Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 404/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 235 (1) , art. 235 (2)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: poz. 15
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 2351 i 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 roku - Kodeks Pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, ze zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851, ze zm.), nie stwierdził u A. P. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, ujętej w poz. 15.2 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż podstawę rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...] oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u A. P. choroby zawodowej. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod postacią karty narażenia zawodowego, historii choroby oraz wyników przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, w ocenie organu również nie uprawniają do stwierdzenia zawodowej etiologii choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, pod postacią wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych. Z materiału znajdującego w aktach sprawy wynika, że w latach 1971-2003 A. P. pracowała jako nauczyciel, wychowawca internatu i kierownik internatu w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Od dnia 1 września 2003 roku A. P. przebywa na emeryturze, natomiast od dnia 2 lutego 2004 roku podjęła zatrudnienie jako informatyk i opiekun praktyk zawodowych, uczestniczy w sesjach komisji egzaminacyjnych dla nauczycieli, jest egzaminatorem maturalnym z języka polskiego oraz ławnikiem sądowym. Prace te są wykonywane w niepełnym wymiarze czasu pracy i nie są związane z narażeniem zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy. Wykłady prowadzone przez A. P. dla nauczycieli odbywają się bowiem kilka razy w roku, a przeprowadzanie egzaminów ustnych nie wymaga nadmiernego wysiłku głosowego (odpowiada uczeń), nie ma bowiem powodu aby rozmowa była przez egzaminującego prowadzona "podniesionym" głosem. Również obowiązki ławnika, w ocenie organu nie wiążą się z narażeniem na nadmierny wysiłek głosowy, co oznacza, że nie ma podstaw do uznania, że obciążenie narządu głosu po roku 2003 było nadmierne. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono natomiast, że pierwsze dolegliwości narządu głosu pod postacią chrypy i zmiany barwy głosu pojawiły się około 1980 roku, a w okresie późniejszym dołączyły się bezgłosy. Z powodu powyższych dolegliwości A. P. jest leczona w poradni laryngologicznej i foniatrycznej, korzystała z rocznego urlopu dla poratowania zdrowia oraz leczenia sanatoryjnego. Przeprowadzona dwukrotnie ocena wydolności głosowej krtani metodą wideostroboskopową wykazała, że fałdy głosowe są symetryczne przy tonacji i oddychaniu, przekrwione, z obrzękami typu Renk'ego, z zaznaczoną siatką naczyń i przylegającą gęstą wydzieliną. Zwarcie fonacyjne jest w środkowym odcinku głośni nadmierne. Drgania fałdów głosowych są niejednakowe, niejednoczesne, nieregularne o zwiększonej amplitudzie. Przesunięcie brzeżne jest obustronnie obecne, poziom fałdów głosowych jest równy. Nie występuje tendencja do fonacji rzekomej. W wyniku przeprowadzonego badania laryngologicznego i foniatrycznego rozpoznano u A. P. przewlekły nieżyt krtani, obrzęki typu Renk'ego obu fałdów głosowych, dysfonię o typie hyperfunkcjonalnym z zaburzeniami funkcji rezonatorów i podniebienia miękkiego oraz z cechami nosowania zamkniętego. Nie wykazano natomiast zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci wtórnych zmian przerostowych, guzków głosowych twardych, bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Stwierdzone obecnie zmiany morfologiczno - czynnościowe w zakresie krtani A. P. nie są objęte wykazem chorób zawodowych, co oznacza, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Od powyższej decyzji A. P. wniosła odwołanie, w którym opisując szczegółowo cały przebieg swojej 39 – letniej pracy zawodowej i związanych z tym problemów zdrowotnych, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przeprowadzenie badania lekarskiego. Wskazała, iż zaskarżona decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca, a niesprawność narządu głosu, gardła i krtani będąca wynikiem długotrwałego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy stanowi przeszkodę w jej dalszej aktywności zawodowej. Jest źródłem stresu i upokorzenia.

Decyzją z dnia [...], znak; [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 235' Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego inspektora sanitarnego konieczne jest orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej wydane przez upoważnioną, zgodnie z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku, jednostkę orzeczniczą. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, że A. P. w latach 1971-2003 pracowała w zawodzie nauczyciela w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych w narażeniu nadmierny wysiłek głosowy. W okresie aktywności zawodowej pracowała również jako wychowawca, kierownik internatu oraz kierownik zajęć pozalekcyjnych. W roku 2003 A. P. przeszła na emeryturę zachowując ciągłość pracy zawodowej. Jest egzaminatorem maturalnym z języka polskiego, ekspertem ds. awansu zawodowego nauczycieli, nauczycielem informatyki i opiekunem praktyk zawodowych w firmie komputerowej "A" wymiarze 0,1 etatu oraz pełni również funkcję ławnika sądowego. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne oraz informacje zawarte w orzeczeniach uprawnionych do orzekania jednostek medycznych Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podniósł, iż o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje nie tylko praca w narażeniu na czynniki szkodliwe (nadmierny wysiłek głosowy), ale i charakterystyczne skutki zdrowotne wywołane jego działaniem. Ten warunek w rozpatrywanym przypadku nie został spełniony, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Podkreślono, że orzeczony brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej nie oznacza, że skarżąca jest w pełni zdrowa. Przeprowadzone badania wykazały istnienie u skarżącej schorzenia pod postacią przewlekłego nieżytu krtani z zaznaczonym obrzękiem fałdów głosowych oraz cechy dysfonii, które jednak nie są objęte wykazem chorób zawodowych pod poz. 15. Nie każde bowiem schorzenie narządu głosu zostało zakwalifikowane do chorób zawodowych. Za chorobę zawodową uznaje się tylko te schorzenia narządu głosu, które są wymienione w wykazie chorób zawodowych pod poz. 15, a takich schorzeń u skarżącej nie rozpoznano. Żadne inne schorzenie, nawet gdyby miało przewlekły charakter, nie może skutkować orzeczeniem choroby zawodowej. W niniejszej sprawie nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka zawarta w art. 2351 Kodeksu pracy, jaką jest ujęcie choroby w wykazie chorób zawodowych, a która jest warunkiem niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej. Wymienione w załączniku do rozporządzenia choroby zawodowe stanowią katalog zamknięty, co oznacza, że za chorobę zawodową może zostać uznana wyłącznie choroba, która jest wymieniona w wykazie, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Nawet bowiem, jak podkreślił organ odwoławczy zachorowanie na chorobę w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie, nie daje podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.

Na powyższą decyzję A. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podtrzymała argumentację przedstawioną w odwołaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przeprowadzenie badania lekarskiego. Podniosła, iż rozpoznane u niej przewlekle przerostowe zapalenie krtani i niedomoga strun głosowych jest wynikiem długoletniej pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Wskazała, iż zmniejszenie w ostatnich kilku latach obciążenia wysiłkiem głosowym, specjalistyczne systematyczne leczenie i hospitalizacja nie poprawiły jej stanu zdrowia, lecz wręcz przeciwnie objawy chorobowe nasiliły się. Nasilająca się niesprawność narządu głosu, gardła i krtani stanowi przeszkodę w jej dalszej aktywności zawodowej, jest źródłem stresu i upokorzenia.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 13 lipca 2011 roku, skarżąca wskazała, iż popiera wniesioną skargę. Oświadczyła, iż w firmie "A" jest zatrudniona na 0,1 etatu. Od roku 2002 prowadzi wykłady dla nauczycieli ubiegających się o awans zawodowy. W ciągu roku jest to około 20 wykładów trwających od 20 do 30 minut. Podniosła nadto, iż w obu jednostkach orzeczniczych przedstawiła kserokopie załączonej do akt niniejszej sprawy dokumentacji medycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie –p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Natomiast w myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, organy administracji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z treścią art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998r., Nr 21, poz. 94 ze zm.), za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Natomiast przepis art. 235² Kodeksu pracy wskazuje, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Definicja choroby zawodowej została wprowadzona, obowiązującą od dnia 3 lipca 2009 roku, ustawą z dnia 22 maja 2009 roku o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 825). Na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 pkt 3 - 6 i § 1¹ Kodeksu pracy zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), określające wykaz chorób zawodowych; okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym; sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. W świetle powyższych regulacji szczególnego podkreślenia wymaga, że tylko rozpoznanie u osoby badanej jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych pozwala organowi inspekcji sanitarnej, tj. właściwemu inspektorowi sanitarnemu, na wydanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Ponadto, niezbędne jest również ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej.

W rozpoznawanej sprawie organy inspekcji sanitarnej badały, czy u skarżącej występuje choroba zawodowa w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cyt. powyżej rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 roku, zostały wymienione trzy przewlekłe choroby narządu głosu:

1) guzki głosowe twarde,

2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych,

3) niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Jak już wcześniej wskazano, wystąpienie zatem tylko tego rodzaju chorób upoważniało organ do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową narządu głosu.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 roku, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organy administracji słusznie uznały, iż u skarżącej nie stwierdzono żadnego ze schorzeń wymienionych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009r.

Zasadnicze znaczenie miały tutaj orzeczenia dwóch jednostek lekarskich a mianowicie Przychodzi Konsultacyjno – Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] oraz Instytutu Medycyny Pracy z [...] i z [...]. Z orzeczeń tych wynika, iż u A. P. rozpoznano przewlekły nieżyt krtani, obrzęki obu fałdów głosowych typu Reink’e oraz dysfonię o typie hyperfunkcjonalnej z zaburzeniami funkcji rezonansów i podniebienia miękkiego oraz cechami nosowania zamkniętego. Nie stwierdzono natomiast żadnej z trzech postaci choroby zawodowej, wymienionych w pozycji 15 wykazu. Nie rozpoznano zatem ani guzków głosowych twardych ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych ani też niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Wynika to wprost z orzeczeń obu jednostek lekarskich. Oba orzeczenia są zgodne co do tego, iż u skarżącej nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy.

Obie jednostki orzecznicze wydały swoje opinie po uprzednim zapoznaniu się z dokumentacją lekarską skarżącej, przeprowadzeniu konsultacji laryngologicznej i foniatrycznej oraz badaniu wideostroboskopowym przy czym w Instytucie Medycyny Pracy badanie to przeprowadzono dwukrotnie (20 maja i 23 września 2010r.). Orzeczenie obu jednostek zostały zatem wydane w oparciu o wszelkie dostępne materiały.

Okolicznością niesporną jest, iż u A. P. rozpoznano zmiany morfologiczno – czynnościowe w zakresie krtani. Ma ona obecnie obniżony tembr głosu, nawrotowe chrypki, niemożność śpiewania a także krótkotrwałe zaniki głosu po przemęczeniu głosowym. Zmiany chorobowe w zakresie krtani nie są jednak żadną z postaci choroby wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Stwierdzony obraz kliniczny tych zmian nie odpowiada zmianom chorobowym określonym w pozycji 15 wymienionego wykazu.

Obie jednostki orzecznicze wydały swoje opinie niezależnie od siebie po uprzedniej analizie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych oraz zgromadzonej dokumentacji medycznej z przebiegu wcześniejszego leczenia skarżącej. Oba orzeczenia są logiczne, wyczerpujące i zbieżne co do faktu, iż u A. P. nie występują schorzenia określone w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Orzeczenia te stanowiły wystarczającą podstawę do wydania decyzji przez organy administracji obu instancji.

W przekonaniu Sądu na treść wydanego rozstrzygnięcia nie miały wpływu dwa zaświadczenia dołączone do odwołania. Pierwsze z nich wystawione zostało przez lekarza Wojewódzkiej Przychodni Foniatrycznej i wynika z niego, iż A. P. jest leczona z powodu przewlekłego zapalenia gardła i krtani z niedomykalnością szpary głośni (k.23/1 akt administracyjnych). Drugie z nich wystawił lekarz Poradni Otolaryngologicznej i wynika z niego, iż skarżąca jest leczona z powodu postępującego przerostowego zapalenia krtani z niedomykalnością szpary głośni (k.23/2 alt administracyjnych). Schorzenia opisane w obu zaświadczeniach nie są schorzeniami wymienionymi w punkcie drugim pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, gdyż zmiany przerostowe muszą dotyczyć fałdów głosowych i mieć charakter wtórny a takich zmian chorobowych obie jednostki orzecznicze nie stwierdziły. Schorzenia, o których mowa w obu zaświadczeniach nie są także chorobą opisaną w punkcie trzecim pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Należy zaznaczyć, iż głośnia jest przestrzenią między wolnymi brzegami strun głosowych. Sama niedomykalność szpary głośni, rozpoznana w obu zaświadczeniach, nie jest wystarczająca do rozpoznania choroby zawodowej. Musi nadto łącznie wystąpić niedowład mięśni wewnętrznych krtani, niedomykalność głośni musi być wrzecionowata oraz musi istnieć trwała dysfonia a takich zmian chorobowych obie jednostki orzecznicze nie stwierdziły.

Podkreślić należy, iż do rozpoznania choroby zawodowej uprawnieni są jedynie lekarze jednostek orzeczniczych I i II stopnia, o których mowa w § 5 ust.1-3 rozporządzenia z 30 czerwca 2009r. Dysponują oni odpowiednią wiedzą z zakresu medycyny pracy pozwalającą ustalić czy rozpoznane schorzenia są jednymi ze schorzeń wymienionych w wykazie chorób zawodowych oraz czy schorzenia te zostały spowodowane działaniem czynników występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wydane przez nich opinie są w istocie opiniami biegłych w rozumieniu art.84 kpa. Waloru takiego dowodu nie posiadają opinie lekarzy leczących pacjentów w pozostałych jednostkach służby zdrowia. Wydawane przez nich zaświadczenia wyrażają jedynie ich stanowisko co do schorzeń występujących u leczonych pacjentów i nie mogą one decydować o rozpoznaniu choroby zawodowej. Uprawnienie do rozpoznania takiej choroby posiadają tylko jednostki orzecznicze wymienione w rozporządzeniu z 30 czerwca 2009r.

Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

A. P. w skardze opisuje przebieg swojej pracy zawodowej, schorzenia jakie nabyła w czasie pracy oraz przebieg leczenia tych schorzeń. Do skargi dołączono także zaświadczenie lekarza otolaryngologa z 5 maja 2011r., kartę leczenia szpitalnego w okresie od 28 kwietnia 2011r. do 4 maja 2011r. oraz kartę informacyjną z Wojewódzkiej Przychodni Foniatrycznej z 4 maja 2011r.

Okolicznością niesporną jest, iż A. P. przez okres ponad 32 lat pracowała jako nauczyciel i była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Dodać jednak należy, iż od 1 września 2003r. jest ona na emeryturze nauczycielskiej i od tego czasu nie jest narażona na taki wysiłek. Pracuje jako informatyk i opiekun praktyk zawodowych na 0,1 etatu, ma czasami wykłady w szkołach (ok.20 w ciągu roku po 20-30 minut), jest egzaminatorem na egzaminach maturalnych i jednocześnie ławnikiem. Zajęcia te nie wiążą się jednak z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Można zatem uznać, iż od 1 września 2003r. nie jest ona narażona na nadmierny wysiłek głosowy.

Okolicznością niesporną jest także, iż u skarżącej występują zmiany morfologiczno – czynnościowe w zakresie krtani, niekiedy bardzo uciążliwe i być może związane z długoletnią pracą jako nauczyciela. Nie są to jednak schorzenia, o których mowa w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych i nie można ich uznać za chorobę zawodową.

Odnośnie dokumentów załączonych do skargi to należy zaznaczyć, iż Sąd w zasadzie ocenia legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w dacie wydania decyzji. Dwie karty informacyjne oraz zaświadczenie zostały wystawione po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy. Skoro nie zostały one złożone w trakcie postępowania administracyjnego, a więc organy administracji nie mogły ich ocenić, to obecnie trudno odnieść się do zapisów zawartych w tych dokumentach. Sąd nie może ocenić wiarygodności treści tego co napisali różni lekarze w tych dokumentach gdyż do tego potrzebne są wiadomości specjalne. Dodać tylko należy, iż w sytuacji gdy po wydaniu zaskarżonej decyzji stan zdrowia skarżącej w zakresie schorzeń narządu głosu uległ znacznemu pogorszeniu lub ujawniły się nowe schorzenia w zakresie krtani, wcześniej nie istniejące, to A. P. może podjąć działania zmierzające do uzyskania nowego skierowania na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej. Brak jest natomiast podstaw do postawienia organom administracji zarzutu naruszenia przepisów postępowania w przypadku gdy nowe dokumenty lekarskie skarżąca złożyła dopiero w postępowaniu sądowym.

Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż u A. P. nie stwierdzono schorzeń narządu głosu wymienionych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych. Wskazują na to orzeczenia obu jednostek lekarskich. Zmiany chorobowe w zakresie krtani rozpoznane u skarżącej nie są tymi schorzeniami, o których mowa w pozycji 15 wymienionego wykazu. Organy administracji trafnie zatem odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę A. P.

j.m.