Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 81/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2015 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od listopada 2009r. do grudnia 2010r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

H.O., reprezentowany przez doradcę podatkowego, pismami z dnia 12 i 27 stycznia 2015 r. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od listopada 2009 r. do grudnia 2010 r.

Wskazując w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pełnomocnik w piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. podniósł, że czynności egzekucyjne mogą wyrządzić znaczne szkody wobec majątków skarżącego i jego pracowników. W piśmie z dnia 12 stycznia 2015 r. wskazał zaś, że w chwili obecnej skarżący nie posiada wolnych środków w kwocie 326.468 zł, pozwalających zaspokoić wierzytelność wynikającą z zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa skarżącego jest dobra. W 2012 r. wykazało ono zysk w wysokości 1.289.777,83 zł, zaś w 2013 r. w wysokości 272.977,52 zł. Na dzień 30 września 2014 r. zysk wyniósł 187.399,64 zł, podatnik posiadał przy tym środki trwałe o wartości 1.560.706,73 zł. Pomimo to jedynym źródłem finansowania wpłat z tytułu pozostałej do uiszczenia kwoty podatku akcyzowego może być jedynie wyprzedaż majątku, co w aktualnej sytuacji rynkowej jest ekonomicznie nieuzasadnione. Ponadto egzekucja administracyjna spowoduje wypowiedzenie umowy kredytu w rachunku bieżącym firmy, a tym samym uniemożliwi regulowanie zobowiązań wobec kontrahentów, zakupy towarów handlowych i opłacanie kosztów prowadzenia firmy. W konsekwencji uniemożliwi realne prowadzenie działalności gospodarczej, a nawet doprowadzi do likwidacji działalności oraz przyniesie negatywne skutki społeczne, tj. utratę pracy i źródła utrzymania dla pracowników skarżącego i ich rodzin. W przypadku zaś uchylenia zaskarżonej decyzji zwrot uiszczonej kwoty podatku nie byłby adekwatny do strat spowodowanych utratą majątku skarżącego. Pełnomocnik wskazał również, że skarżący nie ukrywa majątku, ma pełną świadomość obowiązku regulowania nalaności podatkowych i nie posiada aktualnie żadnych innych zaległości podatkowych, jak również z tytułu składek ZUS. Dysponuje przy tym znacznym majątkiem prywatnym, gdyż posiada działki rolne i jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego.

Do wniosku dołączono kopie zeznań podatkowych PIT-36L wraz z informacjami o wysokości dochodu PIT/B, rachunków zysków i strat, bilansów, informacji dodatkowych do sprawozdania finansowego oraz tabel amortyzacyjnych za lata 2012 i 2013, a ponadto rachunek zysków i strat oraz bilans sporządzony na dzień 30 września 2014 r. i ewidencję środków trwałych w 2014 r.

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że przedłożone przez stronę dokumenty nie wskazują, by jej sytuacja była zła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, tj. akty II instancji, ale także akty wydane w I instancji. Dlatego też wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji należy kwalifikować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek, należy zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (post. NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej, gdyż w istotny sposób może wpłynąć na przepływy finansowe w prowadzonym przez stronę przedsiębiorstwie i w prosty sposób pozbawić ją aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Rozpoznając wniosek, Sąd uwzględnił z jednej strony wysokość dochodzonych przez organy podatkowe zaległości podatkowych w łącznej kwocie 326.468 zł, z drugiej zaś strony – sytuację majątkową i finansową strony wyłaniającą się z przedłożonej dokumentacji podatkowej i finansowej za okres od 2012 r. (m.in. zeznania podatkowe, rachunki zysków i strat oraz bilanse). Sąd uznał, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zapłaty tak znacznej kwoty zobowiązania podatkowego, w sytuacji braku wolnych środków pieniężnych na jednorazowe uregulowanie zaległości, może spowodować znaczne utrudnienia w działalności wnioskodawcy. Obowiązek zapłaty tak wysokiej kwoty stanowiłby bowiem istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu działalności prowadzonej w formie jednoosobowej, powodując ujemne następstwa dla jej płynności finansowej. Konsekwencją tego zaś mógłby być zaś cały szereg wskazanych w sposób wiarygodny we wniosku okoliczności wywierających negatywne skutki społeczne, gospodarcze i finansowe w stosunku nie tylko do skarżącego, ale również innych podmiotów, m.in. jego kontrahentów i pracowników. Tym samym Sąd uwzględnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zachwiać nie tylko wypłacalnością skarżącego , ale również i w konsekwencji spowodować utratę źródła utrzymania dla jego pracowników.

W tym kontekście jako w pełni zasadne jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.