Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1180/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Krystyna Nowak, Protokolant Magdalena Gródecka, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej T. A. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 3 października 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 633/02 wydanego w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 19 lutego 2002 r., (...) w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za 1996 r. 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od T. A. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 5.400 zł ( słownie: pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Działając w trybie przewidzianym przez art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ reprezentowany przez adwokata obywatel Wietnamu T. A. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 3 października 2003 r. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę dotyczącą orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o. "R." w podatku dochodowym za 1996 r. w kwocie 228.102 zł.

Zaległość Spółki określono decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej w UKS w Ł. z dnia 6.04.2000 r. i ostatecznie decyzją Izby Skarbowej z dnia 9.06.2000 r.

Urząd Skarbowy nie miał przeszkód do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jednak okazało się bezskuteczne. Nie osiągnięto zatem właściwego celu egzekucji.

Decyzję Urzędu z dnia 19.01.2001 r. w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za skarżącego uchylono w dniu 28.04.2001 r. decyzją Izby Skarbowej przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy nie znalazł natomiast podstaw do uchylenia nowej decyzji Urzędu. Utrzymano zatem w mocy decyzję Urzędu z dnia 7.12.2001 r., którą kwotę zaległości przeniesiono na jej udziałowca stosownie do posiadanych udziałów.

Odpowiedzialnością za zobowiązania Spółki "R." w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. obciążono stronę w pełnej wysokości, gdyż posiadała 100% udziałów.

W skardze do sądu administracyjnego T. A. zarzucił niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego dotyczącego najistotniejszej przesłanki ponoszenia tejże odpowiedzialności w postaci posiadania udziałów w Spółce" tj. skuteczności zbycia udziałów.

Podnosił, iż udziały wbrew ustaleniom organów podatkowych, były skutecznie zbyte umową z 20 lutego 2000 r. Zakwestionował również ocenę wystąpienia negatywnych przesłanek dla orzeczenia odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania Spółki.

Ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w Ł. zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 40 ust. 1 i 2 i art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./,

2. prawa procesowego, tj. art. 187 par. 1 i art. 191 par. 1, 122 i 123 Ordynacji podatkowej.

W zaskarżonym wyroku Sąd za zgodne z prawem uznał ustalenie, że nietrafne są twierdzenia, iż skarżący, jedyny udziałowiec i Prezes zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zbył udziały w tejże spółce w 2000 r.

Równocześnie do ustaleń i analiz organów podatkowych Sąd dodał, że sprawa dotyczy przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki za rok 1996 nie zaś za rok 2000. Zarzuty skargi odnosić się więc wyłącznie mogą do roku 2000 i nie mają znaczenia dla zgodnego z prawem orzeczenia o przeniesieniu odpowiedzialności za obowiązania roku 1996.

Odnośnie zagadnień podnoszonych przez stronę w zakresie unormowania zawartego w art. 40 ust. 1 stosowanej ustawy o zobowiązaniach podatkowych Sąd uznał, iż organy podatkowe, w granicach swobodnej oceny dowodów, miały podstawy do uznania i oceny, że nie istnieją dostateczne przyczyny przemawiająca za odstąpieniem od orzeczenia o spornej odpowiedzialności podatkowej.

We wniesionej skardze kasacyjnej wyrokowi Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ poprzez jego nie zastosowanie,

- art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do osoby, która w dacie wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności nie była wspólnikiem Spółki.

Wskazując powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu tego środka odwoławczego podniesiono, że decyzja o jakiej mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych może być skierowana wyłącznie do osoby będącej wspólnikiem zobowiązanej Spółki w dniu wydania decyzji. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.06.2000 r./wyrok NSA I SA/Lu 482/99 - Lex nr 45383/.

Dyrektor Izby Skarbowej domagał się oddalenia skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w imieniu T. A. pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami tej skargi /art. 183 par. 1 ustawy p.p.s.a./. Oznacza to, iż granice i zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają podstawy i wnioski zakreślone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną. Z wyłączeniem stwierdzonych wadliwości skutkujących nieważnością postępowania Sąd pozbawiony jest możliwości uzupełnienia bądź modyfikowania podstaw oraz wniosków pochodzących od strony.

Przechodząc do oceny zasadności podstaw na jakich oparto skargę kasacyjną zauważyć należy, iż zaskarżony wyrok oparty jest przede wszystkim na uznaniu za zgodne z prawem stanowiska organów podatkowych, iż w Spółce "R." nie doszło do zbycia udziałów w dniu 20 lutego 2000 r., a co za tym idzie w dacie wydania decyzji o przeniesienie na udziałowca odpowiedzialności za zobowiązanie Spółki Skarżący był jedynym udziałowcem Spółki "R.".

Powyższe ustalenie jest podstawą rozstrzygnięcia w sprawie.

W skardze kasacyjnej nie podjęto próby podważenia tego ustalenia faktycznego z powodu braku stosownych zarzutów co do naruszenia właściwych przepisów prawa procesowego. Powyższe kluczowe w sprawie ustalenie faktyczne nie może być podważone zarzutem naruszenia prawa materialnego /art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych/ i to zarzutem odnoszącym się do obocznego poglądu prawnego wypowiedzianego przez Sąd jako "uzupełniającego ustalenia i analizy organów podatkowych". Drugi z zarzutów mieszczący się również w pierwszej podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a. /naruszenie prawa materialnego/ dotyczy nie zastosowania art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zarzut ten nie mógł stanowić skutecznej podstawy skargi kasacyjnej a to z powodu całkowitego braku uzasadnienia tej podstawy skargi kasacyjnej.

Przypomnienia wymaga, iż przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie to nie podlegające sanacji elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej /art. 176 ustawy p.p.s.a./. Mając na uwadze przytoczoną wyżej ocenę podstaw kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 ustawy p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach oparto na art. 204 pkt 1, 205 par. 2 i art. 209 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.