Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1044/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: par.12 ust.3 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. N. i J. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W wyniku postępowania przeprowadzonego na wniosek inwestorów J.

i H. N., decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] Prezydent Miasta Z. zatwierdził złożony przez inwestorów projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działkach nr 1 i 2 położonych w Z., przy ulicy [...] ,

z zachowaniem wskazanych w decyzji warunków.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Inwestorzy w dniu [...] r. złożyli wniosek o pozwolenie na budowę, do którego dołączone zostały stosowne dokumenty wymagane przepisem art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Projekt budowlany został opracowany zgodnie z obowiązującymi ustaleniami "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z.". Inwestor i strony postępowania administracyjnego zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie i żadna ze stron nie wniosła uwag lub zastrzeżeń do przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał również, że wymagane części projektu budowlanego zostały sporządzone przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami wydanymi przez właściwą izbę samorządu zawodowego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. B., zarzucając jej naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 3, 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez udzielenia pozwolenia budowlanego a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że planowany budynek gospodarczy zapewnia możliwość jego utrzymania w należytym stanie technicznym, jest odpowiednio usytuowany na działce budowlanej, zapewniając poszanowanie występującego w obszarze oddziaływania obiektu oraz uzasadnionych interesów odwołującej;

- art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1

i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki pozwalające na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych;

- art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że w okolicznościach faktycznych sprawy uczestnicy posiadają prawo do dysponowania nieruchomościami

w zakresie niezbędnym do należytego wykonania planowanej inwestycji;

- art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez bezpodstawne uznanie, że projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi;

- § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności po stronie uczestników pozwalające na zabudowę budynku gospodarczego położonego bezpośrednio na granicy z nieruchomością sąsiednią;

- § 13 i § 57 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez dopuszczenie zabudowy na granicy z nieruchomością sąsiednią, co uniemożliwi naturalne oświetlenie miejsc,

w których przebywają ludzie;

- § 207 ust. 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez dopuszczenie zabudowy na granicy z nieruchomością sąsiednią, co przyczyni się w razie takiego zdarzenia, do rozprzestrzeniania się pożaru na budynki sąsiednie;

- art. 7 i 77 § ustawy z dnia 14 czerwca 1940 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz pominięcie interesu odwołującego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia decyzji uniemożliwiające merytoryczną kontrolę jej poprawności oraz podstaw decyzji.

Powołując się na powyższe zarzuty odwołująca się A. B. wniosła o przeprowadzenie oględzin nieruchomości, skierowanie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju zapytania odnośnie rodzaju rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku uczestników o odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, przesłuchanie stron w celu ustalenia immisji oraz stopnia intensywności oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość odwołującej, dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do odwołania oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia [...] r. inwestorzy J. i H. N. złożyli wyjaśnienia do odwołania złożonego przez A. B., w którym odnieśli się szczegółowo do przedstawionych przez nią zarzutów i wnieśli o oddalenie złożonego przez nią odwołania jako bezzasadnego. W odpowiedzi na pismo złożone przez inwestorów, odwołująca się A. B. w dniu [...] r. przedstawiła pismo stanowiące uzupełnienie odwołania, w którym podtrzymała wszystkie zawarte w odwołaniu zarzuty akcentując, że nie kwestionuje samego projektu budowlanego i przyjętych tam rozwiązań, a usytuowanie budynku na nieruchomości uczestników, które w sposób oczywisty narusza jej interes.

Decyzją z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Z. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania obejmuje budowę budynku gospodarczego o wymiarach 5,45 m x 9,60 m i wysokości 2,90 m. Budynek ten ma zostać zlokalizowany krótszą ścianą bezpośrednio w północnej granicy działki nr 1 i 2 oraz będzie bezpośrednio przylegał do istniejącego już budynku mieszkalnego inwestorów, jednak nie będzie z nim konstrukcyjnie i funkcjonalnie połączony. Szczegółowa analiza dokumentów sprawy wykazała, że zaprojektowany budynek gospodarczy nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z § 12 ust. 3 pkt. 4 wskazanego rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego

i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Zdaniem organu zasadą jest, że wymiar dłuższego boku budynku to jego długość, a wymiar krótszego boku to jego szerokość, a dodatkowo z matematycznego punktu widzenia szerokość budynku nie może być większa niż jego długość. Wskazany przepis pozwala więc na sytuowanie w granicy budynków, których dłuższa ściana jest mniejsza niż 5,5 m, a krótsza ściana również jest mniejsza niż 5,5 m. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek nie spełnia warunków określonych w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia, ponieważ jego wymiary wynoszące w rzucie poziomym 9,60m x 5,45m i przekraczają dopuszczalne wymiary, określone tym przepisem. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ uznał je za bezzasadne. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej inwestorzy nie byli obowiązani do posiadania jej zgody na ewentualne wejście na teren nieruchomości sąsiedniej. Do wykonania inwestycji zaplanowanej w granicy działki, ale nie wykraczającej poza nią na sąsiednią nieruchomość wymagane jest jedynie oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działki objętej inwestycją, które to oświadczenie inwestorzy złożyli. Dalej organ wskazał, że przepisy § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczają w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5m i o wysokości mniejszej niż 3m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Przepis ten nie ma charakteru odstępstwa i jest wystarczającą samodzielną podstawą do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę budynku, którego parametry odpowiadają wymiarom określonym w tym przepisie. Wskazano też, że do projektu architektoniczno-budowlanego załączona jest analiza przesłaniania z której wynika, że projektowany budynek nie będzie powodował przesłaniania okien budynku należącego do odwołującej się, a pokoje zlokalizowane od strony wschodniej budynku mają zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7 do 17. Projektowany budynek spełnia też wymogi ochrony przeciwpożarowej, ponieważ ściana tego budynku znajdująca się w granicy działek jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto w projekcie przewidziany został system rynien ułożonych ze spadkiem w kierunku rur spustowych, którymi to rynnami wody opadowe odprowadzane będą na działkę inwestorów bez możliwości spływu na działkę sąsiednią. Dodatkowo wspomniana ściana oddzielenia przeciwpożarowego wyniesiona jest ponad powierzchnię dachu projektowanego budynku o ok. 20cm, co dodatkowo zapobiegnie przedostaniu się wód opadowych oraz śniegu z dachu przedmiotowego budynku na teren sąsiedniej nieruchomości. Tym nie mniej w ocenie organu konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu wadliwości projektu budynku gospodarczego. Organ wskazał, że odstąpił od możliwości wydania orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ dostrzegł możliwości skorygowania projektu budynku, w sposób dostosowujący jego parametry do zgodności z § 12 ust. 3 pkt 4 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez skorygowanie w projekcie zbyt dużych wymiarów budynku. Przedstawiony projekt po dokonanej korekcie winien być zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a wymiary przedmiotowego budynku powinny wynosić: długość mniej niż 5,5 m, szerokość mniej niż 5,5 m, wysokość mniej niż 3m.

Od powyższej decyzji skargę wnieśli inwestorzy J. i H. N., zarzucając jej naruszenie art. 65 § 1 oraz art. 73 § 1 k.p.a. oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. poprzez jego niewłaściwą interpretację. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazali, że nie otrzymali odpisu pisma A. B. w którym ustosunkowała się ona do złożonych przez nich wyjaśnień i podtrzymała przedstawione w odwołaniu zarzuty. Pismo to zostało przez odwołującą się przesłane bezpośrednio do organu odwoławczego, przez co skarżący pozbawieniu zostali możliwości wglądu w akta sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów. Dalej wskazali, że działki o numerach 1 i 2 mają wymiary 23 m x 11 m każda z nich. Wymiar budynku gospodarczego zgodnie z projektem, w kierunku działek inwestorów wynosi 6,6 m po obrysie zewnętrznym, a wymiar 9,60 m jest wymiarem całości zadaszenia w rzucie poziomym. Wymiar długości 5,45 m wzdłuż granicy z nieruchomością sąsiednią jest rozdzielony na dwie działki, stanowiące własność inwestorów. Skarżący powołując się na § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazali, że przepis ten określa nieprzekraczalny wymiar budynku – mniejszy niż 5,5 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, którego wysokość z kolei nie powinna być większa niż 3 m. Zastrzeżenia te zostały uwzględnione w projekcie budynku. Wskazali, że wymiar zaprojektowanego budynku gospodarczego w kierunku centrum działek inwestorów nie ma wpływu na immisję na sąsiadującą nieruchomość. Podnieśli również, że przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie definiują długości budynku. Zaskarżoną decyzją jako długość budynku interpretuje się wymiar budynku w długości działki przyjmując jednocześnie, że długość budynku jest jego większym wymiarem, a szerokość mniejszym. Dodali też, że graniczenie wymiaru (długości) budynku w granicy działki jest uzasadnione interesem właścicieli działki sąsiedniej, a drugi wymiar (w kierunku centrum działki inwestorów) nie narusza w żaden sposób interesów osób trzecich. Rozważania organu odwoławczego w ich ocenie mają charakter czysto matematyczny, który nijak ma się do wskazanych przepisów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko zajęte

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że nie tylko z matematycznego, ale również elementarnie logicznego punktu widzenia, długość budynku to wymiar dłuższego jego boku. Dodał też, że w jego ocenie nie zaistniała konieczność powiadamiania stron postępowania odwoławczego w trybie art. 10 k.p.a. o wpływie pisma odwołującej się A. B., bowiem pismo to zawierało jedynie polemikę z krytycznymi uwagami inwestorów wobec postawionych przez nią wcześniej zarzutów i nie wnosiło do postępowania żadnych nowych dowodów

i okoliczności. W ocenie Wojewody istotny jest również fakt, że organ rozstrzygnął

o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu niezgodności inwestycji

z warunkami techniczno-budowlanymi, podczas gdy zarzuty podnoszone

w odwołaniu uznane zostały za niezasadne.

W toku postępowania sądowego skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w skardze wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja zapadła

z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w zakresie, który miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone na postawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zaś przedmiotem postępowania administracyjnego było zamierzenie budowy przez inwestorów budynku gospodarczego przy granicy z działką sąsiednią.

Na wstępie należy wskazać, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ma obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Do tych przepisów zalicza się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W § 12 powołanego rozporządzenia określone zostały warunki sytuowania budynków w stosunku do granicy z działką sąsiednią, w celu zapewnienia podstawowych warunków użytkowych i bezpieczeństwa w zabudowie z uwzględnieniem między innymi zapewnienia oświetlenia dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz bezpieczeństwa pożarowego, a także z uwzględnieniem prawidłowości zabudowy danej działki i jej oddziaływania na działki sąsiednie.

Zgodnie z treścią § 12 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Z kolei § 12 ust. 3 pkt 4 tego rozporządzenia stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wskazany przepis pozwala zatem na sytuowanie w granicy działki bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną obiektu, którego ściana będzie mieć długość mniejszą niż 5,5 metra, nie określając przy tym wymiarów pozostałych ścian budynku, usytuowanych prostopadle względem tej granicy.

Jak wynika z akt sprawy zamiarem inwestycyjnym skarżących objęta została budowa budynku gospodarczego na działkach stanowiących ich własność, który położony miał być bezpośredni przy granicy z działką sąsiednią. Parametry budynku określone zostały w projekcie architektoniczno-budowlanym, zgodnie z którym budynek gospodarczy posiadać miał wymiary 5,45 x 9,60 i wysokość 2,90 m. Budynek zaprojektowano jako usytuowany krótszą ścianą bezpośrednio w północnej granicy działki nr 1 i 2 oraz jako bezpośrednio przylegający dłuższą ścianą do istniejącego już budynku mieszkalnego inwestorów, jednak nie połączony z nim konstrukcyjnie ani funkcjonalnie. Ściana granicząca bezpośrednio z nieruchomością sąsiednią miała być ścianą o wymiarze 5,45 m, natomiast ściana o wymiarze 9, 60 m miała być zlokalizowana w kierunku centrum działek inwestorów.

Zdaniem organu odwoławczego, wykładnia literalna § 12 ust. 3 pkt 4 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury prowadzi do wniosku, że przepis ten pozwala na sytuowanie w granicy budynku, którego długość jest mniejsza niż 5,5m oraz jego wysokość jest mniejsza niż 3m. Mając na uwadze, że z matematycznego punktu widzenia wymiar dłuższego boku budynku to jego długość, a wymiar krótszego boku to jego szerokość, a szerokość budynku nie może być większa niż jego długość, wskazany przepis pozwala na sytuowanie w granicy budynków, których dłuższa ściana jest mniejsza niż 5,5 m i ich krótsza ściana jest również mniejsza niż 5,5 m.

Sąd nie podziela ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy odnoszących się do ustalenia charakteru wymiarów przedmiotowego budynku. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego - długość jest to odległość pomiędzy skrajnymi punktami linii lub płaszczyzny. Szerokość z kolei to poprzeczny wymiar liniowy powierzchni lub bryły. Z kolei przy obliczaniu pola powierzchni prostokąta przyjmuje się długości poszczególnych jego boków. Przyjęcie zasady, że wymiar dłuższego boku budynku to jego długość, a wymiar krótszego boku to jego szerokość, a z matematycznego punktu widzenia szerokość budynku nie może być większa od jego długości, nie jest wystarczające na potrzeby niniejszego postępowania. Nie można bowiem oczekiwać od definicji słownikowych, aby były podstawą orzecznictwa w każdej szczególnej sytuacji. Definicje słownikowe opisują potoczne znaczenie wyrazu, zaś w orzecznictwie konieczne jest całościowa analiza problemu i powołanie się na jedną, czy nawet kilka słownikowych definicji nie wystarcza. Dlatego dla potrzeb niniejszego postępowania nie jest wystarczające odwołanie się do definicji matematycznej pojęcia długości, bowiem dla poczynienia prawidłowych ustaleń należało dokonać wykładni funkcjonalnej oraz celowościowej przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu lokalizacja budynku gospodarczego w granicy z sąsiednią działką zgodna jest z wymogami wynikającymi z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, jeżeli długość ściany tego budynku w granicy z działką sąsiednią jest mniejsza niż 5,5m. Nie było kwestionowane w toku postępowania, że długość ściany projektowanego budynku gospodarczego posadowiona w granicy z działką sąsiednią będzie wynosiła 5,45 m, a jego wysokość nie przekroczy 3m. Przepis § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia umożliwia sytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, uzależniając taką lokalizację tylko od długości ściany posadowionej w granicy, wysokości i funkcji budynku, który w tym przypadku spełniać miał funkcję budynku gospodarczego. W świetle wykładni celowościowej jak również funkcjonalnej, za nietrafny należy uznać argument organu II instancji, wskazujący iż wymiar 5,5 m (określony w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia) dotyczy długości całego budynku, albowiem w istocie chodzi o wymiar ściany budynku posadowionej w granicy z działką sąsiednią. Celem regulacji § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, było zapewnienie możliwości posadowienia bezpośrednio w granicy (lub 1,5 m od granicy) budynku gospodarczego (lub garażu) ścianą o ograniczonych wymiarach tj. o długości nie przekraczającej 5,5 m i o wysokości nie przekraczającej 3m, co miało na celu ochronę sąsiedniej nieruchomości i zagwarantowanie, aby oddziaływanie takiej ściany posadowionej w granicy, nie zakłóciło korzystania z nieruchomości i nie wywołało naruszenia interesu jej właściciela. Zatem nie ma znaczenia z punku widzenia właściciela sąsiedniej nieruchomości, jaki jest wymiar drugiej ściany budynku skoro nie znajduje się ona w granicy z nieruchomością sąsiednią, a zlokalizowana jest w kierunku centrum działek inwestorów. Przedmiotowy budynek gospodarczy zaprojektowany w granicy z działką sąsiednią ma wymiar mniejszy niż 5,50 m, a wysokością ściany nie przekracza 3 m. Nie dojdzie zatem do naruszenia interesu właściciela działki sąsiedniej, ponieważ tylko tą ścianą, przylegać będzie on do granicy i tylko w tym zakresie nastąpi oddziaływanie projektowanego budynku na sąsiednią działkę.

Wydając zaskarżoną decyzję i dokonując błędnej wykładni § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organy II instancji naruszyły tym samym wskazany przepis.

Wskazać dodatkowo należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w zaskarżonej decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, czemu zdaniem Sądu organ nie sprostał. Nie ulega wątpliwości, że realizując zasadę dwuinstancyjności przewidzianą w art. 15 k.p.a. organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną w jej całokształcie ( por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2014r. sygn. akt II OSK 1241/13, LEX nr 1596021). Tym czasem w niniejszej sprawie Wojewoda ograniczając się do dokonania wykładni przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, nie dokonał jednocześnie badania zgodności przedłożonego przez inwestorów projektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie intensywności zabudowy oraz możliwości lokalizacji obiektów budowlanych w granicy działki. Nie wskazał również z czego wywodził, że ściana budynku położona w granicy działki będzie wykonana z cegły klinkierowej, co miało zmniejszyć zagrożenie pożarowe, a co stanowiło jeden z zarzutów odwołania, bowiem z projektu wynika, że ściana ta będzie wykonana z pustaków ceramicznych i ocieplona wełną mineralną, co wiązałoby się z koniecznością cofnięcia ściany budynku w stosunku do granicy działki. Nadto Wojewoda nie odniósł się również do wszystkich zarzutów zawartych w treści odwołania.

Natomiast jako niezasadne należało uznać stanowisko skargi, że w sprawie może również znaleźć zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 1 powołanego już rozporządzenia, bowiem wprawdzie każda z działek inwestora z osobna nie przekracza 16m szerokości, to jednak nie ulega wątpliwości, że projektowany budynek ma stanąć jednocześnie na obu działkach, co powoduje, że teren inwestycji obejmuje dwie działki i dlatego należy wziąć pod uwagę łączny wymiar tych działek.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.10 k.p.a., bowiem zarzut ten może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Podnoszone przez stronę argumenty nie wykazały takiego związku, a organ słusznie wskazał, że pismo odwołującej nie zawierało żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby wcześniej stronie skarżącej znane.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm. dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 209 p.p.s.a. Nie przesądzając kwestii ostatecznego rozstrzygnięcia, należało wskazać, że rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej obowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy w kontekście wszystkich podnoszonych zarzutów. Organ przy tym zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na marginesie jedynie wskazać należy, że w oparciu o przedłożony projekt budowlany Sąd widzi, że intencją inwestorów może być obejście prawa, jednak na tym etapie postępowania nie ma podstaw do kwestionowania złożonego przez projektanta oświadczenia, że projekt dotyczy budynku gospodarczego. Tym nie mniej zmiana sposobu użytkowania tego budynku w przyszłości, może stanowić podstawę do wszczęcia kolejnego postępowania.