Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2240/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57  par. 1,  art. 49,  art. 58  par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na działanie organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 14 lipca 2010r. Z. L. (dalej jako "Skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na: "nielegalne wszczęcie egzekucji administracyjnej, 10 dni przed terminem wyznaczonym do zapłaty, nie doręczenie tytułów wykonawczych i sfałszowanie doręczenia zawiadomienia

o zajęciu".

W wykonaniu zarządzenia z 23 listopada 2010r. wezwano Skarżącą do sprecyzowania - w terminie 7dni od daty doręczenia wezwania – treści pisma z 14 lipca 2010 r. zatytułowanego "skarga" przez wskazanie daty i numeru zaskarżonego rozstrzygnięcia - pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej 7 grudnia 2010 r.

W dniu 8 grudnia 2010 r. Skarżąca skierowała do Sądu pismo, w którym poinformowała o załączeniu do akt sprawy kserokopii wniosku z 18 czerwca 2010 r. skierowanego przez nią do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. oraz kserokopii odpowiedzi wysłanej do niej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego

w Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym,

a ponadto zawierać:

1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy;

3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Brak sprecyzowania w postępowaniu sądowym skarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, podobnie jak nie uczynienie zadość pozostałym wymogom wymienionym w wyżej powołanym przepisie, jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie skardze dalszego biegu, podlegającym uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Skarżąca mimo skutecznego i prawidłowego doręczenia jej zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie daty i numeru zaskarżonego rozstrzygnięcia pod rygorem odrzucenia skargi nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w wyznaczonym terminie. Przedmiotowa przesyłka, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, została doręczona Skarżącej 7 grudnia 2010 r., a zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 14 grudnia 2010 r. Wprawdzie Skarżąca w dniu 8 grudnia 2010 r. przesłała do Sądu pismo, niemniej jednak z jego treści, ani z treści załączonych do niego kserokopii pism nie wynika jaka jest data i numer zaskarżonego aktu.

Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Jednocześnie podnieść należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), gdyż nie podlegają one jego kontroli zarówno na podstawie art. 3 p.p.s.a., jak i na podstawie ustaw szczególnych (por. postanowienie WSA z 25 marca 2010 r., II SA/Po 30/10 oraz postanowienie WSA z 21 grudnia 2009 r., VII SAB/Wa 145/09).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.