Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SAB/Wa 18/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł ( słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 lipca 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 grudnia 2009r. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. - zwana dalej "Spółką", wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. skargę na przewlekłość postępowania wobec uchylania się Naczelnika Urzędu Skarbowego W. od obowiązku zwrotu przekazanych organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności należności w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr SM/84/95-SM88/95. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż żądanie zwrotu jest zasadne, bowiem z treści art. 80 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", wywodzi, iż dłużnik zajętej wierzytelność będący bankiem, bezzasadnie przekazał środki znajdujące się na jej rachunku bankowym.

Pismem z dnia 29 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 227 w związku z art. 229 pkt 7 i art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "k.p.a.", zawiadomił o sposobie załatwienia skargi uznając ją za bezzasadną.

Spółka pismem z dnia 8 stycznia 2010 r. wniosła zażalenie na powyższe zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi domagając się zmiany powyższej czynności organu i uwzględnienie skargi. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, iż sprawa zwrotu wyegzekwowanej należności trwa o wiele dłużej niż to konieczne. W jej ocenie, żądanie jest zasadne, bowiem rozszerzająca wykładnia przepisu art. 80 u.p.e.a., według której decyzje organu egzekucyjnego uczyniły bezskutecznym uprawnienie właściciela do korzystania z własnych środków pieniężnych na wypłaty bieżących wynagrodzeń za pracę, jest niedopuszczalna w świetle Konstytucji RP zapewniającej ochronę własności, jak również określającej okres oczekiwania na zwrot wpłat.

Pismem z dnia 2 lutego 2010 r. Minier Finansów poinformował Spółkę, iż jej pismo z dnia 8 stycznia 2010 r. zatytułowane "zażalenie" zostało przekazane do załatwienia Dyrektorowi Izby Skarbowej w W..

Pismem z dnia 7 lutego 2010 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów zarzucając naruszenie art. 23 § 5 u.p.e.a. W skardze tej domaga się zobowiązania Ministra Finansów do załatwienia zażalenia na postanowienie o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego w zakreślonym przez Sąd terminie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka wskazując na stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z dnia 2 lutego 2010 r. podniosła, że skarga jest konieczna, bowiem zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a., na postanowienie o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z art. 23 § 5 u.p.e.a. od postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Jak można wnosić ze skargi, Spółka upatruje bezczynności Ministra Finansów w braku rozpatrzenia jej pisma z dnia 8 stycznia 2010 r. zatytułowanego "zażalenie", które z kolei odnosiło się do "zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi" z dnia 29 grudnia 2009 r., w którym to zawiadomieniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował Spółkę o uznaniu jej skargi z dnia 17 lipca 2009 r., uzupełnionej pismem z dnia 11 grudnia 2009 r., za bezzasadną.

Wbrew stanowisku wyrażonemu przez Spółkę w jej skardze na bezczynność Ministra Finansów, wspomniane wyżej pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2009 r. (zawiadomienie) nie jest postanowieniem organu nadzoru, o którym to postanowieniu mowa jest w art. 54 § 5 u.p.e.a., lecz zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi, wydanym na podstawie art. 237 § 3 k.p.a. W zawiadomieniu tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. zasadnie wyjaśnił Spółce powody, z jakich jej pismo z dnia 17 lipca 2009 r. potraktowane zostało jako skarga z rozdziału 2 działu VIII k.p.a. W analogiczny sposób, tj. jako skarga złożona w tym trybie potraktowane również zostało pismo Spółki (zażalenie) z dnia 8 stycznia 2010r., na które, jak wynika z odpowiedzi na skargę, Spółka uzyskała odpowiedź w piśmie z dnia 19 lutego 2010 r.

Tak więc, sprawa na tym jej etapie, toczyła się przed organami administracyjnymi wyłącznie w trybie przepisów działu VIII k.p.a. zatytułowanego "skargi i wnioski".

Środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na określone akty i czynności z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na pomocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów i czynności.

Skargą do sądu nie jest objęte uproszczone, jednoinstancyjne postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków, uregulowane w dziale VIII k.p.a. W takim postępowaniu organy administracyjne nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Działania, czynności i akty podejmowane w tym trybie nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Konsekwencją tego jest, że w postępowaniu tym nie przysługuje również skarga na bezczynność do sądu.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postanowił jak na wstępie. O zwrocie na rzecz Spółki uiszczonego przez nią wpisu postanowiono na podstawie 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.