Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 443/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2, art. 183 par. 1, art. 67 par. 5, art. 67 par. 5,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Aleksandra Wrzesińska- Nowacka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Bank A. S.A. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1630/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Bank A S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Finansów z dnia 10 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2009 r., wydanym w sprawie III SA/Wa 1630/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Banku A. S.A. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną za Ministra Finansów z dnia 10 lipca 2009 r. nr [...] co do zakresu u sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia zarządzeniem z dnia 24 września 2009 r. wezwano skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując kwotę wpisu, termin do jego wpłaty oraz skutki niewykonania zarządzenia. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 5 października 2009 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie 12 października 2009 r., w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do 2 listopada 2009 r. nie odnotowano bowiem jego wpływu.

Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd odrzucił skargę.

Na postanowienie to skargę kasacyjną złożyła strona skarżąca - Bank A. S.A. Działający w jej imieniu pełnomocnik – doradca podatkowy zarzucił naruszenie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Z tego względu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. Wniósł także o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzania rozprawy , stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił błędne przyjęcie przez Sąd I instancji skuteczności doręczenia jego pełnomocnikowi zarządzenia dotyczącego wpisu sądowego. W aktach sprawy znajduje się bowiem istotnie zwrotne potwierdzenie doręczenia tego wezwania z 5 października 2009 r., widnieje na nim jednak podpis pracownika Banku A., a nie pełnomocnika strony. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. w przypadku, gdy strona ustanowi pełnomocnika do reprezentowania jej w sprawie lub osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, wszelkie pisma winny być doręczane tylko tym osobom. Skoro w tej sprawie, mimo ustanowienia pełnomocnika, wezwanie doręczono stronie, to naruszone zostały zasady postępowania, które w konsekwencji miały wpływ na wynik postępowania i odrzucenie skargi. Pełnomocnik wyjaśnił, iż ostatecznie korespondencja trafiła do jego rąk po otrzymaniu skarżonego postanowienia i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego.

Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podniósł, iż pełnomocnik skarżącego Banku podał Sądowi adres do doręczeń- skrytka pocztowa Banku A., ponadto jego kancelaria mieści się w tym samym budynku, co siedziba skarżącego. Sąd I instancji dokonał doręczenia na adres wskazany przez pełnomocnika i osobie upoważnionej do odbioru pism, doręczenie to było zatem skuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Strona skarżąca oparła ją jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytaczając podstawy kasacyjne wskazała jako naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie rozwinięto tego zarzutu i nie wyjaśniono, w jaki sposób Sąd I instancji przepis ten naruszył i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, iż skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie reguluje on zatem obowiązków sądu I instancji i sąd ten przepisu tego naruszyć nie może. Naczelny Sąd Administracyjny jako związany granicami i zarzutami skargi kasacyjnej bierze pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania i nie może zastępować strony w precyzowaniu podstaw kasacyjnych (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Ogólne odwołanie się przez stronę do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako podstawy kasacyjnej nie uprawnia więc sądu II instancji do poszukiwania we własnym zakresie naruszeń przepisów postępowania, których dopuścić się mógł sąd I instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, opubl. w Lex pod nr 468874, z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 883/08, opubl. w Lex pod nr 513110, z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1951/07, opubl. w Lex pod nr 497211, z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 338/08, opubl. w Lex pod nr 512818).

W tej sprawie strona skarżąca nie wskazała konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego, który mógł naruszyć Wojewódzki Sąd Administracyjny. Za postawienie takiego zarzutu nie można bowiem potraktować powołania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 67 § 5 p.p.s.a. Skarżący nie powiązał bowiem wywodu dotyczącego tego przepisu z niewłaściwym postępowaniem Sądu (wskazał na naruszenie przez Sąd zasad postępowania). Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zastąpić jej w precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej i poszukiwać naruszeń prawa procesowego, których strona nie wskazała.

Podnieść też należy, jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż doręczenia pism sądowych dokonywano na adres wskazany przez pełnomocnika (doręczeń należało dokonywać do skrytki pocztowej Banku A.), zaś odbioru pism dokonywała osoba, która, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, była upoważniona do odbioru korespondencji pełnomocnika skarżącego. Przepisu art. 67 § 5 p.p.s.a nie można zaś rozumieć w ten sposób, iż wymaga on doręczenia pisma do ręki pełnomocnika, skoro on sam wskazuje jako adres do doręczeń skrytkę pocztową. Zauważyć też należy, iż sporne zwrotne potwierdzenie odbioru dotyczyło zarówno wezwania do uiszczenia wpisu, jak i wezwania do uzupełnienia innych braków formalnych skargi, oba wezwania zostały bowiem wysłane w tej samej kopercie 29 września 2009 r. Braki formalne skargi (pełnomocnictwo i wypis z KRS) zostały uzupełnione w terminie przez pełnomocnika skarżącego, przy piśmie nadanym 9 października 2009 r., w którym powołał się on na pismo Sądu z 29 września 2009 r.

Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a.