Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 502/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda Protokolant Specjalista Beata Kujawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu T. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej jako: organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania T. N. (dalej: Strona, Skarżący) postanowił o uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości na rok 2018 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. (dalej ARiMR).

W podstawie prawnej powołał art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej Kpa), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1505), art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 24 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 ze zm.;, zwanej dalej ustawą o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego).

W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Wskazał, że weryfikacja akt oraz analiza sprawy wszczętej na podstawie wniosku Strony o przyznanie płatności na rok 2018 z dnia [...]r. w zakresie m.in. jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych, płatności do bydła oraz płatności do krów złożonego do Biura Powiatowego ARiMR, wykazała, że Wnioskodawca zadeklarował działki ewidencyjne zlokalizowane w woj. [...], powiecie: [...] oraz [...], gmina: K., M., M. oraz Z. oraz położone na nich działki rolne o powierzchni [...]ha. W dniu 25 września 2018r. Strona złożyła wniosek, w którym wycofała z płatności działki rolne o powierzchni [...]ha i tym samym powierzchnia deklarowana do płatności została ustalona na poziomie [...]ha.

Organ przywołując warunki otrzymania płatności bezpośrednich w roku 2018 określone w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego podkreślił, że wniosek Strony poddany został kontroli zgodności i kompletności oraz kontroli administracyjnej, które nie wykazały braków formalnych lub błędów skutkujących wystosowaniem wezwania i ARiMR decyzją z [...]r. nr [...] przyznał wnioskowane płatności oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że w wyniku aktualizacji ortofotomapy - określono nowe powierzchnie MKO (maksymalny kwalifikowany obszar) dla działek ewidencyjnej znajdujących się na działkach rolnych Strony - co dla organu I instancji stanowiło przesłankę do wzruszenia decyzji w trybie nadzwyczajnym z art. 145 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] r. ARiMR wznowił postępowanie administracyjne, zakończone decyzją Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa, z uwagi na zaistnienie okoliczności i dowody mogące być nowymi i istotnymi dla rozstrzygniętej sprawy, istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi orzekającemu. Nową okolicznością faktyczną było, iż po wydaniu decyzji z dnia [...] r. ARiMR powziął informację o wyznaczeniu nowej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej MKO ustalonej na podstawie nowych zdjęć obrazujących poszczególne działki ewidencyjne i wyznaczona powierzchnia MKO jest mniejsza od powierzchni uwzględnionej do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w roku 2018. W związku z tym zaistniała konieczność wznowienia postępowania i ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności w oparciu o nowe wartości MKO. Finalnie po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wyniosła [...] ha.

W związku z powyższym ARiMR decyzją z [...] r. nr [...] uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...] r. i przyznał wyliczone na nowo płatności oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...] zł.

Kwestionując powyższe Strona wniosła odwołanie żądając ponownego rozpatrzenia wniosku oraz wskazanie przesłanek formalnych umożliwiających zmianę pierwotnej decyzji jak również wykazania wykluczonych obszarów.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji uchylił pierwszo-instancyjną decyzję bowiem stwierdził konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o nowe dowody; ustalenie nowej powierzchni umożliwiającej przyznanie płatności dla spornych działek ewidencyjnych. Podsumował, że w zależności od dokonanych ustaleń - organ I instancji winien zakończyć obsługę sprawy lub przeprowadzić dalszą obsługę sprawy, celem ustalenia faktycznej powierzchni kwalifikującej się m.in. do jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej/ redystrybucyjnej na rok 2018 r.

Kwestionując powyższą decyzję Strona wniosła sprzeciw wskazując na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego.

W wyniku rozpatrzenia w/w sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lipca 2020r. o sygn. akt III SA/Gl 136/20 uchylił powyższą decyzję ostateczną bowiem stwierdził niewypełnienie przez organ odwoławczy wymogów z art. 138 § 2 Kpa – tj. brak jednoznacznych wskazań organowi pierwszej instancji, które winien wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrywania sprawy, a które są niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia czego nie mógł sam dokonać organ odwoławczy. Nadto organ nie uwzględnił – co wskazano w trakcie przedstawionych rozważań – różnicy w czasokresie wydawania decyzji o płatnościach i ujawnienia się nowych dowodów, czyli braku w tym zakresie przeanalizowania spełnienia przesłanki formalnej z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Zaskarżoną obecnie decyzją organ odwoławczy ponownie uchylił decyzję z [...]r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR po ponownej analizie zgromadzonego materiału w powyższej sprawie oraz w oparciu o uzasadnienie w/w wyroku WSA w Gliwicach stwierdził, iż przeprowadzona kontrola w dniach [...]r. dotyczyła okresu prowadzenia działalności rolniczej w 2018r., co potwierdzało pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z dnia [...]r. Przeprowadzona kontrola stwierdziła nieużytkowanie terenu od wielu lat. Samosiewki drzew (brzozy i sosny) świadczą o braku wykonywania jakichkolwiek prac agrarnych w okresie kilku lat poprzedzających kontrolę; wysokie wieloletnie trawy oraz ujawnione krzewy ozdobne (dz. [...]) świadczą o nieużytkowaniu rolniczym spornych działek. Ponadto aktualnie obowiązująca ortofotomapa z 6 maja 2018r. również potwierdza brak prowadzenia działalności rolniczej w 2018r., zgodnie z wynikami oględzin w terenie. Jedynie wyłączenie z pow. MKO na działce [...] stwierdzone przez kontrolę w terenie można uznać za wyłączenie odnoszące się tylko do roku 2019r., gdyż stwierdzono budowę drogi.

Zatem Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o nowe dowody a mianowicie ustalenie nowych powierzchni MKO umożliwiających przyznanie płatności m.in. dla działek ewidencyjnych będących przedmiotem odwołania, opierając się na art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 75 Kpa oraz nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy. W zależności od dokonanych ustaleń - organ I instancji winien zakończyć lub przeprowadzić dalszą obsługę sprawy, celem ustalenia faktycznej powierzchni kwalifikującej się do zawnioskowanych płatności na rok 2018 r.

W skardze na powyższą decyzję ostateczną Strona zakwestionowała jej zasadność podkreślając, że dane dla poszczególnych działek rolnych podane we wniosku o płatności na 2018r. opierały sie na przesłanych przez ARMR wypisów MKO (maksymalny kwalifikowany obszar) oraz danych rzeczywistych wynikających z zagospodarowania poszczególnych działek rolnych dla danych upraw według stanu na dzień 31 maja 2018r. co wynika z systemu naliczania dopłat bezpośrednich według stanu na dzień 31 maia 2018r. W dniu [...] r. została wydana decyzja w sprawie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2018; nie odwołał się od niej; [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. wznowił postępowanie zakończone tą decyzją uzasadniając aktualizacją ortofotomapy, czyli po ponad roku od złożenia wniosku o płatność obszarową określono nowe powierzchnie MKO dla działek rolnych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wskazując na regulacje ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (Ue) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania podkreślił, że płatności obszarowe są przyznawane do gruntów będących kwalifikującymi sie hektarami w rozumieniu art. 32 rozporządzenia nr 1307/2013. Nadto działki zgłoszone do dopłat obszarowych na dzień 31 maja 2018r. jako grunty ugorowane wyłączone z produkcji rolnej tzw. EFA - czyli Ecological Focus Area, co oznacza obszary proekologiczne w gospodarstwie rolnym, a nie prowadzenie produkcji rolnej. Zatem na ugorach w ramach EFA obowiązuje: zakaz stosowania środków ochrony roślin w okresie utrzymywania ugoru i zakaz wysiewu i uprawy gatunków roślin na cele produkcyjne, w tym zakaz wypasu i koszenia i jako rolnik zastosował sie do wytycznych ARiMR. W okresie od 15 czerwca do 25 września 2018r. złożony wniosek dot. dopłat obszarowych był wielokrotnie kontrolowany przez pracowników ARiMR pod względem merytorycznym jak i formalnym, a wyniki kontroli i weryfikacji nie budziły zastrzeżeń. W dniach w dniach [...]r. została przeprowadzona kontrola na miejscu która stwierdzała nieużytkowanie terenu, samosiejki brzozy, sosny, wysokie wieloletnie trawy świadczące o braku wykonywania prac agrarnych, braku użytkowania spornych działek oraz budowę drogi. Ponadto na działce [...] ujawniono podczas kontroli krzewy ozdobne. Jednak dotyczy to okresu po ponad półtora roku od stanu faktycznego przypadającego prawnie na dzień 31. maja 2018r.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Należy wskazać, że w dniu 1 czerwca 2017r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - zwana dalej "ustawą nowelizującą". Wprowadziła ona zmiany między innymi do p.p.s.a. Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodaje się rozdział 3a o tytule "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1), skróceniu uległy też terminy procesowe (art. 64c § 1, art. 64c § 4, art. 64d § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec powyższego przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowo-administracyjnym były wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej. W tej sytuacji ocena Sądu sprowadzała się do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Sąd rozpoznając sprawę miał na uwadze, że zaskarżona decyzja objęta jest dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę na skutek wyroku WSA związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu..., art. 153).

Wobec powyższego skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie zobligowany był do zbadania czy organ odwoławczy wywiązał się ze wskazań i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 136/20. W tym orzeczeniu w konkluzji stwierdzono, że nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, na które powołują się organy, zaistniały w czasie kontroli [...] r. i zostały przekazane organowi orzekającemu [...]r., który w tej dacie formalnie powziął wiedzę o aktualizacji ortofotomapy i aktualnej powierzchni gruntów Skarżącego. Tym samym brak było jedności czasowej między zaistnieniem nowych dowodów i wiedzą o nich przez organ a datą wydania pierwotnej decyzji przyznającej płatności rolno środowiskowe. Co zupełnie zostało pominięte przez organy obu instancji i w konsekwencji świadczyło o braku wszechstronnego i prawidłowego rozpatrzenia sprawy zwłaszcza pod względem formalnym – czyli dopuszczalności wznowienia postępowania w tej konkretnej sprawie. Nadto organ odwoławczy pominął obowiązek wynikający z wyżej cytowanego przepisu art. 138 § 2 Kpa, iż przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy bowiem jedynie stwierdził zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o nowe dowody i ustalenie nowej powierzchni umożliwiającej przyznanie płatności dla w/w działek ewidencyjnych, podczas gdy wszystkie ustalenia w tym zakresie sam organ odwoławczy przedstawił w swoim uzasadnieniu opierając się na nowych danych z ortofotomapy i protokołu kontroli. Tym samym z żadnych podnoszonych w tym uzasadnieniu okoliczności nie wynikała konieczność przeprowadzania jakichkolwiek czynności wyjaśniających czy uzupełniających przez ARiMR.

W konsekwencji skład wówczas orzekający stwierdził niewypełnienie przez organ odwoławczy wymogów z art. 138 § 2 Kpa poprzez brak jednoznacznych wskazań organowi pierwszej instancji, niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia czego nie mógł sam dokonać organ odwoławczy. Nadto nie uwzględnienie różnicy w czasokresie wydawania decyzji o płatnościach i ujawnienia się nowych dowodów, czyli braku w tym zakresie przeanalizowania spełnienia przesłanki formalnej z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Natomiast rozpoznając niniejszą sprawę w wyżej zakreślonych ramach - zdaniem Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie - organ w zaskarżonej decyzji nie wywiązał się z wytycznych zawartych w w/w prawomocnym wyroku bowiem uzasadniając uchylenie orzeczenia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania winien był przede wszystkim zastosować wskazane w cytowanym wyżej wyroku zalecenie i reguły wykładni art. 145 Kpa. Przede wszystkim konieczne było przeanalizowanie zaistnienia przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia postępowania i tym samym przesądzenie tej kwestii warunkowało dalsze procedowanie w sprawie. Warunek zaistnienia dowych dowodów jako podstawa z art. 145 § 1 pkt 5 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W tym zakresie organ wskazał na aktualizację ortofotomapy i kontrolę w [...]r.

Jednak zauważyć należy, że aby można było rozważać wystąpienie przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał; i - po trzecie - są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie.

Przenosząc powyższe na niwę rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że jak wynika z zestawienia dat - decyzja przyznająca płatności rolno środowiskowe, która następnie została uchylona decyzją nr [...] z dnia [...] r.w trybie wznowieniowym, była datowana z dnia [...] r. Natomiast nowe okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania, na które powołują się organy, zaistniały w czasie kontroli [...] r. i zostały przekazane organowi orzekającemu [...]r., który w tej dacie formalnie powziął wiedzę o aktualizacji ortofotomapy i aktualnej powierzchni gruntów Skarżącego. Tym samym brak było jedności czasowej między zaistnieniem nowych dowodów i wiedzą o nich przez organ a datą wydania pierwotnej decyzji przyznającej płatności rolno środowiskowe. Co zostało zauważone i wskazane w w/w wyroku WSA, a zupełnie ponownie pominięte przez organ odwoławczy. Powyższe świadczy zatem o braku powtórnego wszechstronnego i prawidłowego rozpatrzenia sprawy zwłaszcza pod względem formalnym – czyli dopuszczalności wznowienia postępowania w tej konkretnej sprawie i w konsekwencji wzruszanie w trybie wznowieniowym pierwotnej decyzji o przyznaniu płatności.

Nadto organ odwoławczy pominął obowiązek wynikający z wyżej cytowanego przepisu art. 138 § 2 Kpa, iż przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Końcówka bowiem, obszernego pod względem okoliczności faktycznych i cytowanych regulacji prawnych, uzasadnienia zaskarżonej decyzji ogranicza się do ogólnych odesłań do naczelnych reguł procesowych i zasady dwuinstancyjności postępowania. W jej konkluzji Dyrektor [...] Oddziału Regionałnego ARiMR stwierdza: "zasadność ponownego rozpatrzenia sprawy, w oparciu o nowe dowody a mianowicie ustalenie nowej powierzchni MKO umożliwiającej przyznanie płatności dla w/w działek ewidencyjnych"; "w zależności od dokonanych ustaleń - organ I instancji winien zakończyć obsługę sprawy lub przeprowadzić dalszą obsługę sprawy, celem ustalenia faktycznej powierzchni kwalifikującej się /.../ do płatności." Natomiast wszystkie ustalenia w zakresie obszaru wnioskowanego do płatności, z podziałem na poszczególne działki ewidencyjne, organ odwoławczy przedstawił na str. 12 - 13 swego uzasadnienia opierając się na nowych danych z ortofotomapy i protokołu kontroli, tym samym wykazując kompletność materiału dowodowego i w konsekwencji możliwość wydania decyzji reformatoryjnej z zachowaniem wymogów naczelnych zasad procesowych. Zatem z żadnych podnoszonych w tym uzasadnieniu okoliczności nie wynika konieczność przeprowadzania jakichkolwiek czynności wyjaśniających czy uzupełniających przez organ I instancji, które mogłyby uzasadniać wydanie decyzji kasatoryjnej.

Mając powyższe na względzie skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdził ponownie niewypełnienie przez organ odwoławczy wymogów z art. 138 § 2 Kpa, brak jednoznacznych wskazań organowi pierwszej instancji, które winien wziąć pod uwagę w toku ponownego rozpatrywania sprawy, a które są niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia czego nie mógł sam dokonać organ odwoławczy. Nadto organ nie uwzględnił – co wskazano w trakcie wyżej przedstawionych rozważań – różnicy w czasokresie wydawania decyzji o płatnościach i ujawnienia się nowych dowodów, czyli braku w tym zakresie przeanalizowania spełnienia przesłanki formalnej z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a., a na zasądzone koszty składa się wpis sądowy.

-----------------------

5