Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 85/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: Art. 104 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: Art. 149 par. 1, 161 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji I. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2014 r. o zmianę rozkazu personalnego nr [...] z dnia 15 kwietnia 2009 r. w terminie 14 dni, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w niewydaniu decyzji o zmianie rozkazu personalnego z 15 kwietnia 2009 r. Nr [...] podwyższającego dodatek służbowy do 600 zł z dniem 1 stycznia 2009 r. poprzez orzeczenie, że z dniem 1 stycznia 2013 r. podwyższa się dodatek służbowy do kwoty 1890 zł. Wniósł także o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji do wydania decyzji w terminie 7 dni.

W skardze wyjaśnił, że stosowny wniosek o zmianę na podstawie przepisu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm. dalej kpa ) rozkazu personalnego złożył w dniu 30 maja 2014 r. Zawarł w nim stwierdzenia, że został pokrzywdzony w stosunku do innych policjantów, gdyż nie uzyskał podwyższenia dodatku służbowego do górnej maksymalnej stawki w związku z odejściem na emeryturę policyjną. Za podwyższeniem miały przemawiać jego kompetencje i doświadczenie, a za zmianą rozkazu personalnego – jego interes prawny jako strony.

W odpowiedzi otrzymał lakoniczną informację o nieuwzględnieniu żądania.

Pismem z daty 22 lipca 2014 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Komendanta Policji zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Komendanta Miejskiego Policji w terminie.

Komendant Wojewódzki Policji odpowiedział pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r., że zażalenie jest bezzasadne, gdyż w sprawie nie zachodzi konieczność wydania decyzji w świetle bezzasadności wniosku skarżącego.

Uzasadniając skargę, A. P. podniósł, że organ był zobligowany do wydania decyzji, gdyż nawet odmowne załatwienie wniosku strony o zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji następuje w formie decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku winno nastąpić z kolei na podstawie przepisu art. 155 kpa.

Podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał decyzji i nie został poinformowany o przyczynach zwłoki w wydaniu decyzji i wyznaczeniu nowego terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Organ przedstawił na wstępie zasady przyznawania dodatku służbowego na podstawie przepisu art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz zasady zmiany decyzji w trybie określonym przepisem art. 155 kpa. Stwierdził, że decyzje wydawane na podstawie art. 155 kpa mają charakter uznaniowy i to organ ocenia czy występują w sprawie racje społeczne lub strony przemawiające za uchyleniem lub zmianą decyzji. Przepis ten zdaniem organu daje podstawę jedynie do pozytywnej dla strony decyzji, natomiast brak przesłanek dla jego zastosowania powoduje bezprzedmiotowość postępowania, która prowadzi do umorzenia postępowania. Natomiast przy powzięciu okoliczności, które skutkowałyby zastosowaniem przepisu art. 105 § 1 kpa postępowanie takie nie może być wszczęte. Zatem załatwienie sprawy pismem nie narusza powołanych przepisów. Wskazano dalej, że tryb postępowania przewidziany w przepisie art. 155 kpa nie przewiduje działania na wniosek strony, nawet, jeżeli postępowanie toczy się z uwagi na wniesione podanie strony, które traktowane jest, jako zgoda na uchylenie lub zmianę decyzji. Jeżeli brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia postepowania z urzędu, a nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61 a kpa to nie stanowi uchybienia poinformowanie strony pismem, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu.

Przenosząc te rozważania na grunt sprawy, organ podniósł, że skoro dodatek służbowy, jako narzędzie motywacyjne stosowane indywidualnie i uznaniowo przysługuje tylko policjantom, a skarżący z dniem 15 lutego 2013 r. został zwolniony ze służby w policji, tracąc status policjanta a wniosek w trybie art. 155 kpa wniósł będąc emerytem policyjnym, to postępowanie nie powinno zdaniem organu zostać wszczęte, gdyż jako bezprzedmiotowe uległoby umorzeniu. Wskazano także, że pismo informacyjne zawiera niezbędne elementy: oznaczono organ administracyjny, wskazano adresata aktu, rozstrzygnięcie z uzasadnieniem i podpis strony upoważnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:·

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.- p.p.s.a.),stanowi, że skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 powołanej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy organ administracji nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Skarga powinna być poprzedzona zażaleniem w trybie art.37 kpa ( bądź wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – art. 52 § 3 p.p.s.a. ).

Skarga A. P. została poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopniem, Komendanta Wojewódzkiego Policji, jest zatem dopuszczalna.

Przechodząc do oceny jej zasadności należy zauważyć, że wniosek A. P. złożony w dniu 30 maja 2014 r. nie został rozpatrzony w sposób przewidziany przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Organ uznając, że wniosek powinien być rozpatrzony negatywnie (odpowiedź z dnia 9 czerwca

2014 r.), a przepis art. 155 kpa nie daje podstaw do działania organu na wniosek , jedynie tylko z urzędu, udzielił wprawdzie informacji o swoim stanowisku, jednakże nie wyraził tego w przewidzianej prawem formie. Wymaganą formę stanowi albo postanowienie w trybie art. 61a kpa, albo decyzja, jeśli organ uznałby za stosowne jej wydanie. Żadna z udzielonych informacji nie może być uznana za rozstrzygniecie o złożonym przez A. P. wniosku. Z uwagi na to, iż organ pozostawał

w bezczynności w dacie wniesienia skargi, Sąd obowiązany był ocenić – stosownie do przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a., czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy, udzielane przez organ odpowiedzi, , doprowadziła Sąd do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy