Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 626/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 39
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 stycznia 2017 r. ([...]) na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 24 ust. 1, art. 36 pkt. 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art.7 i 8 ust. 1 pkt. 1, art.106 ust. 1, art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 z późn. zm.), Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r., poz. 1058) oraz art. 104 i 108 § 1 kpa, Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 7 lutego 2014 r. (Dz.Urz. Woj. 2014 poz. 1006) w sprawie ustanowienia wieloletniego programu osłonowego w zakresie dożywiania "Pomoc gminy w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 w związku z Uchwałą Nr [...] Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" działając z upoważnienia Burmistrza Gminy A, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 2017/01/13 dotyczącego udzielenia pomocy finansowej na zakup żywności, popartego wywiadem środowiskowym Burmistrz przyznał E. G. zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 81,00 zł. (słownie: osiemdziesiąt jeden złotych) z uwagi na brak możliwości udzielenia pomocy w formie gorącego posiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że E. G. zamieszkuje samotnie prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jak wynika ze złożonego pod odpowiedzialnością karną oświadczenia, w grudniu 2016 r. nie podejmował żadnych prac dorywczych i nie posiada żadnego dochodu. Stwierdzono, że ww. żyje w ubóstwie wynikającym z długotrwałego bezrobocia.

E. G. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając, że kwota zasiłku jest za niska.

Decyzją z dnia [...] 2015 r. ([...]) na podstawie art. 8 ust. 1, 2 ust. 1, 3 ust. 3, 4, 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 4 a i 4b ustawy z dnia 2 marca 2004 r. o pomocy społecznej, art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ bierze pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie o pomocy społecznej, możliwości finansowe ośrodka w zakresie udzielenia pomocy oraz indywidualną sytuację osoby (rodziny) ubiegającej się o przyznanie świadczenia (por.II SA/Gd 797/08).

Zgodnie z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 i 4 ustawy o pomocy społecznej świadczenia z pomocy społecznej powinny być dostosowane do konkretnej sytuacji indywidualnego wnioskodawcy, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności danej sprawy, w tym postawy samego wnioskodawcy i podejmowanych przez niego starań zmierzających do poprawy sytuacji życiowej. Jak bowiem stanowi art. 4 ustawy o pomocy społecznej, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Z akt sprawy wynika, iż wnioskodawca jest objęty stałą pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i w miarę posiadanych przez Ośrodek środków finansowych, jego potrzeby są uwzględniane przez przyznawanie stosownej pomocy. Organ I instancji przyznał E. G. zasiłek celowy w kwocie 81,00 zł na zakup żywności. Choć w odczuciu odwołującego się kwoty przyznanych zasiłków są zbyt niskie i nie pokrywają zapotrzebowania w całości, wskazać należy, że pomoc społeczna ma mieć charakter wspierający, nie może jednak stanowić wyłącznego i stałego źródła utrzymania dla osób czy rodzin, które są w stanie poszukiwać pracy i podjąć pracę, chociażby dorywczą. Wnioskodawca jest osobą dyspozycyjną, nie sprawuje bowiem opieki ani nad małym dzieckiem, ani np. nad członkiem rodziny wymagającym stałej opieki z uwagi na wiek czy stan zdrowia. Zatem dysponując własnym czasem, zdaniem Kolegium E. G. jest w stanie aktywnie i własnym staraniem poszukiwać pracy i podjąć pracę, choćby dorywczą, nie zdając się wyłącznie na propozycje czy oferty, jakie może otrzymać z PUP. Nadto w dniu wydania zaskarżonej decyzji organ I instancji wydał również inną decyzję którą przyznał E. G. świadczenie w postaci zasiłku celowego w wysokości 200,00 zł na bieżące wydatki w tym dofinansowanie do zakupu opału. Natomiast decyzjami z dnia [...] 2016 r. i z dnia [...] 2016 r. przyznano E. G. pomoc w postaci zakupu opału każdorazowo 0,5 tony węgla. Wobec powyższego nie można uznać, że organ I instancji pozostaje obojętny, bowiem w miarę posiadanych środków na bieżąco wspomaga wnioskodawcę zasiłkami celowymi oraz pomocą w formie rzeczowej (zakup opału).

Pomocy społecznej świadczonej w drodze zasiłku celowego nie można traktować jako źródła dochodu czy jako jedynego źródło utrzymania. Świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy - jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Natomiast odmowa wykorzystania własnego uprawnienia może nawet stanowić samodzielną podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej. Zdaniem SKO organ I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił ustalenia poczynione w sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał dokładnej i całościowej oceny sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej wnioskodawcy z uwzględnieniem tych okoliczności, które miały wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i które przy ocenie sprawy rozstrzyganej na zasadzie uznania administracyjnego, należało wziąć pod uwagę.

Na powyższe rozstrzygnięcie E. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżący wskazał na swoją trudną sytuację życiową (od 2008 r. jest bezrobotny), zdrowotną (ślepota całkowita jednego oka, nadciśnienie tętnicze, choroba skóry- skierowanie do szpitala na leczenie) i zarzucił, że w związku z powyższym przyznana kwota zasiłku w wysokości 81 zł na żywność nie jest wystarczająca dla jego potrzeb. Dodał, że nie wszyscy beneficjenci MOPS traktowani są w jednakowy sposób. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł prowadzi do uznania, że skargę należało uznać za uzasadnioną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2016. 930), zwanej dalej u.p.s. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne (ust. 3). Zasiłek celowy może być przyznany w formie biletu kredytowanego (ust. 4). Z analizy wyżej przedstawionej regulacji wynika, że przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak możliwości dowolnego działania przez organy pomocy społecznej, rozpoznające wniosek o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego. Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. Możliwość wyboru przez organ spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równoważnych prawnie rozwiązań, doznaje bowiem ograniczenia już w samej normie prawnej, wprowadzającej uznanie administracyjne poprzez wyznaczenie przez ustawodawcę ram w konkretnej kategorii spraw. Doznaje ono zatem ograniczenia nie tylko postanowieniami naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7, uzupełnionej postanowieniami art. 77 § 1 i 80 kpa, ale także zasadami i celami określonymi w u.p.s., wskazanymi w art. 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy.

Przewidziany przez ustawodawcę w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. szeroki zakres uznania nie oznacza więc, że w tego rodzaju przypadkach organ jest zwolniony od wnikliwej oceny stanu faktycznego z perspektywy określonych w przepisie art. 39 u.p.s. przesłanek, skoro może, a nie musi przyznać zasiłku celowego. Decyzja podjęta w ramach uznania administracyjnego nie będzie bowiem mogła być uznana za dowolną tylko wtedy, gdy orzekający organ ustali zgodnie z przepisami art. 7, i 77 § 1 k.p.a. wszystkie istotne okoliczności dla treści rozstrzygnięcia, wydawanego na podstawie art. 39 u.p.s., wykazując przewagę bądź to indywidualnego interesu beneficjenta, biorącego górę nad interesem publicznym przy uwzględnieniu celów i zasad pomocy społecznej, bądź na odwrót, wykazując przewagę interesu publicznego nad indywidualnym beneficjenta, także wskazując na cele i zasady pomocy społecznej za tym przemawiające.

Dopiero tak przeprowadzona w sposób szczegółowy analiza i ocena stanu faktycznego sprawy, poprzedzona jego prawidłowym ustaleniem, stanowić powinna materiał do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Ocena taka, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia, zwłaszcza decyzji o charakterze uznaniowym, uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Rzeczywiście, jak trafnie zauważyło SKO, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s., celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna, jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy, ma więc charakter wsparcia osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwić im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są natomiast zobowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co wynika z postanowień art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

W rozpatrywanej jednakże sprawie żaden z orzekających organów, nie ustalił w ocenie Sądu, rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, zgodnie z postanowieniami art. 7, 77 § 1 k.p.a. w kontekście przesłanek wynikających z art. 39 u.p.s., przy uwzględnieniu celów i zasad tej pomocy.

Oczywiście, że pomoc w formie zasiłku celowego jest przyznawana tym spośród beneficjentów, którzy przede wszystkim spełniają kryterium dochodowe, wskazane w art. 8 u.p.s. Pominęły jednakże orzekające organy, że w świetle treści art. 39 u.p.s. warunkiem podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest przede wszystkim rzetelne ustalenie sytuacji życiowej, w tym rodzinnej, zdrowotnej, dochodowej i materialnej beneficjenta a następnie dokonanie oceny w odniesieniu do tak ustalonej sytuacji, czy i jaka pomoc jest adekwatna dla beneficjenta.

Rozstrzygnięcie organu I instancji całkowicie wymyka się pod tym względem spod kontroli, ponieważ poza wskazaniem w niezmiernie skąpym jego uzasadnieniu, że podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 23 stycznia 2017 r. ustalono, iż skarżący zamieszkuje samotnie, prowadząc jednoosobowo gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego dochodu, nie podejmował żadnych prac dorywczych i stwierdzeniem, że pozostaje w ubóstwie z powodu długotrwałego bezrobocia, organ ponad to nie wskazał, co przyświecało mu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w wysokości 81 zł na zakup żywności. Uzasadnienie to nie spełnienia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., czego nie zauważyło SKO uznając, że stanowisko organu pierwszej instancji zostało należycie uzasadnione. Żaden z tych organów nie uwzględnił przy podejmowaniu decyzji, dokonanych podczas wskazanego wywiadu środowiskowego ustaleń wydatków skarżącego oraz jego sytuacji zdrowotnej i jej wpływu na możliwość przezwyciężenia przez skarżącego we własnym zakresie trudności w jakich się znalazł. Nie dokonano też ustaleń, gdzie skarżący kupuje żywność i w jakiej wysokości środki musi przeznaczyć na ten cel. Kolegium, zobowiązane nie tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale przecież do ponownego rozpoznania i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, nie wskazało co doprowadziło do uznania w kontekście sytuacji skarżącego, że wysokość przyznanej mu przez organ I instancji pomocy będzie wystarczająca, biorąc także pod uwagę fakt, że rozstrzygnięcie nie określa, na jaki okres zasiłek ten został przyznany. Kolegium stwierdziło jedynie ogólnie, że: "choć w odczuciu Odwołującego się kwoty przyznanych zasiłków są zbyt niskie i nie pokrywają zapotrzebowania w całości, Kolegium podkreśla, że pomoc społeczna ma mieć charakter wspierający, nie może jednak stanowić wyłącznego i stałego źródła utrzymania dla osób czy rodzin, które są w stanie poszukiwać pracy i podjąć pracę, chociażby dorywczą." W żadnym jednakże fragmencie uzasadnienia decyzji odwoławczej Kolegium nie odniosło się nawet do tych ustaleń sytuacji skarżącego, które zostały zawarte w protokole z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Zgodzić się należy co do zasady z twierdzeniem, że w świetle treści art. 3 ustawy o pomocy społecznej, nie można wyprowadzać wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Interpretacja taka pozostawałaby rzeczywiście w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania. Trafne jest też stanowisko, że obowiązkiem organu jest rozważenie interesu publicznego przejawiającego się jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących. W związku z tym sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia (zasiłku celowego) i w wysokości zgodnej z oczekiwaniami i żądaniami. Zwrócić jednak należy uwagę, że w każdym przypadku organ powinien dokonać oceny, które ze świadczeń w danej sytuacji są najistotniejsze, niezbędne, przy jednoczesnym prawie odmowy uwzględnienia części żądań z uwagi właśnie i na ten podniesiony aspekt. Wielokrotność zatem składania żądań może więc w danej sytuacji faktycznej jedynie determinować rozmiar tej pomocy, chyba że już na ten cel co dopiero świadczenie zostało beneficjentowi przyznane bądź osoba żąda zupełnie niepotrzebnych dla swojej egzystencji świadczeń. Przyznając jednak pomoc beneficjentowi z art. 39 u.p.s. organ musi wskazać, czym kierował się orzekając ją w takiej wysokości, jak określona w kontrolowanych decyzjach. W tym przypadku ani organ pierwszej instancji, ani SKO, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, przeniesionymi z ukształtowanego na tym tle orzecznictwa sądów administracyjnych, nie wskazały motywów swojego działania w tym zakresie i nie odniosły ich do konkretnych ustaleń, których tak naprawdę w sposób wymagany przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 2, 3 i 39 u.p.s. także nie dokonały. Nawet SKO, działające jako organ odwoławczy, nie wyjaśniło, co skłoniło Kolegium do takiego twierdzenia, że pomoc społeczna "...nie może jednak stanowić wyłącznego i stałego źródła utrzymania dla osób czy rodzin, które są w stanie poszukiwać pracy i podjąć pracę, chociażby dorywczą", zwłaszcza w kontekście okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego, wynikających dopiero z treści skargi. Skoro organy pomocy społecznej mają możliwość "ważenia" owej wysokości przyznawanych beneficjentowi środków z pomocy społecznej, to w sytuacji, gdy z jednej strony ich obowiązkiem jest analizowanie ilości i rodzaju skierowanych do nich form pomocy, z drugiej zaś przestrzeganie pewnej dyscypliny finansowej pozwalającej zabezpieczyć realizację potrzeb wszystkich osób uprawnionych w okresie rozliczeniowym, nie mogą zapominać o analizie konkretnej sytuacji danego beneficjenta. Skoro organy odwołały się w tym względzie do doświadczenia życiowego uznając, że przyznana skarżącemu pomoc w wysokości 81 zł jest adekwatna, to w ocenie Sądu, egzaminu z doświadczenia tego nie zdały, orzekając zasiłek celowy w wysokości 81 zł tj. przyznając tak naprawdę skarżącemu - osobie, jak wynika z przeprowadzonego przez pracowników samego organu pomocy społecznej, wywiadu środowiskowego, samotnie gospodarującej, schorowanej, mającej kłopoty z poruszaniem się, pomoc na zakup żywności w wysokości 2,70 zł dziennie w wymiarze miesiąca. Nie wskazały przy tym organy dlaczego pomoc w tej wysokości jest wystarczająca, a pomoc w wysokości np. 200, czy 300 zł lub w innej, wyższej wysokości miesięcznie, na zakup żywności nie będzie zgodna z celami i zasadami pomocy społecznej. Podjęły więc zdaniem Sądu, całkowicie arbitralne, dowolne i nie znajdujące nawet odzwierciedlenia w niewystarczający sposób zebranym materiale dowodowym. Sąd zwraca uwagę, że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego nie może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, czy aktualnie beneficjent pozostaje w leczeniu, wywiad taki ma na celu uzyskanie wszelkich informacji, na podstawie których ustalić można w sposób jak najpełniejszy sytuacje zdrowotna, życiowa i materialną beneficjenta. Skoro organy twierdzą, że skarżący korzysta z pomocy społecznej a przeprowadzony wywiad był w istocie aktualizacją wywiadu to należało bądź dołączyć poprzednio sporządzony wywiad, bądź przeprowadzić aktualizację w sposób umożliwiający ustalenie sytuacji skarżącego w sposób pełny i wyczerpujący. tanu faktycznego w sposób wynikający z obowiązku organów wynikającego z art. 7 i 77 kpa. Z treści skargi wynika, że stan zdrowia skarżącego jest poważny, zatem podanie w treści wywiadu, że skarżący "obecnie nie leczy się u żadnego specjalisty" być może nie odzwierciedla rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego, co niewątpliwie może mieć wpływ na możliwość podjęcia zajęć zarobkowych. W tym zakresie zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli Sądu, przy czym należy podkreślić, że są to braki istotne, ponieważ jednym z motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji była podkreślana możliwość podjęcia przez skarżącego pracy. Organy nie przeprowadziły także żadnego postępowania wyjaśniającego w kierunku ustalenia, czy i jakie oferty pracy były kierowane do skarżącego przez PUP, nie podały, od jakiej daty skarżący jest zarejestrowany jako bezrobotny. W tym zakresie również brak możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z powyższego w toku postępowania organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego skutkiem był błąd w stosowaniu przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy – art. 39 u.p.s. w zw. z art. 2 i 3 tej ustawy. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego organy winny prawidłowo odczytać treść przepisów kpa, które zostały naruszone i ustalić w sposób prawidłowy, pełny i rzetelny sytuację życiową skarżącego, w tym co do stanu zdrowia, oraz okoliczności wynikających z rejestracji skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy. Wszystkie ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Dopiero bowiem na takim etapie może zostać podjęta prawidłowa decyzja w przedmiocie udzielenia skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając kontrolowane decyzje za niezgodne z prawem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.