Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1383/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 79a
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 128, art. 130
journal: Dz.U. 2020 poz 1359
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1383/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z (...) października 2020r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Z.K. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z (...) września 2020 r., nr (...)w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego.

Jak wynika z akt sprawy, Z.K. wnioskiem z 20 maja 2020r. zwrócił się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad małżonką M.K., legitymującą się orzeczeniem z 4 lipca 2019r. o przyznaniu znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Wnioskodawcy przysługuje natomiast renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z zaliczeniem go do III grupy inwalidów na mocy orzeczenia komisji lekarskiej z 6 maja 1997r.

Wójt Gminy decyzją z (...) czerwca 2020r. nr (...) odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że wnioskodawca pobiera rentę chorobową, co zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej: u.ś.r.) wyklucza stronę z osób uprawnionych do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Po rozpoznaniu odwołania Z.K. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, SKO decyzją z (...) lipca 2020r. nr (...) uchyliło decyzję Wójta Gminy z (...) czerwca 2020r. nr (...) Kolegium wskazało, że wyrokiem z 26 czerwca 2019r., sygn. SK 2/17 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim odmawia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które mają rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niezgodny z Konstytucją. Wnioskodawca pobiera natomiast tego rodzaju świadczenie rentowe. W związku z powyższym Kolegium uznało, że należy zwrócić się do strony o wybór jednego z przysługujących mu świadczeń i wezwać wnioskodawcę do przedłożenia decyzji ZUS o wstrzymaniu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Kolegium zaleciło również organowi I instancji przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.

W toku ponownie prowadzonego postępowania przed organem I instancji wnioskodawca przedstawił decyzję ZUS z 24 sierpnia 2020r., nr (...), zwieszającą na wniosek rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 września 2020r.

Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, Wójt Gminy decyzją z [...] września 2020 r., nr (...) postanowił:

odmówić przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2020r. do 31 sierpnia 2020r.,

przyznać świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad M.K. w okresie od 1 września 2020r. do bezterminowo.

Z.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w zakresie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 maja 2020 r. do dnia 31 sierpnia 2020 r. oraz o orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie świadczenia za ten okres. Strona zarzuciła błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit a u.ś.r., poprzez pominięcie celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącego renty stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oraz niezastosowanie art. 27 ust. 5 u.ś.r., z którego wynika, że przy zbiegu uprawnień do świadczeń uregulowanych w tej ustawie skarżącemu przysługuje prawo wyboru korzystniejszego świadczenia.

SKO opisaną na wstępie decyzją z [...] października 2020r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium uznało, że Z.K. był osobą uprawnioną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia i innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad M.K. Z uwagi na treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec małżonki.

SKO oceniło, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Kolegium z 17 lipca 2020r. Przeprowadzono wywiad środowiskowy, w wyniku którego ustalono, że małżonkowie mieszkają sami w domu jednorodzinnym. Żona skarżącego nie porusza się samodzielnie i wymaga pomocy osób trzecich. Taką pomoc zapewnia jej mąż, który pomaga żonie w codziennych czynnościach t.j. ubieranie, codzienna toaleta, a także przygotowuje posiłki, robi zakupy, pierze, sprząta, załatwia lekarstwa. Kolegium uznało więc, że wątpliwości nie budzi fakt, że skarżący, na którym w pierwszej kolejności ciąży obowiązek alimentacyjny względem małżonka, opiekuje się w sposób należyty niepełnosprawną żoną, legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności. Ponadto w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (Dz. U. z 2014r. poz. 1443), strona może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne bez względu na wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co oznacza, że brak ustalenia początkowej daty niepełnosprawności żony skarżącego w orzeczeniu z dnia 4 lipca 2019r. nie stanowi przeszkody do przyznania świadczenia.

Kolegium uwzględniło również to, że 28 sierpnia 2020 r. do organu instancji wpłynęła decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z 24 sierpnia 2020r. nr (...) o zawieszeniu Z.K. wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 września 2020 r.

SKO wskazało, że zawieszenie prawa skarżącego do renty od dnia 1 września 2020 r. oznacza ustanie negatywnej przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Organ odwoławczy stwierdził, że takie stanowisko, co do odpadnięcia przeszkody przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przytaczając w tym zakresie poglądy Naczelnego Sądu

Administracyjnego.

Kolegium nie podzieliło stanowiska strony co do konieczności przyznania świadczenia od maja 2020 r., tj. od daty złożenia wniosku. W ocenie organu odwoławczego decydujące znaczenie dla ustalenia terminu przyznania świadczenia rodzinnego ma data złożenia kompletnego wniosku do właściwego organu, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r.

Z.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na ww. decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie Z.K. świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 maja 2020 r., ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepis ten wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organy rozpatrujące przedmiotową sprawę poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust 5 pkt 1 lit a u.ś.r. i przyjęły, że skoro skarżący ma ustalone prawo do renty, to nie przysługuje mu świadczenie pielęgnacyjne. Skarżący zakwestionował stanowisko organu II instancji dotyczące okresu, za jaki przyznano świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie uwzględnił, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, mimo iż skarżący mógł dokonać wyboru i wyraźnie oświadczył, że wybiera świadczenie bardziej korzystne.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalony przez organy okres, na jaki należało przyznać świadczenie pielęgnacyjne skarżącemu jest prawidłowy. Zarzuty podniesione przez skarżącego w tym zakresie Sąd ocenił jako niezasadne.

W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący spełniał przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wynikające z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r., który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu,

opiekunowi faktycznemu dziecka,

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Skarżący, co ustalono w toku postępowania na podstawie wywiadu środowiskowego, nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaną opieką nad małżonką M. K., która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Fakt sprawowania opieki nad żoną, jak również brak podejmowania zatrudnienia nie był kwestionowany. Nie budziło również wątpliwości, że na skarżącym ciąży obowiązek alimentacyjny nad małżonką, stosownie do treści art. 128 i art. 130 k.r.o. Skarżący spełnił więc przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Kwestię sporną stanowiły natomiast konsekwencje wynikające z przysługiwania skarżącemu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i równoczesnego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Po początkowo błędnym stanowisku organu I instancji (wyrażonym w decyzji z [...] czerwca 2020r.) organy ostatecznie prawidłowo przyjęły, że skarżący ma możliwość wyboru pomiędzy przysługującymi mu świadczeniami. Kolizję tych uprawnień mógł wyeliminować, składając wniosek o zwieszenie przysługującej mu renty, co w niniejszej sprawie nastąpiło w związku z wydaną przez ZUS decyzją z 24 sierpnia 2020r. o zawieszeniu skarżącemu renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 września 2020r.

Nie ma racji skarżący zarzucając, że organy rozpatrując przedmiotową sprawę organy poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. Kolegium uwzględniło bowiem konsekwencje, wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., o sygn. SK 2/17, w którym orzeczono w części I, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 577, 730 i 752) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, utracił moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od 8 lipca 2019 r., tj. od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest z kolei rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia.

W świetle przytoczonego powyżej orzeczenia Trybunału nie budzi wątpliwości, co uwzględniło w niniejszej sprawie Kolegium, że prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie może automatycznie przekreślać możliwości ubiegania się przez opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wyrażonego w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Trybunał we wskazanym orzeczeniu zasygnalizował, że w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby rozwiązać sytuację kolizji uprawnień do świadczeń, np. poprzez obniżenie wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sąd podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko co do tego, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w formie wyrównawczej - tj. w wysokości stanowiącej różnicę między ustawową wysokością świadczenia pielęgnacyjnego a wysokością renty netto (pomniejszonej o zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne) - naruszałoby treść art. 17 ust. 3 u.ś.r. Przepis ten wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w formie wyrównawczej powodowałby ponadto istotne trudności w zakresie ustalania przez organ wysokości należnej wypłaty świadczenia kompensowanego bieżącą wysokością uzyskiwanej renty, np. w sytuacji otrzymania tzw. trzynastej renty, czy też w zakresie odprowadzanych składek na ubezpieczenie zdrowotne, nie wspominając już o ewentualności waloryzacji wysokości renty i w konsekwencji konieczności dokonywania kolejnych modyfikacji decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Nie bez racji podkreśla się w literaturze, że przyjęcie takiego rozwiązania problemu opiekunów emerytów skutkuje wprowadzeniem do porządku prawnego nowego świadczenia, a mianowicie wyrównawczego świadczenia pielęgnacyjnego (por. S. Nitecki, Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w części stanowiącej różnicę pomiędzy uzyskiwaną emeryturą a kwotą tego świadczenia. Glosa krytyczna do wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego z 8 stycznia 2020 r. I OSK 2392/19, Samorząd Terytorialny 2020 r., nr 7-8, s. 180 i nast.).

Sąd podziela natomiast stanowisko WSA w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. II SA/Po 808/19, z dnia 23 stycznia 2020 r., o sygn. IV SA/Po 824/19, z dnia 16 stycznia 2020 r. o sygn. IV SA/Po 982/19, WSA w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2020 r., o sygn. II SA/Rz 1265/19 z dnia 8 września 2020r., sygn. II SA/Rz 447/20 oraz wyrażone w wyrokach NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. I OSK 254/20, i z 27 maja 2020 r., sygn. akt 2375/19, dostępne w LEX oraz CBOSA, oparte na tezie, że zawieszenie prawa do emerytury lub renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 53; zwana dalej ustawa o FUS.), wyłącza negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci prawa do renty. Innymi słowy, wnioskodawca ma prawo dokonać wyboru pomiędzy świadczeniami z sytemu zabezpieczenia społecznego pozostającymi w kolizji, analogicznie do rozwiązania przyjętego przez ustawodawcę w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Dlatego organ realizując treść art. 79a k.p.a. winien przed wydaniem decyzji w sprawie wskazać stronie przesłanki uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego zależne od niej, w postaci decyzji o zawieszeniu prawa do renty.

W niniejszej sprawie Kolegium w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej z 17 lipca 2020r. poinformowało stronę, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest uzależnione od przedłożenia decyzji ZUS o wstrzymaniu wypłaty przyznanej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Skarżący w związku z powyższym przedłożył organowi I instancji 28 sierpnia 2020r. decyzję ZUS z 24 sierpnia 2020r. o zawieszeniu na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o FUS renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 września 2020r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 3 ustawy o FUS, prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu również na wniosek emeryta lub rencisty. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że to zawieszenie prawa do emerytury/renty należy traktować jako zdarzenie materialnoprawne, powodujące ustanie zasadniczych skutków posiadania przez osobę danego prawa (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 1983/20).

Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że skarżący otrzymał możliwość wyboru świadczenia bardziej dla niego korzystnego i z możliwości tej skorzystał, składając wniosek o zawieszenie renty. Wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia od początku maja 2020r. Skarżący złożył co prawda w tym miesiącu wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże żądanie to obarczone było materialnoprawną przeszkodą w przyznaniu świadczenia, polegającą na pobieraniu renty, pozostającej w kolizji z uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego. Dopiero więc od miesiąca września 2020r., w związku z wyeliminowaniem negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. zachodziła możliwość przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Zawieszenie prawa do renty należy bowiem traktować jako zdarzenie materialnoprawne, powodujące ustanie zasadniczych skutków posiadania przez osobę danego prawa.

Mając na względzie powyższe Sąd za prawidłowe uznał rozstrzygnięcia organów I i II instancji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego od 1 września 2020r. To bowiem w tym miesiącu została wyeliminowana negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. co do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.