Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2328/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 95 pkt 1, art 96 ust 2  pkt 1 i  ust 3
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art 100 § 1
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art 70
journal: Dz.U. 2007 nr 226 poz 1676
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych - tekst jednolity
article: art 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Lech (spr.), Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Iwona Kosińska, Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Penda, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 257/12 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od T. G. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 257/12, oddalił skargę T. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: sędzia ppłk T. G. pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od dnia 1 lutego 2000 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r., ostatnio na stanowisku Zastępcy Prezesa Sądu Garnizonowego – Sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w B. W związku ze zniesieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego w B., Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] ustalił zainteresowanemu prawo do uposażenia w stanie spoczynku, którego płatnikiem od dnia 1 października 2010 r. jest wojskowy organ emerytalny w B. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. ustalił zainteresowanemu nową wysokość uposażenia w stanie spoczynku od dnia 1 stycznia 2011 r.

Minister Obrony Narodowej pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. wypowiedział T. G. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] stwierdził fakt zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 3 sierpnia 2011 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ.

W dniu 22 września 2011 r. sędzia ppłk rez. T. G. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego, przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej od dnia 1 września 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r., o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.).

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił prawa do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Organ wskazał na brzmienie art. 96 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 tej ustawy i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych świadczeń.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Na tę decyzję T. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że spełnia wszystkie ustawowe przesłanki do wypłaty świadczenia pieniężnego, przewidzianego przepisem art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Podał także, iż zgodnie z treścią przepisu art. 96 ust. 3 tej ustawy, nie miał żadnego formalnego obowiązku dokonania wyboru pomiędzy uposażeniem spoczynkowym, które nie jest świadczeniem emerytalnym, a świadczeniem z art. 95 pkt 1 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 257/12, oddalając skargę uznał, że decyzja organu, odmawiająca skarżącemu wypłaty świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji pobierania przez skarżącego uposażenia sędziego w stanie spoczynku, nie narusza prawa.

Sąd zgodził się z organem, że celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdyż już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany w stosunku do innych grup zawodowych, a ponadto wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej.

Sąd wskazał, że podzielenie stanowiska skarżącego i przyznanie mu wypłaty świadczenia, o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy, prowadziłoby do usytuowania go w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej. Sąd podał, że zakaz łączenia prawa do wypłaty uposażenia odnosi się również do sędziów Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył T. G. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust 2 pkt 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy z dnia 27 kwietnia 2010 r. (Dz. U., Nr 90, poz.593), poprzez niezastosowanie tych przepisów i w konsekwencji odmowę wypłaty świadczenia przewidzianego w art. 95 pkt 1 tej ustawy i uznanie, iż przepis ten jest wyłączony do stosowania wobec żołnierzy zawodowych zwolnionych do rezerwy, będących równocześnie sędziami wojskowymi w stanie spoczynku,

b) art. 96 ust 3 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy, poprzez jego błędną wykładnię i przez to uznanie, iż pobierane świadczenie jest świadczeniem emerytalnym oraz w konsekwencji tego nie zastosowanie przewidzianej tym przepisem instytucji wyboru świadczenia przewidzianej dyspozycją tego przepisu,

c) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 i 8 k.p.a., poprzez: a) błędne zastosowanie wykładni systemowej i celowościowej do analizy przepisu art. 96 ust. 3 w związku z art. 96 ust 2 pkt 1 powołanej ustawy o służbie zawodowej żołnierzy w sytuacji, gdy właściwa do zastosowania wykładnia językowa tychże przepisów daje jasne i zgodne z wolą ustawodawcy ich rozumienie w zakresie wypłaty świadczenia pieniężnego, opisanego w art. 96 pkt 1 ustawy i w dalszej konsekwencji nie zastosowanie przepisu z art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust 2 pkt 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy, b) błędne zastosowanie prymatu konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej i równości nad konstytucyjną zasadą praworządności i demokratycznego państwa prawa,

d) art. 32 § 5 ustawy prawo o ustroju sądów wojskowych z dnia 21 sierpnia 1997r., poprzez błędne uznanie istnienia zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury, podczas gdy skarżący świadczenia o charakterze emerytalnym nie pobiera, gdyż nie jest w stanie prawnym emerytalnym,

e) art. 100 § 6 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001r., poprzez uznanie istnienia zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury, podczas gdy skarżący świadczenia o charakterze emerytalnym nie pobiera, gdyż nie jest w stanie prawnym emerytalnym.

2) przepisów postępowania , to jest:

a) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2, ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7,8 i 9 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art.. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy polegający na przyjęciu, iż uposażenie sędziego w stanie spoczynku, uzyskane w wyniku zmiany okręgów sądowych i świadczenia emerytalne spełniają tą sama funkcję w systemie prawa, polegającą na zapewnieniu środków utrzymania po zaprzestaniu działalności zawodowej,

b) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2, ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7,8 i 9 k.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art.. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy polegający na przyjęciu, iż sędzia sądu wojskowego jest jedynie przy okazji żołnierzem zawodowym, a podstawową jego funkcją jest wykonywanie obowiązków sędziego,

c) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2, ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7,8 i 9 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art.. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy polegający na przyjęciu, iż wolą ustawodawcy było stosowanie zakazu kumulacji świadczeń dotyczących uposażenia sędziego w stanie spoczynku z innymi świadczeniami emerytalnymi i rentowymi, w tym świadczeniem opisanym w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy podczas, gdy takie ustalenia nie mają podstaw normatywnych i prawnych.

Skarżący kasacyjnie oświadczył ponadto, że podtrzymuje w całości wszystkie zarzuty podniesione w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z argumentacją tam wyłożoną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sądowi pierwszej instancji nie można postawić takiego zarzutu. W niniejszej sprawie ustalono bowiem, że skarżący kasacyjnie był żołnierzem zawodowym pełniącym służbę na stanowisku sędziego. Natomiast powstały problem nie dotyczył stanu faktycznego, lecz jego prawnej oceny. W istocie bowiem skarżący kasacyjnie nie zgadza się z oceną Sądu pierwszej instancji co do tego, że nie przysługuje mu świadczenie z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zaś tego rodzaju zarzuty dotyczą wykładni przepisów prawa materialnego i nie mogą stanowić podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wszystkie zarzuty o charakterze procesowym, na jakich oparta została skarga kasacyjna w zasadzie zmierzają do wykazania, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego. Taka konstrukcja podstawy skargi kasacyjnej jest nieprawidłowa. Niedopuszczalne jest bowiem uzasadnianie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego. Podkreślić z całą stanowczością należy, że ustalenia stanu faktycznego sprawy nie mogą być zwalczane podnoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego, a kontrolą sądową w postępowaniu ze skargi kasacyjnej nie jest objęta sama sfera faktyczna, lecz droga prawna prowadząca do jej ustalenia.

W niniejszej sprawie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią pochodną zarzutów prawa materialnego, stąd ocena zarzutów prawa materialnego determinuje ocenę zarzutów procesowych.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest zatem, czy w sytuacji, w której żołnierz zawodowy jest sędzią sądu wojskowego w stanie spoczynku i z tego tytułu pobiera uposażenie, przysługuje mu prawo do świadczenia z art. 95 pkt1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm.)

Wskazać należy, ze zgodnie z art. 95 pkt 1 powołanej ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94 ustawy, przysługuje między innymi przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że w niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie został przeniesiony w stan spoczynku. Natomiast zgodnie z art. 70 § 1 Prawo o ustroju sądów wojskowych, do sądów wojskowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, zaś według art. 70 § 2 w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Stosownie do art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), który na mocy art. 70 § 1 Prawo o ustroju sądów wojskowych ma zastosowanie do sędziów wojskowych, sędziemu który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 67 lat albo do osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 69 § 1a, uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Powołany przepis zawiera szczególnie korzystne dla żołnierzy zawodowych będących sędziami uregulowanie ich sytuacji finansowej po zwolnieniu ze stanowiska sędziego. Otrzymują oni pełne uposażenie ustalane według wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku – w przypadku skarżącego na stanowisku sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego. Chociaż jest to wynagrodzenie a nie świadczenie emerytalne, czy rentowe, spełnia ten sam cel – służy zabezpieczeniu finansowemu po zwolnieniu ze służby. Już choćby z tych przyczyn dokonane przez Sąd pierwszej instancji porównanie go do świadczeń emerytalnych wydaje się uzasadnione. Takiemu celowi służy też świadczenie przewidziane w art. 95 pkt 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należne żołnierzom zawodowym zwalnianym ze służby.

Jak wynika z powołanego art. 100 § 5 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziemu nie przysługuje prawo do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zaś w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie, z zastrzeżeniem § 7 (art. 100 § 6).

Podane wyżej regulacje określające przesłanki nabycia i zakaz łączenia świadczeń wskazują, że należne sędziemu uposażenie w stanie spoczynku jest zbliżone do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Faktu tego nie zmienia uzyskanie uposażenia na podstawie art. 100 § 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych, a więc tak jak w sytuacji skarżącego z powodu zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych. W obu przypadkach jest to uposażenie sędziego w stanie spoczynku, należne w związku z zaprzestaniem pełnienia służby sędziowskiej.

Wobec tego uznać należy, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że chociaż świadczenia te regulowane są różnymi ustawami, mogą być traktowane jako tożsame. Obydwa spełniają bowiem ten sam cel, jakim jest zabezpieczenie materialne danej osoby w związku z zaprzestaniem przez nią dotychczasowej aktywności zawodowej.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować jedynie wykładni art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 2 pkt 1, gdyż sytuację prawną skarżącego regulowały nie tylko przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – jako żołnierza zawodowego, ale także ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (DZ. U. Z 2007 r., Nr 226, poz. 1676 ze zm.) - jako sędziego sądu wojskowego.

W sytuacji, gdy ani ustawa Prawo o ustroju sądów wojskowych, ani ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych nie reguluje kwestii zbiegu prawa do uposażenia żołnierza zawodowego będącego sędzią w stanie spoczynku z prawem przewidzianym w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadne wydaje się – zgodnie z art. 70 § 2 Prawo o ustroju sądów wojskowych – zastosowanie art. 96 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, i świadczenia emerytalnego, żołnierzowi przysługuje tylko jedno z tych świadczeń (według jego wyboru). Oznacza to, że sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku nie przysługuje świadczenie przewidziane w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ pobiera on już uposażenie.

Podkreślić w tym miejscu należy, że podstawą orzekania nie jest przepis prawny, lecz norma prawna wywiedziona w drodze wykładni prawa z szeregu przepisów prawnych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2002r., sygn. akt P 6/02).

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się wypłaty świadczenia pieniężnego z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przy jednoczesnym zachowaniu uposażenia sędziego w stanie spoczynku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest prawidłowa wykładnia , zgodnie z którą możliwe byłoby pobieranie przez sędziów wojskowych w stanie spoczynku podwójnego uposażenia – uposażenia w stanie spoczynku i uposażenia na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Stanowiłoby to bowiem nieuzasadnione uprzywilejowanie tej grupy żołnierzy zawodowych w stosunku do innych żołnierzy zawodowych oraz w stosunku do sędziów sądów powszechnych.

Wobec tego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej subsumpcji wymienionych przepisów na gruncie stanu faktycznego sprawy, zatem zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 2 pkt 1 oraz art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut o naruszeniu wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Podobną regulację w prawie administracyjnym zawiera art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Podstawę materialnoprawną decyzji administracyjnej mogą stanowić tylko przepisy prawa powszechnie obowiązującego, czyli ustawa, bądź przepisy wykonawcze wydane na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy obowiązującego prawa, zaś skarżący kasacyjnie nie zgadza się z ich wykładnią dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Podkreślić jednakże należy, iż niezadowolenie strony z powodu zapadłych rozstrzygnięć nie może dowodzić, że organy administracji naruszyły zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, a w konsekwencji także zasadę przewidzianą w art. 2 Konstytucji RP. Skarżący powołując się na zasadę równości wobec prawa zdaje się nie zauważać, że właśnie odmienna od dokonanej przez Sąd wykładnia prawa stanowiłaby o naruszeniu zasady równości, gdyż skarżący otrzymałby więcej niż inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 powołanej ustawy odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania.

-----------------------

2