Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 668/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. M. prowadzącego Przedsiębiorstwo ."A" D. R, A. M. z siedzibą w P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 340,- zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

II SA/Po 668/08

UZASADNIENIE

W dniu 25 lipca 2007 r. w miejscowości Ch. funkcjonariusze Izby Celnej w Poznaniu przeprowadzili na drodze krajowej nr 11 kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. W oparciu o wyniki kontroli, zawarte w protokole kontrolnym nr [...] z dnia 25 lipca 2007 r., Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt [...] , działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa), art. 93 ust. 1 i art. 92 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874, dalej jako ustawa o transporcie drogowym) i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2006 r. Nr 235, poz. 1701) nałożył na Przedsiębiorstwo "A" karę pieniężną w wysokości 8 500 zł z tytułu: wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji (8 000 zł); wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (500 zł). W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w trakcie kontroli wyżej opisanego pojazdu stwierdzono, że kierowca pojazdu A. W. przedstawił ważną kartę opłaty drogowej, wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz, że przewożony jest syrop glukozowo- fruktozowy z sacharozą, czego dowodem była faktura VAT wystawiona przez P.P.H.U. B Sp. z o.o. na rzecz Związku C w K., jako odbiorcy towaru. Kierowca pojazdu w czasie kontroli nie przedstawił wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego, ani zaświadczenia potwierdzającego fakt zatrudnienia oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W trakcie postępowania administracyjnego Związek C w K. przedstawił fakturę VAT nr [...]oraz wyjaśnienie, iż przedmiotowy towar został zakupiony przez pszczelarzy zrzeszonych w kole P.Z., a strona (określona przez organ jako Przedsiębiorstwo "A") została wezwana do przedłożenia dokumentów firmy oraz zaświadczenia o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez niego wszystkich wymagań określonych ustawą. Strona nadesłała umowę o pracę kierowcy, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej i zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON oraz NIP; ponadto w złożonym piśmie strona wyjaśniła, iż przewóz został wykonany nieodpłatnie na rzecz Koła D w P.Z., a strona także była nabywcą syropu. Dalej organ wskazał, iż Związek C w K. pismem z dnia 3 października 2007 r. potwierdził, iż zrzesza również Koło D z P. Z., które z kolei pismem z tej samej daty oświadczyło, iż A.M. jest jego członkiem i posiada pasiekę; A. M. ponadto wyjaśnił, iż przewóz wykonał w ramach nieodpłatnego użyczenia samochodu wraz z kierowcą zatrudnionym w jego przedsiębiorstwie. W ocenie organu Przedsiębiorstwo A" w dniu 25 lipca 2007 r. wykonywało transport drogowy rzeczy z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oraz wystawienia kierowcy zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu przez niego wszystkich wymagań przewidzianych tą ustawą. Organ powołując się na treść art. 3 ust. 1 pkt 2 i art. 4 pkt 4 powołanej ustawy stwierdził, iż w sprawie nie ma on zastosowania, bowiem wykonany przewóz nie dotyczył rzeczy będących własnością przedsiębiorcy lub przez niego sprzedanych, zakupionych, wynajętych, wydzierżawionych, wyprodukowanych, wydobytych, przetworzonych lub naprawionych, zaś usługa została wykonana na rzecz Związku C bądź na rzecz Koła D w P. Z . Stąd też narusza jeden z warunków koniecznych do uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 4 lit. c). Ponadto wskazano, iż zgodnie z art. 5 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, natomiast w myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli wystawione przez przewoźnika zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie kierowcy oraz spełnienie przez niego wszystkich wymagań określonych ustawą, o których mowa w art. 1 tej ustawy. Uzasadniając wysokość kary pieniężnej za poszczególne naruszenia organ powołał się na art. 92 ust. 1 oraz przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym: l.p. 1.1., zgodnie z którym za wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji kara pieniężna wynosi 8 000 zł; l.p. 1.8.3, zgodnie z którym za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą kara pieniężna wynosi 500 zł.

W odwołaniu od decyzji A. M. - podając, iż działa w imieniu Przedsiębiorstwa "A" w P. Z., którego jest współwłaścicielem - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ponowne rozpatrzenie sprawy i wymierzenie niższej kary w wysokości adekwatnej do rodzaju popełnionych uchybień. Wyjaśnił, iż jego intencją nie było świadczenie usługi w zakresie transportu drogowego na rzecz Związku C, a jedynie udzielenie nieodpłatnego wsparcia dla Związku, którego jest członkiem; przewożony syrop był przeznaczony dla odwołującego. Odwołujący podkreślił, iż był przekonany, że jego działanie jest legalne, tym bardziej, że nie było przeszkód do zakupienia przedmiotowego syropu przez jego przedsiębiorstwo i następnie wystawienie faktury na rzecz Związku, czego jednak nie uczynił. Odwołujący podkreślił, iż przedmiotowy pojazd jest wykorzystywany jedynie na potrzeby własne przedsiębiorstwa, którego jest współwłaścicielem; odwołujący ponadto był przekonany, że wystarczające jest, aby odpowiednie dokumenty dotyczące kierowcy znajdowały się w przedsiębiorstwie i że nie muszą one być w posiadaniu tego pracownika.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]działający z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu Naczelnik Wydziału Przeznaczeń Celnych, na podstawie art. 138 ust. 1 kpa i art. 4 pkt 3a i pkt 4, art. 5 ust.1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika do tej ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P . Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i umożliwił stronie zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym, jak i zapewnił jej czynne uczestnictwo w każdym stadium postępowania. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż został wykonany przewóz definiowany w ustawie o transporcie drogowym jako transport drogowym, co wymaga uzyskania odpowiedniej licencji; zgodnie z art. 87 ust. 1 powyższej ustawy kierowca wykonujący transport drogowy powinien taką licencję przedstawić na żądanie uprawnionego funkcjonariusza; w przypadku niespełnienia tego wymogu w art. 92 ust. 1 powołanej ustawy przewidziano karę pieniężną w wysokości określonej w załączniku do tej ustawy, która to wysokość jest wartością stałą i nie ma w tym względzie stawek minimalnych i maksymalnych. Stąd też zmniejszenie kary organ odwoławczy uznał za niedopuszczalne i zauważył, iż organ w tym zakresie nie mógł działać na zasadzie "luki decyzyjnej"; przytoczone przepisy ustawy o transporcie drogowym są jednoznaczne i zostały prawidłowo zastosowane przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podpisanej przez A.M., w której określono skarżącego jako Przedsiębiorstwo "A" D. R., A. M. ul. [...] P. Z., skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu zarzucono, iż organy obu instancji błędnie zinterpretowały ustawę o transporcie drogowym w zakresie świadczenia usługi przewożenia towaru na rzecz Związku C w K. ; brak posiadania przy sobie przez kierowcę kontrolowanego pojazdu dokumentu potwierdzającego zatrudnienie i sam fakt przewożenia towaru dla Związku nie było działaniem celowym, świadomie niezgodnym z przepisami prawa. Skarżący podkreślił, iż nie był to przewóz zarobkowy, a jedynie użyczenie pojazdu (skarżący poniósł koszty eksploatacyjne pojazdu) w celu wspomożenia ubogiego Związku, którego nie było stać na odpłatne wynajęcie transportu; nieomal - przewożonego towaru była przeznaczona dla skarżącego osobiście, gdyż jest członkiem Związku. W ocenie skarżącego organy mogły zastosować tzw. lukę decyzyjną i wydać decyzję według własnego uznania, przy tym uwzględnić fakt, iż część przewożonego towaru była przeznaczona na potrzeby własne skarżącego, a nie dokonywać interpretacji art. 4 pkt c ustawy o transporcie drogowym w sposób wygodny dla organów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2009 r. A. M. został zobowiązany do wyjaśnienia, czy skarga została wniesiona w imieniu własnym czy także w imieniu D. R.i czy prowadzą wspólnie działalność w formie spółki cywilnej, a jeżeli w imieniu obojga wspólników, to winien w podanym terminie przedstawić upoważnienie do działania w imieniu D. R., względnie wymieniona powinna osobiście podpisać skargę. W odpowiedzi z dnia 6 marca 2009 r. A.M. sprecyzował, iż wspólnie z D. R. prowadzi działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo A w formie spółki cywilnej. Ponadto oświadczył, iż przedmiotową skargę złożył w imieniu własnym, ponieważ decyzje dotyczące wyświadczonej usługi transportowej podjął wyłącznie osobiście.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Przywołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 145§1pkt.2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa, przy czym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. wspomnianej kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem zachodzi przyczyna z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, polegająca na tym, że podmiot wskazany jako strona postępowania administracyjnego, do której skierowane zostały decyzje wydane w obydwu instancjach, tj. Przedsiębiorstwo "A" nie ma zdolności prawnej. Stąd też nie mogło uzyskać przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, iż z sentencji oraz z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy traktowały jako stronę postępowania administracyjnego powyższą organizację, będącą materialnym przejawem zawartej umowy spółki cywilnej i właśnie do tej spółki cywilnej kierowały swoje działania procesowe, w tym także decyzje. Takie działania organów było wadliwe.

Zgodnie z art. 29 kpa stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. Stosownie do art. 30 § 1 kpa zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Z art. 33 Kodeksu cywilnego (dalej jako kc) wynika, iż osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Zgodnie z art. 33- § 1 kc do jednostek organizacyjnych nie będących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Ponieważ ani przepisy Kodeksu cywilnego, ani też przepisy szczególne nie przyznają spółce cywilnej osobowości prawnej, mogłaby ona mieć zdolność prawną jedynie w przypadku, gdyby istniały przepisy prawa, które jej taką zdolność przyznają. Tylko wówczas byłaby zgodnie z art. 33- § 1 kc traktowana jak osoba prawna (tak NSA w wyroku z dnia 10 października 2008 r., II GSK 366/08, baza orzeczeń: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozważając status spółki cywilnej wskazać należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż na gruncie prawa cywilnego spółka cywilna nie jest podmiotem prawnym odrębnym od wspólników, lecz tylko wielostronnym stosunkiem zobowiązaniowym łączącym wspólników (patrz wyżej powołany wyrok). NSA podkreślił, iż w literaturze i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że spółka prawa cywilnego nie ma osobowości prawnej, ani zdolności prawnej w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej (por. uchwała 7 sędziów SN z dnia 31 marca 1993 r., III CZP 176/92, OSNCP z 1993 r. Nr 10, poz.171; uchwała 7 sędziów SN z dnia 26 stycznia 1996 r., III CZP 111/95, OSNCP z 1996 r. Nr 5, poz.63; wyrok SN z 28 października 2003 r., I CK 201/02, Lex 151608).

Oceniając sytuację spółki cywilnej w sprawach gospodarczych z dziedziny transportu drogowego, wskazać należy, że obowiązująca w dacie kontroli oraz w dacie wydawania decyzji, ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1807 ze zm.) w art. 4 ust. 1 określiła, iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Powołana ustawa w art. 4 ust. 2 przyjęła, że za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Jak z tego wynika, przedsiębiorcą w rozumieniu powołanej ustawy nie jest spółka cywilna, lecz poszczególni jej wspólnicy. Zaznaczyć także należy, iż ustawa o transporcie drogowym w żadnym z przepisów również nie przyznaje spółce cywilnej, w dziedzinie transportu drogowego, zdolności prawnej ani zdolności sądowej. Ustawa ta posługuje się pojęciem przedsiębiorcy, a jak wskazano wyżej, przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej, nie zaś sama spółka. Brak zatem przepisów prawa, które przyznawałyby spółce cywilnej osobowość prawną oraz brak przepisów prawa, które przyznawałyby spółce cywilnej zdolność prawną, mimo braku osobowości prawnej, w sprawach z dziedziny transportu drogowego.

Warto także wspomnieć, iż na gruncie postępowania sądowego, zgodnie z art. 25 p.p.s.a., zdolność sądową (zdolność do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony) mają osoby fizyczne i prawne, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nie posiadające osobowości prawnej, a także inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania im uprawnień lub skierowania do nich nakazów lub zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wywiedziono wyżej, w ustawie o transporcie drogowym nie ma przepisów prawa, które pozwalałyby przyznać spółkom cywilnym uprawnienia lub nałożyć na nie obowiązki, albo kierować do nich nakazy lub zakazy. Zatem spółka cywilna do żadnej z grup podmiotów wymienionych w art. 25 p.p.s.a. nie należy. W tym stanie rzeczy spółki cywilne nie mają zdolności sądowej także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ przedsiębiorcami, zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej są wspólnicy spółki cywilnej, to oni jako przedsiębiorcy, związani umową spółki cywilnej, mogą być stronami postępowania administracyjnego, a następnie występować jako strona postępowania sądowego. Powyższy pogląd utrwalony jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005 r., I OSK 106/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2008 r., II GSK 5/08; wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., II GSK 115/08).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż wspólnicy spółki cywilnej działającej pod nazwą Przedsiębiorstwo "A", to jest A. M. i D. R. , występują w obrocie prawnym jako odrębni przedsiębiorcy, którzy prowadzą wspólne przedsięwzięcie w postaci spółki cywilnej. Przedsiębiorcy ci są związani stosunkiem zobowiązaniowym powstałym w wyniku zawarcia umowy spółki. Każdy z nich oddzielnie ma zdolność prawną w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowoadministracyjnym - jako osoba fizyczna. Przedsiębiorstwo "A" nie ma osobowości i zdolności prawnej i nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym, a także w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podmiotami praw i obowiązków w sferze stosunków zewnętrznych spółki cywilnej są wszyscy wspólnicy i każdy z nich ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinno być prowadzone z udziałem poszczególnych wspólników spółki cywilnej, a z treści zaskarżonych decyzji wynika bez wątpliwości, że organy administracji, jako stronę postępowania, traktowały organizację w postaci spółki cywilnej, tj. podmiot, który w postępowaniu administracyjnym dotyczącym transportu drogowego nie ma zdolności prawnej i sądowej. Wobec takiego podmiotu nie można skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nie mógł on też być adresatem decyzji administracyjnych wydanych w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 13 września 1999 r., IV SA 39/99, LEX nr 47872).Decyzje organów obu instancji zostały doręczone spółce cywilnej na adres prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem nie sposób uznać, iżby postępowanie administracyjne w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji było prowadzone z udziałem podmiotów mających osobowość i zdolność prawną, to jest osób fizycznych będących przedsiębiorcami.

W postępowaniu administracyjnym zawsze musi uczestniczyć strona, bowiem zmierza ono do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której konieczne jest ustalenie podmiotu mającego interes prawny oraz przedmiotu sprawy. Stąd też skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu, który nie był stroną w sprawie uznane być musi za jego wadę istotną, stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności tego aktu wymienioną w art. art. 156 § 1 pkt 4 kpa (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2007 r., I OSK 1137/06, LEX nr 382687).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z urzędu wziął pod uwagę istniejącą podstawę stwierdzenia nieważności i z tego też względu zaniechał rozważanie zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w punkcie I sentencji.

Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji weźmie pod uwagę powyższe wywody, zapewni udział w postępowaniu wspólników spółki cywilnej i przeprowadzi postępowanie w taki sposób, by zapadłe rozstrzygnięcia wydane zostały w stosunku do podmiotu mającego zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w postępowaniu administracyjnym.

W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono w jak w punkcie II.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt III).

/-/ B. Drzazga /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Podrazik

BR