Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1382/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu [...] kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. [...]wniósł skargę na akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r., znak: [...]w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu.

W skardze strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia:

- art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu w sytuacji, gdy brak jest pozwolenia na użytkowanie oraz w sprzeczności z projektem budowlanym przebudowy drogi krajowej nr 61, który nie zakładał powiązania drogi krajowej z innymi drogami w tym rejonie;

- § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez naruszenie minimalnych odstępów między skrzyżowaniami, które dla tej kategorii dróg wynoszą nie mniej niż

600 m;

- art. 33 ust. 1, w związku z art. 36 oraz art. 88 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez brak przeprowadzenia analizy wpływu tego rozwiązania na środowisko.

Skarżący podkreśla, że "zamknięcie przedmiotowego odcinka drogi w kontekście otwarcia nowej drogi nie wpłynie na brak obsługi komunikacyjnej okolicznych mieszkańców, którzy nadal będą mieli swobodny zjazd z drogi nr [...] - nowo wybudowanym odcinkiem. Dalsze funkcjonowanie przyjętego tymczasowego rozwiązania jako rozwiązanie stałe, narusza w ocenie Skarżącego, wskazane powyżej przepisy prawa".

W związku z powyższym skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego aktu oraz

o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. W jego ocenie sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zatwierdzenie stałej organizacji ruchu przez zarządcę drogi - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad nie jest zarówno decyzją administracyjną, jak i nie jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie zatwierdzenie stałej organizacji ruchu nie podlega kontroli sądowo-administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z § 2a ww. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Ponadto, stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zauważyć należy, że przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r., znak: Z[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. Został on zatwierdzony na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, ze zm.) oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729 ze zm.).

Poglądy doktryny i judykatury dotyczące zatwierdzenia organizacji ruchu przez zarządcę drogi - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jednoznacznie wskazują, że nie jest ona decyzją administracyjną i nie jest sprawą indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu zatwierdzenie organizacji ruchu nie może być zakwalifikowany jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Przesądził o tym Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale (7) z dnia

26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13 "(...) w interpretacji pojęć aktu i czynności uregulowanych w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zgoda panuje co do tego, że nie są one decyzjami i postanowieniami, należą do zakresu administracji publicznej, dotyczą zindywidualizowanego podmiotu, choć mogą też wykazywać cechy aktu generalnego, że powinny rozstrzygać władczo co do charakteru powiązania z uprawnieniami i obowiązkami określonymi w obowiązującym prawie. Te cechy jednak pozwalają na konkluzję, że zatwierdzenie organizacji ruchu drogowego nie mieści się w tych ramach przede wszystkim z powodu niespełnienia przesłanki zindywidualizowania aktu lub czynności, jak też z uwagi na brak powiązania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa dokonanych w tym trybie. Ponadto nie dochodzi tu do realizacji skonkretyzowanej normy prawnej, a do wykreowania normy pożądanego zachowania się na drodze w ruchu".

W ocenie Sądu, zaskarżony akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu nie mieści się w granicach wyznaczonych treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a..

Konsekwencją tego stwierdzenia jest uznanie, że skarga [...] na ww. akt Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie jest dopuszczalna w świetle uregulowań p.p.s.a., albowiem nie należy ona do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 232 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.