Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 378/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Asesor WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w J. G. na rzecz skarżącej kwotę 1.429 zł ( tysiąc czterysta dwadzieścia dziewięć złotych ), tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] , nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...], określającą skarżącej G. P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. w kwocie [...] oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...].

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżącej, na mocy art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 08 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) – dalej: uptu, nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zapłacony przy nabyciu towarów i usług. W postępowaniu przeprowadzonym ponownie po uchyleniu przez WSA we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 19.10.2004 r. , sygn. akt I SA/Wr 3708/02 poprzedniej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. – orzekającej w tym samym przedmiocie – organ I instancji stwierdził bowiem, że skarżąca w dniu złożenia deklaracji VAT-7 za luty 2002 r. (tj. dnia [...]) nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgłoszenia rejestracyjnego, zdaniem organu, skarżąca dokonała dopiero w dniu [...]. Jak ustalił organ, w dniach pomiędzy [...]. oraz [...]. wpłynęły do Urzędu Skarbowego w L. Ś. przesyłki polecone od skarżącej oraz od spółki cywilnej G. i M. P., w których to przesyłkach znajdowały się – zdaniem organu – jedynie zawiadomienia o rozpoczęciu ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej, a nie – jak twierdziła skarżąca – zgłoszenia rejestracyjne w podatku od towarów i usług VAT-R oraz zgłoszenie aktualizacyjne NIP-1. Według organu, zgłoszenie o rozpoczęciu ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej nie mogło bowiem dotrzeć do organu żadną inną przesyłką, niż wymienione, natomiast analiza korespondencji przychodzącej w miesiącach: od grudnia 2001 do lutego 2002 nie potwierdziła wpływu do organu zgłoszenia VAT-R i NIP-1.

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., G. P. zarzuciła organowi naruszenie art. 19 ust. 1 w zw. z art. 9 i art. 25 ust. 3 uptu – poprzez pozbawienie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego, a także art. 59 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) – poprzez określenie zobowiązania w sytuacji, gdy wygasło ono wskutek zapłaty i umorzenia części należności. Zarzuciła też naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a - poprzez nieuwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w powołanym wyroku WSA. Zdaniem skarżącej organy wbrew wskazaniom wyroku nie przeprowadziły żadnego dowodu co do zawartości przesyłek, ale ograniczyły się do powtórzenia stwierdzenia, że w przesyłce nr 006650 przesłano jedynie informację o rozpoczęciu z dniem 02.01.2002 ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy fiskalnej. Tymczasem przesyłka ta zawierała także dokumenty rejestracyjne VAT-R i NIP-1. Jako argument świadczący o złożeniu zgłoszenia rejestracyjnego w VAT skarżąca załączyła do skargi decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...], określającą skarżącej zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2002 r. w wysokości [...] , wydaną po sprawdzeniu poprawności złożonej przez skarżącą deklaracji VAT-7 za styczeń 2002 r., w której wykazano do zwrotu na rachunek bankowy kwotę [...]. Z decyzji wynikało, że zgodnie z art. 18 ust. 1 uptu organ uznał, że zwrotowi podlega kwota [...], zaś pozostałą część nadwyżki podatku naliczonego nad należnym pozostawiono do rozliczenia w lutym 2002 r. W dalszej części skargi skarżąca, powołując się na zasadę neutralności podatku od towarów i usług i przytaczając stanowisko zawarte w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dowodziła, że dopełnienie przez nią obowiązku rejestracji dla potrzeb VAT nie mogło warunkować prawa do odliczenia podatku naliczonego, które należy wiązać z nabyciem towarów i usług, z zamiarem wykorzystania ich dla potrzeb działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G. stwierdził, że nie był mu znany fakt rozstrzygnięcia ostateczną decyzją z dnia [...] kwestii prawidłowości rozliczenia skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. Decyzja ta bowiem nie została przekazana organowi odwoławczemu przez organ I instancji, zaś strona sama nie wskazywała na istnienie takiej decyzji w toku postępowania podatkowego. Zarazem – jak stwierdził organ – za niedopuszczalne należało uznać funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch decyzji, rozstrzygających kwestę zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten sam okres rozliczeniowy, przy czym jedna z decyzji określała wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, zaś druga określała wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług. Sytuacja taka odpowiadała wskazanej w art. 247 § 1 pkt 4 o.p. przesłance stwierdzenia nieważności decyzji rozstrzygającej w kwestii już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w J. G., działając na podstawie art. 54 § 3 p.s.a. uchylił we własnym zakresie zaskarżoną decyzję dnia [...] , nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...], nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 54 § 1 i 3 p.s.a , skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji wynikało – jak można wnioskować z uzasadnienia decyzji z dnia [...] , nr [...], wydanej w niniejszej sprawie na podstawie art. 54 § 3 p.s.a. – z uwzględnienia przez organ zaistniałej w sprawie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej, jako wydanej już po rozstrzygnięciu kwestii zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2002 r. inną decyzją ostateczną. Uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oznacza de facto, że organ przyjął za wiążące ustalenia wynikające z powołanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...] - która w odniesieniu do stycznia 2002 r. potwierdzała uprawnienie skarżącej do uwzględnienia w rozliczeniu za styczeń 2002 r. podatku naliczonego. Nawet więc jeśli organ nie podzielił zarzutów skarżącej co do ustaleń dowodowych w kwestii daty złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, to w jednak uwzględnił w ten sposób całość żądania skarżącej, wynikającego z wniesionej skargi.

Wobec powyższego należało uznać, iż uchylając swoją decyzję z dnia [...] oraz decyzję ją poprzedzającą i umarzając postępowanie w sprawie organ uwzględnił skargę w całości.

W tym stanie sprawy postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, a zatem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.s.a, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu.

O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.s.a.