Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2233/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 3, 4, art. 157 ust. 1, art. 9
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147- dalej jako ugn), po rozpatrzeniu [...] stycznia 2017 r. o ustaleniu odszkodowania na rzecz S.i S. małż C. na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej w wysokości 47.570,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. 205 m2 zajętą pod drogę publiczną, gminną, ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu powołaną wyżej decyzją Starosta [...] ustalił odszkodowanie na rzecz S.i S. małż. C. za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewid. [...] z obrębu [...] m. [...] o pow. 205 m2, zajętą pod drogę publiczną, gminną - część ul. [...] w [...], zobowiązując do jego wypłaty Gminę [...]. Organ stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki przewidziane w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.).

W odwołaniu Prezydent Miasta [...] zaskarżonej decyzji zarzucił oparcie się na zawyżonej wycenie wartości rynkowej i wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Stwierdzono następujący stan faktyczny sprawy. Wojewoda [...] rozpatrując sprawę, wskazał iż stosownie do treści art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. odszkodowanie za nieruchomość, która przeszła na własność jednostki samorządowej lub Skarbu Państwa ustala się i wypłaca według zasad i trybu określonego w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, a więc przepisów Rozdziału 5 Działu III i Rozdziału 1 Działu IV ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147). Podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 r. Odesłanie do przepisów regulujących sprawę odszkodowań za nieruchomości wywłaszczone oznacza, że stosownie do art. 130 ugn, w przypadku gdy właściwy organ wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu (ale według jej stanu z 29 października 1998 r.), wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Określenie wartości nieruchomości stanowiące podstawę ustalenia odszkodowania, następuje zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.), wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 159 ugn., zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. U. 2011 r., nr 165, poz. 985).

Organ odwoławczy podkreślił, iż z księgi wieczystej KW nr [...] wynika, że S. C. i S.C. na zasadach wspólności ustawowej są właścicielami nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow.15 arów 06 m2 na podstawie warunkowej umowy sprzedaży z dnia 20.10.1977 r. Rep. A nr [...] i umowy przeniesienia własności z dnia 7.02.1978 r. Rep. A nr [...]sporządzonych w PBN w [...]. W dniu 5 września 2005 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek S. i S. małż. C. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną obecnie nr [...] o pow. 205 m2 pochodzącą z ww. nieruchomości, zajętą pod drogę część ul. [...] w [...].

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., stwierdził nabycie przez Gminę Miejską [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu 27 o pow. 205 m2, zajętej pod drogę gminną, część ul. [...] w [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 859/15 oddalił skargę Gminy Miejskiej [...] na ww. decyzję Ministra z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Organ I instancji zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wycenę przedmiotowej nieruchomości. Operat szacunkowy sporządzony został w dniu 12 listopada 2016 r. przez rzeczoznawcę majątkowego – W.K..

Podczas rozprawy w dniu 7 grudnia 2016 r. Prezydent Miasta [...] wniósł zastrzeżenia do ustalonej wartości wycenianej nieruchomości, a głównie do przyjętych transakcji nieruchomościami drogowymi przyjętymi do porównań. Rzeczoznawca majątkowy wyjaśniła, że na terenie miasta [...] brak jest transakcji nieruchomościami drogowymi, dlatego rynek nieruchomości poszerzony został o miasta powiatowe aglomeracji [...] - [...], [...] [...] oraz miejscowości funkcjonalnie związane z miastami powiatowymi i oświadczyła, że operat wykonany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Poprzedni właściciele nieruchomości wyrazili zgodę na wypłatę ustalonej przez biegłą wartości nieruchomości nie zgłosili uwag do operatu. Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. Prezydent Miasta [...] poinformował organ, że za zajętą nieruchomość skłonny jest zapłacić odszkodowanie w wysokości 195,00 zł/m2. Właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na propozycję Prezydenta Miasta [...].

Starosta [...] decyzją [...] ustalił odszkodowanie na rzecz byłych właścicieli odszkodowanie, zobowiązując do jego wypłaty Gminę Miejską [...].

W odwołaniu Prezydent Miasta [...] zakwestionował ustaloną przez rzeczoznawcę majątkowego, zawyżoną jego zdaniem, wartość nieruchomości, a tym samym wysokość ustalonego odszkodowania. Wojewoda [...] podkreślił, iż kluczowym dowodem w postępowaniu o ustalenie i wypłatę odszkodowania jest operat szacunkowy, który tak jak każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 75 k.p.a., ocena operatu szacunkowego prowadzona jest pod względem formalnym, a więc, czy został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, czy zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy treści, czy jest spójny i logiczny - a w konsekwencji na podstawie art. 80 k.p.a. ocenić wartość dowodową sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Organ odwoławczy wskazał, że po analizie operatu i zgłoszonych uwag przez Prezydenta Miasta [...], wystąpił pismem z 8 maja 2017 r. do Starosty [...] stosownie do art. 136 i 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 ust. 3 ugn, o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i pilne zwrócenie się do rzeczoznawcy majątkowego W.K. o wyjaśnienie dlaczego do wyceny nieruchomości drogowej z [...] przyjęto do porównań głównie transakcje z [...]. W zestawieniu nieruchomości podobnych przedstawionym na str. 10-11 operatu, na 17 transakcji, 9 (ponad połowa) pochodzi właśnie z [...]. Wojewoda jednocześnie pokreślił, że przy ewentualnym ograniczeniu transakcji z [...] (o kilka) biegła nadal dysponowałaby kilkunastoma nieruchomościami podobnymi, czyli wystarczającą ilością do zastosowania przyjętej metody wyceny - korygowania ceny średniej. Założenie przyjęte w operacie byłoby zrozumiałe, ale przy wycenie działki drogowej z [...], zaś przedmiot wyceny znajduje się w [...]. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak uwag do operatu w pozostałym zakresie, nie odnotowano braków formalnych, błędów obliczeniowych ani wewnętrznych sprzeczności sporządzonej wyceny.

Za niezasadny organ uznał zarzut o przyjęciu do porównań nieruchomości znacznie różniących się powierzchnią, co istotnie ma miejsce - rozrzut od 11 nr do 2088 nr). W ocenie organu zarzut taki byłby zasadny w przypadku wyceny działki budowlanej, gdy wielkość nieruchomości jest jednym z głównych wyznaczników ceny na rynku lokalnym. W przypadku jednak tzw. działek drogowych powszechnie przyjmuje się, że atrybut powierzchni gruntu nie ma wpływu na ceny jednostkowe tego typu nieruchomości lub ma znaczenie minimalne.

W operacie z dnia 12 listopada 2016 r. rzeczoznawca nie przewidziała wśród przyjętych cech rynkowych atrybutu "wielkość działki", więc operat jest pod tym względem spójny.

Także za nietrafny organ uznał zarzut o wymieszaniu w bazie danych porównawczych nieruchomości pochodzących z terenów miejskich (jak przedmiot wyceny) oraz pojedynczych nieruchomości usytuowanych na terenach administracyjnie wiejskich (poz. [...] - [...], poz. [...] - [...]). Ceny dwóch spornych nieruchomości (odpowiednio: 206 zł/m2 i 230,77 zł/m2) znajdują się na podobnym poziomie, jak ceny przyjętych transakcji drogowych z terenów miejskich. W zastosowanej metodzie korygowania ceny średniej nie stanowią ceny minimalnej ani maksymalnej. Ponadto [...] uważany jest za swoiste "przedmieście" [...]i wybór tej lokalizacji uznać należy za racjonalny pod względem lokalizacji. Sytuacją najbardziej pożądaną byłoby znalezienie transakcji drogowych bezpośrednio z [...], ale jak wynika z akt sprawy, transakcji takich w dacie sporządzenia operatu nie odnotowano.

Za nietrafny organ uznał zarzut odwołania dotyczący zakwalifikowania jako nieruchomości podobnych opisanych na str. 14 obiektów o cenach skrajnych ([...]- 159,50 zł/m2 oraz [...] - 355 zł/m ), które według skarżącego mają odmienne sąsiedztwo (w jednym przypadku - tereny niezainwestowane oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w drugim - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa). Organ wyjaśnił, że różnice w tym zakresie ujęto w ocenach cech rynkowych, zaś obie nieruchomości i tak są działkami drogowymi w otoczeniu terenów inwestycyjnych. Założenie rzeczoznawcy w tym zakresie organ uznał za dopuszczalne i nie zniekształcające wyniku wyceny. Jak wskazał organ, biegła w piśmie z dnia 24 maja 2017 r. złożyła wyjaśniła do zgłoszonych uwag.

Wojewoda [...] pokreślił, iż po analizie wyjaśnień nie stwierdził braków formalnych, błędów obliczeniowych ani wewnętrznych, niespójności wyceny, które pozwoliłby na zakwestionowanie ustaleń operatu. Oceniając prawidłowość sporządzenia przedmiotowego operatu szacunkowego z punktu widzenia § 4 ust. 4 i § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2011 r. nr 165 poz. 985) organ stwierdził, że spełnione zostały wymagania określone tymi przepisami. Dokonując wyceny gruntu autorka operatu W.K. zastosowała zestawienie 17 transakcji nieruchomościami podobnymi, które zostały dokonane na rynku lokalnym i regionalnym. Transakcje te dokonane były w terminie od miesiąca listopada 2014 r. do grudnia 2015 r. Badaniem objęto rynek ograniczony do miast powiatowych aglomeracji [...] i miejscowości sąsiadujących funkcjonalnie z nimi związanych. W odniesieniu do zarzutu odwołania, że nie dokonano wnikliwej analizy rynku regionalnego pod kątem istnienia tzw. transakcji drogowych, organ wyjaśnił, iż na str. 10 operatu wykazano 17 transakcji dotyczących gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne spełniających warunek podobieństwa zgodnie z art. 4 pkt 16 ugn. Organ wskazał, iż działka wyceniana znajduje się na terenie miasta [...], a rzeczoznawca na analizowanym (poszerzonym) obszarze - nie tylko gminy, ale i całego województwa znalazł nieruchomości podobne, zatem bezzasadny jest zarzut o braku wykorzystania danych o transakcjach drogowych.

W konstatacji Wojewoda [...] stwierdził, że zarzuty odwołania nie dają podstaw do uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] Na powyższą decyzję Gmina Miejska [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając jej naruszenie art. 153 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 2 i ust. 4 w zw. § 36 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez oparcie się na nieprawidłowej (zawyżonej) wycenie rynkowej nieruchomości, stanowiącej działki ew. nr [...] z obrębu [...]o pow. 113 m2 położonej pod drogą publiczną ul. [...] w [...], co miało wpływ na ustalenie wysokości należnego odszkodowania, a tym samym na rozstrzygnięcie sprawy, a także art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W motywach skargi wskazano, że błędy w operacie spowodowały znaczne zawyżenie wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości, a tym samym zawyżyły wysokość określonego w decyzji Starosty [...] należnego odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż ze wstępu skargi wynika, że została zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., dotycząca ustalenia odszkodowania za działkę ew. nr działka nr [...], obręb [...], o pow. 205 m2, położoną pod ul. [...]w [...], gdy tymczasem w zarzucie skargi sformułowanym w pkt 1 błędnie wskazano działkę ew. nr [...] obrębu [...], o pow. 113 m2, położonej pod drogą publiczną ul. [...] w [...]. Błąd ten jednak nie może mieć znaczenia w tej sprawie, albowiem argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi odnosi prawidłowo do działki objętej zaskarżoną decyzją.

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], stwierdzone zostało nabycie przez Gminę Miejską [...]o z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] w [...], oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...], obręb [...], o pow. 205 m2. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie z art. 73 ust. 4 powołanego aktu, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, które z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Wniosek o odszkodowanie został złożony w ustawowym terminie. Istota sporu dotyczy natomiast wysokości przyznanego odszkodowania - zawyżonego w ocenie skarżącej Gminy.

Kluczowe znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji ma zatem przepis art. 134 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami - określającej zasady ustalania wysokości słusznego odszkodowania. Zgodnie z ww. art. 134 ust. 3 wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Natomiast jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, to wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (art. 134 ust. 4 ugn). Przy tym przepisy te nie mówią o przeznaczeniu ustalanym w decyzji o wywłaszczeniu, lecz o przeznaczeniu ustalanym uprzednio przed wywłaszczeniem. W sytuacji odszkodowania za nieruchomości przejęte w trybie powoływanego uprzednio art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. chodzi o sposób użytkowania w dacie 29 października 1998 r. nieruchomości przyległych, które decydują o doborze nieruchomości do porównania - jeżeli wycena jest dokonywana w podejściu porównawczym. Wobec powyższego należy przyjąć, iż ustalając wartość rynkową nieruchomości właściwe jest uwzględnienie przeznaczenia nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia (przejęcia), jedynie w sytuacji, gdy wzięcie pod uwagę tej okoliczności spowoduje zwiększenie wartości rynkowej nieruchomości. Zgodnie z § 36 ust. 4 w zw. z ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się przyjmując przeznaczenie nieruchomości wśród gruntów przyległych chyba, że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przy czym, przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem. W niniejszej sprawie wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 12 listopada 2016 r. Organy obu instancji przyjęły, że operat ten może stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania i ocenę tę Sąd w pełni podziela.

Jak wynika z treści operatu rzeczoznawca wartość przedmiotowej nieruchomości określiła w oparciu o § 36 ust. 6 pkt 1 w zw. z ust. 4 ww. rozporządzenia. Rzeczoznawca ustaliła, że na rynku lokalnym nie wystąpiły transakcje nieruchomościami drogowymi spełniającymi warunek transakcji "rynkowych", natomiast wystąpiły na rynku regionalnym, co w sposób szczegółowy uzasadnił. Wartość nieruchomości biegła oszacowała przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Wyceny dokonano w podejściu porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Do porównań przedmiotowych działek ewidencyjnych rzeczoznawca wybrała 17 transakcji nieruchomościami. Autora operatu wyodrębniła ich cechy, które najbardziej wpływały na cenę rynkową, tj.: położenie (10%), lokalizacja szczegółowa (30%), sąsiedztwo (10%), jakość drogi dojazdowej (25%) oraz uzbrojenie (25%). Ponadto ustaliła wpływ czasu na ceny nieruchomości i uwzględnił ten wskaźnik w szacowaniu wartości nieruchomości, stosując współczynnik korekcyjny 0,90 z przedziału 0,90-1,10 zgodnie z pkt 6.4 Noty Interpretacyjnej nr 1 (PKZW). W rezultacie określiła wartość rynkową działki ewidencyjnej [...], z obrębu [...], o pow. 205 m2 na kwotę 47570 zł. Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawdziwości twierdzeń rzeczoznawcy majątkowego zawartych w przedłożonej przez nią opinii. Operat został sporządzony i podpisany przez uprawnioną do tego osobę, nie zawiera pomyłek ani istotnych braków czy niejasności. Z jego treści wynika, że przez rzeczoznawcę zostały poczynione ustalenia, iż na badanym i zdefiniowanym rynku wystąpiły transakcje nieruchomościami drogowymi spełniającymi warunek "rynkowości". Należy stwierdzić, że zastosowana przez biegłą metoda i podejście są prawnie dopuszczalne. Stan nieruchomości został zgodnie z § 36 ust. 6 i ust. 4 powołanego rozporządzenia przyjęty na dzień 29 października 1998 r. Jednocześnie rzeczoznawca wyjaśniła zastosowane podejście i sposób wyceny. Wyjaśnić należy, że operat szacunkowy, jako opinia biegłego, w rozumieniu art 84 § 1 kpa, stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje tylko i wyłącznie rzeczoznawca. To również w zakresie wiedzy specjalnej pozostaje dobór nieruchomości podobnych do porównań. Zdefiniowanie rynku, jego obszaru i przeprowadzona analiza, w tym także dotycząca określania cech i ich wpływu na cenę nieruchomości, to również wiedza specjalna o charakterze ekonomicznym, a nie prawnym. W tym zakresie nie można czynić organom obu instancji zarzutu oparcia się na opinii naruszającej ten przepis.

W sytuacji, gdy wartość nieruchomości jest określana przez biegłą, zawarta w skardze polemika z przyjętą metodą wyceny i wkraczanie w wiadomości specjalne nie zasługuje na uwzględnienie. Zważyć również należy, że strona skarżąca nie przedłożyła własnej, aktualnej kontrwyceny, która określiłaby inną niż ustalona przez rzeczoznawcę wartość odjętego prawa, co z kolei mogłoby rzutować na ocenę przez organ wiarygodności przedmiotowego operatu. Nie dostarczyła także opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, sporządzonej w trybie art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, kwestionującej poprawność rzeczonego operatu. Samo zaś subiektywne przekonanie przedstawicieli gminy o nieprawidłowości sporządzonej wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności. Z powyższych względów, zarzuty skargi należy uznać za całkowicie nieuzasadnione - ponieważ zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organy obu instancji, wbrew skardze, zachowaniem zasad określonych art. 7, 8, 11 i 77 § 1 k.p.a. wnikliwie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a uzasadnienia decyzji spełniają ustawowe wymogi, określone w art. 107 § 1 i 3 kpa.

Mając na powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.