Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 26/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. i M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 904/03 w sprawie ze skargi E. i M. C na decyzję Izby Skarbowej w G. z dnia 17 lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 904/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę E. i Marka C. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z 17 lipca 2003 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Wejherowie z 18 października 2002 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r.

2. Rozstrzygniecie to zapadło w następującym, przyjętym przez sąd pierwszej instancji stanie faktycznym: E. i M. C. 6 maja 2002 r. złożyli w Urzędzie Skarbowym w W. zeznanie podatkowe o wspólnych dochodach uzyskanych w roku 2001 na formularzu PIT-37, w którym po uwzględnieniu odliczeń od dochodu i podatku wykazali należny podatek dochodowy od osób fizycznych za dany rok podatkowy na imię obojga małżonków w wysokości 6.326,60 zł oraz nadpłatę w kwocie 236,70 zł. Następnie 20 sierpnia 2002 r. wystąpili do Urzędu Skarbowego w W. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 w kwocie 1.476,10 zł w związku z włączeniem przez płatnika do podstawy opodatkowania dochody, uzyskanego przez M. C. tytułem umorzenia w 2001 r. pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, przyznanej i wypłaconej w roku 1994 i 1996, na łączną kwotę 7.768,80 zł.

Zdaniem organów podatkowych obu instancji nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2001 nie wystąpiła. M. C. otrzymał pomoc finansową na dokończenie budowy domu w formie zaliczkowej w roku 1994 i 1996. Podstawę prawną przyznania pomocy stanowiły przepisy zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSW nr 3 poz. 40, dalej: zarządzenie Nr 41) na podstawie, których pomoc ta miała w dacie przyznania i wypłaty charakter zwrotny. Kwota udzielonej pomocy finansowej M. C. miała charakter pożyczki, która w efekcie podlegała umorzeniu dopiero z upływem 10 letniego okresu służby stałej. Zatem pomoc finansowa udzielona M. C. przez pracodawcę w dacie jej wypłaty tj. w roku 1994 i 1996 miała charakter zwrotny. W związku z tym wypłacone kwoty z tego tytułu nie stanowiły w roku 1994 i 1996 dochodu ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1993 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 r. Nr 74, poz. 471), a tym samym podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

3. W skardze E. i M. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, kwestionując moment powstania przychodu dla celów opodatkowania. Podnosząc bezzwrotny charakter przedmiotowej pomocy finansowej i powołując się na treść art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. uzasadniali, iż obowiązek podatkowy z racji uzyskania tej pomocy powstał z chwilą jej wypłaty, a więc w roku 1994 i 1996aniez momentem umorzenia tj. w roku 2001.

4. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał, że pomoc finansowa stała się przychodem skarżącego w dacie uznania jej za bezzwrotną. Taką zaś pomoc ta stała się w roku 2001, w którym to Komenda Miejska w G., kierując się obowiązującymi wówczas w tym przedmiocie przepisami tj. rozporządzenia Ministra Spraw, Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr. 131, poz. 1468, dalej: rozporządzenie). Umarzając tę kwotę pracodawca prawidłowo, uznał, iż umorzona kwota stanowi przychód roku 2001 i zasadnie pobrał od niej, jako płatnik, zaliczkę. W sytuacji więc, gdy przedmiotowa pomoc była przychodem roku 2001, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, na które powoływał się skarżący wskazując przepis art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.). Skarżący nie kwestionują, że kwota pomocy finansowej otrzymana od pracodawcy w związku z budową domu mieszkalnego jest przychodem ze stosunku służbowego, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art.l 1 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Skoro więc kwota 7.768,80 zł podlegała opodatkowaniu tym podatkiem i ustalono, że opodatkowaniu temu kwota ta podlegała w roku 2001, bo w tym roku na skutek jej umorzenia stała się bezzwrotną, to zasadnie przyjęły organy podatkowe, iż w 2001 roku z tego tytułu nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych.

5. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w związku z tym wniesiono o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

6. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym (materialnym), właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia; oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. tylko dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji (por. postanowienie NSA z 10 listopada 2004 r. FSK 884/04, niepubl.). Szczególnie ważne z punktu widzenia konstrukcji prawnej skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Trzeba zatem, spełniając ten ustawowy wymóg, wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się tylko do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę kasacji, konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i/lub procesowego doszło i na czym ono polegało.

Zarzuty kasacyjne odnosić się winny do orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną, nie zaś do postępowania administracyjnego, które było przedmiotem oceny sądu pierwszej instancji. W postępowaniu kasacyjnym kontrolowane jest bowiem orzeczenie sądu, na które wniesiona jest skarga kasacyjna, nie zaś postępowanie i decyzje organów administracji (por. postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., FSK 2302/04, niepubl.).

W sprawie niniejszej skarga kasacyjna czyni zarzut naruszenia prawa materialnego nie wskazując o jaki przepis tego prawa autorowi skargi kasacyjnej chodzi. Również analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wskazuje aby postawiono w nim prawidłowo zarzut naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, jak również uzasadniono taki zarzut. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do ogólnikowego przywołania rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów oraz zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania, bez wykazania na czym polegał błąd w wykładni tych aktów prawnych a konkretnie jakich jednostek redakcyjnych dotyczy.

Podobnie w skardze nie wykazano na czym polegało naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 68 § 2 pkt. 2 o.p., który zdaniem autora skargi kasacyjnej powinien mieć w sprawie zastosowanie.

Ogólnikowość zarzutów podobnie jak brak ich sformułowania, tak co do naruszenia prawa procesowego jak i materialnego czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, z uwagi na niedopełnienie wymagań materialnych. Wyłącza to bowiem możliwość oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 1 września 2004 r., FSK 161/04, niepubl.).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.