Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 136/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 274
journal: Dz.U. 1982 nr 30 poz 210
law: Ustawa z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Rolniczej Spółdzielni P. z siedzibą w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 26 października 2020 r. nr SKO 4141/32/2020 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie przekazania do odpłatnego nabycia nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A DE N I E N I E

Decyzją Prezydenta Miasta Ś. z dnia 5 sierpnia 2020 roku nr 2/20 znak GGN.6845.105.2020 umarzono, na podstawie art.105 §1 k.p.a. w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie o wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie przekazania do odpłatnego nabycia nieruchomości rolnych. Na uzasadnienie organ wskazał, że postępowanie wszczęte z wniosku Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. z dnia 16 kwietnia 2019 roku o ponowne wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie z wniosku z dnia 14 listopada 1984 roku o przekazanie do odpłatnego nabycia nieruchomości rolnych stanowiących własność Skarbu Państwa, znajdujących się w użytkowaniu Rolniczej Spółdzielni P. "[...]" w Ś. podlega umorzeniu. Dalej wskazano, że w uzasadnieniu wniosku Rolnicza Spółdzielnia P. w Ś. wskazała, że dnia 22 listopada 1984 r. do Urzędu Miejskiego w Ś., wpłynął wniosek o odpłatne przekazanie na podstawie art. 274 §1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. — Prawo Spółdzielcze (Dz. U. z 1982 r. nr 30 poz. 210 ze zm.) oraz stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie zasad odpłatności za nabycie własności użytkowanych przez spółdzielnie produkcji rolnej nieruchomości rolnych stanowiących własność państwa (Dz. U. z 1984 r. nr 26 poz. 134) stanowiących własność państwa nieruchomości rolnych użytkowanych przez RSP. W uzupełnieniu wniosku RSP w załączeniu do pisma z dnia 29 listopada 1984 r. skierowała wykaz zawierający 48 działek znajdujących się w jej użytkowaniu do odpłatnego nabycia. Ponadto pismem z dnia 20 maja 1985 r. wniosła o odpłatnie przekazanie także nieruchomości rolnej składającej się z działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...], obręb [...], am. [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania Urząd Miejski w Ś. wydał dwie decyzje rozstrzygające złożony przez RSP wniosek. Pierwsza została wydana dnia 6 grudnia 1986 r.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że RSP "[...]" w Ś. zwróciła się w dniu 29 listopada 1984 r. do Naczelnika Gminy Ś. z wnioskiem o nabycie nieruchomości stanowiących własność Państwa, a pozostających w dniu 1 stycznia 1983 r. w użytkowaniu spółdzielni. Następnie w dniu 20 maja 1985 r. uzupełniła wniosek o sprzedaż dodatkowo działki nr [...], obręb [...], o powierzchni [...] m2. Do wniosków został dołączony wykaz działek z PFZ do wykupu w 1985 r. przez RSP w Ś., w którym określono wszystkie znajdujące się w jej posiadaniu nieruchomości rolne wraz z oznaczeniem miejsca ich położenia, powierzchni oraz podstawy prawnej korzystania z tych nieruchomości. Łącznie do wykupu zostało przedstawionych 49 działek o łącznej powierzchni ogólnej [...] ha położonych na terenie Miasta Ś. W decyzji orzeczono: 1. wyznaczyć do odpłatnego przekazania na własność wnioskodawczyni pozostające w użytkowaniu w dniu 1 stycznia 1983 roku nieruchomości rolne stanowiące własność Państwa o powierzchni łącznej [...] ha położone na terenie miasta Ś. w granicach o następujących numerach ewidencyjnych:- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...]- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...]- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...]- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...]; - obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...];- obr. [...] działka nr [...] Am [...]; - obr. [...] działka nr [...] Am [...];2. ustalić cenę nabywanych przez oznaczoną spółdzielnię nieruchomości rolnych stosownie do przepisów zarządzenia ministra rolnictwa z dnia: 12.03.1958 r.; 15.12.1962 r.; 24.07.1972 r.; 29.01.1974 r. na kwotę 1.620,552 złotych (słownie: jeden milion sześćset dwadzieścia tysięcy pięćset pięćdziesiąt dwóch złotych; 3. obniżyć ustaloną cenę nabywanych przez spółdzielnię nieruchomości o 50% z uwagi na uzyskanie przez RSP w ostatnich trzech latach poprzedzających złożenie wniosku plonów wyższych niż średnie w mieście; 4. w punkcie czwartym: udzielić bonifikaty w wysokości 80% ceny nabywanych nieruchomości.Za nabywane nieruchomości beneficjentka miała uiścić kwotę 162.055 złotych (słownie: sto sześćdziesiąt dwa tysiące pięćdziesiąt pięć złotych). Jednocześnie wskazano, że przejście na własność Rolniczej Spółdzielni P. "[...]" w Ś. oznaczonych nieruchomości nastąpi na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Zawarcie aktu notarialnego miało nastąpić na koszt nabywcy. Decyzja zawierała również uzasadnienie, w którym wskazano okoliczności faktyczne i prawne stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w treści decyzji zawarto pouczenie, w którym wskazano stronie prawo do wniesienia odwołania od wydanej decyzji w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

Z kolei w dniu 25 listopada 1987 r. została wydana kolejna decyzja administracyjna nr 28/87, w której do odpłatnego przekazania na własność Rolniczej Spółdzielni P. "[...]" w Ś. wyznaczono kolejne nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni [...] ha położone na terenie miasta Ś. w granicach działek: 1. nr [...], obręb [...], am. [...] o powierzchni [...] ha; 2. nr [...], obręb [...], am. [...] o powierzchni [...] ha; 3. nr [...] w części stanowiącej współwłasność Skarbu Państwa w udziale 1/2. Za te nieruchomości ustalono cenę 3.589,520 złotych (słownie: trzy miliony pięćset osiemdziesiąt dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia złotych), która to cena została następnie obniżona o 50% z uwagi na uzyskanie w ostatnich trzech latach plonów wyższych niż średnie w mieście oraz zastosowano bonifikatę w wysokości 80% ceny nabywanej nieruchomości. W związku z tym RSP zobowiązana była uiścić kwotę 358.952,00 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt osiem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt dwa złotych) na konto Funduszu Gospodarki Gruntami i Gospodarki Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w Ś. Zawarcie aktu notarialnego miało nastąpić na koszt nabywcy. Decyzja zawierała również uzasadnienie, w którym wskazano okoliczności faktyczne i prawne stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie w treści decyzji zawarto pouczenie o prawie do wniesienia odwołania od wydanej decyzji. Na mocy wyżej tych decyzji doszło do zawarcia w formie aktów notarialnych w Państwowym Biurze Notarialnym w Ś. dwóch umów przenoszących własność w tych decyzjach nieruchomości gruntowych na rzecz RSP "[...]" w Ś. W ramach umowy zawartej w formie aktu notarialnego rep. [...] nr [...] doszło do przeniesienia prawa własności nieruchomości rolnych określonych w decyzji z dnia 6 grudnia 1986 r. Z kolei w ramach umowy zawartej w formie aktu notarialnego rep. [...] nr [...] doszło do przeniesienia prawa własności nieruchomości rolnych określonych w decyzji z dnia 25 listopada 1987 r.

Prezydent Miasta Ś. w toku prowadzonego postępowania ustalił ponadto, że rozstrzygnięcia wynikające z tych decyzji zostały wykonane w całości i strona nie wnosiła odwołania do organu wyższego stopnia, a decyzje po upływie 14 dni od dnia ich doręczenia stronie stały się ostateczne a zarazem prawomocne. Nie były również kwestionowane w żadnym nadzwyczajnym trybie administracyjnym, w szczególności dotyczącym wznowienia postępowania lub stwierdzenia jego nieważności. Dopiero w dniu 5 września 2018 r. Rolnicza Spółdzielnia P. im. "[...]" w Ś. zwróciła się do Prezydenta Miasta Ś. z wnioskiem o wydanie decyzji uzupełniającej z uwagi na brak rozstrzygnięcia o złożonym przez Rolniczą Spółdzielnie P. im. "[...]" w Ś. wniosku w całości, a jedynie w części. Na tej podstawie zwróciła się na podstawie art. 274 §2 Prawa spółdzielczego o wyznaczenie do odpłatnego przekazania nieruchomości rolnych określonych w wykazie załączonym do wniosku z dnia 29 listopada 1984 r., które nie zostały objęte rozstrzygnięciami kwestionowanych decyzji. Przechodząc do analizy zasadności złożonego przez Rolniczą Spółdzielnię P. im. "[...]" w Ś. wniosku z dnia 16 kwietnia 2019 r. Prezydent Miasta Ś. wskazuje, że zgodnie z art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Z kolei w art 104 § 2 kpa podkreśla się, że decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości łub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Pod pojęciem rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty należy rozumieć "ustalenie konsekwencji obowiązującej normy prawnej w stosunku do określonych podmiotów. Decyzja jest bowiem aktem stosowania normy prawnej, zaś rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej polega na wiążącym ustaleniu określonej sytuacji prawnej lub wadliwości (niewadliwości) decyzji ostatecznej. Zawarte w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcie może dotyczyć całości lub części istoty sprawy. Zasadą jest rozstrzygnięcie istoty sprawy jedną decyzją administracyjną. Wydanie decyzji częściowej jest zasadne w sytuacji, gdy sprawa jest podzielna, a zarazem tylko jej część została dostatecznie wyjaśniona i nadaje się do rozstrzygnięcia (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Po 351/17, LEX nr 2345434). W razie konieczności wydania decyzji częściowej organ w uzasadnieniu decyzji powinien wskazać przyczyny takiego częściowego rozstrzygnięcia oraz poinformować o trybie i terminie rozpatrzenia pozostałej części sprawy (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 127/07). Z tego więc wynika, że w wydanej przez właściwy organ administracji publicznej decyzji powinno znaleźć się jednoznacznie stwierdzenie, że wydana decyzja rozstrzyga o wniosku strony tylko w części, a co do pozostałej części żądania konieczne jest wydanie kolejnej decyzji rozstrzygającej sprawę w pozostałym zakresie. W takim bowiem przypadku strona może rozsądnie oczekiwać na pełne rozstrzygnięcie prowadzonej wobec niej sprawy. O częściowym charakterze decyzji należy więc poinformować stronę, zamieszczając w tejże decyzji stosowną wzmiankę. Od decyzji częściowej należy z kolei odróżnić sytuację, w której zawarte w decyzji rozstrzygnięcie jest niekompletne. O niekompletności wydanej decyzji administracyjnej można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej nie rozstrzygnął sprawy będącej przedmiotem postępowania w sposób wyczerpujący, tzn. nie wypowiedział się w sposób władczy wobec całokształtu żądań strony albo też nie uwzględnił pełnego zakresu uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Przyczyną niekompletnego załatwienia sprawy może być błąd organu administracji publicznej, do którego został skierowany wniosek strony lub niedopatrzenie organu. W sytuacji, gdy decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia o całości wniosku strony, który był podstawą wszczęcia postępowania, a brak jest podstaw do stwierdzenia, że jest to decyzja częściowa, przewidująca wydanie odrębnej decyzji dla części nierozstrzygniętej, to należy stwierdzić, że została ona wydana z istotnym naruszeniem przepisu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 701/07; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 518/12). Na podstawie przedstawionych okoliczności natury faktycznej jak i prawnej organ uznał, że nie sposób zgodzić się za stanowiskiem wnioskodawcy, jakoby kwestionowane decyzje tylko częściowo rozstrzygały istotę sprawy, gdyż nie wyznaczały do odpłatnego przeniesienia wszystkich działek oznaczonych w wykazie załączonym przez Rolniczą Spółdzielnię P. im. "[...]" w Ś. do wniosku z dnia 29 listopada 1984 r. Brak uwzględnienia w decyzjach wszystkich działek nie może bowiem kategorycznie przesądzać o tym, że wydane decyzje mają jedynie charakter częściowy, w związku z czym, zasadne jest wystąpienie o wydanie decyzji uzupełniającej, obejmującej swoim rozstrzygnięciem pozostałe, nieuwzględnione w wydanych decyzjach nieruchomości rolne. W pierwszej kolejności zasygnalizowania wymaga fakt, że od wydania kwestionowanych decyzji upłynęło ponad 30 lat. Podmiotem rozstrzygającym sprawę na podstawie kwestionowanych decyzji był terenowy organ administracji państwowej, którego kompetencje na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1990 podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw zostały z mocy prawa przekazane Prezydentowi Miasta Ś. Jednocześnie kwestionowane decyzje zostały wydane w innym ustroju społeczno-politycznym, na podstawie innych okoliczności faktycznych, a także w oparciu o innym stan prawny. Organ, do którego został skierowany wniosek o wydanie decyzji uzupełniającej nie jest więc w stanie wskazać z jakich przyczyn w kwestionowanych decyzjach nie zostały uwzględnione wszystkie działki, które były objęte pierwotnym wnioskiem Rolniczej Spółdzielni P. im. "[...]" w Ś. z dnia 29 listopada 1984 r. Brak jest również faktycznej możliwości ustalenia tych okoliczności w oparciu o posiadaną przez tutejszy organ dokumentację stanowiącą podstawę kwestionowanych decyzji. Mimo poczynionych ustaleń wstępnych organ doszedł do wniosku, że ze wszelkich okoliczności towarzyszących wydanym decyzjom wynika, iż kwestionowane przez Rolniczą Spółdzielnię P. im "[...]" w Ś. decyzje rozstrzygały w całości istotę sprawy wszczętej na podstawie wniosku z dnia 29 listopada 1984 r. Już w podstawie prawnej obu kwestionowanych decyzji organ rozpatrujący sprawę wskazywał, że Rolnicza Spółdzielnia P. im "[...]" w Ś. zwróciła się z wnioskiem o wyznaczenie do odpłatnego przeniesienia nieruchomości rolne o powierzchni ogólnej [...] ha położone na terenie miasta Ś. Na mocy decyzji nr GG-8224-10/88/86 z dnia 6 grudnia 1986 r. wyznaczono do odpłatnego przeniesienia działki o łącznej powierzchni ogólnej wynoszącej w przybliżeniu [...] ha, a następnie decyzją nr GG-8224-1/96/87 z dnia 15 listopada 1987 r. do odpłatnego przeniesienia własności wyznaczono kolejne nieruchomości rolne o powierzchni ogólnej wynoszącej [...] ha. Łącznie na podstawie obu decyzji do przeniesienia własności wyznaczono więc nieruchomości rolne o powierzchni ogólnej wynoszącej [...] ha. Z tego więc wynika, że wydane decyzji rozstrzygnęły w całości istotę sprawy. Dalej organ podkreśla, że w kwestionowanych decyzjach nie wskazywano, jakoby decyzje te miały charakter częściowy, które miałyby być następnie uzupełnione w ramach postępowania administracyjnego. A w ślad za prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, z decyzji administracyjnej winno wynikać w sposób nie budzący żadnych wątpliwości czy ma ona charakter częściowy czy też w całości rozstrzyga sprawę. W związku z tym uznać należy, że kwestionowane decyzje w całości rozstrzygały sprawę wszczętą z wniosku Rolniczej Spółdzielni P. im "[...]" w Ś. z dnia 29 listopada 1987 r. Jednocześnie z powodu znacznego upływu czasu założyć jedynie (zdaniem organu) należy, że Urząd Miejski w Ś. wydając kwestionowane decyzje przeanalizował w całości wszelkie okoliczności faktyczne oraz prawne sprawy i postanowił wyznaczyć do przeniesienia własności tylko te nieruchomości rolne, które zostały objęte rozstrzygnięciem zawartym w kwestionowanych decyzjach. Prezydent Miasta Ś. nie jest więc władny stwierdzić, z jakich powodów pozostałe określone w nieruchomości rolne nie zostały wyznaczone do przeniesienia własności w kwestionowanych decyzjach.

Jeżeli w ocenie Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. podjęte rozstrzygnięcie było błędne i nie rozpatrywało sprawy w całości co do swojej istoty, to miała ona możliwość kwestionowania tego rozstrzygnięcia, wnosząc od niej odwołanie, co jednakże na gruncie opisywanej sprawy nie nastąpiło. Po upływie 14 dni od dnia doręczenia kwestionowanych decyzji Rolniczej Spółdzielni P. im. "[...]" w Ś. stały się one ostateczne i zarazem prawomocne. Na ich mocy doszło do przeniesienia własności objętych tymi decyzjami nieruchomości rolnych na rzecz Rolniczej Spółdzielni P. im. "[...]" w Ś. Ze wszystkich okoliczności powyżej wskazanych nie sposób więc zgodzić się za stanowiskiem wnioskodawcy, jakoby kwestionowane decyzje miały charakter częściowy z uwagi na brak uwzględnienia w ich treści wszystkich działek oznaczonych w wykazie załączonym do wniosku z dnia 29 listopada 1984, co uzasadnia wydanie decyzji uzupełniającej.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem prezydenta, wniosek o wydanie decyzji uzupełniającej powinien być traktowany jako żądanie wydania kolejnej, odrębnej decyzji administracyjnej wyznaczającej do przeniesienia pozostałe, nieobjęte kwestionowanymi decyzjami nieruchomości rolne, określone we wniosku z dnia 29 listopada 1984 r. i tak też złożony wniosek został potraktowany. Pomimo zachowania wszelkich wymogów formalnych, żądanie Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. nie mogło jednakże ulec uwzględnieniu z uwagi na brak obowiązującej podstawy prawnej dla uwzględnienia żądania. Organ przypomina, że podstawą prawną wyznaczenia nieruchomości do odpłatnego nabycia przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, rolnicze spółdzielnie specjalistyczne oraz spółdzielnie osób fizycznych prowadzące gospodarstwo rolne zrzeszone w Krajowym Związku Rolników, Kółek i Organizacji Rolniczych, stanowił przepis art. 274 § 1 i § 2 Prawa spółdzielczego w stanie obowiązującym do dnia 7 lutego 1990 r. Na mocy art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy — Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1990 r. nr 6 poz. 37) przepis art. 274 uległ jednakże skreśleniu. Jednocześnie na mocy art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy, ostateczne decyzje o ustaleniu spółdzielni produkcji rolnej jako nabywców własności użytkowanych przez nie nieruchomości rolnych stanowiących własność Państwa, na podstawie których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie dokonano przeniesienia własności, podlegały z mocy prawa zmianie przez organy administracji państwowej, które je wydały, w części dotyczącej odpłatności za te nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze, odpłatność za nieruchomości rolne należało ustalać na podstawie przepisów o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi. W związku z tym, organ stoi na stanowisku, że w dniu wydania niniejszej decyzji nie miał podstawy prawnej do uwzględnienia żądania Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. określonego we wniosku z dnia 16 kwietnia 2019 r. Odnosząc się bowiem do przywoływanego przez Wnioskodawcę w treści uzasadnienia wniosku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 r. w sprawie o sygnaturze akt SK 7/00 (Dz. U. z 2000 r. nr 92) wskazać należy, że nie obejmuje on swoim zakresem sytuacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Przywoływany przez wnioskodawcę wyrok dotyczy bowiem sytuacji, w których złożony przez spółdzielnię rolniczą wniosek nie został w ogóle merytorycznie rozpatrzony, a co za tym idzie, nie została wydana decyzja administracyjna rozstrzygająca sprawę co do istoty w całości lub nawet w części w dniu wejścia w życie przepisów uchylających art. 274 § 1 i § 2 Prawa spółdzielczego. Na gruncie sprawy, której okoliczności faktyczne stanowiły przedmiot wydanego przez Trybunału Konstytucyjnego orzeczenia, skarżąca spółdzielnia rolnicza złożyła wniosek o wydanie stosownej decyzji administracyjnej w dniu 6 października 1984 r., jednakże przez następne 6 lat nie została wydana w jej sprawie żadna decyzja administracyjna. Dopiero po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 1990 r. zobowiązującego Burmistrza Gminy Piaseczno do wydania decyzji w terminie 30 dni, została wydana decyzja administracyjna umarzająca postępowanie w sprawie. Natomiast w ocenie organu, w ślad za okolicznościami przedstawionymi powyżej, kwestionowane przez wnioskodawcę decyzje administracyjne rozstrzygały skierowane do Urzędu Miejskiego w Ś. sprawy w całości co do ich istoty, a z powodu braku kwestionowania zawartego w nich rozstrzygnięcia miały charakter ostateczny i prawomocny w dniu wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze. W związku z tym nie można uwzględnić skierowanego do organu żądania.

Zgodnie z przepisem art. 105 §1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Instytucję umorzenia postępowania wiąże się z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania, zastojem trwałym i ostatecznym postępowania. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W doktrynie prawnej wskazuje się, że postępowanie administracyjne może być bezprzedmiotowe z uwagi na przyczyny podmiotowe lub przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (Wróbel Andrzej. Art. 105. W: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2020). Z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2019 r. wydanego w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 616/19 wywieść można, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak równiej z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy". Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1985 r. w sprawie o sygn. akt SA/Łd 2424/94, w którym stwierdza się, że "z bezprzedmiotowością postępowania bowiem mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. W związku z tym, że w dniu wydania tej decyzji przepis art. 274 Prawa spółdzielczego został w całości skreślony na mocy art. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1990 r. nr 6 poz. 37), organ nie miał podstawy prawnej do uwzględnienia skierowanego do niego żądania Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. Z tego też powodu postępowanie na podstawie art. 105 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego należało umorzyć w całości jako bezprzedmiotowe.

Odwołanie od wskazanej decyzji Prezydenta Miasta Ś. złożyła strona,

Zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art.8 § 1 k.p.a., przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej; 2) art.7 k.pa. art.77 k.pa. w związku z art.80 k.p.a. - poprzez przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy może stanowić podstawę wydania decyzji określonej w art.105 §1 k.p.a. podczas gdy w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności co nie pozwala na definitywne stwierdzenie, iż postępowanie ma charakter bezprzedmiotowy; 3) art.105 §1 k.p.a. -poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego na skutek błędnego ustalenia, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy przez przyjęcie iż postępowanie jest bezprzedmiotowe; 4) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego wyjaśnienia w treści decyzji okoliczności stanowiących podstawę przyjęcia, iż sprawa została rozstrzygnięta w całości co do istoty i ma charakter bezprzedmiotowy; II. przepisów prawa materialnego tj.: - art.274 § 2 ustawy z dnia 16 września 1984 roku -Prawo spółdzielcze w brzmieniu obowiązującym w dniu 14 listopada 1984 roku, poprzez brak uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia 14 listopada 1984 roku oraz niewydanie decyzji co do całości żądania skarżącej wyrażonego we wniosku o wydanie decyzji uzupełniającej. Wskazując na te uchybienia pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości decyzji nr 2/20 Prezydenta Miasta Ś. z dnia 5 sierpnia 2020 roku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (art. 138 § 2 kpa).

Decyzją z dnia 26 października 2020 r. (SKO 4141/32/2020) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Rolniczej Spółdzielni P. w Ś., zast. przez radcę prawnego P. M. od opisanej decyzji, działając na podstawie art.138 § 1 pkt.1 k.pa., utrzymało mocy decyzję organu I instancji.

W ocenie kolegium stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Jest bezsporne, że w dniu 16 kwietnia 2019 roku Rolnicza Spółdzielnia P. w Ś. złożyła wniosek o wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie, w której wydano decyzję z dnia 6 grudnia 1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) oraz decyzję z dnia 25 listopada 1987 r. (nr GG-8224-1/96/87). Decyzją z dnia 6 grudnia 1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) do odpłatnego przekazania wyznaczono nieruchomości o następujących oznaczeniach geodezyjnych (oznaczenie działek według stanu na dzień orzekania): 1. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 2. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 3. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 4. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 5. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 6. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 7. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 8. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 9. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 10. obr. [...] działka nr [...] Am [...]. Decyzja nie została oznaczona jako częściowa. W następstwie tej decyzji dnia 13 stycznia 1987 r. w Państwowym Biurze Notarialnym w Ś. zawarto umowę sprzedaży (akt notarialny rep. [...] nr. [...] ) przenoszącą własność działek wymienionych w tej decyzji na RSP w Ś.

Kolejna decyzja wydaną w wyniku wniosku RSP w Ś. była decyzja z dnia 25 listopada 1987 r. (nr GG-8224-1/96/87), w której do odpłatnego przekazania wyznaczono nieruchomości o następujących oznaczeniach geodezyjnych: 1. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 2. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 3. 1/2 udziału w obr. [...] działka nr [...] Am [...]. 11. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 12. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 13. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 14. obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 15.obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 16.obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 17.obr. [...] działka nr [...]Am [...]; 18.obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 19.obr. [...] działka nr [...] Am [...]. Również ta decyzja nie została oznaczona jako częściowa. Natomiast w następstwie tejże decyzji, dnia 10 grudnia 1987 r. w Państwowym Biurze Notarialnym w Ś. zawarto umowę sprzedaży (akt notarialny rep. [...] nr [...]) przenoszącą własność działek według wyszczególnienia w decyzji na RSP. Nie budzi również wątpliwości, że swój wniosek z dnia 14 listopada 1984 roku Rolnicza Spółdzielnia P. złożyła w oparciu o art.274 ustawy z dnia 16 września 1982 roku Prawo Spółdzielcze, który wówczas stanowił, iż: "§ 1. Nieruchomości rolne, stanowiące własność Państwa, użytkowane w dniu wejścia w życie ustawy przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, rolnicze spółdzielnie specjalistyczne oraz spółdzielnie osób fizycznych, prowadzące gospodarstwa rolne zrzeszone w Centralnym Związku Kółek i Organizacji Rolniczych, przechodzą odpłatnie na własność tych spółdzielni, na ich wniosek, złożony nie później niż w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy. § 2. Przejście tych nieruchomości na własność spółdzielni następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego, sporządzonej w oparciu o decyzję terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. § 3. Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady odpłatności oraz zakres zwolnień od opłat notarialnych. § 4. W stosunku do nieruchomości nabytych przez spółdzielnię na zasadach i w trybie określonych w paragrafach poprzedzających Państwu służy prawo pierwokupu. Art. 274 prawa spółdzielczego, stosownie do zapisu art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 roku o zmianie ustawy -Prawo Spółdzielcze ( Dz.U. Nr 6, poz.37) został uchylony i ustawa Prawo Spółdzielcze, w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania niniejszą decyzją, nie zawiera regulacji dotyczących przedmiotu uchylonego przepisu art. 274. Bez wątpienia taki stan rzeczy wskazuje na to, że aktualnie jest brak podstawy prawnej do procedowania w zakresie, o którym mowa w cyt. wyżej art.274 ustawy prawo spółdzielcze. Faktycznie stosownie do treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 roku SK 7/00 "Art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 6, poz. 37) w zakresie, w jakim dotyczy spółdzielni produkcji rolnej, wobec której - z naruszeniem przepisów o terminach załatwiania spraw administracyjnych - nie wydano decyzji, o której mowa w art. 274 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze obowiązującym do dnia 7 lutego 1990 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 210; zm.: z 1983 r. Nr 39, poz. 176; z 1986 r. Nr 39, poz. 192; z 1987 r. Nr 33, poz. 181; z 1988 r. Nr 41, poz. 324; z 1989 r. Nr 3, poz. 12, Nr 6, poz. 33) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 i -art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." W ocenie kolegium w rozpatrywanej sprawie istotnym jest, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej wnioskiem RSP w Ś. z dnia 16 kwietnia 2019 roku, ustalenie czy z uwagi na to, że decyzje, wydane bezpośrednio, wskutek wniosku z dnia 14 listopada 1984 roku, tj. odpowiednio decyzja z dnia 6 grudnia 1986 roku oraz z 25 listopada 1987 roku są, jak twierdzi strona, są decyzjami częściowymi, i wobec tego sprawa nie została rozstrzygnięta w całości, co do swej istoty przez organ administracji, to w związku z tym, w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 roku, sygn. akt SK 7/00, istnieje możliwość i podstawa prawna do wydania decyzji w zakresie wskazanym przez stronę we wniosku. W ocenie kolegium, w składzie obecnie orzekającym, brak jest podstaw, aby uznać, że wniosek strony z dnia 16 kwietnia 2019 roku powinien być rozpatrzony w oparciu o powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Należy podzielić pogląd organu I instancji, iż w rozpatrywanej sprawie nie sposób wprost zastosować rozstrzygniecie TK, albowiem orzeczenie to dotyczy takich Spółdzielni wobec których organ administracji w ogóle nie wydał decyzji, naruszając przepisy o terminach załatwiania spraw administracyjnych, co wprost wynika z uzasadnienia niniejszego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Tymczasem jak wskazywano wyżej właściwy, w myśl art.274 ustawy Prawo Spółdzielcze, organ administracji publicznej, rozpoznał wniosek strony z dnia 14 listopada 1984 roku właśnie poprzez wydanie decyzji odpowiednio z dnia 6 grudnia 1986 roku oraz z 25 listopada 1987 roku. Kolegium nie kwestionuje faktu, iż złożony w listopadzie 1984 roku, wniosek Rolniczej Spółdzielni w Ś., obejmował również inne działki użytkowane przez tę spółdzielnię i grunty te nie są objęte powołanymi wyżej decyzjami. Jednakże w ocenie kolegium ta okoliczność nie może być podstawą do przyznania, iż w sprawie wniosku z 14 listopada 1984 roku organ nie wydał decyzji, z naruszeniem przepisów k.p.a. o terminach załatwiania spraw i w związku z tym na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 roku istnieje możliwość dalszego rozpoznania wniosku strony, w oparciu o nieistniejący już art.274 ustawy -Prawo Spółdzielcze. Ponadto trzeba zwrócić uwagę na okoliczność, że strona przez blisko 30 lat nie zakwestionowała, również w trybie odwoławczym, faktu, że wniosek z dnia 14 listopada 1984 roku nie został w całości rozpoznany. Powyższe, zdaniem kolegium, pozwala uznać, że sprawa zainicjowana wnioskiem z dnia 14 listopada 1984 roku, została ostatecznie rozpoznana, właśnie poprzez wydanie w sprawie decyzji z dnia 6 grudnia 1986 oraz 25 listopada 1987. To także oznacza, że nie jest uprawnione przyjęcie, jakoby w sprawie może mieć zastosowanie powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy, jeżeli nie ma zastosowanie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 roku, a wniosek Rolniczej Spółdzielni P. w Ś. z listopada 1984 roku o nabycie nieruchomości rolnych stanowiących własność Państwa, będących w użytkowaniu spółdzielni, został rozpatrzony ostatecznie, w oparciu o art.274 ustawy “Prawo Spółdzielcze, odpowiednio decyzjami nr 28/87 z dnia 25 listopada 1987 roku oraz z 6 grudnia 1986 roku znak GG.8224-1/88/86, to rozpoznając wniosek spółdzielni złożony w dniu 16 kwietnia 2019 roku, zastosowanie będzie mieć art.105 § 1 k.p.a. w myśl którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jak wskazywano wyżej stosownie do zapisu art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 roku o zmianie ustawy -Prawo Spółdzielcze (Dz.U. Nr 6, poz.37) art.274 ustawy -Prawo Spółdzielcze, który stanowił podstawę odpłatnego nabycia przez spółdzielnie użytkowanych nieruchomości rolnych, stanowiących własność Państwa, został uchylony z dniem 7 lutego 1990 roku. Aktualnie brak jest podstawy prawnej, aby taki wniosek był możliwy do załatwienia w trybie administracyjnym. Utrwalony w judykaturze pogląd stanowi, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, gdy brak jest obecnie podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej, zgodnie z wnioskiem strony. "Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Zachodzi ona zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2020 roku sygn. akt II OSK 818/20). Reasumując sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W ocenie kolegium, stan faktyczny sprawy pozwala przyjąć, że wymienione w art. 105 § 1 k.p.a. przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczną decyzję, złożyła Rolnicza Spółdzielnia P. z/s w Ś., zastępowana przez radcę prawnego P. M. Na podstawie art. 50 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej jako p.p.s.a.), zaskarżyła decyzję w całości i zarzucono jej: 1 naruszenie przepisów prawa procesowego: a. art. 8 § 1 k.p.a - poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, b. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez przyjęcie, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy może stanowić podstawę wydania decyzji określonej w art. 105 § 1 k.p.a. podczas gdy w sprawie nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, co nie pozwala na definitywne stwierdzenie, iż postępowanie ma charakter bezprzedmiotowy, c. art. 105 § 1 k.p.a - poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego na skutek błędnego ustalenia, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy oraz przyjęcie iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, d. art. 107 § 3 k.p.a - poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia w treści decyzji okoliczności stanowiących podstawę przyjęcia, iż sprawa została uprzednio rozstrzygnięcia w całości co do istoty i ma charakter bezprzedmiotowy. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a. art. 274 § 2 ustawy z dnia 16.09.1984 r. - Prawo spółdzielcze w brzmieniu obowiązującym na dzień 14.11,1984 r. poprzez usankcjonowanie braku uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia 14.11,1984 r. oraz niewydania decyzji co do całości żądania skarżącej wyrażonego we wniosku o wydanie decyzji uzupełniającej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., wnoszę o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; ponadto: 2, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych; 3. na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca pismem z dnia 16.04.2019 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ś. z wnioskiem o wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie z wniosku z dnia 14.11.1984 r. o przekazanie do odpłatnego nabycia nieruchomości rolnych stanowiących własność Państwa znajdujących się w użytkowaniu Rolniczej Spółdzielni P.. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia 29.11.1984 r. zawierającym załącznik zatytułowany "wykaz działek z PFZ do wykupu w 1985 r. przez RSP w Ś.". Załącznik ten stanowił listę nieruchomości pozostających na dzień 01.01.1983 r. w użytkowaniu skarżącej, co do których skarżąca wystąpiła o ich nabycie na postawie przepisu art. 274 § 2 ustawy z dnia 16.09.1984 r. - Prawo spółdzielcze, w brzmieniu obowiązującym na dzień 14.11.1984 r. Prezydent Miasta Ś. rozstrzygnął sprawę wywołaną wnioskiem skarżącej wydając w dniu 5 sierpnia 2020 r. decyzję umarzającą postępowanie w całości jako bezprzedmiotowe, tj. na podstawie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej - w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części - wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ś. nie przychyliło się do przedstawionych przez skarżącą argumentów i utrzymało w mocy skarżoną decyzję. W przekonaniu organu II instancji brak jest aktualnie podstawy prawnej do procedowania w zakresie, o którym mowa w art. 274 Prawa spółdzielczego, z uwagi na uchylenie tego przepisu. Ponadto organ wyraził przekonanie, że sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącej z dnia 14.11.1984 r. została ostatecznie rozpoznana poprzez wydanie w sprawie decyzji z dnia 6.12.1986 oraz 25.11.1987 r., niezależnie od faktu, iż nie rozstrzygały one o całości żądania skarżącej. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie to jest nieprawidłowe, bowiem w pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że organ II instancji usankcjonował popełnione przez Prezydenta Miasta Ś. zaniedbania dotyczące ustalenia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego, poprzez stwierdzenie że stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Wskazać bowiem należy, iż stwierdzenie przez organ administracji publicznej bezprzedmiotowości postępowania i wydanie decyzji o jego umorzeniu, wiąże się z koniecznością uprzedniego zebrania kompletnego materiału dowodowego i poprawnego ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, który będzie wykluczał prawną możliwość merytorycznego jej rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy organy I i II instancji nie podołały tym obowiązkom i nie przeprowadziły w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, co pozwoliłoby na stwierdzenie, iż brak jest podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do żądań skarżącej. Twierdzenie organów, iż rozstrzygniecie sprawy na obecnym etapie jest bezprzedmiotowe pozbawione jest jakichkolwiek podstaw. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest bowiem konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, tj. takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przekładając to stwierdzenie na realia niniejszej sprawy zauważyć należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w żaden sposób do wskazywanych w odwołaniu nieścisłości. Organ I instancji jednoznacznie stwierdza (str. 5 decyzji), iż "nie jest (...) w stanie wskazać z jakich przyczyn w kwestionowanych decyzjach nie zostały uwzględnione wszystkie działki, które były objęte pierwotnym wnioskiem Rolniczej Spółdzielni P. "[...]" w Ś. z dnia 29.1L1984 r. " Zdaje się zatem akceptować, iż wydane decyzje nie rozstrzygają w sposób wyczerpujący, całościowy i kompletny żądań skarżącej. Jednocześnie z treści decyzji nie wynika aby organ I instancji podejmował choćby próbę wyjaśnienia kwestii rozbieżności pomiędzy wnioskiem a treścią wydanych decyzji - np. wykazując, iż podejmował działania celem ustalenia obecnego stanu prawnego nieruchomości objętych przedmiotowym wnioskiem strony. W tym zakresie samo gołosłowne twierdzenie organu I instancji (nie poparte żadnym uzasadnieniem), iż brak jest faktycznej możliwości ustalenia okoliczności dot. tych rozbieżności w oparciu o posiadaną przez organ I instancji dokumentację jest niewystarczające -tym bardziej w świetle tego, iż pismem datowanym na dzień 1.06.2019 r. (zawiadomienie o niezałatwieniu sprawy w terminie) Organ I instancji stwierdził, że "materiały niezbędne do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie znajdują się w zasobach Powiatowego Biura Geodezji i Katastru w Ś. oraz w archiwum Urzędu Miejskiego w Ś. Z uwagi na powyższe - w ocenie skarżącej - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego sankcjonuje niedopełnienie wymogów wynikających z przepisu art. 107 § 3 k.p.a., w zakresie wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem skarżącej uchybienie to jest skutkiem wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie (tj. z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a.) - w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wydanie decyzji uzupełniającej organy były bowiem zobligowane co najmniej do ustalenia okoliczności towarzyszących wydaniu pierwotnych decyzji, okoliczności braku załatwienia sprawy co do całości wniosku skarżącej, a pomocniczo i uzupełniająco -także okoliczności do stanu prawnego nieruchomości. W tym kontekście istotne znaczenie ma przepis art. 7 k.p.a., który stanowi o obowiązku organu do podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia - nie tylko na wniosek stron, lecz także z urzędu. Zgod nie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy te zobowiązują organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. Organ II instancji nie odniósł się do wskazanych wyżej okoliczności podniesionych w odwołaniu skarżącej. Trzeba zauważyć, że organ I instancji właściwie ustalił, iż skarżąca na podstawie uzyskanych decyzji administracyjnych wydanych w trybie art. 274 § 2 Prawa spółdzielczego nabyła szereg nieruchomości wskazanych w przywołanym wniosku z 14.11.1984 r. I tak: 1. na podstawie aktu notarialnego z dnia 10.12.1987 r. (Rep. [...]) sporządzonego przez notariusza R. B. z Państwowego Biura Notarialnego w Ś. - na podstawie i w zw. z decyzją Zastępcy Kierownika Wydziału Geodezji, Gospodarki Gruntami, Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej UM w Ś. z dnia 25.11.1987 r. (nr GG-8224-1/96/87) - skarżąca nabyła następujące działki: Tabela nr 1 Działki objęte decyzją z dnia 25.11.1987 r. (nr GG-8224-1/96/87) LP Oznaczenie działki 1 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 2 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 3 1/2 udziału w obr. [...] działka nr [...] Am [...] 2. na podstawie aktu notarialnego z dnia 13.01.1987 r. (Rep. [...]) sporządzonego przez notariusza K. P. z Państwowego Biura Notarialnego w Ś. - na podstawie i w zw. z decyzją Geodety Miejskiego UM w Ś. z dnia 6.12.1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) - Skarżąca nabyła następujące działki: Tabela nr 2 Działki objęte decyzją z dnia 6.12.1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) LP Oznaczenie działki 1 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 2 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 3 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 4 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 5 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 6 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 7 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 8 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 9 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 10 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 11 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 12 obr. [...] działka nr [...] Am [...], 13 obr.[...] działka nr [...] Am [...]; 14 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 15 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 16 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 17 obr. [...] działka nr [...] Am [...]; 18 obr. [...] działka nr p...] Am [...], 19 obr. [...] działka nr [...] Am [...].

Działki będące przedmiotem transakcji wynikających z tych aktów notarialnych oraz decyzji nie pokrywają się jednak z wykazem działek stanowiącym załącznik do wniosku skarżącej z dnia 14.11.1984 r. Już samo porównanie powierzchni działek wskazanych w wykazie oraz decyzjach prowadzi do wniosku, iż te decyzje nie rozstrzygają w pełni żądań zawartych w wniosku strony. Powierzchnie te przedstawiają się bowiem następująco: 1. powierzchnia działek przekazanych skarżącej wynosi łącznie ok. [...] ha, w tym: a, na podstawie decyzji z dnia 25.11.1987 r. (nr GG-8224-1/96/87) – [...] ha, b. na podstawie decyzji z dnia 6.12.1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) - [...] ha, 2. Powierzchni działek, o których odpłatne przeniesienie wnioskowała skarżąca wynosi łącznie ok. [...] ha, w tym: a. działki w obrębie [...] - ok. [...] ha; b. działki w obrębie [...] - ok. [...] ha, c. działki w obrębie [...]-ok. [...] ha, d. działki w obrębie [...] - ok. [...] ha, e. działki w obrębie [...] - ok. [...] ha; f. działki w obrębie [...]-ok. [...] ha. Różnica pomiędzy powierzchnią działek przyznanych oraz powierzchnią działek objętych wnioskiem wynosi w przybliżeniu 181,56 ha. W tym kontekście argumentacja organu I instancji (str. 6 decyzji) dot. uznania przedmiotowej sprawy za rozstrzygniętą w całości co do istoty, ponieważ "już w podstawie prawnej obu kwestionowanych decyzji organ (...) wskazywał, że Rolnicza Spółdzielnia P. "[...]'* w Ś. zwróciła się z wnioskiem o wyznaczenie do odpłatnego przeniesienia nieruchomości rolne o powierzchni ogólnej [...] ha" jest błędna oraz stanowi pewnego rodzaju nadużycie. Okoliczność, iż w komparycji (części wstępnej) ww. decyzji wskazano, iż są one wydawane na wniosek skarżącej o nabycie państwowych nieruchomości rolnych o pow. [...] ha, nie może być podstawą ustalenia, iż wniosek skarżącej dotyczył wyłączenie działek o takiej powierzchni - szczególnie w sytuacji gdy właściwy wniosek skarżącej jest na tyle precyzyjny, iż pozwala na ustalenie powierzchni nieruchomości, co do których zgłoszone żądanie ich nabycia (tj. ok. [...] ha). Za oczywiście błędną należy uznać argumentację organu I instancji, powielaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organy zdają się zupełnie nie dostrzegać kwestii dot. indywidualnego oznaczenia nieruchomości, o których odpłatne przekazanie wnosiła skarżąca. Były to bowiem konkretne, określone nieruchomości. Zgodnie ze stanowiskiem organu I instancji przekazanie nieruchomości o tożsamej powierzchni na rzecz skarżącej, niebędących jednak przy tym nieruchomościami (działkami), o które skarżąca wnioskowała, stanowiłoby prawidłowe rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w całości. Stanowisko takie w ocenie skarżącej jest nieprawidłowe, ponieważ taki sposób załatwienia sprawy administracyjnej nie stanowiłby rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, z uwagi na brak tożsamości pomiędzy nieruchomościami wnioskowanymi oraz przekazanymi. Podsumowując, ustalenia w tym zakresie stanowią naruszenie przepisów art. 7 k.pa. oraz 77 k.p.a, w zw. ze z dowolną a nie swobodną oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji skutkowały nieprawidłowym uznaniem niniejszej sprawy za bezprzedmiotową. Jak wskazuje organ II instancji, w niniejszej sprawie istotnym jest ustalenie czy wydane wcześniej decyzje są decyzjami częściowymi. Z podnoszonych przez skarżącą argumentów, a przede wszystkim ze zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów jasno wynika, że decyzje nie dawały rozstrzygnięcia co do całości żądania. Wobec tego należy stwierdzić, że wydane dotychczas decyzje w istocie są decyzjami częściowymi, ponieważ sprawa nie została rozstrzygnięta w całości. Dodatkowo należy odnieść się do twierdzenia organów dotyczących ponad 30-letniego okresu zawieszenia roszczeń w sprawie przez Rolniczą Spółdzielnię P. W ocenie skarżącej wskazana okoliczność nie stanowi jakiejkolwiek przeszkody ku temu, aby domagać się wydania rozstrzygnięcia co do całości pierwotnego żądania. Zgodnie z obowiązującym w dniu 14 listopada 1984 r., tzn. w dniu złożenia wniosku o przekazanie do odpłatnego nabycia nieruchomości rolnych stanowiących własność Skarbu Państwa znajdujących się w użytkowaniu skarżącej, art. 274 § 1 Prawa spółdzielczego, nieruchomości rolne stanowiące własność Państwa użytkowane w dniu wejścia w życie ustawy, tzn. 1 stycznia 1983 roku, przechodzą odpłatnie na rzecz tych spółdzielni na ich wniosek złożony nie później niż w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. Fakt uchylenia, na mocy ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze (Dz.U. 1990 nr 6 poz. 37), artykułu 274 Prawa spółdzielczego, jest w niniejszej sprawie irrelewantny, wobec stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 24 października 2000 r. (Dz.U. 2000 nr 92). Trybunał orzekł w nim, że art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze w zakresie, w jakim dotyczy spółdzielni produkcji rolnej, wobec której - z naruszeniem przepisów o terminach załatwiania spraw administracyjnych - nie wydano decyzji, o której mowa w art. 274 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - obowiązującym do dnia 7 lutego 1990 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 i art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej wskazywany przez Trybunał Konstytucyjny brak wydania decyzji należy odnieść do rozstrzygnięcia o całości żądania strony, natomiast poprzestanie organu jedynie na decyzjach częściowych jest w istocie niezałatwieniem sprawy administracyjnej. Orzeczenie Trybunału pozostaje zatem aktualne w okolicznościach niniejszej sprawy. Regulacje art. 274 Prawa spółdzielczego zachowują w stosunku do skarżącej moc obowiązującą, skoro, jak już wyjaśniono, organ nie wydał wobec Rolniczej Spółdzielni P. decyzji rozstrzygającej co do całości żądania.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. zwanej dalej " u.p.p.s.a.".) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c tego przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458).

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy obu instancji nie naruszyły bowiem prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a wyłącznie tego rodzaju niezgodność z prawem zaskarżonego aktu - prowadząca w istocie do podjęcia innego rozstrzygnięcia - uzasadniałaby jego eliminację przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 26 października 2020 r. (SKO 4141/32/2020), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia 5 sierpnia 2020 r. (nr 2/20) umarzającą postępowanie o wydanie decyzji uzupełniającej w sprawie przekazania nieruchomości rolnych.

W tym kontekście trzeba w pierwszym rzędzie powiedzieć, że zgodnie z art. 274 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 30, poz. 210 - dalej jako "prawo spółdzielcze"), nieruchomości rolne, stanowiące własność Państwa, użytkowane w dniu wejścia w życie ustawy przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne, rolnicze spółdzielnie specjalistyczne oraz spółdzielnie osób fizycznych, prowadzące gospodarstwa rolne zrzeszone w Centralnym Związku Kółek i Organizacji Rolniczych, przechodzą odpłatnie na własność tych spółdzielni, na ich wniosek, złożony nie później niż w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy. Przejście tych nieruchomości na własność spółdzielni następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego, sporządzonej w oparciu o decyzję terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego (art. 274 § 2 ustawy). Co dalej istotne przepis ten został uchylony z dniem 7 lutego 1990 r. przez art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 6, poz. 37 z późn. zm.). Strona skarżąca, a poprzednio także organy, przywołuje w tym kontekście wyrok z dnia 24 października 2000 r., sygn. SK 7/00 (publ. OTK 2000/7/256), w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: "Art. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie ustawy - Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 6, poz. 37) w zakresie, w jakim dotyczy spółdzielni produkcji rolnej, wobec której - z naruszeniem przepisów o terminach załatwiania spraw administracyjnych - nie wydano decyzji, o której mowa w art. 274 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze, obowiązującym do dnia 7 lutego 1990 r. (Dz. U. Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 39, poz. 176, z 1986 r. Nr 39, poz. 192, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 oraz z 1989 r. Nr 3, poz. 12 i Nr 6, poz. 33), jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 i art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.". Nie przytaczając szerzej motywów tego wyroku trzeba zwrócić uwagę na fakt, że Trybunał w orzeczeniu ograniczył się wyłącznie do sytuacji, w której z ewidentnej winy organu przez znaczny upływ czasu (6 lat) nie doszło do wydania decyzji nawet w pierwszej instancji, co uniemożliwiło wnioskującej spółdzielni nie tylko realizacji przyznanych przez ustawodawcę uprawnień, ale także (ewentualnie) skorzystać ze środków odwoławczych, w przypadku orzeczenia niekorzystnego. Dalej trzeba pamiętać, że Trybunał Konstytucyjny, w uzasadnieniu tego wyroku podkreślił jednak, że "nie ulega też wątpliwości, że sytuacja doniosłych zmian ustrojowych i wynikająca z niej konieczność wyeliminowania uprzywilejowanej pozycji "własności społecznej" stanowiła dostatecznie legitymowaną przesłankę ingerencji w prawa nabyte, ukształtowane przez ustawodawstwo poprzedniej epoki. W pełni zgodzić się więc należy ze stanowiskiem, reprezentowanym m.in. przez przedstawiciela Sejmu, iż generalne pozbawienie spółdzielni przywilejów, dokonane przez ustawę z 1990 r. znajdowało uzasadnienie zarówno w wymiarze politycznym, jak i konstytucyjnym (art. 274 p.s. przypis sądu)".

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wnioski w trybie art. 274 prawa spółdzielczego skarżąca składała dwukrotnie: 14 listopada 1984 r. i 6 grudnia 1896 r. Rozpoznając te wnioski kompetentny organ ostatecznymi i prawomocnymi decyzjami z dnia 6 grudnia 1986 r. i z 25 listopada 1987 r. orzekł w sprawie, a następnie, na ich podstawie doszło do przeniesienia własności ujętych w decyzjach gruntów, w formie aktów notarialnych. Zatem, należy zgodzić się z organami, że omówiony wyrok nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny stwierdził wprost, że: "Prawo spółdzielcze z 1982 r. wprowadziło - w art. 274 - szczególny tryb nabycia własności nieruchomości rolnych, użytkowanych przez spółdzielnie produkcji rolnej, a stanowiących własność Państwa. W okresie dwóch lat od wejścia w życie tej ustawy spółdzielnie uzyskały prawo do odpłatnego nabycia własności tych nieruchomości rolnych do przeniesienia własności (art. 274 § 2)".

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem strony skarżącej z dnia 19 kwietnia 2019 r. (data wpływu do organu), który, jak sam pełnomocnik pisze w jego treści, (s. 2) jest drugim wnioskiem (o uzupełnienie decyzji) "w sprawie z wniosku RSP w Ś. z dnia 14 listopada 1984 r., w której wydano decyzję z dnia 6 grudnia 1986 r. (nr GG 8224-10/88/86) oraz decyzję z dnia 25 listopada 1987 r. (nr GG-8224-1/96/87), bowiem w wyniku poprzedniego wniosku, "Prezydent Miasta Ś. błędnie uznał, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 111 § 1 kpa". Jak pisze pełnomocnik, w tamtym postępowaniu SKO w postanowieniu, wydanym w postępowaniu drugoinstancyjnym wskazało, że "wniosek RSP z dnia 6 grudnia 2018 r. nie został załatwiony przez Prezydenta Miasta Ś., bowiem z treści przedmiotowego wniosku w żaden sposób nie wynika, że intencją strony było uzyskanie uzupełniającego rozstrzygnięcia w świetle art. 104 kpa bądź wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania". To stanowisko dało asumpt do wywiedzenia ponownego wniosku przez skarżącą.

W obecnie kontrolowanym postepowaniu, pierwszą decyzją w sprawie (z dnia 30 września 2019 r.) organ pierwszej instancji odmówił wnioskowi strony. Po rozpoznaniu odwołania SKO w W. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, a organ I instancji wydał decyzję, którą umorzył w całości postępowanie, wszczęte wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie SKO uznało, że opisana szczegółowo w części wstępnej uzasadnienia decyzja Prezydenta Miasta Ś. odpowiada prawu.

Zdaniem sądu, należy podzielić zaprezentowane w decyzjach stanowisko, że brak jest podstaw do przyjęcia, jak tego chce skarżąca, że wydane w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku decyzje w sprawie przeniesienia własności szeregu nieruchomości na stronę były decyzjami częściowymi. Jak wskazuje piśmiennictwo wydanie rozstrzygnięcia częściowego należy uznać co do zasady za dopuszczalne w świetle art. 104 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w innych sposób kończą sprawę w danej instancji. W literaturze zauważa się w szczególności, że wydanie decyzji częściowej jest zasadne wtedy, gdy sprawa administracyjna jest podzielna, a zarazem tylko jej część została dostatecznie wyjaśniona i nadaje się do rozstrzygnięcia (zob. A. Wróbel, Komentarz LEX, art. 104 k.p.a., pkt II, t. 2). Inaczej mówiąc przepis art. 104 § 2 k.p.a. przewiduje możliwość wydania decyzji częściowej, a jest to dopuszczalne, gdy przedmiot postępowania może być podzielony w tym znaczeniu, że możliwe jest rozstrzyganie kolejno co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Kryterium dopuszczalności wydania decyzji częściowej ma zatem charakter przedmiotowy. Jeśli zatem odnieść to do decyzji zainicjowanych wnioskiem z 14 listopada 1984 r., należałoby przyjąć, że organ mógł orzekać osobno co do każdej działki, ujętej w wykazie, co należałoby uznać za sprzeczne z ówczesną wolą ustawodawcy.

Przechodząc do zarzutów skargi sąd nie podziela opinii, jakoby w toku postępowania organy naruszyły art. 8 § 1 k.p.a – zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji przeprowadziły należyte postępowanie w sprawie, bez naruszenia zaufania do władzy publicznej; podziela również sąd, zaprezentowany w decyzjach pogląd, że w postępowaniu istnieją okoliczności do umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Wprawdzie skarżący podnosi, że w sprawie nie przeprowadzono dostatecznego postepowania dowodowego, ale nie wskazuje, jakich ustaleń w postępowaniu zabrakło. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, SKO w uzasadnieniu (k. 5) wskazało, że "nie kwestionuje faktu, iż złożony w listopadzie 1984 roku wniosek Rolniczej Spółdzielni w Ś., obejmował również inne działki użytkowane przez tę spółdzielnię i grunty te nie są objęte powołanymi decyzjami. Jednakże w ocenie kolegium ta okoliczność nie może być podstawą do przyznania, iż w sprawie wniosku z 14 listopada 1984 roku organ nie wydał decyzji, z naruszeniem przepisów k.p.a. o terminach załatwiania spraw...". Nie podziela także sąd zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a -bowiem organy bardzo szeroko, z opisem stanu faktycznego i uwzględnieniem orzecznictwa sądowego, dokonały analizy prawnej sprawy konkludując, że zachodzą przesłanki do nie merytorycznego zakończenia postepowania. Na koniec trzeba powiedzieć, że nie naruszyły także, zdaniem sądu w tym składzie, organy przepisów prawa materialnego: art. 274 § 2 ustawy z dnia 16.09.1984 r. - Prawo spółdzielcze w brzmieniu obowiązującym na dzień 14.11,1984 r. poprzez usankcjonowanie braku uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia 14.11,1984 r. oraz niewydania decyzji co do całości żądania skarżącej wyrażonego we wniosku. Trzeba przede wszystkim także pamiętać, że wskazany przepis został uchylony już w dniu 7 lutego 1990 r., czyli w dacie wydawania kwestionowanych decyzji (co jest oczywiste i niesporne) już nie obowiązywał. Gdyby zatem organy wydały decyzję na podstawie nieobowiązującego przepisu, wydały by decyzję bez podstawy prawnej, co skutkowałoby jej nieważnością (art. 156 § pkt 1 kpa).

Reasumując, mając na względzie zasadę, że organy stosują obowiązujące w dacie orzekania przepisy prawa, nie było możliwości wydanie decyzji merytorycznej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 § 1 ppsa orzeczono jak na wstępie.