Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3161/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 812/15 w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. O. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 812/15 oddalił skargę B. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2015 r. nałożył na B. O. karę pieniężną w wysokości 4.800 złotych. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:

1. używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców,

2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

4. niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmian danych, o których mowa w art. 7a ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie.

Powyższe uchybienia stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu marki X. wraz z naczepą marki X nr rej. X przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014r. w miejscowości B.. Kontrolowanym pojazdem kierował A.L., zaś w pojeździe znajdował się również K. R.. Kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy w imieniu przedsiębiorcy B. O. prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą: B. O. [...]. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli z dnia [...] czerwca 2014 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2015 r. powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 7a, art. 14, 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 6.3.4, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1, art. 13, art. 14 ust. 1 i ust. 2, lit. t załącznika 1B do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), utrzymał mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z lit. t załącznik IB do rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta ta identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących jego czynności. Kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy i uprawniony jest do posługiwania się jedynie własną, imienną kartą kierowcy.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść art. 1p. 6. 3. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości 3.000 złotych.

W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci: protokołu przesłuchania świadków: A.L. i K. R. oraz protokołu kontroli drogowej ustalono, że w dniu [...].06.2014 r. kierowca A.L. poruszał się pojazdem marki X o nr rej. X należącym do przedsiębiorcy B. O. z włożoną do tachografu kartą kierowcy K.R. Natomiast w tym samym czasie karta A. L. znajdowała się w slocie nr [...] tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. W trakcie przesłuchania kierowca A. L. nie był w stanie wyjaśnić przyczyny rejestrowania swojej aktywności na karcie kierowcy K. R..

Kontrolujący w trakcie kontroli przesłuchali również świadka pana K. R., który zeznał, że do momentu kontroli nie kierował pojazdem, a jego karta została umieszczona w slocie rejestrującym aktywność kierowcy prowadzącego pojazd ponieważ kończył się czas kierowcy A. L., a kierowca ten chciał dojechać do miejsca rozładunku pojazdu.

Podsumowując, organ odwoławczy wskazał również, iż protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie protokołu kontroli drogowej bez zastrzeżeń, co miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie zostały przez skarżącego zakwestionowane, w związku z czym nie budzi sporu między stronami, że w dniu [...] czerwca 2014 r. kierowca A. L., wykonując w imieniu skarżącego przedsiębiorcy transport drogowy rzeczy pojazdem marki X, używał karty kierowcy należącej do K. R.. Kwestię sporną pomiędzy skarżącym a orzekającymi w sprawie organami stanowi natomiast zakres odpowiedzialności przedsiębiorcy za przedmiotowy czyn.

Odnosząc się do kwestii spornej WSA wskazał, że czyn polegający na używaniu tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców stanowi w świetle obowiązujących przepisów naruszenie prawa sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 3000 zł, określoną pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o transporcie drogowym), za które odpowiada zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy. Uzasadnienie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ww. naruszenie mają swoje źródło także w prawodawstwie unijnym tj. przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.UE.L.85.370.8 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 3821/85) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.06.102.1 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 561/2006).

Uwolnienie się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przewidziane jest w ustawie o transporcie drogowym wyłącznie w sytuacji wystąpienia okoliczności określonych w przepisie art. 92b ust. 1 oraz w przepisie art. 92c ust. 1 tej ustawy.

Sąd zaznaczył, iż w zawiązku z tym, że w zaskarżonej części decyzji, przedsiębiorcy nie została wymierzona kara za naruszenie przez kierowcę przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a więc za naruszenia, o których mowa w lp. 5.1. – 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lecz za naruszenie przewidziane w podrubryce 6 ww. załącznika zatytułowanej "Naruszenie przepisów stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju", a konkretnie za przewidziane w lp. 6.3.4. ww. załącznika naruszenie w postaci używania tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców, nie było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego za tego typu naruszenia w oparciu o podstawę z art. 92b ustawy o transporcie drogowym.

Dalej Sąd wskazał, że druga regulacja przewidziana w ustawie o transporcie drogowym, umożliwiająca wyłączenie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a określona w art. 92c tej ustawy, odnosi się co do zasady do wszystkich rodzajów naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara pieniężna. Tym samym, należało ocenić właśnie w oparciu o tę podstawę prawną, czy w przypadku skarżącego wystąpiły okoliczności uzasadniające uwolnienie go od odpowiedzialności za naruszenie wymienione pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Także skarżący powołał się w skardze na art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zarzucając organom naruszenie prawa poprzez jego niezastosowanie.

WSA nadmienił, że zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

W związku z tym, iż podstawy wyłączania odpowiedzialności wymienione w pkt 2 i 3 art. 92c ust. 1 w sposób oczywisty nie mają w sprawie zastosowania, zdaniem Sądu należało rozważyć podstawę określoną w pkt 1 art. 92c ust. 1, zgodnie z którą uwolnienie się od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy wymaga kumulatywnego zaistnienia dwóch okoliczności, tj. braku wpływu podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia, oraz niemożności przewidzenia zdarzeń lub okoliczności wskutek których nastąpiło naruszenie.

Zatem z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego sankcjonowanych karą pieniężną, okoliczności uwolnienia się od odpowiedzialności z art. 92c ust. 1 pkt 1 w postaci braku wpływ podmiotu wykonującego przewóz na powstanie naruszenia oraz niemożności przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, wskutek których nastąpiło naruszenie, powinny zostać wykazane przez przewoźnika i to przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.

W przedmiotowej sprawie skarżący jednak takich okoliczności nie wykazał. Powołane bowiem przez niego przyczyny naruszenia sprowadzają się do stwierdzenia, że wyłączną winę za powstanie spornego naruszenia ponoszą kierowcy, gdyż zachowanie kierowców polegające na używaniu tej same wykresówki było nieracjonalne i nielogiczne, a on jako przedsiębiorca zapoznał kierowców z obowiązującymi przepisami oraz przeprowadził stosowne szkolenia.

Zdaniem Sądu wymienione przyczyny nie dowodzą jednak, wystąpienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pk1, tj., że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przesłanki wyłączenia odpowiedzialności z art. 92c ust. 1 pk1 nie obejmują bowiem ryzyka osobowego pracodawcy. Kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 92c ust. 1 pkt 1, gdyż tylko i wyłącznie z uznania przedsiębiorcy wynika właściwy dobór osób współpracujących. Przy zachowaniu należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących nie dochodziłoby do naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. To w gestii przedsiębiorcy jest taki dobór kadr i taki nad nimi nadzór, aby kierowcy nie dokonywali naruszeń prawa. Dlatego tez to przedsiębiorcę obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub świadomych działań zatrudnionych prze niego kierowców. Wyjątki z art. 92c ust. 1 pkt 1 nie obejmują sytuacji, które są wynikiem zachowania kierowcy, a które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych, w szczególności w zakresie prawidłowej organizacji pracy kierowców oraz kontroli i dyscyplinowania kierowców. W sprawie nie sposób stwierdzić, iż w przedsiębiorstwie były wdrożone takie właściwe rozwiązania organizacyjne, albowiem skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu potwierdzającego taki stan rzeczy, a liczba i rodzaj stwierdzonych naruszeń podczas przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2014 r. kontroli drogowej, wskazują na brak prawidłowej organizacji pracy i niewłaściwe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego. Wymienione w art. 92c ustawy przesłanki odnoszą się wyłącznie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć oraz nie miał na nie wpływu. W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie wykazał żadnych obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, tym samym należało podzielić stanowisko organu II instancji, iż nie było postawa uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, którym to przepis swym zakresem zastosowania nie obejmują ryzyka osobowego pracodawcy.

Sąd podkreśli, iż podmiot wykonujący przewóz drogowy ponosi odpowiedzialność obiektywną za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, której przesłanką zastosowania jest stwierdzenie wystąpienia takiego naruszenia sankcjonowanego karą pieniężną. Tylko na zasadzie wyjątku może on się od tej odpowiedzialności uwolnić, w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Nakładane na przedsiębiorcę, w ramach ponoszonej przez niego odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego kary pieniężne, o jakich mowa w art. 92a i art. 93 tej ustawy mają na celu zapewnienie należytego wykonywania przez niego działalności gospodarczej w postaci świadczenia przewozów drogowych i zagwarantowanie bezpieczeństwa innym uczestnikom ruchu drogowego.

Wina i stopień zawinienia nie są przesłankami nałożenia kary pieniężnej. W związku tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia kary. Tym samym powoływanie się skarżącego na argument o braku jego winy w wystąpieniu naruszenia określonego pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Przyjęcie na tle ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialności obiektywnej przedsiębiorcy i obciążenie nią przewoźnika, gdy wystąpił zakazany przez ustawę skutek powoduje, iż przedsiębiorąca chcący się od niej uwolnić, zobligowany jest wykazać zaistnienie obiektywnych okoliczności wyłączających na zasadzie wyjątku jego odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Nie wystarczy zatem wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które nie miał wpływu.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał takich okoliczności wyłączających odpowiedzialność obiektywną przewoźnika co wyklucza możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od wynikającego z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obowiązku poniesienia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.

B.O. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania:

- art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez nie umorzenie postępowania w części dotyczącej naruszenia polegającego na używaniu przez A. L. karty kierowcy należącej do K. R. – za co wymierzono skarżącemu B. O. karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Z uwagi na konstrukcję zarzutu skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności bowiem Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (vide wyrok NSA z dnia 16.11. 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 niepublikowany).

Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania NSA jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 §1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika skarżącego nie w pełni czyni zadość przedstawionym wyżej wymogom, tym niemniej niepełne wskazanie podstawy kasacyjnej nie dyskwalifikuje wniesionej skargi kasacyjnej, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny winien odnieść się do zawartych w niej zarzutów i to zarówno tych wskazanych w sentencji jaki w jej uzasadnieniu. Stanowisko to jest zgodne z treścią uchwały NSA z dnia 26 października 2009 roku sygnatura akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 roku z.1, poz.1), wskazującą, iż przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez Sąd I instancji, a to czyni koniecznym odniesienie się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych.

W związku z powyższym podkreślić należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo zaakceptowano stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] października 2014 roku Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w zakresie odnoszącym się do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych, to jest w zakresie w jakim uznano, że okoliczności faktyczne sprawy wskazują na używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców- delikt administracyjny opisany w Ip.6.3.4. załącznika numer 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.

W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym bowiem winien dostrzec, iż zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania w części dotyczącej naruszenia polegającego na używaniu przez kierowcę A. L. karty kierowcy należącej do K.R.. Podkreślić należy, że sam autor skargi kasacyjnej wskazuje, iż nie kwestionuje dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.

Odnosząc się zatem do tej zasadniczej kwestii spornej wskazać na wstępie należy, iż uregulowana w art. 92a u.t.d., odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy ma charakter administracyjny. Nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez wykonującego w imieniu przedsiębiorcy transport kierowcę, nawet jeżeli doszło do naruszeń w sposób niezawiniony przez przedsiębiorcę. Istotą kar pieniężnych przewidzianych przepisami u.t.d. jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów określonych w tej ustawie, a ich zastosowanie znajduje miejsce w stosunku do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Powyższe powoduje, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej, a celem wymierzenia kary jest "wymuszenie" na przedsiębiorcach przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu - zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego (vide wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 3242/16; wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 1390/17).

Natomiast określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (vide wyrok NSA z dnia 21.11. 2017 r., II GSK 280/16; wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 3353/16).

W tym stanie rzeczy, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.