Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt U 7/89
Trybunał Konstytucyjny
Data orzeczenia: 1990-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Bankowe prawo
Powołane przepisy: article: art. 25
journal: Dz.U. 1982 nr 7 poz. 56
law: Ustawa z dnia 26 lutego 1982 r. - Prawo bankowe.
article: art. 33, art. 121
journal: Dz.U. 1989 nr 4 poz. 21
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. Prawo bankowe.
article: ze zm art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 1985 nr 22 poz. 98
law: Ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym.
article: poz. 184
journal: Dz.U. 1985 nr 3 poz. 9
journal: M.P. 1989 nr 7 poz. 68 par. 10
law: Zarządzenie Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 4 marca 1989 r. w sprawie granic oprocentowania wkładów na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek oraz wysokości prowizji od kredytów udzielanych przez banki.
Teza: Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu w dniu (...) sprawy z wniosku Centralnego Związku Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych o stwierdzenie, że przepis par. 10 zarządzenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 4 marca 1989 r. w sprawie granic oprocentowania wkładów na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek oraz wysokości prowizji od kredytów udzielanych przez banki /M.P. nr 7 poz. 68/ nie jest zgodny z art. 25 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 7 poz. 56 ze zm./ oraz z art. 33 w związku z art. 121 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 4 poz. 21/

postanawia

umorzyć postępowanie w sprawie.

TEZY

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu w dniu (...) sprawy z wniosku Centralnego Związku Rolniczych Spółdzielni Produkcyjnych o stwierdzenie, że przepis par. 10 zarządzenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 4 marca 1989 r. w sprawie granic oprocentowania wkładów na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek oraz wysokości prowizji od kredytów udzielanych przez banki /M.P. nr 7 poz. 68/ nie jest zgodny z art. 25 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 7 poz. 56 ze zm./ oraz z art. 33 w związku z art. 121 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe /Dz.U. nr 4 poz. 21/

postanawia

umorzyć postępowanie w sprawie.


UZASADNIENIE

Cofnięcie przez wnioskodawcę wniosku (...) nie powoduje żadnych skutków prawnych. Przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 29 kwietnia 1985 r. i uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie zawierają przepisu uprawniającego wnioskodawcę do cofnięcia wniosku o stwierdzenie zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym i nie można dopatrzeć się w tym zakresie luki w przepisach. Wszczęcie postępowania w powyższym przedmiocie Trybunał Konstytucyjny może podjąć także z inicjatywy własnej, czyli z urzędu. W takim zaś wypadku kontynuacja działania wszczętego na wniosek uprawnionego organu nie może zależeć od tego, czy ten organ ten swój wniosek podtrzymuje, czy też chciałby go cofnąć, W identycznej sytuacji art. 512 par. 2 Kpc stwierdza, że cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego jest bezskuteczne w sprawie, której wszczęcie mogło nastąpić z urzędu. Zatem cofnięcie przez wnioskodawcę wniosku o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym jest bezskuteczne.

Uchylenie przepisów objętych wnioskiem, wobec braku regulacji intertemporalnej, nie przesądza o sytuacji prawnej w okresie wcześniejszym. Ewentualne spory między kredytobiorcami i bankiem na tle oprocentowania kredytów w tym okresie podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne, które na podstawie art. 62 Konstytucji samodzielnie ocenią legalność kwestionowanych przepisów /por. orzeczenie z dnia 21 września 1987 r. P 3/87 i z dnia 28 października 1987 r. P 5/87 - OTK 1987 poz. 5 i 7/.