Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 859/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1 i 2-4
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej zwolnił A. M. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy kadrowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

Po rozpoznaniu wniosku zainteresowanego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, ustalając nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] 2007 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie, Dyrektor Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], mając za podstawę art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), przyznał A. M. prawo do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Wobec wniosku zainteresowanego o wypłatę powyższego świadczenia za cały należny okres jednorazowo z góry, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] dokonał wypłaty świadczenia w dniu [...] listopada 2007 r. za okres od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2008 r. w wysokości [...] zł (brutto [...] zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1816/07 uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, wskutek czego A. M. na nowo powrócił do służby.

Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zwolnił zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 2010 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza zawodowego.

W związku z wnioskiem A. M. z dnia [...] grudnia 2010 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił zainteresowanemu prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że po ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uchylającym pierwotne zwolnienie ze służby, A. M. pełnił zawodową służbę wojskową od dnia [...] 2008 r. do dnia [...] 2010 r., a więc przez okres 2 lat, 10 miesięcy i [...], co oznacza, że nie nabył prawa do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, gdyż nie pełnił jej nieprzerwanie przez okres 15 lat, jak tego wymaga ustawa pragmatyczna.

W dniu [...] stycznia 2011 r. A. M. złożył do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego [...], podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, poprzez błędne uznanie, że posiada tylko 2 lata, 10 miesięcy i [...] nieprzerwanej służby, gdy tymczasem wysługa ta winna uwzględniać okres od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2008 r., ewentualnie okres od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2008 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], działając w oparciu o art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. M. zarzucił naruszenie art. 94 ust. 3 w związku z art. 96 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 i 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędne przyjęcie, że nie posiada ponad 15 lat nieprzerwanej służby, lecz jedynie 2 lata, 10 miesięcy i [...], art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez nieprawidłowe uznanie, że świadczenie pieniężne, należne przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jest świadczeniem jednorazowym, a także błędne ustalenie, że w okresie od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2008 r. był żołnierzem rezerwy. Skarżący wskazał na potrzebę przeprowadzenia dowodów i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, wypłacane co miesiąc, świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

W myśl art. 96 ust. 1 i 2, powyższe świadczenie pieniężne przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem art. 96 ust. 2-4 cytowanej ustawy, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej 15 lat. Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej, przysługuje również żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała, który pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż piętnaście lat, jeżeli został zwolniony wskutek:

1) upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez właściwy organ;

2) orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

3) niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

4) niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję.

W świetle art. 96 ust. 4, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przysługuje żołnierzowi w przypadkach, o których mowa w art. 94 ust. 5 i 6, tj. w przypadku gdy żołnierza zawodowego zwolniono na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż 10 lat.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący pełnił zawodową służbę wojskową w dwóch następujących okresach:

1) od dnia [...] 1975 r. do dnia [...] 2007 r.; tj. 32 lata i [...] miesiące;

2) od dnia [...] 2008 r. do dnia [...] 2010 r.; tj. 2 lata, 10 miesięcy i [...].

Wobec zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2007 r., Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] dokonał wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (jednorazowo z góry), albowiem zainteresowany spełnił wówczas warunek posiadania przynajmniej 15-letniego nieprzerwanego okresu służby wojskowej.

Jak trafnie argumentuje organ, kluczowe znaczenie dla sprawy ma prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1816/07, mocą którego uchylona została decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, wskutek czego A. M. na nowo powrócił do służby. Skarżący pełnił ją od dnia [...] 2008 r. do dnia [...] 2010 r., czyli przez 2 lata, 10 miesięcy i [...]. W świetle przywołanych przepisów, jest to okres, który nie uprawnia do przyznania świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Z kolei w okresie od dnia [...] 2007 r. do dnia [...] 2008 r. skarżący służby nie pełnił, będąc wówczas żołnierzem rezerwy. Okres ten nie może być zatem wliczony do stażu służby.

Strona działa w mylnym przekonaniu co do skutków, jakie wywołał uchylający decyzję zwolnieniową wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1816/07. Trzeba bowiem zaznaczyć, że inne są skutki uchylenia decyzji zwolnieniowej, inne zaś następstwa stwierdzenia nieważności takiej decyzji. W pierwszym przypadku (uchylenie decyzji zwolnieniowej), z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu następuje przywrócenie żołnierza zawodowego do służby i to od daty wydania wyroku uchylającego i wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji, przy czym okres pozostawania poza służbą nie jest okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, co oznacza, że nie ma ciągłości stosunku służbowego, gdyż wskutek takiego orzeczenia żołnierz na nowo zaczyna pełnić służbę. Natomiast następstwem stwierdzenia nieważności decyzji zwolnieniowej jest restytucja stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, czyli powrót żołnierza zawodowego do służby na tych samych warunkach, jakie mu przysługiwały w dniu zwolnienia, tak, jakby do zwolnienia nigdy nie doszło. W tym przypadku istnieje zatem ciągłość stosunku służbowego, a zwolnienie ze służby w takich okolicznościach uznaje się za niebyłe. Tak więc jedynie wyrok stwierdzający nieważność decyzji zwolnieniowej znosi skutki prawne z mocą wsteczną, co prowadziłoby do wniosków, jakie formułuje skarżący. Jednak sytuacja taka w sprawie niniejszej nie wystąpiła.

Skoro więc na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1816/07 skarżący ponownie rozpoczął pełnienie zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 2008 r. i pełnił ją do dnia [...] 2010 r., czyli przez 2 lata, 10 miesięcy i [...], to w takim przypadku przedmiotowe świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie przysługuje, bowiem w drugim okresie pełnienia służby nie została spełniona podstawowa przesłanka 15-letniego okresu nieprzerwanej służby wojskowej.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.