Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2624/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M., K. M., A. P., A. P. i W. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: odrzucić skargę K. M., A. P., A. P. i W. S.


UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2017 r. J. M., K. M., A. P., A. P., W. S. i M. D., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] sierpnia 1961 r. nr [...] – o przyznaniu odszkodowania w kwocie 7.449,13 zł za nieruchomości położone w [...] przy ul. [...], nr parceli [...] o pow. 7840 m2 i nr [...] o pow. 2670 m2 stanowiące współwłasność A. S. i M. P., wywłaszczone orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1954 r. nr [...], sprostowanego postanowieniem Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] stycznia 1964 r. nr [...] – oraz postanowienia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] stycznia 1964 r. nr [...].

Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżących.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 9 października 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała profesjonalnego pełnomocnika skarżących do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez nadesłanie pełnomocnictw uprawniających do reprezentowania skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie.

Wezwanie to, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 17 października 2017 r.

W odpowiedzi na to wezwanie profesjonalny pełnomocnik skarżących przy piśmie z dnia 20 października 2017 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 24 października 2017 r.) złożył pełnomocnictwo procesowe do reprezentowania skarżącego J. M. w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie. Jednocześnie w piśmie tym pełnomocnik wniósł o przedłużenie o kolejne 7 dni terminu na złożenie pełnomocnictw od pozostałych skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżących nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictw procesowych do reprezentowania skarżących K. M., A. P., A. P. i W. S. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania ich w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkuje odrzuceniem skargi, bowiem jako profesjonalny pełnomocnik – będący adwokatem – ze względu na posiadane kwalifikacje zawodowe i wiedzę prawniczą oraz doświadczenie życiowe, powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych oraz wiedzieć i potrafić przewidzieć grożące konsekwencje związane z ujemnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego będącymi wynikiem zaniechania dokonania w ustawowym terminie nałożonych obowiązków formalno-procesowych.

Brak wykazania właściwego umocowania w stosunku do K. M., A. P., A. P. i W. S. jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących K. M., A. P., A. P. i W. S. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi K. M., A. P., A. P. i W. S.

Wyjaśnić także należy, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżących o przedłużenie terminu na złożenie pełnomocnictw procesowych, że skarga jest pismem procesowym inicjującym postępowanie sądowe. W związku z powyższym do skargi stosuje się m. in. regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a to oznacza, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 powołanej ustawy, który nie może być ani skracany, ani przedłużany przez Sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Nadmienić jednocześnie należy, że do rozpoznania w sprawie pozostała skarga J. M., natomiast K. M., A. P., A. P. i W. S. staną się uczestnikami tegoż postępowania w przypadku uzyskania przez niniejsze postanowienie waloru prawomocności.