Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2667/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 86 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K., przedstawiciela ustawowego A.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/GI 460/14 o odrzuceniu skargi K.K., przedstawiciela ustawowego A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K.K., przedstawiciela ustawowego A.J., od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu (do rąk dorosłego domownika) w dniu 24 lutego 2014 r., zaś skarga wniesiona została w dniu 27 marca 2014 r., zatem z uchybieniem terminu wynikającego z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", który upływał dniu 26 marca. Z tego powodu Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła K.K., przedstawiciel ustawowy A.J., reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucono naruszenie:

– art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 w zw. z art. 145 § 1c) P.p.s.a. poprzez brak potraktowania skargi wniesionej po upływie terminu jako implikującej wniosek o przywrócenie terminu, również poprzez brak przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi pomimo, że skarżący nie dochował terminu bez swojej winy,

– art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1c) P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której powinno dojść do przywrócenia skarżącemu terminu do jej wniesienia i nadania sprawie dalszego biegu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł między innymi, iż skarżący reprezentowany był w postępowaniu przez swoją matkę, jako przedstawiciela ustawowego, która jest osobą nieporadną i dlatego nie zrozumiała ona pouczenia zawartego w przesłanej jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie doręczenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nastąpiło do rąk dorosłego domownika skarżącej w dniu 24 lutego 2014 r., wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi. Termin ten upływał z dniem 26 marca 2014 r. Tym samym bez wątpienia skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. złożona została po upływie ustawowego terminu, co powodowało konieczność jej odrzucenia. Ustalenia Sądu I instancji w tej kwestii są prawidłowe i nie można zarzucić Sądowi naruszenia któregokolwiek z przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Zauważyć bowiem trzeba, iż żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości uznania jakiegokolwiek środka zaskarżenia za ewentualny wniosek o przywrócenie terminu. Taki wniosek – jak wynika z art. 86 § 1 P.p.s.a. – jest zupełnie odrębnym środkiem procesowym, a żądanie przywrócenia uchybionego terminu musi być wyrażone przez stronę wprost, a nie być ewentualnie czynnością dorozumianą. Wniosek taki winien być także złożony w terminie siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia, a wraz z nim strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie dokonano jedynie czynności – wniesiono skargę – jednakże dokonanie to nastąpiło po upływie ustawowego terminu, a skarżąca nie zażądała jego przywrócenia. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w żaden sposób nie mógł potraktować wniesionego środka procesowego jako wniosku o przywrócenie terminu, a skarga podlegała odrzuceniu, co wskazano wyżej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.