Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1988/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym Sędzia del. NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [....] nr [...], 2) zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącej J. S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1988/01

Uzasadnienie

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 105 § l k.p.a. oraz art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wniosku o przyznanie J. S. uprawnienia do świadczenia pieniężnego przewidzianego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego osoby zainteresowane mogły składać do Kierownika Urzędu do dnia 31 grudnia 1999 r. Strona zaś złożyła swój wniosek w dniu 21 września 2000 r. Termin złożenia wniosku ma charakter materialnoprawny i nie mają do niego zastosowania przepisy dotyczące przywracania terminów.

W swojej skardze do Sądu J. S. twierdzi, że nic nie wiedziała o terminie, w którym można było złożyć wniosek o świadczenie.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania administracyjnego, poza wypadkami, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją (umową międzynarodową lub ustawą), na podstawie, którego została wydana decyzja. Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003 r. sygn. akt P 24/02, opublikowanym w OTK 2003, nr 6, poz. 55 orzekł, iż art. 4 ust. 5 ustawy z ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. nr 87, poz. 395 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny zwrócił między innymi uwagę na to, iż przedmiotowa ustawa w pierwotnym kształcie nie zawierała żadnego granicznego terminu składania wniosków o przyznanie wymienionego świadczenia. Dopiero w roku 1999 ustawodawca postanowił taki termin wprowadzić – koniec roku 1999. Diametralnie zmieniono w ten sposób sytuację pewnej grupy osób, która pod rządami ustawy w brzmieniu pierwotnym podjęła starania o skompletowanie dokumentacji niezbędnej do uzyskania świadczenia pieniężnego, a następnie została zaskoczona nowelizacją, która uczyniła te starania bezcelowymi. Trybunał podkreślił, że dopiero w wyniku nowelizacji ustawodawca wprowadził graniczny termin składania wniosków określony w przepisie art. 4 ust. 5 ustawy. Uznał jednocześnie, że sytuacja, w której zainteresowany nie ma możliwości uzyskania ustawowo zagwarantowanych uprawnień wskutek nieracjonalnych działań ustawodawcy podjętych w czasie obowiązywania ustawy oraz zaniedbań administracji publicznej nie może mieć miejsca w systemie demokratycznego państwa prawnego.

W tej sytuacji, zważywszy na treść wskazanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) orzekł, jak w sentencji.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzekanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak przymiotu jej wykonalności było bezprzedmiotowe.