Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1377/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, 183, 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 20,22,24,23
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: par. 12
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant: asystent sędziego Iwona Rzucidło-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 1050/13 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 14 lutego 2014 r., III SA/Łd 1050/13 oddalił skargę T. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2013 r. T. K., Z. K., D. K. wystąpili do Starostwa Powiatowego w Skierniewicach o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów obrębu [...] polegającej na: wykreśleniu z ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako posiadacza samoistnego działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w Gminie Nowy Kawęczyn, obręb [...]; wykreśleniu z ewidencji gruntów Urzędu Gminy Nowy Kawęczyn jako użytkownika działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w Gminie Nowy Kawęczyn, obręb [...]; wpisaniu do ewidencji gruntów w miejsce samoistnego posiadacza Skarbu Państwa oraz użytkownika Urzędu Gminy w Nowym Kawęczynie - jako właściciela działek T. K., ewentualnie jako współwłaścicieli – spadkobierców J. K. Pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. wnioskodawcy wezwani zostali do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie tytułu własności przedmiotowych działek.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. K. w piśmie z dnia 6 maja 2013 roku wyjaśnił, że nie posiada dokumentu wyraźnie wskazującego na konkretną osobę jako właściciela tych nieruchomości, jednak dokumenty będące w posiadaniu Starosty nie potwierdzają również prawa Skarbu Państwa, czy też Powiatu Skierniewickiego do nieruchomości. T. K. oświadczył, że zdaje sobie sprawę, że dokumenty będące w posiadaniu organu, a w szczególności opinia techniczna sporządzona przez geodetę S. G. nie potwierdzają wyłącznie jego prawa do spornych nieruchomości, lecz uprawniony byłby wpis, że stanowią one własność spadkobierców J. K. Wnioskodawca jeszcze raz podkreślił, że nie ma dokumentów potwierdzających uprawnienie Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości. Skarżący załączył do powyższego pisma kserokopię opinii technicznej sporządzonej przez geodetę S. G., tytuł wykonawczy Sądu Grodzkiego z dnia 12 listopada 1936 r., sygn. akt C 640/36 oraz postanowienia Sądu Powiatowego w Skierniewicach z dnia 19 grudnia 1962 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Starosta Skierniewicki odmówił wprowadzenia wnioskowanych zmian wskazując, że złożone przez wnioskodawców dokumenty nie stanowią podstawy do uznania T. K., ewentualnie spadkobierców J. K. za właścicieli, bądź współwłaścicieli działek o nr ew. [...] i [...].

Od powyższej decyzji T. K., Z. K., D. K. wnieśli odwołanie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że postanowieniem z dnia 12 listopada 1936 r. Sąd Grodzki w Skierniewicach dokonał podziału majątku we wsi M. pomiędzy spadkobierców J. K. Sąd dokonał opisu położenia i powierzchni poszczególnych części na rzecz każdego ze spadkobierców, nie dokonując oznaczenia numeracji działek i nie sporządzając jakiejkolwiek dokumentacji kartograficznej. Następnie 12 listopada 1962 r. do ewidencji włączony został operat pomiarowy nr [...], sporządzony przez geodetę J. P., w celu ustalenia zewnętrznych granic i sporządzenie planu gruntów pozostałych po J. K. Pomiar ten został przeprowadzony na zlecenie Z. K. za zgodą wszystkich spadkobierców. Z rejestru pomiarowego załączonego do tego operatu wynika, że z dzielonej nieruchomości wydzielono działkę nr [...] o powierzchni 0,1564 ha, przeznaczoną pod drogę i oznaczoną jako grunty publiczne oraz pozostałe działki o powierzchni 25,2361 ha jako własność prywatna. Kolejnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 1962 r. Sąd Powiatowy w Skierniewicach z dotychczasowej księgi wieczystej "[...]" odłączył nieruchomości przypadające poszczególnym spadkobiercom i założył dla tych nieruchomości księgi wieczyste. Dla poprzednika prawnego wnioskodawców T. K. i Z. K. – M. K. – KW nr [...], obejmującą działki o nr. [...], [...], [...] o ogólnej powierzchni 8,3002 ha. Księga ta nie obejmuje wydzielonej drogi – działki nr [...]. W wyniku założenia w latach 60 ewidencji gruntów, działkom nadano nowe nr ewidencyjne. Działki o nr [...] i [...] oznaczono jako drogi publiczne. W ocenie organu odwoławczego zebrane w sprawie dokumenty pozwalają uznać, że działki o nr [...] i [...] pierwotnie znajdowały się w granicach nieruchomości objętej księgą wieczystą "[...]". Wydzielona w 1962 r. działka nr [...] – droga – stanowi obecnie fragmenty działek nr [...] i [...]. Działka ta nie została jednak odłączona z księgi wieczystej "[...]" na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w Skierniewicach z dnia 19 grudnia 1962 r. Odnosząc się do przedmiotowego wniosku organ odwoławczy wskazał, że dokonywanie jakichkolwiek zmian lub ewentualnych sprostowań w operacie ewidencji gruntów i budynków jest możliwe tylko wówczas, kiedy prowadzi do wykazania w tym operacie danych aktualnych. W ocenie organu w niniejszej sprawie wystąpił spór co do własności przedmiotowych działek. Wnioskodawcy żądając dokonania zmiany właściciela działek o nr [...] i [...] powinni przedstawić aktualne dokumenty świadczące o właścicielu tych działek. W przypadku nieposiadania stosownych dokumentów winni przeprowadzić odpowiednie postępowanie przed sądem cywilnym. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjno- techniczny i rejestrują jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych. W postępowaniu tym nie można natomiast rozstrzygać żadnych sporów co do prawa własności gruntów. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na nieprzedstawienie przez wnioskodawców dokumentów mogących stanowić podstawę do dokonania wpisu zgodnie z ich żądaniem, wnioskowana zmiana nie może być dokonana.

T. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 6 listopada 2013 r. skarżący podniósł, że działki o nr [...] i [...] przebiegają przez jego działkę siedliskową, na której posadowiony jest dom i zabudowania gospodarskie. Na tych działkach nigdy nie było urządzonej drogi publicznej i działki te pozostają w jego władaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że organy słusznie odmówiły wprowadzenia żądanej zmiany. Dokonywanie jakichkolwiek zmian lub ewentualnych sprostowań w operacie ewidencji gruntów i budynków możliwe jest bowiem tylko wówczas, jak wyjaśniono w powyższych rozważaniach, gdy dotyczy bezspornych danych aktualnych, wynikających ze stosownych dokumentów. Skarżący nie zdecydował się na ustalenie prawa własności w postępowaniu przed sądem powszechnym, mimo, iż jak sam stwierdził nie posiada jednoznacznych dowodów potwierdzających jego własność spornych działek, a prawo to wywodzi z dokumentów archiwalnych dotyczących jego poprzedników prawnych, które dodatkowo zostały sporządzone w formie opisowej bez wskazania konkretnych działek oraz bez sporządzenia dokumentacji kartograficznej. Skarżący podważa charakter prawny oświadczenia swojego ojca, który złożył podpis pod protokołem sporządzonym w trakcie prac geodezyjnych prowadzonych w 1962r. przez geodetę J. P. zawierającym zapis następującej treści " My niżej podpisani stwierdzamy własnoręcznymi podpisami że zmiany granic zostały dokonane za naszą zgodą, przebieg nowych granic na gruncie jest nam dobrze znany i nowe granice uznajemy jako prawnie obowiązujące oraz zgadzamy się na przeoranie nowych miedz". Dokument ten znajduje się w operacie geodezyjnym przyjętym do zasobu geodezyjnego wraz ze szkicem wniesienia na grunt dokonanych zmian granic oraz z rejestrem pomiarowym, w którym wyraźnie wskazano działkę [...] jako grunty publiczne – drogi. Operat ten był wykorzystywany do założenia ewidencji gruntów. W tej sytuacji organy zasadnie odmówiły wpisania skarżącego jako właściciela spornych działek skoro nie legitymuje się on żadnym aktualnym dokumentem potwierdzającym jego prawo własności do działek [...] i [...], a takiego prawa nie można również przyznać po analizie dostępnych dokumentów. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, że organy ewidencyjne nie są wyposażone w kompetencje oceniania wiarygodności i legalności dokumentów będących podstawą wpisów do ewidencji oraz rozstrzygania sporów o własność. Wobec powyższego organy słusznie twierdzą, że tylko na drodze postępowania przed sądem powszechnym możliwe jest rozpoznanie zaistniałego sporu o prawo własności przedmiotowych działek. Nie jest również możliwe, wobec braku dokumentów potwierdzających własność tych działek, wpisanie spadkobierców J. K. Jak słusznie bowiem wyjaśnił organ odwoławczy nie jest to możliwe w świetle § 73 rozporządzenia, który wymaga wpisania właściciela z podaniem jego imienia, nazwiska i adresu, a nie ogólnie "spadkobierców" .

Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną. Zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1/ art. 141 §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku podstaw prawnych i faktycznych wpisania do ewidencji gruntów Skarbu Państwa i Gminy Nowy Kawęczyn;

2/ art. 3 §1 i art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej uznał, iż nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2013 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów;

3/ art. 106 §3 w zw. z art. 133 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na oparciu orzeczenia na faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, tj.:

a) uznaniu, iż uprawnienia do wskazania w ewidencji gruntów jako samoistnego posiadacza Skarbu Państwa do działek nr [...] i [...] mają charakter bezsporny i są danymi aktualnymi, bowiem wynikają ze stosownych dokumentów, choć Sąd nie wskazał, które dokumenty konkretnie znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają powyższe uprawnienia Skarbu Państwa,

b) uznaniu, iż zgoda spadkobierców J. K. wyrażona w protokole dotyczącym podziału nieruchomości, sporządzonym przez geodetę J. P. w 1962 roku na zmianę granic działek, stanowiła jednocześnie zgodę na zmianę posiadania nieruchomości i w związku z tym stanowi wystarczającą podstawę wpisu Skarbu Państwa jako samoistnego posiadacza do ewidencji gruntów i Gminy Nowy Kawęczyn jako władającego, choć przepisy prawa wyraźnie wskazują jakie dokumenty mogą stanowić podstawę wpisu do ewidencji gruntów;

4/ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że zachodzą podstawy do uznania za prawidłowy wpis do ewidencji gruntów Skarbu Państwa i Gminy Nowy Kawęczyn jako władających nieruchomością

5/ art. 145 § 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie znajdujących się w aktach postępowania dokumentów źródłowych spełniających wymogi określone w §12 ust. 1 i §46 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków;

6/ art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, choć nie było do tego podstaw prawnych;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1/ art. 2 pkt 8, art. 5, art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2010 r Nr 1993 poz. 1287 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawnione jest dokonanie wpisu jako władającego (posiadacza samoistnego) Skarbu Państwa bez żadnej podstawy dającej do tego prawo oraz pierwszeństwa takiego wpisu przed wpisem spadkobierców nieżyjącego właściciela tylko dlatego, że dokumenty potwierdzające taki stan pochodzą z okresu sprzed założenia ewidencji gruntów;

2/ art. 23 ust 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r Nr 1993 poz. 1287 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż Skarb Państwa jest samoistnym posiadaczem działek, co jest niezgodne ze stanem rzeczywistym i nie wynika z dokumentów w przedmiotowej sprawie;

3/ art. 51 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r Nr 1993 poz. 1287 ze zm.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarb Państwa i Gmina Nowy Kawęczyn faktycznie władają nieruchomością oraz niedokonanie przez Starostę zapisów w ewidencji gruntów wskazujących na władających faktycznie nieruchomością spadkobierców J. K. do czasu uregulowania stanu prawnego nieruchomości w miejsce wpisanego Skarbu Państwa i Gminy Nowy Kawęczyn jest zgodne z przepisami prawa;

4/ §2 ust. 2 pkt 1, §10 ust. 2, §23 ust. 2 pkt 2 oraz §§ 44-47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) poprzez ich pominięcie przy rozpatrywaniu sprawy.

Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, iż postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy Sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim należy przypomnieć, że w myśl art. 20, 22 i 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów, jako zbiór informacji o gruntach, stanowi wyłącznie odzwierciedlenie aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Ewidencja ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, a więc nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny zaistniały wcześniej (zob. wyrok NSA z 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, Lex nr 41816). Dlatego dokonanie zmian zapisów w ewidencji gruntów i budynków ma charakter wtórny w stosunku do zmian natury prawnej. Wpisy w ewidencji stanu prawnego nieruchomości dokonywane są w oparciu o aktualne dokumenty takie jak: odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń organów administracji oraz sądów, a także aktów notarialnych (art. 23 ustawy). Oznacza to, że za pomocą regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego i prawnego na nieruchomości. Zatem organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do rozstrzygania stanu prawnego nieruchomości. Jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości dotyczące stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 maja 2008 r., I OSK 719/07 (Lex nr 505313) stwierdził, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W razie powstania sporu, co do tego, czyją własnością jest nieruchomość ujawniona w operacie gruntów, powinno najpierw dojść do rozstrzygnięcia takiego sporu w drodze odpowiedniego procesu cywilnego, a dopiero potem do ujawnienia zapadłego w takim procesie wyroku w operacie ewidencyjnym.

Skarżący kasacyjnie, formułując zarzuty, zdaje się nie zauważać wskazanej powyżej istoty ewidencji gruntów i budynków. Organ nie dysponował aktualnymi dokumentami, wymienionymi w §12 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów z których wynikałoby, że właścicielem przedmiotowych działek nr [...] i [...] położonych w obrębie [...] jest T. K., bądź też inne osoby będące następcami prawnymi J. K., okoliczność ta jest bezsporna i przyznana przez skarżącego. Organ ewidencyjny nie może samodzielnie ustalać na podstawie historycznych dokumentów kto jest właścicielem spornych działek. Tymi dokumentami historycznymi na które powołuje się skarżący są: postanowienie Sądu Grodzkiego w Skierniewicach z dnia 12 listopada 1936r. o podziale majątku we wsi M. pomiędzy spadkobierców J. K., operatu pomiarowego nr [...] włączonego do ewidencji 12 listopada 1962r. na podstawie którego wydzielono działkę nr [...] ( obecnie są to fragmenty przedmiotowych działek nr [...] i [...]) o pow. 0,1564 ha przeznaczoną pod drogę, oraz postanowienia Sądu Powiatowego w Skierniewicach z dnia 19 grudnia 1962r., na podstawie którego odłączone zostały z księgi wieczystej "[...]" nieruchomości przypadające poszczególnym spadkobiercom i założył dla tych nieruchomości księgo wieczyste. Dla poprzednika prawnego skarżącego ojca M. K. została założona księga wieczysta KW nr [...] obejmująca działki o nr. [...], [...], [...], jednak księga ta nie obejmowała działki nr [...]. Wobec tego trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zasadnie organ nie dokonał zmian w zakresie podmiotowym. Rzeczą organu nie było, co wyżej wskazano, ustalanie stanu prawnego nieruchomości, gdyż kwestia ta winna zostać uprzednio rozstrzygnięta w drodze odpowiedniego postępowania przed sądem cywilnym, na co prawidłowo zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Dlatego też nie można uznać, aby zaskarżonym wyrokiem doszło do naruszenia prawa. Skoro nie został przedstawiony żaden aktualny dokument, z którego by wynikało, że prawo własności działek nr [...] i [...] (dawniej nr [...]) przysługuje wnioskodawcy T. K., bądź innym następcom prawnym J. K. wniosek o dokonanie zmian podmiotowych w ewidencji gruntów nie mógł być uwzględniony.

Stąd też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły być uwzględnione. Niezależnie od bezpodstawności tych zarzutów, należy jeszcze zaznaczyć, że formułując zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego skarżący kasacyjnie odwołuje się do dotychczasowego wpisu w ewidencji tj. Skarbu Państwa jako posiadacza samoistnego działki nr [...] i Gminy Nowy Kawęczyn jako użytkownika działki nr [...] twierdząc, że wpisy te zostały dokonane bez podstawy prawnej, natomiast istotą przedmiotowego postępowania było wprowadzenie zmian podmiotowych w ewidencji gruntów, polegającą na ujawnieniu T. K. lub spadkobierców J. K., jednak żądanie to nie zostało poparte aktualnymi dokumentami z których wynikałby stan prawny przedmiotowych działek. Wobec tego, że w postępowaniu dotyczącym zmiany w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością, jak również organ prowadzący ewidencję nie może samodzielnie ustalać i rozstrzygać kwestii dotyczących stanu prawnego nieruchomości, prawidłowa jest kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty są niezasadne, a przeprowadzona przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji prawidłowa. W takich okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.