Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1230/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 112 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] marca 2022 roku sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2021r. nr [...]; 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z 26 stycznia 2021 r. nr [...] Dowódca [...], wskazując na art. 112 ust. 1 pkt 4 i art. 115 ust. 1 i 4 w związku z art. 114 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 10 pkt 4 oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860 z późn. zm., dalej jako u.s.w.ż.z.) oraz § 15 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie) zwolnił z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy szeregowego K. R., wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej; wskazał, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpi z dniem 31 marca 2021 r.

Uzasadniając napisał, że K. R. (dalej także jako skarżąca) pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym: obsługa, na które została wyznaczona rozkazem personalnym Dowódcy [...] z 06 listopada 2017 r., nr [...]. Na podstawie art. 26 u.s.w.ż.z. bezpośredni przełożony - dowódca drużyny - zaopiniował szeregowego w dniu 07 września 2020 r. Opiniowana otrzymała 43 punkty czyli ocenę dostateczną. Rozpoznając odwołanie, wyższy przełożony - dowódcy plutonu, w dniu 21 września 2020 r. utrzymał opinię służbową w mocy.

Dalej napisał, że z punktacji w opinii służbowej wynika, że skarżąca przejawia zachowanie lekceważące do wykonywanych zadań, gdzie w polu jakość i terminowość wykonywania obowiązków/zadań uzyskała 4 punkty – "spełnia wymagania w ograniczonym zakresie". Ponadto dyspozycyjność żołnierza jest znikoma, gdzie w polu dyspozycyjność także uzyskała 4 punkty – "spełnia wymagania w ograniczonym zakresie". Ocenił, że kumulacja powyższych czynników jednoznacznie wskazuje na pejoratywny wydźwięk całokształtu przebiegu dotychczasowej służby wojskowej skarżącej, tym samym nie tylko uniemożliwiając dalsze pełnienie zawodowej służby wojskowej, ale również - co nie powinno pozostać bez znaczenia, jej postawa może wpływać demoralizująco na innych żołnierzy zawodowych. Żołnierz oceniany przez bezpośredniego przełożonego na ocenę dostateczną, obniża morale i dyscyplinę w pododdziale.

Dalej napisał, że zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w.ż.z., żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Profesjonalizacja Sił Zbrojnych wymaga podniesienia poziomu jakościowego armii, odpowiednich kwalifikacji i predyspozycji żołnierzy zawodowych. W służbie wojskowej powinni pozostać jedynie żołnierze najlepiej przygotowani do realizacji zadań na zajmowanych i planowanych stanowiskach służbowych, których odpowiedzialność i zaangażowanie w działalność służbową nie budzą najmniejszych zastrzeżeń.

W odwołaniu od opisanej decyzji skarżąca, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonego rozkazu i przydział służbowy na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe. Uzasadniając pełnomocnik napisał, że oczywistym jest, że w związku z profesjonalizacją Sił Zbrojnych żołnierz zawodowy powinien być osobą sumienną, zdeterminowaną na osiągnięcie wyznaczonych celów, o wysokim zdyscyplinowaniu, wykonywane przez niego zadania powinny być wykonywane sumiennie i terminowo, z dużym zaangażowaniem w służbie, a także ze względu na specyfikę służby powinien być osobą dyspozycyjną. Organ nie wykazał nadmiernej absencji skarżącej w służbie. Pełnomocnik ocenił, że skarżąca nie nadużywała zwolnień lekarskich, pozostawała jedynie na zwolnieniu lekarskim w związku z faktem urodzenia dziecka w trakcie odbywania służby wojskowej. Ograniczenie dyspozycyjności sprowadzało się do faktu karmienia dziecka i posiadania w tym okresie zaświadczenia lekarskiego na tą okoliczność.

Przełożony skarżącej nie mógł pogodzić się, że skarżąca korzysta z prawa do karmienia dziecka, wielokrotnie kwestionował ten fakt, nakłaniał do zaprzestania karmienia dziecka, informował, że w wyniku tego działania otrzyma niską ocenę w opinii służbowej. Mimo presji i dyskryminacji ze strony przełożonego skarżąca starała się wykonywać stawiane zadania na jak najwyższym poziomie, angażując się w służbie, o czym świadczą załączone do odwołania podziękowania, opinie żołnierzy, pracowników cywilnych resortu, a także instytucji.

Pełnomocnik ocenił, że dyspozycyjność i zaangażowanie skarżącej przedstawiają także grafiki obsady biura przepustek oraz grafiki wyznaczenia na kierowcę pojazdu kompanii ochrony, wykonywanie przez nią nieetatowych obowiązków służbowych. Dalej napisał, że skarżąca wskazywała wielokrotnie, że czuje się szykanowana przez bezpośredniego przełożonego, który ją opiniował, co za tym idzie opinia nie daje rękojmi zachowania bezstronności i oceny faktycznych predyspozycji żołnierza jak i jego kompetencji oraz predyspozycji. Skarżąca w dniu 03 kwietnia 2020 r. zawarła kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej, co świadczy, że do tego czasu była żołnierzem, który spełnia oczekiwania i wywiązuje się z powierzonych obowiązków przynajmniej na dobrym poziomie, nie wpływa negatywnie na pozostałych żołnierzy, żołnierska postawa nie budziła wątpliwości. Po zawarciu kontraktu w okresie pięciu miesięcy żołnierz otrzymuje bardzo niską opinie służbową mimo braku notatek służbowych, sporządzonych przez przełożonego. Przełożony nie prowadzi rozmów dyscyplinujących, nie wskazuje błędów popełnianych w służbie. W aktach sprawy nie ma takiej dokumentacji, co za tym idzie nie ma odzwierciedlenia w stosunku do wydanej tak niskiej opinii służbowej co może budzić wątpliwości co do transparentowości, bezstronności przedmiotowej opinii. Opiniowanie służbowe jest procesem trudnym i stresującym zarówno dla opiniującego, jak i dla opiniowanego. Jednym z założeń profesjonalizacji Sił Zbrojnych RP jest transparentność prowadzonej polityki kadrowej. Przejrzystość ta powinna dotyczyć także procesu opiniowania - aby żołnierz dokładnie wiedział, które z wykonanych zadań nie spełniły oczekiwań przełożonego i w jaki sposób może podnieść swoją efektywność.

Decyzją z 03 marca 2021 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 104 ust. 1 i art. 112 ust. 1 pkt 4, art. 115 ust. 1 i 4 w zw. z art. 114 ust. 4 pkt 3 w związku z art. 10 pkt 4 i art. 122 u.z.w.ż.z. oraz § 15 ust. 1 w zw. z ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Uzasadniając napisał, że rozstrzygnięcie organu I instancji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 107 K.p.a. Ocenił, że organ I instancji nie naruszył prawa, kierował się wyłącznie faktami i obowiązującymi przepisami prawa. Dowódca [...] w P. , dysponując ostateczną opinią służbową z wystawioną oceną dostateczną, mógł zwolnić skarżącą z zawodowej służby wojskowej, na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w.ż.z. Organ wyższego stopnia podzielił stanowisko organu I instancji, iż w służbie wojskowej powinni pozostać jedynie żołnierze najlepiej przygotowani do realizacji zadań na zajmowanych i planowanych stanowiskach służbowych, których odpowiedzialność i zaangażowanie w działalność służbową nie budzą najmniejszym zastrzeżeń. Ocenił, że organ I instancji, wbrew twierdzeniom pełnomocnika odwołującej, podejmując zaskarżony rozkaz personalny kierował się konkretnymi faktami, wynikającymi z oceny służbowej. W tejże ocenie powołane są konkretnie przejawy lekceważącego zachowania skarżącej do wykonywanych zadań oraz brak dyspozycyjności żołnierza.

Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła K. R., zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji lub zmiany rozkazu personalnego i przydziału służbowego na dotychczas zajmowane stanowisko służbowe. Pełnomocnik zarzucił naruszenie oraz błędną wykładnię art. 26, art. 112, art. 114, art. 115 i art. 112 u.s.w.ż.z. oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80, i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uzasadniając skargę pełnomocnik powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od rozkazu personalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art.134 § 1 P.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w.ż.z. Zgodnie z treścią tego przepisu, żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Szczegółowe warunki i tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej zostały określone w przepisach Rozporządzenia. Stosownie do § 12 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia - w przypadku otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej dowódca jednostki wojskowej może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego, za pośrednictwem organu właściwego do wyznaczania na stanowisko służbowe, o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Do wniosku dołącza się ostateczną lub zweryfikowaną opinię służbową żołnierza (§ 12 ust. 2). W przypadku, gdy organ zwalniający nie uwzględni wniosku o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, wyznacza żołnierza na stanowisko służbowe albo kieruje do organu właściwego do wyznaczenia na stanowisko służbowe (§ 12 ust. 3).

Powołane przepisy wskazują, że otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może stanowić podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu właściwego organu, który może pozostawić żołnierza w służbie, mimo niskiej oceny. Jest to uprawnienie organu, z którego organ może skorzystać. Skorzystanie z tego uprawnienia wymaga jednak rozważenia słusznego interesu strony oraz interesu publicznego (społecznego).

W rozpatrywanej sprawie jest rzeczą niesporną, że skarżąca otrzymała w opinii służbowej z 07 września 2020 r. ogólną ocenę dostateczną, a rozpatrując odwołanie skarżącej od opinii służbowej, wyższy przełożony utrzymał opinię w mocy (k. 13v akt). Opinia służbowa jest ostateczna. Sąd podkreśla, że nie może dokonywać oceny opinii służbowej (wyroki NSA z 18 października 2017 r., I OSK 3376/15; z 03 marca 2017 r., I OSK 170/16, z 01 grudnia 2016 r., I OSK 2243/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA).

Sąd powtarza, że sam fakt uzyskania przez żołnierza oceny dostatecznej nie zobowiązuje organu do wydania decyzji o zwolnieniu – taki obowiązek powstaje w razie otrzymania przez żołnierza niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej (art. 111 pkt 6 u.s.w.ż.z.). Zatem organ, wydając decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej z powodu otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, musi wskazać, jakie względy przemawiają przeciwko dalszemu pozostawania żołnierza w służbie. Skoro żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej (art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.w.ż.z.) to rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ocena, czy przy załatwieniu sprawy administracyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Zarówno pojęcia interesu społecznego jaki słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że kontrola sądowa decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Nie obejmuje ona wkraczania w kompetencje właściwych organów i przesądzanie sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Co do zasady, organ administracji wydając decyzję uznaniową, stosownie do art. 7 K.p.a., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla którego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione (wyrok NSA z 03 marca 2017 r., I OSK 170/16; CBOSA).

Sąd podziela i to stanowisko NSA, zawarte w uzasadnieniu przywołanego wyroku, że w przypadku podjęcia decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej z powodu otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, interes społeczny jest tożsamy z interesem służby - potrzebami Sił Zbrojnych. Organ ma zatem obowiązek wykazać, jakie względy przemawiają za zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej i dlaczego przyznał prymat interesu społecznego nad interesem strony. Ocena w tym przedmiocie musi być dokonana przez organ w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W przepisach u.s.w.ż.z. nie ma żadnych szczególnych kryteriów wydania decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, należy się kierować ogólnymi zasadami uznaniowości i szczególnymi dla tej sprawy - generalnie dobrem służby. Owe ogólne reguły to takie, które indywidualny przypadek każą oceniać w granicach danego przepisu prawa, wybierając na podstawie zasad doświadczenia życiowego i zawodowego, przy uwzględnieniu specyfiki rozstrzyganej materii, odpowiednią treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 01 grudnia 2016 r., I OSK 2243/15; CBOSA).W odwołaniu od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby oraz w skardze do Sądu pełnomocnik wywodził, iż skarżąca, była mniej dyspozycyjna jedynie w czasie karmienia dziecka , na co posiadała stosowne zaświadczenie lekarskie ,a nie w okresie późniejszym. Zarówno organ wyższego stopnia, jak i I instancji nie doniósł się do tych kwestii. Nie ocenił także kolejnego argumentu odwołania , że skarżąca w dniu 03 kwietnia 2020 r., a więc pięć miesięcy przed otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej, zawarła kolejny dwuletni kontrakt z Dowódcą [...], na pełnienie zawodowej służby wojskowej.

Kserokopie dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącej, znajdujące się w aktach sprawy nie pozwalają ocenić skuteczności zarzutu odwołania, nie wiadomo bowiem, kiedy skarżąca powróciła ze zwolnienia lekarskiego z powodu urodzenia dziecka i pełniła służbę, będąc matką karmiącą dziecko piersią. A jest to istotne dla oceny jej dyspozycyjności już po tym okresie i na co wskazuje skarżąca. Z kolei zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, z tym samym organem i zapewne w tej samej jednostce wojskowej, każe sądzić, że do tego czasu skarżąca była oceniana (opiniowana) jako żołnierz wykonujący obowiązki służbowe na poziomie – co najmniej - akceptowalnym przez kadrę jednostki. Sąd zaznacza, że żołnierz zawodowy podlega systematycznemu, corocznemu opiniowaniu służbowemu, przeprowadzanemu w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 października (art. 26 ust. 1-2 u.s.w.ż.z.).Z akt administracyjnych wynika jedynie ,że skarżąca była dyspozycyjna poza okresem karmienia piersią .Dowolne staje się więc uznanie organu, że przejawiała lekceważący stosunek do obowiązków i była niedyspozycyjna, skoro pomimo zaświadczenia z dnia 28 kwietnia 2020 roku pełniła służbę. Nie sposób ocenić –co organ II instancji uznał za "konkretne fakty" i jakich okoliczności dotyczą, skoro ich nie wskazał, a nawet nie polemizował w tym zakresie ze skarżącą. Z notatki urzędowej z dnia 18 września 2020 r wynika jedynie, że skarżąca po przedłożeniu pierwszego zaświadczenia zwalniającego z pełnienia wart przedłożyła "podobne zwolnienie medyczne". Jego brak w aktach i brak wskazania-co organ uznaje za "podobieństwo" nie pozwala na uznanie za wyczerpujące uzasadnienia organu w kwestii rozważenia słusznego interesu strony. Strona bowiem jednoznacznie kładzie nacisk na okoliczność, że była dyspozycyjna i nie można zarzucić jej nadmiernej absencji. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014roku – w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz.U.z 2010,Nr 90 ,poz.593 ze zm) dyspozycyjność jest przewidziana jako kryterium wywiązywania się opiniowanego z obowiązków służbowych ,ale już nie lekceważący stosunek do wykonywanych zadań. W ocenie sądu dyspozycyjność należy rozpatrywać właśnie pod kątem obecności, którą wielokrotnie podkreślała skarżąca ,a nie innych dodatkowych warunków. Powyższe potwierdza nowelizacja tego przepisu dokonana z dniem 13 marca 2021 roku (Dz.U.2021.358), zgodnie z którą do kryterium dyspozycyjności dodano zapis "z uwzględniłem danych mających charakter informacyjny dotyczących liczby dni nieobecności". Tym samym obowiązkiem organu w zaskarżonej decyzji było odniesienie się do konsekwentnego twierdzenia skarżącej o wywiązywaniu się z obowiązku obecności.

Powyższe kwestie w ogóle nie zostały wyjaśnione w sprawie, a z uwagi na niekompletne akta załączone do skargi Sąd nie może zweryfikować prawdziwości argumentów skargi i odwołania. Co więcej, Sąd nie ma pewności, że organ wyższego stopnia dokonał oceny w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Powyższe Sąd stwierdza na podstawie pisma przewodniego do odwołania od decyzji organu I instancji (k. 1 akt adm.). Wynika z niego, że organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, nie dysponował aktami osobowymi skarżącej. Do skargi również nie zostały one załączone, przez co, z powodów opisanych poniżej, niemożliwa była kontrola postępowania przeprowadzonego przez organ, a także ocena, jakimi przesłankami kierował się organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i doktrynie podkreśla się, iż przez pojęcie akt sprawy należy rozumieć nie tylko akta postępowania przeprowadzonego przez organ zobligowany z art. 54 § 2 P.p.s.a., ale i akta pozostałych postępowań administracyjnych w danej sprawie. W rezultacie akta sprawy, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., powinny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Akta postępowań toczących się przed organem pierwszej i drugiej instancji przedkładane sądowi administracyjnemu powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli spis treści. Powinny one zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych, a szczególnie związanych z doręczaniem pism: pokwitowań pocztowych, kopert z pieczęciami, a w razie złożenia pisma bezpośrednio w kancelarii organu – adnotacji urzędowej potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (por. orzecznictwo wymienione w wyroku NSA z 18 października 2017 r., I OSK 3376/15)..

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na względzie powyższe wskazania Sądu.

W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.