Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 373/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2,  art. 15 ust. 1 pkt 6 ppkt a
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Andrzej Kołodziej, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ppkt a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...], cofnął M. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, wydane decyzją KWP w P. z dnia [...] sierpnia 1993 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano pkt 6 ww. przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści art. 6 lit. a tego przepisu wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, w związku z czym organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne.

Komendant wyjaśnił, że M. P. został skazany, prawomocnym od dnia [...] sierpnia 2011 r., wyrokiem Sądu Rejonowego we W. [...] Wydział Karny z dnia [...] sierpnia 2011 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178a § 2 kk, tj. kierowanie rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

Przestępstwo z art. 178a § 2 kk znajduje się w katalogu przestępstw zakwalifikowanych jako przestępstwa, które można popełnić tylko umyślnie, niezależnie od tego czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego, czy zamiaru ewentualnego.

Wobec powyższego, w ocenie Komendanta Głównego Policji, ustalenie, że M. P. został skazany za przestępstwo umyślne z art. 178a § 2 kk, polegające na kierowaniu rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Pismem z dnia 25 stycznia 2012 r. M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], wnosząc o rozważenie przez Sąd wystąpienia w trybie art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w kwestii zgodności z zasadą proporcjonalności, wynikającą z artykułu 31 ust. 1 Konstytucji RP, oraz z zasadą ne bis in idem, wynikającą pośrednio z art. 2 Konstytucji RP, przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a w przypadku stwierdzenia przez TK niezgodności z Konstytucją RP wskazanego przepisu, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji; zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki:

- osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa,

- przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych.

Nadto, podkreślić należy, iż sformułowanie, jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy - "cofa się" - wskazuje na to, że po stronie organu istnieje oblig cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący, wyrokiem Sądu Rejonowego we W. [...] Wydziału Karnego z dnia [...] sierpnia 2011 r. (prawomocnym od dnia [...] sierpnia 2011 r.), został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 2 kk, tj. kierowania rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny.

W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do wydania skarżonej decyzji.

Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawał zaś fakt legitymowania się przez skarżącego pozytywnymi opiniami lekarsko-psychologicznymi. Okoliczności te pozostawały bowiem w oderwaniu od meritum niniejszej sprawy.

Rozpoznając niniejszą skargę tutejszy Sąd nie znalazł też podstaw do tego, by zwracać się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem dotyczącym konstytucyjności przepisów stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji. Nie dopatrzył się bowiem występowania przesłanek mogących budzić wątpliwości co do ich zgodności z Konstytucją RP.

Dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonej decyzji należy bowiem mieć na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych.

Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji, powinna zmierzać w kierunku zawężającym zamiast rozszerzającym.

Kolejną kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni funkcjonalnej omawianej regulacji prawnej jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, a jeśli mają to tylko w szczególnych okolicznościach i tylko spełniając restrykcyjne wymogi, nie dopuściłby do sytuacji, by dostęp do broni palnej pozostawić osobom, które swym postępowaniem wykazały pełny brak odpowiedzialności. Tak zaś należy oceniać każdego, kto w stanie nietrzeźwości porusza się po drodze publicznej, sprowadzając tym samym zagrożenie dla życia czy mienia innych użytkowników tej drogi.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

-----------------------

6