Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1124/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność części graficznej zaskarżonej uchwały
oddalono skargę AD i MD
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 17, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skarg Wojewody , A.D. i M.D .na uchwałę Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 28 lutego 2012 r., Nr XV/127/2012 w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie gminy Wielka Wieś I. stwierdza nieważność części graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie terenu położonego w obszarze "[...]" oznaczonego symbolem 2.MNU.1 oraz w zakresie działki nr [...] położonej w obszarze [...] " w części w której działka ta oznaczona została symbolem 2.UT oraz 2.US; II. oddala skargę A.D. i M.D. .


UZASADNIENIE

Rada Gminy Wielka Wieś w dniu 28 lutego 2012 r. podjęła uchwałę nr XV/127/2012 w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Gminy Wielka Wieś.

Uchwałę tę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżyli: Wojewoda Małopolski (pismem z dnia 24 lipca 2012 r.) oraz M. D. i A. D. (pismem z dnia 8 października 2012 r.). Sprawy te zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 listopada 2012 r. i obie ww. sprawy prowadzone są obecnie pod sygnaturą II SA/Kr 1124/12.

Wojewoda Małopolski w swojej skardze zarzucił, że przeznaczenie w miejscowym planie na funkcje nierolnicze gruntów rolnych klas I-III, na których nierolnicze przeznaczenie nie wyraził zgody Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2004 r. Nr 121 poz.1266). Wojewoda podniósł, że Minister Rolnictwa decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r., znak: [...] wyraził zgodę na przeznaczenie 48,73 ha wnioskowanych gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie wyraził natomiast zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze pozostałych wymienionych i oznaczonych we wniosku Wójta 294,36 ha gruntów rolnych. Wójt Gminy Wielka Wieś - jako organ odpowiedzialny za sporządzenie planu miejscowego - uwzględnił decyzję Ministra w zakresie 48,73 ha gruntów rolnych, których przeznaczenie uległo zmianie na cele nierolnicze, nie uwzględnił jednakże odmownej części wspomnianej decyzji Ministra i mimo jego sprzeciwu przeznaczył część terenów, na których nierolnicze przeznaczenie nie uzyskał zgody, na cele inne niż rolnicze. Wojewoda zaznaczył, że tereny, o których mowa nie są znaczne powierzchniowo, jednak ich ilość może budzić wątpliwości co do legalności przeznaczenia ich na cele nierolnicze i nieleśne, w szczególności po odmowie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wprawdzie przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowią, że przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas I-III o zwartej powierzchni powyżej 0,5 ha wymaga uzyskania zgody ministra, nie oznacza to jednak, że każdy obszar o powierzchni mniejszej można przeznaczyć na cele nierolnicze bez zgody ministra, ponieważ obszar 0,5 ha dotyczy całego kompleksu rolnego, mogącego obejmować znaczne powierzchnie. Stanowisko takie znajduje poparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygnatura akt: II SA/Kr 494/10 z dnia 30 czerwca 2010 r., w którym stwierdzono, że "kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek, na których planowana jest inwestycja albo ich części, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą". Jeżeli zatem w danym kompleksie gruntów rolnych klas I-III gmina zamierza przeznaczyć kilka terenów, każdy o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, na cele nierolnicze, a suma powierzchni tych terenów przekracza 0,5 ha, to powinna wystąpić o zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wojewoda zaznaczył, że o ile nie kwestionuje obszarów nieznacznych powierzchniowo, które wbrew decyzji Ministra przeznaczono na cele nierolnicze, o tyle dwa tereny w obszarach: Będkowice-2 i Będkowice-5 położone są - wg przedłożonej przez Wójta Gminy mapy z naniesionymi granicami użytków gruntowych - w obrębie jednego użytku rolnego (R) klasy IIla. Suma ich powierzchni w obrębie tego użytku przekracza 0,5 ha, zatem, takie przeznaczenie wymagałoby uzyskania zgody właściwego ministra. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że kwestionowana uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący porządek prawny. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie rysunku planu 2.MNU1 i 2.UT w obszarze Będkowice-2 i Będkowice-5, oznaczonych na rysunku, będącym załącznikiem Nr 4 do skargi.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Wielka Wieś wskazała, że w pełni uwzględniła decyzję Ministra Rolnictwa z dnia 23 grudnia 2010 r. i zrezygnowała z przeznaczenia na cele nierolnicze wnioskowanych gruntów rolnych o powierzchni 294,36 ha. Natomiast w toku dokonywania niezbędnych z powyższego powodu korekt projektu planu - działając zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przyjęła takie rozwiązanie projektu planu, w którym nastąpiły zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze - nie wymagające zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy. W tej sytuacji nie może być więc mowy o naruszeniu decyzji Ministra Rolnictwa z dnia 23 grudnia 2010 r. przez Wójta Gminy Wielka Wieś. Zmiana przeznaczenia terenów dotyczyła bowiem obszarów o powierzchni nie przekraczającej 0,5 ha w obrębie poszczególnych kompleksów gleb klasy l - III. Gmina zgodziła się z oceną Wojewody, że możliwość przeznaczenia terenu o powierzchni 0,5 ha nie może być stosowana do dowolnej liczby obszarów, lecz jest ograniczona i może być zastosowana do całego zwartego kompleksu gleb klas l - III. W tym zakresie Gmina zastosowała wykładnię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przywołaną w skardze Wojewody. Gmina nie zgodziła się jednakże ze stanowiskiem Wojewody, iż jedynym przypadkiem, w którym powyższa zasada nie została dochowana są tereny położone w granicach zakwestionowanych obszarów Będkowice-2 i Będkowice-5. Zdaniem Wojewody w toku sporządzania planu uznano, iż dwa w/w kwestionowane obszary, położone są w granicach dwóch odrębnych kompleksów gleb klas l – III i przyjęto, że elementem rozdzielającym te dwa tereny jest pas terenu o przyjętym w latach ubiegłych przeznaczeniu nierolniczym (usługowym). Przy tym założeniu uznano, że dopuszczalne jest dokonanie zmiany przeznaczenia w granicach każdego z dwóch w/w obszarów, każdego o powierzchni nie przekraczającej 0,5 ha.

Z tym stanowiskiem Gmina się nie zgodziła, podnosząc, że dokonana wcześniej zmiana przeznaczenia spowodowała rozdzielenie tych dwóch kompleksów, a co za tym idzie - możliwość zmiany przeznaczenia każdego z tych dwóch terenów. Dodatkowo Gmina podniosła, że należy wziąć pod uwagę możliwość dopuszczalności dokonania zmiany jednego z nich, gdyż pojedynczy zakwestionowany przez Wojewodę obszar - nie przekracza 0,5 ha. Nie ma zatem powodów do stwierdzenia nieważności obydwu zakwestionowanych obszarów.

W skardze wniesionej przez M. D. i A. D. zarzucono naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności nieruchomości uniemożliwiające korzystanie z tego prawa, oraz naruszenie art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych poprzez zmianę przeznaczenia terenów oznaczonych symbolem 7 R - tereny rolnicze na tereny oznaczone symbolem 7 MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej pomimo odmowy wyrażenia zgody na taką zmianę przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r., znak: [...], utrzymanej w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 lutego 2011 r., znak: [...]. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie:

- rysunku planu "7 MN" w obszarze Modlniczka 3, część działki nr [...] oraz [...] (oznaczone na rysunku stanowiącym załącznik);

- rysunku planu "KDW" w obszarze Modlniczka 3, działki nr [...] oraz [...] (oznaczone na rysunku stanowiącym załącznik).

Skarżący wskazali, że są właścicielami działek położonych w miejscowości Modlniczka "Obszar Modlniczka 3" nr [...], [...], [...] oraz współwłaścicielami działki nr [...]. W ocenie skarżących zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny w związku ze zmianą przeznaczenia części działek nr [...] oraz nr [...], w obszarze oddziaływania których znajduje się nieruchomość skarżących. Zdaniem skarżących przeznaczenie tych działek ogranicza prawo własności ich działek (tj. nr [...] oraz [...]) poprzez konieczność pozostawienia ich dotychczasowego przeznaczenia (droga wewnętrzna). Skarżący powołali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2007 r., sygn. K 20/07, w którym to wyroku Trybunał stwierdził, że do podstawowych składników prawa własności (ukształtowanych w historii rozwoju tego prawa) zaliczają się przede wszystkim: możność korzystania z przedmiotu własności, pobierania pożytków i innych dochodów oraz rozporządzania tym przedmiotem własności. Jeśli zatem w wyniku jakiegoś ograniczenia prawa własności dojdzie do zniweczenia któregoś z tych składników, tak iż prawo to zostanie wydrążone z rzeczywistej treści i przekształci się w pozór prawa, to zasadnym będzie wniosek, że naruszona została istota własności. W przedmiotowej sprawie pozostawienie przeznaczenia terenów stanowiących własność skarżących na drogi (ulice) wewnętrzne jest w aktualnym stanie faktycznym niczym nieuzasadnione. Nowopowstałe osiedle, w skład którego wchodzi nieruchomość skarżących, posiada drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działce nr [...], która gwarantuje dojazd wszystkim działkom, przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. na cele budowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dalej skarżący podnieśli, że decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze, zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 48,73 ha gruntów, jednocześnie nie wyrażając zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze pozostałych 294,36 ha gruntów rolnych. Odmową zgody przeznaczenia na cele nierolnicze objęty został cały obszar "Modlniczka 3", w tym także "działka nr [...]" (stanowiąca część działek nr [...] oraz [...]). W stosunku do gruntów, którym odmówiono zgody na odrolnienie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał jednoznacznie, że: "Zmiana ich przeznaczenia jest sprzeczna z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ponieważ Gmina Wielka Wieś posiada duży zasób gruntów rolnych przewidzianych na cele nierolnicze i niezainwestowanych, a jednym z kryterium ochrony gruntów rolnych jest ograniczanie ich przeznaczenia na cele nierolnicze (art. 3 ust. 1 pkt 1). Ponadto grunty te wchodzą w otwartą przestrzeń produkcyjną naruszając jej zwartość i ich przeznaczenie pod planowane zainwestowanie byłoby działaniem nieracjonalnym z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych". W związku z powyższym odrolnienie "działki nr [...]" (części działek nr [...] i [...]) uznać należy za niedopuszczalne. Skarżący nie zgodzili się również z argumentacją Gminy, zgodnie z którą na odrolnienie terenu "działki nr [...]" w miejscowości Modlniczka "Obszar Modlniczka 3" nie była wymagana zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Skarżący powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 494/10, w którym sąd stwierdził, że kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych dotyczy nie tylko powierzchni działki lub działek, na których planowana jest inwestycja albo ich części, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, w skład którego one wchodzą. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1900/08 stwierdził, że "o tym, czy konieczna jest zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych (leśnych) na cele nierolnicze (nieleśne) - o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) - decyduje nie powierzchnia gruntów rolnych (leśnych) zajęta ostatecznie pod zrealizowaną inwestycję, lecz powierzchnia gruntów rolnych (leśnych) przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na realizację tego celu nierolniczego (nieleśnego)". Skoro zatem suma powierzchni działek w "Obszarze Modlniczka 3" przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z całą pewnością przekraczała obszar 0,5 ha niezasadnym jest wskazywanie, by odrolnienie poszczególnych działek (poniżej 0,5 ha) nie wymagało zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. O tym, czy taka zgoda jest konieczna decyduje bowiem suma powierzchni działek przeznaczonych na konkretny cel, a nie powierzchnia poszczególnych z nich. Interpretacja w/w przepisów dokonana przez Gminę jest więc całkowicie nieprawidłowa.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Wielka Wieś wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie oddalenie. W pierwszej kolejności Rada Gminy Wielka Wieś podniosła, że ustawowym wymogiem warunkującym dopuszczalność zaskarżenia chwały do sądu administracyjnego jest uprzednie skierowanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz bezskuteczność tego wezwania. "Bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia" polegać może bądź na niepodzieleniu przez organ stanowiska wzywającego zaprezentowanego w przedmiotowym wezwaniu bądź na nieudzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie. Jednakże zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku organ musi mieć czas na podjęcie i wykonanie stosownych czynności, co zresztą wynika z przepisu art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący skierowali co prawda do Rady Gminy wezwanie do usunięcia naruszenia, jednakże w żadnym wypadku nie można uznać, iż spełniona została przesłanka z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w postaci bezskuteczności wezwania do naruszenia prawa. Co więcej, skarżący nawet nie dali organowi możliwości zajęcia stanowiska w sprawie wezwania, niezwłocznie występując z przedmiotową skargą do sądu administracyjnego. Raga Gminy podniosła, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż teza wyrażona w uchwale 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt: II OPS 2/07 mająca dowodzić, iż skarga w rozpatrywanym przypadku nie została wniesiona przedwcześnie i jako taka winna zostać rozpatrzona, ma zastosowanie do niniejszej sprawy. Gmina wskazała, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 22 lipca 2005 r., sygn. akt: l OSK 108/05 - skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą (...) w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie zostanie udzielona przez organ tej jednostki samorządu terytorialnego w ciągu miesiąc. Organ podkreślił, że skoro przepis art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został uchwalony i obowiązuje, to - jeżeli wolą ustawodawcy jego stosowanie nie zostało ograniczone lub wyłączone - winien być przestrzegany. Jak stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt: l OSK 1887/11 "nie można przyjąć za słuszne stanowiska, jakoby art. 101 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiły lex specialis w stosunku do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wyłączały stosowanie tego przepisu w sprawach ze skarg na uchwały organów gmin wnoszonych w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym". W niniejszej sprawie skarżący wprawdzie wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa (data wpływu wezwania: dnia 5 października 2012 r.), jednakże skarga została wniesiona już po trzech dniach od wezwania, tj. już w dniu 8 października 2012 r., a zatem Gmina nie miała żadnych możliwości ustosunkowania się do zarzutów zawartych w wezwaniu. W dalszej części odpowiedzi na skargę podniesiono, że skarżący nie wskazali jednoznacznie i nie udowodnili naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia, czym nie wykazali kolejnej przesłanki warunkującej dopuszczalność skargi. Zdaniem Gminy ustalenia zaskarżonej uchwały nie tylko nie powodują ograniczenia przysługującego skarżącym prawa własności, ale zasady wykonywania tego prawa zostały wprowadzone z poszanowaniem ustawowych zasad i z uwzględnieniem interesu publicznego oraz interesu właścicieli innych działek, zainteresowanych posiadaniem dostępu do drogi publicznej. W świetle przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. A zatem wykonywanie prawa własności może zostać ograniczone właśnie przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił przy tym, że skarżący zdecydowali się na zagospodarowanie swoich nieruchomości z uwzględnieniem ustaleń obowiązującego planu z 2005 r. Oznacza to, że zaakceptowali jego ustalenia i skorzystali z możliwości zagospodarowania i zabudowy działki, które stworzył plan z 2005 r. Podsumowując, w ocenie Gminy, skarżący nie dopełnili ustanowionych przez ustawodawcę wymagań warunkujących dopuszczalność wniesienia skargi, zarówno w postaci przesłanki istnienia naruszenia ich interesu prawnego lub prawa, jaki i w postaci przesłanki bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa, powodując - w tym ostatnim przypadku, iż skarga została wniesiona przedwcześnie i winna zostać odrzucona. Jednocześnie z ostrożności procesowej - w odpowiedzi na podniesione w skardze zarzuty merytoryczne - Gmina wyjaśniła, że w okresie sporządzania planu z 2005 roku działki w rejonie objętym planem były w większości niezabudowane. Zainwestowanie budowlane pojawiło się dopiero po uchwaleniu planu i z uwzględnieniem jego postanowień. Dotyczy to także większości podziałów działek następujących po uchwaleniu planu. W miejscu wyznaczonej drogi "KDW", zostały wyznaczone działki o kształcie odpowiadającym dokładnie przebiegowi tej drogi - np. działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], a także działki skarżących, tj. działki nr [...] i nr [...]. Wskazane działki zostały wyznaczone w sposób jednoznacznie wskazujący, że celem ich wydzielenia była realizacja wyznaczonej w planie drogi "KDW". W związku z powyższym, żądanie skarżących w zakresie wycofania kwestionowanej drogi należy, zdaniem Gminy, postrzegać jako żądanie, aby Gmina zmieniła wcześniejsze dyspozycje planistyczne, które znalazły odzwierciedlenie w dotychczas wydanych decyzjach administracyjnych (w sprawie zatwierdzenia projektów podziałów działek) i w zagospodarowaniu terenów przyległych (pozwolenia na budowę), a które to decyzje posiadają przymiot ostateczności. Podkreślono, że przedmiotowa zabudowa powstała przecież nie na wyznaczonej drodze, ale w jej sąsiedztwie i z uwzględnieniem tej dyspozycji planistycznej. Żądanie skarżących zdaniem Gminy nie może zostać uwzględnione. Wycofanie odcinka drogi spowodowałoby bowiem nieakceptowalną sytuację pozbawienia możliwości dojazdu do terenów przeznaczonych na cele zabudowy właścicieli działek, którzy tereny te uzyskali z chwilą uchwalenia planu w roku 2005. Droga "KDW" wyznaczona została nie tylko na działkach Skarżących, ale także na innych nieruchomościach, należących do właścicieli, którzy nie kwestionują jej przebiegu. Ponadto Gmina podniosła, że nie jest prawdą - jak podnoszą skarżący - że droga wewnętrzna zlokalizowana na działce [...] zapewnia wszystkim działkom przeznaczonym na cele zabudowy w planie z 2005 r. dostęp do drogi publicznej. Działki wskazane powyżej, tj. działki nr: [...] (obecnie [...] i [...]), [...] czy [...], tego dostępu nie mają. W odniesieniu do zarzutu skarżących naruszenia procedury uchwalania miejscowego planu i przeznaczenia fragmentu działek obecnie oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...] i [...], (na rysunku planu oznaczona jako działka nr [...]) - na cele zabudowy mieszkaniowej "MN" - bez zgody Ministra Rolnictwa - Gmina podniosła, że jest to zarzut całkowicie nieuzasadniony. Odmowa wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych wnioskowanych przez Wójta Gminy nie rodzi skutku prawnego polegającego na tym, że Gmina nie może korzystać z przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie bowiem z w/w przepisem - przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej. Zatem w sytuacji, gdy minister nie wyraża zgody na dokonanie zmiany przeznaczenia wnioskowanej powierzchni gruntów - Gmina może w zgodzie z w/w przepisem ustawy dokonać zmiany przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekracza 0,5 ha. Jednocześnie Gmina zaznaczyła, że znane są jej zasady interpretacji przedmiotowego przepisu, wynikające z orzecznictwa.

W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2012 r. skarżący M. i A. D., odnosząc się do odpowiedzi skargę Rady Gminy Wielka Wieś, podnieśli że ich skarga nie może zostać uznana za przedwczesną. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta (w odniesieniu do identycznego stanu faktycznego) w sposób nie budzący wątpliwości przez uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. II OPS 2/07. Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał, że po przekazaniu do sądu skargi wniesionej po wezwaniu organu, ale przed udzieleniem odpowiedzi przez organ, jeżeli późniejsza odpowiedź organu jest negatywna, sąd rozpoznaje skargę, która spełnia wymagania zarówno, co do terminu jej wniesienia, jak i co do bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym przedmiotowa skarga nie może podlegać odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Skarga organu nadzoru tj. Wojewody [...] została złożona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7). Wojewoda jako organ nadzoru, w przeciwieństwie do osób o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest obowiązany wykazywać swojej legitymacji skargowej poprzez wskazanie interesu prawnego i jego naruszenia.

Natomiast Skarga M. D. i A. D. złożona została w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżący M. D. i A. D. dopełnili wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Gminy Wielka Wieś pismem z dnia 4 października 2012 r. Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga M. i A. D. została wniesiona w terminie i niej jest przedwczesna, gdyż ostatecznie organ nie uwzględnił wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 28 lutego 2012 r. nr XV/127/2012 w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie gminy Wielka Wieś. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 23 marca 2012 r. pod pozycją 1283.

Na wstępie wskazać należy, że z uwagi na fakt, iż naruszenia procedury uchwalania planu mogłyby wpłynąć na legalność uchwały także w jej niezaskarżonej części, Sąd na wstępnie, z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz.647 ze zmianami) tj. w związku w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie stwierdził, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej.

Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna objęta tym przepisem została odnośnie zaskarżonego planu prawidłowo zastosowana i nie została naruszona.

Ze zgromadzonej dokumentacji planistycznej wynika, że Rada Gminy Wielka Wieś podjęła w dniu 28 maja 2008 r. uchwałę nr XXI/136/2008 o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś dla obszarów gminy Wielka Wieś. Z treści tej uchwały wynika, iż odnosiła się ona do zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy Wielka Wieś nr XXXVIII/178/2005 z dnia 11 marca 2005 r. Uchwała ta (nr XXI/136/2008) została następnie zmieniona uchwałami Rady Gminy Wielka Wieś nr XXXI/226/2009 z dnia 30 marca 2009 r. oraz nr V/31/2011 z dnia 31 marca 2011 r. Pierwszą ze wskazanych uchwał Rada Gminy Wielka Wieś postanowiła dodatkowo o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś uchwalonego uchwałami Rady nr LIII/236/02 z dnia 9 października 2002 r. oraz nr XXXVIII/178/2005 z dnia 11 marca 2005 r. dla obszaru "Będkowice 5". Uchwałą tą (nr XXXI/226/2009) postanowiono także o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś uchwalonego uchwałą nr LIII/241/02 Rady z dnia 9 października 2002 r. dla obszaru "Wielka Wieś 9". Z kolei uchwałą nr V/31/2011 z dnia 31 marca 2011 r. postanowiono o podzieleniu obszaru "Szyce-1" na obszar "Szyce 1A", "Szyce – 1B", "Szyce-2".

O podjęciu uchwały nr XXI/136/2008 z dnia 28 maja 2008 r. Wójt Gminy Wielka Wieś ogłosił w prasie miejscowej tj. Dzienniku Polskim z dnia 18 lutego 2008 r., a także w internecie - na stronach Biuletynu Informacji Publicznej, jak również poprzez obwieszczenie w Urzędzie Gminy. Obwieszczenie z dnia 12 lutego 2009 r. o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś wraz z prognozą oddziaływania na środowisko było wywieszone na tablicy ogłoszeń w urzędzie gminy w dniach od 18 lutego 2009 r. do dnia 11 marca 2009 r. (co wynika ze sporządzonej adnotacji). W obwieszczeniu określono formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, w terminie od dnia 18 lutego 2009 r. do dnia 11 marca 2009 r. nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia.

O podjęciu uchwały Rady Gminy nr XXXI/226/2009 r. z dnia 30 marca 2009 r. (w sprawie zmiany uchwały nr XXI/136/2008 z dnia 28 maja 2008 r.) Wójt również ogłosił w prasie miejscowej tj. Dzienniku Polskim z dnia 31 sierpnia 2009 r., oraz w internecie – na stronach Gminy Wielka Wieś. W aktach sprawy znajduje się również obwieszczenie Wójta z dnia 24 sierpnia 2009 r. o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś dla obszarów "Będkowice-5", "Modlica-7", "Wielka Wieś-9", w którym określono formę, miejsce i termin składania wniosków do planu od dnia 31 sierpnia 2009 r. do dnia 21 września 2009 r. Na obwieszczeniu tym brak jest jednak adnotacji, w jakich dniach było ono wywieszone na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy.

Wójt zawiadomił następnie na piśmie o podjęciu obu ww. uchwał tj. nr XXI/136/2008 z dnia 28 maja 2008 r. oraz nr XXXI/226/2009 r. z dnia 30 marca 2009 r. instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, informując, że wnioski można składać w terminie do 21 dni od otrzymania zawiadomienia.

W konsekwencji podjętych prac planistycznych oraz zgłoszonych wniosków sporządzony został projekt planu miejscowego, który podlegał dalszemu opiniowaniu i uzgadnianiu przez właściwe organy. Na tym etapie postępowania uzyskano m.in. pozytywne opinie Gminnej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej, wójtów gmin sąsiednich (wobec braku odpowiedzi, projekt zmiany planu uznano za zaopiniowany pozytywnie na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Projekt planu uzgodniono także z Wojewodą Małopolskim, Zarządem Województwa Małopolskiego, Zarządem Powiatu, Starostą Krakowskim, Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej, Wojewódzkim Sztabem Wojskowym, Komendą Powiatową Policji, Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Ponadto decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze, zgodnie z projektem miejscowego planu 48,7300 ha gruntów rolnych klas II-III w wyszczególnionych w decyzji granicach wydzieleń planistycznych, jak również nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 294,3600 ha gruntów rolnych klas I–III, położonych w wyszczególnionych w decyzji granicach wydzieleni planistycznych. Projekt zmian miejscowych planów uzgodnił także Dyrektor Ojcowskiego Parku Narodowego w postanowieniu z dnia 10 listopada 2011 r.

Wójt Gminy Wielka Wieś w obwieszczeniu z dnia 9 maja 2011 r. zawiadomił o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 17 maja 2011 r. do dnia 6 czerwca 2011 r. projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś w zakresie zmiany przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów w granicach obszaru "Szyce-1A" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (na obwieszczeniu tym nie ma adnotacji gdzie i kiedy było ono wywieszone). Informację o wyłożeniu projektu do publicznego wglądu zmieszczono także w Dzienniku Polskim oraz na stronie internetowej Gminy Wielka Wieś. Równocześnie w prasie miejscowej (Dzienniku Polskim) oraz w ww. obwieszczeniu zamieszczono informację o toczącym się postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zaznaczono także, że uwagi do planu można składać do dnia 20 czerwca 2011 r.

Część zgłoszonych uwag została uwzględniona. Rady Gminy Wielka Wieś uchwałą z dnia 14 lipca 2011 r. nr IX/68/2011 w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś uchwaliła zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/178/2005 z dnia 11 marca 2005 r. Projekt zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś obejmujący wprowadzenie zmian w ustaleniach tekstowych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś uchwalonego uchwałą nr XXXVIII/178/2005 z dnia 11 marca 2005 r. w granicach pozostałych obszarów - tj. "Bębło-1", "Bębło-2", "Bębło-3", "Będkowice-1", "Będkowice-2", "Będkowice-3", "Będkowice-4", "Będkowice-5", "Biały Kościół - 2", "Biały Kościół - 3", "Czajowice-1", "Czajowice-3", "Czajowice-5", "Giebułtów-3", "Giebułtów-4", "Giebułtów-5", "Giebułtów-6", "Giebułtów-7", "Modlnica-1", "Modlnica-2", "Modlnica-3","Modlnica-4","Modlnica-5", "Modlnica-6", "Modlnica-7", "Modlniczka-3", "Modlniczka-4","Modlniczka-5","Modlniczka-6","Modlniczka-7", "Prądnik Korzkiewski - 1", "Szyce-lB", "Szyce-2", "Tomaszowice-1", "Wielka Wieś-2", "Wielka Wieś-3", "Wielka Wieś-4", "Wielka Wieś-5", "Wielka Wieś-6", "Wielka Wieś-7", "Wielka Wieś-8", "Wielka-Wieś-9", "Wierzchowie-1", "Wierzchowie-2", oraz uchylenia ustaleń planów uchwalonych uchwałami Rady Gminy Wielka Wieś Nr LIII/236/02 z dnia 9 października 2002 r. oraz Nr LIII/241/02 z dnia 9 października 2002 r. - wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wyglądu w dniach od 28 listopada 2011 r. do dnia 19 grudnia 2011 r. w siedzibie Urzędu Gminy Wielka Wieś, o czym zamieszczono informację w Dzienniku Polskim z dnia 19 listopada 2012 r., a także na stronach internetowych Gminy Wielka Wieś oraz Biuletynie Informacji Publicznej. W aktach sprawy znajduje się także obwieszczenie Wójta o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Z adnotacji widniejącej na obwieszczeniu wynika, że zostało ono wywieszone w dniu 16 listopada 2011 r. W obwieszczeniu zaznaczono, że uwagi do planu można składać do dnia 2 stycznia 2012 r. Równocześnie w prasie miejscowej (Dzienniku Polskim) oraz w ww. obwieszczeniu zamieszczono informację o toczącym się postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Część uwag wniesionych do projektu zmian miejscowych planów, po rozpatrzeniu przez Wójta Gminy Wielka Wieś została uwzględniona, natomiast w stosunku do niektórych Wójt zaznaczył, że ich uwzględnienie wymaga ponownego wyłożenia do publicznego wglądu, jak również wskazał, że uwzględnienie niektórych uwag spowoduje konieczność uzyskania ponownego uzgodnienia Dyrektora Ojcowskiego Parku Narodowego, oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

W dniu 28 lutego 2012 r. Rada Gminy Wielka Wieś podjęła uchwałę nr XV/127/2012 w sprawie zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Gminy Wielka Wieś uchwalonych: uchwałą Nr XXXVIII / 178 / 2005 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 11 marca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 215, poz. 1446), z jej późniejszymi zmianami wprowadzonymi uchwałami: Nr VII/30/2007 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 30 marca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 360, poz. 2382), Nr XLI/288/2010 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 7 stycznia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 22, poz. 127) oraz Nr IX/68/2011 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 421, poz. 3928), uchwałą Nr LIII/23 6/02 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 9 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 276, poz. 3550), uchwałą Nr LIII/241/02 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 9 października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 276, poz. 3555).

Przechodząc do rozpoznania skargi Wojewody Małopolskiego, należy stwierdzić, że zdaniem Sądu skarga ta jest uzasadniona, choć nie tylko z powodów w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2004 Nr 121 poz. 1266 j.t.) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej - aktualnie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (ust 2 pkt 1).

Istotą wykładni tych przepisów jest prawidłowe odczytanie pojęcia "zwarty obszar projektowany". Termin ten odnosi się do obszaru gruntów (terenu) przekraczającego 0,5 ha mającego przeznaczenie rolne o klasie bonitacyjnej od I do III, a które to grunty lokalny prawodawca w sporządzanym planie zagospodarowania przestrzennego zamierza przeznaczyć na cele pozarolnicze. W sytuacji takiej musi obligatoryjnie uzyskać zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. II OSK 94/12 wyjaśniając prawidłowe rozumienie tego pojęcia orzekł, iż "zwarty obszar", o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nie rozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. Identyczne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r. II OSK 996/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 5 października 2012 r. II SA/Kr 710/12. Stanowisko zajmowane w wyżej przytoczonych orzeczeniach w pełni podziela także sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę.

Zwarty obszar projektowy o którym mowa w przytoczonym wyżej przepisie to obszar składający się z jednej lub wielu działek (podziały geodezyjne są w tym przypadku bez znaczenia) które jednakże znajdują się w bezpośredniej bliskości. Słowo "zwarty" w rozumieniu przestrzennym należy rozumieć jako: złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, ścisły, zbity, gęsty, skupiony (vide: Uniwersalny słownik języka polskiego pod redakcją prof. S. Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa 2003, s. 763). Jeżeli więc zwarty obszar projektowany w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego (lub jego zmianie) na cele nierolnicze jest większy niż 0,5 ha a grunty na tym obszarze mają klasę bonitacyjną od I do III, to brak zgody na nierolnicze przeznaczenie terenu udzielone organowi planistycznemu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyklucza możliwość takiego przekształcenia. Jeżeli organ ten wbrew stanowisku ministra (lub nie występując o tą zgodę) dokona zmiany przeznaczenia gruntów dopuszcza się naruszenia zarówno procedury planistycznej jak i zasad uchwalania planu. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt 4- 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu który następnie podlega opiniowaniu i uzgadnianiu a także na podstawie tego projektu uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wystąpienie o wyrażenie tej zgody przez uprawniony podmiot, jest dla organu planistycznego obligatoryjne, a brak tej zgody stanowi negatywną przesłankę do zmiany przeznaczenia gruntu.

Wskazać przy tym należy, że w niniejszej sprawie organ planistyczny wystąpił do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na przeznaczenie w planie obszarów o łącznej powierzchni 343,0900 ha położonych na terenie całej gminy Wielka Wieś, które oznaczone zostały na załączniku graficznym do wniosku (mapie - k. 3008 akt planistycznych) kolorem beżowym. Minister wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów po powierzchni 48, 7300 ha natomiast zgody tej odmówił dla gruntów o łącznej powierzchni 294,3600 ha. Wśród obszarów na zmianę przeznaczenia których Minister nie wyraził zgody znajdują się obszary oznaczone na części graficznej planu jako 2.MNU1 i 2.UT w obszarze Będkowice – 2 i Będkowice – 5. Jednocześnie na załączniku nr 5 do skargi Wojewody (k. 24, 25 akt sądowych) oznaczony został czerwonym kołem teren nazwany jako "powiązania obszarów przeznaczonych na cele nierolnicze w ramach jednego kompleksu". Natomiast na załączniku 30b do skargi Wojewody (k. 62 akt sądowych) zaznaczone zostały granice użytku gruntowego o symbolu R IIIa. Niewątpliwie w ramach tego jednego "kompleksu" czy tez "użytku gruntowego" znajdują się blisko jeden obok drugiego ww. dwa tereny co do których wystąpiono o zgodę na przeznaczenie na cele nierolne i zgody tej nie uzyskano. Ich łączna powierzchnia wynosi 0,99ha (0,50 + 0,49). Przedziela je jedynie wąska działka oznaczona nr [...] o klasie gruntu R V, która od 2002r., na podstawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś (uchwała Rady Gminy nr LIII/236/02 ) przeznaczona była na tereny nierolne i oznaczona symbolem UCHT/3 (usługi turystyczno – handlowe). W obecnym planie ten pas terenu (część działki [...]) nosi oznaczenie 2. UT- tereny usług rekreacji, turystyki i sportu.

Przy tym wszystkim jednocześnie należy stwierdzić, że Sąd z urzędu zbadał zgodność zaskarżonych obszarów ze znajdującym się w aktach sprawy wyrysem obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Wielka Wieś (plansza Kierunki zagospodarowania Przestrzennego) stanowiącym załącznik do uchwały nr XII/52/2007 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 4 września 2007r. , zwanym dalej Studium i ustalił, że działka nr [...] położona jest zgodnie z zaskarżoną uchwałą w większości: w terenach 2.UT- tereny usług rekreacji, turystyki i sportu; w terenach 2.US -tereny urządzeń sportu i rekreacji oraz w małych fragmentach: w terenach 2.R – tereny rolne oraz 2 ZN - tereny zieleni w tym objętej formami ochrony przyrody. Natomiast działka ta na rysunku Studium oznaczona została kolorem żółtym i w całości położona była w obszarach oznaczonych jako teren R - "tereny użytkowane rolniczo". Wobec powyższego przeznaczenie w zaskarżonej uchwale działki [...] położonej w obszarze "Będkowice -5", w części w której przeznaczona została na tereny o oznaczeniu 2. UT oraz 2. US jest niezgodne ze Studium.

Okoliczności te przesądzają, iż przeznaczenie działki nr [...] położnej w obszarze "Będkowice -5" w zakresie w jakim oznaczona została symbolami 2. UT i 2US dokonana została z istotnym naruszeniem zarówno procedury sporządzania planu jak i zasad jego sporządzania. Po pierwsze, na cele nierolnicze przeznaczone zostały obszary rolne klasy R IIIa o powierzchni przekraczającej 0,5 ha zwartego obszaru bez zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który decyzją z 23 grudnia 2010 r. nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na tym właśnie obszarze. Obszary 2.MNU1 i 2.UT położone są w bezpośredniej bliskości (oddziela ja tylko fragment działki [...]) oraz znacznie przekraczają powierzchnie 0,5 ha. Zdaniem Sądu rozdzielenie tych dwóch obszarów działką [...] nie powoduje, że przestają być one "zwarte" w znaczeniu wyżej opisanym. Dodatkowo z opisanych wyżej załączników wynika, że sam organ planistyczny traktował te dwa obszary jako "obszary powiązane w ramach jednego kompleksu" oraz, że obydwa obszary wnioskowane do nierolniczego przeznaczenia położone były w granicach jednego użytku gruntowego R IIIa. Zatem przeciwne stanowisko organu planistycznego jest w tym zakresie zdaniem Sądu wadliwe. Po wtóre zaś, obowiązujące Studium nie przewiduje zmiany przeznaczenia działki [...] na cele nierolnicze i pozostawia ją jako działkę "użytkowaną rolniczo", tym samym przeznaczenie określone w planie tej działki jest niezgodne ze Studium.

Zgodnie z art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 130 poz. 871), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Rada Gminy Wielka Wieś podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzania zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Wielka Wieś w dniu 28 maja 2008 r., zatem oznacza to po myśli przywołanego wyżej art. 4 ust. 2, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy (tj. do dnia 21 października 2010r. ) stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym zaskarżona uchwała pozostaje w reżimie konieczności pozostawania w "zgodności" ze Studium. Nowa regulacja art. 20 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga "nienaruszania" ustaleń Studium, jednakże rozważania co do różnic pojęciowych w tym zakresie są zbędne, bo nowa zasada "nienaruszania" ustaleń studium nie dotyczy zaskarżonej uchwały. Niewątpliwie w niniejszym przypadku przeznaczenie działki [...] w części objętej przeznaczeniem 2. US i 2 UT. w Studium i w planie jest sprzeczne (przeznaczenia te nie pozostają w zgodności), tym samym zasada sporządzania planu jaką jest jego zgodność ze studium została naruszona, czym wypełniona została przesłanka z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w ramach obszaru oznaczonego symbolem 2.MNU.1 "Będkowice-2’", znajdują się grunty rolne które nie uzyskały zgody na ich przeznaczenie na cele nierolnicze zgodnie z art. 17 pkt. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ust. 2 pkt. 1 o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Te same względy o których mowa wyżej a dotyczące pojęcia "zwarty obszar projektowy" przesądzają, iż nie można mówić o wadliwości zaskarżonego planu w zakresie w jakim dokonano zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w pozostałych obszarach, w tym także w obszarze "Modlniczka -3", którego to obszaru dotyczy skarga A. i M. D.. Jak bowiem mowa wyżej, zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia gruntów, wymagają jedynie grunty rolne klasy bonitacyjnej od I do III jeżeli zwarty (a zatem składający się z terenów położonych w bezpośredniej bliskości) obszar projektowy (przeznaczony do zmiany przeznaczenia) przekracza powierzchnią wielkość 0,5 ha. Wszystkie natomiast obszary w których dokonano zmiany przeznaczenia gruntów (poza obszarem 2.MNU1 i 2.UT) mają powierzchnie niższe niż 0,5 ha wielkości. Położone są przy tym w różnych, oddalonych od siebie obszarach tj. co do których nie można mówić, że stanowią obszar zwarty (jak wskazano wyżej za Naczelnym Sądem Administracyjnym, jako zwarty obszar projektowy nie może być traktowana suma wszystkich obszarów które mają zmienić przeznaczenie i bez względu na ich wzajemne położenie a jedynie obszar złożony działek znajdujących się blisko siebie (jedna koło drugiej), skupiony i nie rozczłonkowany. W stosunku do tych terenów nie była zatem wymagana zgoda Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na ich nierolnicze wykorzystanie. W tym zakresie władztwo planistyczne i samodzielności procedowania, w pełnym wymiarze (przy zachowaniu jedynie wymogów dotyczących poszanowania słusznych interesów indywidualnych oraz interesu społecznego), ma organ planistyczny. Prawidłowe jest zatem stanowisko Wojewody Małopolskiego, który dostrzegł fakt zmiany przeznaczenia terenów, pomimo negatywnej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, uznał jednak iż w tym zakresie nie doszło do naruszenia zasad i procedury sporządzania planu.

Okoliczności o których mowa wyżej rozstrzygają także w przedmiocie części zarzutów zgłoszonych przez M. D. i A. D. a dotyczących przeznaczenia w planie na cele mieszkaniowe (7. MN) bez zgody rolnej działki oznaczonej na rysunku planie nr [...] a w skardze aktualnymi numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...], która ma powierzchnię około 19 arów. W dalszej części działka ta będzie opisywana jako działka nr [...].

W tym miejscu wskazać należy, iż fakt wydania decyzji ostatecznej w której Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia 48 ha gruntów w gminie Wielka Wieś a w pozostałym zakresie odmówił jej zgody, jest bez znaczenia. Organ planistyczny wystąpił bowiem z wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia 343,09 ha gruntów wskazanych we wniosku i ten zakres sprawy był przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w decyzji z dnia 23 grudnia 2010r. nr [...]. Decyzja ta została przez organ planistyczny uwzględniona (poza wskazanymi wyżej obszarami 2.MNU1 i 2.UT) i projekt planu przed wyłożeniem został skorygowany z uwzględnieniem treści tej decyzji. Nowy projekt planu -w wersji po korekcie wynikającej z ww. decyzji, podlegającej wyłożeniu - i ostatecznie plan uchwalony, przeznacza obszary rolne o klasie I- III na cele nierolnicze, jednakże ich poszczególne zwarte obszary nie przekraczają 0,5 ha. Zdaniem Sądu organ planistyczny ma prawo do takiego działania i nie są to " tryby" przeznaczania gruntów na cele nierolnicze wzajemnie się wykluczające.

Wniosek rolny dotyczył -między innymi- całego obszaru "Modlniczka 3/1" i nie uzyskał akceptacji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W tej sytuacji organ planistyczny honorując brak zgody na odrolnienie całego obszaru, we własnym zakresie i zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczył na cele nierolnicze obszar nie przekraczający 0,5 ha. Nie może być bowiem obligująca dla organu planistycznego ogólna decyzja odmowna w przedmiocie odrolnienie gruntów w stosunku do tych obszarów, co do których Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma kompetencji orzekania tj. tych co do których organ planistyczny samodzielnie decyduje w przedmiocie ewentualnej zmiany ich przeznaczenia. Organ administracji nie może bowiem władczo rozstrzygać w obszarach w których kompetencji nie zachowuje. Zatem decyzja Ministra rzeczywiście jest wiążąca, ale jedynie w stosunku do obszaru którego dotyczy (który objęty był wnioskiem rolnym) a nie w stosunku do obszarów, co do których w ogóle żadna decyzja nie mogłaby być wydana, gdyż potrzeby i możliwości takiej nie przewiduje art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Nie jest też zasadne powoływanie przez skarżących w piśmie z dnia 30 stycznia 2013r. przepisu art. 17 pkt. 6c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w aktualnym brzmieniu, gdyż jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, ze względu na przepis przejściowy art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym jest wyłącznie mowa o "uzyskaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne" (art. 17 pkt. 8). Nowelizacja ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym która weszła w życie w dniu 21.10.2010r. nie ma zastosowania do zaskarżonej uchwały.

Wskazać także należy, że M. D. i A. D. skarżyli ustalenia planu w zakresie działki nr [...] wskazując na naruszenie ich interesu prawnego które dokonane zostało przez zaskarżoną uchwałę. Zdaniem skarżących zmiana przeznaczenia tego obszaru wpływa na sposób wykonywania przez nich prawa własności (ogranicza je) gdyż nie pozwala na odmienne od dotychczasowego przeznaczenie części działek [...] oraz [...]. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić.

Zgodnie z dyspozycja art. 101 ust 1 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. II OSK 790/12 orzekł, iż prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie zatem interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki.

Nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż fakt zmiana przeznaczenia działki oznaczonej w planie nr [...] narusza ich interes prawny ponieważ wymusza pozostawienie dotychczasowego przeznaczenia działek [...] oraz [...] częściowo jako działek drogowych (KDW). W sytuacji, w której skarżący kwestionuje postanowienia planu w odniesieniu do nieruchomości, których właścicielem nie jest (i w stosunku do których nie przysługuje mu żadne prawo o charakterze rzeczowym), uznać należy, iż postanowienia te co do zasady nie mogą naruszać interesu prawnego skarżącego. Postanowienia te nie ingerują bowiem bezpośrednio w sposób wykonywania praw rzeczowych przysługujących skarżącemu.

Równocześnie ze względu na fakt powiązania przez skarżących uzasadnienia swojego interesu prawnego w zakresie zaskarżenia przeznaczenia działki oznaczonej w planie nr [...] z przeznaczeniem działek [...] oraz [...] pod drogę KDW należało odnieść się także i do tej kwestii.

Badając przebieg spornej drogi KDW w zaskarżonej uchwale oraz w obowiązującym Studium, stwierdzić należy, że droga ta, w takim przebiegu jak istnieje w zaskarżonej uchwale - przewidziana została w przywoływanym wyżej Studium i jak twierdzi organ również w miejscowym planie z 2005r. Skoro jak wcześniej wskazano, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma być ze studium zgodny, to nie można tej zgodności traktować wybiórczo w tym znaczeniu, że zgodność ma dotyczyć tylko tych postanowień planu i studium, które są dla poszczególnych osób z takiego czy innego względu korzystne. Związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby treść ta uwzględniała i wynikała z ustaleń. Treść planu miejscowego jest zatem konsekwencją zapisów studium. W orzecznictwie wskazuje się, iż związanie ustaleniami studium przy sporządzaniu planu miejscowego polega na takim kształtowaniu postanowień planu który wynika z wcześniejszych ustaleń studium. Podkreśla się, iż warunek zachowania zgodności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie stosownie do art. 28 ust 1 u.p.z.p. powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w myśl wymogu zawartego w art. 9 ust. 4 tej ustawy, przy czym owa zgodność planu ze studium nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności rozwiązań ze studium. Zatem dopóki droga ta jest wyznaczona w obowiązującym Studium Gminy Wielka Wieś, dopóty nie można czynić organowi planistycznemu zarzutu, że naruszył w tym zakresie prawo.

Na konsekwentny zamiar urządzenia przez Gminę w tym terenie drogi wewnętrznej wskazują też decyzje zatwierdzające podziały nieruchomości w tym obszarze (Modlniczka) przedstawione przez organ, a to decyzja Wójta Gminy Wielka Wieś znak [...] z dnia 24 maja 2007r., decyzja Wójta Gminy Wielka Wieś znak [...] z dnia 22 listopada 2006r, z których wynika, ze zmiana konfiguracji działek ewidencyjnych w tym terenie już w 2006r. organizowana była w taki sposób aby droga mogła realnie powstać. Stroną decyzji z 2007r. była "[...]" spółka z o.o., właścicielka nieruchomości w tym terenie i prawdopodobnie [...] od którego nieruchomość zakupili Skarżący. Z map projektów podziału stanowiących załącznik do decyzji wynika, że wówczas nieruchomości te były niezabudowane.

Nie jest możliwe zatem stwierdzenie, że organ planistyczny naruszył prawo własności Skarżących poprzez przeznaczenie działek [...] oraz [...] stanowiących własność Skarżących pod drogę. Nie jest możliwe żądanie ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje art. 64 Konstytucji RP i w ślad za nim art. 140 k.c. oraz art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wszystkie w/w przepisy ustawowe wprowadzają ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w ust. 3 art. 64 Konstytucji RP. Nie można zatem skutecznie wywodzić naruszenia art. 140 k.c. w związku z art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skoro przepisy te z natury swej ograniczają prawo własności, a tym samym naruszają interes prawny właściciela, jednak w granicach dopuszczonych przez prawo. W konsekwencji ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Co więcej, organy planistyczne są zobowiązane w ramach procedury planistycznej a w konsekwencji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaprojektować układ komunikacyjny umożliwiający skomunikowanie określonych obszarów gminy zwłaszcza obszarów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Gmina musi więc zapewnić stosowne skomunikowanie tego obszaru poprzez zaprojektowanie właściwej infrastruktury drogowej. Działania takie w pełni zatem mieszczą się w zakresie władztwa planistycznego gminy. Każdy zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszący się do danej nieruchomości w jakiś sposób ogranicza zakres korzystania z tej nieruchomości przez jej właściciela, co jednak nie może każdorazowo zostać uznane za naruszenie konstytucyjnej ochrony prawa własności.

Niezależnie od powyższego nie jest też prawdą, że zakwestionowana w skardze droga KDW została wydzielona i zaprojektowana wyłącznie dla działki oznaczonej na rys. planu nr [...]. Z rysunku planu oraz uzyskanych na rozprawie wyjaśnień wynika, że zapewnia ona zarówno dostęp do działek znajdujących się na terenie 7.MN w początkowym przebiegu tej drogi (przed nieruchomościami skarżących, działki oznaczone w planie nr [...], [...], [...]), jak i do działek znajdujących się na terenach oznaczonych symbolem 7MN, na lewo od działek Skarżących (działki oznaczone na planie nr [...], [...] - w stronę terenu oznaczonego symbolem 7.RM). Zdaniem Sądu rację ma organ, że rezygnacja z wyznaczenia na rysunku planu drogi w tym terenie spowodowałoby sytuację pozbawienia możliwości dojazdu do terenów przeznaczonych na cele zabudowy właścicieli działek, którzy tereny te uzyskali z chwilą uchwalenia planu w roku 2005r. a dodatkowo możliwości skomunikowania tych obszarów z drogami publicznymi potwierdziło Studium z 2007r. Droga "KDW" wyznaczona została ponadto nie tylko na działkach Skarżących, ale także na innych nieruchomościach, należących do innych właścicieli. Nie jest też prawdą - jak podnoszą skarżący - że droga wewnętrzna zlokalizowana na działce [...] zapewnia wszystkim działkom przeznaczonym na cele zabudowy w planie z 2005 r. dostęp do drogi publicznej. Droga ta zapewnia dostęp tylko tym nieruchomościom które leżą wewnątrz ogrodzonego osiedla. Interes publiczny (w tym przypadku definiowany jako interes pozostałych właścicieli nieruchomości budowlanych położonych w terenie 7. MN ) musi zostać wyważony z prawem własności poszczególnych nieruchomości i w niniejszym przypadku została wyważony prawidłowo a organ planistyczny działał w tym zakresie konsekwentnie i nie "zaskakiwał" skarżących zmiennymi lub nieoczekiwanymi koncepcjami urbanistycznymi, ale projekt układu drogowego w tej okolicy utrzymuje konsekwentnie od co najmniej 2006r. Wobec powyższego zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżących A. i M. D..

Z wszystkich wymienionych wyżej powodów orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz jak w pkt. II sentencji wyroku na podstawie art. 151 ppsa.