Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1754/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D., M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D., M. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

J. D. i M. D., reprezentowani przez radcę prawnego A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków pod numer [...] pięciu budynków wchodzących w skład zespołu dawnej tkalni i przędzalni bawełny, następnie zespołu [...] Przędzalni W., obecnie Przedsiębiorstwa D. położonego w W. przy ul. [...].

Skarżący w powyższej skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wniosek skarżący uzasadnili tym, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadami powodującymi jej nieważność, bowiem została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w niniejszej sprawie i dotyczy podmiotu nie mającego przymiotu strony. Ponadto podnieśli, że organ nie zapewnił im czynnego udziału polegającego na uniemożliwieniu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Jednocześnie wskazali, że organ błędnie ustalił, że zabytki wymienione w tej decyzji położone są na działkach objętych księgą wieczystą nr [...], kiedy w rzeczywistości obiekty te położone są na działkach objętych księgą wieczystą nr [...], co w konsekwencji uniemożliwiło wykonanie zaskarżonej decyzji. Nadto J. D. i M. D. dodali, że wpisanie do rejestru zabytków wiąże się z koniecznością poczynienia przez nich znacznych nakładów, których im nikt nie zwróci oraz część nieruchomości na skutek koniecznych remontów utraciło swój pierwotny charakter, co dyskwalifikuje je jako zabytki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Niezasadne są argumenty skarżących, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji narusza zasadę zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Brak supensywnego skutku wniesienia skargi wynika z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.)., który konstytuuje ogólną zasadę, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe uzasadnienie go, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004r. FZ 65/2004, nie publ.).

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie spoczywa obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex Polonica). W przypadku ich braku Sąd nie jest władny rozpatrzyć wniosku merytorycznie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Istnienie tych przesłanek powinno zostać wykazane przez skarżącego. Może to wymagać przedstawienia dokumentów źródłowych i innych materiałów potwierdzających tezy skarżącego, nie jest bowiem wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji oświadczenie strony, iż grożą jej nieodwracalne skutki.

Nie można się także zgodzić z argumentem skarżących, jakoby sąd administracyjny zobowiązany był w czasie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji badać zasadność postawionych jej zarzutów procesowych. Wstrzymanie wykonania decyzji jest niezależne od prawidłowości lub nieprawidłowości zaskarżonego aktu, która w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji jest nieustalona w sposób wiążący. Wstrzymanie wykonania decyzji następuje z założenia przed procesowym zbadaniem jej legalności.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wskazali, iż wpisanie do rejestru zabytków pod numer [...] w/w nieruchomości wiąże się z koniecznością poczynienia przez nich znacznych nakładów, których im nikt nie zwróci. Wystąpienie powyższego skutku skarżący upatrują w wydaniu zaskarżonej decyzji. Argument ten również nie jest przekonywujący, bowiem skarżący nie wykazali wysokości finansowych nakładów, które mają ponieść na niniejszej nieruchomości, a w konsekwencji przesłanek "zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.