Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 67/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy p.p.s.a.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i K. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania decyzji postanawia umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. wszczął postępowanie w sprawie wykonania instalacji grzewczej i ustawienia kotła CO w piwnicy L. S. w Z., przy ul. "[...]". W dniu 16 sierpnia 2004 r. przeprowadzono wizję lokalną, w której właściciele lokali w budynku przy ulicy "[...]" w Z., wspólnie z przedstawicielem korporacji kominiarskiej stwierdzili, że przewody kominowe są nieszczelne i należy niezwłocznie dokonać uszczelnień. Stwierdzono też, że L. S. samowolnie wykonał w pomieszczeniu piwnicznym kotłownię i nie posiada na to zgody pozostałych mieszkańców budynku.

Mieszkańcy budynku, w protokole sporządzonym podczas tej wizji lokalnej, zobowiązali się usunąć usterki związane z utrzymaniem przewodów kominowych do dnia 30 września 2004 r. Podczas oględzin przewodów kominowych, wykonanych 12 października 2004 r. przez kominiarza, ustalił on że powyższe usterki nie zostały usunięte. W związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. postanowieniem z dnia 15 października 2004 r. nałożył na L. S., na podstawie art. 50 § l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, póz. 2016 z 2003 r. ze zm.), obowiązek wstrzymania robót budowlanych w kotłowni, zabezpieczenia materiałów budowlanych i pomieszczeń wykonywanej kotłowni przed dostępem osób trzecich. Natomiast w dniu 18 października 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. wydał decyzję, w której na podstawie art. 51 ust l pkt 2 tegoż Prawa budowlanego, nałożył na L. S. następujące obowiązki w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem:

a) uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli budynku na wykonanie w pomieszczeniu piwnicznym kotłowni węglowej;

b) opracowania projektu i uzyskania pozwolenia na budowę kotłowni węglowej w pomieszczeniu piwnicznym w terminie do 15 listopada 2004 r. pod rygorem wydania decyzji na demontaż kotła CO i instalacji grzewczej.

Od powyższego postanowienia i decyzji B. i K. T. wnieśli zażalenie i odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wcześniej, bo pismem z dnia 9 września 2004 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalili się na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I., jego opieszałość w podejmowaniu działań i stronniczość przy załatwianiu sprawy samowolnego zajęcia przewodów kominowych przez L. S. i wnieśli o podjęcie stosownych działań, mających na celu przyznanie im dostępu do komina.

W dniu 19 października 2004 r. B. i K. T. wnieśli skargę do Sądu administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. w sprawie dotyczącej używania przewodów kominowych przez jednego ze współmieszkańców budynku przy ulicy "[...]" w Z. L. i S. , który to zakłócił funkcjonowanie komina przez samowolne podłączenie się do komina bez zgody mieszkańców. W uzasadnieniu skargi podali, że sprawa trwa od czterech lat, toczy się mozolnie i stanęło na tym, że skarżący zostali pozbawieni dostępu do komina, pomimo że wcześniej kupili mieszkanie w tym budynku z dostępem do komina. Dalej twierdzą, że działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. są ukierunkowane tylko dla dobra L. S. i zmierzają do legalizacji podłączenia jego pieca CO, co utrudnia i opóźnia rozwiązanie sprawy. Pomimo pism ponaglających, ze strony urzędów wyższej instancji i skarżących, nie otrzymali żadnych wiarygodnych informacji ani decyzji. Inspektor nie bierze pod uwagę, że zaczął się sezon grzewczy, a skarżący nie mają innej możliwości podłączenia się do komina.

Skarżący podali też, że postanowienie z 15 października 2004 r. nie zadawala ich, bo zmierza do legalizacji samowolnego podłączenia do komina wykonanego przez L. S.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w I. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie twierdząc, że obciążanie go bezczynnością jest całkowitym nieporozumieniem, w sytuacji skłóconych mieszkańców nie mogących dojść do porozumienia, robiących wszystko aby nie wykonać podstawowych czynności przypisanych każdemu użytkownikowi, który eksploatuje kominy w celu zapewnienia ich prawidłowego funkcjonowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego twierdzi, że podejmuje działania mające na celu wyeliminowanie zagrożenia życia i zdrowia ludzi (spowodowanego nieszczelnością kominów), jak również doprowadzenia przewodów dymnych i wentylacyjnych do stanu zgodnego z warunkami technicznymi i bezpiecznego użytkowania.

W szczególności postanowieniem z dnia 15 października 2004 r. nałożył stosowne obowiązki na L. S., a w decyzji z dnia 18 października 2004 r. nakazał mu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § l i 2, pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów przy wydawaniu decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Z art. 149 tej ustawy wynika, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu np. decyzji lub postanowienia, którego wydania żąda skarżący, a którego to pomimo zaistnienia takiego obowiązku w określonym terminie organ nie wydał.

Z powyższego wynika, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi jeżeli organ zadośćuczynił swojemu obowiązkowi i wydał decyzję lub postanowienie przed wniesieniem skargi lub w czasie trwania postępowania przed sądem, bez względu na to czy ta decyzja lub postanowienie są korzystne dla skarżącego, czy nie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w mniejszej sprawie.

Nie ulega wątpliwości, że L. S. samowolnie zmienił sposób użytkowania piwnicy na kotłownię i bez zgody pozostałych właścicieli lokali w budynku podłączył się do przewodu kominowego. Powstała zatem sytuacja, w której działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powinny doprowadzić ją do stanu zgodnego z prawem. Przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność nieistotnym jest jak długo trwają te działania, lecz czy organ podjął stosowne działania w przewidzianym prawem terminie do chwili wydania orzeczenia przez Sąd. Z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że jeszcze przed wniesieniem skargi (19 października 2004 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał postanowienie z dnia 15 października 2004 r. i decyzję z dnia 18 października 2004 r. konieczną w jego ocenie do zakończenia sprawy. Nieistotnym jest to, że jak twierdzą skarżący nie były one dla nich korzystne, bowiem tę okoliczność mogli kwestionować w zażaleniu i odwołaniu, co uczynili i uzyskali uchylenie tych orzeczeń. Istotnym jest czy organ wydał orzeczenie, a nie czy jest ono słuszne, o czym podano już wyżej, zatem nie sposób uznać, że organ w chwili wniesienia skargi, a tym bardziej orzekania przez Sąd był w bezczynności.

Skarżący we wcześniejszych pismach żądali wydania decyzji i taką decyzję organ wydał, nie był więc w bezczynności zarówno w chwili wniesienia skargi jak i orzekania przez Sąd. Należy więc stwierdzić, że żądanie skarżących jest bezprzedmiotowe. Przy czym należy też zaznaczyć, że takie stwierdzenie nie stoi na przeszkodzie wniesienia następnej skargi na wypadek nie podejmowania przez organ dalszych czynności w tej sprawie, przewidzianych przepisami prawa budowlanego.

Dlatego należało uznać, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, wobec czego Sąd na podstawie art. 161 § l pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie umorzył.