Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 537/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie referendarza sądowego (art. 260 § 1 p.p.s.a )
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1, art. 260 par. 1 i 3, art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

II SA/Ke 537/16 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. K. "[...]" w C. od postanowienia starszego referendarza sądowego WSA w Kielcach z 17 lutego 2017 r. umarzającego postępowanie w przedmiocie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. K. "[...]" w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie i zwolnić M. K. od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 537/16.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 537/16

UZASADNIENIE

W dniach 9 i 18 stycznia 2017 r. M. K. złożyła wniosek

o przyznanie jej prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie WSA w Kielcach z dnia 22 grudnia 2016 r. oddalającego wniosek o wyłączenie sędziów tego Sądu od orzekania

w niniejszej sprawie w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 4 maja 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych

w zezwoleniu.

W złożonym formularzu skarżąca podniosła, że na dzień 17 stycznia 2017 r. jej firma posiadała 118,65 zł i nie jest w stanie zapłacić 100 zł tytułem wpisu sądowego od zażalenia. Ponadto firma od dłuższego czasu ma ogromny problem z płatnościami w związku z przeprowadzonymi inwestycjami celem dostosowania jej do norm objętych ustawą o transporcie drogowym. W 2014 r. wzięła kredyt w kwocie 100.000 zł, a w 2015 r. trzykrotnie leasing na zakup środków transportu. Łączne miesięczne obciążenie za spłatę środków transportowych to 3.300 zł tytułem raty kredytu oraz 5.338 zł tytułem kosztów leasingu. Wskazała również, że wystawiła na sprzedaż samochody, jednak pomimo atrakcyjnych cen nie wzbudzają one zainteresowania.

Skarżąca wykazała wierzytelności w postaci niezapłaconej faktury za paliwo

w kwocie 9.900 zł, faktury za naprawę – 2.300 zł, podatku od środków transportowych – 13.300 zł i "wielu innych na kwoty do 1000 zł".

Ponadto wskazała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym

z dwoma synami.

Postanowieniem z 17 lutego 2017 r. referendarz umorzył postępowanie

w przedmiocie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy podnosząc, że rozpoznanie drugiego wniosku stało się zbędne, albowiem kwestia przyznania skarżącej prawa pomocy została już rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem

z 17 sierpnia 2016 r., a skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że jej sytuacja materialna i rodzinna zmieniła się.

W złożonym sprzeciwie skarżąca zarzuciła, że referendarz sądowy rozpatrzył

wniosek z "lekceważeniem i pominięciem" dokumentów pomimo wskazania dodatkowych okoliczności w zakresie zmienionej sytuacji firmy. Podniosła, że mimo zaciągniętego kredytu na spłatę zadłużeń nie posiada już żadnych środków, na koncie pozostała kwota 6,33 zł, a dochód za 2016 r. to 6.282,57 zł. Mąż nie jest w stanie jej pomóc, ponieważ jego wynagrodzenie jest pochłonięte przez kredyt, a prowadzona działalność nie ma płynności finansowej i nie jest w stanie ponosić żadnych opłat mimo planu naprawczego i zwolnienia dwóch kierowców oraz obniżenia wynagrodzeń całemu personelowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.

W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę wynikającą ze złożonego formularza PPF, a znajdującą oparcie w załącznikach do wniosku (wykaz stanu środków na koncie bankowym, KPiR za 2016 r.) trudną sytuację majątkową wnioskodawczyni oraz wysokie miesięczne zobowiązania (harmonogram spłat kredytu, faktury VAT tytułem usług leasingowych), uznano, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.

W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.