Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 70/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku w części, oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 13  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Bd 70/21 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Dyrektora Szkół Niepublicznych w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Szkoły do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego M. S. z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Szkoły do załatwienia wniosku skarżącego z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. oddala skargę w pozostałym zakresie; 6. zasądza od Dyrektora Szkół Niepublicznych w P. na rzecz skarżącego M. S. kwotę [...](sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 13 maja 2021 r., nadanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, M. S. (skarżący) zwrócił się do Dyrektora Szkoły (Dyrektor ZSP w P. ) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie informacji dotyczących:

1) liczby złożonych do Dyrektora wniosków o udostępnienie informacji publicznej w roku 2021,

2) liczby złożonych do Dyrektora wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które na dzień dzisiejszy (dzień wysłania niniejszego wniosku) nie zostały rozpatrzone (tj. ile wniosków zostało zarejestrowanych, ale oczekuje w tej chwili na rozpatrzenie),

3) liczby absolwentów Zespołu Szkół podchodzących w trwającej majowej sesji do egzaminu maturalnego,

4) liczby uczniów w klasach najwyższych programowo Zespołu (tj. liczba uczniów, którzy planowo ukończą szkołę w czerwcu 2021 r.).

W dniu 27 maja 2021 r. M. S. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne jego zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu wnioskowanej informacji, oraz naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej "u.d.i.p.") poprzez niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie kosztów postępowania, udostępnienie akt w postaci elektronicznej oraz doręczenia w postaci elektronicznej pism sądowych. W uzasadnieniu skargi przytoczył treść wniosku, zaznaczył, że wskazał sposób udostępnienia informacji publicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej, oraz stwierdził, że organ bezpodstawnie przedłużył termin do udostępnienia informacji do 13 lipca 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZSP w P. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odstąpienie od wymierzenia grzywny od organu lub przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, oraz o odstąpienie od zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podniósł, że pismem z dnia 25 maja 2021 r. poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku do 13 lipca 2021 r. z uwagi na konieczność realizacji w pierwszej kolejności obowiązków związanych z pełnieniem funkcji dyrektora szkoły. Powyższe obowiązki szeroko opisał, akcentując okoliczność organizacji nauki w zmieniających się z uwagi na epidemię trybach oraz zbliżający się koniec roku szkolnego. Wskazał, że w zawiadomieniu wyczerpująco opisał powody przedłużenia terminu do załatwienia wniosku, jego intencją nie jest zaś uchylanie się od obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W ocenie organu na dzień wniesienia skargi nie znajduje się on w stanie bezczynności.

W załączeniu do odpowiedzi na wezwanie Sądu organ przysłał pismo z dnia 9 lipca 2021 r., stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego, w którym organ udzielił odpowiedzi na postawione we wniosku pytania.

W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2021 r. skarżący powielił wnioski skargi, wnosząc dodatkowo o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zakwestionował wskazane przez organ powody przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku oraz podniesioną przez organ okoliczność niepozostawania organu w stanie bezczynności na dzień wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa.

W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (publ. jak wcześniej wskazano). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że Dyrektor Szkoły jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). To oznacza, że przy dokonywaniu oceny, czy dany podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest w każdym wypadku ustalenie, czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". W świetle art. 70 Konstytucji RP oraz przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (por. preambuła tej ustawy wskazująca, że "Oświata w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wspólne dobro całego społeczeństwa" oraz art. 2 zaliczający do systemu oświaty wszystkie szkoły, bez pozostawienia poza systemem oświaty szkół niepublicznych o których mowa w art. 8 ust. 1) oświatę oraz kształcenie należy zaliczyć do zadań publicznych nawet, gdy są one wykonywane przez szkoły niepubliczne. Forma, w jakiej ustawodawca umożliwił wykonywanie zadań oświatowych, w tym. m. in. prowadzenie szkoły przez osoby prawne lub osoby fizyczne, nie przesądza o odmiennym charakterze zadań wykonywanych w ramach systemu oświaty. Podmioty reprezentujące takie szkoły są zatem obowiązane do udostępniania informacji publicznych w zakresie dotyczącym wykonywania przez te szkoły zadań publicznych (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 1 grudnia 2011 r. sygn. I OSK 1630/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 3 czerwca 2011 r. sygn. II SAB/Łd 14/11 i przytaczane tam orzecznictwo – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oceniając aspekt przedmiotowy sprawy wskazać najpierw należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich organizacji (lit. b) i majątku, którym dysponują (lit. f), a nadto o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.).

Wniosek skarżącego zawierał cztery żądania udostępnienia informacji publicznej: liczby złożonych do organu wniosków o udostępnienie informacji publicznej w roku 2021,

liczby złożonych do organu (zarejestrowanych) wniosków o udostępnienie informacji publicznej oczekujących na rozpatrzenie w dniu wpływu wniosku skarżącego, liczby absolwentów zespołu szkół podchodzących w trwającej majowej sesji do egzaminu maturalnego, oraz liczby uczniów w klasach najwyższych programowo Zespołu, tj. tych którzy planowo ukończą szkołę w czerwcu 2021 r.

W odniesieniu do żądań zawartych we wniosku skarżącego Sąd nie powziął wątpliwości, że dotyczyły one informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p. Żądanie odnosiło się w całości do kwestii związanych z sposobem prowadzenia przez niego spraw i stanie przyjmowanych spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d i e u.d.i.p. – informacja wskazana w punktach 1 i 2 wniosku) oraz funkcjonowaniem podmiotu wykonującego zadania publiczne (art. 6 ust. 1 pkt 3 - stan osobowy klas maturalnych i liczba osób podchodzących do egzaminu maturalnego). Powyższe nie wzbudziło zresztą między stronami sporu.

Mając zatem na uwadze to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały na gruncie sprawy z wniosku skarżącego spełnione, stwierdzić należy, iż Dyrektor Szkoły, do którego skierowano ten wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

W reakcji na wniosek podmiot zobowiązany wystosował do skarżącego zawiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wskazując, że wniosek ten zostanie rozpoznany do dnia 13 lipca 2021 r. W zawiadomieniu wymienił powody przedłużenia terminu do rozpoznania sprawy:

1) konieczność realizacji w pierwszej kolejności obowiązków zawodowych dyrektora i pracowników związanych z funkcjonowaniem szkoły, w tym związanych z przygotowaniem szkoły do funkcjonowania w trybie stacjonarnym, związanych z zakończeniem roku szkolnego i z przygotowaniem egzaminów zawodowych,

2) funkcjonowanie szkoły w warunkach hybrydowych/zdalnych,

3) duża liczby wcześniej złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej,

4) konieczność wnikliwej analizy wniosku skarżącego.

Mając powyższe na uwadze i odnosząc to do treści wniosku skarżącego Sąd stwierdził, że w sprawie nie zaszły przesłanki do zastosowania trybu art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego czternastodniowy termin na udostępnienie wnioskowanej informacji nie został skutecznie przedłużony. W konsekwencji nierozpoznanie wniosku skarżącego przed upływem 27 maja 2021 r. spowodowało stan bezczynności organu. Wskazać należy bowiem, że o ile zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. organ może przedłużyć termin do rozpoznania wniosku do maksymalnie dwóch miesięcy, to z uprawnienia tego organ może skorzystać wówczas, gdy zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jego zakresu (np. wniosek jest nieprecyzyjny, wielowątkowy, lub zachodzi wątpliwość, czy dotyczy informacji publicznej). Niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji publicznej (vide: wyrok tut. Sądu z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SAB/Bd 14/20, dostępny jw.). W rozpoznawanej sprawie wniosek był konkretny i zwięzły, a nadto dotyczył bez wątpienia informacji prostych, wąskich zakresowo, niewymagających ponadstandardowego zaangażowania podmiotu zobowiązanego celem jego rozpoznania. Wymienione w zawiadomieniu z dnia 25 maja 2021 r. powody przedłużenia nie zmieniają ww. oceny, albowiem podmiot zobowiązany nie może, z uwagi na wykonywanie swych ustawowych obowiązków za pomocą tak, a nie inaczej zorganizowanego przez siebie środowiska pracy, tłumaczyć brak terminowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, co również przecież należy – i co należy podkreślić – do jego ustawowych obowiązków. W sprawie nie zaszły takie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że rozpoznanie wniosku skarżącego w terminie byłoby niemożliwe, przede wszystkim z uwagi na jego prostą (wąską zakresowo), krótką i konkretną treść. Funkcjonowanie szkoły w trybie zdalnym lub hybrydowym, a także rozpoczęcie przygotowań do związanych z tym funkcjonowaniem wydarzeń, nie może stanowić usprawiedliwienia dla uchybienia wskazanemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminowi. Nie może również stanowić podstawy do jego przedłużenia (tym bardziej w maksymalnym wymiarze, jak uczynił to Dyrektor ZSN).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że Dyrektor ZSN pozostawał wobec wniosku skarżącego w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu. Konstatacji tej nie zmienia okoliczność, że odpowiedź na wniosek została sporządzona w dniu 9 lipca 2021 r. i doręczona skarżącemu po wniesieniu skargi (11 lipca 2021 r. – k. 55 akt s.). Okoliczność ta będzie miała znaczenie w zakresie orzeczenia o obowiązku załatwienia wniosku skarżącego (usunięcia stanu bezczynności) oraz będzie brana pod uwagę przy ocenie stopnia naruszenia prawa, o czym Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia.

Sytuacja procesowa ukształtowała się w niniejszej sprawie w ten sposób, że – jak wskazano - po wniesieniu skargi na bezczynność organ udostępnił żądaną informację skarżącemu w dniu 11 lipca 2021 r. Organ udostępnił informację publiczną w zakresie punktów 1, 3 i 4, wobec zaś punktu 2 wypowiedział się w ten sposób, że w momencie wpływu wniosku skarżącego Dyrektor rozpatrywał dwa inne wnioski i obecnie wszystkie wnioski są już rozpoznane. Mając na uwadze, że żądanie zawarte w punkcie 2 wniosku dotyczyło konkretnie wskazanej informacji o liczbie nierozpatrzonych na dzień wpływu żądania skarżącego wniosków (jak doprecyzował jednocześnie skarżący – wniosków oczekujących na rozpatrzenie), to w ocenie Sądu odpowiedź organu o tym, że "rozpatrywał dwa inne wnioski złożone 4 i 7 maja 2021 r. oraz że "obecnie wszystkie wnioski są już rozpoznane" nie jest odpowiedzią precyzyjną. Skarżący wprost wskazał, że chodzi o wnioski nierozpatrzone na dzień wysłania wniosku o informację publiczną, a nie na dzień udzielenia na nią odpowiedzi.

Wskazana wyżej okoliczność wpłynęła na konieczność orzeczenia o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie jego punktu drugiego, w terminie miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. I w tym bowiem zakresie wniosek dotyczył informacji publicznej, a został on załatwiony w sposób nieodpowiadający treści żądania. O powyższym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Po drugie, skoro organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego w zakresie jego punktów 1, 3 i 4 w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie (udostępnił wnioskowaną informację) postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku w tym zakresie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2021 r. w pozostałym zakresie, tj. niedotyczącym punktu drugiego wniosku. Tak też Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji.

O tym, że Dyrektor Szkoły dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2021 r. orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie trzecim sentencji. Nie budzi wątpliwości, że doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie czwartym sentencji, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 dostępny jw.). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że nieudostępnienia wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu (organ odpowiedział na wniosek po wniesieniu skargi). Organ nie zignorował wniosku, jednak błędnie przyjął, że w sprawie zachodzą przesłanki do przedłużenia terminu na jego rozpoznanie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Również braku udostępnienia informacji w zakresie punktu drugiego wniosku nie można ocenić jako rażącego naruszenia prawa, albowiem był to raczej wynik mylnego odczytania treści żądania (organ udostępnił informację, ale nie tę o jaką chodziło wnioskodawcy). Wskazać również należy, że skarżący nie powołuje się na okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu poprzez brak uzyskania w ustawowym terminie odpowiedzi na jego żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Z tych samych względów, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., nie zaistniały także w tej sprawie przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Jest to bowiem dodatkowy środek stosowany w sytuacjach rażącego naruszenia prawa. Podkreślić należy, że wymierzenie grzywny nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia bezczynności, lecz stanowi uprawnienie dyskrecjonalne Sądu, a zatem instrument, z którego należy korzystać, jeżeli okoliczności sprawy tego wymagają. W niniejszej sprawie nie mamy natomiast do czynienia z sytuacją uzasadniającą jego zastosowanie, albowiem działań organu nie można było uznać za kwalifikowaną postać naruszenia prawa. Ponadto, oceniając całokształt działań organu, nie można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania udostępnienia informacji publicznej, a zatem, że istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą obowiązków. Z tego powodu orzec należało o oddaleniu skargi w zakresie, w jakim skarżący domagał się wymierzenia organowi grzywny (punkt piąty sentencji), na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie szósty sentencji.

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.