Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1085/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15, 107, 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2016 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2009 r. K. K. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...].

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że przedmiotowa stacja powstała na podstawie zgłoszenia robót budowlanych w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta P. z dnia 25 lipca 2008 r. Zgłoszenie obejmowało wykonanie stacji bazowej UMTS sieci "Z" nr [...] na dachu istniejącego budynku.

W trakcie oględzin ww. stacji w dniu 22 września 2009 r. stwierdzono instalację dodatkowych trzech anten systemu GSM jako rozszerzenia istniejącego systemu. Powyższa rozbudowa nie została poprzedzona zgłoszeniem. Ponadto właściciel sieci przeprowadził prace polegające na zmianie azymutów anten oraz ich nadawanej mocy w stosunku do zgłoszenia robót z dnia 25 lipca 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. PINB wstrzymał roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącej stacji bazowej. Równocześnie nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót.

Po rozpatrzeniu złożonego przez firmę ""A"" Sp. z o.o. (zwaną dalej Spółką) zażalenia na ww. postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił je postanowieniem z dnia [...] r. nr [...].

Na postanowienie to została złożona przez ""A"" Sp. z o.o. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/GI 613/10 WSA oddalił skargę

Po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. dopuszczono do udziału w postępowaniu na prawach strony "X" z siedzibą w R. (określane dalej jako "X").

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB umorzył postępowanie w sprawie legalności budowy i rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w P.

Od niniejszej decyzji odwołanie wniosło ww. "X". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu odwołania uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (decyzja nr [...] z dnia [...] r.). Uchylając decyzję organu pierwszej instancji [...]WINB wskazał na konieczność rozpatrzenia sprawy w dwóch decyzjach, tj. oddzielnie w sprawie legalności powstania stacji bazowej oraz oddzielnie w sprawie jej późniejszej rozbudowy. Zgodnie z wytycznymi organu drugiej instancji obie kwestie nie mogą być traktowane jako jedna sprawa indywidualna w rozumieniu k.p.a., a ich rozpatrzenie oparte może być na różnych podstawach prawnych.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. umorzył postępowanie w sprawie legalności stacji bazowej uznając, że jest ono bezprzedmiotowe.

Od niniejszej decyzji "X" wniosło odwołanie. Po jego rozpatrzeniu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną doń decyzję PINB.

W odpowiedzi na ww. decyzję "X" wniosło do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o stwierdzenie jej nieważności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia, decyzją z dnia [...] r. stwierdził nieważność decyzji [...]WINB z [...] r. nr [...] oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji nr [...] PINB w P [...] r. Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r..

W decyzjach tych GINB wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego nie wykazały, że roboty budowlane związane z realizacją stacji bazowej telefonii komórkowej nie naruszają prawa. Ponadto GINB wskazał, że stwierdzenie skutecznego zgłoszenia zamiaru wykonania robót nie uprawnia do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, przede wszystkim w kontekście zgodności wykonanych robót z dokonanym zgłoszeniem i przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (sprostowaną następnie z powodu oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie daty decyzji postanowieniem z dnia [...] r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., działając na podstawie art. 105 k.p.a., kolejny raz, jednak już z innym uzasadnieniem, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w P.

W uzasadnieniu PINB stwierdził, że budowa przedmiotowej stacji, pomimo zrealizowania jej na podstawie błędnie przyjętego zgłoszenia, wykonana została w sposób nie naruszający obowiązujących przepisów, w tym zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., przepisów techniczno-budowlanych oraz przepisów w zakresie ochrony środowiska. Wykonana została również zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, w sposób umożliwiających jej bezpieczne użytkowanie i eksploatację. W związku z tym nie ma podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Odwołanie od ww. decyzji w dniu 6 lipca 2015 r. złożyło "X", zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1, art. 3 pkt 1 lit. b w zw. z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Stowarzyszenie zarzuciło nadto brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anteny radioliniowej wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, pominięcie § 4 ww. rozporządzenia, brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, omówił art. 105 k.p.a., a następnie wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, a umorzenie postępowania naprawczego dokonane zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej.

[...]WINB wskazał, iż przedmiotowe roboty zostały zrealizowane na podstawie zgłoszenia z dnia 25 lipca 2008 r. Kwestia ta, zdaniem organu, nie ma jednak zasadniczego znaczenia w tej sprawie, istotne bowiem jest to, że dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć postępowania w celu dokonania sprawdzenia, czy inwestycja została wykonana na podstawie zgłoszenia z naruszeniem prawa. Nadto wprawdzie inwestor w zgłoszeniu oświadczył, iż zgłaszana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, jednakże obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej było zweryfikowanie we własnym zakresie, czy w rzeczywistości inwestycja ta nie wymaga sporządzenia takiego raportu.

Jak wynika z wyników weryfikacji dla anten sporządzonych z września 2008 r. anteny sektorowe w azymutach: 30, 150 i 280 stopni emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości 2100 MHz posiadają równoważną moc promieniowaną izotropowo 997,98 W. [...]WINB zauważył w tym miejscu, iż jak wskazał M. M. w dniu 11 września 2015 r. dopytany w jaki sposób została przeprowadzona analiza miejsc możliwych do pobytu ludzi anteny w azymucie 150 stopni odnośnie działki przy ul. [...], odpowiedział, iż na tej działce ustalił garaż, do którego wiązka nie dociera, budynek, do którego wiązka także nie dociera, jak również dodał, że wiązka kończy się na podjeździe. Jest to zdaniem świadka miejsce niedostępne dla ludności (chodzi o wysokość 4 m nad powierzchnią gruntu). Świadek dodał, że przy aktualnej zabudowie tej działki nie może dojść do zaistnienia sytuacji, że wiązka osi głównej będzie przebiegała przez miejsce dostępne dla ludzi, choć teoretycznie przy zmianie zabudowy tej działki byłoby to możliwe.

[...]WINB stoi jednak na stanowisku, iż oceniając czy oś główna wiązki promieniowania danej anteny sektorowej narusza miejsca dostępne dla ludności nie można tylko i wyłącznie oceniać pod kątem istniejącej zabudowy, ale także trzeba mieć na uwadze czy dana stacja bazowa emitująca pola elektromagnetyczne znajduje się w miejscu wysoko, czy też nisko zurbanizowanym, należy także uwzględnić możliwość dopuszczalnej zabudowy zgodnie z miejscowym porządkiem planistycznym.

[...]WINB zaakcentował następnie, że zaskarżona decyzja nie mogła ostać się w obrocie prawnym jako prawidłowa z uwagi na brak sprawdzenia przedmiotowej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ podkreślił następnie, że przedmiotowe anteny sektorowe na budynku przy ul. [...] umieszczone były w azymutach 30, 150 i 280 stopni, po czym w 2009 r. ich rozkład został zmieniony. Anteny w azymucie 30 i 280 stopni po modernizacji przedmiotowej stacji mają mniejszą moc, co powoduje, iż zmniejsza się odległość w której bada się miejsca dostępne dla ludności. W azymucie 150 stopni po modernizacji moc sumaryczna tej anteny wynosi 60 Wat i to zarówno przy minimalnym pochyleniu 0 stopni jak i przy maksymalnym 8 stopni.

Powyższe sprawia, iż w przedmiotowym postępowaniu naprawczym należy badać nie tylko aktualny rozkład anten, a także rozkład anten w potencjalnie możliwych do osiągnięcia lokalizacjach anten sektorowych, przynajmniej w zakresie na jaki wskazują dokumenty przedkładane przez samego inwestora.

W ponownie prowadzonym postępowaniu należy ustalić, zdaniem [...]WINB, czy przedmiotowa inwestycja zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym czy wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W ocenie [...]WINB umorzenie postępowania będzie mogło mieć miejsce w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie dokona oceny zgodności przedmiotowej inwestycji (montażu 3 anten sektorowych) z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji może skutkować koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w myśl tej ustawy.

Ponadto, jak zauważył organ odwoławczy, jedna ze stron przedmiotowego postępowania zmarła, co skutkuje koniecznością ustalenia jej następców prawnych.

Pismem z dnia 26 października 2015 r. reprezentowana przez adw. A. K. "A" Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję [...]WINB domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił, zarzuty te rozwijając obszernie w uzasadnieniu i przywołując na ich poparcie orzecznictwo sądowe, naruszenie:

art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję PINB, w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do dalszego prowadzenia niniejszego postępowania;

art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa; a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

art. 7, 8, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego za niewiarygodny dowód uznano pismo Prezydenta Miasta P. z dnia 30 grudnia 2009 r., zgodnie z którym inwestycja należy do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane;

art. 12 § 1 k.p.a. gdyż organ II instancji niepotrzebnie przedłuża tok postępowania;

art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie, która strona postępowania zmarła oraz poprzez ocenę dokumentu zatytułowanego "Wyniki weryfikacji dla anten wg Rozporządzenia Rady Ministrów Dz. Ust. z dnia 31 VIII 2007 r., nr 158, poz. 1105" z września 2008 r. w kontekście przepisów obecnie obowiązującego rozporządzenia w sytuacji, gdy zostało ono sporządzone w oparciu o wówczas obowiązujące Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.;

art. 97 § 1 pkt 1) lub pkt 4) k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania, o ile strona postępowania zmarła przed wszczęciem postępowania albo w toku postępowania odwoławczego;

art. 15 k.p.a. gdyż organ II instancji nie przeprowadził postępowania odwoławczego w wymaganym przez przepisy prawa zakresie;

art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej, całościowej, krytycznej oceny materiału dowodowego;

art. 3 pkt 3) ustawy Prawo budowlane i uznanie, że zainstalowanie urządzeń powyżej 3 metrów w postaci antenowej konstrukcji wsporczej oraz elementów instalacji radiokomunikacyjnej stanowi budowę stacji bazowej, a co tym idzie, przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy nie ma zastosowania norma art. 29 ust. 2 pkt 15) w zw. z art 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) ustawy.;

art. 51 ust. 1 pkt 7) Prawa budowlanego poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy roboty polegające na instalacji urządzeń telekomunikacyjnych zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa, w oparciu o przyjęte zgłoszenie i nie spełniają hipotezy żadnego z przypadków opisanych w normie art. 50 ust. 1 pkt od 1) do 4) Prawa budowlanego.;

§ 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska polegające na przyjęciu, iż przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności", należy rozumieć miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa;

§ 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8) ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. poprzez przyjęcie, iż dla oceny czy przedmiotowa inwestycja zrealizowana w okresie od 4 do 10 listopada 2008 r. zaliczała się do przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy stosować przepisy obecnie obowiązujące.

Skarga zawierała nadto kierowany w pierwszej kolejności do organu wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, oraz wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na wyznaczoną na grudzień 2015 r. rozprawę przed WSA w Warszawie w przedmiocie skargi na wskazane wyżej decyzje GINB.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 28 lutego 2016 r. "X" wskazało naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W piśmie przytoczono nadto szereg orzeczeń sądów administracyjnych związanych z budową stacji bazowej. Pomimo stosownego wezwania "X" nie nadesłało brakujących odpisów pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym skarga, jako zasadna, musiała zostać uwzględniona, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej podniesione. Wydana przez organ decyzja, wskutek niejasnej, zawierającej wewnętrzne sprzeczności redakcji uzasadnienia, nie pozwala bowiem na jednoznaczne ustalenie jakiego w istocie zakresu robót dotyczy, nie zezwala w konsekwencji na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia. Narusza tym samym art. 15 k.p.a., 138 § 2 k.p.a., a uzasadnienie narusza dodatkowo art. 107 § 3 k.p.a.

Przypomnieć zatem należy, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej powstała na podstawie zgłoszenia robót budowlanych w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta P. z dnia 25 lipca 2008 r. Zgłoszenie obejmowało wykonanie stacji bazowej UMTS sieci "Z" nr [...] na dachu istniejącego budynku. W okresie późniejszym, co stwierdzono w trakcie oględzin ww. stacji bazowej w dniu 22 września 2009 r., zainstalowano trzy dodatkowe, nie przewidziane zgłoszeniem z 2008 r., anteny sektorowe. Roboty te nie zostały poprzedzone zgłoszeniem.

W konsekwencji w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji zakres przedmiotowy sprawy organ I instancji, odnosząc się do wydanej w przeszłości przez [...]WINB decyzji nr [...] z dnia [...] r., podniósł iż:

"[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K. uchylając decyzję organu pierwszej instancji wskazał na konieczność rozpatrzenia sprawy w dwóch decyzjach, tj. oddzielnie w sprawie legalności powstania stacji bazowej oraz jej późniejszej rozbudowy / remontu / montażu urządzeń na tej stacji. Zgodnie z wytycznymi organu drugiej instancji obie kwestie nie mogą być traktowane jako jedna sprawa indywidualna w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a ich rozpatrzenie oparte może być na różnych podstawach prawnych.

W niniejszej decyzji rozpatrywana jest kwestia dotycząca legalności powstania stacji bazowej na dachu budynku przy ul. [...] w P.."

Ostatnie zdanie zostało podkreślone, tak jak to widnieje powyżej. W konsekwencji stwierdzenia przez organ I instancji, że decyzja odnosi się jedynie do wykonania na podstawie przyjętego zgłoszenia stacji bazowej, nie zaś do instalacji dodatkowych anten, które to roboty, jak wynika z akt sprawy, stanowiły przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej i odrębnej wydanej już decyzji, taki sam winien być zakres przedmiotowy decyzji drugoinstancyjnej. Rozpatrzenie bowiem przez organ II instancji sprawy o innym zakresie przedmiotowym niż objęty decyzją pierwszoinstancyjną w sposób istotny naruszałoby statuujący dwuinstancyjność postępowania art. 15 k.p.a.

Tym samym [...]WINB winien był ponownie zbadać sprawę, w tym ocenić decyzję pierwszoinstancyjną, w zakresie zgodnym z zakresem podlegającym rozpoznaniu przez PINB. Kolejno winien był następnie rozważyć, uwzględniając traktujący o konstrukcjach wsporczych i antenach art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz zawężający możliwość realizacji inwestycji na podstawie zgłoszenia art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, w jaki sposób zakwalifikować należy wykonanie na dachu istniejącego budynku przedmiotowej stacji, jaki zakres robót wskazano w zgłoszeniu, czy wykonanie stacji (co jak twierdzi w skardze pełnomocnik Spółki, a organ twierdzenia tego nie kwestionuje, miało miejsce w dniach 4 do 10 listopada 2008 r.) było zgodne z dokonanym zgłoszeniem. Następnie ocenić czy w sprawie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego bo tylko w takich przypadkach pomimo dokonanego zgłoszenia dopuszczalne jest prowadzenie postępowania w oparciu o art. 50-51 ustawy. Dopiero bowiem ustalenie, iż wadliwe było bądź to samo zgłoszenie, bądź jego przyjęcie przez organ, bądź też jego realizacja, uprawnia do czynienia dalszych ocen.

Decyzja [...]WINB jest jednak już w kluczowej kwestii zakresu przedmiotowego sprawy co najmniej daleka od jednoznaczności. Wprawdzie bowiem w części nagłówkowej organ poprawnie wskazał, iż odnosi się do decyzji w przedmiocie legalności budowy stacji bazowej, jak również w części uzasadnienia następującej po opisie dotychczasowego postępowania administracyjnego i po rozważaniach dotyczących art. 105 k.p.a., [...]WINB wskazuje, iż roboty zostały wykonane na podstawie zgłoszenia z 25 lipca 2008 r. co sugeruje, iż odnosi się w decyzji do wykonania stacji bazowej, a nie jej późniejszego powiększenia o dodatkowe anteny, jednak przywołane na s. 13 zaskarżonej decyzji dowody odnoszące się do azymutów anten (wyniki weryfikacji z 2009 r., sprawozdanie z badań z 2010 r., oględziny z 1 kwietnia 2014 r.) odnoszą się już do wszystkich anten, także tych, które stanowiły przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej. Fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji. Co jednak najistotniejsze, na tej samej stronicy [...]WINB formułuje końcową tezę, iż cyt. "W świetle powyższych okoliczności należy dojść do wniosku, iż umorzenie postępowania będzie mogło mieć miejsce w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie dokona oceny zgodności przedmiotowej inwestycji (montażu 3 anten sektorowych) z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co w konsekwencji może skutkować koniecznością uzyskania od Inwestora przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w myśl tej ustawy".

Passus ten, zawierający wskazania dla organu I instancji, jednoznacznie odnoszący się do innego zakresu robót niż stanowiący przedmiot decyzji pierwszoinstancyjnej i wbrew niej definiujący przedmiot sprawy jako montaż 3 anten sektorowych, powoduje daleko idącą wątpliwość co do tego, w jakiej w istocie sprawie [...]WINB wypowiada się, w sprawie legalności budowy stacji bazowej wraz z antenami objętymi zgłoszeniem, czy też w sprawie montażu 3 anten sektorowych, które nie były objęte zgłoszeniem, montaż ten nastąpił w późniejszym okresie i jak wskazuje organ I instancji nie stanowi przedmiotu decyzji pierwszoinstancyjnej. Nadto jak wynika z akt sprawy montaż tychże anten, określony jako rozbudowa stacji, został rozstrzygnięty decyzją ostateczną [...]WINB z [...] r. nr [...].

Wskazana wyżej sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także sprzeczność pomiędzy częścią uzasadnienia a częścią nagłówkową decyzji, powodująca istotną wątpliwość co do zgodności zakresu przedmiotowego tejże decyzji z zakresem przedmiotowym sprawy, w której wypowiedział się organ I instancji, powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiot wydanej przez organ decyzji musi bowiem być jasno oznaczony, nie może zaś budzić zasadniczych wątpliwości, nie może też jego określenie wymagać ani domniemań ani domysłów.

W konsekwencji Sąd nie może ustosunkować się do konkretnych ocen organu II instancji, albowiem odnoszą się one do inwestycji o niejasno przez organ sprecyzowanym zakresie.

Sąd podziela natomiast przekonanie organu II instancji, że o ile któraś ze stron zmarła w trakcie postępowania administracyjnego to organ winien ustalić jej następców prawnych. To czy uczynić ma to organ I instancji czy też organ odwoławczy zależy od daty śmierci strony. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, którą stronę organ ma na myśli, nie wynika też by organ badał czy nie zmarła ona w trakcie postępowania odwoławczego.

Dodatkowo Sąd zauważa, że w przedłożonych aktach administracyjnych brak wskazanych w zaskarżonej decyzji dokumentów pochodzących z wcześniejszego okresu niż styczeń 2014 r.

W konsekwencji [...]WINB winien ponownie rozpoznać wniesione doń odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, usuwając wskazane wyżej wadliwości, a w zależności od poczynionych ustaleń podjąć właściwe, jednoznacznie i precyzyjnie uzasadnione rozstrzygnięcie.

Przed jednak ponownym rozpoznaniem odwołania koniecznym może być, zdaniem Sądu, zawieszenie przez organ prowadzonego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zważyć bowiem należy, że wydając decyzję z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji rozpoznał sprawę w przeszłości już ostatecznie zakończoną albowiem, jak wskazano już powyżej w części uzasadnienia opisującej przebieg postępowań administracyjnych w sprawie, decyzją z dnia [...] r. PINB organ umorzył postępowanie w sprawie budowy stacji bazowej, a [...]WINB decyzją z dnia [...] r. utrzymał wówczas zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Jednakowoż w postępowaniu nadzwyczajnym obie ostatnio wspomniane decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego albowiem decyzją z dnia [...] r. i utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził ich nieważność. W konsekwencji organ I instancji zobligowany był ponownie rozpoznać sprawę legalności budowy przedmiotowej stacji co uczynił w dniu [...] r.

Jak jednak Sąd ustalił z urzędu, rozważając zawarty w skardze wniosek Spółki o ewentualne zawieszenie postępowania sądowego, w dniu 3 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem sygn. akt VII SA/Wa 2657/14 uchylił obydwie decyzje GINB zwracając uwagę na to, iż organ rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności nie zbadał w jakim charakterze "X" wniosek taki złożyło W konsekwencji sprawę wniosku GINB winien ponownie rozpoznać.

Wyrok WSA w Warszawie nie uzyskał jeszcze przymiotu prawomocności. Nawet jednak jeśli go uzyska to, jak wskazano powyżej, GINB zobligowany będzie do ponownego zbadania złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB i [...]WINB z [...] r. Od sposobu ostatecznego zakończenia sprawy zależeć będzie natomiast rozstrzygnięcie odwołania od decyzji PINB z [...] r. nr [...]. Gdyby bowiem nie stwierdzono nieważności decyzji organów z [...] r. to PINB nie byłby uprawniony do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Pomimo wskazanych wyżej okoliczności Sąd nie zawiesił postępowania sądowego albowiem rozpoznaniu podlegała decyzja [...]WINB w dacie jej wydania, kiedy to w obrocie prawnym pozostawały decyzje GINB stwierdzające nieważność decyzji PINB i [...]WINB z [...] r., a nadto z powodu uchybień, o których mowa powyżej, Sąd dopatrzył się konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn niezależnych od sposobu przyszłego zakończenia postępowania nieważnościowego.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł i wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 490).