Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 240/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 1, par. 2, art. 218 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi B. W. – G. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., na podstawie art. 219 w zw. z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. § 2, § 21 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 33 póz. 262 z późn. zm.) oraz art. 4, art. 8 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów (Dz.U. L.25 str. 8) po rozpatrzeniu zażalenia B.W. – G. na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych w roku 2012 w zakresie pakietów: 3- ekstensywne trwałe użytki zielone, 4- ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, 5 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w opraciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W dniu 15 maja 2012r. B.W.-G. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, w treści którego zadeklarowała realizację pakietów: - rolnictwo ekologiczne, wariant: - 2.1. - uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawienia) na powierzchni 21,24 ha, - 2.3. - trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawienia) na powierzchni 7,95 ha, - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant: - 5.6. - półnaturalne łąki wilgotne na powierzchni 6,98 ha, - 5.7. - półnaturalne łąki świeże na powierzchni 1,47 ha.

W piśmie z dnia 4 października 2013r. strona złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt zrealizowania zobowiązań rolnośrodowiskowych w roku 2012 w ramach pakietów 2,3,4 i 5. Jako podstawę żądania strona wskazała art. 217 § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 i 2 Kp.a.

W dniu 28 października 2013r. organ wydał zaświadczenie nr 6/13, w którym potwierdził, że po weryfikacji danych przeprowadzonej przez Jednostkę Ceryfikującą A., że strona zrealizowała zobowiązanie rolnośrodowiskowe w ramach pakietu 2 - rolnictwo ekologiczne.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił wydania zaświadczenia o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych w roku 2012 w zakresie pakietów: 3- ekstensywne trwałe użytki zielone, 4- ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, 5 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000,

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie argumentując, że w zasobach organu znajdują się wszelkie informacje wystarczające do wydania zaświadczenia o realizacji zobowiązań rolnośrodowiskowych w roku 2012.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie żaden przepis prawa nie wymaga wydania zaświadczenia o zrealizowaniu w roku 2012 zobowiązań rolnośrodowiskowych. W takiej sytuacji uzyskanie zaświadczenia uzależnione jest od wykazania przez stronę interesu prawnego w jego otrzymaniu.

Odwołując się do treści § 2 i § 21 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. organ odwoławczy podkreślił, że w celu sprawdzenia czy strona realizuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe i spełnia wszelkie wymogi do uzyskania płatności konieczne jest skuteczne złożenie wniosku o przyznanie płatności w terminie przewidzianym w przepisach. Dopiero po wszczęciu postępowania organ dokonuje kontroli przewidzianych w przepisach prawa, celem sprawdzenia spełnienia warunków kwalifikowalności. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że okoliczności, których stwierdzenia treścią zaświadczenia domaga się strona powinny być zweryfikowane i ustalone w postępowaniu administracyjnych zakończonym wydaniem decyzji administracyjnej. Oczywiście nie stoi to w sprzeczności z samym faktem istnienia uprawnienia do ubiegania się o przyznanie płatności w ciągu podjętego 5 - letniego zobowiązania. Czym innym jednak jest prawo do otrzymania wsparcia, czym innym zaś weryfikacja warunków dostępowych przeprowadzana przez organ w następstwie skutecznego złożenia wniosku. Nie może być zatem mowy o istnieniu interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia, w sytuacji gdy okoliczności lub stany prawne mające zostać stwierdzone w treści tegoż zaświadczenia mogą i mają być ustalone i sprawdzane przez organ w postępowaniu kończącym się wydaniem decyzji merytorycznej.

Ponadto organ zauważył, że strona nie dokonała skutecznego wszczęcia postępowania. Pełnomocnik strony uzupełnił braki formalne wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w dniu 3 sierpnia 2012 r., czyli po upływie terminu 7 - dniowego wyznaczonego w wezwaniu z dnia 5 lipca 2012 r. (termin upłynął w dniu 31 lipca 2012r.). Uznać zatem należało, że prawidłowy wniosek został złożony w dniu 3 sierpnia 2012r., czyli po upływie ostatecznego terminu na składanie poprawek do wniosku, o którym mowa w art. 23 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (termin 25 dni kalendarzowych liczonych od dnia 16 maja 2012 r. upłynął w dniu 20 czerwca 2012 r.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 23 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 - wniosek uznaje się za niedopuszczalny. W konsekwencji w dniu 26 czerwca 2013 r. organ I instancji wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej, które następnie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2013r., sygn. akt III SA/Łd 1184/13 WSA w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

Niezależnie jednak od powyższych okoliczności organ stwierdził, że nie istnieje żaden przepis prawa materialnego, czy procesowego, który tworzyłby dla strony sytuację wymagającą uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Strona może bowiem ubiegać się o przyznanie płatności w latach następujących po 2012. W takim wypadku po skutecznym wszczęciu postępowania organ zobowiązany będzie do przeprowadzenia wszelkich wymaganych prawem kontroli i rozstrzygnięcia sprawy merytorycznie. Przyznanie płatności poprzedza postępowanie wyjaśniające, obejmujące kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, których celem jest szczegółowa weryfikacja warunków kawalifikowalności, do czego obligują organy przepisy prawa krajowego i wspólnotowego. Oczywiście wszystkich (kompletnych) kontroli dokonuje się po skutecznym wszczęciu postępowania. Skoro w omawianej sprawie doszło do złożenia wniosku pomocowego po przewidzianym przez prawo terminie, kontrole takie nie były wykonane. W takiej sytuacji oczywistym jest niemożność wydania przez organ zaświadczenia o oczekiwanej przez stronę treści. Zaświadczenie jest bowiem oświadczeniem wiedzy organu, które nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy i nie kształtuje stosunków prawnych. Potwierdza jedynie ono pewien stan, który jest wiadomy organowi na podstawie posiadanych już przez ten organ danych. Niezależnie od tego co twierdzi strona, kierownik biura powiatowego bez przeprowadzenia wszelkich wymaganych prawem kontroli nie jest w stanie zaświadczyć o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych w 2012 r. Błędne także jest założenie, że podstawą do wydania zaświadczenia może być oświadczenie strony w postaci rejestru działalności rolnośrodowiskowej. Jest bowiem oczywiste, że nie można domagać się potwierdzenia w drodze zaświadczenia okoliczności wynikających z danych dostarczonych przez stronę. Jak wynika bowiem z rozporządzenia rolnośrodowiskowego to sam rolnik prowadzi na formularzu udostępnionym przez Agencję rejestr działalności rolnośrodowiskowej zawierający wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, przy czym rejestr ten w zakresie zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego. Jest to tylko jeden z wielu elementów badanych przez organ, czy to w toku kontroli na miejscu, czy w toku kontroli administracyjnej.

Ponadto organ odwoławczy zauważył, że wydane w dniu 14 października 2013 r. oraz w dniu 28 października 2013 r. przez organ I instancji zaświadczenia w zakresie pakietu 2 potwierdzają spełnienie przez stronę wymagań dotyczących produkcji ekologicznej zweryfikowanych przez jednostkę certyfikującą.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9 i art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu podniesiono, że do organu złożono rejestr działalności rolnośrodowiskowej i są dane niezbędne do wystawienia zaświadczenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że zaświadczenie jest potrzebne z trzech następujących powodów:

- gdyż organ zobowiązał skarżącą do złożenia rejestru działalności rolnośrodowiskowej

- gdyż gdyby odmówiono przyznania płatności rolnośrodowiskowej to skarżąca chciałaby odwołać się do Komisji Europejskiej i załączyć zaświadczenie o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych

- aby uzyskać potwierdzenie, że faktycznie w 2012r. zobowiązania rolno środowiskowe zostały wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) dalej p.p.s.a, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art.217 i 218 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 217 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 218 § 1 i 2 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Z przepisu art.217 § 2 pkt K.p.a. wynika, że przesłanką wydania zaświadczenia jest posiadanie interesu prawnego wnioskodawcy w potwierdzeniu określonego faktu lub stanu prawnego. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenie musi mieć w tym interes prawny, a jednocześnie winna wykazać istnienie tego interesu. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny. Tym samym, interes prawny w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści, wymaga wskazania konkretnego przepisu prawnego dotyczącego wnioskodawcy, a nie innych osób, z którego wynikają dla niego określone prawa lub obowiązki. Innymi słowy o istnieniu interesu prawego możemy mówić wówczas gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu tego interesu decyduje nie przekonanie zainteresowanego lecz ocena ustawowadawcy (por. wyrok NSA z 7 maja 2002r. w spr. III SA 2494/01 i postanowienie NSA z 5 lutego 1998r. w spr. I SA/Po 1242/97).

Analiza przepisu art.218 § 1 kpa wskazuje, iż w sytuacji gdy chodzi o potwierdzenie faktu organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie gdy fakt ten wynika z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Organ może natomiast odmówić wydania zaświadczenia gdy fakt nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, o których mowa w art.218 § 1 kpa. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art.218 § 2 kpa ma jedynie charakter pomocniczy zaś główną rolę pełnią dane ze zbioru pozostającego w dyspozycji organu. Organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt, na podstawie dokumentów przedstawionych mu przez stronę w sytuacji gdy fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007 roku, II SA/Bk 487/07; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2004 roku, II SA 2708/02; wyrok NSA z dnia 9 maja 2002 roku, II SA 944/00; wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 roku, I SA 80/99 ).

Należy również dodać, że obowiązek wydania na podstawie art.217 § 2 K.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. (por. wyrok NSA z 4 lipca 2012r. w spr. II OSK 1494/12).

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżąca wnosiła o wydanie jej zaświadczenia o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych w 2012r. w ramach pakietów 2,3,4 i 5. W ocenie sądu organy administracji obu instancji trafnie odmówiły wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Przede wszystkim należy podnieść, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o przepis art.217 § 2 pkt 1 K.p.a. Żaden przepis prawa nie wymaga bowiem wydania zaświadczenia o zrealizowaniu w 2012r. zobowiązań rolnośrodowiskowych. Skoro nie ma takiego przepisu prawa to oznacza, że nie została spełniona przesłanka wydania zaświadczenia określona w art.217 § 2 pkt 1 K.p.a.

Brak było również podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o przepis art.217 § 2 pkt 2 K.p.a.

B.W. – G. nie wykazała, że posiada interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia.. W żadnym z pism złożonych w postępowaniu administracyjnym ani w skardze nie wyjaśniła ona w jakim celu potrzebne jest jej zaświadczenie żądanej treści. Nie było zatem wiadome dlaczego skarżąca chce uzyskać zaświadczenie. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia B. W. – G. nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia i już chociażby z tego powodu uzasadniało to odmowę jego wydania.

Dopiero na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014r. pełnomocnik skarżącej podniósł trzy następujące powody dla których żąda uzyskania zaświadczenia:

- po pierwsze gdyż organ zobowiązał skarżąca do złożenia rejestru działalności rolnośrodowiskowej

- po drugie gdyż gdyby odmówiono przyznania płatności rolnośrodowiskowej to chciałaby odwołać się do Komisji Europejskiej i załączyć zaświadczenie o zrealizowaniu zobowiązań rolnośrodowiskowych

- po trzecie aby uzyskać potwierdzenie, że faktycznie w 2012r. zobowiązania rolno środowiskowe zostały wykonane.

W ocenie sądu żaden z wymienionych powodów nie uzasadnia posiadania przez skarżącą interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia.

Jeżeli chodzi o pierwszy powód to należy zaznaczyć, że sam rolnik prowadzi rejestr działalności rolnośrodowiskowej na formularzu udostępnionym przez agencję. W rejestrze tym odnotowywany jest wypas zwierząt oraz działalność agrotechniczna wykonana w gospodarstwie rolnym. Okoliczność, że organ administracji zażądał od skarżącej złożenia wymienionego rejestru nie oznacza, że posiada ona interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. B.W. – G. nie wskazała natomiast żadnego konkretnego przepisu prawnego, z którego wynikają dla niej określone prawa lub obowiązki.

Odnośnie drugiego powodu to również nie świadczy on o posiadaniu interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia.

Należy zaznaczyć, że do chwili obecnej nie została wydana decyzja w przedmiocie wniosku skarżącej o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012r. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2014r. w spr. III SA/Łd 1184/13 WSA w Łodzi uchylił postanowienia organów administracji obu instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na 2012r. Wyrok ten jest prawomocny i organy administracji są zobowiązane do ponownego rozpoznania wniosku o przyznanie płatności. W przedmiocie tego wniosku zostanie wydana decyzja merytoryczna. W przypadku gdyby była ona niekorzystna dla skarżącej może ona złożyć odwołanie do organu wyższego stopnia a następnie ewentualnie może wnieść skargę do sądu administracyjnego. B.W. – G. zamierza odwołać się do Komisji Europejskiej dopiero w razie odmówienia jej przyznania płatności a w chwili obecnej żadna decyzja nie została jeszcze wydana. Skoro nie zostało jeszcze wydane żadne rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej to skarżąca nie posiada w chwili obecnej interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia aby dołączyć je do odwołania do Komisji Europejskiej, Żądanie takie jest przedwczesne bo nie wiadomo jakie rozstrzygnięcie wydadzą organy administracji. Oznacza to, że skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia celem dołączenia do odwołania do Komisji Europejskiej.

Jeżeli chodzi o trzeci powód to także nie świadczy on o posiadaniu interesu prawnego. Okoliczność, że B.W.-G. chce mieć potwierdzenie od organu, iż zrealizowała zobowiązania rolnośrodowiskowe w 2012r. nie oznacza posiadania interesu prawnego w żądaniu uzyskania zaświadczenia w rozumieniu art.217 § 2 pkt K.p.a.

Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowym skarżąca nie wykazał posiadania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Nie wskazała bowiem żadnego przepisu prawnego stanowiącego podstawę jej interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia.

Nadto odmowa wydania zaświadczenia była uzasadniona również tym, że organy administracji nie posiadały dokumentów potwierdzających, że skarżąca wykonała zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2012 r. Okoliczność ta nie wynika z ewidencji, rejestru lub innych danych będących w posiadaniu organu a tylko w oparciu o te dokumenty może zostać wydane zaświadczenie. Należy zaznaczyć, że oświadczenie jest aktem wiedzy organu stwierdzającym posiadanie dokumentów świadczących o istnieniu określonego faktu. Innymi słowy zaświadczenie jest informacją, że w posiadaniu archiwum organu znajdują się dokumenty świadczące o konkretnym fakcie.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie posiadają dokumentów potwierdzających wykonanie przez skarżącą zobowiązań rolnośrodowiskowych za 2012r. Okoliczność ta może zostać stwierdzona dopiero po przeprowadzeniu kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej. Do chwili obecnej takie kontrole nie zostały przeprowadzone. Wspomnieć tylko należy, że kontrole takie są przeprowadzane w postępowaniu o przyznanie płatności a więc w postępowaniu merytorycznym. W tym też postępowaniu, przed wydaniem decyzji o przyznaniu bądź o odmowie przyznania płatności, organ jest zobligowany do ustalenia czy zobowiązania rolnośrodowiskowe zostały zrealizowane. Skarżąca natomiast domaga się wydania zaświadczenia dotyczącego okoliczności, których ustalenie następuje w postępowaniu w sprawie rozstrzyganej decyzją administracyjną . Zaświadczenie nie może dotyczyć okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Niezasadny jest zarzut skarżącej, że zaświadczenie może zostać wydane na podstawie złożonego rejestru działalności rolnośrodowiskowej. Jak już była o tym mowa we wcześniejszej części rozważań rejestr taki prowadzi sam rolnik na formularzu udostępnionym przez agencję. Nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt na podstawie dokumentu przedstawionego organowi przez stronę w sytuacji gdy fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. W niniejszej sprawie organy nie posiadają żadnych dokumentów świadczących o zrealizowaniu przez skarżącą zobowiązań rolnośrodowiskowych w 2012r.. W związku z czym nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej treści w oparciu o złożony przez skarżącą rejestr działalności rolnośrodowiskowych.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. B.W. – G. nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej przez nią treści. Nie wskazała bowiem żadnego przepisu prawnego stanowiącego podstawę jej interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Nadto okoliczność wykonania przez skarżącą zobowiązań rolnośrodowiskowych za 2012r. nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. Okoliczność ta będzie natomiast ustalana w postępowaniu w sprawie rozstrzyganej decyzją administracyjną. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę B. W. – G.

bg