Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1922/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 9a ust. 1, art. ae, art. 9u
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi C. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez C. A. (dalej: "strona", "skarżący", "wnioskodawca") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] lipca 2017 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], którą organ ten stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., nr [...], znak: [...] wydana została z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia z uwagi na okoliczność, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżący wniósł z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na budowę inwestycji, obejmującej przebudowę linii kolejowej nr [...][...]-[...] na estakadzie kolejowej w [...], w ramach zadania pn. "Modernizacja estakady kolejowej w [...]". Skarżący podał jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Wojewoda [...] stwierdził, że jego decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] stycznia 2016 r. wydana została z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia z uwagi na okoliczność, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł w przepisanym terminie odwołanie do GINB.

GINB po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji stwierdził, że zostały spełnione wymogi formalne warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wskazał, że kwestia badania czy podmiot domagający się wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. posiada przymiot strony postępowania, jest realizowana po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 83/08; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 79/08). Stwierdzenie w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje, zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07). Organ powołał treść art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wskazując, że ten drugi przepis stanowi lex specialis w stosunku do przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. GINB wyjaśnił, że warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości (por. wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09; wyrok NSA z 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08). Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej, może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1410/07). Organ przypomniał, że koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Odnosząc się do okoliczności sprawy GINB stwierdził, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r. Swój interes prawny w kwestionowaniu ww. rozstrzygnięcia wnioskodawca wywodził z faktu bycia właścicielem działki o nr ew. [...], obręb [...] - [...], położonej przy ulicy [...] w [...] (KW nr [...]), sąsiadującej bezpośrednio z działką o nr ew. [...] (teren kolejowy), na której znajduje się modernizowana estakada kolejowa z linią kolejową nr [...]. Zgodnie z opisem technicznym projektu architektonicznobudowlanego [...], branża torowa s. 8) przewidziano m.in. demontaż toru nr [...] oraz odbudowę toru nr [...] i nr [...] na odcinku od km 295+688 od początku rozjazdu nr [...] (km 296+908). Zgodnie z projektem budowlanym oś projektowanego toru nr [...] zostanie usytuowana w odległości ok. 2,5 m od granicy działki wnioskodawcy o nr ew. [...], obręb [...] - [...], podczas gdy oś dotychczas istniejącego, przewidzianego do rozbiórki toru nr [...] znajdowała się w odległości ok. 6 m od granicy tej działki. Organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1297, ze zm.) budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4. Jakkolwiek działka o nr ew. [...] już podlegała ograniczeniom w zagospodarowaniu wynikającym z art. 53 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, to realizacja przedmiotowej inwestycji powoduje, że ograniczenia te zostaną wprowadzone także na wolnej dotychczas od tych ograniczeń południowej części działki (ograniczenia te wynikają z przewidzianej w tym przepisie odległości 20 m od osi skrajnego toru). Zatem w związku z planowaną inwestycją zostaną wprowadzone dodatkowe, dalej idące niż dotychczasowe, ograniczenia w zagospodarowaniu działki wnioskodawcy o nr ew. [...]. W ocenie organu II instancji skarżącemu przysługuje w związku z tym interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanego pozwolenia na budowę, a zatem w rozpatrywanej sprawie zaszła przesłanka wznowieniowa wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ II instancji podniósł także, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno mieścić się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją, ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 487/11; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1162/11; wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2785/12; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2111/12; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 281/13; wyrok WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 521/14; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 811/14; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/14). GINB wskazał, że w realiach niniejszej sprawy ocenie podlega to, czy gdyby w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r. nie doszło do naruszenia przepisów postępowania - nie zaistniałaby przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wnioskodawca brałby udział w tym postępowaniu, przedmiotowe pozwolenie na budowę zostałoby udzielone. W ocenie organu II instancji argumenty podnoszone przez wnioskodawcę w toku postępowania wznowieniowego, nawet gdyby zostały przedstawione w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, nie mogłyby wpłynąć na zmianę zapadłego rozstrzygnięcia. Według GINB nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego wskazujący na naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 7 i 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 k.c. Organ II instancji, powołując się na wyrok NSA z 2 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 465/09 wskazał, że dla rozstrzygnięcia kwestii wpływu zamierzenia inwestycyjnego na wykonywanie prawa własności przez osoby trzecie odwołać należy się do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ochrona wynikająca z art. 140 k.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora. Zarówno sąsiedzi inwestora, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, iż dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego, a także jego przebudowa, odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom technicznobudowlanym i czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje bowiem szeroki zakres badania oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy (por. wyrok SN z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95; postanowienie NSA z 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99). GINB wskazał, że zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym Prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05). Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje - decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1563/02; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. II OSK 436/07). Skoro zatem planowana inwestycja nie narusza przepisów to wskazane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Następnie GINB wskazał, że z uwagi na dalej idące niż dotychczasowe ograniczenia w zagospodarowaniu działki wnioskodawcy o nr ew. [...], wynikające z przedmiotowej inwestycji, wnioskodawca został uznany za stronę postępowania. Jednak ani okoliczność pominięcia wnioskodawcy przez organ I instancji, ani fakt, iż inwestycja wprowadza ograniczenia na wolnej dotychczas od tych ograniczeń południowej części działki o nr ew. [...], nie oznacza, iż wydane pozwolenie na budowę jest wadliwe. W ocenie organu II instancji nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w odwołaniu zarzut, że "choć w sentencji decyzji z dnia [...].04.2017 r. Wojewoda [...] stwierdził wydanie decyzji ostatecznej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...].01.2016 r. z naruszeniem prawa, tak w jej uzasadnieniu nie wskazano jakie naruszenie prawa zostało przez organ stwierdzone". GINB wyjaśnił należy, że organ I instancji wskazał, że w analizowanej sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. wnioskodawca nie brał bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę, co było naruszeniem prawa skutkującym wznowieniem postępowania. W toku postępowania wznowieniowego ocenie poddane zaś zostało, czy powyższa okoliczność miała wpływ na prawidłowość podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. GINB uznał, że organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. GINB ocenił również, że nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. "poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej z uwagi na pominięcie przez Organ zgłaszanych przez Odwołującego zagrożeń wynikających z umiejscowienia linii kolejowej bezpośrednio w sąsiedztwie obiektu zabytkowego". GINB wyjaśnił, że organ administracji architektonicznobudowlanej nie jest właściwy w sprawach "umiejscowienia linii kolejowej". Wskazał także, że lokalizacja spornego przedsięwzięcia została ustalona w decyzji Wojewody [...] z [...] września 2012 r., nr [...], znak: [...] (ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na modernizacji estakady kolejowej wraz z urządzeniami kolejowymi związanymi z estakadą na działkach o nr ew. [...],[...], obr. [...],[...] i [...], obr. [...],[...]) oraz w decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2012 r., znak: [...] (ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego obejmującej przebudowę i rozbudowę inwestycji pn. "Modernizacja estakady kolejowej w [...]" na działkach o nr ew. [...],[...],[...] z obr. [...]). Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a z akt sprawy nie wynika, aby powyższe rozstrzygnięcia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym organ I instancji był nimi związany przy wydawaniu kwestionowanego pozwolenia na budowę. Jednocześnie GINB wskazał, że w sporna inwestycja w zakresie obejmującym roboty budowlane na działce inwestycyjnej o nr ew. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką skarżącego, nie narusza ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2012 r., znak: [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez "poprzestanie na arbitralnym uznaniu, że dokumenty przedłożone przez inwestora są prawidłowe, bez dokonania przez organ administracji publicznej własnej oceny i analizy materiału dowodowego", GINB stwierdził, że dokonana przez organ I instancji kontrola pozwolenia na budowę jest prawidłowa i nie doszło do naruszenia ww. przepisów k.p.a. skutkujących uchyleniem decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 ., znak: [...]. Z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, po raz pierwszy przez organ I instancji, a następnie w II instancji. GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., Nr [...], znak: [...]. Odnosząc się do podnoszonych w uzasadnieniu odwołania zarzutów, że "przedmiotowe ograniczenia w powiązaniu ze specyfiką inwestycji zatwierdzonej decyzją o pozwoleniu na budowę świadczą o tym, że przedstawiony projekt budowlany jest sporządzony wadliwie choćby w zakresie dotyczącym obszaru oddziaływania obiektu, czy danych technicznych obiektu" organ II instancji wskazał, że z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego wynika, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektonicznobudowlanego z przepisami technicznobudowlanymi i zasadami wiedzy technicznej. Zgodność z przepisami technicznobudowlanymi bada tylko w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Odpowiedzialność za opracowanie projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, spoczywa na projektancie (art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), który z tytułu zaniedbań w tym zakresie ponosi odpowiedzialność zawodową (art. 95 pkt 4 Prawa budowlanego) i dyscyplinarną (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa; Dz. U. z 2014 r., poz. 1946, ze zm.). W niniejszej sprawie zaś projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajduje się ponadto oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ II instancji wskazał również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegającego na tym, że "nie zostało przeprowadzone stosowne postępowanie dowodowe, w tym nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego" oraz zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. "poprzez niezwrócenie się do biegłego lub biegłych". W ocenie GINB organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody istotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z powyższego wynika zatem, że przeprowadzenie postępowania dowodowego we wskazanym zakresie zależy od uznania organu administracji publicznej. W ocenie GINB w analizowanym przypadku dla rozstrzygnięcia sprawy nie były zaś wymagane wiadomości specjalne. Organ II instancji wskazał także, że nie doszło również do naruszenia art. 149 § 2 k.p.a., a organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie wymaganiami zawartymi w tym przepisie, tj. ocenił nie tylko przesłankę wznowienia postępowania, ale również jej wpływ na kwestionowane pozwolenie na budowę. W ocenie GINB nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., gdyż Wojewoda [...] wypełnił obowiązki nałożone na niego w decyzji GINB z [...] stycznia 2017 r., znak: [...]. Organ II instancji, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. "poprzez uznanie za udowodnioną w realiach niniejszej sprawy okoliczność iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga wyrażenia przez konserwatora zabytków stosownego stanowiska", wskazał, że w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Prezydenta [...] z [...] lipca 2015 r., znak: [...], wydana na podstawie § 1 pkt 3 porozumienia z 18 maja 2006 r. pomiędzy Wojewodą [...] a Miastem [...] w sprawie przejęcia kompetencji z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przez Miasto [...] udzielająca pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy estakadzie kolejowej w [...] na działkach o nr geod. [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...], i [...], obr. [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...]. Według GINB chybiony jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 77 i art. 81 k.p.a. "poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (...) nie mogą być uznane za udowodnione". Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. winna wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Organ II instancji ocenił zaś, że skarżący takiego związku nie wykazał. Według GINB bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostają również twierdzenia skarżącego, że znaczenie ma nie tylko aktualny stan jego nieruchomości, "ale także fakt, że może on w przyszłości zgodnie z obowiązującymi przepisami, zamierzać np. zmodernizować budynek w celu przystosowania go na cele zamieszkania zbiorowego (hotel)". Organ wyjaśnił, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę znaczenie ma aktualny stan zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, a nie przyszły, hipotetyczny sposób ich zagospodarowania, a przede wszystkim czy zamierzenie inwestycyjne nie wprowadza niezgodnych z prawem ograniczeń z korzystania z tych nieruchomości. Powyższa okoliczność świadczy jedynie o interesie prawnym wnioskodawcy i pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, czy zaistniały podstawy do uchylenia decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., nr [...], znak: [...]. Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów dotyczących art. 53 ustawy o transporcie kolejowym wskazał, że przepis ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ dotyczy on sytuowania budynków i budowli w sąsiedztwie linii kolejowej. Przepis ten stanowił wyłącznie podstawę do uznania wnioskodawcy za stronę niniejszego postępowania. Twierdzenia skarżącego odnoszące się do wykładni art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1446, ze zm.) w ocenie GINB pozostają bez znaczenia dla niniejszego postępowania. W ocenie organu II instancji zostało wskazane, że inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatora zabytków na realizację spornej inwestycji, a przedmiotowe pozwolenie nie obejmuje działki skarżącego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących emisji zanieczyszczeń, drgań, hałasu, intensyfikacji ruchu kolejowego zwiększenia prędkości pociągów oraz oddziaływania inwestycji na budynek należący do skarżącego GINB podniósł, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy budowy nowej linii kolejowej, ale modernizacji już istniejącej, zaś jak wskazano w projekcie budowlanym "z analizowanych danych dotyczących emisji zanieczyszczeń do środowiska wynika, że nawet na bardzo obciążonych liniach przekroczenia poziomów emisji zanieczyszczeń do środowiska są bardzo sporadyczne, dlatego nie należy się spodziewać, aby po modernizacji estakady emisje te były znaczące. Źródłem akustycznego oddziaływania z terenu planowanego przedsięwzięcia jest hałas generowany przez źródła ruchome w postaci pociągów towarowych i pasażerskich, poruszających się po odcinku linii kolejowej [...]. Modernizacja estakady, pomimo przewidywanego zwiększenia natężenia ruchu i prędkości poruszania się pociągów, nie wpłynie na wzrost emisji hałasu, ani na występowanie przekroczeń wartości dopuszczanych na terenach podlegających ochronie przed hałasem, zlokalizowanych wzdłuż estakady. Ponadto zmniejszenie prędkości autobusów szynowych w początkowym fragmencie estakady spowoduje zmniejszenie immisji hałasu w najbliżej położonych terenach podlegających ochronie przed hałasem (...). Obliczenia przeprowadzone dla przedmiotowego przedsięwzięcia wykazały, że eksploatacja inwestycji, przy spełnieniu założeń organizacyjnych, technicznych i technologicznych, nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r., nr 12, poz. 826) w porze dziennej i nocnej" (zob. Projekt budowlany, tom I. Projekt zagospodarowania terenu, Opis techniczny, cz. 7. Zagrożenia dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników, pkt 7.2. Faza eksploatacji, str. 361-362). Jednocześnie organ II instancji wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja przewiduje zastosowanie maty wibroizolacyjnej na modernizowanej estakadzie kolejowej (zob. Projekt budowlany, tom 11/1, Branża torowa, rys. nr 3, Przekroje konstrukcyjne, str. 37). Natomiast w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], wskazano, że "w przypadku realizacji wariantu 1 polegającego na modernizacji estakady, z zastosowaniem nowoczesnych rozwiązań wibroizolacyjnych nie przewiduje się wzrostu emisji hałasu i występowania przekroczeń wartości dopuszczalnych na terenach podlegających ochronie przed hałasem zlokalizowanych wzdłuż estakady, nawet pomimo przewidywanego zwiększenia natężenia ruchu i prędkości poruszania się pociągów". W ocenie organu II instancji bez znaczenia dla postępowania pozostaje również wskazana w odwołaniu opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa działającego na zlecenie Sądu Okręgowego w [...] do sprawy [...]. GINB wyjaśnił, że ocenie podlega sporna inwestycja w jej projektowanym kształcie, zaś jak podnosi sam odwołujący się ww. opinia została wydana [...] grudnia 2014 r., a zatem na ponad rok przed uzyskaniem spornego pozwolenia na budowę. Ponadto GINB wskazał, że projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony w marcu 2015 r. Tym samym wskazana opinia pozostaje bez wpływu na wydane pozwolenie. W ocenie organu II instancji chybiony jest także zarzut braku "rzutów, przekrojów które pokazują nawiązanie do zabytkowego budynku znajdującego się na nieruchomości Odwołującego się i głębokości posadowienia ław fundamentowych", braku opracowania statyki tego budynku i "badań geotechnicznych uwzględniających nieruchomość sąsiednią", ponieważ sporne przedsięwzięcie nie przewiduje prac na nieruchomości wnioskodawcy ani w budynku usytuowanym na tej nieruchomości. Tym samym inwestor nie był obowiązany do sporządzenia takiej dokumentacji. GINB w kontrolowanej decyzji nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, 8, 77, 80, 81, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. GINB powołał się na treść art. 151 § 2 k.p.a. i art. 146 § 2 k.p.a.

W skardze na decyzję GINB z [...] lipca 2017 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych i opłaty od pełnomocnictwa.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez:

- zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym w szczególności mających na celu ustalenie jaki poziom czynników oddziałujących na nieruchomość skarżącego będzie emitowany w wyniku realizacji inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja oraz regulacji prawnych, które mogą mieć zastosowanie w tak ustalonym stanie faktycznym;

- niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do sprawdzenia zawartości merytorycznej projektu budowlanego, a tym samym wyjaśnienia, czy decyzja zatwierdzająca projekt budowlany nie narusza prawa;

- zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez oparcie zaskarżonej decyzji na wadliwej dokumentacji projektowej oraz nieuwzględnienie faktu położenia na działce sąsiedniej zabytkowego budynku;

- niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności oraz zaniechanie poczynienia własnych ustaleń w sprawie w kwestii usytuowania inwestycji przy bezpośredniej granicy działki sąsiedniej zabudowanej obiektem zabytkowym w kontekście spełniania wymogów technicznych określonych przepisami i normami prawa budowlanego, podczas gdy zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający m.in. ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków i poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich;

- zaniechanie rozpatrzenia sprawy merytorycznie w jej całokształcie, tj. rozpatrzenia wszelkich twierdzeń, zarzutów i żądań skarżącego składanych w toku postępowania oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji, pominięcie okoliczności istotnych dla sprawy, a także zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego spraw na niekorzyść skarżącego, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;

- poprzestanie na kontroli formalnej wniosku inwestora i przedstawionego projektu budowlanego oraz uchylanie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia, czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich i negatywnego oddziaływania na nieruchomość skarżącego;

- oparcie rozstrzygnięcia na niepełnych ustaleniach faktycznych a w konsekwencji stwierdzenie, iż inwestycja objęta pozwoleniem na budowę nie wymaga właściwego uzgodnienia organu konserwatorskiego w odniesieniu do nieruchomości skarżącego;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez prowadzanie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej z uwagi na pominięcie przez organ zgłaszanych przez skarżącego zagrożeń wynikających z umiejscowienia linii kolejowej bezpośrednio w sąsiedztwie obiektu zabytkowego, co w konsekwencji doprowadziło do załatwienia sprawy bez poszanowania słusznego interesu obywatela;

3. art. 7, 77 § 1 i 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez:

- poprzestanie na arbitralnym uznaniu, że dokumenty przedłożone przez inwestora są prawidłowe, bez dokonania przez organ administracji publicznej własnej analizy i oceny materiału dowodowego;

- przedstawienie w uzasadnieniu decyzji informacji, które w sposób niewyczerpujący odnoszą się do zastrzeżeń zgłaszanych przez stronę, co skutkowało tym, iż w zakresie zgłaszanych przez stronę zastrzeżeń i nieprawidłowości nie zostało przeprowadzone stosowne postępowanie dowodowe, w tym nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego, który posiada wiedzę i wiadomości specjalne pozwalające na weryfikację wywiedzionych przez skarżącego zarzutów;

- dokonanie wadliwych i dowolnych ustaleń faktycznych skutkujących naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organ administracji publicznej mają stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek podejmować wszelkie czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy uwzględnieniu okoliczności, iż do podstawowych obowiązków organów administracji architektonicznobudowlanej i nadzoru budowlanego należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego;

4. art. 149 § 2 k.p.a. poprzez:

- uznanie, że analiza niniejszej sprawy przed organem może zostać zawężona wyłącznie do oceny formalnej złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę i tym samym niewyczerpujące rozpoznanie niniejszej sprawy pod kątem wszystkich jej aspektów, podczas gdy naruszony przepis nie ogranicza organu co do rzetelnego, ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy, albowiem organ administracji powinien bowiem dokładnie i rzetelnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, i na jego podstawie wydać rozstrzygnięcie;

- uznanie, że zatwierdzony decyzją projekt budowlany spełniał wymagania dotyczące poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich oraz ochrony zabytków, podczas gdy projekt zatwierdzony decyzją rażąco narusza ww. wymagania;

5. art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność, iż inwestycja nie wymaga wyrażenia przez konserwatora zabytków stosownego stanowiska w sytuacji, gdy przedmiotowe stanowisko jest niezbędne i konieczne dla ochrony zabytkowej nieruchomości skarżącego;

6. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niezwrócenie się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii w sytuacji, gdy w sprawie administracyjnej wymagane były wiadomości specjalne w zakresie ustalenia poziomu czynników oddziałujących na nieruchomość skarżącego, jakie będą emitowane przez inwestycję objętą pozwoleniem na budowę, podczas gdy ciężar dowodzenia spoczywał na organie administracji publicznej;

7. art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez wydanie w oparciu o te przepisy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sytuacji, gdy nie miały one w sprawie zastosowania;

8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, iż stosownie do art. 149 § 2 k.p.a. przedmiotem rozpoznania we wznowionym postępowaniu jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia.

Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną jest pozwolenie na budowę dla inwestycji dotyczącej linii kolejowej, w związku z czym w sprawie, oprócz przepisów prawa budowalnego, mają również zastosowanie jako przepisy szczególne uregulowania ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. nr 16, poz. 94 ze zm., dalej: "ustawa o transporcie kolejowym") – Rozdział 2b Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych.

Stosownie do art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym wojewoda wydaje pozwolenie na budowę linii kolejowej lub poszczególnych odcinków tej linii oraz wszystkich obiektów związanych z jej budową, przebudową i rozbudową, położonych w granicach województwa, na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 9ae ustawy o transporcie kolejowym, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o pozwoleniu na budowę linii kolejowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

W myśl art. 9n ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, jeżeli roboty budowlane realizowane w ramach inwestycji dotyczącej linii kolejowej zlokalizowane są na terenach zamkniętych, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60, 1509 i 1566) i nie wykraczają poza te tereny, inwestor może złożyć wniosek o uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej w trybie Rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym albo o uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566).

Stosownie do art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wojewoda przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę linii kolejowej nie może więc w żaden sposób dokonywać weryfikacji lub modyfikacji decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ nie należy to do jego kompetencji. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wojewoda jest natomiast zobligowany do dokonania sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1, 4 i 5 prawa budowlanego.

W rozpoznawanej sprawie organy budowalne obu instancji dokonały wszystkich wymaganych sprawdzeń projektu budowlanego, a decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera elementy określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 prawa budowlanego. W szczególności organ zbadał zgodność projektu budowlanego z decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznobudowlanymi oraz spełnienie wymogów formalnych przez projekt architektonicznobudowlany. Jak słusznie zwrócił uwagę organ, z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego wynika, iż organ administracji architektonicznobudowlanej nie jest natomiast uprawniony do badania zgodności projektu architektonicznobudowlanego z przepisami technicznobudowlanymi i zasadami wiedzy technicznej.

Podnoszone przez skarżącego zarzuty, dotyczące niewyjaśnienia przez organy architektonicznobudowlane przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę oddziaływania inwestycji na obiekt zabytkowy położony na działce skarżącego, bezpośrednio graniczącej z nieruchomością, na której znajduje się modernizowana linia kolejowa nie mogą zostać uwzględnione na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania terenu, w tym rodzaju i usytuowania obiektów budowlanych zostały już bowiem wiążąco przesądzone w prawomocnych decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w tym w zakresie obejmującym roboty budowlane na działce inwestycyjnej o nr ew. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką skarżącego - w decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2012 r. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym elementami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie: 1) rodzaju inwestycji; 2) warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Ponadto zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.06.2011 r. sygn. akt II OSK 966/10 (LEX nr 992671), a który skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, "W decyzji lokalizacyjnej nie określa się miejsca posadowienia planowanych budowli. W sytuacji, gdy inwestorzy sami określają to miejsce i znajduje się ono w załączniku do decyzji o lokalizacji celu publicznego, to należy uznać, że takie wskazanie wiąże w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego." Tym samym skarżący w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie może skutecznie kwestionować usytuowania torów, w tym przesunięcia osi skrajnego toru w stosunku do granicy jego działki z odległości 6 m, w jakiej znajdował się dotychczas istniejący, a przewidziany do rozbiórki tor, na odległość ok. 2,5 m projektowanego toru, skoro zostało to już określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Prawidłowe są też ustalenia organu odwoławczego co do braku konieczności uzyskania odrębnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych w związku z tym, że na działce skarżącego znajduje się budynek wpisany do rejestru zabytków. Jak trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Prezydenta [...] z [...] lipca 2015 r. (wydana na podstawie § 1 pkt 3 porozumienia z 18 maja 2006 r. pomiędzy Wojewodą [...] a Miastem [...] w sprawie przejęcia kompetencji z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przez Miasto [...]) udzielająca pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy estakadzie kolejowej w [...], w tym na działce nr [...] graniczącej z działką skarżącego, z uwagi na okoliczność, że modernizowana estakada kolejowa wpisana jest do rejestru zabytków. Art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego uzależnia wydanie pozwolenia na budowę od uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót, jeżeli roboty budowlane mają być prowadzone przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Ochroną prawną objęty jest sam zabytek oraz jego otoczenie. Pojęcie otoczenie zabytku zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 15 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jako teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy projekt budowlany inwestycji nie przewiduje powadzenia żadnych robót budowalnych na działce skarżącego, wobec czego nie zachodziła konieczność uzyskania odrębnego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków w odniesieniu do zabytku położonego na działce skarżącego.

Organy architektonicznobudowlane przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie miały również obowiązku dokonywania na podstawie opinii biegłego ustaleń w jaki sposób przedsięwzięcie budowalne będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Z akt sprawy wynika, że oddziaływanie inwestycji na środowisko było badane przez właściwy organ ochrony środowiska - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z [...].06.2012 r. znak [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż zasięg ewentualnego oddziaływania przedsięwzięcia ograniczy się do obszaru kolejowego. Organ ten stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że modernizacja estakady z zastosowaniem nowoczesnych rozwiązań wibroizolacyjnych nie spowoduje wzrostu emisji hałasu i występowania przekroczeń wartości dopuszczalnych na terenach podlegających ochronie przed hałasem zlokalizowanych wzdłuż estakady, nawet pomimo przewidywanego zwiększenia natężenia ruchu i prędkości poruszania się pociągów.

Podsumowując, wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego, nie doszło do naruszeń przepisów prawa procesowego wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.