Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 273/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 b
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 21 grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 grudnia 2017 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 49b ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.),

po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] (znak: [...]), którą nakazano B. S. rozbiórkę budynku letniskowego o wymiarach w rzucie poziomym 3,00 m x 10,40 m zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w Tęgoborze, gm. Łososina Dolna,

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Po nadesłaniu, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego akt postępowania oraz odwołania B. S., na podstawie tak zebranego materiału dowodowego - Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił stan faktyczny, którego najistotniejsze dla prowadzonego postępowania elementy przedstawił kolejno w treści decyzji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy obiektu letniskowego – typu kemping o wymiarach w rzucie poziomym 3,00 m x 10,40 m na terenie dz. nr [...] w Tęgoborze, gm. Łososina Dolna.

W trakcie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że na terenie działki nr [...] w miejscowości Tęgoborze gmina Łososina Dolna na betonowym utwardzeniu o wys. zmiennej 0,5 m do 1 m zrealizowana jest wiata drewniana (9 słupów x 2: 15cm x 3cm), więźba drewniana dwuspadowa pokryta (blachodachówką). Podano, że do słupów zamocowana została kątownikami przyczepa kempingowa (stalowa) wsparta na gruncie betonowymi płytami, która stoi na kołach. Zaznaczono, że w dniu kontroli wiata wraz z przyczepą kempingową były użytkowane na cele letniskowe, a do kempingu doprowadzona została woda oraz prąd. Wskazano również, że brak było zbiornika na nieczystości, a wewnątrz przyczepy zamontowano kominek. Ponadto dodano, że do protokołu załączono dokumentację zdjęciową.

Organ podkreślił także, że obecny podczas czynności kontrolnych B. S. oświadczył, iż w 2015 r. wykonał betonowe utwardzenie z nawierzchnią ułożoną kostką betonową, a następnie została umiejscowiona przyczepa kempingowa niedopuszczona do ruchu drogowego. Wskazano, że w maju 2017 r. zrealizowano wiatę drewnianą nad przyczepą, natomiast przyłącz energetyczny wykonany został w 2012 r. Następnie w czerwcu 2016 r. wykonany został również przyłącz wodociągowy (sieć gminna). B. S. oświadczył również, że na wykonanie jakichkolwiek robót na terenie dz. nr [...] w m. Tęgoborze nie uzyskiwał żadnych pozwoleń, ani nie dokonał zgłoszenia, natomiast wiatę wraz z kempingiem wykorzystywał na cele letniskowe.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako budowę budynku letniskowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]), na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.b. oraz art. 83 ust. 2 u.p.b., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego nakazał B. S. rozbiórkę budynku letniskowego o wymiarach w rzucie poziomym 3,00 m x 10,40 m zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w Tęgoborze, gm. Łososina Dolna.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł B. S..

Organ I instancji przekazując odwołanie wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a.

Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego zaznaczył, że dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy w granicach przewidzianych przez przepisy prawa dla postępowania pierwszoinstancyjnego.

Organ II instancji powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz sądów administracyjnych wskazał, że trwałe związanie budynku z gruntem oznacza posadowienie budynku na gruncie budowlanym w sposób zapewniający jego trwałość i skuteczność. Jednocześnie, w ocenie organu odwoławczego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako jedną całość pod względem konstrukcyjnym. Zdaniem organu odwoławczego, posadowienie przyczepy kempingowej na bloczkach betonowych powoduje, że obiekt jest powiązany z gruntem w sposób uniemożliwiający przesunięcie. Dokonując dalszej analizy obiektu organ zwrócił uwagę, że w celu przesunięcia przyczepy należałoby dokonać rozłączenia wykonania przyłączy wody, prądu i instalacji kanalizacyjnej.

W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył treść art. 3 pkt 6 u.p.b., art. 28 ust. 1 u.p.b., art. 29 ust. 1 pkt 2a u.p.b. oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. i na ich podstawie ustalił, że w badanym stanie faktycznym doszło do samowoli budowlanej, która obligowała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do podjęcia stosowanych działań.

Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że legalizacja obiektu w trybie art. 49b u.p.b. uzależniona jest od jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ ustalił również, że w przedmiotowej sprawie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Łososina Dolna działka nr [...] w Tegoborze znajduje się na terenach przeznaczonych pod zabudowę zagrodową, jednorodzinną i usługową, na których to terenach bezwzględnie nie dopuszcza się lokalizacji budynków rekreacji indywidualnej.

Organ odwoławczy dokonał także weryfikacji podmiotu zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki. Organ odwołał się do orzecznictwa sądowego, zgodnie z którym nakaz rozbiórki w pierwszej kolejności należy kierować do inwestora. Podkreślono jednak, że zasada ta nie znajduje zastosowania, w sytuacji gdy inwestor w dacie orzekania nie ma uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłoby mu na wykonanie nakazu. Organ ustalił, że zebrany materiał dowodowy wskazywał, iż B. S. będący inwestorem obiektu będącego przedmiotem postępowania posiada uprawnienia do władania przedmiotowym obiektem budowlanym, a w związku z tym – zdaniem organu II instancji – podmiot zobowiązany do wykonania nakazu rozbiórki został wybrany prawidłowo.

Ponadto organ odwoławczy ustalił, że stronami postępowania byli inwestor wybudowanego obiektu, tj. B. S. oraz właściciel działki nr [...] w miejscowości Tęgoborze gmina Łososina Dolna – J. G.. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zastosował art. 49b ust. 1 u.p.b. Organ wskazał również, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wystarczający, wobec powyższego nie stwierdził naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący B. S.. Skarżący zaskarżył decyzję w całości nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Skarżący podniósł, że przyczepa kempingowa nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego, odwołując się do argumentacji wskazanej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto skarżący wskazał, że w chwili wybudowania przyczepy kempingowej nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem – w jego ocenie – dokonana przez niego budowa nie mogła naruszać jego zapisów. Skarżący podkreślił również, że budowa była zgodna z zaleceniami Starostwa w Nowym Sączu. Ponadto zdaniem skarżącego, przyczepa kempingowa może zostać zakwalifikowana jako budynek mieszkalny, ponieważ zamierza zamieszkać w niej na stałe.

W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że obiekt stanowi budynek letniskowy, ponieważ przyczepa kempingowa stanowi konstrukcyjną całość trwale związaną z gruntem. Organ podniósł również, że w wyniku analizy zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że niedopuszczalna jest legalizacja wybudowanego samowolnie obiektu.

W trakcie rozprawy w WSA w Krakowie w dniu 7 maja 2018 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko oraz wskazał, że "pani z urzędu powiedziała mu, że może sobie wjechać przyczepą na działkę ogrodniczo-rolną, a nie musi mieć nic pisemnie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka nie podlega uwzględnieniu.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 21 grudnia 2017 r. (znak: [...]), którą organ - po rozpatrzeniu odwołania B. S. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Nowym Sączu dla Powiatu Nowosądeckiego z dnia [...] października 2017 r. (znak: [...]), którą nakazano B. S. rozbiórkę budynku letniskowego o wymiarach w rzucie poziomym 3,00 m x 10,40 m zlokalizowanego na terenie dz. nr [...] w Tęgoborze, gm. Łososina Dolna. W kontrolowanej sprawie m.in. wzorcem kontroli jest treść art. 3 oraz 49b u.p.b., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kontrolowanych decyzji. Przedmiotem "sporu" jest zgodność ww. nakazu rozbiórki z powszechnie obowiązującym prawem.

Na samym początku Sąd stwierdza, że działające w sprawie organy administracyjne prawidłowo, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, ustaliły stan faktyczny sprawy odnoszący się do okoliczności budowy i kwalifikacji przedmiotowego obiektu. Zgodnie z prawem zostały także określone strony kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego.

Jak wynika z treści kontrolowanych decyzji i akt sprawy działające w sprawie organy mając na uwadze art. 3 pkt 1 i 2 u.p.b. prawidłowo, w ocenie Sądu I instancji, zakwalifikowały przedmiotową przyczepę kempingową w jej uwarunkowaniach konstrukcyjnych i funkcjonalnych z podłożem i zadaszeniem - jako budynek letniskowy. Za tą tezą przemawia także dokumentacja fotograficzna spornego obiektu. Strona skarżąca bezpodstawnie kwestionuje przyjętą przez organ II instancji kwalifikację prawną przedmiotowego obiektu. Skarżący podniósł, że w rozumieniu Prawa budowlanego przyczepa kempingowa nie jest obiektem budowlanym. Z powyższym zarzutem w realiach stanu faktycznego kontrolowanej sprawy nie można się zgodzić. Przyczepa campingowa straciła swoje pierwotne właściwości i wskutek działań inwestycyjnych/robót budowalnych skarżącego uzyskała atrybuty budynku letniskowego. Z analizy dokumentacji zdjęciowej i ustaleń dokonanych przez organ podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2017 r. wynika, że konstrukcja zadaszenia przedmiotowego obiektu budowlanego/"przyczepy" wspiera się na słupach wykonanych z desek o przekroju 15 cm x 3 cm. Konstrukcja słupów nie posiada własnych niezależnych stężeń poprzecznych i podłużnych i przy intensywnym oddziaływaniu obciążeń zewnętrznych (t.j. wiatru, śniegu na konstrukcji dachu) mogłaby ulec zniszczeniu. Funkcję stężającą w w/w obiekcie pełni zatem przyczepa kempingowa, która została powiązana funkcjonalnie z konstrukcją zadaszenia kątownikami. Z kolei zadaszenie, w tym konstrukcyjnym sprzężeniu zwrotnym, pełni dodatkową funkcję ochronną dla przyczepy kempingowej chroniąc ją przed czynnikami atmosferycznymi: deszczem i słońcem. Przez połać dachu wyprowadzony jest przewód kominowy z kominka znajdującego się w przyczepie kempingowej, aby więc przesunąć przyczepę należałoby uprzednio odłączyć przewód kominowy. Przedmiotowa przyczepa jest ustawiona na bloczkach betonowych ułożonych na kostce brukowej. Trzeba przy tym podkreślić, w ocenie Sądu, że betonowe utwardzenie pod bloczkami pełni natomiast funkcję fundamentu przekazując obciążenia z obiektu na grunt i zapobiegając przemieszczeniom pionowym w/w obiektu (osiadaniu w gruncie). Fundamentem jest bowiem element konstrukcyjny przenoszący obciążenia z innych elementów konstrukcyjnych takich jak ściany i dach bezpośrednio na grunt. Betonowe utwardzenie pełni także funkcję wyrównawczą (niwelacja) poziomu ustawienia przyczepy kempingowej, w terenie o zmiennej wysokości. Fundament taki, przenosząc na podłoże gruntowe całość obciążeń obiektu budowlanego, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;".

Zgodnie z § 3 pkt 7 ilekroć w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest mowa o: 7) budynku rekreacji indywidualnej - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku. Zdaniem Sądu, definicja ta obejmuje również dom realizowany przez skarżącego a opisany/określony w kontrolowanej decyzji. Wyżej opisana technologia jego wykonania oraz tylko częściowe zapewnienie mediów ( w postaci wody i energii elektrycznej) przesądza, że jego konstrukcja nie pozwala na całoroczne zamieszkiwanie w nim. Brak jest zbiornika na nieczystości.

Organ II instancji trafnie odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych, uznając, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. W przedmiotowej sprawie posadowienie przyczepy kempingowej na bloczkach betonowych, niezależnie od tego, że posiada koła, powoduje, że obiekt powiązany jest z gruntem w sposób uniemożliwiający jego przesunięcie. W sprawie mamy więc do czynienia z trwałym związaniem obiektu z gruntem. Ponadto przedmiotowa "przyczepa kempingowa" prawidłowo kwalifikowana jako obiekt budowlany i zarazem budynek jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a także jest wykonana z materiałów budowlanych. W konsekwencji należy uznać, że organ II instancji prawidłowo zakwalifikował znajdujący się na działce ww. obiekt jako budynek.

Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez Skarżącego w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2018 r. "kemping" wykorzystywany jest na cele letniskowe, a nie mieszkalne. W konsekwencji wszystkich powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, przyczepa kempingowa wraz z zadaszeniem i podłożem tworzy spójną konstrukcyjnie-funkcjonalnie całość, którą należy zakwalifikować jako budynek letniskowy.

Zgodnie ze znajdującym zastosowanie w kontrolowanej sprawie aktualnie obowiązującym art. 29 ust. 1 pkt 2a u.p.b. pozwolenie na budowę nie jest wymagane dla budowy: wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. budowa tego typu obiektu wymaga zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

W kontrolowanej sprawie bezsprzeczne jest, że skarżący nie uzyskał żadnych pozwoleń ani nie dokonał zgłoszenia na wykonanie jakichkolwiek robót budowalnych na ww. działce. Wbrew temu co twierdzi Skarżący, ustne informacje uzyskane w urzędzie nie dają uprawnienia do pominięcia przewidzianej w ustawie procedury dotyczącej budowy obiektów budowlanych. Z kolei w piśmie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2011 r. adresowanym do skarżącego jest mowa o przyczepie campingowej w dosłownym ścisłym rozumieniu tego słowa nie spełniającej zatem przesłanek budynku letniskowego. W konsekwencji, w kontrolowanym postępowaniu wystąpił stan samowoli budowlanej, który obligował organy nadzoru budowlanego do podjęcia stosownych działań.

Zgodnie z art. 49b ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu organ wstrzymuje postanowienie jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

Legalizacja obiektu w trybie art. 49b u.p.b. uzależniona jest m.in. od jego zgodności z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łososina Dolna zatwierdzonego Uchwałą Nr 114/XV/08 Rady Gminy w Łososinie Dolnej z dnia 4 marca 2008r. ze zmianami dokonanymi: Uchwałą Nr 193/XXIV/2013 Rady Gminy Łososina Dolna z dnia 25 stycznia 2013r. oraz Uchwałą Nr 87/XII/2015 Rady Gminy w Łososinie Dolnej z dnia 23 października 2015r. działka nr [...] w Tęgoborze znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 12.MNR.4 (e,o,l) t.j. tereny zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej i usługowej, z dodatkowymi oznaczeniami: "e"- tereny o szczególnych walorach przyrodniczych, "o" - tereny zlokalizowane w pobliżu zagrożeń osuwiskowych, "1" - tereny ograniczeń wysokości zabudowy w rejonie lotniska. Zgodnie z § 8 w/w planu jako przeznaczenie podstawowe w/w terenu ustala się zabudowę zagrodową i mieszkaniową. Na w/w terenach nie dopuszcza się jednak lokalizacji budynków rekreacji indywidualnej.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wykluczył wprost możliwość umieszczenia na gruncie budynków rekreacji indywidualnej. W świetle powyższego organ II instancji trafnie przyjął, że nie było podstaw do wdrożenia trybu legalizacji przewidzianego w art. 49b ust. 2 u.p.b.

Sąd nie podziela także zarzutu Skarżącego, że w chwili ustawienia przyczepy kempingowej nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, zatem dokonana przez niego budowa nie mogła naruszać jego norm. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Łososina Dolna obejmujący działkę, na której znajduje się przyczepa kempingowa Skarżącego został zatwierdzony Uchwałą Nr 114/XV/08 Rady Gminy w Łososinie Dolnej z dnia 4 marca 2008 r. Zgodnie § 7 pkt 2 ww. uchwały "Dla terenów, o których mowa w ust. 1, ustala się następujące zasady zagospodarowania oraz warunki i standardy kształtowania zabudowy: nie dopuszcza się lokalizacji budynków rekreacji indywidualnej". Treść przywołanej normy jest jednoznaczna i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Natomiast zgodnie z oświadczeniem Skarżącego w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2017 r., któremu trafnie w ocenie Sądu organy dały wiarę, betonowe utwardzenie nawierzchni oraz umiejscowienie na niej przyczepy kempingowej nastąpiło w 2015 r. Oznacza to, że w momencie umiejscowienia na działce przyczepy obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym Skarżący nie mógł wybudować na działce budynku letniskowego. Dokonane w 2013 r. oraz 2015 r. zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego nie mają natomiast znaczenia dla wyniku badanej sprawy. Stąd też, w ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo zastosował art. 49b u.p.b., a wszystkie zarzuty skarżącego nie zasłużyły na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości odd