Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3178/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Piotr Przybysz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi M.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w . sprostował oczywistą omyłkę w swoim postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], określającym wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. M. A. (dalej zwaną "Skarżącą"), kwoty 238 502, 97 zł w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec E. A. Naczelnik wskazał, że na stronie 3 prostowanego postanowienia w wierszu 6 od góry słowa "Pani A. M. wystawiła" zastępuje się słowami "Pan A. E. wystawił ". Organ podał, że oczywistość zaistniałej pomyłki wynika z faktu, że tylko E. A. jako wierzyciel mógł wystawić i wystawił na rzecz Skarżącej faktury VAT potwierdzające istnienie zobowiązania Skarżącej, które to zobowiązanie stało się powodem wystawienia postanowienia z [...] czerwca 2014 r. określającego wysokość nieprzekazanej przez dłużnika (Skarżącą) zajętej wierzytelności, opartego na art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.).

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydanym na skutek wniesionego przez Skarżącą zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika z [...] lipca 2014 r. Dyrektor przywołał art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Dyrektor uznał, że - wbrew twierdzeniom Skarżącej - sprostowanie nie doprowadziło do zmiany merytorycznej orzeczenia ani zmiany ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Z treści postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r. przed sprostowaniem, jak i po sprostowaniu, wynika bezsprzecznie, że faktury VAT na łączną kwotę 238 502, 97 zł wystawił E. A. Wskazał, że nie zachodzą żadne wątpliwości, iż dłużnikiem zajętej wierzytelności była Skarżąca, co wynika zarówno z protokołu przeprowadzonej w sprawie kontroli, jak i z postanowienia podlegającego sprostowaniu.

We wniesionej na powyższe postanowienie Dyrektora skardze Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia. Zarzuciła Organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 113 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 17 i art. 18 ustawy egzekucyjnej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, iż dokonane przez Naczelnika sprostowanie jest zasadne, podczas gdy w realiach sprawy takie sprostowanie jest niedopuszczalne. Zapis, który sprostowano, nie był wynikiem przeoczenia, czy niewłaściwego doboru słowa, a wynikał wprost z protokołu z przeprowadzonej kontroli z dnia 20 maja 2014 r., gdzie poczyniono podobne ustalenia. Skarżone postanowienie prowadziłoby w efekcie do zmiany merytorycznej orzeczenia i zmiany ustaleń faktycznych organu administracji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym wydanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem nieistotnym dla niniejszej sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga koncentruje się bowiem wokół założenia, że zastąpienie w sprostowanym postanowieniu wyrazów ""Pani A. M. wystawiła" wyrazami słowami "Pan A. E. wystawił" skutkuje merytoryczną zmianą prostowanego postanowienia i ingeruje w jego treść, co na gruncie art. 113 § 1 Kpa jest niedopuszczalne. Otóż Sąd zauważa, że taka zmiana i ingerencja w treść sprostowanego postanowienia z dnia [...]. czerwca 2014 r. nie nastąpiła, gdyż zarówno przed, jak i po sprostowaniu tego postanowienia, wynika z niego ta sama, podstawowa okoliczność, iż wysokość nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu kwoty wierzytelności określono Skarżącej, a nie E. A., i że to właśnie Skarżąca jest dłużnikiem zajętej wierzytelności. Wyniknęła ta wierzytelność z relacji gospodarczych, w wyniku których to E. A. wystawił na rzecz Skarżącej faktury VAT (nie odwrotnie), co nie może budzić najmniejszych wątpliwości w świetle akt postępowania egzekucyjnego i całego, zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wierzycielem należności wynikających z faktur był E. A., zaś dłużnikiem – Skarżąca.

Przyznać należy, że na str. 1 protokołu kontroli z dnia 20 maja 2014 r. (k. 150 akt egzekucyjnych) istotnie zawarto wzmiankę, według której "...A. M. wystawiła faktury VAT...", która to wzmianka najwyraźniej została automatycznie powtórzona – w sposób oczywiście wadliwy – w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. Nie istnieje jednak prawna możliwość sprostowania tej omyłki w protokole (sprostowaniu podlegają tylko decyzje i postanowienia), toteż z uwagi na oczywistość tej omyłki, wynikającej z całego kontekstu faktycznego sprawy, Organy prawidłowo zastosowały w sprawie art. 113 § 1 Kpa, zasadnie więc sprostowano to postanowienie.

Odnotować należy zresztą, że zarówno w protokole, jak i w postanowieniu z [...] czerwca 2014 r., przed zamieszczoną, błędną informacją o wystawieniu faktur przez Skarżącą, wskazano prawidłowo na status Skarżącej jako dłużnika zajętej wierzytelności (str. 1 protokołu, wers 8 od góry, punkt V "Opis dokonanych ustaleń", str. 2 postanowienia, wers 9 od góry). Potwierdza to zasadność oceny Dyrektora, że przedmiotowa omyłka miała charakter oczywisty, jawny i niewątpliwy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.