Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 466/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1, art. 57 par. 1, art. 154
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w O. w przedmiocie grzywny za niewykonanie wyroku w sprawie uposażenia żołnierza zawodowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 25/09, wydanym wskutek skargi wniesionej przez K. K. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zobowiązał organ do wydania, w terminie 30 dni o dnia doręczenia wyroku, decyzji w przedmiocie odsetek od uposażenia i nagrody rocznej za 2005 r. żołnierza zawodowego.

Pismem z dnia 29 lipca 2009 r., nadanym pocztą w dniu 31 lipca 2009 r., K. K. wezwał Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w O. do wykonania powyższego wyroku. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 3 sierpnia 2009 r.

Decyzją z dnia [...], Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w O. odmówił K. K. wypłaty odsetek od uposażenia wypłaconego za okres od 1 lutego 2005 r. do 30 września 2005 r. oraz wypłaty 11/12 części nagrody rocznej za 2005 r. wskazując, że rozstrzygnięcie podjęte zostało w wykonaniu wyroku z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 25/08.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...], nr [...].

Na skutek skargi K. K., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 4/10, uchylił powyższe decyzje obu instancji.

Pismem z dnia 15 maja 2010 r. K. K. wystąpił do Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego o podjęcie działań w celu wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiocie odsetek od uposażenia i nagrody rocznej za 2005 r., a następnie pismami z dnia 17 czerwca 2010 r. oraz 27 sierpnia 2010 r. wezwał Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w O. do niezwłocznego wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 25/08.

W dniu 13 września 2010 r. K. K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pismo, opatrzone datą 11 września 2010 r., zatytułowane jako skarga dotycząca wymierzenia grzywny Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w O. Przytaczając treść art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi domagał się wymierzenia organowi grzywny w kwocie 8000 zł za niewykonanie wyroku WSA w Opolu o sygn. akt II SAB/Op 25/08, z dnia 19 lutego 2009 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że powyższy wyrok wykonany został z czteromiesięcznym opóźnieniem, gdyż wydaną przez organ decyzję z dnia [...] otrzymał dopiero w sierpniu 2009 r. Ponadto zarzucił, że decyzja ta nie zawiera treści dotyczących wypłaty 11/12 nagrody rocznej. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego roszczenia o wypłatę odsetek i powołując się w tym zakresie na przepis art. 481 K.c. wyjaśnił, ze uposażenie za okres od 1 lutego do 30 września 2005 r. wypłacone zostało dopiero w październiku 2005 r., a zatem miało miejsce opóźnienie w spełnieniu świadczenia. Konkludował, że sprawa o wydanie decyzji w tym przedmiocie trwa już 5 lat, co uzasadnia wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku oraz za pozostawanie w bezczynności po wyroku uchylającym decyzje organów.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w O., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, bądź o jej odrzucenie jako niespełniającej wymogów formalnych przewidzianych dla pism procesowych oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że w dniu 20 października 2010 r. wydał decyzję, którą przyznał skarżącemu odsetki od uposażenia w wysokości 1230,36 zł oraz odmówił wypłaty odsetek od 11/12 części nagrody rocznej za 2005 r. Ponadto podniósł, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte, bowiem skarga wniesiona została z naruszeniem art. 54 § 1 P.p.s.a., przewidującym wniesienie skargi za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do Sądu. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego niewykonania wyroku Sądu wskazał, że w tym zakresie wydał decyzję z dnia [...], stąd w sprawie nie zaistniał stan faktyczny odpowiadający zakresowi zastosowania przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a. Dodatkowo, powołując się na okoliczności związane z czynnościami podejmowanymi po wydaniu tego wyroku w związku z rozpoznaniem sprawy zaznaczył, że wydał w sprawie decyzję w dniu 20 października 2010 r. Na tej podstawie organ wywiódł, że nie dopuścił się w sprawie bezczynności również w kontekście regulacji art. 35 § 3 i art. 36 § 1 K.p.a. Powołując się na orzecznictwo oraz poglądy doktryny zaakcentował, że przez "niewykonanie wyroku" rozumieć należy pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuowania postępowania. Jeśli natomiast organ po otrzymaniu wyroku prowadzi postępowanie i kończy je wydaniem decyzji, Sąd nie może zastosować grzywny. Alternatywny wniosek o odrzucenie skargi organ uzasadnił tym, że skarga nie spełnia wymogu podpisania jej przez stronę. Podniósł w tym względzie, że znajdujący się pod skargą znak graficzny nie stanowi wymaganego podpisu w rozumieniu art. 41 § 1 pkt 4 P.p.s.a., gdyż co do zasady funkcję taką może pełnić tylko podpis, który zawiera przynajmniej nazwisko autora. Złożony pod skargą znak graficzny, nie zawierający w sobie nawet części imienia lub nazwiska, nie pozwala natomiast na identyfikację skarżącego.

W piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2010 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i powołał orzeczenia sądów na jego poparcie.

Pismem procesowym z dnia 13 grudnia 2010 r. pełnomocnik organu poinformował, że decyzja z dnia 20 października 2010 r. stała się ostateczna z dniem 11 listopada 2010 r., gdyż pomimo doręczenia jej skarżącemu w dniu 28 października 2010 r., nie wniósł on od niej odwołania, co uzasadnia oddalenie skargi.

W piśmie procesowym, wniesionym do Sądu w dniu 7 stycznia 2010 r., skarżący zakwestionował stanowisko organu wywodząc, że jest on obowiązany przestrzegać zasad wynikających z art. 6 i 8 K.p.a., a także prowadzić postępowanie szybko i wnikliwie bez zbędnej zwłoki oraz wykonać wyrok w terminie wyznaczonym przez sąd. Ponadto stwierdził, że sprawa dotyczy stosunku służbowego, stąd nie znajduje uzasadnienia roszczenie pełnomocnika w zakresie kosztów. Powołując się na orzecznictwo sądów oraz regulację art. 153 P.p.s.a, skarżący podtrzymał swoje stanowisko odnośnie niewykonania przez organ wyroku. Ponadto, kwestionując czynności organu w postępowaniu administracyjnym prowadzonym po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r., związane z wzywaniem strony do udzielenia informacji podniósł, że celem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a., jest między innymi ukaranie organu za niewykonanie w terminie orzeczenia sądu, a nie przymuszenie go do zastosowania się do wyroku.

W kolejnym piśmie procesowym, z dnia 18 stycznia 2011 r., organ wskazał, że po wydaniu wyroku WSA w Opolu z dnia 19 lutego 2009 r. podjęto działania mające na celu sprecyzowanie żądania wniosku strony i dlatego decyzja wydana została w dniu [...]. Natomiast na skutek wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r., organ zobowiązany był do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podjęcie czynności, jakie wiązały się z należytym i rzetelnym wyjaśnieniem sprawy niewątpliwie miały wpływ na termin podjęcia rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 13 kwietnia 2010 r. Sąd nie ustalił przy tym terminu załatwienia sprawy, a dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia konieczne było uzyskanie dokumentów postępowania prokuratorskiego, które dwukrotnie zostało wszczęte na wniosek skarżącego. Zdaniem organu, skoro konieczne było podjęcie przezeń czynności w postępowaniu wyjaśniającym, to żądanie nałożenia grzywny jest niezasadne.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 25 stycznia 2011 r., strony podtrzymały swoje stanowiska oraz zgłoszone wnioski. Skarżący podkreślił, że organ celowo przedłużał postępowanie wzywając go o uzupełnienie wniosku, a opóźnienie w wykonaniu wyroku Sądu wynosiło 4 miesiące oraz co najmniej 2 miesiące po wyroku WSA we Wrocławiu. Pełnomocnik organu wskazał, że organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż wydał decyzję po otrzymaniu akt administracyjnych, które były przekazane do Prokuratury Wojskowej. Na pytanie Sądu, skarżący oświadczył, że wniósł odwołanie od decyzji z dnia 20 października 2010 r. w części obejmującej jej punkt 2. Poza tym wyjaśnił, że bezczynności organu upatruje zarówno po wydaniu wyroku WSA w Opolu z dnia 19 lutego 2009 r. jak i po wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r., a akta prokuratorskie nie były niezbędne do wydania w sprawie decyzji. Stwierdził też, że nie mógł wnieść skargi na bezczynność do WSA we Wrocławiu, gdyż wyrok wydany przez ten Sąd nie określał żadnego terminu jego wykonania. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego pełnomocnik organu oznajmił, że wniesione pismo stanowiło skargę na Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...] w O., nie wniesiono natomiast odwołania, wobec czego decyzję uważa za prawomocną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednym z takich środków, służącym ukaraniu organu za niewykonanie wyroku sądu, jak również służącym dyscyplinowanu organów, jest grzywna przewidziana w art. 154 P.p.s.a.

Przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przesłanką materialnoprawną wymierzenia organowi grzywny na gruncie tej regulacji jest zatem między innymi niewykonanie wyroku sądu administracyjnego uwzględniającego skargę na bezczynność tego organu. Zgodzić należy się przy tym, że pojęcie to odnosi się zarówno do sytuacji, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle tj. nie podjął aktów i czynności przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., jak i do sytuacji, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego przez sąd terminu. Stosownie bowiem do art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W myśl natomiast art. 154 § 3 P.p.s.a., wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

Kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt sprawy organowi. W przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Wyznaczony przez sąd administracyjny termin do wydania rozstrzygnięcia w sprawie jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona i nie może ulec przedłużeniu w trybie art. 37 § 2 K.p.a.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku jest jednak uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie warunek ten – co do zasady - został spełniony, gdyż przed wniesieniem, w dniu 13 września 2010 r., skargi w przedmiocie wymierzenia organowi pierwszej instancji grzywny za niewykonanie wyroku tut. Sądu z dnia 19 lutego 2009r., sygn. akt II SAB/Op 25/08, skarżący wezwał organ do wykonania wyroku wezwaniem z dnia 17 czerwca 2010 r.

Wobec spełnienia wskazanego warunku, skarga podlegała zatem rozpoznaniu przez Sąd.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut organu o zaistnieniu podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na niespełnienie wymogu formalnego przewidzianego dla pism procesowych w postaci podpisania pisma przez wnoszącą je stronę. W tej kwestii podkreślić przyjdzie, że ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowo-administracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a, wymóg ten dotyczy również skargi co oznacza, że skarga powinna być podpisana przez uprawnioną osobę. Na tle wymogów formalnych, jakie winien spełniać podpis na dokumentach, w orzecznictwie utrwalony został pogląd, zgodnie z którym umieszczenie podpisu pod treścią pisma oznacza po pierwsze, że pismo zostało zakończone (etymologicznie: "pod pismem"), a po drugie - że oświadczenie umieszczone ponad podpisem pochodzi od podpisanej osoby. Z tego względu podpis, jako znak ręczny określonej osoby, powinien w swoim brzmieniu wskazywać tę właśnie osobę, a co najmniej - w powiązaniu z innymi okolicznościami - pozwalać na jej identyfikację. Elementami podpisu mogą być imię i nazwisko albo samo nazwisko w formie czytelnej albo skróconej, stanowiącej "godło" podpisu, w formie zazwyczaj używanej, gdy podpisujący składa podpis na dokumentach. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie, zatem musi stanowić wytwór pisania; mówiąc inaczej - podpisem jest wyłącznie znak napisany, przy czym immanentną cechą podpisu jest własnoręczność. Cecha ta umożliwia funkcję identyfikacyjną, gdyż tylko własnoręczny podpis, który zawiera w sobie osobiste cechy charakteru pisma podpisującego (ukształtowanie liter, ich łączenie itp.), pozwala na stwierdzenie - za pomocą graficznej ekspertyzy pisma – że jest on autentyczny (por. uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1973 r., sygn. akt III CZP 78/72, opubl. OSN 1973 r., nr 12, poz. 207 oraz z dnia 30 grudnia 1993 r., sygn. akt III CZP 146/93, opubl. OSN 1994 r., nr 5, poz. 94). Analogiczne stanowisko zaprezentowano również w doktrynie, wskazując, że podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. "Palestra" 1973 r., nr 1, s. 11 – 12).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wprawdzie podpis skarżącego pod skargą wniesioną w niniejszej sprawie nie jest podpisem czytelnym, a jego elementu nie stanowią imię i nazwisko, niemniej jednak ma on niewątpliwie formę znaku ręcznego. Ponadto, w powiązaniu z innymi okolicznościami, tj. oznaczeniem skarżącego w nagłówku skargi z imienia i nazwiska, a także faktem, że w tożsamy sposób podpisywane były inne pisma składane przez skarżącego w toku postępowania, które załączone zostały do skargi, zdaniem Sądu, pozwala to na identyfikację strony skarżącej. Tym samym, skoro złożony na skardze podpis ma formę używaną przez skarżącego, to brak było podstaw do uznania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie spełnia wymogu z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Pomimo dopuszczalności skargi, w ocenie składu orzekającego, brak było jednak podstaw do jej uwzględnienia. Dostrzec przyjdzie, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 25/08, tut. Sąd zobowiązał organ pierwszej instancji do wydania decyzji, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wyroku, w przedmiocie odsetek od uposażenia i nagrody rocznej za 2005 r. żołnierza zawodowego. Na skutek wydania przez organ decyzji z dnia [...], bez wątpienia nastąpiło jego wykonanie. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji podjęte zostało bowiem w przedmiocie wniosku skarżącego, do rozpoznania którego Sąd stwierdził bezczynność organu w powyższym wyroku. Bez znaczenia dla oceny Sądu, w zakresie wykonanie wyroku, pozostaje przy tym okoliczność, że wskazana decyzja, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy, uznana została następnie za wadliwą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyniku czego wyrokiem tego Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 4/10, została ona uchylona. Wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę nie ma również fakt, że decyzja stanowiąca wykonanie wyroku, wydana została po terminie określonym przez tut. Sąd w wyroku z dnia 19 lutego 2009 r. Zasadnicze znaczenie w tym względzie ma bowiem fakt, że organ wydał decyzję przed wniesieniem do Sądu skargi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za jego niewykonanie. Sąd zobowiązany jest natomiast wymierzyć organowi grzywnę, o ile skarga nie została wniesiona po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 154 § 3 P.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z przepisu tego a contrario wynika zatem, że stan w postaci niewykonania wyroku istnieć musi w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie też, sąd nie może wymierzyć grzywny, jeżeli wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku.

Zauważyć przyjdzie, że stanowisko takie znajduje potwierdzenie w doktrynie, na gruncie której wyrażono pogląd, że w razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 P.p.s.a., sąd obowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę, chyba że wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku lub załatwieniu sprawy" (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - B. Dauter, B. Grzuszczyński, A. Kabat i M. Niezgódka - Medek. Zakamycze 2006 r., s. 330, pkt 13 zdanie drugie), oraz że sąd uwzględnia skargę wniesioną na podstawie art. 154 § 1, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji publicznej pozostawał w stanie bezczynności, tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu" (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Lexis Nexis, Warszawa 2005 r., s. 482).

Stosownie do powyższego podkreślić jeszcze raz trzeba, że w niniejszej sprawie, obejmującej swoim zakresem żądanie skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 25/08, skarga wniesiona została w dniu 13 września 2010r., a więc już po rozpatrzeniu sprawy przez organy obu instancji i wydaniu decyzji w sprawie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że decyzja, stanowiąca wykonanie powyższego wyroku została wydana przez organ pierwszej instancji w dniu [...]. Uznać tym samym, w ocenie Sądu, należy, że w dacie wniesienia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, o której mowa w art. 154 § 1 P.p.s.a. Wobec tego brak jest podstaw uzasadniających nałożenie na organ grzywny na podstawie tego przepisu.

Nadto należy również zwrócić uwagę na to, że ewentualne rozstrzygnięcie organu administracji, które nie uwzględnia stanowiska sądu, wyrażonego w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność nie może skutkować ukaraniem go grzywną na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2519/00, niepubl.). Niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu może być bowiem tylko podstawą uchylenia decyzji, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2001 r., sygn. akt V SA 354/01, opubl. ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Tryb opisany w art. 154 P.p.s.a. nie znajduje wszak zastosowania dla oceny zasadności rozstrzygnięcia organu wydanego w następstwie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu. Wykonanie wyroku o, którym mowa w art. 154 P.p.s.a., polega na obowiązku rozstrzygnięcia sprawy w oznaczonym terminie, a nie na powinności uwzględnienia stanowiska Sądu, wyrażonego w wyroku. Tym samym zarzut nierespektowania przez organ przy rozstrzyganiu sprawy oceny prawnej czy wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność może być podnoszony w toku postępowania instancyjnego, bądź w skardze do sądu administracyjnego (art. 153 P.p.s.a.). Nie może jednak stanowić podstawy do żądania wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 154 P.p.s.a.

Reasumując, skoro z treści przedmiotowej skargi wynika, że skarżący zgłosił żądanie wymierzenia organowi grzywny, z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia nieuwzględniającego - jego zdaniem - oceny wyrażonej w wyroku tut. Sądu z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SAB/Op 25/08, oraz wydanie decyzji z uchybieniem terminu wskazanego przez Sąd w tym wyroku, nie było zasadnym w niniejszej sprawie wymierzanie organowi grzywny na podstawie art. 154 P.p.s.a., w sytuacji, gdy w wykonaniu wyroku wydał decyzję przed wniesieniem skargi opartej o przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. Okoliczność ta skonsumowała możliwość żądania wymierzenia grzywny na podstawie powyższego przepisu. Dla oceny w niniejszej sprawie nie ma przy tym znaczenia fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił następnie tę decyzję w ramach oceny jej legalności. Dla zastosowania instytucji nałożenia grzywny istotne znaczenie ma bowiem jedynie to, czy organ wydał decyzję, a nie wydanie orzeczenia obarczonego wadliwością skutkującą jego uchyleniem. Ewentualne rozpatrzenie sprawy możliwe byłoby w kategoriach bezczynności organu po tym właśnie wyroku, jednak w świetle jednoznacznego oświadczenia skarżącego nie było to intencją rozpoznawanej skargi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.