Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 47/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. G. a bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga M. G. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o wyłączenie stosowania przepisów.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (data wpływu do organu – [...] kwietnia

2017 r.) M. G. (zwana dalej: skarżąca, wnioskodawczyni), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej: Minister, organ) wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708, zwana dalej: u.z.e.f.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 2270), w przedmiocie wyłączenia stosowania art. 15c u.z.e.f.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2019 r. Minister, działając na podstawie art. 8a ust. 1 u.z.e.f., po rozpatrzeniu ww. wniosku, orzekł o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f.

Pismem z [...] października 2019 r. (data wpływu do organu – [...] listopada

2019 r.) skarżąca wniosła do organu ponaglenie podnosząc, że Minister jest bezczynny w sprawie rozpoznania jej wniosku o wyłączenie stosowania art. 15c u.z.e.f.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. (data wpływu do organu – [...] grudnia

2020 r.) skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Skarżąca wskazała, że do dnia złożenia skargi organ nie wydał decyzji w niniejszej sprawie. Takie postępowanie organu wyczerpuje wszelkie znamiona bezczynności organu i narusza istotne prawa strony, zatem skarga jest konieczna i uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że w sprawie wydana została decyzja o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) sądy administracyjne, sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Opisany wyżej stan faktyczny sprawy wskazuje, że w wniosek skarżącej z dnia [...] kwietnia 2017 r. został rozpoznany poprzez wydanie przez Ministra decyzji Nr [...] w dniu [...] września 2019 r. Natomiast złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu wniesiona została już po wydaniu ww. decyzji.

Skoro skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ decyzji, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jej wniosku uznać należało, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego stanowi bowiem przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zatem złożona skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Powyższe stanowisko Sądu potwierdza podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwała w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania przez organ administracji publicznej (przez wydanie decyzji ostatecznej) stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały podkreślono, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Sąd, rozpoznający skargę w przedmiotowej sprawie, w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.