Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 58/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 1 i par. 2, art. 149, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1537
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi C. sp. j. z siedzibą w [...] na przewlekłość i bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji w sprawie zmiany umów na dostęp do nieruchomości i budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

. Sygn. akt VI SAB/Wa 58/17

.

Uzasadnienie

C. sp. j. z siedzibą w O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w W. oraz bezczynność organu, zarzucając mu rażące naruszenie terminu do wydania decyzji administracyjnej w sprawie prowadzonej pod sygn. [...] w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej zmieniającej treść umowy o dostępie do budynków wchodzących w skład zasobów Spółdzielni Mieszkaniowej "K." oraz naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że wniosek o wydanie decyzji w sprawie zmiany umowy na korzystanie z nieruchomości zarządzanych przez SM "K." w celu świadczenia usług przez C. s.c. z dnia 1 lipca 2011 r. oraz umowy najmu nieruchomości zawartej w dniu 2 czerwca 2008 r. został wystosowany do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w W. pismem z dnia 15 września 2016 r. Pismem z dnia 27 września 2016 r. Prezes UKE zawiadomił skarżącego iż, w dniu 15 września 2016 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W zawiadomieniu skarżący wezwał uczestnika postępowania do przedstawienia stanowiska w sprawie.

W toku postępowania, Prezes UKE kolejnymi postanowieniami wyznaczał, z uwagi na "szczególnie skomplikowany charakter sprawy", kolejne terminy jej załatwienia. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. wyznaczył termin 21 stycznia 2017 r. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. - termin 21 marca 2017 r. oraz postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2017 r. - termin 30 czerwca 2017 r.

W tym czasie, uczestnik postępowania pismem z dnia 5 października 2016 r. zajął stanowisko w sprawie, na które skarżący (bez wezwania, po przeglądnięciu akt sprawy), udzielił odpowiedzi pismem z dnia 28 lutego 2017 r.

Działania organu od dnia zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania z dnia 27 września 2016 r. przez ponad pół roku ograniczały się do wydawania kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu na rozpatrzenie sprawy.

Wobec powyższego, pismem z dnia 12 lipca 2017 r. (nadanym w dniu 20 lipca 2017 r.) skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie oraz przewlekłości postępowania.

Organ do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi na powyższe.

Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. wyznaczył jedynie kolejny termin na załatwienie sprawy (31 sierpnia 2017 r.). Od tego dnia organ pozostaje w bezczynności.

Zdaniem skarżącego dotychczasowy sposób prowadzenia postępowania przez Prezesa UKE może wskazywać, że organ w czasie 12 miesięcy prowadzonego postępowania nie ustalił żadnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Dotychczasowe działania Prezesa UKE skupiły się na wydawaniu kolejnych postanowień o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia sprawy. Prezes UKE przez cały okres prowadzenia niniejszego postępowania nie podejmował merytorycznych działań mających na celu wydanie rozstrzygnięcia.

Podsumowując dotychczasowy sposób prowadzenia postępowania przez Prezesa UKE skarżący wskazał, że organ w czasie ponad 12 miesięcy nie rozpoczął merytorycznego badania sprawy.

Nadto, aktualnie (tj. od 31 sierpnia 2017 r.) Prezes UKE pozostaje w bezczynności, bowiem lego dnia upłynął wyznaczony przez niego kolejny termin na załatwienie sprawy, a do tej pory nie wyznaczył on kolejnego terminu.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczy się już ponad 12 miesięcy, licząc od dnia jego wszczęcia. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 22 ust. 1 Megaustawy sprzed jej nowelizacji, Prezes UKE zobowiązany jest do wydania decyzji w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku. Obecnie, tj. od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej Ustawę, ustawodawca termin ten uznał za zbyt długi i skrócił go do 60 dni. Ustawowy termin wydania decyzji administracyjnej został zatem już przekroczony sześciokrotnie.

Podając przyczyny dla wydawania kolejnych postanowień o przedłużeniu terminu, Prezes UKE każdorazowo wskazywał, że powyższe wynika ze "szczególnie skomplikowanego charakteru sprawy", nie wskazując przy tym, czy chodzi o skomplikowany stan faktyczny czy prawny. W ocenie skarżącego stan faktyczny nie odbiega od innych spraw dostępowych prowadzonych przez organ w innych podobnych sprawach. Nie jest więc prawdą, jakoby stan faktyczny sprawy miałby być szczególnie skomplikowany.

Prezes UKE wydał już 17 grudnia 2013 roku stanowisko w sprawie stosowania art. 30 Megaustawy, a także kolejno 9 października 2014 roku wydał Poradnik dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych planujących uzyskać dostęp do infrastruktury lub nieruchomości na potrzeby świadczenia usług telekomunikacyjnych. W stanowisku i poradniku Prezes UKE w szerokim zakresie przedstawia interpretację i zasady stosowania przedmiotowych przepisów. Powyższe przeczy powołanej w postanowieniach o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku argumentacji, jakoby charakter sprawy był szczególnie skomplikowany. Skoro obowiązujący dotychczas (do dnia 30 czerwca 2016 r.) stan prawny zinterpretowany został w sposób jednoznaczny w opracowaniach wydanych przez Prezesa UKE, to nie powinny być wydawane kolejne postanowienia o przedłużeniu terminu z powołaniem się na skomplikowany stan prawny sprawy. Skarżący dodał, że nowelizacja Megaustawy (w tym art. 30) jedynie sprecyzowała treść przepisu i nie zmieniła w sposób znaczący przesłanek wydania decyzji.

Prezes UKE kilkukrotnie wyznaczał nowe terminy załatwienia sprawy, żadnego z nich nie dotrzymując. Samo odwoływanie się do skomplikowanego charakteru sprawy i potrzeby wykonywania wielu czynności w sprawie bez odpowiedniego udokumentowania tych okoliczności nie może stanowić podstawy, że nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Zdaniem skarżącego, organ każdorazowo powinien uzasadnić przyczynę, dla której konieczne jest przedłużenie postępowania, bowiem ustanowiona w art. 36 kpa możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy ma charakter wyjątkowy i nie powinna być przez organy nadużywana.

Aktualnie zaś, tj. od dnia 31 sierpnia 2017 r. Prezes UKE pozostaje w bezczynności, bowiem tego dnia upłynął ostatni wyznaczony przez niego termin na załatwienie sprawy.

Podsumowując skarżący wyjaśnił, że niezwłocznie po wpływie wniosku o wydanie decyzji organ powinien wystosować jednocześnie wszystkie niezbędne wezwania, ustalić stan faktyczny, uwzględnić stanowiska stron i poddać projekt decyzji konsultacjom społecznym, a następnie wydać decyzję. W niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z zupełnym brakiem podejmowania działań.

Skarżący wskazał, że przewlekłość postępowania zachodzi wtedy, gdy prowadzone postępowanie jest długotrwałe oraz trwa ponad potrzebę do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Długotrwałość postępowania musi przy tym pozostawać w związku przyczynowym z bezczynnością organu, co w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie miało miejsce. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ {Prezes UKE) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia tub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak też m.in. wyrok WSA w Łodzi z 20 grudnia 2010 r., II SAB/Łd 53/2010, Lex nr 821197 i wyrok WSA w Lublinie z 19 maja 2011 r" II SAB/Lu 9/2011, Legalis nr 341803).

W niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, tym samym naruszenia art. 12 kpa. Postępowanie w tej sprawie trwa znacznie dłużej, niż jest to wymagane do wyjaśnienia okoliczności faktycznych.

Zgodnie z art. 12 kpa, Prezes UKE powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy powinny być wyjaśniane bez zbędnej zwłoki, do czego zobowiązują go odpowiednio stosowane przepisy postępowania administracyjnego. Bezsprzeczny jest fakt, iż nie powinno dopuszczać się do tego, aby postępowanie było przedłużane, mimo, iż nie ma przeszkód do załatwienia sprawy. Prezes UKE, powinien niezwłocznie po wniesieniu sprawy dokonać czynności wstępnego badania sprawy jak i czynności wyjaśniających, mając na uwadze wskazaną powyżej ogólną zasadę postępowania administracyjnego. Natomiast w niniejszej sprawie Prezes UKE nie podjął w zasadzie jakichkolwiek czynności.

Samo doręczenie stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania zajęło organowi niemal dwa tygodnie, co wobec aktualnego stanu prawnego stanowi czwartą część terminu przewidzianego przepisami do załatwienia sprawy.

Skarżący wskazał, że poprzez wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa wyczerpał możliwość dalszego wnoszenia środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 PPSA.

Skarżący wniósł o:

3) stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego, którego skarga dotyczy;

2) zobowiązanie Prezesa UKE do wydania decyzji administracyjnej zastępującej umowę stron, w sprawie o sygn. akt [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiło rozpoznanie skargi;

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że pismem z dnia 15 września 2016 r. Operator, na podstawie art. 19 ust. 2 i art. 20 - 24a w zw. z art. 30 ust. 5 oraz 3a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 880, ze zm.), zwrócił się do Prezesa UKE o wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej zawarte ze Spółdzielnią umowy, tj.: Umowę na korzystanie z nieruchomości zarządzanych przez Uczestnika w celu świadczenia usług przez Operatora z dnia 1 lipca 2011 r. oraz Umowę najmu nieruchomości z dnia 2 czerwca 2008 r.

Operator wniósł o zmianę § 5 ust. 1 Umowy 1, poprzez nadanie mu następującego brzmienia Dostęp do nieruchomości i budynków w celu budowy i eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, o którym mowa w mniejszej umowie jest nieodpłatny", oraz o zmianę Umowy II zgodnie z treścią załączonego aneksu. Zmiana Umowy II obejmowała zmianę prawie całej Umowy II.

Prezes UKE, wypełniając dyspozycję art. 61 § 4 kpa, pismem z dnia 27 września 2016 r. zawiadomił Operatora oraz Spółdzielnię o wszczęciu w dniu 15 września 2016 r. postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zmiany Umów zawartych ze Spółdzielnią.

Jednocześnie organ wezwał Spółdzielnię, w terminie 14 dni, do przedstawienia stanowiska w sprawie.

Organ stwierdził, że na termin samego doręczenia stronom przesyłki nie ma jakiegokolwiek wpływu, natomiast pomiędzy datą wpłynięcia Wniosku, a dniem wysłania przez Prezesa UKE przedmiotowego zawiadomienia upłynęło 5 dni roboczych i jest to standardowy termin powszechnie stosowany w praktyce organu, adekwatny do przypisania sprawy konkretnemu pracownikowi i do czasu potrzebnego na dokonanie wstępnej analizy złożonego Wniosku i jego załączników.

Pismem z dnia 5 października 2016 r. Spółdzielnia zajęła stanowisko w sprawie. Wskazała na fakt zawarcia Umów jeszcze przed dniem wejścia w życie Ustawy o Wspieraniu Rozwoju i swobodę zawierania umów przez strony.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpatrzenie Wniosku, ze względu na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, do dnia 21 stycznia 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpatrzenie Wniosku, ze względu na szczególnie skomplikowany charakter spraw, do dnia 21 marca 2017 r.

W dniu 2 lutego 2017 r. Operator zapoznał się z aktami zgromadzonymi w sprawie. Prezes UKE wskazał, że przy każdej wizycie pełnomocnika Operatora, który korzystał z uprawnienia do przeglądania akt, pracownik DHRT informował go o etapie na jakim znajduje się postępowanie i kolejnych podejmowanych w sprawie działaniach.

Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. Operator odniósł się do pisma Spółdzielni z dnia 5 października 2016 r.

Postanowieniem z dnia 1[...] kwietnia 2017 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpatrzenie Wniosku, ze względu na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, do dnia 30 czerwca 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpatrzenie Wniosku, ze względu na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, do dnia 31 sierpnia 2017 r.

W dniu 10 lipca 2017 r. Operator zapoznał się z aktami zgromadzonymi w sprawie.

Pismem z dnia 12 lipca 2017 r. Operator wezwał do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie oraz przewlekłość postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Prezes UKE przedłużył termin na rozpatrzenie Wniosku, ze względu na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, do dnia 10 listopada 2017 r.

Pismem z dnia 18 września 2017 r. Operator złożył skargę na przewlekłość i bezczynność Organu.

W dniu 29 września 2017 r. Prezes UKE rozpoczął konsultacyjne społeczne projektu decyzji administracyjnej w niniejszej sprawie.

Pismem z dnia 2 października 2017 r. Prezes UKE zawiadomił Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wszczęciu w dniu 29 września 2017 r. postępowania konsultacyjnego.

Pismem z dnia 3 października 2017 r. Prezes UKE zawiadomił strony o wszczęciu w dniu 29 września 2017 r. postępowania konsultacyjnego.

Postępowania konsultacyjne wszczęte w dniu 29 września 2017 r, zakończy się w dniu 30 października 2017 r.

Z przekazanych administracyjnych akt sprawy jednoznacznie wynika zatem, że dotychczas podjęte czynności nie doprowadziły do całościowych ustaleń i wyczerpania stosownego trybu postępowania, niezbędnych do wydania decyzji zmieniającej Umowy zgodnie z przepisami Ustawy o Wspieraniu Rozwoju. Zatem na obecnym etapie (toczącego się postępowania konsultacyjnego), niedopuszczalne byłoby wydanie przez Prezesa UKE decyzji administracyjnej w postępowaniu [...].

Odnosząc się do na zarzutów podniesionych w skardze Prezes UKE wyjaśnił, że od dnia wpływu Wniosku do chwili obecnej prowadzi postępowanie administracyjne, w którym ustala stan faktyczny oraz prawny sprawy. Do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie niezbędne jest jeszcze zakończenie postępowania konsultacyjnego i analiza ewentualnych stanowisk stron złożonych w jego toku.

Prezes UKE zwrócił uwagę, że główną przeszkodą w wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest brak zebrania pełnego i prawidłowego materiału dowodowego pozwalającego na wyczerpujące ustalenie stanu prawnego i faktycznego, z przyczyn niezależnych od organu. Kwestie techniczne, wymagające ustalenia, Prezes UKE może rozstrzygnąć poprzez wzywanie stron do wyjaśnienia poszczególnych zagadnień, które wyłaniają się dopiero w toku prowadzonego postępowania. Dopiero wówczas możliwe jest formułowanie konkretnych postanowień Umów i wprowadzenie ich decyzją.

Organ podkreślił, że we Wniosku Operator wniósł o zmianę § 5 ust. 1 Umowy I, poprzez nadanie mu następującego brzmienia ,,Dostęp do nieruchomości i budynków w celu budowy i eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, o którym mowa w niniejszej umowie jest nieodpłatny" oraz zmianę Umowy II zgodnie z treścią załączonego aneksu. Zmiana Umowy lI obejmowała zmianę prawie całej Umowy II. Przekazany przez Operatora przy Wniosku aneks z proponowanym i negocjowanym przez strony brzmieniem, w ocenie Prezesa UKE był jednostronny w zakresie ustalanych praw i nakładanych obowiązków. Zaproponowane przez Operatora postanowienia zmieniające Umowy wprost gwarantowały jedynie Operatorowi ochronę jego praw, pomijając prawa Spółdzielni.

W związku z powyższym, podstawową trudnością przy przygotowaniu rozstrzygnięcia jest ocena zasadności zmiany Umowy II zgodnie z negocjowanym aneksem do Umowy II.

Prezes nie zgodził się z argumentacją jakoby Wniosek Operatora nie różnił się niczym od innych wniosków rozstrzyganych przez Prezesa UKE, w zakresie zmiany umów. Z praktyki Prezesa UKE wynika bowiem, że podmioty wnioskujące o zmianę umów regulujących warunki współpracy stron, na podstawie art. 30 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, zwykle wnoszą jedynie o zmianę umów poprzez usuniecie z umów postanowień wskazujących na odpłatny dostęp operatora do nieruchomości, w tym od budynków. Tym samym zmiana takich umów polegała jedynie na usunięciu z umów pojedynczych ich postanowień. Tymczasem Wniosek Operatora w zakresie zmiany Umowy II obejmował swym zakresem dużo większa jej zmianę niż tylko wykreślnie postanowień zobowiązujących Operatora do ponoszenia opłat z tytułu dostępu. Co więcej zaproponowany i negocjowany — przez strony aneks do Umowy II w swej treści gwarantował jedynie Operatorowi ochronę jego praw, pomijając zupełnie prawa Spółdzielni.

Kluczową, problematyczną kwestią w sprawie, wymagającą głębszej analizy, było również to, że Umowa II została zawarta przed wejściem w życie Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, wprowadzającej w roku 2010 przepisy regulujące dostęp do nieruchomości, w tym do budynku. W związku z tym dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego należało bardzo dokładnie przeanalizować postanowienia Umów, ich przedmiot, a następnie przełożyć postanowienia Umów oraz zaproponowanych aneksów na nowy stan prawny.

Prezes UKE wskazał, że podstawowa trudność i skomplikowany charakter sprawy wynikają z tego, że dla ochrony praw obu stron Umowy II konieczne było określenie warunków współpracy stron niemal na nowo przy uwzględnieniu regulacji art. 30 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, z uwzględnieniem postanowień zaproponowanych przez Operatora. W związku z faktem, iż na podstawie Umów Operator posiadał już infrastrukturę telekomunikacyjną na nieruchomościach i w budynkach znajdujących się w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni, zmiana Umów wymagała takiej konstrukcji postanowień, aby zagwarantować stronom Umów poszanowanie ich praw z jednoczesnym doprecyzowaniem ich obowiązków wynikających z art. 30 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, kierując się przy tym kryteriami określonymi w jej art. 22 ust. 1, tj. koniecznością zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu.

Prezes stwierdził, że skarżącej umknęło, że w chwili sporządzania skargi. wyznaczony był już nowy termin na załatwienie sprawy, do dnia 10 listopada 2017 r.

Już chociażby z tego powodu zarzucana bezczynność nie może odnieść zamierzonego skutku, ponieważ Prezes UKE dopełnił wobec stron obowiązku informacyjnego. Nadto, z administracyjnych akt sprawy wynika bezspornie, że organ działa, aktualnie prowadząc chociażby postępowanie konsultacyjne, dlatego nie można postawić mu zarzutu bezczynności.

Prace koncepcyjne i analityczne organu, znalazły potwierdzenie w sporządzonym projekcie decyzji, poddanym konsultacjom. Z udostępnionego na stronie internetowej UKE, projektu wynika, że przygotowanie rozstrzygnięcia wymagało od Prezesa UKE określenia warunków współpracy stron niemal od nowa, przy uwzględnieniu regulacji art. 30 Ustawy O Wspieraniu Rozwoju, a także odpowiedniego dostosowania postanowień zaproponowanych przez Operatora.

W związku z powyższym niezrozumiałe jest kwestionowanie skomplikowanego charakteru niniejszej sprawy, którego konsekwencją jest to, że Prezes UKE jest zobowiązany prowadzić w dalszym ciągu postępowanie administracyjne, tj, postępowanie konsultacyjne.

Prezes UKE dodał że aktualnie rozpoznaje 269 sprawy tylko z wniosków dotyczących dostępu z art. 30 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju i art. 139 Pt (wnioski, które wpłynęły do UKE w latach 2012-2016) - o różnorodnym stanie prawnym i faktycznym. Z przywołanej statystyki wynika reguła, że sprawy tego rodzaju są długotrwałe z uwagi na wielość podmiotów oraz infrastruktury telekomunikacyjnej, jak również ich skomplikowaną prawną i techniczną materię, wymagającą długotrwałego prowadzenia postępowania wyjaśniającego (analitycznego) i zbierania materiału dowodowego. Właściwy w ww. sprawach Departament Hurtowego Rynku Telekomunikacyjnego (DHRT), w liczbie 7 pracowników merytorycznych, stara się w pierwszej kolejności podejmować działania zmierzające do zakończenia najstarszych postępowań, a więc tych. które wpłynęły do UKE jeszcze w latach 2013 - 2015, a które z racji zmieniającego się stanu prawnego, na chwilę obecna wymagają dodatkowej weryfikacji i ustalania stanu prawnego i faktycznego. Tym samym postępowania wszczęte w latach 2016 i 2017, prowadzone są na bieżąco, ale przy takim obłożeniu nie sposób niezwłocznie po wpłynięciu wniosku wystosować wszystkie niezbędne wezwania, ustalić stan prawny i faktyczny, uzyskać stanowiska stron oraz poddać projekt rozstrzygnięcia konsultacjom społecznym. Dopiero uzyskanie pewnych informacji z wezwań pozwala na wykonanie następnej czynności albo analizę stanu prawnego i faktycznego sprawy.

Powyższa okoliczność jest istotna w postępowaniach ze skarg na bezczynność/ przewlekłość postępowania i powinna mieć wpływ także na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organ zaznaczył, że przeważająca część postępowań dotyczy dostępu do licznych nieruchomości, w związku z czym liczba spraw administracyjnych znacznie przewyższa liczbę postępowań prowadzonych przed organem.

Jedynie dzięki temu, że Prezes UKE, kierując się dyrektywą art. 12 kpa, prowadzi postępowania łącznie na podstawie art. 62 kpa, liczba postępowań jest zbliżona do liczby wniosków, które wpływają do Prezesa UKE. Jednakże stan każdej nieruchomości (a więc stan prawny i faktyczny każdej sprawy) oraz znajdującej się na niej infrastruktury telekomunikacyjnej wymaga odrębnego ustalenia.

Jednocześnie, Prezes UKE wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju ,,Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie, biorąc pod uwagę w szczególności konieczność zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu".

A zatem, wydając decyzję w sprawie Prezes UKE jest zobligowany do określenia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu. Obie te przesłanki wywodzą się z zasad ogólnych europejskiego prawa wspólnotowego. Zasada proporcjonalności oznacza, że ustalone w ramach decyzji administracyjnej warunki dostępu do Nieruchomości, w tym do Budynków, muszą być konieczne i odpowiednie, a jednocześnie zastosowane środki muszą być jak najmniej dotkliwe.

Dlatego też, Prezes UKE wydając rozstrzygnięcie w sprawie jest zobowiązany do określenia warunków dostępu w analogiczny sposób jak w innych podobnych przypadkach, z uwzględnieniem interesu obu stron postępowania, a więc także Spółdzielni. Jednocześnie zapewniając Spółdzielni ochronę jej praw. Dodatkowo Prezes UKE musi mieć na uwadze to, aby ustalone warunki dostępu nie odbiły się negatywnie na przyszłych abonentach. Powyższe przestanki wskazują, iż rozstrzygając spór między Operatorem a Spółdzielnią, Prezes UKE, poza dokładną analizą stanu faktycznego sprawy, zmuszony jest również, dokonać kompleksowej oceny swojego rozstrzygnięcia pod kątem ustalenia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu.

Według art. 22 ust. 1 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, Prezes UKE wydaje decyzję w sprawie współkorzystania lub dostępu do infrastruktury technicznej w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie. Skrócony względem poprzedniego termin 60 dni jest również terminem instrukcyjnym.

Natomiast, w ramach obowiązków, jakie nakłada na organ administracji publicznej art. 12 kpa jest działanie "w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia ", Zgodnie z § 2 niniejszego przepisu ,,Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie". Poszczególne działania podejmowane przez Prezesa UKE oraz strony obrazuje opis dotychczasowego stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu, a także dokładność przy dokonywaniu tych czynności.

Prezes UKE podkreślił, iż zgodnie z art. 12 kpa jest zobowiązany do działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, ale jednocześnie ma obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego sprawy. W tej kwestii działania wyjaśniające (analityczne) organu charakteryzują się odpowiednim stopniem koncentracji, przy uwzględnieniu konieczności współdziałania innych podmiotów. Aktualnie trwa postępowanie konsultacyjne odnośnie projektu decyzji. Po zakończeniu którego (30.10.2017 r.) możliwe będzie wydanie decyzji.

Wyjaśnianie stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie nie składa się z czynności pozornych oraz nieistotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia. Czynności te mają na celu ustalenie okoliczności faktycznych oraz prawnych zmierzających do załatwienia sprawy, a wiec wydania decyzji zmieniającej na podstawie przepisów Ustawy o Wspieraniu Rozwoju.

Organ podniósł, iż nawet gdyby uznać, że przewlekłość miała miejsce (z czym się nie zgadza), to brak jest podstaw do stwierdzenia, iż nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa. Do stwierdzenia, że bezczynność/przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, nie wystarczy ustalenie, że Prezes UKE nie zakończył postępowania administracyjnego w terminie wskazanym w art. 22 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju. Przesłankami decydującymi o rażącym naruszeniu prawa są ekonomiczne lub gospodarcze skutki tego naruszenia, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności lub takie naruszenie prawa, które godzą w praworządność i mogą być co do swego ciężaru porównywane do wad skutkujących nieważnością decyzji.

Na termin załatwienia sprawy mają wpływ okoliczności obiektywne, niezależne od organu, a także elementy stanu prawnego i faktycznego, które należy jeszcze wyjaśnić. Prezes UKE w dalszym ciągu proceduje w niniejszej sprawie (trwa postępowanie konsultacyjne) - zgodnie z ciążącym na organie - obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela oraz poszanowaniu prawa własności - w szczególności obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona {zasada prawdy obiektywnej).

Na poparcie swojej argumentacji Prezes UKE powołał się na stanowisko judykatury oraz konkretnie wskazane orzeczenia sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Powyższy wymóg został przez skarżącego zachowany.

Zgodnie z art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Na wstępie należy wyraźnie zauważyć, że choć skutek stwierdzenia przez sąd administracyjny obu wskazanych powyżej odmian pasywności organu administracji, tj. zarówno bezczynności, jak i przewlekłości postępowania administracyjnego, jest - na gruncie art. 149 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. - ten sam, o tyle zachodzi jednocześnie zasadnicza różnica pomiędzy pojęciem "bezczynności" organu administracji publicznej a "przewlekłości" prowadzonego przez ten organ postępowania.

Decydując się na wprowadzenie do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności do treści art. 149 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, pojęcia "przewlekłości postępowania", ustawodawca - ani w tej ustawie ani w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 37 k.p.a.) nie wprowadził definicji tego pojęcia, ani też nie dał żadnych wskazówek, co do rozróżnienia znaczenia terminu "przewlekłość" od znaczenia terminu "bezczynność". Kwestia znaczenia oraz różnic obu pojęć, po wejściu w życie ustawy zmieniającej, została wstępnie omówiona w piśmiennictwie. Jak wskazuje J. P. Tarno w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Z kolei, odnosząc się do pojęcia przewlekłości postępowania, J. P. Tarno wskazał, że przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest podejmowanie przez organ w toku postępowania czynności zbędnych lub wykonywanie czynności pozornych, a także powstrzymywanie się od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, s. 44).

Z kolei, w komentarzu pod redakcją profesorów R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyrażono pogląd, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, iż o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, autorzy komentarza stwierdzają, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzucić bezczynności. Z kolei w przypadku stanu przewlekłości postępowania czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. W świetle powyższego trafny wydaje się pogląd wyrażony w wyroku NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99 (vide: OSP 2000, z. 6, poz. 87, z glosą J. Zimmermanna), w którym sformułowano tezę, iż: "Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji".

Jak stanowi § 2 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W świetle powołanego przepisu, skarga ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ administracji oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280).

Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na bezczynność w tym sensie, że Sąd zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

Tym niemniej w niniejszej sprawie Sąd w składzie orzekającym uznał, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie pozostawał w bezczynności albowiem podejmował czynności bezpośrednio zmierzające do ustalenia wszelkich okoliczności istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy, o wszelkich czynnościach skarżący był informowany na bieżąco, miał też możliwość bezpośredniego zasięgania informacji o stanie sprawy oraz sposobie jej załatwiania. Sąd uznał także, że prowadzone postępowanie nie nosi znamion przewlekłości.

Zgodnie z art.35 kpa

§ 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.

§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

§ 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3.

§ 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Jak wynika z treści art. 35 § 1 i 3 k.p.a. załatwienie sprawy powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z powyższego wynika, iż stopień skomplikowania sprawy determinuj czas i termin jej załatwienia. Zgodnie z art. 36 k.p.a. organ obowiązany jest zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie, podając przyczynę i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomienie określone treścią art. 36 § 1 k.p.a. składa się z dwóch elementów. Pierwszy ma charakter informacyjny drugi wskazuje termin załatwienia sprawy. Z treści wskazanego przepisu nie wynika natomiast obowiązek organu do wskazania przyczyny niedotrzymania terminu lub też obowiązek wyjaśnienia stronie konkretnie jaki materiał dowodowy organ zamierza jeszcze zgromadzić w toku postępowania czy tez jakie czynności zamierza podjąć dla dokładnego wyjaśnienia sprawy. Jak wynika z treści powołanych przepisów nie ma również przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużania terminu załatwienia sprawy, jeśli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy. Obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może naruszać obowiązków spoczywających na organie z mocy innych przepisów, w szczególności wynikających z art. 7, art. 9 i art. 77 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2005 r., VII SAB/Wa 3/05, LEX nr 169400). Niezwłocznemu załatwieniu podlegają sprawy, których stan faktyczny i prawny może być od razu wiarygodnie ustalony przy wszczęciu postępowania na podstawie istniejącego materiału dowodowego. Materiał dowodowy tworzą bowiem dowody dostarczone przez stronę wraz z żądaniem wszczęcia postępowania, fakty notoryjne (notoria powszechne lub urzędowe), które stosownie do art. 77 § 4 nie wymagają dowodu (jedynie notoria urzędowe należy zakomunikować stronie) oraz dane z ewidencji, rejestrów i z innych materiałów gromadzonych z urzędu przez organ administracyjny.

W niniejszej sprawie pismem z dnia 15 września 2016 r. skarżący na podstawie art. 19 ust. 2 i art. 20 - 24a w zw. z art. 30 ust. 5 oraz 3a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 880, ze zm.), zwrócił się do organu z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej zmieniającej zawarte ze Spółdzielnią umowy, tj.: Umowę na korzystanie z nieruchomości zarządzanych przez Uczestnika w celu świadczenia usług przez Operatora z dnia 1 lipca 2011 r. oraz Umowę najmu nieruchomości z dnia 2 czerwca 2008 r. Skarżący wniósł o zmianę § 5 ust. 1 Umowy 1, poprzez nadanie mu następującego brzmienia "Dostęp do nieruchomości i budynków w celu budowy i eksploatacji sieci telekomunikacyjnej, o którym mowa w mniejszej umowie jest nieodpłatny", oraz o zmianę Umowy II zgodnie z treścią załączonego aneksu, który w ocenie Prezesa UKE był jednostronny w zakresie ustalanych praw i nakładanych obowiązków gdyż zaproponowane przez Operatora postanowienia zmieniające Umowy wprost gwarantowały jedynie Operatorowi ochronę jego praw, pomijając prawa Spółdzielni.

Sposób procedowania organu został określony w przepisach ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu i rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Prezes UKE szczegółowo przytoczył stan faktyczny rozpoznawanej sprawy z uwzględnieniem jej aspektu prawnego i technicznego, wymagającego postępowania wyjaśniającego, w szczególności analizy niezbędnej do sporządzenia projektu decyzji zmieniającej postanowienia umów o dostępie Operatora do budynków, znajdujących się w zasobie Spółdzielni, z uwagi na charakter zmian proponowanych przez Operatora i znaczną modyfikację stosunku prawnego łączącego strony przedmiotowych umów. Wyjaśnił, że zmiana Umów wymagała takiej konstrukcji postanowień, aby zagwarantować stronom Umów poszanowanie ich praw z jednoczesnym doprecyzowaniem ich obowiązków wynikających z art. 30 Ustawy o Wspieraniu Rozwoju, kierując się przy tym kryteriami określonymi w jej art. 22 ust. 1, tj, koniecznością zapewnienia niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych warunków dostępu.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy znajdującego potwierdzenie w aktach administracyjnych podjęte przez organ czynności nie doprowadziły do całościowych ustaleń i wyczerpania trybu postępowania, niezbędnych do wydania decyzji zmieniającej Umowy zgodnie z przepisami Ustawy o Wspieraniu Rozwoju. Do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie niezbędne jest bowiem zakończenie postępowania konsultacyjnego i analiza stanowisk stron złożonych w jego toku.

Sąd, podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt VI SAB/Wa 1/17, iż fakt, że do organu wpływa bardzo duża ilość wniosków w analogicznych sprawach, nie pozostaje bez wpływu na szybkość ich rozpoznawania, uznał za obiektywne zarówno skomplikowany charakter spraw dotyczących dostępu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do budynku w celu zapewnienia telekomunikacji, jak również wyjaśnienia pełnomocnika Prezesa UKE wskazujące na dużą ilości tego rodzaju spraw oraz na niewystarczającą ilość pracowników zajmujących się prowadzonymi przez Urząd Komunikacji Elektronicznej postępowaniami administracyjnymi w tych sprawach.

W wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2012 r. (I OSK 942/11, LEX nr 1218905) wskazano, że "zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. jest współzależna z zasadą prawdy obiektywnej. Kładąc na szali te dwie zasady trzeba dojść do wniosku, że szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona"

Jak stwierdził WSA w Lodzi w wyroku z dnia 3 września 2014 r. (II SAB/Łd 98/14, LEX nr 1520304) zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art 36 § 1 k.p.a organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Szybkość działania organu administracji publicznej (jako wartość procesowa) nie może prowadzić do eliminacji czy ograniczenia wymogu działania wnikliwego. Te dwa walory wymagają jednoczesnej realizacji.

Organ w myśl art. 36 k.p.a., dążąc do zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę do merytorycznego zakończenia postępowania zawiadamiał skarżącego o przedłużeniu postępowania, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. wyznaczony został termin na załatwienie sprawy do dnia 10 listopada 2017 r.

W ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego sprawy, przyjąć należy, że podejmowane przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego czynności były niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy. Zatem, nie można przyjąć, że organ pozostawał w bezczynności, gdyż podejmowane czynności związane były z merytorycznym rozpatrywaniem sprawy.

W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym uznał, że organ nie pozostawał w stanie bezczynności a postępowanie nie było prowadzone przewlekle albowiem wyjaśnianie stanu prawnego i faktycznego w przedmiotowej sprawie wymagało podjęcia czynności mających na celu ustalenie okoliczności faktycznych oraz prawnych zmierzających do merytorycznego załatwienia sprawy, a więc wydania decyzji zmieniającej na podstawie przepisów Ustawy o Wspieraniu Rozwoju.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.