Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 95/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA W. Mazur, sędzia NSA B. Gorczycka-Muszyńska, asesor WSA T. Wykowski, Protokolant A. Foks-Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r. sprawy ze skargi M.D. na uchwałę R. M. w N. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2003 r. M. D. wniosła zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. domagając się zmiany przeznaczenia terenu, obejmującego należącą do niej działkę Nr [...].

Teren ten oznaczono w projekcie planu symbolem [...] - urządzona zieleń parkowa z dopuszczeniem adaptacji istniejących obiektów kubaturowych i zakazem ich modernizacji i rozbudowy oraz zakazem budowy nowych obiektów kubaturowych. Wnosząca zarzut domagała się zmiany przeznaczenia tego terenu na teren budownictwa mieszkaniowego lub usługowego. W uzasadnieniu zarzutu podano, że na działce Nr [...] stoi księgarnia wybudowana zgodnie z pozwoleniem na budowę. Podano także, że działka Nr [...] uchwałą z dnia [...] kwietnia 2001 r. Rady Miejskiej w N. przekazana została w wieczyste użytkowanie składającej zarzut M. D. Zgodnie z obecnie obowiązującym planem na działce dopuszczalna jest adaptacja istniejącej zabudowy, którą nowy plan wyklucza.

Rada Miejska N. uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. odrzuciła zgłoszony zarzut, uzasadniając swoje stanowisko w obszernych wywodach, zawierających motywację prawną i faktyczną.

Skargę na tę uchwałę wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. D., która powtarza zastrzeżenia zawarte w zarzucie i podnosi, że projekt planu narusza jej prawa właścicielskie, ponieważ pozbawia ją możliwości remontu księgarni i dostosowania jej wyglądu do istniejącej zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w N. podała, że działka Nr [...] znajduje się na terenie obecnego placu O.H. [...], który już w planach zagospodarowania z 1924 r. był określany jako teren pod zieleń miejską bez prawa zabudowy.

Również w planach zagospodarowania przestrzennego z lat 1972, 1989 ze zmianami w 1991 r. teren ten określany był jako teren istniejącej zieleni urządzonej, a nadto – objęty został ochroną konserwatorską. Ze względów niewiadomych dla obecnie funkcjonujących organów gminy w 1963 r. wydano decyzję lokalizacyjną dla ówczesnego Przedsiębiorstwa "[...]" pod budowę na tym terenie pawilonu handlowego. W 1990 r. M. D. nabyła od Przedsiębiorstwa "[...]" udziały w budowie tego pawilonu a następnie na mocy wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] listopada 1998 r. ustanowione zostało na jej rzecz prawo użytkowania wieczystego działki Nr [...], na której był posadowiony omawiany pawilon.

Wbrew zarzutom skarżącej nigdy na terenie wewnętrznym Placu nie była dopuszczalna zabudowa. Obecny projekt planu nie zmienia więc dotychczasowego przeznaczenia tego terenu, a tylko utrzymuje poprzednie zapisy.

Skarżąca nabywając udziały w obiekcie pawilonu znała przeznaczenie terenu w planie zagospodarowania przestrzennego i wiedziała o istotnych jego ograniczeniach. Projekt obecny w niczym więc nie narusza jej nabytych praw jako użytkownika gruntu i właściciela budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych do tego sądu aktów pod kątem ich legalności (zgodności z prawem).Przy dokonywaniu oceny legalności uchwały Rady Miasta o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd kontroluje, czy zachowana została procedura planistyczna określona w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zmianami) i czy nie zostało nadużyte przez Radę Miasta tzw. władztwo planistyczne, w które wyposaża ją powyższa ustawa (art. 4 ust. 1).

Oceniając w tych granicach zaskarżoną uchwałę Sąd nie stwierdził aby uchwała ta zawierała wady uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Rada przy opracowywaniu projektu planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 pow. ustawy z dnia 7 lipca 1094 r. które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały zawiera wyczerpującą argumentację odnoszącą się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą co do projektu planu.

Fakt odrzucenia zarzutu skarżącej, jakkolwiek narusza jej interes własny, to jednak mieści się w granicach uprawnień tej rady. Obowiązek uwzględniania zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego ( normy prawa materialnego). Obowiązku takiego Rada Gminy nie ma wówczas, gdy dzieje się to zgodnie z uprawnieniami rady określonymi w ustawie po wyczerpaniu właściwego trybu postępowania, czego skarżący nie kwestionują. Do uznania zasadności zarzutu lub skargi nie jest więc wystarczające samo naruszenie uprawnień właścicielskich. Rada ma prawo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjmować rozwiązania w granicach przysługującego jej uznania, o ile uznania tego nie nadużywa.

Musi kierować się przy tym interesem ogółu mieszkańców względami celowościowymi i racjonalnymi oraz innymi zasadami określonymi w powołanej ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz.139 ze zmianami) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Regulacja ta przesądza o samodzielności planistycznej gminy.

Skarżąca nie może zatem oczekiwać, że Rada nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniem właścicieli działek z obrębu objętego planem. Może jedynie oczekiwać, że gmina (Miasto) wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługujących jej uprawnień. W świetle szczegółowych wyjaśnień i argumentów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma podstaw do przyjęcia, że określone w projekcie zasady zagospodarowania terenu ustalone zostały z nadużyciem przysługujących gminie uprawnień. Zgłoszone przez skarżącą zastrzeżenia uzasadnione tym, że skarżąca nie będzie mogła wykonać remontu należącej do niej księgarni mają charakter polemiki z ustaleniami przyjętymi przez powołany do tego organ, w granicach przysługujących temu organowi uprawnień. Nie dają natomiast podstaw do uznania przez Sąd, że uchwała o odrzuceniu zarzutów wydana została z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzenie jej nieważności.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.