Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 339/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 3, art. 157 par. 1, art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" grudnia 2018 r. nr "(...)"w przedmiocie stwierdzenia nieważności licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 339/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził nieważność decyzji administracyjnej z [...] października 2005 r. będącej licencją nr [...] (numer blankietu [...]) na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy przyznającej to uprawnienie M. S. (dalej jako: skarżący) - wspólnikowi spółki cywilnej [...].

Podstawą prawną powyższego rozstrzygnięcia były przepisy art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. - dalej jako: kpa) oraz art. 50 pkt 2 lit. g, art. 6 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2200 z późn. zm., dalej jako: utd).

Jak wynika z akt, w dniu 18 lutego 2004 r. przedsiębiorcy M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], z siedzibą [...] ul. [...] nr [...] została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] (numer blankietu [...]), ważna do 3 września 2052 r. Stosownie do art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 567) przedmiotowa licencja uznawana jest za zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

W dniu 21 października 2005 r. przedsiębiorcom – L. S. i M.S. wspólnikom spółki cywilnej,  prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...], z siedzibą [...] ul. [...], została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] (numer blankietu [...]) ważna do 1 kwietnia 2053 r. Nastąpiło to w związku z omyłką pisarską w nazwie firmy w treści posiadanej uprzednio licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego numer blankietu [...].

Mając na uwadze powyższe, GITD pismem z dnia 18 września 2018 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r., w związku z zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a, tj. wydania decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

W dniu 9 października 2018 r. pełnomocnik strony złożył pismo, wnosząc o umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji - licencji o nr [...]. Podniósł nie wyczerpanie hipotezy art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a.

W ocenie pełnomocnika, licencja [...] wydana M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] i licencja udzielona L. S. i M.S. jako wspólnikom spółki cywilnej, prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...] dotyczą odrębnych pracodawców oraz przedsiębiorstw, ekonomicznie i prawnie wydzielonych i złączonych umową spółki cywilnej. Pełnomocnik wskazał nadto, że w ramach przedsiębiorstw zawierane są odrębne umowy cywilne, nawiązywane są stosunki pracy, prowadzone odrębne rachunki bankowe, odrębnie obliczane i płacone podatki. Podkreślił, że ww. odrębnym przedsiębiorcom nadane są odrębne numery NIP oraz REGON. Zaznaczył, że Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wyróżnia się zarówno przedsiębiorstwa samodzielne, jak i prowadzone wespół z innymi osobami w ramach spółki cywilnej, aczkolwiek spółka cywilna nie jest podmiotem prawa ani nie posiada zdolności prawnej, a podmiotami decyzji - licencji, są osoby fizyczne.

Pismem z dnia 26 października 2018 r. organ zawiadomił o zgromadzeniu materiału dowodowego. Strona nie wypowiedziała się co do zebranych dowodów i materiałów oraz nie zgłosiła dodatkowych żądań.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009). Stosownie do art. 7 ust. 3 u.t.d. udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 4 pkt. 1 u.t.d. organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Przypominając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że Minister Infrastruktury w dniu 18 lutego 2004 r. udzielił przedsiębiorcy M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] licencji o numerze [...] (numer blankietu [...]) na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, z terminem ważności od dnia 01.05.2004 r. do dnia 03.09.2052 r. Natomiast w dniu 21.10.2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego udzielił przedsiębiorcy licencji o numerze [...] (numer blankietu [...]) do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, z terminem ważności od dnia 01.05.2004 r. do dnia 01.04.2053 r. Zdaniem organu w powyższym stanie rzeczy doszło do udzielenia skarżącemu uprawnienia w takim zakresie, w jakim już je wcześniej posiadał.

W konsekwencji uznał za konieczne stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005 r. będącej licencją o numerze [...] (numer blankietu [...]) do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, przyznającej to uprawnienie przedsiębiorcy M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...]. Wskazał na treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Organ wyjaśnił, że treści ww. przepisu wynika, że istnienie tzw. res iudicata jest przesłanką bezwzględną stwierdzenia nieważności decyzji. Do stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie res iudicata istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia oraz tylko między tymi samymi stronami. Aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tego samego podmiotu, tego samego przedmiotu przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego (por. M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz do art. 156 k.p.a., Lex Omega). Innymi słowy, chodzi o to, aby treść rozstrzygnięcia decyzji ustalającej prawo lub nakładającej obowiązek na określony podmiot odpowiadała, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, istniejącemu już prawomocnemu rozstrzygnięciu tego organu. O zaistnieniu powagi rzeczy osądzonej przesądza zatem fakt, czy organ orzekł ponownie co do istoty sprawy w kwestii będącej już przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia we wcześniejszej decyzji administracyjnej. Nie można zatem mówić o naruszeniu res iudicata, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, w sytuacji, gdy brak jest tożsamości co do przedmiotu rozstrzygnięcia, przy czym nie chodzi tutaj o to, co było przedmiotem wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie, lecz o to, co było przedmiotem rozstrzygnięcia organu w rozumieniu o art. 107 § 1 k.p.a. Organ stwierdził nadto, że w świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to nie treść wniosku o wszczęcie postępowania określa tożsamość sprawy, lecz to co było objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 28.01.2015 r., sygn. akt: ll GSK 2170/13)".

Odnosząc się do pisma pełnomocnika strony z dnia 9 października 2018 r. wskazał, że argumenty w nim podniesione nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Pełnomocnik skupił się na argumentacji w przedmiocie zasadności udzielenia uprawnień przedsiębiorcy będącemu jednocześnie wspólnikiem spółki cywilnej. W tym miejscu zasadnym zdaje się być wyjaśnienie, że organ administracji udzielił stosownego uprawnienia Panu M. S., nadto decyzją z dnia [...].10. 2005 r. ponownie takowego (tożsamego) uprawnienia udzielił, temu samemu podmiotowi stąd konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji obwarowanej wadą. Ponieważ dotyczyła, jak już wielokrotnie to zostało wskazane, decyzji poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją.

Licencja stanowi uprawnienie osobiste i dotyczy wyłącznie konkretnej osoby fizycznej, a nie spółki cywilnej jako odrębnego podmiotu prawnego, licencja wydawana jest przedsiębiorcom.

Nadto każdy ze wspólników jest uprawniony do wykonywania przewozów w ramach utworzonej spółki i nie narusza ustawowego obowiązku posiadania licencji, a nadto istnieje pewność co do tego, że każdy wspólnik poddany był procedurze weryfikacji zgodnie z przepisami ustawy transportowej. Należy pełnomocnikowi strony postępowania wskazać, że w rozpatrywanej sprawie organ udzielił jednemu przedsiębiorcy takiego samego uprawnienia dwukrotnie, co skutkować powinno wyeliminowanie obarczonej wadą decyzji z obrotu.

Licencja udzielana jest indywidualnym aktem z zakresu administracji publicznej skierowanym do konkretnie oznaczonego adresata, udzielana jest przedsiębiorcy.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w treści pisma w przedmiocie udzielania jednej licencji wszystkim wspólnikom spółki cywilnej, w ocenie organu nic nie stoi na przeszkodzie, aby na jednej licencji wymienić wszystkich wspólników spółki cywilnej. Niemniej jednak, powyższy zarzut nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem w rozpatrywanej sprawie jednemu przedsiębiorcy zostały udzielone dwa takie same uprawnienia (dwie licencje). Organ zaznaczył, że nie kwestionuje wpisania dwóch przedsiębiorców na jednej licencji (blankiecie), lecz fakt, że jednemu z tych przedsiębiorców uprawnienie zostało udzielone po raz kolejny.

Organ nie zgodził się z zarzutem pełnomocnika strony, jakoby podjęcie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności licencji nr [...] faktycznie doprowadziło do likwidacji przedsiębiorstwa. Wskazał, że stwierdzeniu nieważności podlega decyzja o numerze [...] przyznająca to uprawnienie M.S.. Natomiast decyzja o numerze [...] przyznająca uprawnienie Pani L. S. jest wydana prawidłowo i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Organ podkreślił, że skarżący posiada licencję o numerze [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, więc nie można podzielić argumentacji o likwidacji dzielności prowadzonej przez niego gospodarczej.

Prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...], została udzielona licencja na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o numerze [...] (numer blankietu [...]) ważna do 1 kwietnia 2053 r.

Pismem z 11 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2018 r. nr [...], w której zaskarżył ją w całości, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy o nr [...] udzielona wspólnie L. S. i M. S. jest tożsama z uprzednio wydaną licencją z 18 lutego 2005 r. licencją nr [...], mimo że licencja nr [...] dotyczy wspólników spółki cywilnej, a licencja nr [...] wyłącznie skarżącego, nadto obie licencje są udzielone na inne okresy i dotyczą odrębnych przedsiębiorstw. Pełnomocnik strony zarzucił decyzji także naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. in principio poprzez stwierdzenie nieważności decyzji w części, z pominięciem w toku postępowania L. S., która w jego ocenie ma interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że oba przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. są ekonomicznie i prawnie wydzielone oraz mają status odrębnych pracodawców w rozumieniu art. 3 kodeksu pracy. Podał, że wspólnie przyznane wspólnikom numery NIP i REGON różnią się od numerów NIP i REGON przyznanym odrębnie skarżącemu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a."). W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Kluczowe w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy organ prawidłowo ocenił przesłankę tożsamości decyzji administracyjnych, stosując przesłankę nieważnościową określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

Organ swoje rozstrzygnięcie oparł na stwierdzeniu, że decyzja wydana w dniu [...].10.2005 r. będąca licencją o numerze [...] (numer blankietu [...]) do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a okoliczność ta stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie z art. 158 § 1 k.p.a. rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Tak więc GITD stwierdził nieważność decyzji z [...] października 2005 r. - licencji o numerze [...] (numer blankietu [...]) uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, przyznającej to uprawnienie przedsiębiorcy M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...]. Zdaniem Sądu, miał ku temu pełne prawo, a nawet obowiązek, skoro art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jednoznacznie nakazuje stwierdzenie nieważności w przypadku zajścia przesłanki określanej jako res iudicata. Judykatura oraz doktryna prawa określają tę przesłankę jako bezwzględną podstawę stwierdzenia nieważności.

Jak wskazuje Naczelnego Sądu Administracyjny w swoim orzecznictwie, "Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje więc w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną." (wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 sygn. akt: I OSK 1228/17 publ. LEX nr 2642588).

Tożsamość sprawy zachodzi, gdy występują te same podmioty w sprawie i dotyczy ona tego samego przedmiotu - tej samej treści żądania strony oraz tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. W ocenie, czy ma miejsce tożsamość sprawy musi być brany pod uwagę stan faktyczny sprawy, lecz tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych. Nie wydaje się bowiem możliwe, że stan faktyczny będzie trwał długi czas niejako zamrożony we wszystkich jego elementach i szczegółach. Elementy prawnie obojętne, nie wpływające w niczym na załatwienie sprawy, powinny być pominięte w ocenie tożsamości sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7 wydanie, wydawnictwo C.H.Beck, s. 740).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała tożsamość wydanych skarżącemu licencji. Tożsamość ta wystąpiła na wszystkich wyżej podanych, koniecznych do oceny polach.

I tak, niewątpliwie, postępowania prowadzone z wniosku skarżącego o wydanie licencji na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy charakteryzuje tożsamość podmiotowa, ponieważ w obu postępowaniach występuje on jako podmiot uprawniony z licencji. Nie budzi przy tym, zdaniem Sądu, wątpliwości, tożsamość w zakresie treści żądania strony, skoro w obu postępowaniach wnioskodawca żądał wydania ww. licencji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W sprawie wystąpiła też tożsamość stanu faktycznego w zakresie faktów prawotwórczych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie ma, w ocenie Sądu, znaczenia, że pierwsza z wydanych licencji opiewała wyłącznie na nazwisko skarżącego - i ta decyzja została uznana - słusznie - przez organ jako istniejącą w obrocie prawnym decyzję ostateczną, której istnienie stanowiło bezwzględna przesłankę nieważnościową dla wydanej w późniejszym czasie licencji - która wprawdzie opiewała na dwie osoby - wspólników spółki cywilnej - jednak nieważnością była dotknięta wyłącznie licencja udzielona skarżącemu. Powyższe stanowisko organu koreluje z wielokrotnie wypowiadanymi przez sądy administracyjne poglądami. Przypomnieć należy, że jakiekolwiek wątpliwości w tej mierze zniwelowała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt: II GPS 5/08. W uzasadnieniu powyższej uchwały (in fine) znajduje się passus, z którego wynika, że według NSA "nie jest uprawniony prezentowany czasem pogląd, jakoby istniały przeszkody do udzielenia licencji wszystkim wspólnikom spółki cywilnej (...). Żaden przepis prawa nie zakazuje udzielenia licencji w takich warunkach. Bez istotnego znaczenia pozostaje, czy wydane zostają w tych warunkach odrębne decyzje, czy też jedną w sensie procesowym decyzja zostaną rozpoznane odrębne pod względem materialnoprawnym sprawy administracyjne wszczęte skutkiem złożenia wniosków (nawet jednym pismem) o udzielenie licencji wspólnikom". Takie ujęcie zagadnienia całkowicie przekonuje o tożsamości licencji udzielonej skarżącemu prowadzącemu własną, jednoosobowa działalność gospodarczą oraz licencji, której udzielono mu oraz - na tym samym blankiecie, co nie ma w sprawie znaczenia - wspólniczce spółki cywilnej. Każdy ze wspólników takiej spółki winien legitymować się własną licencją transportową, co wynika wprost z uchwały, a także z utrwalonego już od dawna orzecznictwa (vide - m.in. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt: II GSK 3555/16, dostępny w bazie orzeczeń CBOSA).

Kwestia różnych dat obowiązywania licencji wynika wprost ze stosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa i - zdaniem Sądu - nie świadczy o braku tożsamości obydwu wydanych skarżącemu licencji.

Można w tym miejscu wyjaśnić, że podlegająca stwierdzeniu nieważności w kontrolowanym postępowaniu licencja nr [...] (numer blankietu [...]) na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, przyznająca to uprawnienie skarżącemu jako wspólnikowi spółki cywilnej na skutek stwierdzenia oczywistej omyłki w nazwie firmy uprzednio posiadanej licencji, była wydana w dniu [...] października 2005 r. z datą ważności do 1 kwietnia 2053 r. Tymczasem licencja, która została wydana z wcześniejszą datą, na nazwisko samego skarżącego jako przedsiębiorcy transportowego prowadzącego działalność pod własną firmą, była wydana w dniu 18 lutego 2004 r. z datą ważności do 3 września 2052 r. Kwestia powyższa, wynikająca z zastosowania się organu do obwiązujących przepisów prawa w odniesieniu do okresu, na jaki wydawane są licencje na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, nie stanowi w ocenie Sądu cechy na tyle różnicującej wydane skarżącemu licencje, aby wykluczona była ich tożsamość w znaczeniu prawnomaterialnym.

Na koniec, odnosząc się do zarzutu pominięcia w postępowaniu L. S., która w ocenie pełnomocnika skarżącego miała w nim interes prawny, należy raz jeszcze podkreślić, że stwierdzeniem nieważności była objęta wyłącznie licencja udzielona skarżącemu. W żaden sposób postępowanie, jakie toczyło się w przedmiocie stwierdzenia nieważności udzielonej na jego rzecz licencji nie mogło mieć wpływu na zakres praw i obowiązków wspólniczki spółki cywilnej – L. S..

Tak więc Sąd uznał, że organ prawidłowo zastosował przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa, stwierdzając nieważność później udzielonej skarżącemu licencji. Zarzuty skargi Sąd uznał na pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Równocześnie nie stwierdził wad decyzji, które winny być uwzględnione z urzędu.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.