Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 118/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów postępowania

SENTENCJA

Dnia 7 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] (znak: [...]); II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. R. K. (zwany dalej "wnioskodawcą" lub "Skarżącym") złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu. Inwestycja miała być zrealizowana na działce ew. nr [...], obręb 001 w O. przy ul. [...].

Pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Burmistrz G. O. (zwany dalej "Burmistrzem" lub "organem I instancji") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Strona postępowania – P. S.A. wniosła o zachowanie zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1043 ze zmianami), szczególnie w zakresie zachowania odległości stawu od przebiegającej nieopodal linii kolejowej relacji Ł. K.-T. – 10 m.

Dnia [...] września 2020 r. Burmistrz zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] (znak: [...]) Burmistrz odmówił wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zmianami, zwanej dalej "u.p.z.p.").

Jako front działki wyznaczono szerokość ok. 6 m, a więc miejsce styku z ulicą L. (działka ew. nr [...]). Trzykrotność wynosi zatem 18 m, ale z uwagi na § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy dla zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej "rozporządzeniem"), należało wyznaczyć obszar analizowany o promieniu 50 m wokół obszaru inwestycji.

W uzasadnieniu stwierdzono, że działka nr [...] jest niezabudowana, a wnioskodawca chce ją zabudować budynkiem mieszkalnym na niej. Organ I instancji nie dopatrzył się w analizowanym obszarze zabudowy, która odpowiadałaby zamierzonej.

Następnie Burmistrz wskazał, że wnioskodawca chce zabudować ją stawem. Skoro w ramach obszaru analizowanego nie ma stawów, to jego zbudowanie w planowany sposób będzie stanowiło naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem Burmistrza stanowi to naruszenie wymogu kontynuacji funkcji.

W terminowo wniesionym odwołaniu wnioskodawca zaskarżył decyzję organu I instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") przez brak uwzględnienia słusznego interesu obywatela – odwołującego, oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

2) art. 6 k.p.a. przez niedziałanie na podstawie i w ramach przepisów prawa;

3) art. 8 § 1 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, uwzględniający interesy wyłącznie osób trzecich, zaś całkowicie pomijający interes odwołującego;

4) art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie;

5) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez jego zastosowanie mimo braku podstawy;

6) art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa własności wnioskodawcy tj. uniemożliwienie mu zabudowy nieruchomości, mimo spełnienia warunków.

Zdaniem wnioskodawcy kluczowe było ustalenie, czy zabudowa będzie miała charakter zabudowy zagrodowej. To miałoby przesądzić o konieczności zastosowania art. 61 ust. 1 albo ust. 4 u.p.z.p. Wnioskodawca uważa, że zabudowa będzie miała charakter zabudowy zagrodowej, mimo iż obecnie działka jest niezabudowana.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "SKO w K.", "Kolegium" lub "organem II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji, że proces planistyczny zawsze musi być ukierunkowany na zachowanie ładu przestrzennego. Jest on wyznaczany przez ład już zastany. Organ II instancji stwierdził, że zabudowa zagrodowa musi obejmować budynek mieszkalny. Bez niego nie ma mowy o zabudowie zagrodowej. Ponieważ zamierzenie inwestycyjne Skarżącego nie obejmuje budowy budynku mieszkalnego, należało, zdaniem organu II instancji, zastosować przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przeprowadzić analizę funkcji. W jej wyniku, Kolegium uznało za organem I instancji, że skoro nie ma stawów w okolicy, to nie można mówić o kontynuacji funkcji w analizowanym obszarze. W dalszej kolejności SKO w K. odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, stwierdzając ich niezasadność.

Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu działając samodzielnie. Decyzja organu II instancji została zakwestionowana w całości. Skarżący podniósł te same zarzuty jak w odwołaniu, uzupełniając je o naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez nieuzasadnione zastosowanie. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzję organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych.

Treść uzasadnienia skargi jest w znacznej mierze tożsama z uzasadnieniem odwołania. Skarżący podkreślił, że poza złożonym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla stawu, złożył także analogiczne wnioski dla dwóch budynków inwentarskich, budynku do przechowywania płodów rolnych oraz maszyn i narzędzi rolniczych. Jego dom znajduje się na innej działce, a w świetle dzisiejszego orzecznictwa zabudowa zagrodowa nie musi obejmować domu mieszkalnego, gdyż jest on na innej działce, powiązanej z prowadzoną działalnością rolniczą.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Organ II instancji ocenił zarzuty jako niezasadne i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona, chociaż nie wszystkie zarzuty wzięto pod uwagę.

Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] października 2021 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zgodności z prawem decyzji SKO w K. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawu działce ew. nr [...], obręb [...] w O. przy ul. [...].

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.p.z.p., a szczególnie jej art. 61. Spór, jaki wywiązał się w toku postępowania administracyjnego dotyczy uznania planowanej inwestycji jako elementu zabudowy zagrodowej. Dokonanie takiej kwalifikacji, tak jak tego oczekuje Skarżący, doprowadziłoby do konieczności zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p. co wiąże się z obowiązkiem zaniechania przeprowadzenia analizy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z kolei organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie konsekwentnie stoją na stanowisku, że wnioskowana inwestycja nie stanowi elementu zabudowy zagrodowej, w związku z czym przeprowadzenie analizy funkcji i zagospodarowania terenu w zakresie "dobrego sąsiedztwa" była konieczna.

Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że nie można na ten moment odpowiedzieć na to pytanie – czy planowana inwestycja rzeczywiście stanowi składnik zabudowy zagrodowej. Należy zatem poddać analizie przepisy, których zastosowanie, a także odmowa zastosowania stanowią zarzewie sporu.

Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Treść powołanego przepisy wskazuje na korelację, która w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy musi zostać zbadana. Ustawodawca wskazuje bowiem na powiązanie zabudowy zagrodowej z prowadzeniem działalności rolnej w ramach gospodarstwa rolnego. Zatem, aby można było traktować o zabudowie zagrodowej, niezbędne jest prowadzenie gospodarstwa rolnego.

Skarżący podkreślił w odwołaniu, że prowadzi takie gospodarstwo. Co więcej, we wniosku o wszczęcie postępowania wskazano, że funkcja terenu została określona jako rolnicza, a także podano powierzchnię gospodarstwa rolnego tj. ok 4,9 ha. Nie może umknąć z pola widzenia, że na tym formularzu zastrzeżono, że wpisanie powierzchni gospodarstwa rolnego jest wymagane, gdy wnioskuje się o realizację inwestycji w ramach zabudowy zagrodowej. To pozwala na sformułowanie hipotezy, że istotnie Skarżący prowadzi działalność rolniczą i zamierza poszerzyć swoją działalność w ramach zabudowy zagrodowej. Ta hipoteza powinna zostać w toku postępowania rozpoznawczego potwierdzona albo zanegowana, co podkreśla także orzecznictwo. "Jeżeli skarżąca wnosi o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej i żąda zastosowania przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p., czyli zwolnienia z obowiązku zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, to w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie, że wnioskowana zabudowa będzie miała charakter zagrodowy związany z prowadzonym gospodarstwem rolnym, a w dalszej kolejności należy zbadać jaką powierzchnią gospodarstwa rolnego dysponuje skarżąca, tzn. czy powierzchnia ta jest wyższa niż średnia gminna" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 126/21, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Z powodu braku definicji legalnej "zabudowy zagrodowej", uzasadnienie decyzji powołującej się na art. 61 ust. 4 u.p.z.p. powinno wskazywać, w jaki sposób organ rozumie pojęcie zabudowy zagrodowej, co należy w wyczerpujący i logiczny sposób uzasadnić, a także zawierać analizę, czy zabudowa zagrodowa związana jest z prowadzonym przez inwestora gospodarstwem rolnym, które ma wielkość przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie. W tym zakresie organ powinien wyjaśnić, w jaki sposób rozumie związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową oraz zgromadzić materiał dowodowy z którego wynikać będzie wielkość gospodarstwa rolnego inwestora (w tym jego część pozostająca w związku z zabudową zagrodową), a także średnia wartość powierzchni gospodarstwa rolnego w danej gminie (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 122/20, dostępny w CBOSA).

Nie ulega wątpliwości, że zarówno Burmistrz, jak i Kolegium nie przeprowadzili takiego badania przed przystąpieniem do analizy funkcji i zagospodarowania terenu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ powinien, w świetle powołanych orzeczeń sądów administracyjnych, zbadać najpierw związek inwestycji z prowadzoną działalnością rolną, aby rozstrzygnąć, czy rzeczywiście realizacja tej inwestycji będzie miała wpływ na jej prowadzenie. Tego działania ze strony organów administracji publicznej zabrakło.

Należy podkreślić, że również rolą inwestora jest wykazanie takiego związku. Chociaż wniosek o wszczęcie postępowania sugeruje zamysł wprowadzenia zabudowy zagrodowej, to jednak Skarżący nie wykazał tego związku. Z drugiej strony Skarżący nie został wezwany przez Burmistrza, ani Kolegium, aby złożyć takie wyjaśnienia.

Sąd w składzie orzekającym nie może zaakceptować twierdzenia organu II instancji, że zabudowa zagrodowa musi obejmować budynek mieszkalny dla rolnika i jego rodziny. Istotnie, przed laty tak właśnie rozumiano zabudowę zagrodową, jednakże z uwagi na postęp oraz zmiany w kulturze agrarnej, pojęcie zabudowy zagrodowej uległo znacznym zmianom. Obecnie nie jest wymagane, aby na jednej działce znajdował się dom mieszkalny oraz zabudowa inwentarska. Zabudowa zagrodowa może obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego, przy czym obszar zagrodowy może składać się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych stanowiących wydzielone części jednego gospodarstwa rolnego. O zabudowie zagrodowej można zatem mówić, kiedy obejmuje ona budynek mieszkalny, bez którego nie mogą funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem inne budowle rolnicze (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 770/19, dostępny w CBOSA). Zmiany w kulturze agrarnej, jakie nastąpiły nie prowadzą do wniosku, że zabudowa zagrodowa obejmuje wskazane powyżej zabudowania w ramach jednego podwórza. Nowoczesne gospodarstwa rolne, które odznaczają się wysokim poziomem zaawansowania wielokrotnie obejmują wielkie obszary obejmujące kilka działek ewidencyjnych, co oczywiście prowadzi do odseparowania domu mieszkalnego rolnika od pozostałych zabudowań. Ustawodawca dopuszcza rozproszoną zabudowę zagrodową (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 471/17, dostępny w CBOSA). Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że pojęcie zabudowy zagrodowej w myśl § 3 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zmianami) nie może być uznane za definicję legalną "zabudowy zagrodowej" przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 101/15, dostępny w CBOSA).

Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że organy administracji publicznej przedwcześnie rozstrzygnęły, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej, z uwagi na fakt niepodjęcia stosownej analizy w tym zakresie. Argument, zgodnie z którym niezabudowanie działki ewidencyjnej budynkiem mieszkalnym stanowi przeszkodę w realizacji zabudowy zagrodowej jest całkowicie niezasadny.

Ponowne rozpoznanie sprawy powinno prowadzić do sprawdzenia przede wszystkim związku planowanej inwestycji z prowadzoną działalnością rolną. Jeżeli ten związek zachodzi, organ administracji publicznej powinien zastosować art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Jeżeli tego związku nie ma, nie da się stwierdzić, że zachodzą przesłanki do odmowy przeprowadzenia analizy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na błędne rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy terenu. W orzecznictwie sądowym panuje jednolity pogląd, iż kontynuacja funkcji zabudowy terenu oznacza prowadzenie dalszej zabudowy mając na względzie zabudowę już zastaną, ale także lokowanie zabudowy, która nie koliduje, a uzupełnia już istniejącą (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 357/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 648/20, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 586/11, wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2501/12, dostępne w CBOSA). Zgodnie z przeprowadzoną analizą wykazano, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa w raz z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, budynki gospodarcze, garażowe, składowe w zabudowie zagrodowej, a także zabudowa budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Bezsporna jest zatem obecność zabudowy zagrodowej.

Należy zatem zauważyć, że budowa stawu (jeśli nie będzie spełniać cech właściwych dla zabudowy zagrodowej) nie koliduje z zabudową zastaną w obszarze analizowanym, ponieważ jej nie wyklucza/nie jest z nią sprzeczna. Ten argument szczególnie należy wyeksponować, ponieważ budowa stawu nie wprowadzi żadnych zmian w formie architektonicznej tj. nie powstaną żadne zabudowania, a więc ład przestrzenny zostanie nienaruszony. Tym samym należy uznać, że ulokowanie stawu na ternie rolniczej produkcji, gdzie istnieje funkcja zagrodowa oraz zabudowa domów jednorodzinnych spełnia warunek kontynuacji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Sąd zwraca uwagę Burmistrza, a także Kolegium na liczne błędy popełnione w ramach prowadzonej analizy funkcji. Kwestia związana z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. została już omówiona, jednakże w dalszej kolejności również dopatrzono się uchybień. Wynik analizy, który przesądza o niespełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie oznacza, że organ administracji publicznej ma zaniechać dalszej analizy pozostałych warunków (art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.). Przepisy § 4-8 rozporządzenia nie zwalniają Burmistrza z obowiązku przeprowadzenia analizy funkcji w zakresie pozostałych parametrów. Nie ma bowiem przepisu prawnego, który zezwalałby na odstąpienie od prowadzenia analizy, gdy jeden z warunków okaże się niespełniony. Ponadto polemika co do danego warunku może prowadzić do zmiany orzeczenia, przy jednoczesnej akceptacji pozostałych warunków, które zbadano w toku postępowania. Odstąpienie od analizy pozostałych warunków uniemożliwia dokonanie badania prawidłowości rozstrzygnięcia.

Tak jak wskazano na początku uzasadnienia, nie wszystkie zarzuty Skarżącego należało wziąć pod uwagę. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie oraz zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. z uwagi na jego zastosowanie pomimo braku podstaw do tego. Powyższe rozważania Sądu prowadzą do jednoznacznego wniosku, że na ten moment nie da się stwierdzić, iż rzeczywiście doszło do zarzucanych naruszeń. Burmistrz będzie zobowiązany do zbadania związku pomiędzy planowaną inwestycją a prowadzoną przez Skarżącego działalnością rolniczą.

Pozostałe zarzuty Skarżącego były zasadne. Rolą organu I instancji było sprawdzenie związku funkcjonalnego, który uzasadniałby zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Brak tego związku nie będzie oznaczać automatycznie, że w wyniku przeprowadzonej analizy nie będzie można lokować stawu. Naruszenia wskazane w skardze niewątpliwie doprowadziły do ograniczenia możliwości Skarżącego w zakresie zagospodarowania działki, do której posiada tytuł prawny. Te naruszenia mają istotny wpływ na tok postępowania, stąd należało uznać, że doszło do naruszeń skutkujących uchyleniem decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o zasadności zarzutów podniesionych w skardze, chociaż nie wszystkie zarzuty mogły zostać rozpoznane. Decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza w obecnej formie nie odpowiadają prawu. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I. sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz na podstawie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. 535). Sąd zasądził zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] zł, co stanowi wartość wpisu stałego (pkt II. sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim Burmistrz wezwie Skarżącego do wykazania związku między planowaną inwestycją a prowadzoną przez niego działalnością rolniczą oraz sprawdzi średnią powierzchnię gospodarstw rolnych na terenie całej gminy. Jeżeli rzeczony związek zostanie wykazany, Burmistrz zastosuje art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Jeżeli tego związku nie uda się wykazać, Burmistrz przeprowadzi wyczerpującą (obejmującą wszystkie elementy z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.) analizę funkcji zagospodarowania terenu i będzie miał na względzie, że brak stawów w obszarze analizowanym nie jest przeszkodą w uznaniu spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.