Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2921/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Grzegorz Nowecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku B. M. ("Skarżącego", "Stronie", "Zobowiązanemu"), na podstawie własnego tytułu wykonawczego z [...] stycznia 2014 r. nr [...] oraz tytułu wykonawczego z [...] lutego 2016 r. nr [...], wystawionego przez Wójta Gminy J..

W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiadomieniem z 7 marca 2016 r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] w W. S.A. Zawiadomienie o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności doręczono 14 marca 2016 r., zaś Zobowiązanemu zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono 17 marca 2016 r.

Pismem z 1 kwietnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego, złożył skargę na powyższą czynność zajęcia rachunku bankowego, wskazując, że egzekucja z majątku dłużnika poprzez wezwanie banku aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, prowadzona jest z naruszeniem przepisów prawa, tj. art. 33 § 1 pkt 8 oraz art. 8 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego dokonaną zawiadomieniem nr [...] z 7 marca 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zostało odebrane przez małżonkę B. M. w dniu 17 marca 2016r. Skarga z 1 kwietnia 2016 r., została nadana w FUP G. w dniu 1 kwietnia 2016 r. Z uwagi zatem na fakt, iż termin na złożenie skargi upłynął w dniu 31 marca 2016 r., skarga Strony z 1 kwietnia 2016 r., została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie regulują kwestii obliczania terminów, dlatego też zgodnie z art. 18 tejże ustawy odpowiednie zastosowanie mają w tym zakresie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl zaś art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie zaś z § 4 tegoż artykułu, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.

W dalszej części organ wyjaśniła, że w kontrolowanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zawiadomieniem z 7 marca 2016 r. nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] w W. S.A. Ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, wynika że ww. zawiadomienie o zajęciu doręczono dnia 17 marca 2016 r. żonie Zobowiązanego – G. M., która podjęła się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawierało pouczenie o przysługującym Zobowiązanemu prawie złożenia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W związku z powyższym bieg czternastodniowego terminu do złożenia przedmiotowej skargi, zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, rozpoczął się 18 marca 2016 r. i upłynął 31 marca 2016 r. Skarżący nadał skargę na czynność na egzekucyjną w FUP G. 1 kwietnia 2016 r., a więc została wniesiona z uchybieniem terminu, zaś z akt sprawy nie wynika aby strona skorzystała z instytucji przywrócenia terminu, o której mowa w art. 58 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, Skarżący wniósł o jego uchylenie. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 54 § 1 w zw. z art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niezasadne przyjęcie, iż skarga na czynność zajęcia rachunku bankowego została wniesiona po terminie,

2) art. 57 § 1 k.p.a., poprzez błędne obliczenie końca terminu do wniesienia skargi alternatywnie,

3) art. 58 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu.

Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, organ błędnie przyjął że skarga została złożona w terminie, o czym świadczy stempel na kopercie. Gdyby natomiast przyjąć, że doszło do uchybienia terminu, to uznać należy że skarga z uwagi na niewielkie (jednodniowe) uchybienie terminu, zawierała dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentacje podniesioną w skarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia z [...] lipca 2016 r., [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] czerwca 2016 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego dokonaną zawiadomieniem nr [...] z 7 marca 2016 r.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie jej poprzedzające odpowiadają prawu.

Z akt rozpoznanej sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że skarga na czynności egzekucyjne została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało bowiem prawidłowo doręczone Skarżącemu (do rąk jego małżonki) w dniu 17 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Okoliczność ta nie jest zresztą kwestionowana. Strona skarżąca nie kwestionuje prawidłowości doręczenia zawiadomienia i Sąd również podzielił stanowisko organu, że zawiadomienie zostało doręczone zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zatem, jak zasadnie wyjaśnił organ, termin do wniesienia skargi na tę czynność, rozpoczął bieg w dniu 18 marca 2016 r., a zakończył w dniu 31 marca 2016 r. Stosownie bowiem do brzmienia art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: "ustawa"), skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, tj. dzień 31 marca 2016 r., nie stanowił dnia wolnego od pracy. Należało zatem przyjąć, że w tym dniu jako ostatnim mogła zostać skutecznie złożona skarga (bądź bezpośrednio do właściwego organu, bądź nadana w stosownej placówce).

Z akt sprawy wynika, jak słusznie uznał organ, że list zawierający skargę został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 1 kwietnia 2016 r. Świadczy o tym adnotacja znajdująca się na kopercie, w której skarga została nadana. Adnotacja znajdująca się w prawym górnym rogu koperty bezsprzecznie świadczy – wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego odnośnie daty widniejącym na stemplu – że datą nadania listu w placówce w G. był dzień 1 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik nadto nie wyjaśnił w skardze, o jaki stempel mu chodzi (koperta znajdująca się w aktach sprawy takiego stempla nie zawiera) i jaka miałaby być data nadania listu w placówce pocztowej. Brak w tym zakresie zarówno informacji, jak i przedłożenia materiału dowodowego. Stąd Sąd uznał te twierdzenia za gołosłowne.

Niezależnie od powyższych ustaleń, Sąd wskazuje, że o tym, iż skarga nie została złożona przed dniem 1 kwietnia 2016 r. świadczy również data sporządzenia skargi, którą jest dzień 1 kwietnia 2016 r. Trudno sobie wyobrazić, że profesjonalny pełnomocnik jako datę sporządzenia skargi wskazał datę po upływie terminu do jej wniesienia.

Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, że przesyłka zawierająca skargę nie musi stanowić przesyłki nadanej listem poleconym, Sąd tezę tę podziela w całej rozciągłości. Nie ma jednak wątpliwości, że w takim razie konieczne jest dokonanie ustaleń w zakresie daty nadania przesyłki, w oparciu o dostępne źródła. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły tę okoliczność, opierając się na omówionej powyżej adnotacji zawartej na kopercie.

Z treści skargi wynika, że pełnomocnik stoi na stanowisku, iż w skardze został w sposób dorozumiany zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Poza tym, że takie twierdzenie stanowi niekonsekwencję do tezy, iż skarga została wniesiona w terminie, Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika Skarżącego. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. (znajdującym tu odpowiednie zastosowanie, w oparciu o art. 18 ustawy), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).

Z przepisów tych wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki:

1) zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu;

2) zainteresowany wniesie prośbę o przywrócenie terminu;

3) zachowany zostanie termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (siedem dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, który jest nieprzywracalny – art. 58 § 3 k.p.a.);

4) zainteresowany dopełni wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której został ustanowiony przywracalny termin.

Z treści powołanego przepisu wynika, że to strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w terminowym dokonaniu czynności była od niej niezależna. W niniejszej sprawie, wobec wniesienia skargi przez pełnomocnika profesjonalnego po pierwsze trudno uznać, iż w ogóle wniosek taki został złożony. Przepis art. 58 k.p.a. wymaga złożenia prośby przez zainteresowanego i dokonania czynności. Nie można zatem uznać, że dokonanie czynności, stanowi jednocześnie prośbę o przywrócenie terminu do jej dokonania, szczególnie w sytuacji gdy pełnomocnik podnosi że czynność (tu: skarga) została dokonana w terminie. Po wtóre zaś, gdyby nawet uznać że wniosek o przywrócenie terminu może zostać złożony w sposób dorozumiany (z czym co wyżej wyłuszczono Sąd się nie zgadza), to wniosek ten w rozpoznanej sprawie nie czyni zadość wymogom wskazanym w art. 58 k.p.a. albowiem nie zostało w nim uprawdopodobnione, że Skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W sytuacji, gdy Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, trudno oczekiwać od organu, że będzie domyślał się co pełnomocnik chciał wyrazić w piśmie składanym w toku postępowania.

Z tych wszystkich względów nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy oraz k.p.a. a zatem skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.