Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3218/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Jan Grzęda, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych A. S.A. z siedzibą w K. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 156/13 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. 1) oddala skargi kasacyjne, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 156/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w K. (zwana dalej: "Skarżącą", "Spółką") uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym:

Spółka w 2008 r. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2007. Jednocześnie złożyła korektę deklaracji podatkowej za rok 2004, która obejmowała zmianę stawki podatku od nieruchomości zastosowaną przez Spółkę w stosunku do posiadanych gruntów i budynków. Zdaniem Skarżącej błędnie zastosowano stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą zamiast stawką właściwą dla gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych. Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu tego wniosku, postanowieniem z dnia 8 maja 2008 r. dokonał zaliczenia podatnikowi nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2007 w części na poczet bieżących zaległości, a w pozostałej części dokonując zwrotu nadpłaty. Jednocześnie organ podatkowy decyzją z dnia 8 maja 2008 r. odmówił zwrotu nienależnego oprocentowania od nadpłaty. W 2009 r. do Prezydenta Miasta K. wpłynął kolejny wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2006 wraz ze stosownymi korektami. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniono że nadpłata powstała w związku z nienależnie zapłaconym podatkiem od pasów drogowych, na których zlokalizowane są: drogi wewnętrzne, budowle dróg wewnętrznych (w tym placów, parkingów oraz składowisk przystosowanych do ruchu pojazdów), instalacje oświetleniowe ww. budowli oraz szlaban zaporowy portierni. Postanowieniem z dnia 18 marca 2009 r. Prezydent Miasta K. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Spółki w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2004. Decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. Prezydent Miast K. określił Spółce wysokość tego zobowiązania na kwotę 803 259,30 zł. Decyzją z dnia 10 września 2010 r. SKO w Krakowie uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i określiło wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 595 152,00 zł. Wyrokiem z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1885/10, WSA w Krakowie stwierdziło nieważność decyzji organu II instancji, kwestionując prawo do określenia wysokości przedawnionego zobowiązania podatkowego. W następstwie orzeczenia Sądu, Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 21 grudnia 2009 r. i umorzyło postępowanie w sprawie.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 27 czerwca 2012 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 48 360,92 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż szereg budynków zakładu jest związanych z produkcją materiałów budowlanych, ale nie są one faktycznie zajęte na produkcję tych materiałów. W konsekwencji zdaniem organu podatkowego nie powinny znaleźć zastosowania preferencyjne stawki podatku wynikające z Uchwały Rady Miasta K. z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że nie wystarczy sam związek budynku lub jego części z działalnością polegającą na produkcji materiałów budowlanych, aby możliwym było objęcie ich preferencyjną stawką opodatkowania. Budynek lub jego część musi służyć wykonywaniu określonej działalności gospodarczej, a zatem musi w nim być prowadzona produkcja materiałów budowlanych. Jednocześnie organ podatkowy pierwszej instancji odniósł się do kwestii wyłączenia z opodatkowania dróg wewnętrznych posadowionych na terenie zakładu przy ul. Z. w K.. Organ podatkowy wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. opodatkowaniu nie podlegały "pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które to zwolnienie dotyczyło również dróg wewnętrznych. Organ I instancji zaznaczył, że ścisła wykładnia przepisów pozwalających na zwolnienie pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu nie pozwala zakwalifikować placów i parkingów ani do pasów drogowych, ani do dróg, ani też do obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Zaakcentowano, że przy ustalaniu charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości kierowano się wyłącznie zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 21 § 2 i § 3 oraz 122 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm., dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. stosownych przepisów uchwały Rady Miasta K. z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., dalej zwana: "u.p.o.l.") w stanie prawnym obowiązującym od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że place oraz parkingi nie powinny być uznane za części dróg wewnętrznych wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości w powyższym okresie oraz uznanie, że zastosowanie wyłączenia z opodatkowania przewidzianego w powyższym przepisie jest uzależnione od sklasyfikowania gruntu, na którym zlokalizowane są budowle dróg wewnętrznych jako "dr" w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Skarżącej wykorzystywała ona wszystkie nieruchomości w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a zatem wszystkie grunty i obiekty budowlane znajdujące się w jej posiadaniu były zajęte pod działalność gospodarczą. Odnosząc się do kwestii opodatkowania parkingów i placów postojowych należących do Spółki podkreślono, że przedmiotowe obiekty należy zaliczyć do kategorii dróg podlegających wyłączeniu z opodatkowania w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. Ponadto Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 z późn. zm.) jako przykład dróg wewnętrznych zostały wskazane place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe. W związku z powyższym - zdaniem Spółki - place postojowe będące w jej posiadaniu pełnią identyczną funkcję jak ww. obiekty, zatem należy je również zaliczyć do kategorii dróg wewnętrznych. Jednocześnie pełnomocnik Spółki, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wywiódł, że ewidencja gruntów i budynków nie powinna być istotna dla ustalenia znaczenia pojęcia pasa drogowego, a podstawową przesłanką determinującą powstanie obowiązku podatkowego winno być faktyczne istnienie na danym gruncie pasa drogowego i budowli drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 listopada 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazało, że dla wykazania, że konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Taki wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.; zwana dalej "u.p.g.k."). Organ odwoławczy wskazał, że dla zastosowania zwolnienia z opodatkowania wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. niezbędne jest aby z ewidencji gruntów i budynków wynikało, że istnieje droga (publiczna lub wewnętrzna), z którą funkcjonalnie połączony byłby obiekt budowlany (plac manewrowy, parking lub inny) związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na tej drodze. Następnie SKO stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że jedynie działka nr 87/9 oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr". Wyłączenie z opodatkowania znajduje więc zastosowanie wyłącznie w stosunku do ww. pasa drogowego i znajdującej się na nim budowli drogi. Pozostałe grunty należące do podatnika, na których są zlokalizowane drogi, place postojowe, parkingi i inne urządzenia budowlane związane z drogami, w tym urządzenia oświetleniowe i szlaban, nie korzystają z ustawowego wyłączenia z opodatkowania, albowiem nie posiadają oznaczenia "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do kwestii zastosowania preferencyjnej stawki podatku SKO przychyliło się do stanowiska organu I instancji, że dla objęcia budynku preferencyjną stawką podatku nie wystarczy sam związek nieruchomości lub jej części z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji materiałów budowlanych. Zdaniem Kolegium w pełni uzasadniony jest pogląd, że preferencyjne opodatkowanie zachodzi w sytuacji, gdy dany budynek lub jego część służy bezpośrednio produkcji materiałów budowlanych, co oznacza, że faktycznie prowadzone są w nim procesy składające się na produkcję materiałów budowlanych. Zaznaczono, że choć wszystkie budynki i grunty należące do podatnika, zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., są związane z działalnością gospodarczą, to nie wszystkie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych. W konsekwencji nie można było przyjąc by w pomieszczeniach o funkcji administracyjno-biurowej, magazynowej, socjalnej, garażowej, handlowej odbywały się działania obejmujące swym zakresem produkcję materiałów budowlanych, gdyż pomieszczenia te nie mają bezpośredniego związku z produkcją materiałów budowlanych. Produkcję wykonuje się wyłącznie w budynkach, w których zachodzą procesy obejmujące zmiany właściwości, w szczególności chemicznych, fizycznych, konstrukcyjnych surowców i półproduktów, z których powstają materiały budowlane. Jednocześnie SKO zaznaczyło, że w sprawie nie było dopuszczalne wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ze względu na upływ terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za 2004 r. (zaskarżonym rozstrzygnięciem organ I instancji nie określił wysokości zobowiązania podatkowego za ten rok, odniósł się natomiast do jego wysokości z uzasadnieniu decyzji), dlatego należało ograniczyć postępowanie do badania zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zauważono, że korekta nie kreuje na nowo zobowiązania podatkowego dopóty, dopóki organ podatkowy nie uzna, że nie budzi ona wątpliwości. Jeśli w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty organ wyda decyzję odmawiającą, to o wysokości zobowiązania decyduje deklaracja złożona przez podatnika poprzednio. Organ zaznaczył, że art. 21§3 Ordynacji podatkowej nie można odczytywać w oderwaniu od pozostałych przepisów tej ustawy, w tym dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, podnosząc zasadniczo identyczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie WSA w Krakowie podkreślił, że organy naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ nie przeprowadziły w sposób należyty postępowania dowodowego w zakresie ustalenia charakteru wskazywanych przez stronę skarżącą nieruchomości. Poza tym organy błędnie zinterpretowały przepis art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Sąd I instancji wskazał, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy organ powinien ustalić, czy sporne nieruchomości są objęte zwolnieniem podatkowym, mając jednak na względzie, że zakres przedmiotowy tego zwolnienia niekoniecznie musi pokrywać się z nieruchomościami, którym nadano symbol "dr" w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie podniósł, iż organy dokonały natomiast właściwej interpretacji pojęcia "gruntów, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych", warunkującego zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej, przewidzianej w uchwale Rady Miasta K. z 3 grudnia 2003 r. Odnosząc się natomiast do niemożności przeprowadzenia postępowania podatkowego (wymiarowego) z uwagi na upływ terminu przedawnienia powoduje, że organ powinien ograniczyć postępowanie do badania zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty przez porównanie kwoty zapłaconej i wykazanej w deklaracji poprzedzającej deklarację złożoną wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem Sądu I instancji organ podatkowy mimo, że nie mógł już określić wysokości należnego zobowiązania, zobligowany był zweryfikować prawidłowość złożonej korekty deklaracji. W tym też postępowaniu organ oceniając zasadność żądania zwrotu nadpłaty musi też odnieść do kwestii prawidłowości zobowiązania podatkowego. Działanie organów podatkowych w powyższym zakresie było zdaniem Sądu prawidłowe.

SKO wniosło skargę kasacyjną w której domagało się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") naruszenie:

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez stwierdzenie, że organy nie ustaliły, czy na nieruchomościach w rzeczywistości istnieją drogi wewnętrzne oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, mimo iż z materiału dowodowego wynika, że był on zebrany w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie,

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 141 § 4 oraz art. 151 p.p.s.a, poprzez nieoddalenie skargi A. S.A., a uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 listopada 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy stwierdzone naruszenia przepisów nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy, jak również nie wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku jaki jest związek przyczynowy między stwierdzonymi naruszeniami przepisów a treścią zaskarżonej decyzji,

- przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., polegającą na przyjęciu, iż drogi wewnętrzne (budowle) oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, które nie znajdują się na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr" oraz grunty niesklasyfikowane w ewidencji jako "dr" mogły w ww. okresie niepodlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Spółka również wniosła skargę kasacyjną w której domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uzasadnienia poprzez zastąpienie błędnej wykładni wyrażenia "nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" prawidłową wykładnią, zgodnie z którą wyrażenie to obejmuje swym zakresem wszystkie nieruchomości, które są niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na produkcji materiałów budowlanych i które są przez podatnika w tej działalności wykorzystywane, oraz poprzez zamieszczenie wytycznych co do przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego odnośnie sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, jak również przyjęcie poglądu prawnego negującego możliwość podważania przez organy podatkowe treści skorygowanej przez podatnika deklaracji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nadpłaty. Dodatkowo wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej z przyjęciem jednak w uzasadnieniu, że zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, ze wskazaniem uchybień uzasadnienia obejmujących błędną wykładnię wyrażenia "nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" oraz wskazanie wytycznych co do przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego odnośnie sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, jak również przyjęcie poglądu prawnego negującego możliwość podważania przez organy podatkowe treści skorygowanej przez podatnika deklaracji i określenia wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nadpłaty. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, a to § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. d Uchwały Rady Miasta K. nr XXXIII/279/03 z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wyrażenie "nieruchomości zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" obejmuje wyłącznie nieruchomości wykorzystywane przy czynnościach fizycznego przetwarzania surowców lub półproduktów i nie obejmuje swym zakresem nieruchomości, które są wykorzystywane i niezbędne dla prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na produkcji materiałów budowlanych, innych niż hale produkcyjne i grunty pod niezajęte,

- naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, dalej zwana: "p.u.s.a." w zw. z § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. d Uchwały Rady Miasta K. nr XXXIII/279/03 z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni normy prawnej zawartej w przywołanych przepisach uchwały Rady Miasta K.,

- naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 187 §1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez organy podatkowe przywołanych przepisów postępowania polegającego na wybiórczej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zaniechaniu ustaleń w przedmiocie sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 21 § 2 i § 3 w zw. z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku naruszenia przez organy podatkowe przywołanych przepisów postępowania polegającego na zanegowaniu treści skorygowanej przez podatnika deklaracji i określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji, mimo braku podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nadpłaty,

- naruszenie przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne uzasadnienie wyroku i błędne wskazanie wytycznych dla organu co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, polegające na zamieszczeniu błędnej oceny prawnej w zakresie wykładni wyrażenia "nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji materiałów budowlanych" oraz braku wytycznych odnośnie postępowania dowodowego w zakresie ustaleń dotyczących sposobu korzystania przez podatnika z innych niż drogi wewnętrzne nieruchomości zajętych naprowadzenie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty obydwu skarg kasacyjnych są niezasadne.

Rozpoznając w pierwszej kolejności skargę kasacyjną organu podatkowego, zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 18 listopada 2013 r. stwierdził, że "zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela powyższy pogląd w całości. Podkreślenia zatem wymaga, że o ile ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny, wiążący co do zasady organy podatkowe, a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń, oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, to jednak w analizowanym stanie prawnym, w odniesieniu do "pasów drogowych wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu" nie może mieć mocy absolutnej. Jeżeli zatem w ewidencji geodezyjnej nieruchomości zawarte zostały dane co do klasyfikacji gruntów, zgodne z przepisami regulującymi prowadzenie takiej ewidencji, lecz nieprzewidującymi możliwości objęcia dróg wewnętrznych symbolem "dr", o zastosowaniu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w okresie 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.), decydować będzie stan faktyczny nieruchomości, do którego ustalenia zobligowany został organ podatkowy.

W tej sytuacji należało uznać, że przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty za oczywiście bezzasadne.

Dwa pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej A. SA sprowadzają się do zakwestionowania, przyjętej przez Sąd I instancji, wykładni § 1 pkt 1 lit b oraz § 1 pkt 2 lit. d Uchwały Rady Miasta K. nr LXVI/615/04 z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Treść tych przepisów dotyczy ustalenia stawek podatku w niższej wysokości dla gruntów i budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie piekarnictwa, cukiernictwa, rzeźnictwa i produkcji materiałów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zgadza się z poglądem wyrażonym przez WSA w Krakowie, że jako grunty lub budynki "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie [...] produkcji materiałów budowlanych", należy rozumieć takie rodzaje tych nieruchomości, jakie przeznaczone są bezpośrednio do prowadzenia produkcji materiałów budowlanych. Uznanie, że wystarczy jedynie powiązanie gruntu lub budynku ze wspomnianą produkcją, aby nieruchomość ta mogła zostać objęta preferencyjną stawką podatku, oznaczałoby wykładnię rozszerzającą wspomnianego przepisu. Przyjęcie takiej wykładni, w sytuacji gdy na terenie zakładu podatnik prowadziłby równocześnie inną produkcję niż produkcja materiałów budowlanych, prowadziłoby do jego nieuzasadnionego uprzywilejowania. Oznaczałoby zastosowanie niższej stawki podatkowej także dla nieruchomości zajętych na prowadzenie innej lub powiązanych z inną, niż wskazana we wspomnianym przepisie, działalności. Nie ma znaczenia, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, podatnik prowadzi wyłącznie działalność korzystającą z niższej stawki. Nie jest bowiem możliwa zmiana wykładni omawianego przepisu w zależności od stanu faktycznego sprawy. Grunty i budynki nie związane bezpośrednio z procesem produkcyjnym nie mogą skorzystać z stawki podatkowej w preferencyjnej wysokości.

Trzeci z zarzutów skargi kasacyjnej również uznać należy za niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Pomimo braku współdziałania podatnika, organy dokonały ustaleń faktycznych w zakresie przeznaczenia poszczególnych gruntów i budynków. Ustaliły, które z posiadanych przez spółkę nieruchomości zajęte są do bezpośredniej produkcji materiałów budowlanych. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje jakich innych ustaleń powinny dokonać organy. Nie wskazuje również, w jaki sposób nowe ustalenia lub inne ewentualne naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Stosownie bowiem do art. 145 § 1 ust. 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy naruszenie przepisów postępowania przez organ mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na marginesie zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie zarzucił naruszenia tego ostatniego przepisu co, niezależnie od powyższej argumentacji, uniemożliwiłoby uchylenie zaskarżonego orzeczenia na tej podstawie.

Ostatni z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, jak wskazuje sam jej autor, stanowi konsekwencję poprzednich. Z uwagi na ich niezasadność, nie jest możliwym uznanie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w zaskarżonym wyroku zdeterminowane są bowiem prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu I instancji.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 ustawy P.p.s.a., uznając, że wystąpiła w tym przypadku przesłanka, o której stanowi ten przepis.