 7 kwietnia 2010 r. Ustanowiony dla skarżącego postanowieniem z 1 czerwca 2010 r. adwokat J. G. złożyła opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 7 kwietnia 2010 r. z uwagi na fakt, że zażalenie takie wniósł już osobiście skarżący. Jednocześnie wniosła o przyznanie jej wynagrodzenia za sporządzenie powołanej opinii według norm przepisanych.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).

W ocenie Sądu opinia adwokata J. G. o braku celowości podejmowania skutecznych czynności w sprawie, zwłaszcza wobec zażalenia wniesionego osobiście przez skarżącego w dniu 20 kwietnia 2010 r. na postanowienie Sądu z 7 kwietnia 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, została sporządzona po uprzedniej rzetelnej analizie akt sprawy, o czym świadczy m.in. merytoryczna znajomość uprzednio wydanych orzeczeń, problematyki prawnej sprawy i przebiegu postępowania. Argumentacja zawarta w opinii została poparta odpowiednimi przepisami prawa oraz aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym.

W tej sytuacji Sąd uznał za uzasadnione przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości podwójnej minimalnej stawki, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, tj. kwotę 240 zł. W oparciu zaś o przepis § 2 ust. 3 rozporządzenia Sąd podwyższył wynagrodzenie to o 23 % stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności.

Stąd o powyższym orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1-3 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.

/-/ E. Brychcy