Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 65/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2  pkt 1-4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Asesor WSA Ewa Krupnik-Świetlicka (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. A. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie podjęcia działań w trybie ustawy z 06.07.1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium PRL działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Bd 65/05

UZASADNIENIE

R. A. wniósł w dniu 01 sierpnia 2005 r. skargę na bezczynność Wojewody [...] zarzucając w niej, iż organ ten zaniechał podjęcia swych ustawowych obowiązków, wynikających z ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (Dz. U. z 1989 r. Nr 89, poz. 148 ze zm.), w szczególności poprzez nieustanowienie pełnomocnika dla jego dwóch przedsiębiorstw: 1/ A. oraz 2/ Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "R." z siedzibą we W.

Wojewoda [...]w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, w kwocie 240,00 złotych. Uzasadniając swoje stanowisko organ podniósł, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga niniejsza nie podlega kognicji sadów administracyjnych, gdyż nie mieści się w katalogu spraw przez ten sąd rozpoznawanych. Skarżący, mimo że zamieszkuje poza granicami Polski przybył na rozprawę w dniu 26 stycznia 2006 r. i na pytanie sędziego, czy składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie – oświadczył, że czynił to wielokrotnie, ale z uwagi na fakt, że nie dysponuje stosownymi pismami, składa wniosek o odroczenie rozprawy na termin po 20 kwietnia 2006 r. do 20 maja Br. Z uwagi na ponowny pobyt w Polsce. Jednocześnie oświadczył, że do czasu kolejnej rozprawy zobowiązuje się dostarczyć żądane zażalenia. Sąd rozprawę odroczył i jednocześnie postanowił zwrócić się do Wojewody [...] o wskazanie, czy i kiedy skarżący w roku 2005 składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w związku z zarzucaną bezczynnością Wojewody, dotyczącą wystąpienia do sądu o wyznaczenie kuratora do zarządu wyżej wymienionymi przedsiębiorstwami. Wojewoda [...] , w odpowiedzi na zapytanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2006 r. wyjaśnił, że skarżący w roku 2005 nie składał żadnych zażaleń na niezałatwienie sprawy w terminie, w sprawie dochłodzonej niniejszą skargą. Organ wskazał (i załączył do pisma) jedynie jeden fax, który wpłynął 17 lutego 2005 r., z treści którego wynikało, że nawiązuje on do wyroku WSA w Warszawie, w sprawie o sygn. akt SAB/Wa 34/04 i dotyczy Wojewody M. Organ wyjaśnił, że na przesłany fax skarżący otrzymał odpowiedź, którą załączono do pisma przewodniego.

Na kolejnej rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. skarżący z uwagi na stan zdrowia jeszcze raz poprosił Sąd o dodatkowy termin w celu dostarczenia żądanych pism. Sąd na rozprawie odroczył ogłoszenie wyroku na dzień 19 maja, a skarżącego zobowiązał do dnia 18 maja 2006 r. do nadesłania żądanych odpisów zażaleń, które składał do organu wyższego stopnia, w związku z zarzucaną bezczynnością Wojewody.

Skarżący, stosują się pożądania Sądu, w piśmie z dnia 18 maja 2006 r. zwarł podnoszone w skardze zarzuty i dodatkowo wyraził swą negatywną opinię na temat "władzy administracyjnej", naruszającej praworządność.

Jednocześnie złożył wniosek o włączenie do niniejszej sprawy spraw związanych z tartakami w K., T, oraz we W,, dodatkowo zarzucając burmistrzowi K, zabór mienia, będącego własnością skarżącego, o wartości około 1 miliona złotych. Natomiast co do zażaleń na niezałatwienie sprawy w terminie załączył 5 kopii dokumentów datowanych na styczeń 2006 r., a skierowanych do najwyższych władz w Polsce, w osobach: Prezydenta RP, Marszałka Senatu, Ministra Finansów i Ministra Sprawiedliwości oraz Prezesa IPN-u.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych, Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 przywołanej ustawy, Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu, co oznacza, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany jest z mocy przepisów prawa materialnego do załatwienia sprawy, w prawnej formie wg poniższego katalogu i tak: (pkt 1) – decyzji administracyjnych, (pkt 2) – postanowień, które dodatkowo spełniały jedną z poniższych przesłanek, a mianowicie: służyło na nie zażalenie; kończyły postępowanie w sprawie; rozstrzygały sprawę co do jej istoty; (pkt 3) – zostały wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym i służyło na nie zażalenie. Poza wyżej wymienionymi przypadkami rozstrzygnięć podlegających zaskarżeniu ustawodawca w pkt 4 wyżej wskazanego przepisu, zawarł również inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

W wypadku skargi na bezczynność organu, środkiem tym jest zgodnie z brzmieniem art. 37 (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, po. 1071 ze zm.) zwanym dalej k.p.a. zażalenie złożone do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Sąd mając na uwadze sytuację skarżącego (jego wiek i działania w Polsce na etapie transformacji) chciał wyjaśnić precyzyjnie zarzuty skarżącego co do bezczynności organów w przedmiotowej sprawie dlatego zażądał od stron pism wskazujących na składanie przez skarżącego zażaleń na niezałatwienie spraw w terminie. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi Sąd otrzymał kopie 5 pism, których treść, data sporządzenia – styczeń 2006 r. (po złożeniu skargi) i adresaci nie mają nic wspólnego z przedmiotową sprawą. Z treści pism wynika, że dotyczą one spraw związanych z innymi firmami, niż wskazane w skardze, a należącymi do skarżącego i jego roszczeń jak i rozliczeń z pełnomocnikami.

Dlatego w ocenie Sądu nie można ich uznać za zażalenie, o którym mowa w cyt. Wyżej art. 37 § 1 k.p.a. Należało wobec tego orzec jak w sentencji wyroku.

Sąd mając na uwadze szczególną sytuację skarżącego postanowił na marginesie odnieść się również do zarzutów merytorycznych. Jak wynika z akt sprawy, zarzut naruszenia art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (Dz. U. z 1989 r. Nr 89, poz. 148 ze zm.) jest nietrafiony.

Jak wynika z treści skargi skarżący uznał, że Wojewoda dopuścił się naruszenia prawa poprzez nieustanowienie pełnomocników dla obu firm skarżącego, co jak wywodzi skarżący było obowiązkiem organu w sytuacji, w jakiej znalazły się obie firmy. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie było obowiązku powoływania ani pełnomocników ani kuratorów dla wskazanych firm, bo jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego firma skarżącego o nazwie A. w dalszym ciągu ma ustanowionego pełnomocnika w osobie Waldemara H. M.. Natomiast druga firma "R." – Spółka z ograniczoną odpowiedzialności ma siedzibę we W. i jest spółką z kapitałem zagranicznym, a skarżący jest jej udziałowcem, co oznacza, ze w imieniu tej spółki działa w Polsce powołany do tej roli trzyosobowy zarząd. W tej sytuacji nie ma mowy o istnieniu obowiązku powołania pełnomocników.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.