Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1988/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 94a ust. 1, art. 129b ust. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2017 poz 2211
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 376 poz 21 art. 2.
law: Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy  porównawczej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E.-A. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 617/18 w sprawie ze skargi E.-A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 lipca 2018 r., oddalił skargę E.-A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r., w przedmiocie nakazania zaprzestania prowadzenia niezgodnej z przepisami reklamy apteki oraz nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w wyniku przeprowadzonej kontroli w "E. A." położonej w N. przy ul. M. J. P. [...] stwierdzono, że w izbie ekspedycyjnej tejże apteki dostępne były gazetki zawierające ceny i opis wybranych produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych i kosmetyków, opieczętowane na ostatniej stronie pieczęcią apteki z informacją o jej lokalizacji i godzinach otwarcia.

Ustalenia kontroli i informacje pozyskane w toku prowadzonego postępowania stały się podstawą decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu z dnia [...] października 2016 r., którą nakazano skarżącej zaprzestania dystrybuowania na terenie apteki gazetek stanowiących reklamę apteki, nałożono na spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu prowadzenia reklamy działalności apteki w okresie co najmniej od października 2015 r. do dnia wydania decyzji oraz nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Objętą skargą decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i w tym zakresie i nakazał skarżącej zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "E. A." położonej w N. przy ul. M. J. P. [...] i jej działalności, polegającej na udostępnianiu na sali ekspedycyjnej apteki gazetek "E. O. P.", zawierających reklamę produktów leczniczych i suplementów diety z podaniem ich cen oraz nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za prowadzenie reklamy apteki i jej działalności, polegającej na udostępnianiu na sali ekspedycyjnej apteki gazetek "E. O. P.", zawierających reklamę produktów leczniczych i suplementów diety z podaniem ich cen, w okresie od października 2015 r. do dnia wydania decyzji.

W motywach decyzji organ skazał, że umieszczenie gazetki "E. O. P." w izbie ekspedycyjnej apteki stanowi, w jego ocenie, działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w prowadzonej przez skarżącą aptece. Z perspektywy przeciętnego czytelnika, gazetka, jawi się jako jeden (całościowy, złożony) przekaz. Odbiorca może skojarzyć reklamy przedstawionych w gazetce produktów z ofertą (asortymentową, jak również cenową) apteki, w której umieszczane są gazetki. Zdaniem organu odwoławczego, działania spółki miały na celu obejście przepisów prawa dotyczących zakazu prowadzenia reklamy aptek i ich działalności. Przedmiotowe materiały, pod pozorem neutralnej informacji rzekomo dotyczącej reklamy produktów leczniczych i suplementów diety, jak również przedstawienia sugerowanych cen, służyły wzbudzeniu zainteresowania ofertą handlową prowadzonej przez spółkę apteki, dlatego za niezasadny organ uznał, iż doszło do naruszenia art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r, poz. 2211; dalej: u.p.f.).

W kwestii wysokości nałożonej kary organ uznał, że skoro reklama dotyczyła jednej apteki i była prowadzona w jednej formie - gazetki, to adekwatna do stopnia naruszenia będzie kara wysokości 8.000 zł. Jednocześnie organ podkreślił, że obowiązujące przepisy nie pozwalają na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w zaistniałej sytuacji.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organy Inspekcji Farmaceutycznej obu instancji zasadnie przypisały skarżącej odpowiedzialność za działania reklamowe. Nie budziło wątpliwości Sądu, że w okresie od października 2015 r. co najmniej do dnia wydania zaskarżonej decyzji w prowadzonej przez skarżącą aptece, w izbie ekspedycyjnej, udostępniana była gazetka "E. O. P." (w liczbie 2.000 egzemplarzy w skali miesiąca), w której zamieszczone były produkty lecznicze oraz suplementy diety z podaniem ich opisu i cen. W przypadku gazetki "R. J.. WYDANIE NR [...] do 31.10.2015 r." w jej kolorystyce dominowały kolory czerwony i zielony, użyte również w logo apteki. Na ostatniej stronie gazetki w ramce widniała pieczęć apteki. Zdaniem Sądu, dystrybucja w aptece gazetek zawierających produkty lecznicze wraz z opisem i cenami, które to produkty można nabyć w aptece, stanowiło działanie zachęcające klientów apteki do zakupu wymienionych w gazetce produktów, a w konsekwencji zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych oferowanych w tej konkretnej aptece. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, działania skarżącej odpowiadały reklamie w rozumieniu art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, gdyż wykraczały poza sferę, którą ustawodawca wyłączył spod tego zakazu - informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki ogólnodostępnej.

Sąd wskazał, że skarżąca podważając ustalenia co do jej odpowiedzialności starała się ją przerzucić na wydawcę gazetki - [...], z którym skarżącą łączyła umowa o współpracy zawarta w dniu 2 stycznia 2012 r. W ocenie Sądu, podejmując decyzję o współpracy w zakresie umieszczania informacji o ofercie produktów leczniczych oraz udostępnienia ramki na pieczęć apteki, skarżąca zmierzała w istocie do zareklamowania apteki i jej działalności.

Odnosząc się do kwestii wysokości nałożonej na skarżącą kary, Sąd stwierdził, że organ wymierzając spółce karę w kwocie 8.000 zł miał na uwadze wszystkie wymienione w art. 129b ust. 2 Prawa farmaceutycznego okoliczności - długi okres stwierdzonego naruszenia, jedną formę naruszenia (gazetka) w jednej aptece, brak oświadczenia skarżącej o zaprzestaniu sankcjonowanego działania, a także uprzednie (kilkukrotne) naruszenia, jakich dopuszczała się skarżąca.

W podstawie wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skargą kasacyjną E. – A. Spółka z o.o. w W., zaskarżyła w całości wyrok Sąd I instancji, zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, polegające na:

1) niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie Skargi na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej GIF) z dnia [...] stycznia 2018 r. (sygn. akt: [...]), w sytuacji, w której decyzja GIF została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych wyżej błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej;

2) niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi na decyzję GIF (sygn. akt: [...]) w sytuacji, w której decyzja GIF wydana została z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. Uchybienie to, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanych błędów w decyzji GIF skutkowałoby uwzględnieniem skargi Skarżącej;

II. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 94a ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (dalej Prawo Farmaceutyczne) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 94a ust. 1 zd. pierwsze Prawa Farmaceutycznego, polegające na uznaniu, że działania skarżącej, będące przedmiotem postępowania, stanowiły zabronioną reklamę apteki,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 129b Prawa Farmaceutycznego, poprzez niewłaściwe (nieuzasadnione) zastosowanie art. 129b Prawa Farmaceutycznego, prowadzące do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 zł, podczas gdy Skarżąca nie prowadziła reklamy apteki.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego, polegającego na uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz uchyleniu zaskarżonej decyzji GIF z dnia [...] stycznia 2018 r. ([...]) w całości, i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, to jest decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Opolu z dnia [...] października 2016 r. (sygn. akt: [...]) oraz umorzenie postępowań przed GIF oraz WIF.

Z ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku wskazanego w pkt III, ust. 1. petitum, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Skarżąca wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej wyjaśnić na wstępie należy, iż zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658; dalej: nowela), a obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 1869/17; publ. CBOSA). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych, a istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oparto, nie znajdują bowiem usprawiedliwienia.

W skardze kasacyjnej wskazano zarówno na naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podnieść trzeba, że zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Tym samym w pierwszej kolejności ocenie powinny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzające do podważenia prawidłowości ustaleń faktycznych sprawy. Z zasady prawdy obiektywnej należy jednak wywieść, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) wymaga przede wszystkim rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decydują zaś norma prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie kontroli instancyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję wydaną na podstawie art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego i art. 129b ust. 1 i 2 tej ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. W myśl natomiast art. 129b ust. 1 Prawa farmaceutycznego, karze pieniężnej w wysokości do 50.000 zł podlega ten, kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.

Autor skargi kasacyjnej sformułował następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 94a ust. 1 zd. 1 Prawa farmaceutycznego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że działania skarżącej, będące przedmiotem postępowania, stanowiły zabronioną reklamę apteki (zarzut II.1 petitum skargi kasacyjnej), a w konsekwencji niewłaściwe (nieuzasadnione) zastosowanie art. 129b Prawa farmaceutycznego, prowadzące do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, podczas gdy skarżąca nie prowadziła reklamy apteki (zarzut II.2 petitum skargi kasacyjnej).

Odnosząc się do pierwszego z wymienionych zarzutów należy zauważyć, że z treści art. 94a ust.1 Prawa farmaceutycznego jednoznacznie wynika, że ustawodawca wprowadził całkowity zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, przy czym nie zdefiniował pojęcia reklamy, a jedynie wskazał, co reklamy nie stanowi (informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego).

Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje w swym orzecznictwie, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 5143/16; 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1737/16; 11 października 2016 r., sygn. akt II GSK 682/15; 20 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 2583/15; 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 97/15 oraz sygn. akt II GSK 550/15; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1718/13; wyrok NSA 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1981/13) i to niezależnie od form i metod tego działania oraz użytych środków (por. np. wyroki NSA z dnia: 28 września 201 7r., sygn. akt II GSK 3346/15; 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2310/15). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to podziela, jak również akceptuje pogląd Sądu Najwyższego wyartykułowany w wyroku z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt II CSK 289/07, zgodnie z którym przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na uwadze, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje (w tym zwłaszcza cenowe) są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. W analizowanym zakresie nie można również pomijać argumentu z wykładni systemowej zewnętrznej. Podobnie, a więc również stosunkowo szeroko reklamę zdefiniowano w art. 2 Dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. UE. L z 2006r. Nr 376, s. 21), z którego wynika, że oznacza ona przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań. Z tak właśnie rozumianym pojęciem reklamy mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

W świetle powyższego należy przyjąć, że reklama, w tym reklama aptek zakłada ze swej istoty istnienie konkretnego co do treści oraz celu przekazu, który jako przekaz celowy musi ze swej istoty pochodzić od konkretnego podmiotu, jako jego nadawcy, a więc tego kto prowadzi reklamę.

Uwzględniając więc w kontekście przywołanego stanowiska judykatury oraz normatywnej treści art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne podmiotowy aspekt popełnienia deliktu naruszenia zakazu reklamy aptek, a więc istnienia konkretnego co do treści oraz celu przekazu pochodzącego od konkretnego podmiotu będącego tym, który podlega karze pieniężnej, jako ten "kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności", za uzasadnione należy uznać stanowisko, że w odniesieniu do przypisania skarżącej Spółce cechy podmiotu prowadzącego niedozwoloną reklamę aptek, a więc cechy stanowiącej konsekwencję intencjonalności podejmowanych przez nią w tym zakresie działań ukierunkowanych na realizację konkretnego celu, a mianowicie wywołania zachęty nabycia towaru -działanie organu administracji publicznej, które zaakceptował Sąd I instancji było prawidłowe, albowiem znajdowało swoje potwierdzenie w ustaleniach faktycznych sprawy, a skarga kasacyjna ustaleń tych nie podważa, co z oczywistych względów nie może pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności oraz skuteczności zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wykładnia art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa, a zatem biorąc pod uwagę brak zarzutów skargi kasacyjnej skutecznie podważających dokonane ustalenia faktyczne w sprawie, prawidłowe było również zaakceptowanie przez WSA zastosowania przepisu zakazującego reklamy apteki oraz nakładającego karę za nieprzestrzeganie tego zakazu. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu kasacyjnego, że działania skarżącej, polegające na zachęceniu do zakupu konkretnych towarów (wymienionych w Gazetce "E. O. P."), po określonych cenach i w konkretnej aptece stanowiły informację adresowaną do pacjentów (klientów), nakierowaną na zakup wymienionych produktów w danej aptece. Działania takie zostały podjęte w celu zainteresowania pacjentów (klientów) ofertą (w zakresie asortymentu i cen) konkretnej apteki, stanowiły reklamę apteki ogólnodostępnej w rozumieniu art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, a zatem podlegającą sankcji na podstawie art. 129b ust. 1 tej ustawy.

W konsekwencji, nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organy art. 6 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w przedmiocie kary za prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących, w ocenie kasatora "niewspółmiernie wysokiej", kary. Zdaniem Sądu kasacyjnego Sąd I instancji zasadnie zaakceptował w tym zakresie ustalenia i wyjaśnienia organu II instancji, który obniżył wysokość kary z pierwotnej wysokości 10.000 zł, do wysokości 8.000 zł. Przy ustaleniu wymiaru kary organ II instancji niewadliwie przyjął następujące czynniki: 1) przedmiotem postępowania była jedna forma prowadzenia przez skarżącą niedozwolonej reklamy apteki; wielość rodzajów naruszeń art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego stwierdzonych w postępowaniu mogłaby wpłynąć na wymierzenie wyższej kary, 2) półka nie negowała faktu swojego udziału w rozpowszechnianiu przedmiotowej gazetki poprzez zezwalanie na umieszczanie jej w izbie ekspedycyjnej apteki, 3) długi okres naruszenia przepisów dotyczących niedozwolonej reklamy aptek - trwający od października 2015 r. co najmniej do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, 4) skarżąca nie poinformowała o odstąpieniu od niedozwolonych działań reklamowych w toku postępowania, 5) niniejsze postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy jednej apteki prowadzonej przez spółkę, 6) od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej, w szczególności art. 94a Prawa farmaceutycznego, 7) organowi odwoławczemu wiadome jest z urzędu, że skarżąca uprzednio kilkukrotnie naruszyła zakaz reklamy aptek i ich działalności zawarty art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, co zostało wzięte pod uwagę jako okoliczność przemawiająca na niekorzyść strony, 8) kara służyć ma zapobieżeniu ponownego naruszenia przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności, przez co musi być dotkliwa, a jednocześnie możliwa do spełnienia, zaś uprzednio nałożone na spółkę kary pieniężne z tytułu naruszenia przepisów ustawy - Prawo farmaceutyczne dotyczących zakazu reklamy aptek nie odniosły skutku prewencyjnego, skoro ponownie podjęła się prowadzenia reklamy apteki.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przeprowadził kontrolę działalności administracji publicznej i w sposób uzasadniony zaakceptował zaskarżoną decyzję zarówno w zakresie nakazania zaprzestania zabronionej reklamy jak i nałożenia kary, uznając, że wskazane przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne zostały prawidłowo zastosowane

Mając na uwadze, że nie doszło do naruszenia wymienionych wyżej przepisów, za niezasadne należało także uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., a także art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. Skoro autor skargi kasacyjnej nie wykazał skutecznie, że organy administracji naruszyły prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to tym samym za prawidłową należało uznać ocenę WSA, że skarga podlegała oddaleniu.

Biorąc pod uwagę, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się trafny, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.