Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1725/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1725/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010r., sprawy ze skargi "E" Spółka z o.o. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 7 października 2009r. Nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r., - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2009 roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 czerwca 2006 r., Nr [...], odmawiającą stronie skarżącej "E" Sp. z o.o. w K. rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 rok w kwocie 1.199.299 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości w kwocie 690 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 31 marca 2009r. skarżąca spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożenie na dwadzieścia rat zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w wysokości 1.141.252,00zł, płatnych w terminach miesięcznych, poczynając od miesiąca maja 2009r. W dniu 27 kwietnia 2009r. Spółka zmodyfikowała wniosek o rozłożenie na dwadzieścia rat zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w wysokości 1.199.299 zł, płatnych w terminach miesięcznych, poczynając od miesiąca lipca 2009r.

We wniosku oraz w piśmie uzupełniającym wniosek z dnia 20 kwietnia 2009 r. strona skarżąca uzasadniła swój wniosek trudną sytuacją finansową. Podniesiono, że do końca roku, z działalności gospodarczej spółka osiągnęła stratę podatkową oraz bilansową powstałą w wyniku inwestowania i zakupów środków trwałych dla spółki. W 2008r. rozpoczęła sprzedaż mieszkań i garaży w czterech blokach. Wpłaty klientów na mieszkania w trzech blokach zostały przeznaczone na budowę tych właśnie bloków oraz parkingu podziemnego, czwarty blok aktualnie jest w budowie i również jest finansowany z wpłat klientów. Spółka posiada umowy przedwstępne na sprzedaż części mieszkań w budowanym budynku i spodziewa się dobrej sprzedaży mieszkań po wybudowaniu budynku. W dalszej części wniosku spółka uzasadniła, iż egzekucja należności podatkowej, w momencie gdy budynek jest w fazie budowy, a inwestycja jest nie ukończona, grozi upadłością firmy, zatrzymaniem budowy oraz czyni realne zagrożenie utraty wpłat przez klientów oczekujących na mieszkania. Budowa mieszkań jest realizowana z wpłat klientów, egzekucja należności podatkowych będzie zabierała te środki, w wyniku tego spółka nie będzie miała środków finansowych na kontynuowanie i ukończenie budowy budynku. W związku z tym spółka "E" nie jest w stanie jednorazowo uregulować przedmiotowej zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.

Decyzją z dnia 29 czerwca 2006 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił stronie skarżącej rozłożenia na raty przedmiotowej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że analiza efektywności finansowej spółki wskazała, ze rzeczowe aktywa trwałe spółki na koniec 2008r. uległy zmniejszeniu o ponad 30% w stosunku do grudnia 2007r., zmniejszyły się zapasy firmy natomiast wzrosły należności krótkoterminowe. Poziom rentowności aktywów na koniec 2008r. wzrósł do roku 2007, wskaźnik kształtuje się na poziome 1,7%. Oceniono zatem, że sytuacja finansowa firmy jest znacznie korzystniejsza. Wyższa efektywność kapitału własnego wiąże się z możliwością uzyskania wyższej nadwyżki finansowej, a co za tym idzie wyższych dywidend oraz z dalszym rozwojem firmy. Wskaźniki bieżącej płynności finansowej oraz szybkiej płynności finansowej pokazują zdaniem organu, zdolność spółki do regulowania swoich zobowiązań środkami obrotowymi. Ustalono, że problemy spółki z bieżącym regulowaniem zobowiązań oraz trudności z utrzymaniem płynności finansowej są związane z tym, iż nie wpłacała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych przez cały okres 2008r., a zatem kredytowała swoją działalność z należnych zaliczek. Nie mniej jednak uznano, że nie można powiedzieć, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji ekonomiczno-finansowej. Powołując się na treść art. 67a § 1 pkt 2 w związku z art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i podkreślając uznaniowy charakter decyzji, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie występują przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, pozwalające na rozłożenie skarżącej spółce zaległości podatkowej na raty. Nie stwierdzono zaistnienia żadnych nadzwyczajnych okoliczności, nie związanych z typowymi zdarzeniami w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (typu: pożar, powódź itp.), aby spółka mogła być potraktowana w sposób specjalny. Uznano, że kredytowanie spółki nie może odbywać się kosztem bieżącego regulowania zobowiązań podatkowych, w tym nie płacenie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Zdaniem organu udzielenie ulgi podatkowej w tym przypadku stawiałoby spółkę w uprzywilejowanej pozycji względem innych podmiotów działających na tym rynku. Organ pierwszej instancji uznał, że zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla miejsc pracy jakie zapewnia skarżąca spółka.

Od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie, w którym wniosła o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i rozłożenie zaległości na raty zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy I instancji. Strona zarzuciła błędną wykładnię art. 67 a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez organ podatkowy, iż ważny interes podatnika zachodzi jedynie w razie stwierdzenia okoliczności od podatnika niezależnych, a ponadto że trudna sytuacja finansowa strony skarżącej przejawiająca się w przejściowym braku płynności finansowej i niebezpieczeństwo upadłości z niego wynikające nie mogą stanowić przesłanki udzielenia wnioskowanej ulgi.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 7 października 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie braku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej do udzielenia wnioskowanej ulgi. Wskazując na przyczyny powstania przedmiotowej zaległości podatkowej, organ odwoławczy podkreślił, że odpowiedzialność i ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej spoczywa tylko i wyłącznie na przedsiębiorcy, zatem również konsekwencje decyzji finansowych podejmowanych w ramach tej działalności nie mogą być przenoszone na dochody budżetu państwa i skutkować bezpodstawnym odraczaniem ich realizacji w czasie. Dodano, że w roku podatkowym 2008, skarżąca spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży w wysokości 15.893.072,99 zł oraz zysk netto w wysokości 4.555.970,20 zł, co zdaniem organu świadczy o znacznym rozmiarze prowadzonej działalności gospodarczej oraz o rentowności tej działalności. Podano też, że spółka dysponuje majątkiem trwałym oraz majątkiem obrotowym dużej wartości, m.in. wg danych za lata 2007-2008 w kwotach odpowiednio: 2.510.386,79 zł i 12.259.944,11 zł za rok 2007 oraz 1.263.386,72 zł i 8.003.662,48 zł, co również świadczy o znacznej skali prowadzonej działalności gospodarczej oraz możliwości uregulowania spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej bez uciekania się do pomocy ze strony budżetu państwa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej dodatnie wskaźniki rentowności oraz ponadnormatywne stany wskaźników płynności finansowej tj. wskaźnik płynności bieżącej oraz wskaźnik szybki nie wskazują na jakiekolwiek zakłócenia, czy problemy z bieżącą regulacją j wymagalnych zobowiązań spółki, a tym bardziej nie wskazują na ryzyko niewypłacalności, czy upadłości. Przyjęto, iż zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej mieści się w możliwościach finansowych spółki. Podkreślono, że spółka osiągała i nadal osiąga dochody, z których w ocenie organu możliwa jest spłata przedmiotowej zaległości podatkowej, czego jednak spółka nie czyni, biernie oczekując na uzyskanie ulgi w spłacie należności podatkowej, kredytując tymczasem swoją działalność kosztem należnych budżetowi państwa należności podatkowych.

Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

• naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a. § 1. pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuprawnionym zawężeniu zakresu ww. przepisu i uznanie, że sytuacja skarżącego nie uzasadnia zastosowania łożenia zobowiązania podatkowego na raty,

• naruszenie prawa przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dostatecznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uznaniowość decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty nie oznacza dowolności ocen organów podatkowych. Zdaniem skarżącej spółki organ podatkowy nie uzasadnił należycie swojego stanowiska o braku zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 67a Ordynacji podatkowej, co jest wynikiem próby niedopuszczalnego zawężenia pojęcia "ważnego interesu podatnika". Strona skarżąca stwierdziła, że Dyrektor Izby Skarbowej w sposób nieuprawniony wyznaje zasadę ostrzejszych kryteriów zastosowania art. 67a Ordynacji podatkowej wobec przedsiębiorców. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu, że do powstania zaległości przyczynił się sam podatnik podejmując błędne decyzje finansowe. Organ podatkowy – jej zdaniem – nie wskazał jakie uchybienia strony skarżącej, zaniedbania lub nienależyta staranność przy podejmowaniu decyzji finansowych doprowadziły do powstania zaległości. Skarżąca zarzuciła także, iż uzasadnienie organu drugiej instancji jest wewnętrznie sprzeczne gdyż z jednej strony organ odmawia skarżącej przyznania ulgi z art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a z drugiej stwierdza, że skarżąca spółka spełnia przesłanki do udzielenia jej de minimis, czyli warunki określone w art. 67 b Ordynacji podatkowej. Podniesiono też, że organ nie wyważył dostatecznie racji przemawiających z jednej strony za interesem fiskalnym państwa, z drugiej za ważnym interesem podatnika i interesem publicznym. Zarzucono, że organ podatkowy nie odniósł się do przesłanki istnienia interesu publicznego. Na poparcie swoich poglądów skarżąca spółka przytoczyła wybrane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzje dotyczące ulg podatkowych (w niniejszej sprawie rozłożenia zaległości na raty) wydawane przez organy podatkowe w trybie art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) należą do rozstrzygnięć podejmowanych w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, odroczyć lub rozłożyć na raty zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę.

Ustawodawca w wyżej wskazanym przepisie zatem pozostawił do wyłącznej kompetencji organów podatkowych ocenę, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za "ważnym interesem podatnika" lub "interesem publicznym" w umorzeniu zaległości podatkowych, a więc za rezygnacją przez Skarb Państwa z wierzytelności podatkowej. Organ podatkowy dysponuje więc pewnym zakresem swobody zarówno w wykładni pojęć: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". W razie stwierdzenia, że dany przypadek mieści się hipotezie normy art. 67a §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, będzie mógł go zastosować. Oznacza to, że stwierdzenie wystąpienia jednej z przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia czy zaległość podatkowa i odsetki od tej zaległości mogą być umorzone.

Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż "ważny interes podatnika" występuje w sytuacjach, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak np. klęski żywiołowe powodujące utratę majątku. Jest to oczywiście jedynie przykładowa sytuacja. Generalnie przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej, czy też odsetek od tej zaległości jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Natomiast przy wykładni "interesu publicznego" należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej.

Przystępując zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, należy stwierdzić, że kontrola Sądu sprowadza się do oceny czynności prowadzonego postępowania podatkowego i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych i prawidłowości ich oceny .

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia, iż organy podatkowe nie sprostały tym wymogom. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Analiza zaskarżonej decyzji, jak również dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, dowodzi, że dostatecznie rozważono okoliczności i fakty istotne dla wyniku niniejszego postępowania. Organy rozstrzygały sprawę w oparciu o fakty wskazane przez podatnika. Zatem przesłanki rozłożenia na raty wynikające z art. 67 a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zostały prawidłowo ocenione w kontekście sytuacji majątkowej skarżącej spółki, również z uwzględnieniem okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą, że wpływ na jej sytuację finansową miały okoliczności niezależne od skarżącej, tj. nieprzewidziany spadek realnych cen sprzedaży za 1 m² kwadratowy mieszkań. Organy podatkowe wnikliwie oceniły sytuację materialną i finansową skarżącej spółki. Słuszne jest stanowisko organów, że okoliczności tych nie sposób ocenić jako nadzwyczajne z obiektywnego punktu widzenia. W okresie, którego dotyczą przedmiotowe zaległości podatkowe skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą i posiadała środki oraz majątek pozwalający jej na uregulowania spłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych bez uciekania się do pomocy ze strony budżetu państwa. Teza ta znajduje potwierdzenie w ustaleniach organów podatkowych z których wynika, że w 2008 roku, skarżąca spółka osiągnęła przychód ze sprzedaży w wysokości 15.893.072,99 zł oraz zysk netto w wysokości 4.555.970,20 zł. Podano, spółka dysponuje majątkiem trwałym oraz majątkiem obrotowym dużej wartości, m.in. wg danych za lata 2007-2008 w kwotach odpowiednio: 2.510.386,79 zł i 12.259.944,11 zł za rok 2007 oraz 1.263.386,72 zł i 8.003.662,48 zł za rok 2008. Zdaniem orzekającego Sądu w pełni uzasadnione jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym dodatnie wskaźniki rentowności oraz ponadnormatywne stany wskaźników płynności finansowej tj. wskaźnik płynności bieżącej oraz wskaźnik szybki, nie wskazują na jakiekolwiek zakłócenia, czy problemy z bieżącą regulacją j wymagalnych zobowiązań spółki, a tym bardziej nie wskazują na ryzyko niewypłacalności, czy upadłości. Wobec tego zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej mieści się w możliwościach finansowych spółki.

Organy podatkowe prawidłowo oceniły zatem, że nie wystąpiły przesłanki dotyczące "ważnego interesu podatnika". Ustalono bowiem, że skarżąca spółka posiada majątek pozwalający jej na uiszczenie należności, a nadto nie stwierdzono nadzwyczajnych okoliczności powodujących powstanie przedmiotowej zaległości. Okoliczności, na które powołała się spółka, tj. nieprzewidziany spadek realnych cen sprzedaży za 1 m² kwadratowy mieszkań mieszczą się w granicach ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, i nie można ich zaliczyć do okoliczności nadzwyczajnych. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest podgląd, że odpowiedzialność i ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej spoczywa tylko i wyłącznie na przedsiębiorcy, zatem również konsekwencje decyzji inwestycyjnych podejmowanych w ramach tej działalności nie mogą być przenoszone na dochody budżetu państwa i skutkować bezpodstawnym odraczaniem ich realizacji w czasie (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 515/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 1067/07). Orzekający Sąd w pełni podziela w/w stanowisko i przyjmuje je za własne.

Odnosząc się do zarzutów nie rozważenia istnienia przesłanki "interesu publicznego" oraz nie wyważenia dostatecznie racji przemawiających z jednej strony za interesem fiskalnym państwa, z drugiej za ważnym interesem podatnika i interesem publicznym, Sąd uznał że są one bezpodstawne. Organ pierwszej instancji odniósł się do istnienia przesłanki "interesu publicznego", twierdząc, że zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla istniejących miejsce pracy i nie także zachodzą inne przesłanki do udzielenia wnioskowanej ulgi. Stanowiska tego nie zakwestionował organ odwoławczy. Z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe wynikało, że zapłata przedmiotowej zaległości podatkowej mieści się w możliwościach finansowych skarżącej spółki, słusznie zatem przyjęto, że nie istnieje przesłanka interesu publicznego w rozłożeniu na raty przedmiotowej zaległości. Rozłożenie na raty zaległości podatkowej w sytuacji gdy podatnik jest w stanie ją uiścić bez istotniejszego zagrożenia dla swego istnienia pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga, by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie jest zasadny.

Badając sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają wszystkie przewidziane prawem elementy. Szczegółowo przedstawiono stan faktyczny, który legł u podstaw rozstrzygnięcia przytaczając jednocześnie przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie. Organy wyczerpująco odniosły się do okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia zwłaszcza w zakresie istnienia przesłanek udzielenia ulgi w postaci rozłożenia zaległości na raty, tj. przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego".

W ocenie Sądu zarzut niespójności uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynikał z błędnego zrozumienia przez skarżącą argumentacji organu. Organ podatkowy powołał się na okoliczność, że skarżąca spółka spełnia warunki przyznania pomocy publicznej de minimis w myśli przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, albowiem chciał podkreślić, że nie jest przedsiębiorstwem "zagrożonym" w rozumieniu przepisów Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. (Dz.Urz. UE C 244 z 01.10.2004 r. Str 2). Ponadto biorąc pod uwagę, że decyzja w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty ma charakter uznaniowy, organ podatkowy nie przekroczył granic uznania administracyjnego przyjmując, że skarżąca spółka spełnia warunki przyznania pomocy publicznej de minimis i jednocześnie odmawiając przyznania ulgi.

Reasumując stwierdzić należy, że przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdza, że wobec okoliczności wskazanych przez skarżącą spółkę we wniosku prawidłowo odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniających rozłożenie zaległości podatkowej na raty.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oparciu o przepis o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.