Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 60/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
w pozostałym zakresie skarge oddalono

SENTENCJA

Dnia 5 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Mirosław Bator SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2021r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do organ do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 13 stycznia 2021r., II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego S. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji w K. w zakresie rozpoznania jego wniosku z 13 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997, nr 78, poz. 483 późn. zm.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, przez nieuprawnione ograniczenie tego prawa;

2. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) - dalej jako u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, przez brak udostępnienia informacji publicznej we wskazanym terminie;

3. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, przez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o

1. zobowiązanie Organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 13 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy poprzez udzielenie informacji żądanej we wniosku z dnia 13 stycznia 2021 r.

2. stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;

3. wymierzenie Organowi grzywny w wysokości określonej przepisem art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. lub przyznania od Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2 000 złotych na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania według norm przypisanych, w tym i opłaty uiszczonej od skargi.

W uzasadnieniu skargi S. G. wskazał, że 13 stycznia 2021 r. zwrócił się do Organu z wnioskiem przesłanym na adres mailowy Organu o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie w formie scanu, dokumentu - notatki służbowej/urzędowej (niezanimizowanej) dokumentującej przebieg zgłoszonej przez S. G. interwencji w dniu 30 grudnia 2020 r. około godziny 8:30 u zbiegu ulic [...] i ul. [...] w K. oraz podanie czym zakończyła się przedmiotowa interwencja tj. czy i który z uczestników kolizji został ukarany mandatem karnym oraz w jakiej wysokość.

W dniu 19 stycznia 2021r. skarżący otrzymał drogą mailową odpowiedź od Zobowiązanego, z treści której wynika, że Organ nienależycie zapoznał się z wnioskiem skarżącego i związku z tym lub też z niewiedzy, zajął stanowisko, że aby otrzymać przedmiotową informację skarżący winien wypełnić odpowiedni (załączony do pisma) wniosek i uiścić opłatę w kwocie 17 zł. Było to jedyne, a zarazem ostatnie do chwili sporządzenia niniejszej skargi stanowisko organu w tej sprawie.

Zdaniem skarżącego żądane przez niego informację kwalifikują się do desygnatów informacji publicznej, a skoro tak to nie sposób uznać, aby pismo Organu z dnia 18 stycznia 2021 r. stanowiło właściwą reakcję na wniosek i świadczyło o wykonaniu obowiązków wynikających z u.d.i.p. Oznacza to zatem, że Organ pozostaje w zarzucanej przez skarżącego bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł odrzucenie skargi w całości i o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, a w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki wniósł o oddalenie skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie, w przypadku uznania zasadności złożonej skargi, o stwierdzenie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa i niewymierzanie organowi grzywny ani nieprzyznawanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w oparciu o art. 149 §2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Opisując przebieg zdarzeń wskazano, że wiadomością e-mail z dnia 13 stycznia 2021 roku Skarżący zwrócił się do Sekretariatu Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji, adresowaną do T. J. - N. Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji, działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret 3 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie w formie skanu, dokumentu notatki służbowej /urzędowej (niezanonimizwanej) dotyczącej przebiegu zgłoszonej przez Skarżącego interwencji z dnia 30 grudnia 2020 roku około godz. 08:30 u zbiegu ulic [...] w K. oraz o podanie czym zakończyła się przedmiotowa interwencja tj. czy i który z uczestników kolizji został ukarany mandatem karnym oraz w jakiej wysokości.

Wiadomością e-mail z dnia 19 stycznia 2021 roku na adres e-mail Skarżącego przesłano skan odpowiedzi sporządzonej w dniu 18 stycznia 2021 roku w sprawie do znaku sprawy: MRA. [...], [...], informujące, że zgodnie z treścią art. 44 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, osoba zainteresowana winna stawić się osobiście z dokumentem potwierdzającym swoją tożsamość do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji przy ul. [...] i złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia (w załączeniu) wraz z dowodem wpłaty kwoty 17 złotych na wskazany numer rachunku, wskazując jako podstawę ustawę z dnia 16 listopada 2006 roku o opłatach skarbowych. Skarżącego pouczono, że w obecnej sytuacji spowodowanej wprowadzeniem w Polsce od dnia 14 marca 2020 roku stanu zagrożenia epidemicznego można wypełniony ręcznie i zeskanowany wniosek przesłać drogą elektroniczną (wraz z dowodem wpłaty) na adres poczty sekretariat.wrd@krakow.policja.gov.pł.

W dniu 5 lutego 2021 roku Skarżący wystąpił wiadomością e-mail do Sekretariatu Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji adresowaną do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego w K. - o udostępnienie w formie skanu kopii dokumentów w postaci notatników służbowych funkcjonariuszy policji podejmujących czynności w dniu 30 grudnia 2020 roku około godz. 08:30 u zbiegu ulic [...] i [...] w K. w sprawie kolizji, do której doszło pomiędzy pojazdami [...] a [...] oraz podanie danych tych funkcjonariuszy w postaci stopnia służbowego oraz imienia i nazwiska.

W dniu 16 lutego 2021 roku do Komendy Policji wpłynęła skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 13 stycznia 2021 roku o udzielenie informacji publicznej

W dniu 19 lutego 2021 roku Skarżącemu - wnioskodawcy przesłano skan odpowiedzi na wniosek z dnia 13 stycznia 2021 roku, zgodnie z którą w przedmiotowej sprawie nie została sporządzona notatka służbowa/urzędowa przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji realizujących czynności na miejscu zdarzenia, jak również informując go o zakończeniu czynności w postępowaniu mandatowym poprzez ukaranie mandatem karnym w wysokości 250 zł pasażerki pojazdu marki [...]

W dniu 19 lutego 2021 roku Skarżącemu - wnioskodawcy przesłano skan notatników służbowych policjantów ze zanonimizowanymi danymi osobowymi, jak również poinformowano go o personaliach policjantów dokonujących czynności służbowe w dniu zdarzenia drogowego.

Była to odpowiedź na wniosek z dnia 05 lutego 2021 roku.

Dwoma decyzjami Komendanta Policji z dnia 18 lutego 2021 roku odmówiono Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym danych osobowych osób fizycznych biorących udział w zdarzeniu drogowym [...] z dnia 30 grudnia 2020 roku około godz. 08:30 u zbiegu ulic [...] i [...] w K. w związku z udostępnieniem Skarżącemu informacji i dokumentów, o które wnosił wiadomościami e-mail z dnia 13 stycznia 2021 roku oraz 05 lutego 2021 roku.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi zwrócono uwagę, że S. G. skarży bezczynność Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Policji, który nie jest organem administracji rządowej, a kierownikiem komórki organizacyjnej Policji. Skoro zatem skarga dotyczy podmiotu, który nie jest organem, uznać należy, że skarga winna zostać odrzucona jako niedopuszczalna. Właściwym w sprawie winien być Komendant Policji będący kierownikiem jednostki organizacyjnej Policji, a nie kierownik komórki organizacyjnej Policji podległy Komendantowi Policji.

W przypadku uznania, że skarga jest dopuszczalna - podniesiono, że Skarżący mógł uzyskać żądane informacje w trybie art. 217 k.p.a. - dotyczącym wydawania zaświadczeń. W związku z powyższym Skarżący otrzymał odpowiedź niejakiej oczekiwał, ale odpowiedzi, która wskazywała na specjalny tryb, odmienny od opisanego w u.d.i.p., stanowiącego względem u.d.i.p. lex specialis, a określony w art. 217 k.p.a., a dotyczący wydania zaświadczenia. W tym miejscu wskazać należy na art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, (...)". Ustawodawca stworzył w ten sposób normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów ustawy w sytuacji, w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. W przypadku kolizji przepisy zawarte w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają też stosowanie u.d.i.p. (por. wyr, WSA w Warszawie z 13.6.2006 r., II SA/WA 2016/05, wyr. WSA w Warszawie z 20.4.2006 r., II SA/WA 2227/05, wyr. NSA w Warszawie z 11.5.2006 r., II OSK 812/05, wyr. WSA w Olsztynie z 14.5.2013 r., II SA/Ol 204/13).

W niniejszej sytuacji informacje, o które wnosił Skarżący, mogły zostać udostępnione w trybie art. 217 k.p.a., a udostępnione w formie zaświadczenia, uwzględniającego dane, o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro Skarżącemu-wnioskodawcy wskazano właściwy tryb uzyskania w pełni wszystkich interesujących go informacji w przewidzianym przepisami u.d.i.p. terminie to nie sposób uznać, by Organ - Komendant Policji, dopuścił się bezczynności.

Niezależnie od powyższych rozważań Organ udostępnił Skarżącemu informacje w zakresie sporządzenia notatki urzędowej/służbowej ze zdarzenia wiadomością e-mail z dnia 19 lutego 2021 roku oraz wydał decyzję z dnia 18 lutego 2021 roku o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym danych osobowych osób fizycznych biorących udział w zdarzeniu drogowym [...] z dnia 30 grudnia 2020 roku około godz. [...] u zbiegu ulic [...] i [...] w K.. Udostępnione informacje zostały udostępnione z ostrożności związanej z dokonaną dodatkową analizą złożonego wniosku i mając na uwadze udostępnienie Skarżącemu jakichkolwiek informacji w przedmiotowej sprawie.

Powyżej wskazana argumentacja, szybka odpowiedź na wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, (odpowiedź udzielona 19 stycznia 2021 roku), wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 1 ust. 1 u ust. 2 u.d.i.p., jak również wątpliwości dotyczące relacji pomiędzy art. 217 k.p.a. a regulacjami zawartymi w u.d.i.p., nie pozwalają na przyjęcie, że po pierwsze miała miejsce bezczynność Organu, a po drugie - że nawet jeśli bezczynność miała miejsce - by miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa nie jest i nie była oczywista. Podkreślenia wymaga, że Skarżący mimo uzyskanej odpowiedzi o trybie wystąpienia z żądaniem uzyskania informacji nie wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. Zostały mu również udostępnione informacje, choć obarczone wątpliwościami interpretacyjnymi. Tym samym nie ma podstaw do nakładania na organ grzywny ani nie jest zasadne przyznawanie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w oparciu o art. 149 § 2 w zw z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Okoliczności sprawy wskazują na ewidentne działanie wnioskodawcy zmierzające do uzyskania dokumentów ze zdarzenia drogowego we własnej sprawie, co nie mieści się w granicach prawa dostępu do informacji publicznej. Tym samym, mając na uwadze udzieloną w dniu 19 stycznia 2021 roku odpowiedź, jak również niezależnie od udostępnionych w późniejszym terminie informacji i dokumentów, nie jest możliwe przypisanie Organowi bezczynności, w szczególności mającej postać rażącego naruszenia prawa. Nie znajduje również uzasadnienia nałożenia na organ grzywny czy też zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w oparciu o art. 149 §2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

W niniejszej sprawie skarżący jako organ, któremu zarzuca bezczynność wskazał Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KPM w K., podczas gdy w rzeczywistości organem tym jest Komendant Policji. Jednakże Sąd wbrew wnioskowi zawartemu w odpowiedzi na skargę, nie odrzucił skargi z tego powodu. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i w znacznym stopniu uproszczonym, a skarżący, z którym korespondencję prowadził i któremu odpowiedzi udzielał Naczelnik Wydziału Ruchu Durowego KMP w K., mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że w istocie osoba piastująca to właśnie stanowisko, a nie Komendant jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji.

Dalej wskazać należy, że dla oceny prawnej w kontrolowanej sprawy istotne są następujące fakty.

W dniu 13 stycznia 2021 r. skarżący złożył wniosek o przesłanie skanu dokumentu – notatki służbowej/urzędowej (niezanonimizowanej) dokumentując przebieg zdarzenia drogowego (.....) oraz podanie czym zakończyła się przedmiotowa interwencja tj. czy i który z uczestników kolizji został ukarany mandatem karnym i w jakiej wysokości.

W dniu 18 stycznia 2021 r. – a zatem niezwłocznie – uzyskał od organu odpowiedź, że może złożyć w tym zakresie wniosek o wydanie zaświadczenia, na załączonym do pisma organu formularzu.

Skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 16 lutego 2021r. (co Sąd ustalił na podstawie odpowiedzi na skargę, albowiem brak innego dowodu w aktach sprawy). Natomiast w dniu 19 lutego 2021 r. skarżący otrzymał od organu odpowiedź na wniosek z dnia 13 stycznia 2021 r., (oraz równocześnie na wniosek z dnia 5 lutego 2021r., nieobjęty skargą). Z odpowiedzi tej wynika, że nie została sporządzona notatka służbowa /urzędowa ze zdarzenia, a pasażerka pojazdu [...] otrzymała mandat 250 zł. W tym dniu wydano także decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie danych osobowych.

W tej sytuacji orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania aktu lub dokonania czynności stało się bezprzedmiotowe, dlatego na zasadzie art. 161§ 1 pkt. 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie.

Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do wniosku, że nie miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia."

Postępowaniu organu w niniejszej sprawie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi. Pierwotnie, w zakreślonym ustawą terminie, udzielił odpowiedzi, choć niewłaściwie zakwalifikował żądaną przez skarżącego informację jako wniosek o wydanie zaświadczenia. Po wpływie skargi sprawa została załatwiona bardzo szybko. W zaistniałej sytuacji nie można zatem uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli i lekceważenia skarżącego.

Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem skargi w zakresie wniosku o wymierzenie organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego i zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Natomiast suma pieniężna pełni wobec strony postępowania funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty materialnej lub niematerialnej) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności organu, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej skargi. Sąd okoliczności takich się nie dopatrzył, zaś skarżący ich nie wskazał. Podkreślić należy, że nałożenie grzywny i przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i to sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w tym trybie. Okoliczności niniejszej sprawy zastosowania tych środków nie uzasadniają.

W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.