Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2387/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.41 ust.2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art.7, 10 § 1, art. 11 oraz 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 § 1 pkt 1 lit.c oraz 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka ( spr.) Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. WSA Marian Wolanin Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 473/10 w sprawie ze skargi S. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 473/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania S. B. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2009 r., uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, określając nowy termin zwolnienia na dzień [...] stycznia 2010 r., zaś w pozostałym zakresie - utrzymał go w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ centralny podniósł, że raportem z dnia [...] września 2009 r. S. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o natychmiastowe zwolnienie go ze służby. Raport ten wpłynął do organu w dniu [...] września 2009 r. i w tym samym dniu Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie wyraził zgody na natychmiastowe zwolnienie policjanta ze służby przyjmując, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnienie to może nastąpić jedynie w terminie ustawowym, tj. w okresie do trzech miesięcy od dnia wpływu wniosku strony.

O stanowisku organu S. B. został poinformowany w dniu [...] września 2009 r., w którym to też dniu funkcjonariusz zmodyfikował swój poprzedni raport, występując się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o rozwiązanie z nim stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, tj. z uwagi na nabycie uprawnień do pełnej wysługi emerytalnej.

Kolejnym raportem z dnia [...] października 2009 r. S. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o skierowanie go do Komisji Lekarskiej MSWiA w Ł. celem określenia aktualnego stanu zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji a także w tym samym dniu wystąpił o wydanie opinii o służbie.

Następnie, raportem z dnia [...] października 2009 r. funkcjonariusz zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z wnioskiem o rozważenie możliwości zwolnienia go ze służby w styczniu 2010 r., który to wniosek został rozpatrzony odmownie.

W rezultacie, jak wyżej wspomniano, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] - wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) - stanowiącym, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby - zwolnił S. B. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2009 r.

W związku z zarzutami zawartymi w odwołaniu, wniesionym przez stronę Komendant Główny Policji dodatkowo wyjaśnił, iż postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, w oparciu o własną prośbę wyrażoną w raporcie, zostaje wszczęte w wyniku złożenia organowi oświadczenia woli, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego ( dalej w skrócie: "k.c."). Powołując się zaś na art. 61 k.c. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie brak było możliwości wycofania złożonego w dniu [...] września 2009 r. przez S. B. oświadczenia woli w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji a tym bardziej, modyfikacji złożonego oświadczenia woli. Przyjęcie bowiem odmiennego stanowiska prowadziłoby do powstania sytuacji, w której funkcjonariusz, aż do zakończenia postępowania, mógłby cofnąć zgłoszone żądanie o wystąpienie ze służby, a organ nie mógłby podjąć czynności związanych z zawarciem nowego stosunku służbowego z inną osobą. Taki stan rzeczy prowadziłby do sytuacji, w której funkcjonariusz mógłby, w toku postępowania, wielokrotnie składać żądanie zwolnienia ze służby i je cofać.

Jednocześnie nadmieniono, że rozważona została możliwość uchylenia się S. B. od skutków prawnych złożenia oświadczenia woli z przyczyn określonych w art. 82 - 87 k.c., ale ponieważ z materiału dowodowego nie wynikało, aby w chwili składania oświadczenia woli przez funkcjonariusza, zawierającego prośbę o zwolnienie ze służby, zachodziły przesłanki, o których mowa w w/w/ przepisach, oświadczenie woli funkcjonariusza, złożone w raporcie z dnia [...] września 2009 r. o zwolnieniu go ze służby, zostało przyjęte przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. zgodnie z dyspozycją art. 65 § 1 k.c.

Na wyżej przedstawiony rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2010 r. S. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 10 § 1, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. a ponadto podnosił, że organ naruszył prawo materialne w postaci art. 41 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ustawy o Policji.

Odpowiadając na skargę, organ centralny wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej w skrócie: "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Sąd Wojewódzki nie podzielił stanowiska skarżącego, że zaskarżony rozkaz został wydany w wadliwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Nie budziła bowiem zastrzeżeń ani prawidłowość ustalenia stanu faktycznego, ani wyżej przedstawiona argumentacja organu odwoławczego.

W ocenie Sądu, nie był również trafny zarzut naruszenia prawa materialnego. Brzmienie bowiem przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji – jak wyjaśnił Sąd Wojewódzki - wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby w przypadku pisemnego zgłoszenia przez policjanta takiego wystąpienia. W związku z powyższym, ponieważ S. B. zgłosił chęć wystąpienia ze służby w dniu [...] września 2009 r. to organ – jak wywodził Sąd - był zobligowany zrealizować żądanie strony, wydając decyzję o jego zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 powołanej ustawy o Policji.

Żądanie zwolnienia ze służby potraktowane zostało przy tym jako oświadczenie woli skarżącego, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Sąd podkreślił w tym miejscu, że zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła skutecznie zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest natomiast skuteczne, jeżeli dotarło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Oświadczenie woli złożone przez funkcjonariusza organowi wiązało stronę, która oświadczenie takie złożyła i mogło być skutecznie odwołane tylko za zgodą adresata.

W analizowanej sprawie skarżący w dniu [...] września 2009 r. złożył oświadczenie woli o zwolnieniu go ze służby w Policji. Oświadczenie to dotarło do organu w dniu [...] września 2009 r., modyfikacja zaś oświadczenia woli przez funkcjonariusza nastąpiła dopiero w dniu [...] września 2009 r. a więc po dacie zapoznania się przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z raportem z dnia [...] września 2009 r. Wobec powyższego – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - odwołanie przez policjanta jego pierwotnego oświadczenia woli, w świetle art. 61 k.c., należało uznać za bezskuteczne.

Oceniając zaś w/w oświadczenie S. B. w kontekście wad oświadczenia woli, Sąd Wojewódzki podzielił pogląd organu, że skarżący nie wykazał, aby jego oświadczenie z dnia [...] września 2009 r. było dotknięte wadą w postaci działania w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli, czego konsekwencją byłaby nieważność wniosku o zwolnienie ze służby.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie zasługiwał również na uznanie zarzut skarżącego o braku prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, a szczególnie nieuwzględnienie faktu jego nienagannej i wieloletniej służby. Obligatoryjność normy, wynikająca z zapisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji powoduje bowiem, że okoliczność ta podnoszona przez skarżącego pozostaje bez wpływu na treść decyzji organu.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, S. B., zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:

1. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie to jest art. 61 § 1 k.c., art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez ich bezzasadne zastosowanie, oraz art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego bezzasadne niezastosowanie;

2. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów proceduralnych w istotny sposób wpływającym na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się do co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 77 § 1 oraz art. 7 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego,

- art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów państwa oraz nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji,

b) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne wyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

c) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, pomimo, że zachodziły podstawy do jej uwzględnienia.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że do postępowania w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych stosować należy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego a zatem zarówno raport skarżącego, jak i jego ewentualne modyfikacje, podlegał rozpoznaniu wyłącznie w ramach przepisów o postępowaniu administracyjnym. W żadnym wypadku nie wchodziły zaś w rachubę przepisy prawa cywilnego materialnego. Skarżący miał zatem prawo zmodyfikować, a nawet cofnąć swój raport, ponieważ takie uprawnienia przysługiwały mu - jako stronie postępowania administracyjnego wywołanego na jego wniosek.

Sąd Wojewódzki nie tylko zaś nie dostrzegł wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ administracji, chociaż miała ona wpływ na wynik postępowania, lecz przeciwnie, również we własnym działaniu wadliwie zastosował podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zaakceptował stanowisko organu, co do cywilistycznego charakteru oświadczenia skarżącego o modyfikacji raportu w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Ponadto skarżący twierdził, że nie zostało także wyjaśnione, dlaczego stosunek służbowy został z nim rozwiązany w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a nie jak o to wnosił - w trybie art. 41 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy. Zaznaczył przy tym, że co prawda art. 41 ust. w ustawy o Policji przewiduje, że policjanta "można zwolnić" ze służby, a nie "zwalnia się", jednakże decyzja przełożonego w tym zakresie nie jest dowolna, ale oparta na uznaniu administracyjnym.

Pomimo to Sąd pierwszej instancji przyjął za organem administracyjnym, że w niniejszej sprawie zastosowanie winien mieć art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a nie art. 41 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy, co spowodowało naruszenie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego bezzasadne zastosowanie i art. 41 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy poprzez jego bezzasadne niezastosowanie.

Akcentowano także, iż organy obu instancji nie pouczyły skarżącego o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, co stanowiło ewidentne naruszenie art. 10 § 1 k.p.a.

Podkreślano również, iż wolą skarżącego od samego początku było zaprzestanie pełnienia służby ze względu na nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Wola ta została jednoznacznie wyrażona na dopisku umieszczonym przez skarżącego na raporcie. Skarżący nie zmienił przy tym swojego stanowiska, a jedynie je sprecyzował. Jeżeli natomiast organy miały jakiekolwiek wątpliwości, jak należało zinterpretować oświadczenie skarżącego zawarte w raporcie z dnia [...] września 2009 r., to powinny wszcząć stosowne postępowanie wyjaśniające ( art. 7 i 77 k.p.a.) a nie dokonywać w tym zakresie jednostronnych i dowolnych ustaleń.

Działanie organu w niniejszej sprawie, polegające na wydaniu decyzji bez odniesienia się do okoliczności pełnienia przez skarżącego wieloletniej i nienaganne służby w Policji stanowiło też – wg skarżącego - rażące naruszenie art. 8 i 11 k.p.a.

Odpowiedź na skargę nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Podstawy te zaś sprowadzały się do zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie to jest art. 61 § 1 k.c. i art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez ich bezzasadne zastosowanie, oraz art. 41 ust 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego bezzasadne niezastosowanie, jak również obejmowały zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia – zdaniem skarżącego - przez organ: art. 10 § 1, art. 7, 77 § 1, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz art. 141 § 4 a także art. 151P.p.s.a.

Z zarzutami tymi nie można się jednak zgodzić.

W analizowanej sprawie skarżący raportem z dnia [...] września 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z prośbą o zwolnienie go ze służby w Policji w trybie natychmiastowym, to jest z dniem [...] września 2009 r. Okoliczność, że w dniu [...] września 2009 r., po niewyrażeniu zgody przez organ na wnioskowany tryb rozwiązania stosunku służbowego – S. B. (na podaniu swoim z dnia [...] września 2009 r.) napisał (cyt.) " W nawiązaniu do mojego raportu uprzejmie proszę o rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 tj. nabycie uprawnień do pełnej wysługi emerytalnej. (...)" nie oznaczała – jak twierdzi autor skargi kasacyjnej - uzupełnienia złożonego pierwotnie żądania a stanowiła żądanie całkowicie nowe. Oba wnioski różniły się bowiem w sposób zasadniczy, to jest w kwestii trybu rozwiązania stosunku służby. Żądania te przy tym były w pełni jasne i zrozumiałe a zatem nie zachodziła w tym przypadku potrzeba wyjaśniania rzeczywistego stanowiska strony, gdyż było ono czytelne.

Ponadto należy podnieść, że wniosek funkcjonariusza Policji o rozwiązanie z nim stosunku służbowego jest składany w sposób w pełni dobrowolny. Z tej przyczyny nie ma znaczenia w takiej sytuacji okoliczność, że dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza był nienaganny. W omawianej sytuacji zwolnienie ze służby nie jest spowodowane jakimś, incydentalnym, nagannym zachowaniem funkcjonariusza, w którym to przypadku, przy ocenie postawy funkcjonariusza, może odgrywać rolę jego dotychczasowe zachowanie a następuje z inicjatywy policjanta i wyłącznie na jego prośbę.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych nie wynikało też, że organ uniemożliwił skarżącemu zgłoszenie wniosków dowodowych albo utrudniał zapoznanie się z tym materiałem. Skarżący nie wykazał przy tym, jakie wnioski dowodowe, które miałyby wpływ na kwestię zwolnienia go ze służby na jego prośbę, chciał w tym postępowaniu zgłosić.

Z tych względów niezasadnie autor skargi kasacyjnej wskazywał, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 151 P.p.s.a poprzez jego zastosowanie a art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy organ naruszył przepisy procedury administracyjnej (art.10 § 1, art. 7, 77 § 1, art. 8 i art. 11 k.p.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe bowiem wskazuje, że przepisy te nie zostały w rozpatrywanym przypadku naruszone.

Zaskarżony wyrok nie naruszał także przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż Sąd Wojewódzki w jego uzasadnieniu dokładnie wyjaśnił podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, wskazując w tej mierze na art. 41 ust. 3 ustawy o Policji oraz art. 61 k.c. Okoliczność, że skarżący nie podzielał przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wykładni prawa materialnego nie oznaczało, iż Sąd naruszył wspomniany wyżej przepis art. 141 § 4 P.p.s.a, nakazujący sądowi administracyjnemu m. in. wskazanie oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia.

Powyższa kwestia prowadzi do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu materialnoprawnego, dotyczącego wykładni i zastosowania w tej sprawie art. 61 § 1 k.c. oraz art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Sąd Wojewódzki, interpretując przepisy prawa, przyjął, że żądanie policjanta zwolnienia go ze służby było jego oświadczeniem woli, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Zgodnie zaś z art. 61 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła skutecznie zapoznać się z jego treścią. Odwołanie natomiast takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli dotarło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Jednocześnie, oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może być ono zatem skutecznie odwołane tylko za zgodą adresata.

W związku z powyższym i z uwagi na brzmienie przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który zakładał obligatoryjność zwolnienia policjanta ze służby w terminie do 3 miesięcy od pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby ("policjanta zwalnia się"), zaskarżona decyzja była – zdaniem Sądu pierwszej instancji – prawidłowa. W analizowanej sprawie nie doszło bowiem, ani do skutecznego cofnięcia złożonego przez funkcjonariusza pierwotnego oświadczenia woli, ani też nie uchylił się on skutecznie od jego ewentualnych wad.

Z poglądem tym polemizował skarżący, który twierdził, że do postępowania w sprawach dotyczących zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji a więc w sprawach indywidualnych i rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, stosować należy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego a zatem zarówno raport skarżącego, jak i jego ewentualne modyfikacje, podlegał rozpoznaniu wyłącznie w ramach przepisów o postępowaniu administracyjnym a w żadnym wypadku nie wchodziły w tej sytuacji w rachubę przepisy prawa cywilnego materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając w pełni pogląd wyrażony przez Sąd Wojewódzki, zauważa jednocześnie, że zaistniały w analizowanej sprawie problem materialnoprawny był do niedawna sporny w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, ale w dniu 5 grudnia 2011 r. (sygn. akt I OPS 4/11) Naczelny Sąd Administracyjny podjął – w trybie art. 264 § 1 P.p.s.a. – uchwałę, w której stwierdził, że pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu ( Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm. ), jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Wprawdzie w/w uchwała odnosi się bezpośrednio jedynie do ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ale z uwagi na analogiczne uregulowanie omawianej kwestii w innych ustawach dotyczących służb mundurowych, odnajduje ona zastosowanie także w przypadku regulacji prawnej zawartej w ustawie o Policji zwłaszcza, że w uzasadnieniu wspomnianej uchwały Sąd wielokrotnie nawiązał do tej ostatniej ustawy.

Powtórzyć zatem w tym miejscu za składem orzekającym w dniu 5 grudnia 2011 r. wypada, że z uwagi na istotę stosunków prawnych, jakimi są stosunki służbowe, które m. in. cechuje zasada wolności zatrudnienia, polegająca na woli kandydata do służby, jest możliwe stosowanie do oświadczeń woli - w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego - przepisów kodeksu cywilnego, w drodze analogii prawa.

Wyjaśnić w tym miejscu bowiem trzeba, że gdyby przyjąć pogląd reprezentowany przez skarżącego, oznaczałoby to, iż funkcjonariusz może bez żadnych ograniczeń cofnąć zgłoszenie o wystąpieniu ze służby aż do zakończenia postępowania administracyjnego. Zatem doprowadziłoby to do sytuacji, w której to zwolniony funkcjonariusz decydowałby o tym, kiedy organ mógłby podjąć czynności związane z zawarciem nowego stosunku służbowego. Przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji gwarantuje natomiast organowi okres do trzech miesięcy na znalezienie potencjalnego następcy zwalnianego funkcjonariusza.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało więc stwierdzić, że złożenie przez S. B. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. prośby z dnia [...] września 2009 r. o rozwiązanie z nim w trybie natychmiastowym stosunku służbowego powodowało, iż organ nie miał innej możliwości jak rozwiązać z wnioskodawcą stosunek służbowy w terminie nie dłuższym niż trzy miesiące.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.