Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1100/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 29 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na wezwanie do przedłożenia informacji w sprawie podatku leśnego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K.W. (dalej "Skarżąca"), pismem z dnia 26 kwietnia 2020 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na wezwanie do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2020 r., pismem z dnia 26 maja 2020 r., Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwanie doręczono stronie w dniu 12 czerwca 2020 r. W odpowiedzi Skarżąca złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, inicjując następnie w sprawie szereg postępowań incydentalnych w zakresie wyłączenia od orzekania sędziów oraz referendarzy sądowych, a także w zakresie prawa pomocy. Tylko w tej sprawie rozpoznano trzy wnioski o przyznanie prawa pomocy, zarejestrowane pod sygn. akt: III SPP/Wa 267/20, III SPP/Wa 550/20 i III SPP/Wa 196/21.

Skarżąca składała także liczne zażalenia od zarządzeń i zapadłych w postępowaniu rozstrzygnięć. Skarżąca, co ponadto należy zaznaczyć, w toku postępowania nie wykonywała zobowiązań nakładanych przez Sąd, w tym nie nadesłała czytelnych wersji zażaleń i pism skierowanych do Sądu, co skutkowało nienadaniem biegu wyżej wymienionym.

Z uwagi na zakończenie postępowania w zakresie prawa pomocy, w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych, zarządzeniem z dnia 28 lipca 2022 r., wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej skutecznie w dniu 24 sierpnia 2022 r. Tymczasem w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235 a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3 a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie, z uwagi na zakończenie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi, w związku z prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SPP/Wa 267/20 z dnia 6 października 2020 r., wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 25 maja 2020 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżąca została prawidłowo pouczona, że niewykonanie powyższego wezwania, w ustawowym terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. W związku z nadużywaniem przez Skarżącą praw procesowych, poprzez składanie kolejnych przedłużających przebieg postępowania pism procesowych, w szczególności nieuzasadnionych wniosków o wyłączenie od orzekania w sprawie referendarzy sądowych oraz sędziów, a także kolejnych zażaleń oraz wniosków o przyznanie prawa pomocy, Sąd uznał ponadto za zasadne poinformować Skarżącą, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwie biegu terminu do uiszczenia wymaganego wpisu sądowego od skargi oraz nie uchroni strony przed skutkami niezastosowania się do wezwania. Powyższe zarządzenie doręczono Skarżącej na adres podany w skardze w dniu 24 sierpnia 2022 r.

Siedmiodniowy termin do wykonania powyższego wezwania, zgodnie z zasadami liczenia terminów wynikającymi z art. 83 § 1 P.p.s.a., rozpoczął swój bieg dnia 25 sierpnia 2022 r. Oznacza to wobec powyższego, że w przedmiotowej sprawie ostatnim dniem terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi był dzień 31 sierpnia 2022 r. W wyznaczonym terminie Skarżąca nie zadośćuczyniła zobowiązaniu Sądu wzywającemu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarga jako nieopłacona, w myśl przepisów prawa, podlega odrzuceniu.

W tym miejscu Sąd pragnie wskazać Skarżącej, że prawo do sądu jest jednym z podstawowych określonych w Konstytucji RP, a formą realizacji prawa do sądu jest m. in. instytucja prawa pomocy. Przykładem ograniczenia prawa do sądu są zbyt wysokie koszty opłat sądowych, nadmierny formalizm procesowy, trudności w dostępie do pomocy prawnej i dostępie niezamożnych obywateli do usług prawniczych.

Prawo dostępu do sądu nie jest jednak prawem absolutnym, które musi zostać w każdym jednostkowym przypadku zrealizowane za każdą cenę.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 maja 2000 r. stwierdził również, iż nie istnieje bezwzględne i absolutne prawo do sądu, które nie podlegałoby jakimkolwiek ograniczeniom i które w konsekwencji stwarzałoby uprawnionemu nieograniczoną możliwość ochrony praw na drodze sądowej. Ograniczenie prawa do sądu może być konieczne ze względu na inne wartości powszechnie szanowane w państwie prawnym, w szczególności bezpieczeństwo prawne, zasadę legalizmu bądź zaufanie do prawa (wyroki TK z dnia 10 maja 2000 r., K 21/99, OTK ZU 2000/4/109). Prawo pomocy, stanowiące formę realizacji prawa do sądu, nie może być przyznane podmiotowi, który ze swojego prawa czyni nienależyty użytek. Niedopuszczalne jest bowiem używanie uprawnień procesowych do celów innych od tych, które odpowiadają ich przeznaczeniu. W konsekwencji zachowanie, które jest formalnie zgodne z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę. Tak zaś należy oceniać np. działania podmiotu, który inicjuje szereg postępowań o prawo pomocy, uchylając się od uiszczenia wymaganego wpisu sądowego do skargi, od którego zależy merytoryczne rozpoznanie sprawy. Tylko w tej sprawie, co już podniesiono powyżej, rozpoznano trzy wnioski o przyznanie prawa pomocy, zarejestrowane pod sygnaturami: III SPP/Wa 267/20, III SPP/Wa 550/20 i III SPP/Wa 196/21. Kolejne wnioski składane przez Skarżącą w tej materii – w ocenie Sądu – miały na celu uchylanie się od uiszczenia wpisu sądowego.

W niniejszej sprawie Skarżąca została przez Sąd prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zaś wnioski Skarżącej o przyznanie prawa pomocy zostały należycie rozpoznane. Prawomocnym orzeczeniem Sąd odmówił przyznania Skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stąd zasadne okazało się wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżąca powyższego zobowiązania, mimo pouczenia o sankcji, nie wykonała.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.