Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 373/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2012 r. sprzeciwu K. B. – B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2012 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie ze skargi K. B. – B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 rok p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Pan K. B. – B. (dalej: Skarżący) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. ponad kwotę 2.000 zł, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 rok.

Postanowieniem z 30 listopada 2012r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Od powyższego postanowienia Pan K. B. – B. wniósł sprzeciw wskazując na bardzo trudną sytuację finansową i na fakt zajęcia rachunków bankowych. Postanowieniu referendarza zarzucono nierozpoznanie istoty sprawy, brak ustaleń czy Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów i, w konsekwencji, naruszenie art. 246 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U.

z 2012r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), poprzez jego niezastosowanie. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 300 p.p.s.a., poprzez dokonanie oceny w sposób dowolny, powierzchowny, wymykający się kontroli instancyjnej, przez co uzasadnienie postanowienia narusza art. 328 k.p.c. Zarzucił też postanowieniu dokonanie oceny z naruszeniem zasad doświadczenia życiowego

i logicznego rozumowania poprzez dokonanie ustaleń sprzecznych z jasną

i jednoznaczną treścią dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że sprzeciw został wniesiony skutecznie, co powoduje utratę mocy postanowienia z 30 listopada 2012r., a wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlega ponownemu rozpatrzeniu (art. 260 p.p.s.a.). Należy też wyjaśnić, że sprzeciw jest specyficznym rodzajem środka prawnego, związanym z wprowadzeniem instytucji referendarza sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., FZ 58/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 16.), który powoduje przejęcie kompetencji do rozpoznania i rozpatrzenia incydentalnej kwestii przyznania prawa pomocy przez sąd, nie zaś badanie prawidłowości zakwestionowanego postanowienia lub zarządzenia wydanego przez referendarza (M. Niezgódka – Medek (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 260, opubl. w LEX 2011). Dlatego Sąd wydając niniejsze postanowienie nie rozpatruje zarzutów odnoszących się do wydanego w tej sprawie postanowienia

z 30 listopada 2012 r.

Wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych zawiera żądanie udzielenia prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W postępowaniu sądowym, co do zasady, strona zobowiązana jest do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi natomiast instytucję wyjątkową i nie można z niej czynić powszechnie stosowanego środka pomocy. Z uwagi na powyższe, przyznanie prawa pomocy winno być stosowane tylko w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej reguły.

W konsekwencji, to na żądającym zwolnienia od kosztów sądowych spoczywa wyłączny ciężar wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania powstających w związku z zainicjowaną sprawą. Rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. Tarno, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2006,

s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Kraków 2005, s. 592).

Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku wraz z dokumentacją

i oświadczeniami strony zgromadzonymi w aktach sprawy nie dają podstaw do przyznania Skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką M. C. – B. oraz trójką małoletnich dzieci. Miesięczny dochód rodziny stanowi jego wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.200 zł, wynagrodzenie za pracę M. C. – B. w wysokości 1.500 zł, ponadto uzyskuje on dochód z działalności gospodarczej w wysokości ok. 9.000 zł., posiada też oszczędności w kwocie ok. 4.000 zł. Małżonka Skarżącego posiada też 5 udziałów w spółce z o.o. o wartości po 100 zł każdy. Z oświadczenia Skarżącego wynika, że nie jest on właścicielem żadnych nieruchomości, M. C. – B. nie prowadzi działalności

w zakresie wynajmu, nie uzyskuje też dochodu z tytułu posiadania udziałów

w przedsiębiorstwie B. sp. z o.o., nie posiadają oni też samochodów. Jednocześnie spłacają kredyt hipoteczny za nieruchomość położoną w N. K. przy. ul. D. [...], w kwocie ok. 2.690 zł miesięcznie. Skarżący wskazał też, że jego przedsiębiorstwo w roku 2012 wykazało stratę w wysokości 117.069,42 zł, przy przychodzie 368.115,10 zł, podobnie w 2011 r. strata wyniosła 145.400,16 zł przy przychodzie 1.008.472,82 zł.

W ocenie Sądu, wysokość uzyskiwanych przez Skarżącego i jego małżonkę dochodów pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący i jego małżonka osiągają stałe miesięczne dochody z pracy i z działalności gospodarczej. We wniosku wskazano, że jest to miesięczna kwota ponad 11.000 zł. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, Skarżący powinien partycypować w kosztach postępowania. Prawo pomocy, jako forma dofinansowania z budżetu państwa, powinno dotyczyć tylko takich przypadków, gdy zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału

w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. O sytuacji finansowej Skarżącego i jego małżonki nie decyduje też wysokość straty wykazywanej przez prowadzone przez niego przedsiębiorstwo. Jak wskazał NSA w postanowieniu z 19 lipca 2011 r. w sprawie II GZ 355/11 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA): "strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Analizując stan prowadzonego przedsiębiorstwa Sąd zwrócił natomiast uwagę na znaczącą wysokość uzyskanego przychodu.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że w trakcie toczących się wobec małżonków M. C.-B. i K. B.-B. postępowań kontrolnych wyzbyli się oni majątku na rzecz najbliższej rodziny. Jak wynika z akt sprawy, na dzień 23 maja 2011 r. M. C. – B. była właścicielką nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0,2068 ha położonej w N. K. oraz wraz z małżonkiem współwłaścicielką mieszkań

w B., przy ul. W. [...] o powierzchni 43,40 m², przy ul. W. [...] o powierzchni 47,20 m² oraz przy ul. M. o powierzchni 26,66 m² (k. 84). Dodatkowo K. B.–B. był właścicielem pojazdów M. rok prod 2006 i T. rok prod 2008 oraz ciężarówek . rok prod 1997; T. rok prod 1997 i M. rok prod 1999 (k. 76). Obecnie, jak wynika

z oświadczenia Skarżącego, małżonkowie M. C. – B. i K. B. – B. nie są właścicielami żadnej nieruchomości, nie posiadają również samochodów. Lokal przy ul. W. [...] w B. oraz nieruchomość przy ul. D. [...] w N. K. o powierzchni 0,2068 ha stanowią własność matki skarżącej – M. C. (k. 74).

Powyższe wskazuje na zamiar ukrycia majątku przez Skarżącego. Okoliczność ta ma znaczenie dla oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W sytuacji, gdy wobec Skarżącego toczyło się postępowanie kontrolne, powinien on brać pod uwagę możliwość powstania ewentualnych zobowiązań podatkowych

i związanych z tym kosztów, w tym kosztów procesu. Zbywając majątek nieruchomy jak i ruchomości, Skarżący w istocie wyzbył się zdolności do ponoszenia kosztów sądowych. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 kwietnia 2008r., że strona, która wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych, nie może prawnie skutecznie podnosić zarzutu, iż odmowa zwolnienia jej od kosztów sądowych jest ograniczeniem dostępności do realizacji jej praw przed sądem (II OZ 326/08, LEX nr 479105). Fakt wyzbycia się majątku na rzecz rodziny nie może skutkować przyznaniem prawa pomocy

i przerzuceniem ciężaru kosztów postępowania sądowego na ogół społeczeństwa.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że strona nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co uzasadniałoby przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw

do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, w oparciu o art. 245 § 3

w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.