Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 28/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 779/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. odrzucił skargę A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji podał w uzasadnieniu, że skarżąca została wezwana zarządzeniem zarówno do uiszczenia wpisu, który uiściła w zakreślonym terminie, jak i do nadesłania pełnomocnictwa oraz dokumentu określającego umocowanie osoby/osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej. WSA wskazał, że wezwanie to zostało doręczone wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu, co potwierdza zapis na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29 akt sądowych), czyli w dniu 30 października 2020 r. Termin do uzupełnienia tych braków upłynął zatem w dniu 6 listopada 2020 r., jednakże pomimo upływu zakreślonego terminu brak formalny skargi w zakresie złożenia pełnomocnictwa nie został uzupełniony. W związku z powyższym Sąd I instancji, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił wpis sądowy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. Sp. z o.o., zaskarżając orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego wadliwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, tj. poprzez odrzucenie skargi z powodu rzekomego nieuzupełnienia w oznaczonym terminie jej braków formalnych, tj. opłaconego pełnomocnictwa oraz odpisu KRS, gdy tymczasem żalącej ani jej pełnomocnikowi nigdy nie doręczono wezwania do uzupełnienia takich braków.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że ani jej, ani jej pełnomocnikowi nigdy nie doręczono wezwania o uzupełnienie braków w postaci pełnomocnictwa i odpisu KRS. Jedyna korespondencja z Sądu, która została dostarczona pełnomocnikowi skarżącej to odpis odpowiedzi na skargę organu oraz wezwanie do uiszczenia wpisu, który to wpis skarżąca uiściła we wskazanym terminie. Skarżąca podkreśliła, że z praktyki WSA w Olsztynie wynika, iż w jednej kopercie (np. zarządzenie wraz z pismem procesowym) doręcza się kilka pism procesowych bez wyraźnego oznaczenia tego faktu w piśmie. Odmienną i właściwą – zdaniem skarżącej – praktykę stosują pozostałe sądy wojewódzkie.

Zdaniem spółki wnoszącej zażalenie, w niniejszej sprawie brak jest jakiegokolwiek znaku, że oprócz przesłanych pism: Doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę wraz ze stosownym odpisem oraz Doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z załącznikiem Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, WSA próbował doręczyć jakiekolwiek inne pismo. Wezwanie o uzupełnienie braków nie zostało również wysłane jako samodzielne trzecie pismo. Spółka podkreśliła, że wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, Sąd doręczył pismo procesowe strony przeciwnej, czyli odpis odpowiedzi na skargę. Zatem poważną wątpliwość budzi okoliczność rzekomego wezwania pełnomocnika skarżącej do przedłożenia dowodów potwierdzających jego umocowanie do działania w sprawie, jednocześnie doręczając mu bez wątpienia jako pełnomocnikowi merytoryczne pismo procesowe przeciwnika.

Skarżąca stwierdziła, że skoro nigdy nie została wezwana do uzupełnienia braków w postaci pełnomocnictwa i KRS, to nie można uznać, że nie uzupełniła braków w terminie. Zdaniem spółki, zażalenie jest zatem w pełni zasadne i zasługuje na uwzględnienie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą jest to, czy pełnomocnik skarżącej w jednej kopercie wraz z odpisem odpowiedzi na skargę oraz wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez przez: a) złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, b) złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie osoby/osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej.

W związku z powyższym należy wskazać, że podczas pokwitowania odbioru przesyłek u listonosza nie ma wystarczającej ilości czasu na konfrontowanie treści poświadczenia z treścią pism znajdujących wewnątrz koperty. Tym samym, jedynie z treści potwierdzenia zwrotnego wynika, że w przesyłce sądowej (w kopercie) były wszystkie wskazane dokumenty (por. postanowienia NSA: z 25 września 2018 r., II GZ 323/18; z 8 maja 2019 r., II GZ 68/19; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego, nie ma żadnej pewności, że skarżąca (jej pełnomocnik) otrzymał dwa wezwania z sądu i jedno pismo procesowe strony przeciwnej, szczególnie wobec okoliczności, iż wpis od skargi uiszczono w wyznaczonym terminie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dowodowo niemożliwe jest wykazanie, że przesyłka rzeczywiście zawierała wskazane na zwrotce pisma (karta akt sądowych – nr 29), lub ich nie zawierała - jak twierdzi strona. W obu przypadkach jest to domniemanie, które można jedynie uprawdopodobnić. Z doświadczenia życiowego wynika, że racjonalnym działaniem strony zainteresowanej w rozpoznaniu jej sprawy jest wykonywanie wszelkich obowiązków, które są warunkiem nadania sprawie biegu. Logiczne jest także założenie, że strona wykonując obowiązki wymagające od niej większego zaangażowania (uiszczenie wpisu sądowego – dokonanie przelewu na wskazany numer konta bankowego lub wpłata w banku lub na poczcie), nie zaniecha także obowiązków przynajmniej teoretycznie mniej wymagających (wykazanie umocowania do działania w imieniu strony) (vide: postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 202/20).

W niniejszej sprawie przyjąć należy, że skoro pełnomocnik uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie 2000 zł, to prawdopodobnym jest, że z niewiadomych powodów nie otrzymał wezwania do uzupełnienia innych braków formalnych skargi.

Prawdopodobne jest, że przesyłka sądowa z niewyjaśnionych przyczyn nie zawierała wezwania do wykazania umocowania. Zaistniałe wątpliwości nie mogą obciążać strony, która dopełniła pozostałych obowiązków wynikających z nadesłanej korespondencji. Wobec stanowiska wnoszącej zażalenie trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości co do tego, czy pełnomocnik skarżącej faktycznie otrzymał wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa do działania w imieniu spółki oraz dokumentu określającego umocowanie do jego udzielenia (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1411/15).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r. o sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15).

W rozpoznawanej sprawie kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony, mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).

Z tych wszystkich względów NSA orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.