Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3062/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].07.2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej Prezydentem) z dnia [...].02.2015 r., nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie modułu biologicznego unieszkodliwiania odpadów komunalnych - składowego elementu instalacji MBP, zlokalizowanego na działkach o numerach ew.: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], położonych na terenie bazy M. Sp. z o.o. przy ul. [...] w P.

Uprzednio toczyło się już postępowanie w tej sprawie, a zaskarżone do Sądu decyzje wydane zostały w wyniku uchylenia uprzedniej decyzji środowiskowej przez SKO.

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podał, że przedmiotem przedsięwzięcia jest budowa modułu biologicznego unieszkodliwiania odpadów ulegających biodegradacji oznaczonych kodem 19 12 12 (inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11) wydzielonych z frakcji 0-80 mm po mechanicznym przetwarzaniu zmieszanych odpadów komunalnych , o przepustowości 2 600 Mg/rok.

W związku z uchyleniem uprzedniej decyzji środowiskowej, w dniu [...] sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta P. wystąpił ponownie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o wydanie opinii na temat potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...].09.2014 r. opinię sanitarną tej sprawie, w której uznał, iż ze względu na zaprojektowane zabezpieczenia przedsięwzięcie nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie oceny jego oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w postanowieniu z dnia [...].09.2014 r. nr [...] wyraził opinię,

że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu.

W związku z tym Prezydent Miasta P. wydał postanowienie z dnia [...].09.2014 r., stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu [...].11.2014 r. Prezydent Miasta P. w drodze obwieszczenia podał do publicznej wiadomości informacje dotyczące przedłożenia przez Inwestora w dniu [...].10.2014 r. raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz powiadomił o tym strony postępowania, jak również poinformował je o możliwości zapoznania się z powyższym dokumentem oraz składania uwag i wniosków na jego temat. Przedłożony dokument potwierdził brak negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto zawierał informacje, uzupełnienia oraz wyjaśnienia dotyczące uwag i wniosków, wniesionych na wcześniejszym etapie postępowania przez Stowarzyszenie "I.".

Prezydent następnie stwierdził, że została wydana pozytywna opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] na temat raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. , nr [...] umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Jako powód podał zrealizowanie przedsięwzięcia, a zgodnie z interpretacją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przewidziane jedynie dla inwestycji planowanych.

Wyjaśnił, że inwestycja ta stanowi rozbudowę istniejącej na terenie M. Sp. z o.o. w P. sortowni odpadów o moduł biologiczny. Inwestycja pozwoli na stworzenie zintegrowanego procesu technologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych w celu ich przygotowania do procesów odzysku w tym recyklingu, termicznego przekształcenia, odzysku energii, a co za tym idzie dostosowanie eksploatowanej Sortowni Odpadów Komunalnych w P. przy ul. [...], do kryteriów wymaganych dla Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych.

Powierzchnia działek, na których będzie zlokalizowany moduł do

biologicznego unieszkodliwiania wynosi 8 594 m2 (działki o nr. ew.: [...], [...] , [...], [...] obręb [...]). Całkowita powierzchnia terenu, na którym zlokalizowany jest M. Sp. z o.o. w P. wynosi 36 218 m2 (działki o nr. ew.: [...] , [...], [...] i [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...]). Na terenie Zakładu znajdują się m.in. następujące obiekty: sortownia odpadów komunalnych, budynek socjalno- biurowy, warsztat samochodowy, magazyn paliwa alternatywnego, magazyn soli, boksy magazynowe - magazyn odpadów wysortowanych przeznaczonych do recyklingu, zaplecze magazynowe, miejsca postojowe i parkingi. Zgodnie z uzupełnioną przez Inwestora, na etapie ponownego rozpatrywania sprawy dokumentacją, przedsięwzięcie pozwoli na zachowanie 20 % minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na terenie objętym inwestycją, wymaganej zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta.

Wyjaśnił, że mechaniczno - biologiczne przekształcenie zmieszanych odpadów o kodzie 20 03 01 w instalacji MBP będzie polegało na mechanicznym przetwarzaniu odpadów, tj przesianiu ich na sicie o wymiarach oczek 0-80 mm. Spowoduje to wydzielenie ze strumienia odpadów frakcji biodegradowalnej, przeznaczonej do stabilizacji (0-80 mm), kierowanej następnie do części biologicznej. Proces biologicznego unieszkodliwienia frakcji biodegradowalnej opierać się będzie na 5 tygodniowej intensywnej stabilizacji oraz 5-6 tygodniowym procesie dojrzewania.

SKO w swej decyzji zauważyło, że proces biologicznego przetwarzania odpadów będzie prowadzony w instalacji kompostowania pryzmowego, na szczelnej posadzce o wyprofilowanych spadkach prowadzących odcieki do systemu ich odprowadzania do szczelnego zbiornika, skąd będą wywożone pojazdami asenizacyjnymi na oczyszczalnię ścieków. Pryzmy usypywane będą na kanałach napowietrzających. Odpady ułożone w pryzmy będą przykryte wodoodporną, półprzepuszczalną membraną , chroniącą stabilizowany materiał przed wpływem warunków atmosferycznych, w tym deszczu. Membrana będzie naciągana przy użyciu specjalistycznego urządzenia (owijarki). Po okresie intensywnej stabilizacji następuje przerzucanie stabilizowanego materiału i zaczyna się proces jego intensywnego dojrzewania, w zamkniętym systemie biostabilizacji.

Organ odwoławczy zgodził się także ze stanowiskiem Prezydenta, że lokalizacja inwestycji jest zgodna z planem uchwalonym przez Radę Miejską w P. uchwałą Nr [...] z dnia [...].04.2007 r. w sprawie zmiany

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [..] Rady Miejskiej w P. z dnia [...].04.2002 r., dotyczącego obszaru Dzielnicy G. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...], poz. [...]) . Teren objęty inwestycją przeznaczony został m. in. pod zabudowę usługowo- produkcyjną, handel, spedycję, transport, obiekty i urządzenia składowania i utylizacji odpadów. Terminem "utylizacja" określa się zaś wykorzystywanie odpadów jako surowców wtórnego wykorzystywania. Rozpatrywane przedsięwzięcie jest zgodne z tą definicją, ponieważ na skutek przetwarzania odpadów powstaje kompost, który po spełnieniu odpowiednich warunków będzie służył jako surowiec do wtórnego wykorzystania oraz odpad o kodzie 19 05 03 - kompost nieodpowiadający wymaganiom, który będzie wykorzystywany do wykonania okrywy rekultywacyjnej skarp składowisku odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r., poz. 523).

SKO podało też, że wyboru lokalizacji przedsięwzięcia na terenie M. w P. dokonano jako wariantu najkorzystniejszego zarówno z punktu widzenia ochrony środowiska, jak również z uwagi na aspekty logistyczne, ekonomiczno-gospodarcze, formalno-prawne, a także ekonomiczno- organizacyjne. Zagospodarowanie obecnego Zakładu M. pozwala na swobodną rozbudowę o nowe elementy w granicach działek, na których obecnie prowadzona jest działalność. Najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej znajdują się w znacznej odległości. Pomiędzy terenem przedsięwzięcia, a terenami zabudowy mieszkaniowej od południa znajdują się tory kolejowe , a od wschodu zakład produkujący mieszanki bitumiczne M.

Moduł biologiczny, na którym zachodzi proces biologicznego unieszkodliwiania odpadów, jest źródłem emisji dezorganizowanej do powietrza atmosferycznego. Powodem tej emisji są procesy zachodzące w instalacji stabilizacji pryzmowej. Podczas biologicznego przetwarzania odpadów ulegających biodegradacji mogą powstawać rozmaite aerozole biologiczne oraz inne mikrobiologiczne produkty i wirusy. Jednak wybrana technologia oparta na wodoszczelnych i oddychających membranach G. ograniczy znacznie emisję tych substancji. W zaprojektowanej technologii wykorzystano zastosowanie półprzepuszczalnych membran, które pozwalają na minimalizację emisji odorów do

97 %, co zostało udokumentowane certyfikatem Instytutu Rozwoju Inżynierii Wodnej na Uniwersytecie w S.

SKO w konkluzji podało, że postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i szczegółowo określił warunki na poszczególnych etapach realizacji inwestycji, a jednocześnie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2013 r., poz. 1235 ze zm. - zwanej dalej o.o.ś.),ani postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia.

W dalszym toku postępowania została wydana pozytywna opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] na temat raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Z tych przyczyn Organ odwoławczy uznał, że zakwestionowana decyzja środowiskowa odpowiada prawu.

We wniesionej skardze, profesjonalny pełnomocnik reprezentujący Stowarzyszenie "I." wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

Zarzucił naruszenie przepisów, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji środowiskowej Prezydenta Miasta P. z dnia [...].02.2015 r., pomimo że organ I. instancji, który z uwagi na stosunek prawny łączący go z M. w P. Sp. z o.o., będącym uczestnikiem tego postępowania podlegał wyłączeniu od załatwienia niniejszej sprawy (większościowym wspólnikiem Uczestnika jest Gmina Miasta P.);

2. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 104 § 2 K.p.a., art. 61 § 1 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo że została ona wydana dla przedsięwzięcia innego niż przedsięwzięcie objęte wnioskiem Uczestnika z dnia [...] stycznia 2013 roku, która jest przy tym - z uwagi na zawarty w niej opis przedsięwzięcia - decyzją niewykonalną (technicznie niemożliwe jest wybudowanie modułu biologicznego unieszkodliwiania wszystkich odpadów komunalnych, możliwe jest jedynie wybudowanie modułu biologicznego unieszkodliwiania odpadów ulegających biodegradacji po mechanicznym przetwarzaniu zmieszanych odpadów komunalnych, o co wnosił inwestor);

3. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, która identyfikuje przedsięwzięcie, dla którego określono środowiskowe uwarunkowania, nie za pomocą definicji legalnej, lecz wyłącznie określeń języka potocznego zaproponowanych przez uczestnika (ustalono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia nieznanego przepisom prawa);

4. art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o.o.ś. - poprzez zaaprobowanie przez SKO określenia przez organ I. instancji środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia opisanego w decyzji I. instancji, pomimo tego, iż lokalizacja tego przedsięwzięcia jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie przedsięwzięcia (zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego teren, na którym ma zostać usytuowane przedsięwzięcie, jest przeznaczony m.in. pod budowę "obiektów i urządzeń składowania i utylizacji odpadów (zakład utylizacji odpadów)". Termin "utylizacja" definiowany jest jako "wykorzystanie odpadów jako surowców wtórnych do dalszego przerobu". Planowany przez uczestnika moduł biologicznego przekształcania odpadów nie jest ani składowiskiem odpadów, ani też nie służy do utylizacji odpadów, czyli wykorzystania odpadów jako surowców wtórnych do dalszego przerobu, lecz do przekształcenia odpadów w celu ich umieszczenia na składowisku odpadów);

5. art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 oraz 3a i 6 o.o.ś. w zw. § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez zaaprobowanie przez SKO błędnego procedowania organu I. instancji, polegającego

na wszczęciu postępowania, w którym wydano decyzję bez uprzedniego wezwania uczestnika do uzupełnienia braków formalnych wniosku pomimo że:

a. Uczestnik nie przedłożył karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia, lecz raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia pn: instalacja związana z odzyskiem i unieszkodliwianiem odpadów - budowa modułu biologicznego unieszkodliwiania odpadów ulegających biodegradacji (frakcja 0-80) po mechanicznym przetwarzaniu zmieszanych odpadów komunalnych - składowego elementu "MBP" z sierpnia 2014 roku (dalej: "Raport nr 2"), który to Raport nr 2 - wbrew przepisom ustawy - został potraktowany jako karta informacyjna przedsięwzięcia,

b. Uczestnik nie doręczył organowi I. instancji załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a o.o.ś.,

c. Uczestnik nie załączył do wniosku wypisu z rejestru gruntów obejmującego przewidywany teren, na którym zlokalizowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie - co w konsekwencji doprowadziło do tego, iż decyzją SKO utrzymano w mocy decyzję, która została wydana w oparciu o niepełną dokumentację wymaganą przepisami o.o.ś.;

6. art. 74 ust. 1 pkt 3a o.o.ś. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. - poprzez zaniechanie wykładni prawa polegającej na ustaleniu, czy art. 74 ust. 1 pkt 3a o.o.ś. - zgodnie z zasadą bezpośredniości działania nowego prawa - znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, czy też w oparciu o zasadę lex retro non agit wskazany przepis nie znajdzie zastosowania, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady praworządności, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz zasady udzielania przez organy administracji publicznej informacji prawnej;

7. art. 64 ust. 2 pkt 2 o.o.ś. w zw. z art. 70 ust. 2 pkt 2 o.o.ś. w zw. z art. 64 ust. 4 o.o.ś. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. - poprzez zaaprobowanie przez SKO błędu Organu I. instancji, polegającego na potraktowaniu Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty, w wyniku czego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (zwany dalej RDOŚ), zamiast wezwać Organ I. instancji do przedłożenia dokumentacji wymaganej o.o.ś., procedował w przedmiocie wydania opinii o konieczności przeprowadzenia

oceny oddziaływania na środowisko oraz w przedmiocie wydania opinii o zakresie raportu o oddziaływaniu na środowisko, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 o.o.ś., pomimo że nie dysponował kartą informacyjną przedsięwzięcia (na skutek braku dokumentu określonego w art. 74 ust. 1 pkt 3a o.o.ś. nie ustalono zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia określonego w decyzji I. instancji).;

8. art. 3 ust. 1 pkt 5 o.o.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 o.o.ś. - poprzez zaaprobowanie przez SKO błędu Organu I. instancji, polegającego na potraktowaniu Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty, w wyniku czego SKO zaaprobowało błąd organu I. instancji polegający na tym, iż RDOŚ zamiast wezwać organ I. instancji do przedłożenia dokumentacji wymaganej o.o.ś., procedował w przedmiocie wydania opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz w przedmiocie wydania opinii o zakresie raportu o oddziaływaniu na środowisko, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 o.o.ś., pomimo że nie dysponował kartą informacyjną przedsięwzięcia;

9. art. 77 ust. 1 pkt 1 o.o.ś. w zw. z art. 77 ust. 2 pkt 1 o.o.ś. w zw. z art. 77 ust. 6 o.o.ś. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. - poprzez potraktowanie Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty i zaaprobowanie błędnego procedowania organu I. instancji polegającego na tym, iż RDOŚ zamiast wezwać organ I. instancji do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, która powinna stanowić załącznik do wniosku, procedował w przedmiocie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 77 ust. 4 o.o.ś. (z wniosku wynika, że przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na terenie działki nr [...] z obrębu [...]);

10. art. 3 ust. 1 pkt 5 o.o.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 o.o.ś. - poprzez potraktowanie Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty i zaaprobowanie błędnego procedowania organu I. instancji, polegającego na tym, iż RDOŚ, zamiast wezwać organ I. instancji do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, która powinna stanowić załącznik do wniosku, procedował w przedmiocie wydania postanowienia, o którym mowa w art. 77 ust. 4 o.o.ś.;

11. art. 77 ust. 1 pkt 2 o.o.ś. w zw. z art. 77 ust. 2 pkt 1 o.o.ś. w zw. z art. 77 ust. 6 o.o.ś.y w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. - poprzez zaaprobowanie rozumowania organu I.

instancji i potraktowanie Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty, w wyniku czego SKO nie dostrzegło, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej zwany PPIS), zamiast wezwać organ I. do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, która powinna stanowić załącznik do wniosku, procedował w przedmiocie wydania opinii sanitarnej, czego konsekwencją było procedowanie w oparciu o niepełną dokumentację;

12. art. 3 ust. 1 pkt 5 o.o.ś. w zw. z art. 66 ust. 1 o.o.ś. - poprzez zaaprobowanie rozumowania organu I. instancji i potraktowanie Raportu nr 2 jako karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo że o.o.ś. wyraźnie rozróżnia oba wymienione dokumenty, w wyniku czego SKO nie dostrzegło, iż PPIS zamiast wezwać organ I. do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia, która powinna stanowić załącznik do wniosku, procedował w przedmiocie wydania opinii sanitarnej, czego konsekwencją było procedowanie w oparciu o niepełną dokumentację;

13. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 104 § 2 K.p.a. w. z art. 7 K.p.a. w zw. art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 o.o.ś. w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2, 3, 3a, 6 o.o.ś. - poprzez zaniechanie analizy wniosku wraz z dokumentacją przedłożoną przez uczestnika i utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, która została wydana dla przedsięwzięcia innego niż to, które zostało określone we wniosku;

14. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 63 § 2 K.p.a., art. 104 § 2 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 111 § 1 a K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 o.o.ś. w zw. z art. 74 ust. 1 o.o.ś. - poprzez zaaprobowanie przez SKO procedowania organu I. instancji polegającego na nieuprawnionym zmodyfikowaniu przez Organ I. instancji wniosku w zakresie lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w wyniku czego przedmiot decyzji nie jest tożsamy z przedmiotem wniosku (modyfikacja wniosku została prawdopodobnie dokonana na podstawie postanowienia Organu I. instancji z dnia [...] sierpnia 2013 roku, nr [...],wydanego w trybie art. 111 § 1a K.p.a. - dalej zwanego postanowieniem uzupełniającym, uchylonym przez SKO. Pominięcie faktu, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu);

15. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. - poprzez niedostrzeżenie błędu Organu I. instancji, polegającego na niedoręczeniu pełnomocnikowi Stowarzyszenia: (1) wniosku Organu I. instancji z dnia [...] sierpnia 2014 roku skierowanego do RDOŚ, znak: [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 77 ust. 1 pkt o.o.ś., (2) wniosku Organu I. instancji z dnia [...] sierpnia 2014 roku skierowanego do PPIS, znak: [...] o wydanie opinii, o której mowa w art. 77 ust. 1 pkt 2 Ustawy, (3) opinii sanitarnej PPIS z dnia [...] września 2014 roku, znak: [...], (4) postanowienia RDOŚ z dnia [...] września 2014 roku, znak: [...], (5) opinii sanitarnej PPIS z dnia [...] grudnia 2014 roku, znak: [...], (6) postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 roku, znak: [...], (7) postanowienia RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku, znak: [...], (8) opinii sanitarnej PPIS z dnia [...] czerwca 2013 roku, znak: [...], w wyniku czego Stowarzyszenie nie brało czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu (gdyby doręczono pełnomocnikowi Stowarzyszenia wskazane akty administracyjne, Stowarzyszenie z pewnością dostrzegłoby braki formalne wniosku oraz jego niezgodność z innymi dokumentami w zakresie lokalizacji);

16. art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 110 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. - poprzez zaaprobowanie przez SKO decyzji, która została wydana w oparciu o akty administracyjne, które - jako niedoręczone pełnomocnikowi Stowarzyszenia - nie weszły do obrotu prawnego;

17. art. 80 ust. 1 pkt 1 o.o.ś. - poprzez zaaprobowanie przez SKO błędu Organu I. instancji, polegającego na wydaniu rozstrzygnięcia w oparciu o postanowienie RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku oraz opinię sanitarną PPIS z dnia [...] czerwca 2013 roku, znak: [...], które dotyczą uzgodnienia warunków realizacji innego przedsięwzięcia niż tego, do którego odnosi się decyzja I instancji i Raport nr

2. (postanowienie RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku oraz opinia sanitarna PPIS z dnia

[...] czerwca 2013 roku, odnoszą się do przedsięwzięcia polegającego na budowie modułu biologicznego zlokalizowanego na działce nr [...] z obrębu [...]. Z Raportu nr 1, który był podstawą do wydania tego uzgodnienia i opinii wynika, iż przedsięwzięcie ma być zlokalizowane na działkach [...] oraz [...] z obrębu [...] w P..

Uczestnik wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 roku zmienił nazwę raportu o oddziaływaniu na środowisko, a więc zmienił także nazwę przedsięwzięcia. Świadczy to o tym, zdaniem Skarżącego, iż postanowienie RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku oraz opinia sanitarna PPIS z dnia [...] czerwca 2013 roku, dotyczą zupełnie innego przedsięwzięcia niż to, które zostało określone w decyzji I. instancji.;

art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 104 § 2 K.p.a. w. z art. 7 K.p.a. w zw. art. 77 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. - poprzez zaniechanie podjęcia przez SKO jakichkolwiek ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie i oparcie się wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez uczestnika (Organ I. instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zaniechał samodzielnych ustaleń w zakresie wniosków wynikających z dokumentacji przedstawionej przez uczestnika. Świadczy o tym chociażby fakt, iż Organ I. instancji nie dostrzegł, iż każdy z dokumentów przedłożonych przez uczestnika określa inną lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia);

18. art. 80 ust. 1 pkt 2 o.o.ś. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej na podstawie dwóch różnych raportów o oddziaływaniu na środowisko, dotyczących różnych przedsięwzięć (po uchyleniu przez SKO decyzji Organu I. instancji nr [...] z dnia [...] lipca 2013 roku, uczestnik przedłożył Raport nr 2, który różni się treścią od Raportu nr 1, w szczególności w zakresie nazwy przedsięwzięcia uczestnika oraz jej lokalizacji);

19. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej w oparciu o ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie modułu biologicznego unieszkodliwiania odpadów ulegających biodegradacji (frakcja 0-80), po mechanicznym przetwarzaniu zmieszanych odpadów komunalnych - składowego elementu instalacji MBP (dalej: "Raport nr 1") - kluczowego dowodu w sprawie, który został opracowany na podstawie nieaktualnych źródeł informacji, w tym źródeł prawa, które utraciły moc obowiązującą.;

20. art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. (a) i pkt 6 o.o.ś. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej na podstawie Raportu nr 1, pomimo tego że w dokumencie tym nie tylko nie określono przewidywanego oddziaływania na środowisko racjonalnego wariantu alternatywnego, ale w ogóle nie określono żadnego racjonalnego wariantu

alternatywnego realizacji przedsięwzięcia (istnieją różne sposoby biologicznego przetwarzania odpadów i zamiast proponowanej przez Uczestnika G. z powodzeniem można zastosować inną technologię);

21. art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 o.o.ś. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji wydanej na podstawie Raportu nr 1, pomimo tego że dokument ten nie zawiera danych, które winny zostać w nim zamieszczone, zgodnie z postanowieniem RDOŚ z dnia [...] lutego 2013 roku, znak: [...];

22. art. 66 ust. 1 pkt 7, 9 i 18 o.o.ś. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej na podstawie Raportu nr 1, w którym: (i) przy ocenie oddziaływania emisji zanieczyszczeń do powietrza bezzasadnie pominięto źródła emisji w postaci stanowisk spawalniczego, malarskiego oraz dystrybucji oleju napędowego, (ii) nie opisano działań na etapie likwidacji przedsięwzięcia zapobiegających i ograniczających negatywne oddziaływanie na środowisko, (iii) nie zawarto streszczenia w języku niespecjalistycznym poruszonych w Raporcie nr 1 zagadnień dotyczących oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, (iv) w jednym z fragmentów Raportu nr 1 nazwano przedsięwzięcie "Ośrodkiem Produkcyjnym J." - a zatem decyzją SKO utrzymano w mocy decyzję I. instancji, wydaną w oparciu o dokument, w którym dokonano niekompletnej i wadliwej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

23. art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 o.o.ś. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej na podstawie Raportu nr 1, pomimo tego że dokument ten nie zawiera wszystkich danych odnośnie do stanu jakości powietrza dla zakładu uczestnika, które winny zostać w nim zamieszczenie, zgodnie z postanowieniem RDOŚ z dnia [...] lutego 2013 roku, znak: [...];

24. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno - biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz.U. 2012, poz. 1052) - poprzez utrzymanie w mocy decyzji I. instancji, wydanej na podstawie Raportu nr 1, pomimo tego że stanowiące załącznik do tego raportu pismo z dnia [...] kwietnia 2012 roku, które ma potwierdzać, że planowane przedsięwzięcie pozwoli na osiągnięcie wymaganych wartości AT4 poniżej 20mg 02/g suchej masy,

nie zostało podpisane, a więc nie jest dokumentem i nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie;

25. art. 142 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym, w wyniku czego nie poddano kontroli instancyjnej postanowienia RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku oraz postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015;

26. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji i zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy, co w szczególności polegało na braku odniesienia się do zarzutów określonych w odwołaniu Stowarzyszenia od decyzji Organu I. instancji z dnia [...] marca 2015 roku oraz w uzupełnieniu tego odwołania z dnia [...] czerwca 2015 roku, w wyniku czego SKO nie rozpoznało merytorycznie całości sprawy, a jedynie w uzasadnieniu decyzji I. instancji SKO opisało przebieg postępowania przed organem I. instancji, pomimo że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przesądza o obowiązku całościowego przeanalizowania i merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, w tym przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego;

27. art. 15 K.p.a. w zw. z: art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez zaniechanie przez SKO merytorycznego rozpoznania sprawy, w wyniku czego nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, nie wyjaśniono w sposób przekonujący przesłanek, jakimi kierowano się przy wydawaniu Decyzji SKO, a także procedowano wbrew dyrektywie prowadzenia postępowania sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (nie opisano w sposób należyty możliwych konfliktów społecznych), w szczególności zaś powyższe uchybienia doprowadziły do tego, iż:

a. SKO nie dostrzegło, iż w postępowaniu przed organem I. instancji uczestnik nie przedłożył karty informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia,

b. SKO zaaprobowało, że decyzja została wydana dla innego przedsięwzięcia niż to, które zostało określone we wniosku,

c. SKO zaaprobowało, że decyzja została wydana w oparciu o akty administracyjne, które - jako niedoręczone pełnomocnikowi Stowarzyszenia - nie weszły o obrotu prawnego,

d. SKO, tak jak Organ I. instancji, nie dokonało jakichkolwiek, własnych ustaleń faktycznych i oparło się wyłącznie na dokumentacji przedstawionej przez uczestnika, w szczególności zaś SKO nie uwzględniło w postępowaniu Raportu A.. Utrzymano w mocy decyzję, która została wydana na podstawie dwóch różnych raportów o oddziaływaniu na środowisko, dotyczących różnych przedsięwzięć,

e. zaniechano - rozpoznania w trybie art. 142 K.p.a. - zaskarżenia postanowienia RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 roku oraz postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia [...].04.2016 r. pełnomocnik Stowarzyszenia zarzucił, iż przedmiotowa instalacja nie została ujęta w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023, co winno prowadzić do uchylenia decyzji i do odmowy wydania decyzji środowiskowej, z uwagi na treść art. 38 a ustawy o odpadach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania – M. w P. Sp. z o.o. również wniósł o oddalenie skargi wywodząc, ze jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje

Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpatrując niniejszą sprawę, na wstępie należy zgodzić się z rozstrzygającymi w niej Organami, że istnieje możliwość wydania decyzji środowiskowej także dla przedsięwzięć znajdujących się w trakcie realizacji, a nawet

zrealizowanych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że z postanowień art. 59 ust. 1 i art. 72 ust. 1 o.o.ś., które określają w jakich przypadkach konieczne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - nie wynika wprost zakaz określenia uwarunkowań środowiskowych już po rozpoczęciu realizacji przedsięwzięcia (por. K.Gruszecki, "Komentarz do art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2013 r. Ograniczenia takie nie wynikają również z postanowień art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/WE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 lutego 2010 r. IIGSK 6/10 , Lex nr 596980, a także wyrokiem NSA z dnia 26 października 2011 r., II OSK 1820/11 (http//orzeczenia.nsa.gov.pl), rozpoczęcie realizacji inwestycji, a nawet zrealizowanie inwestycji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań na określoną inwestycję, a co więcej - organ właściwy w sprawach o pozwolenie na budowę może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, jeśli są spełnione wszystkie warunki do wydania takiej decyzji, w tym wymagania w zakresie ochrony środowiska, i nie jest równoznaczne z tym, że po wydaniu takiej decyzji, wyłączona jest możliwość przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach NSA z 3.02.2010 r., sygn. akt II GSK6/10 oraz w wyroku NSA z 26.11.2008 r., sygn.. akt II OSK 1481/07 (http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela skład rozpatrujący tę sprawę.

W rozpatrywanej sprawie uprzednia (uchylona [...].06.2014 r. przez SKO) decyzja środowiskowa została uzgodniona postanowieniem RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] oraz pozytywnie zaopiniowana przez PPIS.

Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 o.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Raz jeszcze zaznaczyć należy, że uprzednio Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...].02.2013 r. nr [...] - stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a następnie postanowieniem z dnia

[...].07.2013 r. nr [...] uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia.

Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a organu, o którym mowa w art. 78 o.o.ś. (państwowego powiatowego inspektora sanitarnego), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 -3, 10, 11, 13 i 15-17.

Po uchyleniu pierwotnej decyzji środowiskowej dla tego przedsięwzięcia i wydaniu obecnej decyzji środowiskowej I. instancji, SKO jakkolwiek utrzymało ją w mocy, to z uzasadnienia wynika, że odmiennie i wadliwie ustaliło stan faktyczny sprawy.

Podało bowiem, że postanowieniem z dnia [...].09.2014 roku, znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i szczegółowo określił warunki na poszczególnych etapach realizacji inwestycji, i jednocześnie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o.o.ś., ani postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia.

W aktach administracyjnych brak takiego postanowienia, nie zostało też ono wskazane przez Organ I. instancji, ani nadmienione w wywiedzionej skardze.

Takie ustalenie Organu odwoławczego nie było zatem uprawnione. Jest błędne, a prawidłowo stan faktyczny sprawy ustalił Organ I.

Podał mianowicie, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. (po uchyleniu przez SKO decyzją z dnia [...].06.2014 r. uprzedniej decyzji środowiskowej dla tej inwestycji), Prezydent Miasta P. wystąpił ponownie do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o wydanie opinii na temat potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...].09.2014 r. opinię sanitarną w tej sprawie, znak: [...], w której uznał, iż ze względu na zaprojektowane zabezpieczenia, przedsięwzięcie nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie oceny jego oddziaływania na środowisko.

Z kolei, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. w postanowieniu nr: [...] z dnia [...].09.2014 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu, zgodny z art. 66 "ustawy ooś".

W związku z tym, Prezydent Miasta P. wydał postanowienie z dnia [...].09.2014 r. [...], stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu [...].11.2014 r. Prezydent Miasta P. obwieszczeniem [...] podał informacje dotyczące przedłożenia przez Inwestora w dniu [...].10.2014 r. raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz powiadomił o tym strony postępowania , jak również poinformował je o możliwości zapoznania się z tym dokumentem oraz składania uwag i wniosków na jego temat. Do urzędu na tym etapie postępowania nie wpłynęły wnioski i uwagi.

W dalszym toku postępowania wydana została pozytywna opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], na temat raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r" nr [...] umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Powodem przez niego wskazanym było zrealizowanie przedsięwzięcia, przez co nie nastąpi już ingerencja w środowisko, związana z przekształceniem lub zmianą sposobu wykorzystania terenu. Nie ulegnie też zmianie profil działalności zakładu. Zgodnie bowiem z interpretacją przyjętą przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przewidziane jedynie dla inwestycji planowanych, a nie już zrealizowanych.

Organ I. instancji stwierdził natomiast, że uznanie tego postępowania uzgodnieniowego za bezprzedmiotowe i umorzenie na tej podstawie postępowania uzgodnieniowego przez RDOŚ, nie stało na przeszkodzie wydaniu decyzji środowiskowej.

Takie stanowisko - w ocenie Sądu - nie jest prawidłowe. Jakkolwiek uprzednia decyzja SKO z dnia [...].06.2014 r. nie uchyliła wprost postanowienia RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], uzgadniającego środowiskowe warunki realizacji przedmiotowej inwestycji, wobec czego w dalszym ciągu pozostaje ono w

obiegu prawnym, to błędne byłoby stanowisko, że mogło stanowić podstawę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań w decyzji I. instancji.

Nie mogło zostać wykorzystane jako uzgodnienie decyzji środowiskowej z dnia [...].02.2015 r.

Trafnie - w tym kontekście - podniesiono w skardze, że Raporty nr 1 i nr 2 dotyczą innych przedsięwzięć. Inwestor wnioskiem z dnia [...].07.2014 r. zmienił nazwę raportu. Inwestycja ma być zlokalizowana na działkach o nr.: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], podczas gdy postanowienie RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 r., nr [..] tyczyło inwestycji, która miała być zrealizowana na działce nr [...] z obrębu [...] (wniosek Inwestora). Natomiast Raport nr 1, będący podstawą wydania tego postanowienia uzgadniającego, odwoływał się do lokalizacji tego zamierzenia na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...] w P.. Treść Raportu nr 2 różni się więc od treści Raportu nr 1 (przyjmuje inną lokalizację zamierzenia). Wynika z niego, że w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia wniosek jest sprzeczny z treścią Raportu nr 2, bowiem wynika z niego, iż: "planowana inwestycja, czyli moduł biologicznego unieszkodliwiania odpadów biodegradowalnych będzie zlokalizowany (...) na działkach o nr ew. [...], [...], obręb [...], natomiast część mechaniczna (...) na działce nr ew. [...], [...] obręb [...]". Niewątpliwie zachodzi więc rozbieżność.

Sąd nie podziela też poglądu wyrażonego w postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] i uważa go za nieuprawniony.

Nie można bowiem uznać umorzenia postępowania uzgodnieniowego za milczącą zgodę, zwłaszcza w sytuacji, gdy uprzednie uzgodnienie RDOŚ postanowieniem z dnia [...].07.2013 r. nr [...] odnosiło się do poprzedniego raportu - Raportu nr 1. Dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych sprawy świadczą o tym, że nie była wówczas sporządzona Karta informacyjna przedsięwzięcia - art. 3 ust. 1 pkt 5 o.o.ś. (por. pismo uczestnika postępowania skierowane do RDOŚ z dnia [...].08.2014 r. nr [...]).

Postanowienie RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]

można zatem traktować jako odmowę uzgodnienia przedmiotowej decyzji środowiskowej. W tej sytuacji, Organ I. instancji otrzymując uzgodnienie odmowne był nim związany, co obligowało go do wydania decyzji odmownej.

Jak uprzednio zatem Sąd wskazał, w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do umorzenia owego postępowania uzgodnieniowego przez RDOŚ. Wydane

rozstrzygnięcie tej treści było błędne. Wobec tego wskazana wada postępowania środowiskowego musiała skutkować uchyleniem przez Sąd nie tylko decyzji obu instancji, ale także postanowienia RDOŚ z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], jako wydanego z naruszeniem prawa.

Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku postępowanie środowiskowe dla tej inwestycji, winno być prowadzone od początku w ramach postępowania legalizacyjnego, w razie ustalenia, że istnieją ku temu podstawy, w kontekście art. 38 a ustawy o odpadach.

Wskazać nadto należy, że trafny był również zarzut skargi, iż postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z pominięciem rozpatrzenia zarzutów sformułowanych w obszernym piśmie procesowym, stanowiącym uzupełnienie odwołania z dnia [...].06.2015 r. Skarżącego, które do SKO wpłynęło w dniu [...].06.2015 r, a więc na długo przed wydaniem przez SKO decyzji z [...].07.2015 r.

Do pisma tego Stowarzyszenie załączyło ekspertyzę A. Sp. z o.o., tyczącą przeglądu istniejących w Polsce instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów.

Z ekspertyzy tej wynika, że zastosowana odnośnie przedmiotowej inwestycji technologia biostabilizacji w rękawach/tunelach foliowych, także w odniesieniu do technologii stabilizacji w pryzmach z przykryciem płachtą/materiałem membranowym, nie prowadziła do potwierdzenia spełnienia wymogów z § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Zastosowane pryzmy z przykryciem membranowym nie stanowią bowiem - jak wynika z ekspertyzy - zamkniętego reaktora dla pierwszej intensywnej fazy procesu stabilizacji.

Do tego zarzutu SKO niewątpliwie zobowiązane było się odnieść.

Co do wiążącej się z tą kwestią wariantowości realizacji zamierzonej inwestycji w zakresie zastosowanej technologii należy zauważyć, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację danego przedsięwzięcia w żadnym wypadku nie może rozstrzygać o treści osnowy (rozstrzygnięcia) odrębnej decyzji wymaganej przez krajowe prawo ochrony środowiska tj. pozwolenia zintegrowanego wydawanego dla przedsięwzięcia na podstawie art. 201 w zw. z art. 207 § 1 i art. 3 pkt 10 ustawy Prawo ochrony środowiska (por. wyroki NSA z 2.10.2012 r., sygn.. akt U OSK 1246/12 oraz z 9.02.2016 r" sygn. akt II OSK 1398/14 -http//orzeczenia.nsa.gov.pl). 0 ile więc kwestia zastosowania najlepszej dostępnej technologii podlegałaby ocenie w innych postępowaniach, nie mogłaby stanowić przedmiotu wnikliwych ocen w tym postępowaniu środowiskowym.

Reasumując stwierdzić należy, że brak rozważenia wszystkich zarzutów wniesionego w terminie odwołania, stanowił uchybienie art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy zaniechał rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie. W szczególności nie poddał ocenie prawidłowości uzgodnienia RDOŚ oraz opinii PPIS, a jedynie przytoczył ich ustalenia.

Za uzgodnienie RDOŚ, które mogło znajdować zastosowanie w sprawie, SKO uznało postanowienie, które w aktach sprawy nie występuje, nie zostało wspomniane w żadnym innym dokumencie, ani rozstrzygnięciu, a ujmując rzecz chronologicznie, byłoby uprzednie względem postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...].09.2014 r. nr [...] stwierdzającego, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określającego zakres raportu, postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2014 r. [...] stwierdzającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedłożonego przez Inwestora w dniu [...].10.2014 r. raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (raport nr 2), co nawet gdyby było wydane wykluczałoby możliwość jego uwzględnienia.

SKO nie odniosło się także do zarzutu, iż z dniem [...].01.2015 r. zaczął obowiązywać art. 74 ust. 1 pkt 3a o.o.ś., a więc do wniosku należało dołączyć załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia.

W orzecznictwie wskazuje się, że brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie przepisy należy stosować do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia luki w prawie (por. uchwała NSA składu pięciu sędziów z 20 października 1997 r., FPK 11/97, ONSA 1998, z. 1, poz. 10; wyrok TK z 10 maja 2004 r., SK 39/03, OTK ZU 2004, nr 5/A, poz. 40). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie

do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają nadal - po wejściu w życie nowej ustawy (por. uchwała 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 3 poz. 71). Stanowisko, że zasada bezpośredniego działania nowej ustawy powinna mieć zastosowanie do tych ustaw, które zawierają jedynie formułę o ich wejściu w życie z dniem ogłoszenia, podzielił także NSA w uchwale z 20 października 1997 r., FPK 11/97 (ONSA 1998, Nr 1, poz. 10).

Wobec tego należało stwierdzić, że w rozważanym przypadku mamy do czynienia z tzw. retrospektywnością prawa, tj. sytuacją, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze otwartym, ciągłym, które nie znalazły swojego zakończenia, które rozpoczęły się pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa - od momentu wejścia w życie nowego prawa jedynie ono jest właściwe do oceny sytuacji z elementem dawnym (stosunkiem prawnym, zdarzeniem oraz stanem rzeczy określonego rodzaju), które powstały przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, ale które trwają nadal w momencie jej wejścia w życie (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2013r., sygn. akt II OSK 2873/12).

Trzeba się też zgodzić z zarzutami skargi, że Organy obu instancji, a w szczególności SKO nie przeprowadziły oceny raportu, SKO nie wskazało przy tym, który raport podlegał jego ocenie nr 2, czy też zarówno raport nr 1 jak i raport nr 2.

Mimo wskazań zawartych w uprzedniej, uchylającej decyzji SKO z dnia [...].06.2014 r., Skarżącemu nie doręczono postanowień wydawanych w toku tego postępowania środowiskowego. Z tego względu zasadnicze zarzuty odwołania mógł sformułować dopiero w piśmie procesowym je uzupełniającym.

W ponownie prowadzonym postępowaniu środowiskowym, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, w pierwszym rzędzie należało będzie ustalić, na czym miała polegać przedmiotowa inwestycja i wykazać, czy wobec tego została ujęta w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla [...] na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023 oraz przepisach wykonawczych, w kontekście zapisu art. 38 a ustawy o odpadach.

W dalszej kolejności, w razie potwierdzenia tej okoliczności, Organ precyzyjnie winien wykazać, iż zachowana została zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Następnie winien zastosować się do pozostałych wskazań i oceny prawnej, zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w tym ponownie wystąpić do RDOŚ o uzgodnienie.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c, a także art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1. sentencji.

Orzekając w punkcie 2. sentencji wyroku Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, Skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego, w zw. z art. 205 § 2 cyt. ustawy, zasądzono koszty postępowania sądowego, na które składał się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz koszty zastępstwa ustalone na podstawie § 4 ust. 1 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Sąd uwzględnił fakt, że zarzuty skargi w zasadniczej części pokrywają się z zawartymi w piśmie uzupełniającym odwołanie), a także opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.