Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 19/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 99 ust. 1 pkt 3 llit. b w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 130 ust. 1 , art. 130 ust. 3, art. 124 ust. 1 pkt 2  lit. b, art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.),po rozpatrzeniu odwołania L. O. od decyzji Starosty z dnia [...] r. nr [...] o skierowaniu L. O., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że Starosta decyzją [...] z dnia r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, skierował L. O., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B, na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, albowiem powziął informację o przekroczeniu przez stronę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji L. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu uchybień formalnych, zarzucając Staroście niewskazanie podstawy prawnej wszczęcia postępowania, co stanowi naruszenie art. 99 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę przytoczyło przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Norma kompetencyjna, na podstawie której realizowany jest cytowany obowiązek, zawarta została w przepisie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, stanowiącym, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Zgodnie z przepisem art. 99 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1:

1) z urzędu;

a) na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b,

b) na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5,

c) na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających

o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - w zakresie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 lit. b,

2) na wniosek organu kontroli ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b i d.

W ocenie Kolegium, podstawę wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie stanowić mógł wyłącznie art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, w oparciu o wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] . o wydanie decyzji w przedmiocie wskazanym w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Niepowołanie w skarżonej decyzji przepisu wskazującego tryb rozpoznania sprawy, jak też błędne -w obliczu przyjętego za jego podstawę art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, powoływanie się na uzyskane informacje wprawdzie narusza to unormowanie, jednakże naruszenie to nie wpływa na rozstrzygnięcie o istocie sprawy.

Wskazana na wstępie materialnoprawna podstawa zaskarżonej decyzji zakreśla ramy koniecznych ustaleń w postępowaniu zmierzającym do wydania orzeczenia o skierowaniu na badania psychologiczne, którymi pozostają fakt posiadania uprawnień do kierowania pojazdem oraz liczba otrzymanych punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Poza powyższymi ustaleniami pozostaje badanie legalności, zasadności

i prawidłowości dokonania wpisu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego

w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które to poprzedzone jest postępowaniem, o którym mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U z 2012 r., poz. 488 ). Zgodnie z tym przepisem, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego

w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację

o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (ust. 2).

Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] r. zwrócił się do organu o skierowanie L. O. na badanie psychologiczne, albowiem otrzymał on łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego

w okresie od dnia [...] r. do dnia[...]r. .

Kolegium, powołując się na przepis art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami stwierdziło, że przesłanką skierowania na badania psychologiczne jest przekroczenie 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zaś podstawą ustalenia tej okoliczności w rozpatrywanym stanie faktycznym są informacje zawarte we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, z tym że legalność ich wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jak też wykreślenia z tej ewidencji nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Taki pogląd wyraził wprost Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12 wskazując, że "1. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego.

2. Jeżeli jedynie komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji a więc w drodze czynności materialno - technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności, to kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów karnych przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność."

Odwołujący się nie zakwestionował w odwołaniu ustaleń merytorycznych, jednakże, za niezbędne - w świetle twierdzeń L. O. zawartych w piśmie z [...] r. Kolegium uznało wskazanie, iż wpis ostateczny ma ten walor, że pozwala skutecznie powoływać się na objęte nim okoliczności, nie przesadzając jednak o konieczności uwzględnienia daty jego dokonania przy sumowaniu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okres roku, istotny z punktu widzenia przepisu art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wedle którego "Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisaną liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3-20 punktów", przesądza o konieczności uwzględnienia przy ocenie liczby punktów daty naruszeń, za które kierowca otrzymał co najmniej 24 punkty.

Skoro wskazana w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji liczba punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego przekroczyła 24, zasadnym było wydanie zaskarżonej decyzji.

Kolegium zgodziło się z wnoszącym odwołanie, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., jednakże naruszenia te pozostają bez wpływu na wynik sprawy, a nadto wobec wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, dla organu wyższej instancji uprawnień rozstrzygających, nie tylko kontrolnych, naruszenia te zostały sanowane w niniejszym postępowaniu.

L. O. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i wydania decyzji zgodnie z przepisami K.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy zamiast uchylić decyzję Starosty i zobowiązać ten organ do wydania decyzji poprawnej pod względem formalnym, uznał się za organ sanujący zaistniałe uchybienia, bagatelizując tym samym wady istniejące w rozstrzygnięciu organu I instancji. Zdaniem L. O., decyzja Kolegium, ostateczna w toku instancji, zmusza skarżącego do jej wykonania czyniąc tym samym skargę do Sądu bezprzedmiotową, albowiem jej uwzględnienie nie cofnie faktu wykonania badania.

Skarżący wskazał nadto, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucał decyzji Starosty jedynie błędy formalne, albowiem sądził, że dopiero ich usunięcie umożliwi mu zakwestionowanie meritum sprawy (zasadność naliczenia 24 pkt przez Komendanta Wojewódzkiego Policji). Tymczasem skutkiem działania Starosty jak

i SKO, bagatelizowanie przez te organy błędów formalnych, jest postawienie obywatela na straconej pozycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie

z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego poddaną kontroli sądowej decyzją, było skierowanie skarżącego L. O. na badania psychologiczne kierowców. Skierowanie to zostało wydane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011r., Nr 30, poz. 151 ze zm.). Zgodnie z pkt b powołanego przepisu, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli: przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Ustawa o kierujących pojazdami, jak wynika to z jej art. 139 pkt 3, weszła w życie w zakresie wyżej cytowanego przepisu w dniu 19 stycznia 2013 r. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 25 lipca 2013 r., a więc pod rządem ustawy nowej. Jednakże z mocy art. 136 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji: "W stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem wejścia w życie ustawy i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym".

Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że czyniąc ustalenia faktyczne i dokonując ocen prawnych, w ramach postępowania, Kolegium stosowało powyższy przepis. Z tych względów, na podstawie art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, organem właściwym do wydania decyzji w pierwszej instancji jest starosta. Natomiast w pozostałym zakresie rozstrzygać należało na podstawie "starych" przepisów, tj. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012, poz. 1137 ze zm.), a także wydanego na podstawie powołanej ustawy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488).

Przepis art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zaś określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Stosownie natomiast do art. 130 ust. 3 tej ustawy, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, przy czym nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Zgodnie natomiast z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Redakcja tego przepisu wskazuje na to, że wprowadza on kategoryczny obowiązek skierowania kierowcy na badanie psychologiczne, w przypadku stwierdzenia, że na skutek dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, suma przypisanych za te naruszenia punktów w prowadzonej przez Policję ewidencji przekroczyła 24. Innymi słowy, organ właściwy w sprawie skierowania na badania psychologiczne (czyli po wejściu w życie 19 stycznia 2013 roku ustawy o kierujących pojazdami starosta), w przypadku stwierdzenia przekroczenia przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu na badanie psychologiczne. Obowiązek ten nie może zostać w żaden sposób uchylony poprzez późniejsze zachowanie kierowcy, a w szczególności poprzez przystąpienie do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 i dokonaną w tym trybie redukcję punktów, co znajduje potwierdzenie w przepisach wykonawczych do ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Przypisywane punkty za spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie stanowią kary dodatkowej w rozumieniu przepisów regulujących Prawo o wykroczeniach czy określonych w Kodeksie karnym. System punktowy represjonowania kierowców dopuszczających się naruszeń przepisów ruchu drogowego funkcjonuje w wielu państwach (np. w RFN, Wielkiej Brytanii, Japonii i USA). System ten polega na podziale przestępstw i wykroczeń drogowych na grupy według ich ciężaru gatunkowego i przydziale każdej z nich odpowiedniej liczby punktów. Każde naruszenie przepisów drogowych jest odnotowywane w specjalnej kartotece, a czasami w książeczce prawa jazdy z odpowiadającą mu liczbą punktów. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje; zazwyczaj jest to, w zależności od liczby punktów - ostrzeżenie, poddanie egzaminowi sprawdzającemu lub odebranie prawa jazdy. System ten umożliwia kierowcy samokontrolę i samodoskonalenie. Otrzymanie ostrzeżenia stanowi dla kierowcy sygnał, iż dalsze naruszanie przepisów ruchu drogowego może spowodować skierowanie go na egzamin sprawdzający lub odebranie prawa jazdy; zmusza go to do bardziej ostrożnej jazdy. W konsekwencji prowadzi do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest celem nadrzędnym działań wszystkich organów funkcjonujących w sferze ruchu drogowego (zob. Komentarz do art.130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz.U.05.108.908, [w:] R.A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III.).

W polskim systemie prawnym warunki i sposób prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego określa, powołane w tym uzasadnieniu, wydane na podstawie art. 130 ust. 4 i art.140 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

Zgodnie z § 4 ust.1 cytowanego rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. W myśl ust. 2 tego przepisu, przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem.

Osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów ruchu drogowego ma prawo - zgodnie z § 9 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r., do informacji o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Inicjatywa w kwestii uzyskania informacji o ilości punktów wpisanych do ewidencji nie należy do Policji lecz do kierowcy. Powołane wyżej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych jest powszechnie obowiązującym źródłem prawa, opublikowanym w oficjalnym dzienniku promulgacyjnym. Nieznajomość tych przepisów i nieskorzystanie z przysługujących stronie skarżącej uprawnień nie może usprawiedliwiać braku wiedzy o osiągnięciu liczby punktów uzasadniających skierowanie na badania psychologiczne.

Punkty przyznane za naruszenie przepisów ruchu drogowego mają służyć poprawie bezpieczeństwa ruchu przez eliminowanie z udziału w nim na pewien czas kierujących często naruszających przepisy. Czasowa eliminacja z udziału w ruchu drogowym w przypadku wykroczeń, za których popełnienie orzeczono ponad 24 punkty jest uzasadniona uporczywością naruszania przepisów ruchu drogowego, co może wskazywać na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

Dodać również należy, że skierowanie na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów nie oznacza dla osoby obowiązanej do poddania się tym badaniom bezterminowego zatrzymania prawa jazdy, chyba że wynikiem tych badań będzie ostateczne orzeczenie wydane przez uprawnionego psychologa stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem. W tej materii Sąd wypowiadać jednak się nie może.

Podkreślenia wymaga również i to, że na etapie dokonywania oceny przez Sąd decyzji o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne, Sąd nie weryfikuje (nie bada) ilości punktów zgromadzonych przez kierowcę, albowiem zagadnienie to pozostawione jest organom prowadzącym ewidencję (Policji) i w razie wątpliwości od tych właśnie organów kierowca może domagać się stosownych wyjaśnień, zmian w ewidencji etc.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących nie zachowania przez Starostę wymogów formalnych decyzji, z której treści wynikałoby, czy postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne prowadzone jest na wniosek (Komendanta Wojewódzkiego Policji), czy też z urzędu stwierdzić należy, że istotnie organ I instancji nie wskazał, czy postępowanie prowadzone jest w oparciu o przepis art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b czy przepis art. 99 ust. 2 pkt 2. Brak ten został jednak sanowany w postępowaniu odwoławczym przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, który to organ w oparciu o akta administracyjne sprawy podał w podstawie prawnej decyzji art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b w związku z art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Podkreślić przy tym należy, co wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o kierujących pojazdami, że starosta w niniejszej sprawie posiada uprawnienia do wszczęcia postępowania zarówno na wniosek jak i z urzędu, i nawet jeśli nie wskaże w podstawie prawnej decyzji konkretnego przepisu prawa, to ten błąd nie dyskwalifikuje tylko z tego powodu wydanego rozstrzygnięcia. Zakres prowadzonego postępowania (w przedmiocie skierowania kierującego pojazdami na badania psychologiczne) jest taki sam zarówno wówczas, gdy toczy się z urzędu jak i na wniosek. Uchybienie co do niewskazania podmiotu inicjującego postępowanie w rozpoznawanej sprawie należy do takich wad postępowania, które nie mają wpływu na wynik sprawy i nie przesądzają o braku legalności decyzji administracyjnej.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły takie okoliczności faktyczne i prawne, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia, ze przyjęte w zaskarżonej decyzji ustalenia poprzedzone zostały niezgodnym z prawem postepowaniem wyjaśniającym, albowiem dokonane ustalenia są prawidłowe i w pełni wystarczające do dokonania oceny prawnej wyrażonej w zaskarżonej decyzji, której rozstrzygnięcie nie narusza ani to przepisów prawa materialnego, ani też przepisów procesowych. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.