Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 555/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: Sędzia Daria Sachanbińska Sędzia Elżbieta Kmiecik- spr. Protokolant: Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariusza służby więziennej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej z dnia [...], znak akt [...], [...], Dyrektor Aresztu Śledczego w O. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 238 z późn. zm.) oraz § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy służby więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z późn. zm.) - po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko starszemu kapralowi J. W. - starszemu strażnikowi w dziale ochrony w Areszcie Śledczym w O., obwinionemu o to, że będąc wyznaczonym do pełnienia służby w dniach 21 i 22, 25 i 26, 28, 29 i 30 listopada 2002r. na posterunkach uzbrojonych nawiązywał nielegalne kontakty z tymczasowo aresztowaną J. I. oraz zaniechał wykonywania obserwacji wyznaczonego rejonu, przez co nie wykonał czynności służbowych określonych w § 59 pkt 1 zarządzenia Nr Z-1/2001 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 4 czerwca 2001 r. w sprawie ochrony, obrony i zapewnienia bezpieczeństwa zakładów karnych i aresztów śledczych oraz Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Okręgowych Inspektoratów Służby Więziennej i Ośrodków Doskonalenia Kadr Służby Więziennej, czym naruszył art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 27 i art. 125 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 19996r. o Służbie Więziennej, a ponadto zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez w/w przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. orzekł o uznaniu starszego kaprala J. W. -starszego strażnika w dziale ochrony w Areszcie Śledczym w O., za winnego tego, iż będąc wyznaczonym do pełnienia służby w dniach 21 i 22, 25 i 26, 28, 29 i 30 listopada 2002r. na posterunkach uzbrojonych zaprzestał prowadzenia stałej obserwacji wyznaczonego rejonu w wyniku nawiązywania nielegalnego kontaktu przy pomocy gestów rąk z tymczasowo aresztowaną J. I., czym zaprzestał wykonywania czynności służbowych określonych w § 59 pkt 1 zarządzenia Nr Z-1/2001 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 4 czerwca 2001 r. w sprawie ochrony, obrony i zapewnienia bezpieczeństwa zakładów karnych i aresztów śledczych oraz Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Okręgowych Inspektoratów Służby Więziennej i Ośrodków Doskonalenia Kadr Służby Więziennej, naruszając przez to art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 27 i art. 125 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 19996r. o Służbie Więziennej. Na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 9 ustawy o Służbie Więziennej za wyżej opisane przewinienie wymierzono J. W. karę dyscyplinarną - wydalenia ze służby więziennej oraz na podstawie §56 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy służby więziennej, ze względów wychowawczych i prewencyjnych zarządzono podanie treści orzeczenia do wiadomości funkcjonariuszy Aresztu Śledczego w O. poprzez ogłoszenie w zarządzeniu informacyjnym Dyrektora Aresztu Śledczego.

W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalono, że starszy kapral J. W. w listopadzie 2002r. kilkakrotnie nawiązywał nielegalne kontakty z tymczasowo aresztowaną J. I., równocześnie zaprzestając w tym samym czasie wypełniania powierzonego mu obowiązku służbowego polegającego na obserwacji wyznaczonego rejonu. Starszy kapral J. W. przyznał się do nawiązania w trakcie pełnienia służby na posterunku uzbrojonym, do kontaktów z tymczasowo aresztowaną, wyjaśniając jednak, iż po dostrzeżeniu, iż kontaktuje się ona przez okno w celi z kimś z zewnątrz przy pomocy gestów rąk, upomniał ją także gestami rąk, w celu usunięcia jej z okna. W związku z tymi twierdzeniami obwinionego podkreślono, iż obwiniony w opisanej sytuacji winien bezzwłocznie zameldować dowódcy zmiany o zachowaniu osadzonej, które godziło w porządek lub bezpieczeństwo jednostki, czego nie uczynił, a tym samym złamał on elementarne zasady etyki zawodowej, powodując zagrożenie dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. Argumentował także organ, iż obwiniony w trakcie 11 lat służby odbył liczne szkolenia zawodowe i stąd też był świadom tego, iż zaprzestanie prowadzenia stałej obserwacji wyznaczonego rejonu jest zaniechaniem czynności służbowych określonych w § 59 pkt 1 zarządzenia Nr Z-1/2001 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 4 czerwca 2001 r. w sprawie ochrony, obrony i zapewnienia bezpieczeństwa zakładów karnych i aresztów śledczych oraz Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Okręgowych Inspektoratów Służby Więziennej i Ośrodków Doskonalenia Kadr Służby Więziennej. Nie wywiązując się zatem obowiązków służbowych określonych przepisami prawa naruszył tym samym obwiniony przepisy art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 27 i art. 125 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 19996r. o Służbie Więziennej. Uzasadniał nadto Dyrektor Aresztu Śledczego w O., iż wymierzając karę wziął pod uwagę nie tylko wagę popełnionego przekroczenia, ale również stanowisko st. kpr. J. W.

Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył w dniu 16 stycznia 2003r. J. W. Wskazał w nim, iż nie zgadza się z orzeczeniem o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej w całości. Zarzucił rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez odrzucenie wersji wydarzeń przedstawionych przez niego, jako niewiarygodnej. Wskazując na powyższe odwołujący się wniósł o uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu.

W uzasadnieniu dowodził, iż swoim zachowaniem nie naruszył powołanych w orzeczeniu o wymierzeniu kary dyscyplinarnej przepisów. Przyznał, iż pełniąc służbę z 21/22 listopada na wieżyczce nr 5 zaobserwował, iż tymczasowo aresztowana próbuje przez okno za pomocą języka migowego przekazywać informacje poza teren aresztu i stąd też gestykulując podjął nieudolne próby zmuszenia jej do zaprzestania takiego zachowania. Sytuacje takie powtórzyły się jeszcze w dniach 25 i 26, 28, 29 i 30 listopada 2002r. Wobec przekonania o skuteczności jego działań i zaprzestania przez tymczasowo aresztowaną swoich działań, nie powiadomił o tym fakcie przełożonych. Wskazał także, iż w czasie służby z 29/30 listopada 2002r. został poddany przeszukaniu, czemu nie oponował, w wyniku którego nie znaleziono przy nim niczego, co pozwalałoby wysnuć wniosek, iż pośredniczy przy wymianie listów, wiadomości itp. oraz, iż z zeznań świadków, którym dano wiarę wynika, że nie znają języka migowego, nie rozumieli oni jego gestów, a prowadzona przez nich obserwacja jego zachowania była przerywana powrotem do ich zajęć, a zatem bezpodstawne są ustalenia, iż jego gestykulacja trwała dłuższy czas, co spowodowało zaprzestanie wykonywania czynności służbowych w postaci stałej obserwacji wyznaczonego rejonu. Nadto odwołując podniósł, iż jest funkcjonariuszem Służby Więziennej od 1991 r. i przez cały ten okres należycie wywiązywał się ze swoich obowiązków, a wymierzona kara jest zbyt surowa zwłaszcza, że w przepisach ustawy przewidzianych jest szereg mniej dotkliwych.

J. W. nie podpisał własnoręcznie złożonego zażalenia i stąd też wezwany został do uzupełnienia jego braków. Brak zażalenia odwołujący się uzupełnił w terminie 7-dni od wezwania (data doręczenia wezwania 29 stycznia 2003r), a to 5 lutego 2003r.

Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O., orzeczeniem z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej i § 52 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy służby więziennej zmienił zaskarżone orzeczenie i wymierzył karę dyscyplinarną- ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia sąd wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w postępowaniu dyscyplinarnym oraz przeprowadzona rozprawa pozwoliła na ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, że obwiniony st. kpr. J. W. nawiązał nielegalne kontakty z tymczasowo aresztowaną, co spowodowało niedbałe wykonywanie obowiązków służbowych polegających na obserwacji wyznaczonego rejonu, czym funkcjonariusz naruszył art. 13 ust. 2 pkt 1, art. 27 i art. 125 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 19996r. o Służbie Więziennej. Argumentował jednocześnie sąd, iż inaczej zakwalifikował postępowanie funkcjonariusza, gdyż według sądu nie zaprzestał on prowadzenia obserwacji rejonu, a prowadził ją w sposób niedbały. W ocenie sądu na korzyść obwinionego przemawiały także dotychczasowe pozytywne opinie służbowe oraz nie ustalenie następstw przekazywanych informacji.

Z treścią tego orzeczenia nie zgodził się Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. W wywiedzionej skardze, działając na podstawie art. 132a ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, wniósł o jego uchylenie z powodu rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością orzeczenia, polegającą na uznaniu za odwołanie pisma nie podpisanego przez stronę wnoszącą odwołanie, a także na rozpoznaniu odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Skarżący wskazał także na naruszenie prawa, które miało wpływ wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący dowodził, iż Sąd Dyscyplinarny naruszył w sposób rażący prawo poprzez uznanie za zażalenie pisma nie podpisanego przez stronę, a następnie wezwanie składającego zażalenie do uzupełnienia tego braku, który jest brakiem formalnym nie uzupełnianym. Takie działanie sądu spowodowało rozpoznanie zażalenia złożonego po terminie, gdyż orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej doręczono obwinionemu 10 stycznia 2003r., a obwiniony nie podpisane własnoręcznie zażalenie złożył po raz pierwszy w dniu 16 stycznia 2003r., zaś kolejne w dniu 5 lutego 2003r., po otrzymaniu w dniu 29 stycznia 2003r. wezwania o podpisanie złożonego zażalenia i nadesłanie jego oryginału. Nadto skarżący podnosił, iż Sąd Dyscyplinarny orzeka na podstawie własnego przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów, jednakże nie oznacza to dowolności w rozstrzyganiu sprawy, a w ocenie skarżącego Sąd nie przeprowadził oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, na co wskazuje treść uzasadnienia, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O., w odpowiedzi na skargę uznał ją za zasadną, zauważając, że wezwanie odwołującego się funkcjonariusza o uzupełnienie podpisu na złożonym zażaleniu spowodowane było daniem możliwości ukaranemu funkcjonariuszowi przedstawienia swoich racji przed Sądem Dyscyplinarnym. W ocenie sądu obwiniony był osobą uprawnioną do wniesienia zażalenia, co wynikało zarówno z treści zażalenia jak i mechanicznego podpisu, a tym samym na zasadzie art. 64 § 2 Kpa uznano, iż istnieje możliwość wezwania wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2Q04r. i stąd też w oparciu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r,- przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) przedmiotowa sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny, którym jest na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. Mi SA 4731/97 - LEX nr 37180).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym.

Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w O., który orzeczeniem z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej i § 52 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy służby więziennej zmienił zaskarżone orzeczenie Dyrektora Aresztu Śledczego w O. i w miejsce wymierzonej kary dyscyplinarnej wydalenia z służby wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną -ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonego orzeczenia wykazała, że odpowiada ono wymogom prawa.

Zarzuty skargi sprowadzały się do dwóch aspektów, a to rozpoznania przez Sąd Dyscyplinarny zażalenia zawierającego braki formalne, a to braku własnoręcznego podpisu wnoszącego zażalenie oraz doręczenia kserokopii zamiast oryginału, przekroczenia przez składającego terminu do złożenia zażalenia, a także nie przeprowadzenia oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyjaśnienia na jakiej podstawie sąd nabrał przekonania, że obwiniony w czasie nawiązywania nielegalnego kontaktu z tymczasowo aresztowaną nie zaniechał obserwacji wyznaczonego mu rejonu, a tylko prowadził tę obserwacje "w sposób niedbały".

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów, a to niedopuszczalności wezwania strony składającej odwołanie od niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, w przedmiotowej sprawie zażalenia na orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej -wydalenia z służby, należy wskazać, iż stosownie do §70 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy służby więziennej (Dz. U Nr 135, poz. 634 z późn. zm.), na który także powołuje się skarżący, w sprawach nieuregulowanych rozporządzeniem stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie zważyć należy, iż przepisy w/w rozporządzenia nie regulują kwestii uzupełniania braków formalnych złożonego zażalenia. Prawidłowo zatem Sąd Dyscyplinarny, dostrzegając braki formalne złożonego zażalenia w postaci kserokopii oraz braku własnoręcznego podpisu, pod podpisem maszynowym wezwał składającego zażalenie do uzupełnienia jego braków formalnych w terminie 7 dni. Z lektury akt wynika, że składający zażalenie J. W. otrzymał to wezwanie w dniu 29 stycznia 2003r., a braki uzupełnił w dniu 5 lutego 2003r, a wiec nie uchybiając zakreślonemu terminowi.

Zgodzić należy się ze skarżącym, iż art. 63 Kpa reguluje wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa spowodowała skutek prawny. Jednym z wymagań, wynikających z paragrafu 3 art. 63 Kpa jest złożenie własnoręcznego podpisu przez wnoszącego podanie (zażalenie). Dodać należy jednak, iż kodeks postępowania administracyjnego, konsekwentnie do ogólnej zasady przyjętej w art. 9 przewiduje, że braki, co do treści pisma procesowego nie powodują od razu jego bezskuteczności. Art. 64 §1 Kpa nakłada na organy obowiązek podjęcia czynności w celu usunięcia braków formalnych. Nałożenie na organy tych obowiązków związane jest z przyjętą w Kpa ochroną jednostki przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa.

Zgodnie z art. 64 § 2 Kpa, jeżeli podanie (zażalenie) nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym, w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7-dni z pouczeniem, iż nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Złożone przez J. W. zażalenie zawierało oznaczenie podmiotu wnoszącego je, nie czyniło jednak zadość wymaganiom, co do treści, gdyż nie zawierało własnoręcznego podpisu strony. Podpis strony warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnoszącej zażalenie. Taki brak formalny tego zażalenia możliwy był do uzupełnienia (por teza wyroku NSA z dnia 22.12.1998r., IISA 4842/97 zdanie pierwsze, komentarz do KPA pod redakcją prof. dr hab. Barbary Adamiak do art. 128 t.3 oraz do art. 64) i został uzupełniony przez składającego zażalenie w wyznaczonym terminie. Wbrew, zatem twierdzeniom skarżącego art. 64 § 2 Kpa miał zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a usunięcie przez wnoszącego zażalenie w terminie braków formalnych złożonego zażalenia skutkowało przyjęciem, iż złożone zostało w zakreślonym terminie i podlegało rozpoznaniu.

Sąd Dyscyplinarny rozpoznając zatem złożone przez J. W. zażalenie, którego braki zostały uzupełnione nie naruszył w żaden sposób przepisów prawa, a tym bardziej nie w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, na które to naruszenie wskazuje skarżący.

Stosownie do paragrafu 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z późn. zm.) przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej bierze się pod uwagę w szczególności rodzaj i wagę przewinienia, okoliczności w jakich zostało popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową. Wymiar kary winien nadto uwzględniać skutki przewinienia.

Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest jednak, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję (orzeczenie), postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy - Sąd Dyscyplinarny nie mógł zatem ograniczyć się tylko do kontroli legalności orzeczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w O., ale był zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania i twierdzenia strony, także te zawarte w zażaleniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Obwiniony J. W. nie negował w toku postępowania dyscyplinarnego, jak też i w wywodach zażalenia, iż nawiązał przy pomocy gestów rąk kontakt z tymczasowo aresztowaną i takie ustalenia uznał także za prawidłowe Sąd Dyscyplinarny i przyjął je za podstawę orzeczenia. W toku postępowania obwiniony J. W. zaprzeczał jednak i nie godził się z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu dyscyplinarnym (co wyraźnie podnosił w zażaleniu), iż zaprzestał obserwacji terenu i oceny tej okoliczności, w oparciu o cały materiał dowody oraz przebieg rozprawy dokonał także sąd.

Obowiązkiem Sądu Dyscyplinarnego było, wyłożenie motywów prawnych i faktycznych w kwestiach istotnych z punktu widzenia norm prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest jasne i zrozumiałe. Sąd Dyscyplinarny w zwięzłej formie wyłożył racje, które legły u podstaw zmiany orzeczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w O. o wymierzeniu starszemu kapralowi J. W. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby na ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby. Stanowiły je przede wszystkim okoliczności związane z dotychczasowymi opiniami służbowymi, które były dla obwinionego pozytywne, a na które wskazywał obwiniony w zażaleniu oraz nie ustalenie następstw przekazywanych informacji. Sąd w motywach pisemnych uzasadnienia nie powołuje się wprawdzie wprost na zapis paragrafu 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 135, poz. 634 z późn. zm.), ale z opisowej formy uzasadnienia wynika, że przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej zostały właśnie te okoliczności uwzględnione. Sąd Dyscyplinarny wskazał zatem motywy, którymi się kierował dokonując zmiany orzeczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w O. z dnia [...].

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu...(Dz. U Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.