Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1754/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą E. S., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą E. w M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.600,- złotych - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2005 r., na drodze powiatowej nr [...] P., około godz. 9:30, zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki K. o nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 20.500 kg, kierowanego przez Z. B. W toku kontroli stwierdzono, iż kontrolowanym pojazdem wykonywany jest przewóz na potrzeby własne, w ramach którego przewożono towar ([...]) z D. do miejscowości M. (według dokumentu przewozowego - k. 31 akt administracyjnych. W treści protokołu inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego stwierdził, iż w kontrolowanym pojeździe nie jest zainstalowany przyrząd kontrolny (tachograf), a ponadto, że kierujący pojazdem nie okazał do kontroli wykresówek z dnia [...] i [...] marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, ani też innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. W protokole zawarto zapis, że kierowca oświadczył, iż jest zatrudniony w firmie E. – E. S. na umowę o pracę, a także, że od [...] lutego 2005 r. do dnia [...] marca 2005 r. nie prowadził pojazdów w firmie, lecz nie posiada przy sobie wykresówek lub stosownego dokumentu, w którym wskazane byłyby przyczyny nieposiadania wykresówek za w/w okres. Kierowca oświadczył ponadto, iż w dniu [...] marca 2005 r. rozpoczął nowe zadanie transportowe z siedziby firmy w M. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy, k. 26).

Ponadto w ramach w/w zatrzymania pojazd należący do skarżącej został wraz z załadowanym towarem poddany kontroli ważenia, w trakcie której stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych parametrów (nacisków na osie)

Pismem z dnia [...] marca 2005 r. strona skarżąca została zawiadomiona przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczona o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony.

W piśmie z dnia [...] marca 2005 r. skarżąca E. S., reprezentowana przez pełnomocnika, ustosunkowując się do zawiadomienia o wszczęciu postępowania - wyjaśniła, iż kontrolowany pojazd ciężarowy od daty zakupu, tj. od [...] września 2004 r. był remontowany, zaś do ruchu został włączony dopiero od dnia [...] marca 2005 r. na jazdę próbną. Strona stwierdziła, iż pojazd nie miał wówczas zamontowanego jeszcze tachografu, który obecnie jest już zamontowany, zaś samochód sprawny technicznie. Skarżąca oświadczyła ponadto, iż nie zgadza się z protokołem wyliczenia przekroczenia tonażu przewożonej masy towarowej, bowiem wyliczenia dokonano na samochód dwuosiowy pomimo, że jej pojazd jest trzyosiowy.

Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370) i art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879) w zw. z Lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b) i Lp. 1.11.7 ust. 1 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył na skarżącą E. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 3.600,- złotych, w tym karę 600,- zł z tytułu nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej – za każą wykresówkę, a także karę 3.000,- złotych z tytułu braku w pojeździe zainstalowanego przyrządu kontrolnego – tachografu.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] maja 2005 r. odwołała się od w/w decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2006 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (pismo to zawierało także odwołanie strony od decyzji w przedmiocie nałożenia kary za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego pojazdu). W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż brak jest podstaw formalnych do nałożenia decyzji administracyjnej w zakresie kary pieniężnej za brak przyrządu kontrolnego oraz nieokazanie wykresówek, albowiem brak było stosownego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego podstawę do przeprowadzenia kontroli. Powołując się na przepis art. 89 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który zawiera delegację ustawową dla właściwego ministra do wydania stosownego rozporządzenia określającego warunki i sposób wykonywania kontroli oraz stosowane przez uprawnionych do tej kontroli dokumenty, a także ich wzory – skarżąca stwierdziła, iż wszystkie kontrole wykonywane przez organa administracji publicznej po dniu [...] września 2004 r. są dotknięte poważną wadą, gdyż odbywały się na podstawie nieobowiązujących dokumentów, oraz na podstawie nieistniejących procedur, choć obowiązek ich określenia nadal jest wyrażony w ustawie o transporcie drogowym.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa materialnego, w tym m.in. na art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, na stosowne przepisy wspólnotowe zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, oraz przede wszystkim na wyniki przeprowadzonej w dniu [...] marca 2005 r. kontroli samochodu ciężarowego kierowanego przez Z. B. - stwierdził, iż w chwili kontroli spełnione zostały wszelkie przesłanki dla uznania, że wykonywany był przewóz drogowy na potrzeby własne pojazdem nie posiadającym zainstalowanego urządzenia rejestrującego, co uniemożliwia organom kontroli stwierdzenia, ile faktycznie wynoszą poszczególne okresy jazdy i odpoczynku kierowcy. Tym samym – zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego – skarżący przedsiębiorca dopuścił się naruszenia normy wyrażonej w art. 3 cyt. rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85. Organ odwoławczy wskazał, iż od momentu wejścia Rzeczypospolitej Polskiej do struktur Unii Europejskiej istnieje bezwzględny obowiązek instalacji przyrządów kontrolnych rejestrujących wszystkie wymagane przepisami dane. Kontrolowany pojazd nie podlegał wyłączeniom z zakresu obowiązku instalacji tachografu, a więc od dnia 1 maja 2004 r. musiał być wyposażony w to urządzenie. Organ wskazał ponadto, iż w trakcie kontroli kierowca nie okazał wykresówki, ani też żadnego innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach [...] i [...] marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż zaszły przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy przy wykonywaniu transportu drogowego, zgodnie z wymogiem cyt. rozporządzenia wspólnotowego oraz ustawy o czasie pracy kierowców. W odpowiedzi na argumenty strony skarżącej zawarte w odwołaniu organ II instancji stwierdził, iż podstawą nałożenia kary za wyżej wymienione naruszenia jest ustawa o transporcie drogowym. Twierdzenia strony zawarte w odwołaniu – zdaniem organu – nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż należy zważyć, że na osobach prowadzących profesjonalnie działalność gospodarczą spoczywa obowiązek znajomości prawa w danym zakresie działalności i stosowania się do wynikających z niego zobowiązań.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. skarżąca E. S., reprezentowana przez pełnomocnika – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła decyzjom organów obu instancji, iż zarówno decyzje, jak i sama kontrola drogowa dotknięte są szeregiem wad. Skarżąca podniosła, iż w wyjaśnieniach do protokołu kontroli strona oświadczyła, że wykonywała jazdę próbną (testową). Mimo złożenia tych wyjaśnień, organ I instancji nie ustosunkował się w żaden sposób do stanowiska strony. Skarżąca wskazała, że kontrolowany pojazd miał naprawiane m.in. zawieszenie oraz silnik, zatem istniała konieczność sprawdzenia go zarówno na pusto, jak i pod pełnym obciążeniem. Skarżąca stwierdziła, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do przewozów wykonywanych pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu. Ponadto, jak wskazała skarżąca, przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym stanowi, że urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Zatem – zdaniem skarżącej – z obowiązku posiadania i używania urządzenia rejestrującego są zwolnione pojazdy przechodzące próby drogowe, a więc tym samym strona skarżąca nie miała obowiązku stosować się do norm wynikających z cyt. rozporządzeń Rady (EWG) z 1985 r., w tym do obowiązku instalowania tachografu oraz wyposażenia kierowcy w wykresówki. Skarżąca zarzuciła ponadto, iż organy obu instancji dopuściły się rażących naruszeń przepisów proceduralnych, mających zasadnicze znaczenie dla prawidłowości prowadzonego postępowania. Powołując się na przepis art. 9 k.p.a. skarżąca uznała, że organ I instancji - wbrew obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych – pomimo, że miał świadomość charakteru wykonywanego przewozu, podczas prowadzonego postępowania nie poinformował strony o okolicznościach sprawy i nie próbował nawet wyjaśnić wątpliwości, które budziły dowody zebrane w toku kontroli. Ponadto zarówno organ I, jak i II instancji przemilczały stanowisko strony zawarte w wyjaśnieniach złożonych po wszczęciu postępowania, a zatem uzasadnienie decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy. Organ wskazał ponadto, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w pełni wyczerpuje obowiązki wynikające z przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym, rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego, interpretowanym oraz stosowanym w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga E. S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), jak również unormowań tzw. pochodnego (wtórnego) prawa wspólnotowego, w tym w szczególności przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dziennik Urzędowy WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.; Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 07/t. 1) oraz rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dziennik Urzędowy WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.; Dz. Urz. UE – polskie wydanie specjalne 05/t. 1).

Decyzje organów obu instancji nie naruszają również unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w wysokości 3.600,- złotych organy inspekcji transportu drogowego prawidłowo uznały, że w dniu [...] marca 2005 r. skontrolowanym samochodem ciężarowym, należącym do strony skarżącej, dokonywano przewozu towaru na potrzeby własne. Organy obu instancji zasadnie uznały, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówek z dnia [...] i [...] marca 2005 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, ani też innego stosownego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Ponadto – w ocenie Sądu – prawidłowo ustalono również, iż kontrolowany pojazd nie posiadał zainstalowanego tachografu.

Według Sądu na wstępie należy uznać, iż argumentacja strony skarżącej powołana w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotycząca kwestii braku podstaw do przeprowadzenia kontroli z uwagi na brak stosownego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o transporcie drogowym, nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak zasadnie wskazała wprawdzie skarżąca, zgodnie z przepisem art. 89 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, właściwy minister zobowiązany był do wydania stosownego rozporządzenia określającego warunki i sposób wykonywania kontroli oraz stosowane przez uprawnionych do tej kontroli dokumenty, a także ich wzory. Takie rozporządzenie wydane zostało przez Ministra Transportu i Budownictwa dopiero w dniu 19 stycznia 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 19, poz. 153), gdy tymczasem poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 120, poz. 1025 ze zm.), zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 149, poz. 1452) utraciło moc z dniem 29 września 2004 r.

Zauważyć niemniej należy, iż podstawowe przepisy regulujące uprawnienia dla organów Inspekcji Transportu Drogowego wykonywania kontroli zawarte zostały w przepisach ustawy za dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (vide: art. 48 i nast.). Z przepisów tych jasno wynika, iż do zadań Inspekcji Transportu Drogowego należy kontrola m.in.: dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych (art. 50 pkt 1 ustawy), czy też przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy (art. 50 pkt 4 ustawy). Przepis art. 55 cyt. ustawy precyzyjnie określa również uprawnienia inspektorów transportu drogowego, jakie służą im przy wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 50 ustawy (vide: m.in. prawo do kontroli dokumentów, kontroli zainstalowanych w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych, i inne). Jednocześnie przepisy jasno określają także uprawnienia inspektorów do nakładania kar pieniężnych, zgodnie z przepisami ustawy (art. 56 ustawy o transporcie drogowym). Jednocześnie należy zauważyć, iż przepisy omawianej ustawy z dnia 6 września 2001 r. jednoznacznie określają także zakres obowiązków, jakie ciążą podczas kontroli na podmiocie kontrolowanym (vide: m.in. art. 72-73 ustawy).

W tej sytuacji należy uznać, iż brak stosownego rozporządzenia wykonawczego do ustawy o transporcie drogowym, wydanego na podstawie art. 89 ust. 2 tej ustawy, nie może mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, tym bardziej, iż z przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego wynika, że Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli przede wszystkim na warunkach i w trybie określonych w ustawie o transporcie drogowym, z uwzględnieniem przepisów o kontroli ruchu drogowego (podobnie brzmiał § 2 ust. 1 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r.).

Na marginesie jedynie zauważyć należy, iż w świetle przepisu art. 48 ustawy o transporcie drogowym, pojazd skarżącej nie należał do pojazdów wyłączonych spod kontroli organów inspekcji transportu drogowego.

Mając powyższe na uwadze przyjąć należy – zdaniem Sądu – iż skarżąca niezasadnie stwierdziła, że wszystkie kontrole wykonywane przez organy inspekcji transportu drogowego po dniu [...] września 2004 r. są dotknięte poważną wadą, dającą podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto należy uznać, iż zarzuty skarżącej powołane w skardze, a dotyczące kwestii braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzeń wspólnotowych również nie zasługują na uwzględnienie.

Skarżąca zasadnie wprawdzie stwierdziła, iż zgodnie z przepisem art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do przewozów wykonywanych pojazdami przechodzącymi próby drogowe w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania oraz pojazdami nowymi bądź przebudowanymi, które jeszcze nie weszły do ruchu. Co do zasady prawidłowo strona podniosła także, iż z przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym wynika, że obowiązek zainstalowania urządzenia rejestrującego nie jest wymagany w tych pojazdach, które są wymienione w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85, a więc m.in. w pojazdach przechodzących próby drogowe.

Niemniej – w ocenie Sądu - skarżąca nie miała jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, aby stwierdzić, iż zwolniona była z obowiązku stosować się do norm wynikających z cyt. rozporządzeń Rady (EWG) z 1985 r., w tym do obowiązku instalowania tachografu oraz wyposażenia kierowcy w wykresówki, z uwagi na rzekome – jej zdaniem – podleganie pod wyłączenie, o którym mowa w art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85.

Zdaniem Sądu z akt sprawy nie wynika, iż skontrolowany w dniu [...] marca 2005 r. samochód ciężarowy marki K. o nr rej. [...], należał do pojazdów, które przechodzą próbę drogową w celach ulepszeń technicznych, naprawczych lub utrzymania, czy też, aby był on pojazdem nowym, bądź przebudowanym, który jeszcze nie wszedł do ruchu.

Z akt sprawy, w tym przede wszystkim z protokołu kontroli wynika jednoznacznie, iż w dniu [...] marca 2005 r. kontrolowanym samochodem ciężarowym wykonywany był przewóz na potrzeby własne, w ramach którego skarżący przedsiębiorca przewoził towar ([...]) z D. (S. S.A.) do miejscowości M., do siedziby firmy skarżącej. Warto zauważyć, iż w toku kontroli kierowca zatrzymanego pojazdu nic nie wspominał o rzekomej jeździe próbnej (testowej) samochodu K., zaś sama strona skarżąca w trakcie całego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby, iż jej samochód ciężarowy należy do pojazdów, które podlegają wyłączeniu, o którym mowa w art. 4 pkt 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Sąd w tej sytuacji nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącej, z których wynika, iż w dniu kontroli sporny przewóz wykonywany był pojazdem testowanym, który nie musiał posiadać zainstalowanego tachografu, a kierowca – stosownych wykresówek.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 cyt. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Ustosunkowując się do kwestii zarzutu związanego z brakiem zainstalowanego przyrządu kontrolnego należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, przyrząd kontrolny (tachograf) instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. W ocenie Sądu kontrolowany pojazd należący do skarżącej nie podlegał wyłączeniu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 w/w rozporządzenia w zw. z art. 4 i art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego przewóz rzeczy nie spełniał kryteriów zwolnienia z obowiązku posiadania zamontowanego tachografu, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.7. ust. 1 Załącznika do tej ustawy, który karą 3.000,- złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez zainstalowanego w pojeździe przyrządu kontrolnego.

Z kolei, jeśli chodzi o zarzut dotyczący nieokazania wykresówek należy podnieść, iż podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w dniu kontroli kierowca nie okazał trzech wykresówek (za dni [...] i [...] marca 2005 r. oraz z ostatniego dnia poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd) lub zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek.

W świetle przepisu art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 r., na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.

Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 cyt. rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca przedkłada stosowne oświadczenie (vide: ust. 3 art. 31 cyt. ustawy).

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez kierowcę, będącego pracownikiem skarżącej E. S., przewóz nie spełniał kryteriów zwolnienia kierowcy z obowiązku posiadania wykresówek, organ prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z L.p. 1.11.11 ust. 1 lit. b) Załącznika do tej ustawy, który karą 200,- złotych sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Z uwagi na to, iż skarżący nie okazał w dniu kontroli trzech wykresówek łączna kara pieniężna wyniosła 600,- złotych.

W ocenie Sądu należy ponadto uznać, iż organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zarówno organ odwoławczy, jak również organ I instancji oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny.

Całkowicie niezrozumiały – zdaniem Sądu – jest zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 9 k.p.a., gdyż strona skarżąca nie wskazała, w jaki konkretny sposób Wojewódzki, czy też Główny Inspektor Transportu Drogowego miał dopuścić się niepoinformowania strony ex officio o okolicznościach faktycznych i prawnych zaistniałych w niniejszej sprawie.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji – co do zasady - uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wypada jedynie zauważyć, iż organy w uzasadnieniu swoich decyzji winny w sposób bardziej precyzyjny i poszerzony odnieść się do zarzutów i argumentów strony skarżącej, czego w niniejszej sprawie nie dokonały w sposób całkiem prawidłowy. Niemniej – w ocenie Sądu – uchybienie to, choć niewątpliwe, nie mogło mieć jednak jakiegokolwiek istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy, czego dowodem jest również m.in. fakt, iż sama skarżąca nie potrafiła wykazać w toku całego postępowania, jaki wpływ mogło ono mieć na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.