Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 180/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Asesor WSA Andrzej Kuna, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi H.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., w związku z art. 144 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741 ze zm.), powoływanej dalej jako u.g.n. oraz w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej miasta R. z dnia [...] maja 2005 r. ustalił H.i H. małżonkom R., właścicielom nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], ozn. nr [...], [...] o łącznej powierzchni [...]m2 opłatę adiacencką, stanowiącą 50% różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu,

tj. z tytułu budowy sieci wodociągowej w ul. [...] w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w 2003 r. w ul. [...] w R. została oddana do użytku sieć wodociągowa wybudowana kosztem nakładu mieszkańców i dotacji gminy. W związku z powyższym mając na uwadze przepisy u.g.n. oraz uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] maja 2005 r.

w sprawie ustalenia stawki procentowej opłat adiacenckich z tytułu wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej na terenie miasta R., które wskazują,

iż właściciele nieruchomości zobowiązani są do uiszczania opłat adiacenckich

z tytułu wybudowania w/w urządzeń, ustalono jednorazową opłatę adiacencką. Opłata ta stanowi 50% różnicy pomiędzy wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Za chybione organ uznał zarzuty stawiane przez stronę postępowania w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r., gdyż postępowanie dotyczy wybudowania sieci wodociągowej, a nie innych urządzeń infrastruktury technicznej. Nadto organ wskazał, iż działki nr [...] nie są rowami odwadniającymi, tylko gruntem ornym, zaś naliczona opłata adiacencka nie została ustalona na podstawie uchwały Rady Miasta R. nr [...] ponieważ w dniu wydawania decyzji obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w R. nr [...]. W ocenie organu opłata adiacencka została ustalona prawidłowo, gdyż podstawę do jej obliczenia stanowił operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego zgodnie z przepisami prawa oraz standardami zawodowym rzeczoznawców majątkowych, z którego wynika, iż wartość nieruchomości przed wybudowaniem sieci wodociągowej wynosiła [...] zł, zaś po wybudowaniu sieci wynosi [...] zł. Połowa różnicy w/w kwot stanowi [...] zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H.R., zarzucając naruszenie art. 145 ust. 1 u.g.n., stanowiącego, iż opłatę adiacencką można ustanowić

po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Powołując się na stanowisko sądów administracyjnych H.R. uznał, iż stworzenie tych warunków następuje dopiero z chwilą wybudowania sieci wodociągowej wraz z przyłączem, które wraz

z zaworem za wodomierzem głównym należeć będzie do właściciela sieci wodociągowej, nie zaś właściciela nieruchomości. Odwołujący się podniósł,

iż przyłącze wodociągowe do budynku mieszkalnego przebiegające przez działki

o nr [...], [...], [...], [...] i [...] wykonał na własny koszt, nadto wskazał on na brak wyraźnego i jednoznacznego określenia w zaskarżonej decyzji terminu oddania

do użytku przedmiotowej sieci wodociągowej, co ma znaczenie z uwagi na 3-letni termin umożliwiający naliczenie opłaty adiacenckiej.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 144 u.g.n., po rozpoznaniu odwołania H.R. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazuje, iż Rada Miasta R.

w dniu [...] maja 2005 r. podjęła uchwałę ustalając w niej stawkę procentową opłaty adiacenckiej w wysokości 50 % różnicy miedzy wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością tej nieruchomości po wybudowaniu. Z poświadczonej za zgodność kserokopii protokółu końcowego odbioru robót spisanego w dniu [...].08.2003 r. wynika, że roboty zostały wykonane w okresie od [...].07.2003 r. do [...].08.2003 r.

W ocenie organu stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej, o czym stanowi art. 145 u.g.n., następuje z dniem oddania do użytku sieci wodociągowej, wybudowanej w ulicy. Odmienne stanowisko sądu administracyjnego zawarte w wyroku NSA z dnia 06.03.2003 r. (sygn. akt I Sa 2053/01) oraz pośrednio w uchwale NSA z dnia 05.06.2000 r. (ONSA z 2000 r., nr 4, poz. 143) oparte zostało na wykładni pojęcia "urządzenia wodociągowe" dokonanej na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, która utraciła moc z dniem 1 stycznia 2002 r. W obecnym stanie prawnym warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę regulują przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz. U. z 2006 r.,

nr 123, poz. 858). Analiza przepisów tej ustawy w ocenie organu prowadzi

do wniosku, iż urządzeniem wodociągowym nie jest przyłącze wodociągowe, zaś Przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych, natomiast realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego

do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenia nieruchomości do sieci.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wysokość opłaty adiacenckiej została ustalona zgodnie z przepisami i w oparciu o wyliczenia operatu szacunkowego oraz z zachowaniem 3 – letniego ustawowego terminu do jej wydania.

Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożył H.R., wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja winna być uchylona z następujących względów:

1. Podstawą jej ustalenia była uchwała Rady Miasta R. nr [...]

z dnia [...] maja 2005 r., która weszła w życie z dniem [...] lipca 2005 r.,

a więc nie obowiązywała w 2003 r., tj. w okresie kiedy powstały podstawy do obciążenia skarżącego opłatą adiacencką. W związku z tym wskazanie tej uchwały jako podstawy wydania decyzji jest niezgodne prawem. Podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej nie może być również uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 1998 r., nr [...], gdyż została ona opublikowana dopiero w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w 2005 r. Zdaniem skarżącego nie wyjaśnienie przez organ odwoławczy powyższe kwestii stanowi naruszenie podstawowych zasad posterowania administracyjnego określonych w art. 6,7,8 k.p.a.

2. Decyzja ustalająca wysokość opłaty adiacenckiej została wydana

po upływie 3-letniego terminu do jej wydania określonego w art. 145 ust. 2 u.g.n. Termin ten zdaniem skarżącego upłynął w dniu [...] sierpnia 2006 r., zaś decyzja została mu doręczona w dniu [...] sierpnia 2006 r. W związku

z tym organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji

i postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe, zaś nie czyniąc tego dopuścił się naruszenia art. 145 ust. 2 u.g.n., 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a także art. 6,7,8, 11 k.p.a.

3. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy pominął, iż w aktach sprawy znajdowała się jedynie część [...] operatu szacunkowego, a część [...] tego operatu nie została do akt sprawy dołączona, w związku z czym materiał dowodowy był niekompletny. Nadto skarżący podniósł, iż w pkt. [...] operatu szacunkowego części [...] oraz w protokole z badania dokumentów z dnia [...] czerwca 2006 r. stanowiącym załącznik do protokołu rzeczoznawca wskazał, iż przed dniem [...] sierpnia 2003 r. na ulicy [...] istniała już kanalizacja sanitarna, natomiast z protokółu odbioru robót z dnia [...] sierpnia 2003 r. wynika, że kanalizacja sanitarna została oddana do użytku dopiero w tym dniu razem z wodociągiem.

4. Przy ustalaniu opłaty adiacenckiej nie wzięto pod uwagę, iż cześć gruntów stanowiących własność skarżącego nie przylega bezpośrednio do ulicy [...], w związku z czym nie można przyjąć, iż wskutek wykonania kanalizacji na tej ulicy ich wartość uległa zmianie, a nadto przyłącze wodociągowe do działki nr [...], [...], [...], [...], [...] skarżący wykonał na własny koszt.

5. Opłata adiacenka, zdaniem skarżącego winna być pomniejszona o wydatki jakie poniósł skarżący uczestnicząc w budowie infrastruktury technicznej jako członek społecznego komitetu budowy w kwocie [...] zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w R. wniosło o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzuty zawarte

w skardze organ wskazał, iż decyzja w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej jest decyzją konstytutywną, a zatem uwzględnia stan faktyczny i prawny

w dacie jej uchwalenia, w związku z czym w niniejszej sprawie należało stosować uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] maja 2005 r., aktualną w dniu wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Odnosząc się do zarzutu upływu trzyletniego terminu do wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej organ wskazał, iż termin ten liczy się

od dnia protokolarnego odbioru robót od wykonawcy, w sprawie niniejszej

po dniu [...] sierpnia 2003 r. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] sierpnia 2006 r., a więc z zachowaniem trzyletniego terminu.

Odnośnie zarzutu, iż tylko za część terenu przylegającego do drogi powinna być ustalona opłata adiacencka organ wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niezabudowane działki gruntu graniczące ze sobą i należące do tego samego właściciela, dla których jest prowadzona jedna księga wieczysta stanowią w myśl art. 46 § 1 k.c. jedną nieruchomość gruntową, tak więc do wniesienia opłaty adiacenckiej zobligowani

są właściciele całej nieruchomości, a nie tylko działek przylegających do drogi.

W kwestii udziału w kosztach budowy sieci wodociągowej w ulicy [...] organ wyjaśnił, iż H.R. partycypował w kosztach budowy

do kwoty [...] zł i kwota ta została zaliczona na poczet opłaty adiacenckiej. Natomiast nie zalicza się na poczet tej opłaty kosztów budowy przyłącza wodociągowego do budynku mieszkalnego ponieważ zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków realizację budowy m.in. przyłączy do sieci zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

W ocenie organu w toku postępowania odwoławczego został rozpatrzony cały materiał dowodowy, m.in. część [...] i [...] operatu szacunkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył,

co następuje:

Skarga H.R. nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie kontrolą sądu objęta została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. ustalającą wysokość opłaty adiacenckiej dla nieruchomości położonej w R. przy ul., [...] nr [...],[...]o łącznej powierzchni [...] m2 , której współwłaścicielami są małżonkowie H.R. i H.R. na zasadzie wspólności ustawowej.

Kontrolując zaskarżoną decyzję sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego które skutkowałby koniecznością jej uchylenia.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości na skutek wybudowania urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, elektrycznych i ciepłowniczych z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego zwane opłatami adiacenckimi zostały uregulowane w u.g.n. (art. 4 pkt 11 u.g.n.) i obciążają osoby, które są właścicielami nieruchomości bądź użytkownikami wieczystymi, przy spełnieniu warunków określonych w art. 144 ust. 2 u.g.n.

Przepisy art. 145 i 146 u.g.n. precyzują przesłanki jakie muszą zostać spełnione aby organ mógł nałożyć na właściciela nieruchomości obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej.

Podstawą wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty jest uchwała rady gminy ustalająca stawkę procentową opłaty, która zgodnie z art. 146 ust. 2 u.g.n. nie może wynosić więcej niż 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Należy uznać, iż przepis ten zawiera upoważnienie do wydania aktu prawnego o charakterze normatywnym, w którym rada gminy ogranicza się jedynie do ustalenia stawki opłaty procentowej i uchwała

ta stanowi podstawę materialnoprawną do wydania decyzji przez organ wykonawczy gminy. Inaczej mówiąc organ wykonawczy nie będzie mógł w ogóle wydać decyzji administracyjnej jeżeli nie została podjęta uchwała rady gminy w przedmiocie wysokości stawki procentowej opłaty. Jednocześnie organ jest związany uchwałą rady co do wysokości stawki i nie może jej ustalić w innym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2000 r., II SA/Ka 2052/98, opubl. ONSA 2001, nr 3, poz. 142). Z kolei rada gminy określając wysokość stawki procentowej związana jest przepisem art. 146 ust. 2 u.g.n., co oznacza, iż nie może przekroczyć 50-procentowej różnicy wartości, natomiast może ją ustalić w wysokości mniejszej.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż chybione są zarzuty skarżącego, jakoby brak było uchwały, która może stanowić podstawę wydania przez organ wykonawczy gminy decyzji ustalającej wysokość opłaty adiacenckiej. Podstawą do wydania decyzji w tym zakresie jest bowiem powoływana przez organy obu instancji uchwała Rady Miasta R. nr [...]z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznejna terenie miasta R., określająca opłatę adiacencką w wysokości 50 % wzrostu wartości nieruchomości po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym bez znaczenia jest fakt, iż uchwała

ta weszła w życie w dniu [...] lipca 2005 r. , a więc nie obowiązywała w 2003 r.,

tj. w okresie kiedy powstały podstawy do obciążenia skarżącego opłatą adiacencką. Jak wskazano wyżej uchwała gminy ma charakter aktu określającego materialnoprawną podstawę wydania decyzji ale w zakresie wysokości stawki procentowej, natomiast fakt, iż nie obowiązywała ona w czasie gdy budowano urządzenia sieci wodociągowej na nieruchomości skarżącego pozostaje,

co do zasady, bez wpływu na możliwość nałożenia opłaty adiacenckiej. Dla porządku jedynie należy zaznaczyć, iż na mocy § 4 powołanej uchwały straciła moc uchwała Rady Miejskiej w R. dnia [...] lutego 1998 r., nr [...].

Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skoro zgodnie z art.146 ust.3 u.g.n. wartość nieruchomości określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, to również z tej daty winna być brana stawka procentowa opłaty ustalana uchwałą Rady Miejskiej. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej ma charakter konstytutywny i dlatego podstawą jej wydania winna być stawka uchwalona uchwałą obowiązująca w dacie wydania decyzji.

Kolejną przesłanką skuteczności decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej jest jej wydanie w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 2 u.g.n.). Trzyletni okres przedawnienia po upływie którego niedopuszczalne jest ustalenie opłaty adiacenckiej należy liczyć od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, czyli od dnia, w którym właściciel mógł podłączyć swoja nieruchomość do tej infrastruktury, niezależnie od tego czy to podłączenie nastąpiło. W ocenie sądu wątpliwości co do początku biegu tego terminu na gruncie niniejszej sprawy rozstrzyga dowód w postaci protokołu końcowego odbioru robót z dnia [...] sierpnia 2003 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2000 r. (opubl. Lex nr 55778), którego teza stanowi,

iż od następnego dnia po dniu protokolarnego odbioru robót od wykonawcy należy liczyć termin przedawnienia, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n. W związku

z powyższym z uwagi na fakt, iż decyzja organu I instancji datowana jest na [...] sierpnia 2006 r. uznać należy, iż termin ten został zachowany. Przy czym, wbrew twierdzeniom skarżącego bez znaczenia pozostaje fakt, iż decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2006 r. Literalna wykładnia art. 145 ust. 2 nie nasuwa wątpliwości, ze przerwanie biegu terminu przedawnienia następuje

z chwilą wydania decyzji. Odmienna regulacja miała miejsce na gruncie stanu prawnego obowiązującego przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarcze nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r., Nr 141, poz. 1492). Ustawa ta weszła w życie z dniem 22 września 2004 r., zastępując użyte w § 2 art. 145 pojęcie "ustalenie opłaty" pojęciem "wydanie decyzji". Wobec tego w ocenie sądu nie jest wymagane aby w ciągu trzyletniego okresu przedawnienia nastąpiło wydanie prawomocnej decyzji określającej wysokość opłaty adiacenckiej, jak również jej doręczenie stronie.

Ustalając wysokość opłaty adiacenckiej organ w myśl art. 148 ust. 4 u.g.n. winien zaliczyć na jej poczet wartość świadczeń wniesionych przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w gotówce lub w naturze, na rzecz budowy poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Tak więc w decyzji organ najpierw określa pełną wysokość opłaty, jako odpowiednią stawkę procentową

od różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury, a jej wartością po ich wybudowaniu, a następnie tytułem spełnienia tego zobowiązania winna być zaliczona wysokość świadczenia wykonanego

w naturze lub wniesionego w gotówce. Również w niniejszej sprawie nastąpiło stosowne zaliczenie decyzją z Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] kwoty [...] zł wpłaconej przez skarżącego

w czynie społecznym. Kwota powyższa wynika z załącznika nr [...] do protokółu końcowego odbioru robót. Dlatego też za chybione należy uznać zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia powyższej kwoty. Jednocześnie zauważyć należy,

iż odliczeniu od kwoty stanowiącej opłatę adiacencką nie podlegają koszty jakie skarżący poniósł w związku z budową przyłącza wodociągowego na własny koszt

na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...], gdyż zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy

z dnia z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2001 r. Nr 72 poz. 747) realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

Chybione są również zarzuty skarżącego dotyczące braku bezpośredniego dostępu części działek do ul. [...]. Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej

w aktach sprawy działki oznaczone nr [...],[...]o łącznej powierzchni [...] m2 należące do H.R. bezpośrednio ze sobą sąsiadują, a całość jest ogrodzona. Dla przedmiotowych działek prowadzona jest księga wieczysta Kw [...], w związku z tym należy uznać iż stanowią one jedną nieruchomość

(por. postanowienie SN z dnia 30.10.2003, IV CK 114/02, ONSC 2004/12/201; wyrok SN z dnia 26.02.2003, II CKN 1306/00, lex nr 83961). Dlatego też organ zasadnie ustalając wartość tej nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury, a następnie naliczając opłatę adiacencką wziął pod uwagę wszystkie działki, również te które bezpośrednio nie sąsiadują z ul. [...]. Nie można uznać za trafny zarzut iż organ odwoławczy nie dysponował całością operatu szacunkowego nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze dysponowało zarówno częścią [...] i [...] powołanego operatu. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego w zakresie występowania sprzeczności, która miała polegać

na tym, że w punkcie. [...] operatu szacunkowego części [...]oraz w protokole

z badania dokumentów z dnia [...] czerwca 2006 roku, stanowiącego załącznik

do operatu, rzeczoznawca wskazał, ze przed dniem [...] sierpnia 2003 roku w ulicy [...]istniała już kanalizacja sanitarna, natomiast z protokółu odbioru robót z dnia [...] sierpnia 2003 roku wynika, że kanalizacja sanitarna została oddana do użytku

w tym dniu wraz z wodociągiem.

Po pierwsze należy zauważyć iż podstawą do wyceny nieruchomości był stan ustalony przez rzeczoznawcę. Według jego ustaleń w ulicy [...] w Radomiu znajdowała się sieć kanalizacyjna. Faktycznie z protokołu odbioru robót z [...] sierpnia 2003 roku wynika, że wraz z oddaniem sieci wodociągowej o długości [...] metrów oddano do użytku [...] metrów kanału sanitarnego. Co prawda organy w tym zakresie nie wypowiedziały się, ale należy uznać, że to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy ponieważ rzeczoznawca ustalał wartość nieruchomości uwzględniając istnienie sieci kanalizacyjnej. Ustalenia faktyczne, że ulica [...] była wyposażona w kanalizację sanitarną nie były kwestionowane przez skarżącego. Tak więc prawidłowe były ustalenia rzeczoznawcy w zakresie wyceny wartości nieruchomości przed wybudowaniem sieci wodociągowej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w ocenie sądu brak jest podstaw

do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo i winna być uchylona. Kontrolując przebieg postępowania administracyjnego nie tylko w aspekcie zarzutów skargi sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.