Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2042/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 3 listopada 2009 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. H. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2009 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] odmawiającą udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązującą Cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 19 listopada 2008r. A. H. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską E. C. oraz zamiarem przebywania w Polsce.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązał Go do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez przejście graniczne każde prawem dozwolone w ciągu 7 dni od daty otrzymania decyzji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził m.in., że okoliczności sprawy wskazują, iż związek małżeński A. H. i E. C. został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W dniu [...] kwietnia 2009 r. od powyższego rozstrzygnięcia Cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania Cudzoziemiec zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 53 ust.1 pkt 6, art. 55 ust. 1 pkt 6 oraz art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 4, pkt 6 i pkt 9 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 6 oraz art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W jej uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 1 stycznia 2009r. weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 23 powyższej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Natomiast stosownie do postanowień art. 55 ust. 1 ww. ustawy organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że :

1. jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej;

2. małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

3. małżonkowie nie zamieszkują wspólnie;

4. małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa;

5. małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6. małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą;

7. jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru

Zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 4 ww. ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim lub cudzoziemcem, zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ stwierdził, że z materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy wynika, iż A. H. zawarł w dniu [...] listopada 2008 r. związek małżeński z obywatelką polską E. C.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że w toku postępowania przed organem I instancji Cudzoziemiec i Jego żona E. C. zostali w dniu [...] stycznia 2009 r. przesłuchani do protokołu a funkcjonariusze Straży Granicznej w B. zostali zobligowani do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, z którego wynikało, iż A. H. jest widywany w domu rodziców żony rzadko, średnio raz na tydzień lub rzadziej, natomiast częstym gościem w domu państwa C. jest P. T., z którym E. C. ma dziecko. Podkreślił również, że w dniu [...] lutego 2009r. ponownie przesłuchano w [...] Urzędzie Wojewódzkim w B. Pana A. H., Jego małżonkę E. C. a także Jej rodziców- R. C. i M.C.

Organ wskazał, że przesłuchiwani złożyli sprzeczne informacje dotyczące zamieszkiwania A. H.. M. C.i zeznał że: "A.H. przyjeżdża do domu raz na dwa tygodnie. Jak jest gdzieś na trasie to wpadnie. Pracuje u kolegi, który rozprowadza części w P. Soboty i niedziele przeważnie spędza w naszym domu". R. C. zeznała, że A. H. "... nocuje w domu wtedy kiedy nie wyjeżdża. Wyjeżdża dość często, ale dokładnie nie powiem." Z kolei E. C. zeznała: " mąż nocuje w domu trzy, cztery razy w tygodniu. W soboty i niedziele bywa dwa razy w miesiącu", natomiast A. H. zeznał " w tygodniu może na jeden dzień wyjeżdżam do P. lub na granicę i wtedy nie nocuje w domu teściów a tak w pozostałe dni tygodnia nocuje w mieszkaniu rodziców żony. W miesiącu może 4-5 dni nie nocuję w domu teściów".

Organ stwierdził, że powyższe zeznania dotyczące zamieszkiwania Cudzoziemca w domu rodziców żony są rozbieżne, stąd trudno uznać je za wiarygodne. Ponadto przeprowadzenie analizy protokołów przesłuchań A. H. oraz jego małżonki z dni [...] lutego 2009 r. oraz [...] marca 2009 r. wykazało kolejne istotne rozbieżności w kwestiach dotyczących ich życia. Otóż podczas przesłuchania [...] stycznia 2009r. Cudzoziemiec zeznał, że: "Żonę poznałem na imprezie sylwestrowej na rynku w B. 31.12.2007r.(...) później spotykaliśmy się 2-3 razy w tygodniu. Pod koniec stycznia wyjechałem do A. natomiast podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2009 stwierdził; "Żonę poznałem w Sylwestra 2007r. na S. Dnia 1 stycznia 2008 r. dzwoniłem do żony i potem co drugi dzień. (...) nie spotkałem się z żoną w styczniu 2008 roku. Z żoną spotkałem się dopiero jak przyjechałem do Polski".

Dalej organ wskazał, że E. C. w dniu [...] stycznia 2009r. zeznała: " Męża poznałam podczas imprezy 31.12.2007 na S. w B. (...) Po tej imprezie już się nie spotkaliśmy. Na początku stycznia 2008r. mąż wyjechał do N. Kontakt był telefoniczny. Przyjechał pod koniec sierpnia [...] lub [...] sierpnia 2008r. " natomiast w dniu [...] marca 2009 r. zeznała : " Poznaliśmy się na zabawie na rynku w Sylwestra 2007r. umówiliśmy się w Ż. i spotkaliśmy się w małym barze przy rynku, nazwy już nie pamiętam. Spotkaliśmy się jeszcze raz w Ż. też w tym samym barze. Później już mąż wyjechał. (...) pod koniec sierpnia mąż przyjechał".

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców różnice w przytoczonych zeznaniach dają podstawę do stwierdzenia, iż Cudzoziemiec oraz jego małżonka zeznali nieprawdę podczas przesłuchań, a zgodnie z art. 57 ust.1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli zeznał nieprawdę lub zataił prawdę.

Z powyższego materiału, w ocenie organu, wynika iż Cudzoziemiec spełnia przesłankę określoną w art. 57 ust 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, a mianowicie, iż związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organ podkreślił ponadto, że składając w dniu [...] listopada 2008 r. wniosek o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony A. H. nie wpisał w części E IVa formularza, że przebywał w Polsce przed 2006 r. oraz zataił fakt pobytu w Polsce w 1996r. jak również to, iż decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 Nr [...] został wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dopiero w dniu [...] stycznia 2009 r. tj, w dniu przesłuchania wpisał ten fakt do formularza. Ponadto w części V pkt VII formularza Cudzoziemiec podał, że nie był karany sądownie, natomiast z informacji krajowego rejestru karnego wynika iż był dwukrotnie karany przez Sąd Rejonowy w B. : orzeczenie z dnia [...] marca 1998, sygn. akt sprawy [...] oraz orzeczenie z dnia [...] marca 2003 r., sygn. akt sprawy: [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że składając wniosek zawierający fałszywe informacje Cudzoziemiec wypełnił przesłanką o której mówi art. 57 ust.1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach.

Ponadto organ podkreślił, że w świetle prawa od dnia [...] listopada 2008r. A.H. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Do Polski wjechał bowiem w dniu [...] sierpnia 2008r. na podstawie wizy o symbolu [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 2008 r. przez konsula w E. z terminem ważności od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] stycznia 2009 r., na czas pobytu 90 dni. Cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie, pozostając na nim nielegalnie i tym samym wypełniając przesłankę o której mówi art. 57 ust 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach,

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz mając na uwadze stan faktyczny sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, że decyzja Wojewody [...] jest zasadna i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do jej zmiany na korzyść Strony.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w rozpoznawanej sprawie nie można było wydać decyzji na korzyść Strony, gdyż decyzja o odmowie udzielenia Stronie zezwolenia na zamieszkanie na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Decyzja wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie miał możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2009 r. A. H. wniósł o uchylenie w całości decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2009 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania oraz ustawy o cudzoziemcach, jak również z naruszeniem Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium kraju pozwala przyjąć, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w dniu 4 listopada 1950 r. w Rzymie w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do poszanowania życia rodzinnego.

Następnie podniesiono, iż istotnym również, jest czego organ w ogóle nie wziął pod uwagę wydajać zaskarżoną decyzję, iż dzieci Skarżącego z poprzedniego związku zamieszkują na terytorium RP oraz że Skarżący utrzymuje z nimi kontakt i pielęgnuje więzi rodzinne. Zaskarżona decyzja, zdaniem Skarżącego, w tym zakresie w sposób rażący narusza postanowienia aktów o charakterze międzynarodowym, z których wynika obowiązek poszanowania życia rodzinnego. Skarżący podał, iż zaskarżona decyzja pozbawia go kontaktu z dziećmi jak również pozbawia Go możliwości prawidłowego funkcjonowania w nowozałożonej rodzinie.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi stwierdzić należy, że skarga jest bezzasadna.

Przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawarte zostały w art. 53 ww. ustawy o cudzoziemcach. Z brzmienia ust. 1 tego przepisu wynika, że spełnienie którejkolwiek z wymienionych w tym artykule okoliczności obliguje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (przy czym w niektórych sytuacjach - przy zachowaniu pozostałych wymogów przewidzianych przepisami omawianej ustawy, związanych z posiadaniem stałego i regularnego źródła dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego). Jedną z takich okoliczności jest małżeństwo z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy).

Skarżący składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony powołał się na małżeństwo z obywatelką polską i załączył do wniosku odpis skrócony aktu małżeństwa z 7 listopada 2008 r. Żadnych innych okoliczności uzasadniających jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż trzy miesiące nie przedstawił. Tym samym sprawę z wniosku skarżącego należało rozpatrzeć z uwzględnieniem faktu zawarcia przez niego związku małżeńskiego.

Z uwagi na wyłaniające się w toku postępowania dowodowego okoliczności sprawy oraz treść art. 55 ustawy o cudzoziemcach organy orzekające zobligowane były do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto celem obejścia przez skarżącego przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podkreślić też trzeba, iż ustalenie tej przesłanki skutkuje obligatoryjną odmową udzielenia zezwolenia - o czym stanowi art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Należy przy tym wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 omawianej ustawy organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego ustala powyższe w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że: jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; nie zamieszkują wspólnie; nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa; nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga; małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą; jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru. Jednocześnie zauważyć należy, iż stwierdzenie jednej z okoliczności wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7, zobowiązuje organ orzekający do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto tylko dla pozoru. Nie skutkuje to jednak automatycznie ustaleniem, że związek małżeński w tym jedynie celu został zawarty.

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i prawidłowo zastosowały ww. przepisy prawa.

Mając uzasadnione wątpliwości co do charakteru zawartego przez skarżącego związku małżeńskiego, zasadnie przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia tejże okoliczności.

W toku tego postępowania należycie zebrano i właściwie oceniono zgromadzony wyczerpująco materiał dowodowy. Nie poprzestano jedynie na przesłuchaniu skarżącego oraz jego małżonki. Przeprowadzono także dowód z przesłuchania członków rodziny oraz przeprowadzono wywiad środowiskowy. Wyjaśniono wszelkie niejasne -a mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie- okoliczności sprawy.

W konsekwencji ustalono, że małżeństwo Skarżącego z obywatelką polską nie uzasadnia udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - zostało bowiem zawarte dla obejścia przepisów prawa. Ustalenia takiego dokonano zgodnie z art. 80 k.p.a. w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Dowody bezspornie wskazują na to, że małżonkowie nie prowadzą wspólnego życia, gospodarstwa domowego i nie wykonują w związku z tym obowiązków małżeńskich (przewidzianych w art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy).

Zdaniem Sądu celem zawarcia przez Cudzoziemca związku małżeńskiego z obywatelką polską była legalizacja pobytu zainteresowanego w Polsce. Wskazuje na to m.in. przeprowadzony wywiad środowiskowy oraz rozbieżności w zeznaniach samych małżonków i świadków. Tym samym zasadnie organy orzekające w sprawie jako podstawę materialno-prawną wydanych rozstrzygnięć wskazały art. 57 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Sądu przepis ten w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym został prawidłowo zastosowany. Związek małżeński Skarżącego wykazuje bowiem bezspornie cechy świadczące o jego zawarciu w celu legalizacji pobytu.

Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze dotyczące dokonania błędnych ustaleń faktycznych, jak również naruszenia norm prawa materialnego.

Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, iż nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez organy orzekające w sprawie. W kontekście całego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień Skarżącego wynikających z protokołu przesłuchania z dnia [...] stycznia 2009 r. i z dnia [...] marca 2009 r., brak jest podstaw do przyjęcia, iż Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną.

Niezależnie od powyższego w części V pkt VII formularza Cudzoziemiec podał, że nie był karany sądownie, natomiast z informacji krajowego rejestru karnego wynika, iż był dwukrotnie karany przez Sąd Rejonowy w B., na mocy wyroku z dnia [...] marca 1998 r., (sygn. akt sprawy [...]) oraz wyroku z dnia [...] marca 2003 r., (sygn. akt sprawy: [...]). Ponadto Skarżący nie wpisał w części E IVa formularza, że przebywał w Polsce przed [...] r. oraz zataił fakt pobytu w Polsce w [...]r,. który zakończył się jego wydaleniem z Polski. Cudzoziemiec w odwołaniu nawet nie usiłował wyjaśnić przyczyny zatajenia we wniosku istotnych z punktu widzenia postępowania informacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 kwietnia 2009 sygn, akt II OSK 636/08 oraz z dnia 18 czerwca 2009r. sygn. akt II OSK 716/08, znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają takie informacje, które pozwalają ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcaćh albo dotyczą okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Cudzoziemiec usiłował wprowadzić w błąd organ I instancji odnośnie Swojej karalności oraz wcześniejszego pobytu w Polsce zakończonego wydaleniem, co miało na celu utrudnienie ustalenia, czy nie zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - w tym przypadku art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jakkolwiek po zebraniu materiału dowodowego organy właściwe w sprawie przesłanki tej nie zastosowały to jednak nie budzi wątpliwości, iż świadome zatajenie informacji, które były niezbędne dla dokonania prawidłowej oceny w tym przedmiocie uzasadnia zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt. 6 ustawy o cudzoziemcach.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach – "cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie".

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu wydania zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji, przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Do Polski Skarżący wjechał w dniu [...] sierpnia 2008 r. na podstawie wizy o symbolu [...] wydanej w dniu [...] sierpnia 2008 r. przez konsula w E. z terminem ważności od dnia [...] sierpnia 2008 r. do [...] stycznia 2009 r., na czas pobytu 90 dni. Zatem od [...] listopada 2008 r. Skarżący przebywa nielegalnie i od tego czasu nie posiada innego dokumentu legalizującego jego pobyt na terytorium Polski. Wypełnił zatem niewątpliwie dyspozycję cytowanego przepisu.

Należy także dodać, że Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdzał, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950r. nie może być interpretowany w sposób prowadzący: "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania".

Sąd stoi na stanowisku, że zawarcie związku małżeńskiego w celu legalizacji pobytu Cudzoziemca w Polsce nie może być objęte ochroną wynikającą z art. 8 Konwencji, której celem jest ochrona faktycznych więzi o charakterze rodzinnym, nie zaś związków zawartych w celu obejścia przepisów regulujących kwestie pobytu cudzoziemców w państwie goszczącym.

Na terytorium Polski zamieszkuje dwoje dzieci Zainteresowanego ze związku z byłą żoną. Jednak jak wynika z protokołu przesłuchania Zainteresowanego w dniu [...] stycznia 2009r. spotyka się on z dziećmi sporadycznie: "od czasu do czasu tj. od jednego do trzech razy w miesiącu". Skarżący również sporadycznie (raz na miesiąc lub dwa) wręcza małoletnim dzieciom ok. 300 zł. Z powyższego wynika, że kontakty Skarżącego z dziećmi są relatywnie rzadkie. Zaskarżona decyzja wiąże się wprawdzie z umieszczeniem danych Cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt w Polsce jest niepożądany jednak, zgodnie z art. 128 ust. 3 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach okres obowiązywania wpisu wynosi rok od dnia dobrowolnego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze nielegalny pobyt Cudzoziemca w Polsce, próbę zatajenia istotnych faktów w toku postępowania oraz zawarcie związku małżeńskiego w celu uzyskania legalizacji pobytu w Polsce ingerencja zaskarżoną decyzją w prawo Skarżącego do kontaktów z dziećmi nie wydaje się nieproporcjonalnie dotkliwa, jeżeli uwzględni się również częstotliwość tych kontaktów oraz relatywnie krótki okres, przez który Skarżący nie będzie mógł do Polski wjechać.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez nie uznanie żony skarżącego za stronę postępowania Sąd stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z art.28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Żona skarżącego mogłaby mieć w postępowaniu w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP wyłącznie interes faktyczny, a nie interes prawny. Prawidłowo więc postąpiły organy orzekające w sprawie nie uznając żony skarżącego za stronę tego postępowania .

Zdaniem Sądu w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności zasad, które nakazują organom administracji publicznej uwzględniać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 k.p.a.) oraz działać w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Gdyby bowiem – zgodnie z wnioskiem skarżącego – przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone, organ dopuściłby się naruszenia przepisów prawa materialnego.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekając w sprawie, dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.