Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 498/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku garażowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. T. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...) (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: (...)WINB), działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane -tekst jednolity: (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) (dalej: PINB (...)) z dnia (...) lipca 2011 r. Nr (...) nakazującej M. i D. T. rozbiórkę budynku garażowego o wym. 7,06 m x 6,00 m na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w H., gmina I. wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników PINB (...) stwierdzono, że na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w H., gm. I. M. i D. T. wykonali remont, wymianę konstrukcji i położenia nowego dachu na budynku garażowym. Inwestorzy dokonali zgłoszenia remontu do Starosty (...), który w dniu (...) sierpnia 2007r. potwierdził przyjęcie zgłoszenia o planowanym przystąpieniu do wykonania robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgłoszenie obejmowało "wykonanie robót remontowych związanych z wymianą konstrukcji i położenie nowego pokrycia dachu na istniejącym budynku garażowym". Ponadto inwestorzy dokonali rozbudowy budynku garażowego o część o wymiarach 1,40 m x 5,37 m.

Wobec powyższego PINB (...) postanowieniem z dnia (...) października 2009r. Nr (...) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych M. i D. T. przy remoncie i rozbudowie budynku garażowego na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w H., gm. I., wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu zażalenia R. i M. K. na powyższe postanowienie (...)WINB postanowieniem z dnia (...) stycznia 2010r. Nr (...) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2009r. Nr (...) PINB (...) nakazał M. i D. T. rozbiórkę rozbudowanej części budynku garażowego na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w H., gm. I..

Po rozpatrzeniu odwołania M. i D. T. decyzją z dnia (...) marca 2010r. Nr (...) (...)WINB organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że w sprawie winien być zastosowany art. 48 Prawa budowlanego.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr (...) PINB (...) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych M. i D. T. polegających na budowie budynku garażowego oraz nałożył przedstawienie stosownej dokumentacji.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2011r. Nr (...) PINB (...) nakazał inwestorom usunięcie nieprawidłowości w przedłożonym projekcie w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011 r. Nr (...) PINB (...) ustalił nowy termin wykonania obowiązku do dnia (...) czerwca 2011 r.

Decyzją z dnia (...) lipca 2011r., Nr (...) organ I instancji nakazał M. i D. T. rozbiórkę budynku garażowego o wym. 7,06 m x 6,00 m na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w H., gm. I. wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji złożone przez M. T. (...)WINB stwierdził, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowy budynek powstał przed 1992 rokiem. Jednakże w 2007 r. przeprowadzono roboty budowlane polegające na dobudowie do istniejącego garażu części o wymiarach 1,40 m x 5,37 m. Stosownie do dyspozycji art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, art. 48 (dot. samowolnej budowy obiektu) niniejszej ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 1995r. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. Jednakże w ocenie organu odwoławczego w przypadku, gdy samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat (1985 - 2007), to w takiej sytuacji zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania. Bezspornym jest więc, że w niniejszej sprawie zamierzenie inwestycyjne (zważywszy m.in. na powierzchnię omawianego budynku garażowego, która wynosi 66,10 m ) powinno być realizowane dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Obowiązek ten nie został przez inwestora spełniony, w związku z tym organ I instancji prawidłowo stwierdził, iż budowa spornego budynku gospodarczego została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. Orgna podniósł, że przedmiotem postępowania jest budynek wybudowany przed rokiem 1995, który w późniejszym czasie został rozbudowany. Fakt połączenia konstrukcyjnego obiektu uniemożliwia dokonanie oceny każdej części obiektu na podstawie różnych przepisów prawa. Uznać zatem należy, iż zasadnym było zastosowanie do przedmiotowego obiektu budowlanego trybu postępowania, określonego w art. 48 Prawa budowlanego z 1994r.

Organ zauważył, że wprawdzie wymóg zgłoszenia remontu pomieszczenia gospodarczego został spełniony, jednakże wykonanie w toku robót remontowych rozbudowy obiektu nie należy traktować jako odstępstwa od dokonanego zgłoszenia, lecz jako budowę części obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zasadnym jest potraktowanie budynku gospodarczego jako dobudowy, na którą wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorzy dokonali zgłoszenia remontu do Starosty (...), który w dniu (...) sierpnia 2007r. potwierdził przyjęcie zgłoszenia o planowanym przystąpieniu do wykonania robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jednak zgłoszenie to obejmowało "wykonanie robót remontowych związanych z wymianą konstrukcji i położenie nowego pokrycia dachu na istniejącym budynku garażowym". M. i D. T. dokonali natomiast rozbudowy budynku garażowego o część o wymiarach 1,40 m x 5,37 m. Obie części zostały połączone konstrukcyjnie i stanowią jedną całość techniczno-użytkową.

(...)WINB podkreślił, że przepisy prawa budowlanego pozwalają w określonych przypadkach na legalizację samowoli budowlanej. Możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, istnieje jedynie w sytuacji gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W zaświadczeniu Urzędu Gminy I. z dnia (...) marca 2011 r. wskazano, że usytuowanie budynku garażowego na terenie działki nr ew. (...) z obrębu H. jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wsi H. część A zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy I. Nr (...) z dnia (...).02.2003r. Jednakże organ zauważył, że w świetle materiału dowodowego zgromadzonego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ powiatowy, uzasadnionym jest stwierdzenie, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia przesłanek z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Takiego rodzaju postępowanie legalizacyjne może być wszczęte bowiem tylko wobec obiektu budowlanego, który m.in. nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub nawet jego części do stanu zgodnego z prawem. W niniejszej sprawie sporny budynek gospodarczy usytuowany jest w odległości 0,48 in od granicy z działką budowlaną. Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną dopuszcza się usytuowanie ściany budynku w odległości 1,50 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy - tylko jeżeli wynika to z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy lub jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości ze względu na rozmiary działki. Organ wskazał, że M. T. dołączyła do odwołania Aneks do projektu budowlanego - inwentaryzacja z sierpnia 2011 wykonany przez inż. J. J., w którym wskazano, że “..Po dobudowaniu ścian osłonowych do istniejących ścian garażu bezpośrednio przy wtórej granicy z działką (...) długości 6.00 m, grubości 48 cm oraz długości 48 cm przy granicy z działką (...) budynek garażowo-gospodarczy będzie doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." Tym niemnniej w dalszym ciągu nie ma możliwości zachowania § 12 ust. 3 pkt 4 ww rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej (...) dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5.5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W niniejszym przypadku przy granicy z działką (...) długość przedmiotowego budynku wynosi 6,00 m, w związku z czym stoi on w oczywistej sprzeczności z ww. przepisem.

Powyższa decyzja (...)WINB z dnia (...) grudnia 2011 r. Nr (...) została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. T., która zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- niedokonanie ustaleń czy dostawiona część garażu stanowi całość konstrukcyjną z dotychczas istniejącym obiektem budowlanym oraz czy dotychczasowy garaż istniał przed dokonaniem geodezyjnego podziału działki, w następstwie którego ściana garażu była posadowiona bezpośrednio przy granicy działki, a tym samym posadowienie garażu było i jest zgodne z przepisami technicznymi;

- obrazę przepisów postępowania w postaci art. 8 kpa, art. 9 kpa i art. 11 k.p.a. przez ich niezastosowanie, tj. nienależyte informowanie strony o okolicznościach prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków;

- obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, tj. przyjęcie, że do obiektu zbudowanego w warunkach samowoli budowlanej przed 1995 r. można zastosować przepis art. 48 Prawa budowlanego, w sytuacji, gdy zastosowanie powinny znaleźć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. nr 38, poz. 229 ze zm.), a w efekcie powinna nastąpić legalizacja samowoli budowlanej obiektu garażowego w kształcie przed dokonaniem dostawienia dwóch ścian przez skarżącą bez nakładania opłaty legalizacyjnej w myśl art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.

W uzasadnieniu skargi M. T. podniosła m. in., że posadowienie obiektu budowlanego jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że w sprawie wystąpiły dwa etapy samowoli tj. sprzed 1995 r., kiedy postawiono w całości garaż oraz z 2007 r. kiedy dobudowano do garażu dwie ściany tworzące przestrzeń o wymiarach 1,40 m. x 5,37 m. Zauważyła, że wbrew stanowisku organu możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej.

Zdaniem Skarżącej zaskarzona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa ze względu na naruszenie szeregu przepisów postępowania i powołanie niewłaściwej podstawy prawnej tj. art. 48 Prawa budowlanego, podczas gdy zastosowanie mieć powinny przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Ponadto organy administracji publicznej naruszyły zasadę legalizmu wyrażoną w art. 6 kpa oraz art. 7 Konstytucji RP oraz w sposób niewłaściwy kompletowały materiał dowodowy, bez wnikliwej analizy zdarzeń, co doprowadziło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa.

Przede wszystkim Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu jakoby dostawiona w roku 2007 część garażu stanowiła z pozostałymi zabudowaniami konstrukcyjną, niewyodrębnianą jedność, którą nie sposób faktycznie, ani prawnie podzielić na dwie części składowe. Skarżąca zwróćiła uwagę na oględziny obiektu budowlanego przeprowadzone przez PINB (...), z ktrórych wynika, że z jednej strony budynku pustaki dostawiono do starej ściany, zaś z drugiej strony postawiono z nich wolną ściankę, a całość otynkowano. Zdaniem M. T. nie ma żadnych konstrukcyjnych powiązań między ścianami starego garażu, a dostawionymi ściankami, co można niezwykle łatwo stwierdzić robiąc nie tylko zwykłą odkrywkę, ale też wzrokowo oceniając ściany: stara ściana została zbudowana sposobem gospodarczym, niewymiarowymi cegłami, a nowa ściana jest wykonana z dostępnych w 2007 r. materiałów, przy czym użyte pustaki są o ok. 10 cm szersze, co powoduje, że w miejscu połączenia obu ścian jest załom, w pełni widoczny od strony zewnętrznej garażu. W ocenie Skarżącej organ dokonujący oględziny całkowicie tę okoliczność pominął, efektem czego są rażąco wadliwe ustalenia przekładające się na nieprawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego.

Ponadto Skarżąca zwróciła uwagę na niewłaściwe ustalrenie gabarytów budynku podlegajacego robiórce tj. o wymiarach 7,06 m x 6,00 m, w sytuacji gdy faktyczne gabaryty obiektu to ok. 6 m x 8,07 m, co prawidłowo stwierdził PINB (...) w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...]. Poddała również w wątpliwość wyliczenie aktualnej powierzchni spornego obiektu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, że rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W rezultacie sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności.

Ważne jest, aby okoliczności faktyczne będące podstawą zastosowania przepisów nakazujących tak daleko idącą ingerencję organu administracji publicznej jaką jest rozbiórka określonego obiektu budowlanego były analizowane i oceniane przez organ w każdym indywidualnym przypadku ze szczególną wnikliwością oraz przy zachowaniu bezwzględnie obowiązujących reguł proceduralnych. Ewentualne uchybienia zarówno w procesie gromadzenia materiału dowodowego, jak i oceny wszystkich elementów tego materiału, mogą bowiem mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie organu, którego wykonanie powoduje trudne do odwrócenia skutki.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, iż sporny budynek powstał przed 1992 rokiem w warunkach samowoli budowlanej, natomiast w 2007 r. przeprowadzono roboty budowlane polegające na dobudowie do istniejącego garażu części o wymiarach 1,40 m x 5,37 m. W konsekwencji co do zasady do spornego obiektu zastosowanie powinny znaleźć przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie bowiem z art. 103 § 2 Prawa budowlanego przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W rezultacie do samowoli budowlanej, która powstała przed dniem 1 stycznia 1995 r. zastosowanie ma art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

Pomimo powyższego organ wskazał, że w niniejszym przypadku zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania. (...)WINB powołał się przy tym na fakt połączenia konstrukcyjnego obiektu, który uniemożliwia dokonanie oceny każdej części obiektu na podstawie różnych przepisów prawa, gdyż obie części zostały połączone konstrukcyjnie i stanowią jedną całość techniczno-użytkową. Tym niemniej zgodzić się należy ze Skarżącą, że (...)WINB zaniechał przeprowadzenia jakiegokolwiek postępownaia wyjaśniającego dotyczącego wspomnianego połączenia obu części budynku w konstrukcyjną całość. Skoro wspomniana kwestia ma fundamentalne znaczenie dla możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o inną podstawę prawną w odniesieniu do dobudowanej części obiektu budowlanego to obowiązkiem organu jest bardzo wnikliwe rozważenie tej kwestii i ustalenie, czy obie części budynku są rzeczywiście połączone w całość techniczną.

Należy zauważyć, że Skarżąca wyraźnie wskazuje na różnice techniczne pomiędzy istniejącą częścią budynku oraz dobudowaną ścianką, podnosząc, że stara ściana została zbudowana sposobem gospodarczym, niewymiarowymi cegłami, a nowa ściana jest wykonana z dostępnych w 2007 r. materiałów, czyli szerszych pustaków, co powoduje, że w miejscu połączenia obu ścian jest załom. W konsekwencji podnosi, że nie istnieją żadne konstrukcyjne powiązania między ścianami starego garażu, a dostawionymi ściankami. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie wyjaśnia w sposób dostateczny wątpliwości dotyczących rzeczywistego połączenia istniejacego budynku gospodarczego i dobudowanej w 2007 r. części o wymiarach 1,40 m x 5,37 m. Zarówno w rozważaniach organu I instancji, jak i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znalazła się wnikliwa ocena wspomnianego problemu z powołaniem się na konkretne okoliczności faktyczne wynikające z oględzin spornego budynku. Tymczasem jednoznaczne ustalenie, czy dobudowana część stanowi z istniejącym budynkiem gospodarczym całość techniczną umożliwi prawidłowe rozstrzygnięcie, czy w odniesieniu do budynku gospodarczego wybudowanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. możliwe jest prowadzenie postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.

W związku z powyższym Sąd podzielił zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wypełnia przesłankę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i uzasadnia eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Prowadząc na nowo postępowanie (...)WINB zobowiązany będzie do ponownego przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, z poszanowaniem udziału skarżących jako stron postępowania i możliwości składania przez nich środków dowodowych w celu jednoznacznego ustalenia kwestii technicznego połączenia obu części budynku w konstrukcyjną całość, także z wykorzystaniem art. 136 kpa i przeprowadzeniem dodatkowych oględzin. Dopiero po jednoznacznym rozstrzygnięciu tej kwestii organ powinien zadecydować o możliwości prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. w odniesieniu do całego budynku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.