Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 62/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 580/12 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 580/12, oddalił skargę M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

M. B. wniosła do organu egzekucyjnego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., zarzuty dotyczące prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] – nieistnienia obowiązku, wskazując na brak decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę prowadzenia egzekucji.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), Burmistrz Miasta i Gminy N., działając jako wierzyciel w toku postępowania egzekucyjnego, orzekł o nieuwzględnieniu zarzutów M. B. na postępowanie egzekucyjne.

Zażalenie na to postanowienie wniosła M. B., wnosząc o jego uchylenie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, na podstawie art. 18, art. 33, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wystawienia przez Burmistrza Miasta i Gminy N. tytułu wykonawczego nr [...] była decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...], którą Burmistrz Miasta i Gminy N. ustalił obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3 m3/miesiąc do punktu zlewnego – w kwocie 47,04 zł +VAT/miesiąc. Dalej, podstawą wystawienia przez Burmistrza Miasta i Gminy N. tytułów wykonawczych nr [...], nr [...] i nr [...] była decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], którą Burmistrz Miasta i Gminy N., działając z urzędu, przedłużył na okres od dnia 9 stycznia 2009 r. do dnia 8 stycznia 2010 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] stycznia 2006 r. (znak [...]). Kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy N. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wszczętej na wniosek M. B. dotyczącej uchylenia w trybie art. 154 k.p.a. decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Następnie organ wskazał, że podstawą wystawienia przez Burmistrza Miasta i Gminy N. tytułu wykonawczego nr [...] jest decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], którą Burmistrz Miasta i Gminy N., działając z urzędu, przedłużył na okres od dnia 9 stycznia 2010 r. do dnia 8 stycznia 2011 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] stycznia 2006 r., znak [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po rozpatrzeniu odwołania M. B., decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2010 r.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż niezasadny jest zarzut dotyczący braku decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Egzekucja została wszczęta na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie wymienionych decyzji ostatecznych.

Organ nie podzielił także zarzutu dotyczącego braku wymagalności egzekwowanego obowiązku z uwagi na fakt uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...]. Sprawa rozstrzygnięta powyższą decyzją (ustalającą wobec M. B. obowiązek przyłączenia nieruchomości – części budynku nr [...] – do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej oraz ustalająca termin wykonania tego obowiązku) stanowi sprawę odrębną w stosunku do sprawy egzekwowania opłat za opróżnianie użytkowanego przez zobowiązaną zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe i pozostaje bez związku z egzekucją prowadzoną na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych na podstawie wyżej wskazanych decyzji. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B., zarzucając naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także rażące naruszenia ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w oparciu o którą to ustawę wystawione zostały – bez podstawy prawnej – tytuły wykonawcze. Skarżąca podniosła, że powołana ustawa nie dopuszcza do wydawania decyzji administracyjnych i wystawiania tytułów wykonawczych w zakresie czyszczenia szamba – przyłączonej do sieci kanalizacyjnej posesji nr [...]. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności tego, iż tytuły wykonawcze zostały wydane bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącej sąd powinien stwierdzić nieważność tych tytułów wykonawczych. Ponadto skarżąca podniosła, że jej posesja jest podłączona do sieci kanalizacyjnej od 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę, uznając, iż nie jest ona zasadna.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w niniejszym postępowaniu sądowym sąd rozpoznaje jedynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrz Gminy N. wydane w trybie art. 34 § 1 w związku z art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej: u.p.e.a., a zatem zajęcia przez wierzyciela stanowiska w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym przez skarżącą w piśmie z dnia 8 lipca 2010 r. i sprecyzowanych dnia 5 lipca 2010 r. przed Komornikiem Skarbowym Urzędu Skarbowego w W. Badaniu podlegała więc kwestia istnienia bądź nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Innych podnoszonych przez skarżącą w trakcie tego postępowania kwestii, które dotyczyły zastrzeżeń do innych tytułów wykonawczych czy innych zarzutów, Sąd nie może brać pod uwagę.

W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuciła, że obowiązek zapłaty kwot, które dochodzone są w postępowaniu egzekucyjnym i objęte tytułami wykonawczymi nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nie istnieje, a zatem w istocie, iż wystawione tytuły wykonawcze zostały wydane bez podstawy prawnej, tj. bez decyzji stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika natomiast, że podstawą wystawienia tytułów wykonawczych nr [...], nr [...],[...] była decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. Z kolei podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2009 r. Powyższe potwierdził pełnomocnik skarżącej w trakcie rozprawy. Pełnomocnik oświadczył ponadto, że postępowania, w których wydano decyzje: [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zostały zakończone, a decyzje te mają przymiot ostateczności. Okoliczności te sąd uznał więc za przyznane w oparciu o art. 229 k.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a.

Zgłoszony przez skarżącą zarzut nieistnienia obowiązku – braku decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, okazał się zatem zarzutem bezpodstawnym. Sąd pierwszej instancji uznał, iż stanowisko wierzyciela w tym przedmiocie okazało się być zatem stanowiskiem prawidłowym. Skarga nie zasługiwała więc na uwzględnienie.

Dalej, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, sąd wskazał, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Skarżąca nie powołała się na żadną okoliczność, która nastąpiła po wystawieniu tytułu wykonawczego. Tym samym skarga także z tych powodów nie zasługiwała w ocenie Sądu pierwszej instancji na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię:

a) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie, polegającą na braku ustalenia, iż obowiązki określone w przytoczonym powyżej przepisie zostały sformułowane w sposób alternatywny, co wyklucza możliwość wydania decyzji określającej opłaty za opróżnianie zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych w sytuacji, gdy dana nieruchomość jest przyłączona do sieci kanalizacyjnej;

b) art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegającą na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności, iż stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowieniu organu I instancji narusza prawo, gdyż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa sposób działania wierzyciela w przypadku uchylania się od realizacji obowiązku zawartego w ustawie, a w przedmiotowej sprawie nie może być w ogóle mowy o uchylaniu się skarżącej, gdyż wszelkie działania podejmowane przez nią zmierzają wyłącznie do wyeliminowania z obrotu prawnego prawomocnych decyzji dotkniętych sankcją nieważności.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

a) art. 141 § 4 w zw. z art. 138 w zw. z art. 134 § 1 i art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nazbyt ogólnie zdaniem skarżącej wyjaśnia podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, czego bezpośrednią konsekwencją jest zaistnienie trudności w odtworzeniu procesu myślowego, który doprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do uznania, iż skarga Skarżącej jest niezasadna, a w dalszej kolejności znaczące skomplikowanie procesu formułowania zarzutów kasacyjnych na podstawie tak sporządzonego uzasadnienia orzeczenia; art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez całkowity brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do części wskazywanych w skardze zarzutów Skarżącej;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminie poprzez niezastosowanie go do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podczas gdy kontrola merytoryczna postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie podtrzymującego rozstrzygnięcie organu I instancji, powinna była doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do wniosku, iż rozstrzygnięcia te naruszają prawo, co w konsekwencji powinno było doprowadzić do uwzględnienia skargi Skarżącej;

c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi Skarżącej, podczas gdy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.;

d) art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż złożona przez Skarżącą w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone nią postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu, podczas gdy w rzeczywistości postanowienie to, wobec wskazanych przez Skarżącą naruszeń – rażąco prawo narusza, co powinno było doprowadzić Wojewódzki Sąd Administracyjny do uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postawione w niej zarzuty, a dotyczące naruszenia norm prawa materialnego i procesowego, nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego była skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymującego w mocy postanowienie Burmistrza Gminy N. z dnia [...] lipca 2010 r. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej: u.p.e.a., a zatem zajęcie przez wierzyciela stanowiska w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Rolą instytucji zarzutów zgłaszanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest ochrona adresata tych czynności na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego poprzez weryfikację czynności organów egzekucyjnych. Podstawy wnoszenia zarzutów zostały wyliczone enumeratywnie w art. 33 u.p.e.a. Jedną z podstaw prawnych zarzutu, wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy, jest m.in. nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Jak stanowi przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Wierzyciel, który otrzymał od organu egzekucyjnego wniesione przez zobowiązanego zarzuty, nie prowadzi postępowania co do istoty sprawy celem jej rozstrzygnięcia, ale formułuje ocenę wniesionych zarzutów i tylko w takim zakresie może prowadzić postępowanie wyjaśniające. Z kolei związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Także organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1262/12 oraz sygn. akt II FSK 359/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Skarżąca w piśmie z dnia 8 lipca 2010 r., sprecyzowanym następnie przed Komornikiem Skarbowym Urzędu Skarbowego w W. do protokołu z dnia 5 lipca 2010 r., zgłosiła, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku objętego następującymi tytułami wykonawczymi: nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Postępowanie prowadzone w trybie art. 34 § 1 i art. 34 § 2 u.p.e.a. polega na rozpatrzeniu zarzutów i zajęciu stanowiska co do zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Słusznie zwrócił zatem uwagę Sąd pierwszej instancji, że badaniu w niniejszym postępowaniu podlegać mogła jedynie kwestia istnienia bądź nieistnienia obowiązku objętego konkretnie wskazanymi tytułami egzekucyjnymi. Stąd też rolą Sądu kontrolującego postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. była ocena prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia w związku z precyzyjnie określonymi zarzutami M. B.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje ocenę wyrażoną przez Sąd I instancji, który dokonał oceny zastosowania przez wierzyciela właściwych przepisów procedury administracyjnej, prawidłowo wywodząc, że nie zostały one naruszone.

Słusznie Sąd pierwszej instancji uznał za bezpodstawny zarzut nieistnienia obowiązku – braku decyzji, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, obowiązek objęty postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych będących podstawą zarzutów M. B. istnieje i wynikał z ostatecznych decyzji organu administracji publicznej. Podstawą wystawienia tytułów wykonawczych nr [...], nr [...],[...] była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...], którą Burmistrz Miasta i Gminy N., działając z urzędu, przedłużył na okres od dnia 9 stycznia 2009 r. do dnia 8 stycznia 2010 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] (ustalającą obowiązek uiszczania przez M. B. opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr [...] i transport nieczystości ciekłych w ilości 3 m3/miesiąc do punktu zlewnego - w kwocie 47,04 zł +VAT/miesiąc). Z kolei podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] była decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], którą Burmistrz Miasta i Gminy N., działając z urzędu, przedłużył na okres od dnia 9 stycznia 2010 r. do dnia 8 stycznia 2011 r. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] stycznia 2006 r., znak [...].

Na aprobatę zasługuje również stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powołane w zaskarżonym wyroku, iż zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Takich zaś okoliczności strona skarżąca nie wskazała.

Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie należy zatem uznać za prawidłowe.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawiera nazbyt ogólne wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, co w dalszej kolejności spowodowało trudności w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych, a także nie zawiera stanowiska Sądu odnośnie części postawionych w skardze zarzutów.

Wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 745/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, w orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną kwestionowania ustaleń, jeżeli uzasadnienie orzeczenia sądu pierwszej instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada bowiem wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności wyjaśnienie podstawy prawnej oraz motywów podjętego rozstrzygnięcia były dokładne i pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na ocenę ich prawidłowości. Nie w sformułowaniu uzasadnienia wyroku autor skargi kasacyjnej winien upatrywać trudności w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych. Nie można mylić bowiem dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla wypełnienia nakazu prawidłowego sporządzenia uzasadnienia orzeczenia zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest konieczne odniesienie się Sądu do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczające jest, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2204/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście Sąd pierwszej instancji konsekwentnie prezentował pogląd, że zgłoszone zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku okazały się bezpodstawne, a z uwagi na zakreślony zarzutami zakres postępowania, tylko kwestia istnienia bądź nieistnienia tego obowiązku podlegała badaniu. Nie musiał zatem dodatkowo odnosić się do każdego argumentu strony formułowanego na poparcie swojego stanowiska co do wykładni i zastosowania określonych przepisów.

Z tych względów ocena Sądu pierwszej instancji dotycząca prawidłowości postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest właściwa i w pełni uzasadniona. Organ w sposób należyty zrealizował obowiązki, jakie nakłada art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stanowisko organu zostało szczegółowo i wyczerpująco uzasadnione, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad postępowania i z tego powodu skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Brak więc było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a w skardze kasacyjnej zawarto także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie poprzez braku ustalenia, iż obowiązki określone w przytoczonym powyżej przepisie zostały sformułowane w sposób alternatywny, co wyklucza możliwość wydania decyzji określającej opłaty za opróżnianie zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych w sytuacji, gdy dana nieruchomość jest przyłączona do sieci kanalizacyjnej. Zarzucono także naruszenie art. 1 pkt 1 u.p.e.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny okoliczności, iż stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowieniu organu I instancji narusza prawo, gdyż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa sposób działania wierzyciela w przypadku uchylania się od realizacji obowiązku zawartego w ustawie, a w przedmiotowej sprawie nie może być w ogóle mowy o uchylaniu się skarżącej, gdyż wszelkie działania podejmowane przez nią zmierzają wyłącznie do wyeliminowania z obrotu prawnego prawomocnych decyzji dotkniętych sankcją nieważności.

Postawione zarzuty nie mogły odnieść skutku, gdyż, jak już wyjaśniono wcześniej, na etapie postępowania egzekucyjnego nie było podstaw do stosowania wskazanych przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie. Badaniu w niniejszym postępowaniu podlegała jedynie kwestia istnienia bądź nieistnienia obowiązku objętego tytułami egzekucyjnymi nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Burmistrz Miasta i Gminy N. uznał zarzuty Skarżącej za nieuzasadnione i powyższym stanowiskiem wierzyciela organ egzekucyjny był związany. Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Innymi słowy, zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie egzekwowanego obowiązku, nie może zmierzać do kwestionowania prawidłowości wydania w stosunku do Skarżącej decyzji opartych o przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie, a do czego zmierza Skarżąca. Byłoby to bowiem w istocie badaniem zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego, ta zaś kwestia wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy. Sąd pierwszej instancji nie mógł zatem naruszyć przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminie poprzez jego błędną wykładnię z tego powodu, iż przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Z tych samych przyczyn chybiony jest także zarzut naruszenia art. 1 pkt 1 u.p.e.a. Ocena prowadzenia postępowania egzekucyjnego w kontekście podejmowanych przez skarżącą działań, zmierzających do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji – co w ocenie autora skargi kasacyjnej świadczyć ma o braku uchylania się od realizacji nałożonego na nią obowiązku – nie mieści się w zakreślonym wyżej przedmiocie postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.