Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1621/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

G. N. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy" lub "GITD") z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2016 roku nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 1 500 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej też jako "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 1137 ze zm., dalej też jako "prd"), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej też jako "udp").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 22 października 2015 r. w P. na ul. [...] (droga gminna) inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował M. C., który w załodze z R. U. wykonywali międzynarodowy przejazd drogowy z Polski ([...]) do Niemiec z ładunkiem płytek ceramicznych w opakowaniach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu G. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2015 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej 9,55 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przekroczenie o 1,55 t dopuszczalnej normy nacisku, a podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Mając na uwadze powyższe wyniki pomiarów [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 roku nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80, 107 k.p.a., przez brak wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w postaci błędnego przyjęcia, że pojazd poruszał się po drodze z dopuszczalnym naciskiem osi do 8 t w sytuacji, gdy droga nr [...] stanowi drogę krajową, a dopuszczalny nacisk na oś napędową pojazdu wynosi 11,5 t. Poza tym skarżący zwrócił uwagę na kwestię braku ustalenia alternatywnej drogi dla ul. [...] w P. na trasie O. – N. o nacisku 11,5 t. Jego zdaniem nastąpiło naruszenie art. 140aa ust. 1-3 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 1 prd, poprzez błędne zastosowania w sytuacji, gdy na przejazd przez drogę krajową nie jest wymagane zezwolenie kategorii I. Skarżący wskazał nadto na mające zastosowanie w sprawie przepisy dyrektywy nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. Wniósł jednocześnie o dopuszczenie dowodu z fotografii mających świadczyć o tym, że droga, którą poruszał się pojazd jest drogą krajową. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w toku postępowania odwoławczego wystąpił do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w P. o udzielnie informacji do jakiej kategorii drogi i na jakiej podstawie została zaliczona ul. [...] w P. na dzień [...] października 2015 r.

W odpowiedzi Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w P. pismem z 20 kwietnia 2016 r. poinformował, że według stanu na dzień 22 października 2015 r. ul. [...] od granicy miasta do [...] - z wyłączeniem odcinka pozostającego w zarządzie GDDKiA - była drogą zaliczoną do kategorii dróg gminnych i nadal pozostaje w sieci dróg gminnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 roku nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 1 500 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I.

W jego ocenie, zgromadzony materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, bowiem na drodze gminnej o nacisku pojedynczej osi napędowej 8 ton stwierdzono nacisk 9,55 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) czyli przekroczenie o 1,55 t. GITD zaznaczył, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] sierpnia 2015 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10 C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w dniu kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia 30 kwietnia 2017 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 marca 2017 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Jednocześnie obalenie ustaleń protokołu kontroli wymagało przedstawienia przez stronę dowodów. W ocenie organu odwoławczego nie stanowią takiego dowodu zdjęcia dołączone do odwołania. W aktach sprawy znajduje się wykaz i przebieg dróg gminnych w P. Zdaniem organu, zgodne z art. 7 dyrektywy 96/53/WE, dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] G. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji wadliwą ocenę zgromadzonych dowodów oraz zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zanegowanie załączonych do odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zdjęć i wyjaśnień skarżącego wskazujących na fakt, że w dniu kontroli droga, którą przejeżdżał pojazd skarżącego była nadal oznaczona jako droga krajowa nr [...], a także zaniechanie dokonania oględzin oznaczeń drogi, którą przejeżdżał pojazd skarżącego pomimo dokumentacji fotograficznej dołączonej do odwołania.

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 140aa ust. 1 - 3 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy na przejazd przez drogę krajową nie jest wymagane zezwolenie kategorii I, gdyż zgodnie z załącznikiem nr 1 lp. 1 dotyczy ono jedynie dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich i w związku z tym nieuzasadnione nałożenie kary.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien dotyczyć wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie (art. 77 § 1 k.p.a.). Obowiązek organu administracji do zgromadzenia całego materiału dowodowego oznacza między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń lub wystąpienia do innych organów albo instytucji o zajęcie stanowiska w sprawie. Tymczasem organ odnosząc się do zarzutu, że w dniu kontroli droga, którą przejeżdżał pojazd skarżącego była nadal oznaczona jako droga krajowa nr [...], co zostało potwierdzone dołączoną do odwołania dokumentacją fotograficzną wskazał jedynie, że zdjęcia te nie stanowią dowodu w sprawie. Nie uzasadnił dlaczego odmawia w/w zdjęciom waloru środka dowodowego. Odnosząc się do wyjaśnień Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w P. skarżący podniósł, że w dniu kontroli na drodze wciąż widniało oznaczenie drogi krajowej nr [...]. Organ lakonicznie stwierdził, że wyjaśnienia skarżącego pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, z czym się nie zgodził. Twierdzenia skarżącego, jak i załączona dokumentacja fotograficzna drogi wskazywała na konieczność przeprowadzenia oględzin oznaczeń drogi, po której poruszał się pojazd skarżącego, czego zaniechano.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t. z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy kary pieniężnej nałożonej na skarżącego w związku z ustaleniem, że w dniu [...] października 2015 r. w P. na drodze gminnej ul. [...], inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. C., który w załodze z R. U. wykonywali międzynarodowy przejazd drogowy z Polski ([...]) do Niemiec z ładunkiem płytek ceramicznych w opakowaniach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego G. N. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. potwierdzającym okoliczności. Wyniki pomiarów osi nie były kwestionowane: stwierdzono przekroczenie o 1,55 t dopuszczalnej normy nacisku na pojedynczej osi napędowej, bowiem wyniósł on 9,55 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), przy czym podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Zdaniem Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji opierając ustalenia na powyższym stanie faktycznym, wydały sporne decyzje administracyjne, nie dopuszczając się naruszenia zarówno wskazanych przez stronę przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego, w szczególności art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Przechodząc do oceny legalności skarżonych decyzji, należy na wstępie wskazać, że definicja pojazdu nienormatywnego, zawarta w art. 2 ust. 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi, że pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

Jak stanowi przepis art. 64 ust. 2 cyt. ustawy, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach dokonanego przejazdu pojazdem nienormatywnym nie budzi wątpliwości stwierdzenie przez organy naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust. 2 p.r.d., co prowadzi do zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 1 p.r.d. Zgodnie bowiem z art. 140 ab ust. 1-2 ww. ustawy:

1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach;

4) 5.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

5) 3.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9;

6) 6.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10;

7) 2.000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie.

2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Jak wyżej wskazano, w przypadku naruszenia tego zakazu za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Użycie słowa "jak" w przytoczonym wyżej przepisie sprawia, że kara w przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, tj. naruszenia zakazu z art. 64 ust. 2 p.r.d., jest ustalana w taki sam sposób, jak w przypadku przejazdu bez zezwolenia odpowiedniej kategorii.

Biorąc pod uwagę parametry pojazdu, który podczas dokonywanego przejazdu był pojazdem nienormatywnym oraz fakt przejazdu po drodze gminnej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t, organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo wymierzyły karę, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii I mając na uwadze sposób oraz wysokość przekroczenia dopuszczalnych norm transportu drogowego.

Wbrew zarzutom skargi, w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dostrzegł przy tym błędów w działaniach organów Inspekcji Transportu Drogowego w obszarze przeprowadzonego postępowania dowodowego powodujących naruszenie przepisów postępowania w istotny sposób, jak również w zakresie subsumpcji ustalonego na tej podstawie stanu faktycznego pod wskazaną normę prawa materialnego - ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli, w protokole kontroli. Zasadniczo jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia.

Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475).

W rozpoznawanej sprawie protokół z ważenia kontrolowanego pojazdu zawiera informację, że na drodze obowiązywał nacisk do 8 t, a w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu – 9,55 t (przekroczenie o 1,55 t).

Wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdu jest pomiar dokonany w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Tylko taki tryb kontroli parametrów pozwala stwierdzić nienormatywność kontrolowanego pojazdu w chwili jego zatrzymania, pod warunkiem że Inspektorzy Transportu Drogowego weryfikują stan faktyczny zastany w chwili kontroli drogowej używając wyłącznie urządzeń o ważnej legalizacji.

Mając to na uwadze Sąd uznał, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, w tym instrukcji obsługi użytych wag, że kontrola drogowa, w toku której dokonano ważenia pojazdu, została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Zauważyć przy tym należy, że skarżący w istocie nie neguje stanu faktycznego w zakresie ustalenia wyników ważenia kontrolowanego pojazdu. Jedyny zarzut skargi dotyczy niewyjaśnienia przez organy obu instancji stanu faktycznego w zakresie prawidłowości ujęcia kategorii drogi, którą przejeżdżał pojazd skarżącego w dniu kontroli. Skarżący, powołując się na przedłożony w toku postępowania administracyjnego materiał zdjęciowy, twierdzi bowiem, że droga, którą przemieszczał się w chwili kontroli zatrzymany pojazd, to droga krajowa nr [...]. Tym samym, z uwagi na brak przekroczenia obowiązującego na drodze krajowej limitu 11, 5 tony nacisku na oś napędową, nie było podstaw do nałożenia na skarżącego kary.

W ocenie Sądu, w okolicznościach badanej sprawy, powyższy zarzut jest nieuzasadniony. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy występując do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w P. o udzielnie informacji do jakiej kategorii drogi i na jakiej podstawie została zaliczona ul. [...] w P. na dzień [...] października 2015 r. dopełnił wymogów zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie. Jednocześnie odpowiedź Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w P. jednoznacznie stanowi, że przechodząca w istocie przez centrum miasta P. ul. [...], na której zatrzymano pojazd skarżącego do kontroli, stanowiła o dopuszczalnym nacisku 8 ton jako zakwalifikowana do kategorii dróg gminnych i nadal stanowi drogę gminną.

W tak ustalonym stanie faktycznym, nie było podstaw do przeprowadzania postulowanych przez skarżącego dodatkowych czynności dowodowych mających na celu badanie kwalifikacji ww. odcinka drogi. Nie sposób dopatrzeć się, w jaki sposób miałyby one wpłynąć na poczynione ustalenia. Uwzględniając powyższe, co do zasady słusznym było stanowisko organu odwoławczego, że przedłożone przez skarżącego kserokopie fotografii nie miały znaczenia dla prawidłowości ustalenia stanu sprawy. Owszem, uzasadnienie tego stanowiska jest dosyć lakoniczne. Jednakże wskazać należy, że tę kwestię należy oceniać w kategorii istotnego wpływu na wynik sprawy.

Na gruncie zebranego materiału dowodowego, skarżący nie może skutecznie podnosić wadliwego oznaczenia drogi, konieczności wizji lokalnej w sytuacji, gdy z zeznań kierowców przesłuchanych jako świadków wynika, że wjeżdżając do P. mieli świadomość zakazu wjazdu samochodów ciężarowych z uwagi na znajdujący się znak B – 5. Jak zeznali, mimo tego wjechali do miasta, z uwagi na otrzymane od skarżącego zapewnienie, że dysponuje on stosownym zezwoleniem na przejazd, którego, pomimo kontaktu telefonicznego, nie dowiózł on na miejsce kontroli. Tym samym bezzasadnym jest powoływanie się w skardze na błąd w oznaczeniu drogi (jako krajowej) jako przesłanki wyłączającą powstanie odpowiedzialności po stronie przewoźnika z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Na marginesie należy zauważyć, że załączone fotografie nie zostały w żaden sposób zindywidualizowane, jakiego fragmentu dotyczą. Nie ma to jednak znaczenia, skoro zeznania kierowców odpowiedzialnych za wjazd do P. na ul. [...] jednoznacznie wskazują, że mieli świadomość zakazu wjazdu samochodów ciężarowych z uwagi na znajdujący się znak B – 5.

W tej sytuacji prawidłowość powyższych ustaleń determinuje bezzasadność zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, skoro zarzut sprowadza się on do nałożenia kary pieniężnej za przejazd drogą, która nie spełniała kryteriów drogi gminnej.

W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, że ww. pojazd skarżącego był pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35a prd.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. zmienionej dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r., zgodnie z art. 7 ww. dyrektywy "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów". W polskim prawodawstwie kwestia ta uregulowana została w przepisie art. 41 udp. Sąd podziela w tej kwestii zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1027/05: "Podkreślić także należy, iż polskie przepisy regulują zasady korzystania z dróg publicznych, wyodrębniając drogi, po których bez zezwolenia mogą się poruszać pojazdy o określonych parametrach. Wskazywany również w skardze kasacyjnej art. 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE wyraźnie zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych – niezależnie od państw rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Wprowadzenie więc dodatkowego elementu w prawie krajowym w postaci rozróżnienia dróg nie stanowi naruszenia przepisów wskazanej Dyrektywy". W związku z powyższym przy wydaniu skarżonej decyzji nie naruszono przepisów dyrektywy Rady 96/53/WE nie znajdują uzasadnienia.

W przedmiotowej sprawie odpowiedzialności skarżącego nie modyfikują wytyczne GITD ujęte w piśmie z dnia [...] października 2015 r. znak [...]. W powołanym piśmie GITD wskazał, że należy akceptować nacisk osi do 11,5 tony na wszystkich drogach przy spełnieniu określonych przesłanek:

- pojazd nie przekracza dopuszczalnej masy całkowitej

- stwierdzony podczas pomiaru nacisk przekracza wartości dopuszczalne, ale nacisk żadnej osi nie przekracza 11,5 tony,

- trasa przejazdu po drodze o niższych parametrach nacisków na oś związana jest z rozładunkiem lub załadunkiem towaru w transporcie międzynarodowym,

- nie istnieje droga alternatywna o nacisku osi pojedynczej do 11,5 tony prowadząca do miejsca załadunku lub rozładunku,

- trasa przejazdu sprowadzała do minimum wykorzystania niezmodernizowanego odcinka drugorzędnej sieci drogowej,

- podmiot wykonujący przewóz posiada licencję wspólnotową lub inne uprawnienie do międzynarodowego przewozu drogowego

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przejazd przez P. po drodze o niższych parametrach nacisków na oś w żaden sposób nie była związana z rozładunkiem lub załadunkiem towaru w transporcie międzynarodowym, skoro przejazd drogowy odbywał się z O. do Niemiec.

Reasumując, organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, przy czym odniosły się do podniesionych w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego wątpliwości, uznając zasadnie, że nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów. W powyższym stanie faktycznym sprawy Sąd nie stwierdził także naruszenia prawa materialnego przez organ.

Należy zatem stwierdzić, iż organy dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego, a kara pieniężna została wymierzona zgodnie z przepisami prawa.

Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.