Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 263/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151, art. 170
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn / spr. / po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. K. – zwanego dalej skarżącym, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r., w kwocie 7 688 zł, odmówił przywrócenia terminu.

W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r., w kwocie 7 688 zł. W treści tego rozstrzygnięcia, doręczonego skarżącemu 17 lipca 2017 r., zawarto pouczenie o terminie i sposobie wniesienia od niego odwołania. Skarżący, w dniu 31 lipca 2017 r., wniósł pismo zatytułowane "skarga na decyzję Naczelnika I Urzędu Skarbowego". Pismo to, zarówno w swej treści, jak i na kopercie, w której zostało umieszczone, zaadresowane zostało do Sądu, za pośrednictwem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego.

Pismo skarżącego z 31 lipca 2017 r., z uwagi na niewłaściwy tryb jego wniesienia, w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).zostało przesłane przez Sąd do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego, który to organ przesłał pismo Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej, jako odwołanie od swojej decyzji. Organ II instancji zwrócił jednak pismo, Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego, jako skargę na decyzję tego organu, po czym Naczelnik przesłał ją do Sądu.

Sąd, postanowieniem z dnia 12 września 2017 r., sygn. I SA/Rz 557/17, odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 17 października 2017 r. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 września 2017 r.

Skarżący, w dniu 22 września 2017 r., wystąpił z wnioskiem o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...]. Wniosek ten złożył do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Do wniosku dołączył pismo zatytułowane "skarga na decyzję Naczelnika I Urzędu Skarbowego", adresowane tym razem do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podkreślił, że odwołanie od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego wniósł w dniu 31 lipca 2017 r., z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Z treści tego pisma wyraźnie wynikało bowiem, że stanowi ono odwołanie od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r., a jedynym jego uchybieniem było wskazanie jako organu odwoławczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zamiast Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Pomimo tego, zdaniem skarżącego, organ do którego wpłynęło to odwołanie, winien je przekazać właśnie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej. O odrzuceniu przez Sąd jego skargi, skarżący, według swojego oświadczenia, dowiedział się dopiero 15 września 2017 r., otrzymując odpis postanowienia Sądu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2018 r., odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r., gdyż w jego ocenie, argumentacja przytoczona w uzasadnieniu wniosku nie wskazuje na to, że uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania nie zostało przez niego zawinione. Będąc bowiem prawidłowo pouczonym o terminie wniesienia odwołania, skarżący złożył skargę na decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r. i to bezpośrednio do Sądu. Sąd uznał to pismo za skargę, odrzucając ją jako niedopuszczalną. Postanowienie to stało się zaś prawomocne, co sprawia że wiąże ono nie tylko strony i Sąd, ale również inne organy państwowe. Wobec czego rozstrzygając niniejsza sprawę organ był związany oceną Sądu, co do rodzaju pisma skarżącego, uznanego za skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dodał również, że skarżący nie kwestionował postanowienia Sądu, odrzucającego jego skargę.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy organ uznał, że skarżący nie zachował siedmiodniowego terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie mu termin udo złożenia skargi, gdyż o tym, że jego pismo z 31 lipca 2017 r. stanowiło skargę, dowiedział się już 7 września 2017 r. otrzymując odpowiedź na skargę.

Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że występując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, strona nie może twierdzić, że terminowi temu nie uchybiła.

Skargę na postanowienie z [...] lutego 2018 r. wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że sposób procedowania organów w niniejszej sprawie nie powoduje pogłębienia zaufania do nich. Skarżący zaznaczył, że odrzucona przez Sąd skarga była w istocie odwołaniem od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2017 r. W jego ocenie było to oczywiste, wobec czego pismo zawierające to odwołanie winno zostać przekazane Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej. W świetle tego, tj. niezasadnego przesłania skargi Sądowi, uchybienie terminu do wniesienia odwołania nie wynikało z winy skarżącego, ale winy operatora pocztowego, który doręczył przesyłkę do Sądu. To uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Wszelkie kwestie wykraczające poza tę materię, tj. poza granice tej sprawy, pozostają poza zakresem kognicji Sądu. Dotyczy to między innymi oceny prawnej pisma skarżącego z 31 lipca 2017 r. Pismo to zostało uznane prawomocnym postanowieniem Sądu za skargę na decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z [...] lipca 2017 r. i odrzucone z uwagi na niedopuszczalność skargi. Zgodnie zaś z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, rozpatrując wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, był związany treścią postanowienia Sądu z 12 września 2017 r., nie mógł więc dokonać odmiennej kwalifikacji pisma skarżącego z 31 lipca 2017 r. niż ta dokonana przez Sąd, a uznająca pismo za skargę.

Jeżeli chodzi o kwestię przywrócenia terminu, na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową), to materię tę reguluje art. 162 tego aktu.

W myśl art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie zaś z § 2 przytoczonego wyżej art. 162 Ordynacji podatkowej podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W niniejszym przypadku skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni, od dnia doręczenia mu postanowienia Sądu, w przedmiocie odrzucenia skargi. Wprawdzie wcześniej otrzymał odpowiedź na skargę, w której organ wystąpił do Sądu o jej odrzucenie, jednakże było to jedynie jego stanowisko, którego ocena miała dopiero zostać dokonana przez Sąd. Tak więc skarżący powziął pewną wiadomość o zakwalifikowaniu jego pisma jako skargi dopiero z chwilą otrzymania odpisu postanowienia Sądu. Tak więc uznać należy, że występując z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zachował siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

W myśl art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w sytuacji, w której osoba domagająca się takiego przywrócenia uprawdopodobni, iż nastąpiło to bez jej winy. W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił tego warunku, gdyż występując z wnioskiem o przywrócenie terminu przede wszystkim zaprzeczył jego uchybieniu argumentując, że odwołaniem było jego pismo z 31 lipca 2017 r. Nie podał też jakichkolwiek powodów, dla których można by było ewentualnie uznać brak jego winy w uchybieniu terminu. W tej sytuacji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie odmówił jego uwzględnienia.

Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że zarówno uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również zarzuty skargi, skarżący skoncentrował się na kwestii zasadności potraktowania jego pisma z dnia 31 lipca 2017 r., jako skargi, która, jak to już wyżej zaznaczono, pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Taka ocenę swojego pisma mógł bowiem formułować, podważając zasadność postanowienia Sądu z dnia 12 września 2017 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Skoro zaś nie skorzystał z tej możliwości, to na gruncie niniejszej sprawy zarzuty w tym względzie są bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu skargi złożonej w niniejszej sprawie skarżący podkreślił również, że sposób procedowania organów w niniejszej sprawie, jak również sprawie zakończonej postanowieniem Sadu z 12 września 2017 r., organy procedowały w sposób niepogłębiający do nich zaufania. Odnosząc się do tej kwestii ponownie należy podkreślić, że okoliczności podniesione w skardze, obejmujące również postępowanie w zakresie innych kwestii niż przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Jeżeli zaś chodzi o sposób prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w niniejszej sprawie, to w tym wypadku nie sposób stwierdzić naruszenia prawa. Wniosek skarżącego został rozpatrzony z rachowaniem wymogów i gwarancji proceduralnych dla strony, a zapadłe postanowienie odpowiada art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie 151 P.p.s.a., oddalił skargę.