Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 768/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 art. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędzia WSA Olga Białek Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 października 2016 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej w skrócie k.p.a.), art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., dalej jako: "u.t.d.") oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. - po rozpatrzeniu odwołania J. K. (dalej: "skarżąca", "strona"), prowadzącą działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej pod firmą "A" s.c., wniesionego od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000,00 złotych na J. K. i J. K. wspólników spółki cywilnej "A" - utrzymał tę decyzję w całości w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2014 r. w L. na drodze gminnej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki Mercedes-Benz o nr rej. [...]. Pojazdem kierował K. W., który wykonywał przewóz ładunku suchego betonu

z L. do Z. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m.in. wypis

z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego przedsiębiorcom prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" s.c. J. K., J. K., umowę o dzieło zawartą z ww. wspólnikami spółki cywilnej oraz dokument wywozowy

z przedsiębiorstwa załadowcy. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji

z dnia [...] stycznia 2015 roku nr [...] nakładającej na wspólników karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu GITD jako organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2015 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 roku nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 (osiem tysięcy) złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła jej rażące naruszenie prawa procesowego i w konsekwencji naruszenie prawa materialnego. Wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazała na wadę formalną wynikającą z faktu prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji przez pracownika, który powinien być wyłączony z mocy prawa. Zdaniem skarżącej organ prowadził postępowanie

w sposób stronniczy i rażąco bezprawny. Podniosła także, że prowadzone postępowanie było postępowaniem wznowieniowym. W jej ocenie organ winien był zastosować się do uwag organu uchylającego decyzję i przeprowadzić w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Podkreśliła, że jej obecność podczas kontroli wynikała wyłącznie z faktu, że jest właścicielką kontrolowanego pojazdu, natomiast przewóz był wykonywany przez J. K. Zdaniem skarżącej powoływanie się przez organ na okoliczności związane z innym postępowaniem oznacza, że organ kierował się nieuzasadnionym subiektywizmem.

GITD w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. wskazanej na wstępie i zaskarżonej w niniejszej sprawie przedstawił ramy materialno - prawne tego postępowania.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, zobowiązany jest mieć przy sobie

i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie,

o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z licencji. Dalej organ powołał art. 4 pkt 3 i art. 4 pkt 4 u.t.d. wyjaśniając co należy rozumieć pod pojęciem transportu drogowego oraz niezarobkowego przewozu drogowego.

Dalej wskazał, że w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych

w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Według art. 4 pkt 22 a) u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21).

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.).

W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych.

Następnie organ podniósł, że z przedłożonych w trakcie kontroli dokumentów wynikało, że przewóz był wykonywany przez wspólników spółki cywilnej. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przewoził ładunek z L. do Z. Świadek zeznał ponadto, że pracuje dorywczo dla "A" s.c.

i wówczas wykonuje pracę na podstawie umowy o dzieło.

Odnosząc się do przesłanych w toku postępowania przez stronę dokumentów (m.in. faktury VAT nr [...] oraz umowy użyczenia pojazdu z dnia [...] lutego 2014 r.) - GITD w całości nie dał im wiary. Wskazał, że ich treść stoi w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w czasie kontroli. Organ odwoławczy przywołał zeznania kierowcy oraz wskazał na treść umowy o dzieło zawartą przez tego kierowcę ze wspólnikami spółki cywilnej "A" s.c., i dokumentu wywozowego

z przedsiębiorstwa załadowcy. Biorąc pod uwagę wskazane dowody, organ II instancji wyjaśnił, że dokumenty przesłane przez odwołujących się zostały przedstawione celem uniknięcia odpowiedzialności za popełnione naruszenie przez wspólników.

Dalej za bezsporne organ uznał, że na dzień kontroli kierowca K. W. nie był pracownikiem strony. Jak wynika bowiem z treści jego zeznań złożonych w charakterze świadka, zawarł on ze wspólnikami spółki cywilnej umowę

o dzieło, którą okazał do kontroli. Wobec tego GITD stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d. transport drogowy to również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Organ ocenił, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, jako że zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U.

z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.), dalej: "k.p.", według którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W niniejszej sprawie kierowca w chwili kontroli nie był pracownikiem strony.

GITD podkreślił, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, co oznacza, że jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dlatego zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy zważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Za całkowicie niezasadne uznał argumenty strony dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] marca 2015 roku nr [...], którą GITD uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że postępowanie ponownie prowadzone przez organ I instancji nie było "postępowaniem wznowieniowym", bowiem

w omawianym przypadku nie doszło do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 i dalszych k.p.a., lecz uchylenia decyzji

i ponownego przeprowadzenia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. Organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2015 roku (sygn. akt II SA/Łd 1094/14), w którym wskazano, że zalecenia, o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 Kpa, zgodnie z którym "Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy", wiążą organ I instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności

i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu

I instancji.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego konieczności wyłączenia pracownika z orzekania w sprawie organ stwierdził, że strona nie sprecyzowała podstaw zarzutu, a także nie wyjaśniła, którego pracownika organu miało dotyczyć wyłączenie. W ocenie organu w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 24 k.p.a. w stosunku do żadnego z pracowników organów I i II instancji.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d.

Skarżąca prowadząca działalność gospodarczą jako wspólnik spółki cywilnej "A" nie zgodziła się z decyzją organu II instancji i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji ewentualnie o jej uchylenie.

Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 8 i 11 k.p.a. poprzez wydanie przez organ - w krótkim odstępie czasu - w tej samej sprawie, na tle takich samych stanów faktycznych, bez podania przyczyn, decyzji diametralnie różnych i braku wyjaśnienia zmiany swojego stanowiska,

2) art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w decyzji zarzutów i ograniczenia się do stwierdzenia, że iż treść określonych dokumentów jednoznacznie wskazujących, że skarżąca nie jest stroną niniejszego postępowania stoi w sprzeczności z innymi ustalenia ujawnionym podczas podstępowania i z tego tylko powodu odmówienie im wiary,

3) art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym sankcjonując w ten sposób naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, przede wszystkim art. 7 k.p.a., ale także naruszenia innych przepisów tego Kodeksu normujących sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. art. 8, 77 oraz art. 80 k.p.a. dokonane przez organy prowadzące postępowanie w pierwszej instancji i postępowanie odwoławcze;

4) art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu odwołania, a w konsekwencji braku stwierdzenia nieważności decyzji organów

I instancji w stosunku do skarżącej jako osoby nieposiadającej statusu strony, pomimo iż w toku postępowania administracyjnego nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego na błędnie zinterpretowanych, niekompletnych dowodach, tj.:

a. nieprawidłowym ustaleniu, że z treści zawartych w dokumencie przewozowym informacji wynika, że przejazd był wykonywany przez skarżącą podczas, gdy wynika z niego wprost, że był wykonywany przez "B" K. J.,

b. nieprawidłowym ustaleniu, że K. W. wykonywał przejazd na rzecz skarżącej, podczas, gdy z protokołu zeznań świadka wynika wprost, że nie był zatrudniony na umowę o dzieło u skarżącej, a wykonywał pracę na rzecz "B" K. J., i to ten przedsiębiorca dokonywał przejazdu,

c. pominięciu faktu, że K. W. był jednocześnie zatrudniony na umowy zlecenia zarówno w spółce cywilnej "A" s.c., jak i w "B" K. J.,

d. pominięciu faktu, że "A" s.c. oraz "B" K. J., prowadzą działalność gospodarczą pod tym samym adresem, tj. w miejscu, do którego zaplanowany był przejazd i w wyniku tego błędne uznanie, że z zeznań świadka wynika jednoznacznie, iż przejazd był kierowany tylko do jednej z tych firm,

- czego skutkiem był brak prawidłowego ustalenia jaki podmiot wykonywał przejazd pojazdem w dniu [...] czerwca 2014 r.

5) art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem odwołania szczególnie wobec całkowicie dowolnego ustalenia przez organ I instancji, że dokument przewozowy, zeznania świadka K. W. stanowią dowód na odpowiedzialność skarżącej, podczas, gdy dowody te prowadzą ewidentnie do odmiennych wniosków,

6) art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic prawa do oceny dowodów, w tym poprzez pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę i pominięcie istotnych dla sprawy materiałów dowodowych oraz dokonanie ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego poprzez nadanie szczególnej wagi dowodom zgromadzonym w dniu zdarzenia i odmówienie wiary innym dowodom bez podania jakichkolwiek racji,

7) art. 7 oraz art. 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic prawa do oceny dowodów, w tym ich oceny w sposób zgodny z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki poprzez przyjęcie, że stanowisko skarżącej oraz wspólnika spółki "A" s.c. J. K. miało na celu uniknięcie odpowiedzialności przez wspólników spółki cywilnej "A" s.c., podczas gdy J. K. był wspólnikiem "A" SP.C. J.K., J.K. w dniu zdarzenia;

8) art. 7 oraz art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia odwołania, a w konsekwencji braku stwierdzenia nieważności decyzji organu

I instancji, pomimo iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego

w niniejszej sprawie, tj. pominięto dowody z wyjaśnień skarżącej, oświadczeń świadka J. K. i ponownych zeznań K. W. przy jednoczesnym antycypowaniu ich treści na podstawie dowolnej interpretacji innych dokumentów zgromadzonych w sprawie.

Skutkiem powyższych naruszeń, zdaniem skarżącej, był brak prawidłowego ustalenia jaki podmiot wykonywał przejazd pojazdem w dniu [...] czerwca 2014 r. Błędne zaś ustalenie, że przejazd wykonywany był przez oboje wspólników doprowadziło do wydania decyzji wobec skarżącej, która na gruncie art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) nie miała przymiotu strony.

W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawione zostały argumenty na poparcie sformułowanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwaną dalej p.p.s.a. - Dz.U.2016.718 j.t.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub

w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia)

z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie lub stwierdzenie nieważności.

Wobec zarzutów skargi rozważenia wymagały zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Nadto tylko w sytuacji, kiedy nie ma wątpliwości co do poprawności ustalenia stanu faktycznego (ustalonego zgodnie z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego i zasadami tego postępowania określonymi w k.p.a.) można dokonać oceny zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym miejscu przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów procesowych skutkuje uwzględnieniem zarzutów skargi, a jedynie takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie kwestionuje faktu, że w dniu [...] czerwca 2014 r. w L. na drodze gminnej nr [...] wykonywano transport drogowy rzeczy, bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Nie zgadza się ona jednak z ustaleniami organu odnoszącymi się do określenia podmiotu, który wykonywał ten przejazd. Zdaniem skarżącej był to J. K. prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "B", a nie jak stwierdziły organy - przedsiębiorcy J. K., J. K. wspólnicy spółki cywilnej "A" s.c.

W tym stanie rzeczy ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do kontroli czy skarżącą i J. K. jako wspólników spółki cywilnej "A" na podstawie zebranych dowodów można uznać za wykonujących w dniu [...] czerwca 2014 r, sporny przejazd, tym samym odpowiedzialnych za stwierdzone naruszenie przepisów u.t.d.

Wyjaśnić należy w tym miejscu, że wykonywanie transportu drogowego przez wspólników spółki cywilnej było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa wynika, iż nie należy utożsamiać obowiązku posiadania licencji (zezwolenia) na wykonywanie transportu drogowego przez każdego ze wspólników, z wykonywaniem przez każdego z nich (z osobna) transportu. Wskazuje się, że spółka cywilna, choć nie jest odrębnym podmiotem prawa, oznacza zobowiązanie się do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego (art. 860 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny; Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), a więc do wspólnego działania, które należy traktować, jako jedno działanie dwóch lub więcej wspólników, nie zaś, jako sumę ich działań indywidualnych. W konsekwencji przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna. To z kolei prowadzi do wniosku, że sprawa o ukaranie za naruszenie przepisów o transporcie drogowym podczas wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej jest jedną sprawą administracyjną dotyczącą wspólnego naruszenia (naruszeń) dokonanych podczas jednego wspólnego przewozu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1134/11, LEX nr 1108399; por. także: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt: II GSK 325/11, LEX nr 1145517; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2052/11, LEX nr 1341529).

Przechodząc następnie do zarzutów skargi wskazujących na potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji wobec naruszenia przez organy zasad procedury przypomnieć należy, że w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania

z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2008, s. 357). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego

w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305).

Zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód dopuścić należy wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl zaś z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z przywołanych przepisów wynika, że kluczowe w postępowaniu wyjaśniającym toczącym się na podstawie k.p.a. jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tę interpretację potwierdza przepis art. 78 § 1 k.p.a., zgodnie

z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Również zasada ekonomii postępowania wymaga, aby organ dążył do załatwienia sprawy najprostszymi środkami (art. 12 k.p.a.), co należy rozumieć także jako przeprowadzanie tylko takich dowodów, które służą wyjaśnieniu sprawy. Oznacza to w konsekwencji, że nie ilość zebranych dowodów decyduje o prawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale znaczenie ocenionych dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. określa obowiązek organu administracji do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Należy mieć również na uwadze, że w uzasadnieniu skargi przedstawione zostały argumenty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań organu odwoławczego, zawartych

w decyzji GITD z dnia [...] marca 2015 r., w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy

i konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. W tym zakresie wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż zalecenia o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 k.p.a., wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 502/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 339485). Oznacza to, że przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy może jedynie udzielić wskazówek co do zakresu postępowania dowodowego w pierwszej instancji. Nie może natomiast ingerować w rozstrzygnięcie sprawy przez ten organ. Art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. pozostawia bowiem uznaniu organu odwoławczego wskazanie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy

w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że w związku z uchyleniem decyzji wydanej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia

[...] stycznia 2015 r. przez GITD i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, organ I instancji zawiadomił skarżącą o toczącym się postępowaniu, jak również pouczył o uregulowanym w art. 10 k.p.a. prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów

i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także wskazania okoliczności o których mowa w art. 92b i 92c u.t.d. (k. nr 128 i 135 akt administracyjnych). Skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa.

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej, że organ I instancji nie zastosował się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji kasacyjnej

z dnia [...] marca 2015 r. to skład orzekający ich nie podziela. Jak wynika

z akt administracyjnych, GITD korzystając z unormowania art. 138 § 2 k.p.a. uznał, że w sprawie D. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego powinien przede wszystkim przeanalizować ponownie stan faktyczny i uzupełnić materiał dowodowy o dowody na okoliczność, kto wykonywał przewóz w dniu kontroli. Zachodziła zatem konieczność dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, których zakres wymaga każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. Jednocześnie ze sformułowanej w art. 138 §2 k.p.a. przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, jaką jest konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie, nie można wywodzić o obowiązku każdorazowego przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego. Organ bowiem w takiej decyzji wskazuje jedynie na zakres sprawy pozostający do wyjaśnienia oraz na okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – co może wiązać się z koniecznością zebrania i oceny dodatkowych dowodów lub ograniczyć się do uwzględnienia i oceny całości dotychczas zebranego materiału dowodowego, jeśli organ dopuścił się uchybień w tym zakresie. Brak ze strony organu takiej całościowej oceny materiału dowodowego, skutkujący niepełnym wyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy, czyni z kolei w zasadzie niemożliwym wykluczenie z góry konieczności ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego, co – zdaniem Sądu – znalazło właśnie odzwierciedlenie w zaleceniach decyzji GITD z dnia [...] marca 2015 r. Sąd przy tym podkreśla, że przy ponownej analizie tej konkretnej sytuacji istotne, ale i wystarczające okazało się odniesienie do całego zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, celem ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, kto był wykonawcą przewozu

z dnia kontroli. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uczynił zatem zadość wytycznym organu II instancji poprzez wszechstronną ocenę zebranych w toku postępowania dowodów. Wskazać należy, że organ I instancji, w decyzji utrzymanej zaskarżoną decyzją GITD, odniósł się do zawnioskowanych przez skarżącą pisemnych wyjaśnień strony oraz treści przedłożonych w toku sprawy dokumentów w uzasadnieniu spornej decyzji nie dając im wiary w całości. Ponadto Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w postaci przesłuchania świadków,

w tym ponownego przesłuchania kierowcy K. W.

Sąd nie podziela zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego i trafność oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

Wbrew twierdzeniom skarżącej GITD odniósł się do przedłożonych przez stronę dokumentów oraz prawidłowo ustalił jaki podmiot wykonywał transport drogowy. Przypomnieć należy, że w toku postępowania przesłana została m.in. faktura VAT nr [...], z której wynika, że przewożony w dniu kontroli ładunek betonu został zakupiony przez J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B" J. K. oraz kopia wypisu nr 1 licencji nr [...] wystawionej na tego przedsiębiorcę. Ponadto pismem z dnia [...] września 2014 r. strona postępowania administracyjnego J. K. złożył wyjaśnienia, z których wynikało, że w dniu kontroli wykonywany był przewóz wyłącznie w jego imieniu i na jego rzecz, stwierdził, że korzystał z pojazdu, którego właścicielem są wspólnicy spółki cywilnej na podstawie umowy użyczenia, której kopię załączył. Podkreślił, że kierujący pojazdem wykonywał pracę na zlecenie jego przedsiębiorstwa "B", natomiast zbiegiem okoliczności nazwał fakt, że kierowca pracował również na zlecenie przedsiębiorców działających w formie spółki cywilnej "A" oraz, że jest również wspólnikiem tej spółki. Dodatkowo pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżąca wniosła o przesłuchanie kierowcy prowadzącego w dniu [...] czerwca 2014 r. pojazd oraz wspólników spółki cywilnej "A". Powyższe dowody zostały zawnioskowane na okoliczność wykluczenia możliwości naruszenia prawa, w tym słusznego interesu spółki i miały wykazać, że podmiotem odpowiedzialnym za sporny przewóz był J. K. przedsiębiorca działający pod firmą "B", a nie wspólnicy spółki cywilnej "A". Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd stwierdził, że organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń J. K. i przedłożonych w toku postępowania dokumentów mających wskazywać na jego wyłączną odpowiedzialność za wykonywanie spornego przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. GITD w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, powołując przedłożone przez stronę dokumenty, jednoznacznie bowiem stwierdził, że "(...) Treść powyższych dokumentów stoi w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi

w czasie kontroli na podstawie dowodów z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego przedsiębiorcom prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" s.c. J. K., J. K., umowy o dzieło zawartą z ww. wspólnikami spółki cywilnej, dokumentu wywozowego oraz treści zeznań świadka - kierowcy, dlatego organ nie daje im wiary. W ocenie organu ww. dokumenty zostały organowi przedstawione celem uniknięcia odpowiedzialności za popełnione naruszenie przez wspólników". W ocenie Sądu, ustalony na podstawie tych dowodów stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, a ich ocena przez organ nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów.

Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać należy, że

w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie,

że podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzone w toku kontroli, w protokole kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia.

Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w przepisie art. 74 u.t.d. Z powołanego przepisu cyt. ustawy wynika, że z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (art. 74 ust. 1) Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (art. 74 ust. 3).

Jako dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony

w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego przyjmuje się, że podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475).

Ponadto zauważyć należy, że kierowca składał zeznania w dniu [...] czerwca 2014 r. po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej w przypadku zeznawania niezgodnie z prawdą (art. 233 § 1 kodeksu karnego). Miał zatem pełną świadomość jaką może ponieść karę w przypadku składania fałszywych zeznań. Treść zeznań tego świadka była logiczna i spójna. Organ zatem mógł przyjąć złożone zeznania jako dowód w sprawie. Kierowca wyraźnie określił, że wiózł towar (suchy beton) do przedsiębiorstwa "A" na ul. [...]. Istotną okolicznością

w sprawie jest również fakt, że kierowca ujawnił umowę o dzieło, na podstawie której prowadził pojazd w dniu [...] czerwca 2014 r., zawartą pomiędzy nim a wspólnikami spółki cywilnej "A". W § 4 tej umowy strony określiły terminy wykonania dzieła począwszy od [...] czerwca 2014 a skończywszy na [...] czerwca 2014 r. Kierujący pojazdem okazał również wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego przedsiębiorcom prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" s.c. J. K., J. K.

Podkreślenia wymaga także, że zeznania kierowcy potwierdziła skarżąca – wspólniczka spółki cywilnej, która przyjechała na miejsce kontroli.

Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela również pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten, podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez uwag (k. 19 akt administracyjnych).

Warto jednocześnie zauważyć, że protokół kontroli, będący podstawowym dowodem w sprawie, jest sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń. Nie bez znaczenia jest również to, że przepis art. 74 ust. 2 u.t.d. przewiduje możliwość odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego, z czego skontrolowany w niniejszej sprawie kierowca nie skorzystał, nie wnosząc jednocześnie żadnych uwag i zastrzeżeń do treści protokołu kontroli.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności, stwierdzić należy, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a.

Organy rozstrzygające o odpowiedzialności wynikającej z treści art. 92a ust. 1 u.t.d. prawidłowo zatem ustaliły, że podmiotami wykonującym w dniu [...] czerwca 2014 r. transport drogowy, byli wspólnicy spółki cywilnej: J. K. i J. K.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi przepis art. 92a ust. 6 u.t.d.

Przywołana regulacja przewiduje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przez "transport drogowy" należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Krajowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1 u.t.d.). Z kolei międzynarodowym transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się

z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 u.t.d.).

Co istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy, określenie "transport drogowy", o czym stanowi już art. 4 pkt 3 u.t.d. w dalszej części, obejmuje każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. (art. 4 pkt 3 lit. a) oraz działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 lit. b). Pojęcie transportu drogowego należy odróżnić od niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne), który został zdefiniowany przez ustawodawcę w przepisie art. 4 pkt 4 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem niezarobkowym przewozem drogowym - przewozem na potrzeby własne – jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego

i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców,

a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W myśl art. 87 ust. 2 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 10.

Według lp. 1.1 załącznika nr 3 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Jak ustalono w toku postępowania administracyjnego wykonywany w dniu kontroli przewóz drogowy nie mógł być uznany za przewóz na potrzeby własne, ponieważ strona nie dopełniła warunku określonego art. 4 pkt 4a u.t.d., jako że K. W. nie był w chwili kontroli pracownikiem strony.

Zatem jako przewóz drogowy wykonywany pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, ale nie spełniający wymogów art. 4 pkt 4 wymienionej ustawy musiał zostać uznany za transport drogowy określony w art. 4 pkt 3a tej ustawy. Jednak wykonywanie takiego przewozu może się odbywać tylko po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Strona skarżąca takiej licencji nie posiada i dlatego przewóz drogowy wykonywany w dniu kontroli odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, które jest sankcjonowane kara pieniężną w wysokości 8.000 zł. Tym samym rozstrzygnięcie w tej sprawie jest prawidłowe.

Zdaniem Sądu należy stwierdzić, iż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane

z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy, jak również organ pierwszej instancji oparły się na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej i co ważne - w pełni logicznej - oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy administracji publicznej uzasadniły w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.