Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 592/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art.48, art.51
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędzia NSA Maciej Kierek, Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania S.J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2003 r. znak: [...] odmawiającej nakazania J.L. rozbiórki budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr ewid. 355 w S. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że J. L. uzyskał decyzją z dnia 19 lutego 1996 r. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 355 w S., a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] lutego 1998 r. znak: [...]

Po uchyleniu decyzji Wojewody przez NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 16 lutego 1998 r. wydanym w sprawie II SA/Lu 266/98 Wojewoda decyzją z dnia 6 lipca 1999 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 19 lutego 1996 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji wziął pod uwagę, iż inwestor zawarł ze S.J. ugodę sądową co do przebiegu granicy między ich działkami /protokół Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2000 r. sygn. akt [...] i w tej sytuacji udzielił J.L. decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. znak: [...] pozwolenia na budowę /dokończenie robót budowlanych/ budynku mieszkalnego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. 356, ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją ostateczną z dnia [...]marca 2001 r. znak: [...], a NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokiem z dnia 29 października 2002 r. sygn. akt II SA/Lu 676/01 oddalił skargę S. J. na decyzję organu drugiej instancji.

W dniu 10 grudnia 2002 r. inwestor zawiadomił Starostwo Powiatowe o zakończeniu budowy, a organ nie wniósł sprzeciwu do tego zawiadomienia /pismo Starosty z dnia 20 stycznia 2003 r./.

Żądanie S.J. nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku z uwagi na wybudowanie go bez wytyczenia granicy, niezgodnie z pozwoleniem i bez nadzoru budowlanego jest niezasadne.

Budynek został wybudowany zgodnie z wydanym pozwoleniem, bowiem sformułowanie decyzji o lokalizacji budynku "bezpośrednio przy granicy działki" wynikające z przepisów Prawa budowlanego jest równoznaczne z lokalizacją "w granicy działki". Kwestię tę organy administracji wielokrotnie wyjaśniały S. J. i znalazła ona także potwierdzenie w powołanym wyroku NSA z dnia 29 października 2002 r.

Strony zawarły ugodę sądową co do przebiegu granicy potwierdzając w niej, że ściana wschodnia budynku mieszkalnego J. L. i słupki ogrodzeniowe stoją w granicy, a więc nie było potrzeby geodezyjnego wytyczania granicy.

Inwestor do zgłoszenia zakończenia budowy dołączył wszystkie prawem wymagane dokumenty/w tym oświadczenie kierownika budowy/, a brak sprzeciwu właściwego organu potwierdził legalność budowy obiektu.

W takiej sytuacji nie zaistniały przesłanki do nakazania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane, rozbiórki przedmiotowego budynku.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł S. J., domagając się nakazania J. L. rozbiórki przedmiotowego budynku.

W skardze zawarł obszerną krytykę sposobu funkcjonowania organów administracji obu instancji orzekających w sprawie, w których panuje "korupcja i matactwo". Podniósł, że wprawdzie w 1996 r. wyraził zgodę, by J.L. pobudował budynek przy granicy z jego działką ale później zgodę tę cofnął więc nie było podstaw do takiej lokalizacji budynku. Twierdzenia decyzji, że określenie " przy granicy" oraz "w granicy działki" są tożsame jest tylko, w jego ocenie "robieniem mu wody z mózgu...", a nadto granica powinna być geodezyjnie wytyczona, bo ugoda sądowa została zawarta dopiero 15 czerwca 2000 r., a budowę rozpoczęto znacznie wcześniej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z obowiązującym prawem należy stwierdzić, że decyzja ta prawa nie narusza.

Przedmiotowy budynek mieszkalny, położony na działce nr 355 w S., którego inwestorem był J.L. był realizowany na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem w sprawie nie można mówić o zaistnieniu samowoli budowlanej przez co nie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki obiektu na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./.

Zarówno pierwsza wydana w sprawie decyzja ostateczna o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1996 r. znak: [...], na podstawie której rozpoczęto prowadzenie robót budowlanych przy realizacji obiektu, jak i decyzja z dnia [...]stycznia 2001 r. znak: [...], udzielająca pozwolenia na dokończenie budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego, zezwalały na usytuowanie obiektu w granicy z działką skarżącego /nr ewid. 356/.

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w wyroku z dnia 29 października 2002 r. wydanym w sprawie II SA/Lu 676/01 oddalając skargę S. J. na decyzję Wojewody z dnia [...]marca 2001 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...]stycznia 2001 r. zezwalającą na dokończenie robót budowlanych według zatwierdzonego projektu, wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że użyty w zawartej przez strony ugodzie sądowej z dnia 15 czerwca 2000 r. zwrot "w granicy działki" jest równoznaczny ze zgodą na realizowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jak to – zgodnie z przepisami prawa budowlanego – określiła decyzja o pozwoleniu na budowę. Powołanym wyrokiem sąd rozstrzygnął już kwestię usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z zatwierdzonym przez decyzję o pozwoleniu na budowę projektem budowlanym.

Za nieuzasadniony, w świetle przepisów prawa budowlanego, należy uznać zarzut skarżącego, co do braku ustalenia /wytyczenia/ granicy między jego działką, a działką inwestora. Nawet, jeśli po zawarciu ugody przed sądem powszechnym co do przebiegu tej granicy, na nowo rozgorzał spór sąsiedzki w tym zakresie, to rozgraniczenia nieruchomości skarżący może domagać się w odrębnym postępowaniu, a nie może żądać ustalenia przebiegu granicy w postępowaniu administracyjnym dotyczącym budowy obiektu budowlanego.

Nie znajdują także potwierdzenia w aktach administracyjnych podnoszone w skardze okoliczności, by przedmiotowy budynek mieszkalny został zrealizowany z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Skarżący zresztą nie sprecyzował, na czym miałaby niezgodność z pozwoleniem a budowę polegać. W tej sytuacji należy uznać za trafne stanowisko zaskarżonej decyzji, co do nie zaistnienia w sprawie przesłanek do nakazania rozbiórki o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.