Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 496/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 i 3, art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 86
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015r. sprawy ze skargi K. M. i E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy – stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku Spółki A, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siłowni wykorzystującej siłę wiatru wraz z niezbędną infrastruktura towarzyszącą na działce nr B, obręb B., gm. E. W załączniku nr 2 do ww. decyzji ustalono warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Określono m.in. wysokość siłowni wiatrowej jako nie niższą niż 30 m i nie wyższą niż 150 m; moc wytwarzania energii elektrycznej przez turbinę - maksymalnie do 2,5 MW; odległości usytuowania obiektu od granic nieruchomości sąsiednich i zrealizowanej zabudowy- zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z zastrzeżeniem, że projektowana odległość od budynków mieszkalnych, gospodarskich i użyteczności publicznej winna wynosić minimum 400 m. Udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono - minimum 70%, natomiast dopuszczalny poziom hałasu ustalono jak dla zabudowy mieszkaniowej zagrodowej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 178, poz. 1841). Zastrzegł, że zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568) w przypadku odkrycia podczas prowadzenia prac ziemnych zabytków archeologicznych należy wstrzymać prace i powiadomić o tym fakcie Delegaturę w E. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Stwierdził ponadto, że pozostałe warunki, jakie musi spełniać inwestycja, określone zostały w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (znak: [...]). Odnośnie do warunków obsługi w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną przewidziano przesył energii siecią kablową trasami na zasadach i na warunkach zarządcy sieci. Stwierdzono, że realizacja innych elementów niezbędnej infrastruktury energetycznej, realizowanej w granicach działki, nie wymaga zmiany zapisów decyzji.

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy, działając na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) zwanej dalej: u.p.z.p., przeniósł powyższą decyzję na rzecz Spółki B.

Wnioskiem z dnia 24 marca 2014 r. Stowarzyszenie A wniosło o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia z urzędu nieważności ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...], zarzucając tej decyzji rażące naruszenie: art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 627 ze zm.), art. 61 u.p.z.p., Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, art. 96, art. 88 ust. 1 pkt 2, art. 59 ust. 2 pkt 1, art. 9, art. 21, art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm.) dalej jako: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) oraz art. 28, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) dalej jako: k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji oraz postanowiło dopuścić do udziału w nim Stowarzyszenie A.

Następnie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 i 2 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Kolegium nie stwierdziło bowiem, aby decyzja ta rażąco naruszała prawo.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie A oraz K. i E.M.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, że nie badało sprawy merytorycznie, lecz ustalało, czy kwestionowana decyzja była dotknięta kwalifikowaną wadą prawną. Po przeprowadzeniu analizy przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzono, że decyzja ta nie była dotknięta żadną z wad wymienionych w tym przepisie. Decyzja została wydana przez właściwy organ, umocowany do orzekania w przedmiocie warunków zabudowy na podstawie art. 59 i nast. u.p.z.p. W załączniku nr 2 do decyzji zawarto wszystkie elementy i postanowienia wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zasadnie organ I instancji przyjął, że art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do przedmiotowej inwestycji jako urządzenia infrastruktury technicznej. Kolegium przyznało, że Wójt Gminy nie uzasadnił zajętego w tym zakresie stanowiska, co naruszało art. 107 § 3 k.p.a., lecz uchybienie to nie stanowiło kwalifikowanej wady decyzji. Oceniło też, że spełnione zostały przesłanki: odpowiedniego uzbrojenia terenu, braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a także nie naruszono przepisów odrębnych. Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie decyzję o ustaleniu warunków zabudowy poprzedziło wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji - decyzja z dnia [...], która obejmowała swoimi ustaleniami m.in. działkę nr A. Organ zauważył, że decyzję środowiskową wydano dla działki nr A obr. B. a decyzja nr [...] została wydana dla działki nr B. obr. B., jednakże znaczenie ma tożsamość terenu, dla którego wydano obie decyzje. Działka nr B. została wydzielona z działki nr A. Decyzja z dnia [...] była ostateczna w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Natomiast w dniu orzekania przez organ I instancji o warunkach zabudowy nie było w obrocie prawnym ostatecznej decyzji w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej. Kolegium wyjaśniło ponadto, że organ I instancji nie miał obowiązku wskazania, że w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem znajduje się obiekt wpisany do rejestru zabytków. Oceniło, że zaniechanie zamieszczenia w publicznie dostępnym wykazie danych informacji o wydaniu kwestionowanej decyzji mogłoby stanowić ewentualnie wadę postępowania, ale nie wadę decyzji i z tego względu okoliczność ta nie miała znaczenia w sprawie. Podobnie, za okoliczność bez znaczenia Kolegium uznało wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działki będącej własnością pp. M., gdyż ustalając warunki zabudowy organ winien odnieść się do istniejącej zabudowy, a nie do wydanych dla sąsiednich działek warunków zabudowy. Kolegium przyznało natomiast, że załącznik graficzny do analizy funkcji oraz cech zabudowy został sporządzony w niewłaściwej skali, co naruszało § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Uchybienia powyższego nie uznało jednak za rażące z uwagi na fakt, że dane na mapie były czytelne i odzwierciedlały istotne w sprawie okoliczności. Kolegium stwierdziło ponadto, że zarzuty dotyczące wadliwości postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkować zgody na realizację spornej inwestycji oraz decyzji wydanej w tym przedmiocie w dniu [...], nie mogły być przedmiotem merytorycznych rozważań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy.

W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. i K.M. zarzucili, że Kolegium pominęło kwestię prawidłowości złożenia wniosku przez inwestora. Podnieśli, że wbrew treści tego wniosku, działka nr B. nie ma dostępu do sieci infrastruktury technicznej i linii energetycznej SN. W aktach sprawy brak jest promes od dostawców mediów, bądź umów. Tym samym brak było podstaw do przyjęcia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zdaniem skarżących, Wójt Gminy wydał decyzję bez uzyskania stanowiska właściwego zarządcy dróg, a linie przesyłowe mają biec w pasie drogowym. Podnieśli nadto, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została dla działek o innych numerach geodezyjnych i innej powierzchni niż te, które posiada działka przeznaczona pod inwestycję. Skarżący wskazali, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach analizowano oddziaływanie elektrowni wiatrowych określonego typu, innego niż uwzględnione w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tym samym warunki zabudowy dla spornej inwestycji zostały ustalone w sposób sprzeczny z danymi, na których oparto ocenę oddziaływania akustycznego na środowisko. W ocenie skarżących organ I instancji z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego, gdyż akta sprawy nie pozwalały na rozstrzygnięcie, jakie wiatraki będą budowane i na której działce. Skoro zaś Kolegium nie dostrzegło tego naruszenia, to uchybiło regulacji art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący zarzucili ponadto, że wyniki analizy przedstawione w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy są niejasne, gdyż nie wiadomo co przedstawiają. Stwierdzili, że brak analizy hałasu i brak załącznika graficznego z rozłożeniem izofon hałasu na poszczególne nieruchomości z zaznaczeniem pory dziennej i nocnej oraz niewłączanie ich do treści decyzji rażąco narusza prawo. Skarżący zarzucili również, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy została wydana, mimo iż Rada Gminy podjęła uchwałę nr XVI/99/2011 z dnia 6 lipca 2011 r. o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz mimo, iż obowiązywała uchwała nr XXXIX z dnia 9 października 2012 r., o przystąpieniu do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie m.in. B.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2015 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko w sprawie, a także na potwierdzenie swoich wątpliwości związanych z wydaniem decyzji Wójta Gminy z dnia [...] przełożyli m.in. sprawozdanie z kontroli Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadzonej 8 czerwca 2015 r. Przedmiotem kontroli była ocena działalności Starosty w zakresie m.in. postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dwóch siłowni wykorzystujących siłę wiatru, obr. B., gm. E.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawa ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżoną decyzją prawidłowo odmówiono stwierdzenia nieważność decyzji nr [...] Wójta Gminy z dnia [...], wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siłowni wykorzystującej siłę wiatru wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą.

Przypomnieć należy, że instytucja stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.). Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie, w sytuacji gdy ponad wszelką wątpliwość zostanie ustalone, że decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji winny być interpretowane ściśle, a ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności kwestionowanego aktu. Ponadto wymaga podkreślenia, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji właściwy organ nie bada sprawy merytorycznie, lecz jedynie ustala czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadą prawną. W konsekwencji organ nie prowadzi już postępowania dowodowego, lecz orzeka w oparciu o stan sprawy istniejący w dacie wydania badanej decyzji.

W ocenie Sądu prawidłowo Kolegium oceniło, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy z dnia [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Strona skarżąca nie kwestionuje tego stanowiska w odniesieniu do przesłanek z art.156 § 1 pkt. 1, 3 - 7 k.p.a., sporna natomiast pozostaje kwestia czy decyzja Wójta Gminy z dnia [...] nie narusza w sposób rażący prawa.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić wówczas, gdy w odniesieniu do decyzji zachodzą kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga stosowania wykładni; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyrok SN z dnia 27 marca 2012 r., sygn. III UK 77/11, Lex nr 1213420). Przy korzystaniu z tej instytucji wskazane przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wykazane (por. wyroki NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 878/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. II OSK 1614/09, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie chodzi zatem o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki NSA z dnia: 12 września 2012 r., sygn. I OSK 1107/11; 4 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 2565/10; 27 marca 2012 r., sygn. II OSK 2449/10; 8 marca 2012 r., sygn. I OSK 363/11; 14 marca 2012 r., sygn. II OSK 2525/10; dostępne w CBOSA). W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Nie można więc utożsamiać tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa". Samo naruszenie prawa materialnego lub przepisów procedury mające nawet istotny wpływ na wynik sprawy nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podkreślić pozostaje, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Wobec tego ustalenie, że decyzja nie jest dotknięta jedną z nich wyklucza stwierdzenie nieważności kwestionowanego aktu.

Poza tym trzeba podkreślić, że kodeksowa konstrukcja nieważności oparta jest na założeniu istnienia przyczyny nieważności w momencie podejmowania decyzji administracyjnej. Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest więc stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani zmiana interpretacji przepisu prawa. Kontrola organu orzekającego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. zasadza się więc wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tym postępowaniem.

W zaskarżonej decyzji prawidłowo wywiedziono, że decyzja z dnia [...] nie narusza rażąco art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowił podstawę prawną wskazanej decyzji.

Prawidlowo stwierdzono, że zgodnie z ust. 3 art. 61 u.p.z.p. do wskazanej inwestycji - jako urządzenia infrastruktury technicznej - nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 art. 61 u.p.z.p. Wprawdzie nie ma w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym definicji pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej", jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone zostało stanowisko, że elektrownie wiatrowe są takimi urządzeniami w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 762/12, dostępny w CBOSA). Za stanowiskiem tym przemawiają regulacje zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz ustawie z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059). Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo energetyczne wynika, że przez urządzenia należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Stosownie do art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Mając zatem na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej.

Odnosząc się do zarzutu wymogu dotyczącego istnienia lub projektowania wystarczającego uzbrojenia terenu dla spornego zamierzenia inwestycyjnego należy podzielić stanowisko organów administracji, że w okolicznościach tej sprawy został on spełniony. Sami skarżący wyjaśnili w skardze, że inwestor posiada warunki przyłączenia nr [...] dla źródła wytwórczego do sieci dystrybucyjnej o napięciu znamionowym [...] - farmy wiatrowej B.

Niewątpliwie też teren inwestycji tj. grunty rolne klasy R IVa, R IV b nie wymagały uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Nadto, projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Skarżący kwestionują, że decyzja ustalająca warunki zabudowy rażąco narusza przepisy odrębne, w tym m.in. art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Zarzut ten jest nietrafiony. W decyzji z dnia [...] ustalone zostały środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z siedmiu elektrowni wiatrowych o mocy do 2,5 MW każda i wysokości całkowitej około 150 m. W ramach tej inwestycji planowano rozmieszczenie m.in. trzech turbin w obrębie B. na działkach o nr C, D i A. Jak wyjaśniono w skarżonej decyzji, po wydaniu wskazanej decyzji, inwestor dokonał podziału działki nr A, na skutek którego wydzielono z niej m.in. działkę o nr B, dla której ustalono warunki zabudowy kwestionowaną decyzją. W tych okolicznościach, nie można zasadnie twierdzić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie odnosi się do spornej inwestycji i terenu. W sprawie bowiem nie ma znaczenia okoliczność, że zmienił się numer geodezyjny działki i jej powierzchnia, o ile teren ten był objęty postępowaniem w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Nie można też przyjąć za zasadny prawnie pogląd, że z uwagi na wskazanie przez inwestora we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie warunków zabudowy innego modelu siłowni wiatrowej, niż badany w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, decyzja środowiskowa nie może być uwzględniona w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. W decyzji środowiskowej podano, że planowane jest przez inwestora zastosowanie technologii na najwyższym poziomie siłowni wiatrowych. Wskazany został wprawdzie konkretny model siłowni wiatrowej - [...] firmy A, jednocześnie jednak zastrzeżono, że może to być również siłownia innej firmy o najbardziej zbliżonych parametrach jakościowych, to jest wysokich standardach najlepszej dostępnej techniki. Wbrew stanowisku skarżących, warunki zabudowy nie musiały dotyczyć wyłącznie siłowni model [...] firmy A. Wprawdzie organ administracji ustalający warunki zabudowy jest związany decyzją środowiskową, ale w decyzji tej, wbrew wywodom skarżących, nie ograniczono inwestycji wyłącznie do opisanego wyżej modelu siłowni wiatrowej. Ponadto podnieść należy, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie określa się szczegółowych parametrów inwestycji, gdyż następuje to dopiero na kolejnym etapie inwestycyjnym tj. w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co zasadnie wskazało Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji, bada się jedynie, czy z punktu widzenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dana inwestycja może powstać na określonym terenie.

Wobec powyższego, zastrzegając w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji wysokość obiektu nie niższą niż 30 m i nie wyższą niż 150 m oraz jego moc maksymalnie do 2,5 Mw, a także określając odległości usytuowania obiektu od granic nieruchomości sąsiednich i zrealizowanej zabudowy zgodnie z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na minimalnie 400 m, Wójt Gminy nie naruszył rażąco art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Należy podzielić także stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące oceny naruszenia przez Wójta Gminy § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 164, poz. 1588). Zgodnie z powołanym przepisem część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. W art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przewidziano zaś, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Natomiast załącznik graficzny do analizy funkcji i cech zabudowy został sporządzony w skali 1: 5000. Niewątpliwie naruszenie to jest oczywiste, niemniej nie wywołuje ono skutków, które obligowałyby organ administracji do usunięcia kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Należy jednak zauważyć, że ustawodawca zastrzegł, iż załączniki graficzne do decyzji ustalającej warunki zabudowy winny być sporządzone w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii, a wymóg ten w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać za spełniony - przy uwzględnieniu, że w niewłaściwej skali sporządzono wyłącznie załącznik graficzny do analizy, a nie załącznik, na którym wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy. W tej sytuacji nie można uznać, że naruszenie to winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy.

Skarżący zarzucili organowi, że kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy została wydana, mimo iż Rada Gminy podjęła uchwałę o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz pomimo iż obowiązywała uchwała o przystąpieniu do opracowywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie m.in. B. Należy podkreślić, że przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie obliguje organu administracji prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy do zawieszenia postępowania, lecz upoważnia do jego zawieszenia z urzędu, jeżeli istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego. Wydanie postanowienia o zawieszeniu zależy od oceny organu, na jakim etapie są prace planistyczne oraz czy dokumentacja planistyczna wskazuje na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z treścią projektowanego planu miejscowego. Dopuszczalne i celowe jest wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy wówczas, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu i tylko wówczas, gdy w dopuszczonym przez ustawodawcę okresie zawieszenia w rzeczywistości nastąpiłoby uchwalenie planu. Taka sytuacja nie miała miejsca natomiast w kontrolowanym postępowaniu.

Zasadnie podniesiono w skarżonej decyzji, że przedmiotem oceny w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie może być decyzja wydana w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia. Tym samym bez wpływu na ocenę istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa miała okoliczność czy w postępowaniu tym dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie ochrony akustycznej środowiska.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że prawidłowo w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy z dnia [...] nie jest dotknięta wadą wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a., co wykluczyło możliwość stwierdzenia jej nieważności.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.