Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 739/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 4, art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit.b, art 135, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i umorzeniu postępowania w sprawie rejestracji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. -Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., nr 79. poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]; znak: [...] o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o zarejestrowaniu za nr rej. [...] samochodu marki HYUNDAI SONATA na rzecz H. P. i umorzeniu postępowania w sprawie rejestracji ww. pojazdu na rzecz H. P.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na wniosek H. P. zarejestrował czasowo za nr rej.: [...] pojazd marki HYUNDAI SONATA. Rejestracji tej dokonano m.in. na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 28 czerwca 2006r. zawartej w G. (Niemcy) pomiędzy J. H. (sprzedający) a A- J. P., G., ul. B (kupujący), faktury VAT - marża nr [...] wystawionej w dniu 5 września 2006r. przez A- J. P., niemieckiego dowodu rejestracyjnego (Fahrzeugschein) wydanego na nazwisko J. H. zam. G., zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 5 lipca 2006r.

W dniu 6 października 2006r. Prezydent Miasta Ł. zarejestrował ww. pojazd na rzecz H. P., wydając jednocześnie dowód rejestracyjny serii [...] nr [...];

W dniu 1 września 2008r. przedmiotowy samochód został zarejestrowany czasowo na wniosek Ł. H. Rejestracji tej dokonano m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego serii [...] nr [...]. W dniu 2 października 2008r. wydano dowód rejestracyjny serii [...] nr [...].

Pismem z dnia 23 lutego 2012r. ( w treści decyzji jest błąd w dacie - wskazano 23 lipca 2012r.) Ł. H. złożył zawiadomienie o zbyciu w/w samochodu na rzecz W. Ż. na podstawie umowy kupna-sprzedaży z dnia 16 lutego 2012r.

W dniu 18 lutego 2014r. do Prezydenta Miasta Ł. wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w P. (sygn. akt [...]) wraz z kserokopią wyroku Sądu Rejonowego w G. Wydział II Karny z dnia 27 kwietnia 2012r. sygn. akt [...], z treści którego wynikało, że do wniosku o rejestrację pojazdu z dnia 7 września 2006r. przedstawiono sfałszowane dokumenty tj.: umowę kupna-sprzedaży zawartą rzekomo w Niemczech w dniu 28 czerwca 2006r., zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia 5 lipca 2006r. i fakturę VAT - marża nr [...] wydaną w dniu 5 września 2006r., poświadczającą nieprawdę co do wartości pojazdu, jego pochodzenia i możliwości legalnego zarejestrowania na terytorium kraju.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji za nr rej. [...] samochodu marki HYUNDAI SONATA na rzecz H. P.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o zarejestrowaniu za nr rej. [...] samochodu marki HYUNDAI SONATA na rzecz H. P. i umorzył postępowanie w sprawie rejestracji ww. pojazdu na nazwisko P. H.

Od powyższej decyzji Prokurator Okręgowy Prokuratury Okręgowej w P. złożył odwołanie, w którym podnosząc zarzut naruszenia art.105 § 1 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania i umorzenie postępowania pomimo braku przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej punkt drugi decyzji i orzeczenie o odmowie rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że w świetle art. 105 § 1 K.p.a. nie jest dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie rejestracji samochodu, jeśli doszło do zmiany właściciela pojazdu, albowiem nie została zniesiona przyczyna, dla której wszczęto postępowanie i nie istnieje przeszkoda dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W ocenie strony postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu jest ściśle związane z przedmiotem, którego dotyczy, a umorzenie postępowania administracyjnego należy rozpatrywać pod kątem przesłanek dotyczących tego przedmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego mogłaby mieć zatem miejsce wówczas, gdyby doszło do zniszczenia rzeczy, której status podlega uregulowaniu w postępowaniu administracyjnym, natomiast w rozpoznawanym stanie faktycznym samochód, o którego zarejestrowanie wnosiła strona nadal istnieje.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odwołując się do treści art. 145, art. 149 § 1, art. 150 i art. 151 K.p.a. podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł. Podkreślił, że stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1137 z późn. zm.), rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5. oraz zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego. Na podstawie delegacji zawartej w art. 76 wyżej przywołanej ustawy, Minister Infrastruktury wydał w dniu 22 lipca 2002 r. rozporządzenie w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz.U. Nr 133, poz. 1123 z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację, z zastrzeżeniem ust. 2-7, odpowiednie dokumenty, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-9 ustawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych podmiot na rzecz którego dokonuje się rejestracji pojazdu, powinien udokumentować swoje prawo własności do tego pojazdu. Zarejestrowany może być bowiem jedynie pojazd, który stanowi przedmiot uregulowanego prawa własności. Jedną z istotnych okoliczności wymagających wyjaśnienia w postępowaniu w sprawie rejestracji pojazdu jest ustalenie, czy podmiot, na rzecz którego ma być dokonana rejestracja, jest właścicielem pojazdu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2000r., sygn. akt: II SA 2371/99, OwSS 2000/4/96). Zgodnie natomiast ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 25 stycznia 2000 r. (sygn. akt: II SA 2506/99, LEX nr 55319), przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany jest przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Oba rodzaje dokumentów musiały być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem faktycznym.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, SKO stwierdziło że bezspornym jest, że przedstawione przez stronę dokumenty tj.: umowa kupna-sprzedaży z dnia 28 czerwca 2006r. zawarta w G. (Niemcy), faktura VAT - marża nr [...] z dnia 5 września 2006r. wystawiona przez A- J. P. oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 5 lipca 2006r. zostały sfałszowane, co jednoznacznie potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Powyższe okoliczności obligowały zatem organ administracji do wydania stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzji uchylającej decyzję dotychczasową i wydania rozstrzygnięcia o istocie sprawy.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu organ podkreślił, że rejestracja pojazdu jest postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek właściciela pojazdu, co wynika wprost z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2006r., sygn. akt: IV SA/Wr 453/04 (dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl,) organ administracji uznał, że po przeprowadzeniu postępowania w sprawie przyczyn wznowienia, zgodnie z art. 151 §

1 pkt 2 K. p. a. wydał decyzję uchylającą decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz H. P., gdyż stwierdził istnienie podstawy do jej uchylenia zawartej w art. 145 § 1 K.p.a., a po ustaleniu, że przedmiotowy pojazd zmienił już właściciela, umorzył postępowanie w sprawie rejestracji samochodu na rzecz H. P.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi powyżej decyzji Prokurator Okręgowy Prokuratury Okręgowej w P. zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.

- art. 105 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zachodzą przesłanki do umorzenia wznowionego postępowania w przedmiocie zarejestrowania samochodu pomimo braku okoliczności uzasadniających przyjęcie bezprzedmiotowości postępowania

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez akceptację wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sytuacji istnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej w punkcie drugim o umorzeniu postępowania i orzeczenia o odmowie zarejestrowania samochodu.

Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych strona skarżąca wskazała, że brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, ma bowiem zastosowanie tylko w takich sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Organ może wydać decyzję o umorzeniu postępowania, gdy po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku którego wyłączone jest orzekanie w danej sprawie w formie decyzji administracyjnej, jeżeli z jakiegokolwiek powodu stanie się ono bezprzedmiotowe, a więc np. strona wycofa wniosek, umrze. Gdy wydana została inna decyzja o zarejestrowaniu, bezprzedmiotowość mogłaby zachodzić jedynie w przypadku pełnej tożsamości spraw, a więc nie tylko przedmiotowej, ale i podmiotowej. W świetle art. 105 § 1 K.p.a. nie jest więc dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie rejestracji samochodu jeśli w trakcie tego postępowania dojdzie do zmiany właściciela samochodu. Nie zniesiona bowiem została przyczyna, dla której wszczęto to postępowanie i nie istnieje przeszkoda dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu jest ściśle związane z przedmiotem, którego dotyczy, a umorzenie postępowania administracyjnego należy rozpatrywać pod kątem przesłanek dotyczących tego przedmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego mogłaby mieć miejsce wówczas, gdyby doszło do zniszczenia rzeczy, której status podlega uregulowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem samochód, o którego zarejestrowanie wnosiła strona nadal istnieje. W ocenie skarżącego organy obu instancji rozstrzygające w niniejszej sprawie nie uwzględniły różnicy pomiędzy bezprzedmiotowością a bezzasadnością żądania strony. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Jest to bowiem niezgodne z prawem uchylenie się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie, żądanie wnioskodawcy o zarejestrowaniu pojazdu oparte na obowiązującym zarówno w chwili zgłoszenia wniosku, jak i w toku prowadzonego postępowania, mogło być ocenione jedynie co do jego zasadności lub bezzasadności, ale nie mogła być stwierdzona bezprzedmiotowość postępowania, bowiem nie można mylić bezzasadności żądania z bezprzedmiotowością postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona choć z innych przyczyn niż podnosi skarżący.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W myśl natomiast art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z powodu uchybień, które w świetle art. 134 p.p.s.a. miał obowiązek uwzględnić z urzędu. Szczegółowa analiza akt niniejszej sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie stanowi - zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. - podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W postępowaniu nie brały bowiem udziału - bez swej winy - wszystkie strony, w tym wypadku kolejni nabywcy przedmiotowego pojazdu.

Stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przez "brak udziału" należy rozumieć zarówno sytuację, w której strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu jak również taką, gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach podejmowanych na etapie postępowania wyjaśniającego. Skonkretyzowana w treści art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym nakłada na organ prowadzący to postępowanie obowiązek zapewnienia stronie prawnych możliwości podejmowania wszelkich czynności, które mogą przyczynić się do obrony jej interesów (wyrok NSA z 19 czerwca 1998 r. I SA/Lu 652/97 ). W myśl bowiem art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyrazem tej zasady jest m.in. konieczność zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), doręczenia wydanej w sprawie decyzji (art. 109 § 1 k.p.a.) oraz doręczenia zawiadomienia o wniesieniu odwołania (art. 131 k.p.a.). Nie doręczenie któregokolwiek z powyższych pism prowadzi nieuchronnie do pozbawienia strony postępowania prawa do czynnego w nim udziału. Ustalenie natomiast, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu prowadzi do stwierdzenia, że miało miejsce naruszenie prawa dające podstawę do jego wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] na mocy której organ ten, po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję z dnia [...] w sprawie rejestracji, na wniosek H. P., pojazdu marki Hyundai Sonata, nr rejestr. [...]. Jednakże jeszcze przed wznowieniem postępowania w sprawie ostatecznej decyzji o rejestracji pojazdu z dnia [...] pojazd ten został zbyty przez H. P. na rzecz Ł. H., a z kolei Ł. H. zbył tenże pojazd na rzecz W. Ż. Okoliczność powyższa była znana organom administracji obu instancji i wskazywana w uzasadnieniach decyzji.

W ocenie Sądu, uchylenie decyzji o pierwotnej rejestracji pojazdu na rzecz H. P. ma wpływ na sytuację prawną nabywców rzeczy i byt prawny wydanej na ich rzecz decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. Uchylenie decyzji o pierwotnej rejestracji, wiąże się bowiem z uchyleniem - w wyniku wznowienia postępowania - decyzji o rejestracji wydanej na rzecz kolejnego nabywcy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 listopada 2004 r. sygn. OSK 802/04 (publ ONSAiWSA 2005/3/53) "w sprawie o rejestrację pojazdu i wydanie dowodu rejestracyjnego podstawowe znaczenie ma wykazanie prawa własności przez osobę, która ubiega się o zarejestrowanie pojazdu na jej rzecz. Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz określonej osoby i dowód rejestracyjny mają także istotne znaczenie prawne dla osób, które nabywają zarejestrowany już pojazd (...). Należy mieć na uwadze, że podstawę kolejnej rejestracji pojazdu stanowi wykazanie przejścia własności pojazdu, ale także przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego na podstawie decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela. Nie ulega wątpliwości, że w tych warunkach już samo wzruszenie poprzedniej decyzji rejestracyjnej może oddziaływać na prawa osoby, która z powołaniem się na tę decyzję uzyskała rejestrację pojazdu i jest aktualnym właścicielem pojazdu." Przytoczony pogląd nadal zachowuje pełną aktualność, gdyż w tym zakresie stan prawny nie uległ istotnym zmianom.

Reasumując, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę, nie ma zatem wątpliwości, iż każdy kolejny nabywca pojazdu posiada interes prawny - w rozumieniu art. 28 k.p.a. - do występowania w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu, wydanej na rzecz poprzedniego właściciela, jako strona postępowania.

Z załączonych akt postępowania administracyjnego wynika natomiast, że postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz H. P. doręczono jedynie H. P. Również decyzja organu I instancji została doręczona jedynie H. P. oraz Prokuraturze Okręgowej w P. Jak wynika z powyższego, zarówno postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji pojazdu na rzecz H. P., jak również decyzje organów obydwu instancji dotyczące uchylenia pierwotnej decyzji o rejestracji pojazdu w ogóle nie zostały przesłane do nowych nabywców pojazdu – Ł. H. oraz W. Ż. mimo, iż ich adresy były organom obu instancji znane. Tym samym osoby te pozbawione zostały możliwości udziału w całym postępowaniu, co wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1pkt 4 k.p.a. Nie zmienia tej oceny fakt, ze w stosunku do Ł. H. wznowiono postępowanie w jego własnej sprawie rejestracji samochodu Hyundai Sonata.

Wskazane wyżej uchybienia procesowe nie mogą zostać w żaden sposób konwalidowane. Prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy uczestnik bez własnej winy nie brał w nim udziału, stanowi bowiem bezwarunkową podstawę wznowienia tego postępowania i to niezależnie od tego, czy to naruszenie procedury ma wpływ na treść decyzji, czy też nie (Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 595/99- niepublikowany). Stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt OSK 831/04 (niepublikowany) wydanym w sprawie o bardzo podobnym stanie faktycznym i prawnym i było już prezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi m.in. w wyroku z 8 czerwca 2005 r. w sprawie II SA/Łd 513/02, w wyroku z dnia 4 lutego 2010r. w sprawie III SA/Łd 555/09, w wyroku z dnia 3 czerwca 2006r. w sprawie III SA/Łd 182/06 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji winien zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania i we wszystkich czynnościach kolejnym nabywcom pojazdu, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa. W tej sytuacji poza oceną Sądu muszą pozostać zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i zasadności uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu.

Z powyższych względów, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 135 tej ustawy uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. Na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia.

m.m.