Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 802/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 273 par. 2, art. 277, art. 279, art. 280 par. 1, art. 281
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 3, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, par. 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 214/07 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. przyznać [...] A. B. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Z. W. wniósł dniu 29 października 2007 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 214/07 zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2007 r.

Ustanowiona pełnomocnikiem skarżącego, w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, radca prawny A. B. w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2007 r. sprecyzowała żądanie skargi wskazując, że żądanie wznowienia postępowania sądowego znajduje podstawę prawną w przepisie art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniła, że skarżący Z. W. w postępowaniu sądowym w sprawie II SA/Lu 214/07 złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów opracowanej 15 grudnia 2003 r., która mogłaby potwierdzić istotne dla sprawy okoliczności. Opinii tej nie dołączył jednak do akt sprawy, bowiem uniemożliwiła mu to choroba psychiczna. Dokument ten świadczący o zniesionej poczytalności, mógłby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy przyczyną odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej był zarzut braku współpracy skarżącego w przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego. Dopiero po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem, skarżący zdał sobie sprawę, że złożenie przedmiotowej opinii mogłoby mieć wpływ na treść wyroku, a zatem od daty otrzymania uzasadnienia należy liczyć trzymiesięczny termin do złożenia skargi z uzasadnieniem, który został zachowany.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżącego podniosła, że kolejną podstawę wznowieniową powinien stanowić brak sporządzenia w postępowaniu administracyjnym aktualizacji wywiadu środowiskowego, o czym skarżący dowiedział się dopiero z uzasadnienia wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Instytucja wznowienia postępowania uregulowana została w przepisach art. 270-285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepisy te wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania (art. 279 ustawy).

Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 ustawy).

Stosownie do przepisu art. 280 § 1 powołanej ustawy Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymogów powoduje konieczność odrzucenia skargi.

Oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia oznacza powołanie jednej lub kilku podstaw wznowienia, wymienionych w przepisach art. 271 – 274 ustawy.

Jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący podaje niezłożenie do akt sprawy II SA/Lu 214/07 opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 15 grudnia 2003 r. wskazując, że stan jego zdrowia psychicznego był przyczyną niedołączenia wcześniej tejże opinii. O tym, że opinii tej nie przedłożył, zdał sobie sprawę dopiero po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem, a zatem od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem zaczął biec trzymiesięczny termin o wznowienie postępowania sądowego, któremu to terminowi skarżący nie uchybił składając skargę o wznowienie w dniu 26 października 2007 r.

Zakładając, że skarżący wskazał ustawową przyczynę wznowienia, jaką jest nowy środek dowodowy i uczynił to zachowując termin do wniesienia skargi, brak było podstaw do odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zatem z przepisem art. 280 § 1 ustawy, skarga o wznowienie postępowania skierowana została na rozprawę.

W myśl przepisu art. 281 ustawy sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca skargę, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Brak ustawowej podstawy wznowienia oznacza, że podstawa ta, mimo jej wskazania w skardze, w rzeczywistości nie istnieje.

Badając skargę na posiedzeniu niejawnym sąd ogranicza się do ustalenia, czy podstawa przytoczona w skardze odpowiada którejkolwiek z podstaw wymienionych w przepisach ustawy, nie ustala natomiast, czy podstawa ta istnieje w rzeczywistości. Dopiero na rozprawie sąd może dokonać takiej oceny. W postanowieniu z dnia 26 marca 1999 r., III AO 5/1999, Sąd Najwyższy, na tle art. 411 kodeksu postępowania cywilnego, analogicznego do omawianego przepisu art. 281 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśnił, że samo sformułowanie w skardze o wznowienie zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie, jeżeli na rozprawie sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne, bowiem w rzeczywistości nie zachodzą powołane przyczyny wznowienia (OSNP 2000, nr 14, poz. 564).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w rozpoznawanej sprawie wskazana w skardze o wznowienie podstawa wznowienia w rzeczywistości nie istnieje.

Skarżący jako nowy środek dowodowy, z którego nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, wskazał opinie sądowo-psychiatryczną z dnia 15 grudnia 2003 r.

W świetle przepisu art. 273 § 2 powołanej ustawy określenie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu z tego powodu, że nie były znane stronom.

Przedmiotowa opinia biegłych psychiatrów, opracowana na polecenie Prokuratury Rejonowej w L. w sprawie [...] znana była Z. W. już w grudniu 2003 r. Niezależnie od tego podstawowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma fakt, że skarżący opinię tę złożył do akt sprawy II SA/Lu 214/07 jako załącznik do pisma procesowego z dnia 13 czerwca 2007 r. i znajduje się ona w tychże aktach na kartach 41-44. Tak więc skarżący z tego środka dowodowego nie tylko mógł, ale skorzystał w postępowaniu sądowym, którego wznowienia się domaga. Powołany w skardze o wznowienie środek dowodowy w postaci opinii psychiatrycznej z 15 grudnia 2003 r. nie stanowi zatem ustawowej podstawy wznowieniowej.

Odnosząc się do wskazania na rozprawie sądowej w dniu 26 lutego 2008 r. przez pełnomocnika skarżącego drugiej podstawy wznowieniowej, jaką miałby stanowić brak w postępowaniu administracyjnym aktualizacji wywiadu środowiskowego, o czym skarżący dowiedział się dopiero z uzasadnienia wyroku, należy stwierdzić, że okoliczność ta nie może skutkować wznowieniem postępowania sądowego. Nie wdając się w ocenę tej okoliczności jako ustawowej postawy wznowieniowej, należy mieć przede wszystkim na względzie, że trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 277 ustawy jest terminem procesowym zawitym. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona, a nie jej pełnomocnik, dowiedziała się o podstawie wznowienia. Termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym możliwe stało się złożenie skargi o wznowienie ze wskazaniem konkretnej podstawy wznowieniowej, a o złożeniu skargi decyduje strona, a nie jej pełnomocnik.

Kolejną podstawę wznowieniową pełnomocnik skarżącego mógł zgłosić tylko w otwartym dla strony terminie do wniesienia skargi. Zgłaszając ją dopiero na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. pełnomocnik uchybił temu terminowi.

Z powyższych względów, Sąd skargę o wznowienie postępowania odrzucił na podstawie art. 281 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy oraz § 15 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).