Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 115/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skarg J. S. na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną skargi oddala.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej J. S. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 sierpnia 2019r. nr [...] wystawionego przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, na kwotę 706,00 zł należności głównej, za okres od 1 stycznia 2018r. do 31 grudnia 2018r.

Organ egzekucyjny, prowadząc postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego, zawiadomieniami z dnia 30 sierpnia 2019r. o numerach [...] i [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w banku ING Bank Śląski S.A. oraz zajęcia rachunku bankowego w banku Santander Bank Polska S.A. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu 11 września 2019r.

Z zajętego w banku Santander Bank Polska S.A. rachunku bankowego w dniu 9 września 2019r. uzyskano kwotę 769,88 zł, która została zwrócona zobowiązanej na rachunek bankowy, ponieważ należność objęta tytułem wykonawczym została wyegzekwowana z rachunku bankowego w banku ING Bank Śląski S.A.

Zobowiązana, pismem z dnia 9 września 2019r., ponowionym w dniu 25 września 2019r., wniosła do organu egzekucyjnego skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego w banku ING Bank Śląski S.A., któremu zarzuciła rażące naruszenie prawa i wniosła o jego uchylenie.

Zobowiązana podniosła, że nie wie, czego dotyczy sprawa, nie otrzymała żadnej korespondencji w sprawie zajęcia i nie wie, jakiego tytułu egzekucyjnego dotyczy. Zobowiązana wniosła zarówno o doręczenie oryginału zajęcia, jak i oryginału tytułu wykonawczego lub doręczenie całości korespondencji potwierdzonej za zgodność z oryginałem. W ponowionym piśmie z dnia 25 września 2019r. dodatkowo podniosła, że zajęcie zrealizowane zostało na podstawie nieważnego tytułu egzekucyjnego, który nie spełnia wymogów prawa.

Po zapoznaniu się ze stanem sprawy oraz po rozpatrzeniu okoliczności podniesionych w skargach Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał w dniu 30 października 2019r. postanowienia nr [...] i nr [...] oddalające skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w banku ING Bank Śląski S.A. i w banku Santander Bank Polska S.A. Postanowienia doręczono zobowiązanej w dniu 7 listopada 2019r.

Zobowiązana, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciami, pismem z dnia 14 listopada 2019r. w ustawowym terminie wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie za pośrednictwem organu egzekucyjnego zażalenia na ww. postanowienie.

Wydanym postanowieniom zarzuciła rażące naruszenie prawa, wnosząc o ich uchylenie. W uzasadnieniu zażaleń powtórzyła argumentację przytoczoną w skargach z dnia 25 września 2019r., iż zajęcia zrealizowane zostały na podstawie nieważnego tytułu egzekucyjnego, który nie spełnia wymogów prawa.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniami z dnia 5 grudnia 2019r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniach organ II instancji wskazał, że środkiem egzekucyjnym zastosowanym w przedmiotowych sprawach, było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego uregulowane w art. 80 do art. 86 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.). Organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, by doprowadzić do wykonania wskazanego w treści tytułu wykonawczego obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.).

Z akt spraw wynika, iż zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone na prawidłowym formularzu i podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjnego. W przedmiotowych zawiadomieniach oznaczono strony postępowania oraz wskazano organ egzekucyjny, podano numer tytułu wykonawczego, określono wysokość dochodzonej należności, a także zawarto pouczenia dla zobowiązanej i banku. Jak z powyższego wynika, wymogi formalne określone dla zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wskazane w art. 80 do art. 86 u.p.e.a. zostały spełnione. Zawiadomienie o dokonanym zajęciu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zobowiązanej oraz bankowi.

Zobowiązana osobiście potwierdziła w dniu 11 września 2019r. odbiór odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego w banku ING Bank śląski S.A. i w banku Santander Bank Polska S.A.

Egzekucja została wszczęta w dniu 30 sierpnia 2018r. wraz z doręczeniem zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do banku ING Bank Śląski S.A. ora do banku Santander Bank Polska S.A. (art. 80 § 2 u.p.e.a.).

Skargi z dnia 9 września 2019r. i zawarty w nich zarzut niedoręczenia tytułu wykonawczego, były więc po prostu przedwczesne. Dwa dni później poczta doręczyła zobowiązanej wysłany wcześniej odpis tytułu wykonawczego wraz z zajęciem.

Organ II instancji wskazał, iż w treści skarg oraz wnosząc zażalenia, zobowiązana nie podniosła żadnych okoliczności, które w jej ocenie stanowią o wadliwości dokonanych zajęć rachunku bankowego. Strona kierowała natomiast zarzut zrealizowania tych zajęć na podstawie nieważnego tytułu egzekucyjnego, który nie spełnia wymogów prawa.

Odnosząc się do stanowiska zobowiązanej, DIAS w Krakowie podkreślił, iż w trybie skargi przewidzianej w art. 54 § 1 u.p.e.a. kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Możliwe jest zbadanie jedynie dokonanej czynności, a nie rozstrzyga się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, ocenie podlega wyłącznie konkretna czynność egzekucyjna wskazana przez zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2019r., sygn. akt II FSK 2198/17).

Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązków przez zobowiązanego, w przypadku, gdy uchyla się on od jego dobrowolnego wykonania (art. 1 pkt 1 u.p.e.a.). W przypadku uchylenia się zobowiązanej od płacenia ciążących na nim należności wierzyciel obowiązany był podjąć czynności zmierzające do przymuszenia zobowiązanej do ich wykonania (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Jedną z tych czynności było wystawienie tytułu wykonawczego i wystąpienie z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego do właściwego organu egzekucyjnego (art. 26 § 1 u.p.e.a.).

W przedmiotowych sprawach wierzyciel występuje w dwojakiej roli, tj. jako podmiot, który pełni jednocześnie funkcję organu egzekucyjnego. Przed przystąpieniem do egzekucji organ egzekucyjny zbadał dopuszczalność egzekucji oraz dokonał oceny, czy tytuł wykonawczy spełniał wszystkie wymogi określone przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Działania organu egzekucyjnego ograniczały się jedynie do zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ nie był natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Wobec powyższego organ II instancji podkreślił, iż w postępowaniach zażaleniowych zainicjowanych przez zobowiązaną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. rozpatrywanie innych podniesionych przez zobowiązaną zarzutów, poza zakwestionowanymi zajęciami wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wykracza poza zakres rozpatrywania przedmiotowych skarg.

Zobowiązana nie podniosła żadnych zarzutów pod adresem dokonanych czynności. Poruszone w uzasadnieniu wniesionych skarg, jak i zażaleniach kwestie, nie są zarzutami pod adresem wykonania czynności zajęcia rachunku bankowego, nie wskazują też sytuacji naruszenia przepisów art. 80-86 u.p.e.a. i jako takie nie mogą stanowić o zasadności skargi na czynność egzekucyjną.

Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub innych środków zaskarżenia. W kwestii zakresu kontroli w ramach skargi na czynności egzekucyjne panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym skarga ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie można w niej podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Nie ma bowiem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a., skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. R. Hauser, A. Skoczyłaś, Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, C.H. Beck Warszawa 2018, s.302).

Podsumowując zdaniem DIAS w Krakowie, organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanej w banku ING Bank Śląski S.A. i w banku Santander Bank Polska S.A. prawidłowo, przepisy normujące powyżej wskazaną instytucję nie zostały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego naruszone. Oddalenie skarg wniesionych przez zobowiązaną przez organ egzekucyjny było zasadne.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. nie zgodziła się z ww. rozstrzygnięciami organu II instancji i wniosła o ich uchylenie.

Podobnie jak we wcześniejszych zażaleniach, podkreśliła, że zajęcia zostały zrealizowane na podstawie nieważnego tytułu egzekucyjnego, który nie spełnia wymogów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 115/20 oraz I SA/Kr 116/20 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 115/20.

Powyższy przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanych sprawach skargi ze względu na skarżącą, stan faktyczny i istotę spornych zagadnień, a także tożsamość podnoszonych zarzutów, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie tych spraw do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w przepisie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji (postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji (postanowienia), stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Badając rozpoznawane sprawy w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych postanowień oraz poprzedzających je postanowień organu I instancji. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszych sprawach na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej złożonych w pismach procesowych z dnia 26 lutego 2020r. w zakresie podstawy prawnej rozpoznania jej skarg przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sytuacji gdy skarżąca ma miejsce zamieszkania w G., wskazać należy, że zgodnie z art. 13 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z uregulowania tego wynika zasada, że o właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych przesądza siedziba organu administracji publicznej, bądź też organu podmiotu wykonującego funkcje zlecone administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a nie miejsce zamieszkania skarżącego.

Przedmiotem kontroli Sądu były postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 5 grudnia 2019r. utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 30 października 2019r. w przedmiocie uznania skarg na czynność egzekucyjne za nieuzasadnione.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.".

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego.

Skarga na czynność egzekucyjną jest więc instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków i czynności egzekucyjnych, zmierzających bezpośrednio do wyegzekwowania należności.

Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego (egzekutora), który na zlecenie wierzyciela (organu podatkowego) egzekwuje należność (zobowiązanie podatkowe) wskazaną przez niego w tytule wykonawczym.

Sąd badający skargi podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie (por. wyrok z dnia 6 lutego 2018r., sygn. akt II FSK 141/16), zgodnie z którym skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia obejmującym wszystkie możliwe nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności.

W świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się więc wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego strony, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja (por. wyrok WSA z dnia 4 marca 2016r., sygn. akt III SA/Wa 880/15).

W przedmiotowych sprawach organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącej środek egzekucyjny tj. egzekucję z wierzytelności z rachunku bankowego w banku ING Bank Śląski S.A. i w banku Santander Bank Polska S.A.

Zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego (§ 1). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (§ 3).

Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (por. wyrok WSA z 19 maja 2010r., sygn. akt III SA/Wa 420/10).

W ocenie Sądu, czynności egzekucyjne (zajęcie rachunków bankowych) została dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 80 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo przesłano do banków zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Jednocześnie wezwano banki, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywały wypłat z rachunku bankowego. Zawiadomienia o zajęciu zostały również skutecznie doręczone skarżącej w dniu 11 września 2019r. i zawierały stosowne pouczenie.

Sąd stwierdza zatem, że badane czynności egzekucyjne odpowiadały prawu.

Nie budzi wątpliwości, że dokonane przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych są prawnie dozwolone. Wobec powyższego organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały więc za nieuzasadnione przedmiotowe skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych.

W opinii Sądu uzasadnienie zaskarżonych postanowień, jak również postanowień je poprzedzających jest wyczerpujące, wskazuje podstawy prawne i faktyczne przyjętych rozstrzygnięć, a wobec braku konkretnych zarzutów zażaleń nie możliwym było odniesienie się do nich przez organ II instancji.

Jak już wcześniej zasygnalizowano w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny i egzekutora w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Na szczególne podkreślenie zasługuje przy tym okoliczność, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego (egzekutora) przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane np. przez poborcę skarbowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA z 23 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14).

Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.

W konsekwencji powyższych uwag, nie jest zatem możliwe podnoszenie w postępowaniu skargowym zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54), czyli przykładowo zarzutu dotyczącego wadliwości (według skarżącej nieważności) tytułu egzekucyjnego, który nie spełnia wymogów prawa (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), jak to miało miejsce w niniejszych sprawach. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13).

Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 29 sierpnia 2019r. skarżąca pismem z dnia 18 września 2019r. wniosła także zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Sąd z uwagi na fakt, że skargi, oprócz ogólnikowo sformułowanego zarzutu rażącego naruszenia prawa (prowadzenie egzekucji na podstawie nieważnego tytułu wykonawczego) nie wyjaśniają z jakich przyczyn faktycznych bądź prawnych, skarżąca uznaje wystawiony tytuł egzekucyjny za nieważny, dokonał z urzędu kontroli prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w kontekście jego oceny w świetle art. 54 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły dokonane czynności egzekucyjne w kontekście ich zgodności z powołanymi wyżej przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania środka egzekucyjnego jakim było zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Ocena ta znalazła odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć jak i postanowień organu I instancji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.