Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1008/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 19 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 134
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia - skargę oddala-


UZASADNIENIE

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 18 czerwca 2019r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 129§2, art. 57§1 i §5, art. 127 i art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 2096 ze zm. dalej-K.p.a.) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez T. G. od decyzji wydanej przez Marszałka Województwa [...] z 14 grudnia 2018r. nr [...] orzekającej o ustaleniu wysokości dotacji w kwocie [...]zł podlegającej zwrotowi do budżetu Województwa [...] przez przedsiębiorcę T. G. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...]

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt administracyjnych sprawy, decyzja Marszałka Województwa [...] z 14 grudnia 2018r. nr [...] została doręczona stronie w dniu 21 grudnia 2018r. Decyzja zawierała wymagane przepisami prawa pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia więc strona wiedziała o tym, że w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji może złożyć odwołanie. Termin 14 dni do złożenia odwołania upływał z dniem 4 stycznia 2019r. a strona wniosła odwołanie w dniu 7 stycznia 209r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Strona zainteresowana nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 K.p.a., w konsekwencji zgodnie z art. 127 i art. 134 K.p.a. stwierdzono, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia tegoż odwołania.

II.

W skardze do Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, T. G. wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy prze sąd administracyjny.

Uzasadniając skargę podniosła, że nie zgadza się z twierdzenie organu jakoby termin do złożenia odwołania upływał w dniu 4 stycznia 2019r. Organ nie wziął pod uwagę, ze uchybienie terminu nie było zawinione przez stronę. Spowodowane było to przyjęciem, że do terminu 14 dni na wniesienie odwołania nie wlicza się dni ustawowo wolnych od pracy. Strona odliczając kilka dni wolnych ustaliła, że ostatni dzień terminu na złożenie odwołania wypadł 7 stycznia 2019r. Strona nie posiada wiedzy jak wyliczać terminy.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 1302 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów K.p.a.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 czerwca 2018r. nr [...] stwierdzające, że odwołanie skarżącej T. G. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia był m.in. art. 134 K.p.a., zgodnie, z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy organ odwoławczy obowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.

Zgodnie z treścią art. 129§1 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Z kolei §2 tego przepisu stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Wniesienie odwołania w terminie, umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 K.p.a., w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2010r., sygn. akt: II OSK 9/09, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 24 lutego 2014r., sygn. akt: II OSK 2126/12, dostępny w CBOSA). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a.

Wskazać przy tym należy, że organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Bowiem doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że organ prawidłowo przyjął, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 21 grudnia 2018r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej na adres skarżącej. Tym samym decyzja organu I instancji z 14 grudnia 2018r. została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 21 grudnia 2018r. Wyjaśnić należy w tym miejscu, że powyższa data 21 grudnia 2018r. wyznaczyła bieg terminu do wniesienia odwołania, który to upłynął w dniu 4 stycznia 2019r. Natomiast skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji dopiero w dniu 7 stycznia 2019r. a zatem po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania wynikającego z art. 129§2 K.p.a.

Podkreślić przy tym trzeba, że do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie został złożony wniosek o przywrócenie uchybionego terminu przewidzianego w art. 58§1 K.p.a.

Odnosząc się do okoliczności podniesionych w skardze, wyjaśniać należy, że zgodnie z art. 129 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji. Przepisy nie przewidują pominięcia dni świątecznych od terminu do wniesienia odwołania. Termin ten biegnie pomimo tego, że w międzyczasie pojawiają się dni świąteczne.

Zgodnie z art. 57§4 K.p.a. jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Dzień 4 stycznia 2019r. był poniedziałkiem.

Biorąc powyższe pod uwagę, wobec przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania oraz braku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy był zobligowany wydać przedmiotowe postanowienie. Organ odwoławczy nie miał żadnych powodów, aby kwestionować prawidłowość doręczenia, a także sama skarżąca nie przedstawiła organowi jakichkolwiek argumentów, żeby prowadzić dodatkowe postępowanie w kierunku badania prawidłowości doręczenia.

Sąd stwierdza - po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy - że sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w skarżonym postanowieniu. Zawarte w postanowieniu ustalenia dowodzą, że postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

Zatem, zważywszy powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.