Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 995/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14h O.p. w zw. z art. 145 § 1 O.p., art. 145 § 2 O.p. ,
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej [...] kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

V. C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą

w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Spółka zwróciła się z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2021 r. (wpływ w dniu

[...] stycznia 2021 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o zdrowiu publicznym w zakresie opłaty od środków spożywczych.

Spółka wskazała, że jest producentem soków i syropów podlegających rygorom ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2365 ze zm.), dalej: "u.z.p." oraz spełniających definicję napoju zawarta w art. 12b ust. 1 tej ustawy. Spółka produkuje napoje zarówno pod swoją marką, jak i na zamówienie i pod marką innych podmiotów. W tym zakresie zawiera zarówno umowy ramowe, na podstawie których nabywcy dokonują zamówień poszczególnych towarów jak i odrębne umowy sprzedaży dotyczące określonej serii produktów. Wnioskodawca prowadzi również sprzedaż detaliczną napojów.

Ponadto wnioskodawca wyjaśnił, że zdarza się, iż określona partia produktów zostanie zakwestionowana w trybie rękojmi i podlega zwrotowi na mocy odstąpienia przez kontrahenta od umowy w całości lub części. W zakresie umów o produkcję w ramach tzw. marki własnej, skład produktu jest często określany w specyfikacji. Nie można wykluczyć, że zamawiający w niektórych przypadkach nie określi składu produktu w 100% pozostawiając w tym zakresie sprawę do uznania producentowi

(np. określony zostanie udział wybranego składnika na poziomie 5,5%-6,5%, w ramach którego producent będzie mógł dobrać najbardziej odpowiednią proporcję).

Cechą charakterystyczną wytwarzania napojów na zlecenie jest to,

że do zawarcia umowy sprzedaży dochodzi np. w kwietniu 2021 r., ale do wydania wyprodukowanego towaru np. dopiero w maju 2021 r.

Spółka w oparciu o opis stanu faktycznego zadała organowi interpretacyjnemu następujące pytania:

1) czy gdy nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie sprzedaży detalicznej towarów, której zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem nie prowadzi, czy należy naliczyć opłatę od środków spożywczych;

2) czy 100% składu napoju musi zostać określone przy zamówieniu by podatnikiem opłaty od środków spożywczych był zamawiający, a nie producent;

3) czy skorzystanie przez kontrahenta z uprawnień z rękojmi i odstąpienie od części lub całości umowy sprzedaży towarów podlegających opłacie od środków spożywczych rodzi po stronie producenta prawo do dokonania korekty deklaracji za miesiąc dokonania sprzedaży towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych;

4) czy obowiązek podatkowy w opłacie od środków spożywczych następuje w momencie zawarcia umowy sprzedaży czy w momencie jej wykonania tj. wydania towaru nabywcy.

W dalszej części formularza ORD-IN spółka przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.

Pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ interpretacyjny wezwał spółkę do doprecyzowania opisu zdarzeń przyszłych poprzez wskazanie:

1) czy będzie ona podmiotem sprzedającym napoje kontrahentom prowadzącym sprzedaż hurtową, detaliczną, hurtową i detaliczną?

2) czy będzie ona producentem dla zamawiającego w przypadku, gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zwartej przez spółkę, a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego?

3) czy napoje będące przedmiotem wniosku są ujęte w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32, 10.89 lub w dziale 11 oraz czy w ich składzie znajduje

się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 u.z.p.? Proszę wskazać te substancje.

4) wyjaśnienie co spółka rozumie pod pojęciem "zawarcie umowy sprzedaży"

(np. czy jest to umowa dotycząca zamówienia napojów, umowa o produkcję )?

5) czy oprócz "zawarcia umowy sprzedaży" spółka wystawia kontrahentowi fakturę. Jeśli tak, to w jakim terminie?

6) czy zwrot napojów w związku ze skorzystaniem przez kontrahenta z uprawnień z tytułu rękojmi dotyczy zwrotów dokonanych począwszy od 1 maja 2021 r., czy również zwrotów przed tą datą?

7) czy specyfikacja, w której określany jest skład produktu stanowi element umowy zawartej przez wnioskodawcę, a dotyczącej produkcji tego produktu dla zamawiającego?

Ponadto organ interpretacyjny zobowiązał spółkę do przeformułowania:

- pytania nr 1, poprzez odniesienie się do właściwych przepisów prawa, których ma dotyczyć interpretacja indywidualna;

- pytania nr 4 tak, aby z jego treści wynikało, co spółka rozumie przez "moment zawarcia umowy sprzedaży" (np. data zawarcia/podpisania umowy, data wystawienia faktury, data otrzymanie zapłaty).

Organ interpretacyjny zobowiązał również spółkę do przedstawienia własnego stanowiska wraz z wyczerpującym uzasadnieniem w stosunku do przeformułowanych pytań nr 1 i nr 4, powołując się na przepisy prawa, na podstawie których opiera swoje stanowisko.

W dniu [...] czerwca 2021 r. wpłynął do organu interpretacyjnego uzupełniony wniosek o wydanie interpretacji. W treści formularza ORD-IN spółka odwołała się

do ww. wezwania organu interpretacyjnego i w tym zakresie wskazała, że z wezwania nie wynika, do którego z pytań spółki odnoszą się pytania organu interpretacyjnego, co powoduje wątpliwości po stronie wnioskodawcy. W tym zakresie spółka udzieliła odpowiedzi, wskazując że w przypadku wątpliwości konieczne jest doprecyzowanie pytań postawionych w piśmie z dnia [...] maja 2021 r.

Spółka z ww. zastrzeżeniem przedstawiła kolejno odpowiedzi na pytania. W zakresie: pytania nr 1 - "Tak, Wnioskodawca występuje w każdej z ww. sytuacji. Natomiast pytanie nr 1 dot. sytuacji, gdy podmiot (nabywca) ma wpisaną w PKD we właściwym rejestrze zarówno sprzedaż hurtową i detaliczna, ale zgodnie z pisemnym oświadczeniem prowadzi faktycznie tylko i wyłącznie sprzedaż hurtową, a nie prowadzi sprzedaży detalicznej"; pytania nr 2 - "Tak, Wnioskodawca występuje także w takiej sytuacji. Pytanie nr 2 Wnioskodawcy (i tylko pytanie nr 2)

dot. właśnie takiej sytuacji, gdy określenie składu napoju w umowie jest niepełne tzn. nie zostaje określone kategorycznie 100% zawartości lub zostaje określone w sposób wariantowy np. składnik może występować w wielkości 5,5%do 6,5% całości"; pytania nr 3 - "Tak - zgodnie z dołączoną tabelą" – w załączeniu do formularza; pytania nr 4 - "Wnioskodawca rozumie przez to, zgodnie z regułami K.c., wymianę dwóch zgodnych oświadczeń woli stron umowy ojej zawarciu (oferta zakupu i przyjęcie oferty). W praktyce - z reguły nadesłanie zamówienia przez kontrahenta i zwrotne potwierdzenie jego akceptacji przez Wnioskodawcę. Będzie to zarówno umowa sprzedaży (gdy towar już istnieje i jest w magazynie i ma podlegać wysyłce w ustalonym przez stronie terminie), jak i umowa o produkcję towaru"; pytania nr 5 -"Tak. Po zrealizowaniu zamówienia, z reguły z wydaniem towaru, zostaje wystawiona faktura sprzedażowa w terminach określonych ustawą o vat. Jak już wskazano we wniosku, terminy w tym zakresie mogą się różnić np. przyjęcie zamówienia

i jego potwierdzenie w dniu [...].05.2021 r. z ustaloną datą wydania towaru z magazynu na dzień na [...].06.2021 r" a następnie faktyczne wydanie towaru w dniu [...].06.2021 r. wraz z fakturą wystawioną w dniu 04.06:2021 r. (dostawa towaru w rozumieniu ustawy o vat)"; pytania nr 6 - "Zwrot towarów dotyczy sytuacji po [...].05.2021 r."; pytania nr 7 - "Nie; pytania nie dotyczą takiej sytuacji - za wyjątkiem sytuacji opisanej w pytaniu nr 2".

Dodatkowo spółka przeformułowała pytania nr 1 i nr 4. W związku

z tym przedstawiła: pytanie nr 1 – "czy gdy nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie jednej lub wielu działalności z poniżej wymienionych ugrupowań PKD: - Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (47.1), - Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (47.2), ale jej zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem - jej nie prowadzi, czy należy naliczyć opłatę od środków spożywczych? oraz pytanie nr 4 - czy obowiązek podatkowy w opłacie od środków spożywczych następuje w momencie zawarcia umowy sprzedaży rozumianej zgodnie z przepisami K.c. jako wymianę dwóch zgodnych oświadczeń woli kupującego i sprzedającego, czy w momencie jej wykonania

tj. wydania towaru nabywcy w realizacji zawartej umowy?

W dalszej części formularza spółka przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.

W związku z powyższym, na podstawie art. 13 § 2a pkt 1, art. 14g § 1

oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "O.p." postanowieniem

z dnia [...] października 2016 r. pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ interpretacyjny przedstawił przebieg postępowania i przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie w toku wydawania rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto wyjaśnił, że spółka we wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. wskazała, że interpretacja indywidualna ma dotyczyć art. 12a - 12k u.z.p. Jednakże, pytanie nr 1 dotyczy sposobu weryfikacji statusu hurtownika w świetle wskazanych przepisów, co nie zostało uregulowane przepisami ustawy. Zdaniem organu interpretacyjnego, interpretacja nie jest abstrakcyjna, oderwana od rzeczywistości lecz jest oceną prawną realnego stanu faktycznego dotyczącego wnioskodawcy lub zdarzenia przyszłego czyli potencjalnego stanu faktycznego, który w stosunku do wnioskodawcy może zaistnieć w jego sferze prawnopodatkowej, do której stosuje się przepisy prawa podatkowego. Wskazuje to, że interpretacja indywidualna interpretuje przepisy prawa wskazane we wniosku. Organ interpretacyjny wskazał, że interpretacja nie może zostać wydana w związku z kwestiami nieuregulowanymi przepisami prawa, do interpretacji których został organ upoważniony.

Organ interpretacyjny stwierdził, że treść pytania nr 1 zadanego we wniosku i przedstawionego przez spółkę własnego stanowiska w jego zakresie, nie odnosi

się do uregulowań zawartych w ustawie dotyczącej opłaty od środków spożywczych. W związku z tym, niemożliwe jest wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie.

Na postanowienie spółka złożyła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 13 § 2a pkt 1, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez bezzasadne zastosowanie. W związku z powyższym spółka wniosła o uwzględnienie zażalenia w całości oraz wydanie interpretacji zgodnie z wnioskiem.

Organ po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu, postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia odniósł się do zarzutu zgłoszonego w zażaleniu i stwierdził, że jest on bezzasadny.

Zdaniem organu interpretacyjnego na mocy ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw, jest organem właściwym w zastosowania art. 13 § 2 pkt 1 O.p. Zasadne, więc było zastosowanie art. 14h O.p. odsyłającego do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Organ interpretacyjny podkreślił, że jednym z tych przepisów jest art. 169 § 1 O.p., na podstawie którego wezwano wnioskodawcę do doprecyzowania opisu zdarzeń przyszłych oraz przeformułowania pytania nr 1 i nr 4.

Organ interpretacyjny stwierdził, że interpretacja indywidualna nie może zostać wydana w zakresie nieuregulowanym przepisami prawa, do interpretacji których został upoważniony Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.

W dalszej kolejności organ interpretacyjny wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie spółka przeformułowała pytanie nr 1. Jednakże organ interpretacyjny uznał, że nie może domniemywać prawidłowości danych podanych przez przedsiębiorcę w pisemnym oświadczeniu czy też ujętych w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej. Możliwe jest natomiast budowanie stanowiska interpretacyjnego jedynie na faktach i przedstawionym zdarzeniu przyszłym podmiotu składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

W tym zakresie organ interpretacyjny powołał art. 12d ust. 1 u.z.p. i podkreślił, że przepisy te muszą stanowić element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy. Ponadto zwrócił uwagę na art. 12e ust. 3 u.z.p. i podkreślił, że stwierdzenie, że obowiązek zapłaty ciąży na podmiocie sprzedającym napoje podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową nie odnosi

się do możliwości prowadzenia działalności w takim zakresie, ale do działalności faktycznie, realnie prowadzonej przez nabywców. Stwierdzenie takie jest niezbędne dla wydania prawidłowej interpretacji indywidualnej, która oparta jest na opisanym wyczerpująco i jednoznacznie zdarzeniu przyszłym. Organ interpretacyjny wskazał, że ustawa nie określa jak prawidłowo spółka ma ustalić status nabywcy, czy też jakie dokumenty mają ten status potwierdzić. Ustalenie tych kwestii leży po stronie podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i stanowić powinno element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) sprawy.

Zdaniem organu interpretacyjnego przeformułowane, w odpowiedzi na wezwanie, pytanie nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie pytania nr 1, gdyż wymagałoby podjęcia przez organ czynności zmierzających do zebrania dowodów w sprawie w celu określenia statusu nabywcy. Wskutek więc braku przeformułowania pytania nr 1, w taki sposób aby, odnosiło się do treści przepisów interpretowanej ustawy, organ interpretacyjny nie mógł wydać interpretacji indywidualnej w tym zakresie.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spółka zaskarżyła w całości postanowienie z dnia 1 października 2021 r., zarzucając mu naruszenie:

1) art. 13 § 2a pkt 1, 14g § 1 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez bezzasadne zastosowanie i uznanie, że w sprawie występuje brak formalny;

2) art. 14h O.p. w zw. z art. 145 § 1 O.p., poprzez pominięcie ustanowionego pełnomocnika.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. w ripoście na odpowiedź organu interpretacyjnego na skargę, skarżąca działając przez pełnomocnika przedstawiła uzupełnienie argumentacji zamieszczonej w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zaznaczenia wymaga, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych

orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy,

a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych

w skardze, w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że narusza ono prawo, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie

go, jak i postanowienia je poprzedzającego z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymujące w mocy własne postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytania nr 1 zadanego we wniosku.

Najdalej idącym zarzutem skargi, jest zarzut naruszenia art. 14h O.p. w zw. z art. 145 § 1 O.p. poprzez pominięcie ustanowionego pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia II instancji. Jak wynika bowiem z akt sprawy, postanowienie wydane na skutek zażalenia doręczono bezpośrednio stronie, mimo iż ustanowiła ona pełnomocnika w osobie adwokata, który w imieniu Strony złożył zażalenie na postanowienie I instancji - do którego zażalenia załączył stosowne pełnomocnictwo.

Sąd zauważa, że organ przyznał, iż błędnie doręczono postanowienie II instancji bezpośrednio stronie, z pominięciem ustanowionego pełnomocnika – adwokata. Zarazem jednak organ podkreślił, iż strona zarzuca naruszenie art. 145 § 1 O.p., który odnosi się do przedstawiciela ustawowego, a nie pełnomocnika. Nadto organ wskazał, iż doręczenie w badanej sprawie interpretacji bezpośrednio stronie, nie zaś pełnomocnikowi nie wywołało ujemnych skutków procesowych dla strony, albowiem mimo to skarga została wniesiona w ustawowym terminie.

Sąd zauważa, że z uwagi na art. 134 p.p.s.a. i obowiązek rozpoznania skargi w granicach sprawy, bez związania treścią zarzutów (jak i ich podstawą prawną), bez znaczenia jest błędne wskazanie w tychże zarzutach, iż działanie organu narusza art. 145 § 1 O.p. (nakazującego doręczanie pism stronie lub jej przedstawicielowi) zamiast wskazania art. 145 § 2 O.p. który nakazuje doręczania pism pełnomocnikowi (o ile został ustanowiony).

Natomiast w zakresie skutków doręczenia pism bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika, Sąd zauważa, że w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraża się często pogląd, iż ustanowienie przez stronę pełnomocnika skutkuje wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie zastępowana jest przez pełnomocnika. Nadto, co bardzo istotne wskazuje się, że w żaden sposób nie można uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 O.p. oceniać w charakterze wpływu na wynik sprawy (tak: wyrok NSA z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt II FSK 1771/18, z dnia 24 marca 2021 r., I FSK 1750/1, z dnia 17 stycznia 2020 r. II FSK 2269/18). Tym samym, podzielając powyższe stanowisko należało powyższy zarzut wadliwości doręczenia zaskarżonego postanowienia uznać za zasadny.

Niezależnie od powyższego, na uwzględnienie zasługuje także drugi ze zgłoszonych zarzutów. Sąd zauważa, że odmowę wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej oparto na stwierdzeniu, że pytanie nr 1 dotyczy sposobu weryfikacji kontrahenta (hurtownika) w świetle wskazanych przepisów u.z.p., co wg organu nie zostało uregulowane przepisami ustawy. Organ wskazał, że ustalenia statusu nabywcy i dokumentów potwierdzających ten status, leży po stronie podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej, a zadane pytanie nie pozwala na wydanie interpretacji, gdyż wymagałoby od organu podjęcia czynności zmierzających do zebrania dowodów w sprawie w celu określenia statusu nabywcy.

Z powyższym stanowiskiem Sąd nie może się zgodzić. Zdaniem Sądu przedstawiony we wniosku stan faktyczny został opisany w sposób, który zawiera wszelkie niezbędne elementy do tego aby organ mógł wydać interpretację indywidualną. Strona bowiem ostatecznie sformułowała pytanie nr 1 w ten sposób, iż nadała mu brzmienie "Czy gdy nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie jednej lub wielu działalności z poniżej wymienionych ugrupowań PKD: - Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (47.1), - Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (47.2), ale jej zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem - jej nie prowadzi, czy należy naliczyć opłatę od środków spożywczych?

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu, w odniesieniu do powyższego pytania organ nie miał podstaw do twierdzeń, iż udzielenie odpowiedzi wymagałoby podjęcia przez organ czynności zmierzających do zebrania dowodów w sprawie, w celu określenia statusu nabywcy. Organ winien odnieść się do stanu faktycznego opisanego we wniosku, nie zaś zbierać dodatkowe dowody w celu określenia statusu nabywcy.

Z wniosku wyraźnie wynikało, że status ten został wyraźnie opisany. Jasno bowiem wskazano, że nabywca hurtowy towaru podlegającego opłacie od środków spożywczych ma wpisane w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej prowadzenie jednej lub wielu działalności z poniżej wymienionych ugrupowań PKD: - Sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (47.1), - Sprzedaż detaliczna żywności, napojów i wyrobów tytoniowych prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach (47.2). Dodatkowo wyraźnie wskazano, że kontrahent ten zgodnie ze złożonym producentowi pisemnym oświadczeniem - nie prowadzi działalności w zakresie sprzedaży detalicznej.

Pytanie zaś brzmiało czy w takim stanie należy naliczyć opłatę od środków spożywczych?

Zdaniem Sądu do udzielenia interpretacji indywidualnej w przypadku tak sformułowanego wniosku organ nie musiał czynić żadnych innych, dodatkowych ustaleń. Błędne jest zatem stwierdzenie, że wskutek braku przeformułowania pytania nr 1, w taki sposób aby, odnosiło się do treści przepisów interpretowanej ustawy, organ interpretacyjny nie mógł wydać interpretacji indywidualnej w tym zakresie. Wbrew stanowisku organu pytanie nr 1 nie dotyczyło sposobu weryfikacji kontrahenta (hurtownika) w świetle wskazanych przepisów u.z.p. Skarżąca nie pytała w jaki sposób ma weryfikować status kontrahenta, tylko zapytała czy w sytuacji gdy istnieje rozbieżność pomiędzy statusem kontrahenta co do rodzaju prowadzonej działalności określonym Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, a rzeczywistym rodzajem prowadzonej działalności potwierdzonym oświadczeniem kontrahenta, należy naliczyć opłatę od środków spożywczych. Tym samym pytanie nie dotyczyło sposobu ustalenia statusu nabywcy, bądź dokumentów potwierdzających ten status (albowiem przedstawiono jakie dokumenty zgromadzono), a dotyczyło wprost tego czy w opisanym stanie faktycznym należy opłatę naliczyć.

Z przedstawionych wyżej powodów skarga okazała się zasadna. W efekcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a. w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (poz. 1800). Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi ([...]), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – adwokata ([...]).

Orzeczenia sądów administracyjnych cytowane powyżej są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl.