Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1451/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 59, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 48, art. 50, art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 10, art. 79 ust. 2, art. 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1, art. 84
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Badanie podstawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej należy do organu, do którego taki wniosek wpłynął.

TEZY

Decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Badanie podstawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej należy do organu, do którego taki wniosek wpłynął.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka (spr.) Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 121/09 w sprawie ze skargi W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie na rzecz W. I. kwotę 530 (słownie: pięćset trzydzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 maja 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Dydnia z dnia [...] września 2008r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w miejscowości N., dla K. i A. L..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w pełni podzielając stanowisko organu odwoławczego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Brzozowie prowadzone jest postępowanie legalizacyjne w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w N. (decyzja PINB z dnia [...] września 2007r. nr [...]). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. (Dz.U. nr 247, poz. 1844) wprowadził wyjątek od zasady, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zamierzenia planowanego. Wydanie takiej decyzji jest możliwe, gdy decyzja o warunkach zabudowy stanowić będzie postawę do legalizacji obiektu. Sąd uznał, że zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.

Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd wskazał, że podstawą prawną decyzji były przepisy art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - określanej dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Sąd doszedł do przekonania, że wymagania, określone w przepisie w art. 61 ust 1 pkt 1-5 u.p.z.p., które należy spełnić łącznie, aby możliwe było wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji zostały spełnione, a ocena organu przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest uzasadniona. Kwestionowany budynek położony jest na obszarze, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, na działce nr [...], która sąsiaduje z działkami nr 1613/9, 1613/11 i 1614 zabudowanymi budynkami mieszkalnymi (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Teren działki ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną tj. działkę nr 1613/13 (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego budynku (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze - co znajduje potwierdzenie w postanowieniu Starosty Brzozowskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Ponadto jak słusznie wskazało Kolegium teren inwestycji leży poza obszarem górniczym, nie podlega ochronie konserwatora zabytków i nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych.

Sąd zwrócił uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 922/06 stanął na stanowisku, że dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego aktu (LEX nr 340121, teza nr 1 zd. 2). W wyroku z dnia 13 stycznia 2009r., sygn. akt II OSK 1792/07 NSA wyraził pogląd, że organ właściwy może wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, a zatem gdy zapadło ostateczne postanowienie. Jeżeli w dniu wydania decyzji ostatecznej obowiązywało ostateczne postanowienie organu współdziałającego, to nie może to stanowić podstawy do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania (LEX nr 486226). W rozpoznawanej sprawie postanowienia uzgodnieniowe w dniu wydania zaskarżonej decyzji były ostateczne i dlatego decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została wydana przedwcześnie.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r. Starosta Powiatu Brzozowskiego pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie postanowieniem z dnia 3 lipca 2008r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 573/08 oddalił skargę.

Marszałek Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie postanowieniem z dnia 20 maja 2008r. pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z dnia 16 lipca 2008r. utrzymało w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 599/08 oddalił skargę W. I. na w/w postanowienie.

Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Kolegium, że organy orzekające w sprawie nie były związane ustaleniami planu, który utracił moc obowiązującą w 2003r. Organy orzekające, wbrew twierdzeniom skarżącego nie naruszyły przepisów Prawa wodnego, co potwierdza stanowiska wyrażone przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 18 lipca 2008r, że teren, na którym znajduje się działka nie jest położony w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2009r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. I., zaskarżając go w całości i podnosząc zarzut:

1. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.)

- art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r., polegającą na niewłaściwym uznaniu, że przepis ten może znaleźć zastosowanie poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w odniesieniu do nielegalnie zabudowanej działki położonej w N. nr ewid. [...] w sytuacji, gdy na tym terenie wzniesiony został obiekt budowlany i gdy względem tego terenu wydane już zostały decyzje o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o udzieleniu pozwolenia na budowę, wobec czego zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu nie jest możliwe wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy w trybie regulowanym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz prowadzenie stosowanych czynności w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane,

- art. 64 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegającą na niewłaściwym uznaniu, że w rozumieniu tych przepisów w zakresie przedsięwzięcia dla którego wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy nie mieszczą się uwarunkowania wynikające z dotychczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Dydnia oraz z istniejącego na opisywanym obszarze stanu faktycznego, sytuujące działkę nr ewid. [...] w N. na terenach przemysłowych i w tzw. strefie uciążliwości od należącego do skarżącego Zakładu Grabo, w sytuacji gdy tego rodzaju okoliczności objęte są zakresem stosowania w/w przepisów, w szczególności zakresem pojęcia "stanu faktycznego i prawnego" terenu istniejącego w chwili podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zamierzonej inwestycji i gdy opisywane przez skarżącego okoliczności powinny były doprowadzić do wydania decyzji o odmowie warunków zabudowy,

- art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 2, art. 82 ust. 2 pkt 1, art. 84, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) polegającą na błędnym uznaniu, że sytuacja, w której na danym terenie nie obowiązuje studium ochrony przeciwpowodziowej wyklucza uznanie, że wskazany obszar jest objęty zakazem wznoszenia robót budowlanych, gdy tymczasem zgodnie z w/w przepisami, w przypadku gdy na określonym obszarze występują regularne zjawiska powodziowe (czego co do zasady żaden z organów administracji publicznej nie neguje) ocena występowania bezpośredniego zagrożenia powodzią powinna zostać poprzedzona przygotowaniem stosownej dokumentacji wskazującej na konieczność ewentualnego sporządzenia w/w studium, na co zwrócił uwagę w piśmie z dnia 18 lipca 2008r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Krakowie, i gdy brak przeprowadzenia oceny opisywanej kwestii poprzedzonej sporządzeniem odpowiedniej dokumentacji czyni wnioski uzasadnienia zaskarżonego wyroku rażąco wadliwymi,

2. naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, gdy uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na pominięciu znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, dotyczącej występowania na terenie wskazanym przez skarżącego zjawiska bezpośredniego zagrożenia powodzią oraz wskazujących, że w sprawie występują podkreślane przez skarżącego okoliczności wynikające z dotychczasowej, prowadzonej przez organy gminy Dydnia polityki przestrzennej, nakazujące uwzględnić je przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym przepisem orzekający w I instancji Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, dokonując analizy znajdujących się w aktach sprawy dokumentów i gdy wskazywane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do bezpodstawnego wniosku, że wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008r. odpowiada przepisom obowiązującego prawa.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że nie akceptuje sytuacji, w której nielegalna zabudowa działki nr ewid. [...] jest aktualnie "legalizowana", z całkowitym pominięciem uwarunkowań prawnych i faktycznych wynikających z istniejącej zabudowy sąsiednich terenów oraz z obowiązujących aktów planowania przestrzennego. Zaskarżony wyrok, zdaniem skarżącego wskazuje, że wszystkie podejmowane w ciągu ostatnich 10 lat działania prawne zakończone stwierdzeniem nieważności decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę (decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 1998r., utrzymana w mocy przez NSA wyrokiem z dnia 19 września 2002r.) pozbawione były sensu, skoro Wójt Gminy Dydnia może wydać kolejną decyzję, praktycznie analogiczną w swych skutkach, pozwalającą na funkcjonowanie budynku, którego istnienie zostało jednoznacznie zakwestionowane przez NSA oraz SN.

Ponadto, zdaniem skarżącego w sprawie należało, uwzględniając dotychczasowy stan prawny i faktyczny terenu wziąć pod uwagę zapisy dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2), co prowadzi do konkluzji o braku możliwości "zalegalizowania" bezprawnej zabudowy działki nr ewid. [...] w N..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zasadny jest podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie obejmowała decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...], położonej w N..

Badając legalność decyzji ustalającej warunki zabudowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podniósł, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Brzozowie prowadzone jest postępowanie legalizacyjne w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w N.. Wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w dnia 20 grudnia 2007r. sygn. P. 37/2006 (Dz. U. nr 247, poz. 1844), wprowadzający wyjątek od zasady, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zamierzenia planowanego Sąd uznał, że wydanie takiej decyzji jest możliwe także w przypadku, gdy decyzja o warunkach zabudowy stanowić będzie podstawę do legalizacji obiektu.

Powyższe stanowisko Sądu I instancji jest nieprecyzyjne. Sąd słusznie stwierdził, że zasadą jest, iż ustalenie decyzją warunków zabudowy dotyczy inwestycji zamierzonych, a wyjątkowo decyzja ta może być wydana także dla inwestycji faktycznie już zrealizowanej, gdy jest niezbędna dla legalizacji obiektu, z tym że Sąd nie podkreślił, że sytuacja ta dotyczy tylko obiektu zrealizowanego w warunkach "samowoli" budowlanej.

Należy zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ściśle powiązana z ustawą prawo budowlane. Oba te akty określają jeden zespół złożonych działań, które składają się na proces inwestycyjny. Nie można więc stosowania jednej z tych ustaw oddzielić od drugiej. W związku z tym, że gospodarowanie przestrzenią należy traktować jako wstęp do podjęcia robót budowlanych, to decyzja o warunkach zabudowy stwierdza dopuszczalność tych zamierzeń inwestycyjnych, które są reglamentowane przez prawo budowlane. Należy odróżnić zwykły tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy - w przypadku braku planu miejscowego - dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie (art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. Nr 80, poz. 727 ze zm.), od trybu, dotyczącego wydania tej decyzji dla obiektu budowlanego już zrealizowanego bez pozwolenia na budowę. Z mającego, w tym ostatnim przypadku, zastosowanie przepisu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że ustanowiony tym przepisem nakaz rozbiórki, jak również warunki odstąpienia od przymusowej rozbiórki dotyczą obiektu budowlanego będącego w budowie, jak również wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W powołanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz.U. nr 247, poz. 1844) wskazano, że z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. z planem miejscowym, albo z generalnym porządkiem planistycznym, ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi. Nie może mieć tu znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ma ona charakter wyłącznie informacyjny i sama przez się nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, wynikających wprost z ustaw. Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa – w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Możliwość dokonania zgodności z przepisami prawa, w tym regulującymi kwestię planowania i zagospodarowania przestrzennego powinna istnieć, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, także po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, gdyż nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie rozbiórki obiektu budowlanego, mimo że inwestorzy wykazali zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskując ostateczną decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego.

Z powyższego wynika, że rozważania te odnoszą się do sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej niezbędna jest dla legalizacji "samowoli budowlanej", wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Wydana w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Następnie organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego dokonują dalszej oceny, co do zgodności robót budowlanych z przepisami budowlanymi.

Jednak od omówionej wyżej sytuacji legalizacji samowoli budowlanej odróżnić należy sytuację, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, np. przez jej unieważnienie. Wówczas nie można uznać, że obiekt budowlany był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego; jego legalizacja odbywa się bowiem na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Przepisy te, odmiennie niż art. 48, nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do złożenia w toku postępowaniu legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co do której prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. To oznacza zatem, że brak jest przepisu, który pozwalałby wydać w takiej sytuacji decyzję o warunkach zabudowy.

Uznać zatem należy, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Badanie podstawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej należy do organu, do którego taki wniosek wpłynął. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając legalność decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej winien również ocenić możliwość wydania takiej decyzji.

Odnosząc te rozważania do stanu faktycznego, istniejącego w sprawie niniejszej podnieść należy, że inwestorzy (K. i A. L.) złożyli do Wójta Gminy Dydnia wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji (budynek mieszkalny jednorodzinny), którą zrealizowali na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 13 listopada 1995r., której nieważność została stwierdzona decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 1998r., utrzymaną w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2002r. (sygn. akt IV SA 2802/02). Złożenie tego wniosku było konsekwencją wydanej w postępowaniu legalizacyjnym (wszczętym w 2003r.) decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brzozowie z dnia [...] września 2007r., nakładającej na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku mieszkalnego "w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...]".

Podkreślenia wymaga, że decyzja ta wydana była na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, albowiem ten tryb postępowania został w sprawie przesądzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2005r. (sygn. akt. II SA/Rz 737/04), utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r. (sygn. akt II OSK 502/06). Sąd w sprawie tej podkreślił, że inwestor, który wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jak osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, a także jak osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Stąd nie ma w sprawie zastosowania tryb, wynikający z art. 48 Prawa budowlanego, lecz niezbędne jest zastosowanie trybu legalizacji z art. 50 i art. 51 tej ustawy, ze wszystkimi jego konsekwencjami.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skoro mający zastosowanie wobec przedmiotowego obiektu tryb legalizacji, przewidziany w przepisie art. 51 Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, to jej wydanie dla inwestycji już zrealizowanej, nie zaś dla zamierzenia inwestycyjnego, nastąpiło z naruszeniem art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym zasadny jest, wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten bowiem, określający warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy nie mógł być w sprawie zastosowany.

W świetle powyższych rozważań nie są uzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 133 p.p.s.a. oraz art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 2, art. 82 ust. 2 pkt 1, art. 84, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, których wykładni Sąd I instancji nie dokonywał.

W związku z powyższym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podlega uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia [...] listopada 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Dydnia z dnia [...] września 2008r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy będzie miał na uwadze wyrażoną ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.