Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 595/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lutego 2006 r. skarżąca B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2006r. w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia skarżącej z dnia [...] grudnia 2005r. na bezczynność Wojewody [...].

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W sprawie niniejszej należało zatem zbadać czy zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska, wydane w trybie art. 37 § 2 kpa., którym nieuwzględniono zażalenia skarżącej na bezczynność Wojewody [...] podlega kontroli sądu administracyjnego.

Analiza przedstawionych wyżej rodzajów postanowień, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie należy do żadnego z tych rodzajów. Przedmiotowe postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kończy postępowania w sprawie, nie zostało również wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.

Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i jak wynika z treści art. 37 kpa nie jest ono również postanowieniem, na które w myśl art. 141 kpa służy zażalenie. Stosownie do treści art. 141 kpa zażalenie, będące środkiem zaskarżenia od postanowień, przysługuje tylko w razie, gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Brak jest jednak w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu o dopuszczalności zaskarżenia postanowienia tego rodzaju, co oznacza, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu (gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 kpa) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu zajęte w trybie art. 37 kpa.

Zatem zaskarżone postanowienie, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie podlega rozpoznaniu przez sąd.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji.