Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 875/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a i b
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 14 c par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 04 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi H. H.-B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej H. H.-B. kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. skarżąca złożyła do Ministra Finansów wniosek

o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku dla świadczonych usług.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W roku 2012 skarżąca planuje podjęcie prac artystycznych w zakresie rewitalizacji obiektów dzieł sztuki, będących jednocześnie obiektami zabytkowymi. Zakres prowadzonych czynności obejmie następujące prace: pierwszy rodzaj pracy - dotyczyć będzie szeregu czynności zmieniających aktualny stan artystyczny całości trzech ołtarzy i metalowej kutej kraty. W ramach wykonywanych prac nastąpi wprowadzenie

w obiekcie nieistniejących obecnie warstw i zdjęcie warstw istniejących. Zmieni się całkowicie kolorystyka, warstwy złoceń, a także częściowo kształt. Drugi rodzaj pracy jest tworzeniem nieistniejącego ołtarza w oparciu o własny projekt na bazie fragmentów dawnych oraz substancji nowych - w tym wykonane będą drewniane i metalowe elementy, rzeźby itd.

Ww. czynności wykonywane będą osobiście, własnymi metodami wg indywidualnego programu i indywidualnych środków. Po zakończeniu prac nastąpi przekazanie prawa do licencji praw autorskich. Działalność ta jest ściśle artystyczna plastyczna.

Prowadzona przez skarżącą działalność w latach 2004 - 2009 została określana wg PKD 92.52 B, natomiast w 2011 wg 9103Z. Wykonuje ona prace w ramach indywidualnej działalności gospodarczej, która jest rejestrowana w urzędzie na okres jej wykonywania - dla celów podatkowych i ubezpieczeniowych. Prowadzona działalność nie jest działaniem ciągłym, lecz jest podejmowana w celu wykonania dzieła plastycznego opisanego powyżej.

W uzupełnieniu do wniosku strona wskazała, że właściwą klasyfikacją dla wykonywanych prac jest klasyfikacja PKD 9003Z. Z opisu klasy 09003 wynika, iż mieści się w niej artystyczna i literacka działalność twórcza, w której podklasie zawiera się:

- działalność indywidualnych artystów takich jak: rzeźbiarze, malarze, rysownicy, grawerzy, artyści uprawiający kwasoryt itp. oraz

- renowacja prac artystycznych, takich jak obrazy itp.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy usługi świadczone przez skarżącą, jako indywidualnego twórcę, korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) dalej ustawa o VAT?

Zdaniem wnioskodawczyni, nie ulega wątpliwości, że planowane działania są działaniami w dziedzinie kultury. Czynności wykonywane będą w interesie publicznym, dotyczącym dzieł sztuki ogólnie dostępnych.

Powstało pytanie czy działanie to jest twórcze w znaczeniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. W ocenie wnioskodawczyni z punktu widzenia rzeczowego (przedmiotowo) jest to działanie twórcze zgodne z ww. ustawą bowiem:

1. usługi plastyczne w tym prace restauratorskie, rewitalizacyjne, konserwatorskie są praktycznie ze sobą ściśle splecione i w każdej z tych płaszczyzn wymuszają programowanie i realizację indywidualną i twórczą, nie ulega także wątpliwości, że są

w całości usługami w dziedzinie kultury;

2. prace konserwatorsko-plastyczne są chronione prawem autorskim, gdyż stanowią przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, co wynika z zaliczenia działalności plastycznej również w zakresie ochrony zabytków jako działania chronione prawem autorskim;

3. są to prace artystyczne z dziedziny rzeźby, pozłotnictwa, malarstwa. Prace te powstają (najczęściej) na bazie istniejących obiektów - ale następuje twórcza zmiana zasadniczych warstw obiektu - w szczególności malowidła, rzeźby, warstwy pozłotniczej. Takich warstw, ani związków chemicznych wcześniej nie było. Odpowiada to zasadom rozdziału 1 art. 3 ustawy o prawie autorskim. Działania twórcze zasadzają się właśnie na wytworzeniu idei plastycznego opracowania obiektu z materiałów, które nie istniały wcześniej. Są więc tworzeniem zupełnie nowej jakości. Jest to działanie całkowicie autorskie i niepowtarzalne. Inny artysta stworzy na tej samej bazie inną jakość. Dzieło jest podpisane i udokumentowane jako dzieło autorskie przy czym prawa są przekazywane na zleceniodawcę. Za prace te pobierane jest honorarium.

4. czynności planowane do wykonania stanowią działania twórcze, odpowiadające interpretacji działania twórczego w znaczeniu encyklopedycznym.

W zakresie przedmiotu działania planowanego na 2012 r. sprawca działania twórczego (czyli skarżąca) koniecznie musi dokonać zmiany nieszablonowej

w podmiocie - zgodnej z własnym autorskim projektem. Istotą tego działania twórczego jest więc indywidualny, artystyczny (w tym wypadku) projekt, a wizualną, zaś fizycznie stwierdzalnym faktem zaistnienia nowej twórczej jakości jest zmiana plastyczna, potwierdzana metodami fizycznymi (w tym wypadku przez komisję odbioru dzieła, która stwierdza zrealizowanie projektu w postaci powstania nowej jakości). Taka nowa jakość jest niepowtarzalna, gdyż jest dokonana przez konkretnego artystę na skutek jego indywidualnego wyczucia artystycznego i stosowania technik, wynikających z jego artystycznych przekonań, kolorystyki, materiałów, metod, środków, kolejności działań itd. Planowana przez skarżącą w tym roku działalność dotyczyć będzie przedmiotów zabytkowych. W zakresie prowadzonej działalności wnioskodawczyni będzie również tworzyć dzieła rzeźbiarskie lub malarskie na bazie już istniejących, dzieła te nie są objęte ochroną zabytków.

W ocenie strony, w każdym przypadku wykonywana praca jest twórcza i prowadzi do powstania nowej nieistniejącej przed pracą jakości. Działalność planowana przez skarżącą ma także znaczenie dla kultury naszego kraju - czego ochronę zaleca także prawo unijne. Zgodnie z Dyrektywą Rady Unii 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych (art. 132 n), powinny być zwolnione jako czynności wykonywane w interesie publicznym.

W ocenie wnioskodawczyni, o tym czy można ją uznać za twórcę kultury decyduje fakt posiadania Dyplomu Wydziału Sztuk Pięknych z tytułem magistra artysty konserwatora dzieł sztuki oraz poświadczenie Ministerstwa Kultury i Sztuki stwierdzającego, że prowadzi działalność jako twórca kultury od 1981 r.

Kontynuując uzasadnienie wyrażonego stanowiska strona stwierdziła, że należy odróżnić prace konserwatorskie, remontowe o charakterze nieartystycznym, twórczym, ale wyłącznie technicznym np. dotyczące czyszczenia murów maszynowo, osuszeń, wzmocnień itp. nie wykonywane przez podmiot artystyczny (np. przedsiębiorstwo budowlane, remontowe niekiedy nazywające siebie renowacyjnym), od prac wykonywanych przez skarżącą. Podmioty, wykonujące wyżej opisane prace nie mają uzasadnień podmiotowych (brak właściwego dyplomu, który może dotyczyć wyłącznie jednej osoby - indywidualnego artysty dyplomowanego, nie firmy), prace takie nie spełniają także warunków przedmiotowych (nie są to bowiem dzieła artystyczne, artystycznie - koniecznie twórcze działania na obiekcie zabytkowym). Stanowią one jedynie działania remontowe i nie są w ścisłym pojęciu usługami kulturalnymi.

Zdaniem skarżącej, jednolite traktowanie pod względem podatkowym wykonawców technicznych, którzy powołują się na działania artystyczne i indywidualnych wykonawców twórców artystów, którzy realizują twórczy projekt, nie jest zgodne z ideą ustawy o podatku od towarów i usług.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...]. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że zwolnienie od podatku przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT ma charakter przedmiotowy-podmiotowo. Oznacza to, iż warunkiem zastosowania zwolnienia od podatku na jego podstawie jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy, który musi być podmiotem prawa publicznego lub innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym lub wpisanym do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury

w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, albo indywidualnym twórcą lub artystą wykonawcą w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzanym za wykonaną usługę w formie honorarium. Ponadto podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 33 lit. a tego artykułu, nie mogą osiągać w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia zyski te przeznaczane są w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług (art. 43 ust. 18 ustawy).

Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania.

Organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2011 r. normodawca w § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r.

w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.) zwolnił od podatku usługi polegające na prowadzeniu prac konserwatorskich i restauratorskich dotyczących:

1. zabytków wpisanych do rejestru zabytków, wpisanych do inwentarza muzeum albo

wchodzących w skład narodowego zasobu bibliotecznego;

2. materiałów archiwalnych wchodzących w skład narodowego zasobu archiwalnego.

W myśl § 43 ust. 2 ww. rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

w zakresie prowadzonych prac konserwatorskich i restauratorskich dotyczących zabytków wpisanych do rejestru zabytków należało stosować, pod warunkiem że:

1. prace konserwatorskie i restauratorskie są wykonywane przez osoby posiadające kwalifikacje dające uprawnienia do prowadzenia tych prac;

2. na prowadzenie tych prac zostało wydane pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W oparciu o § 43 ust. 3 cyt. rozporządzenia, warunek, o którym mowa w ust. 2, uważa się za spełniony również w przypadku podmiotów gospodarczych wykonujących prace konserwatorskie i restauratorskie, które zatrudniają lub w których wspólnikami są osoby uprawnione do wykonywania tych prac, o ile w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, określono osobę odpowiedzialną za prowadzenie prac konserwatorskich lub restauratorskich.

Minister Finansów podkreślił, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle. Podniósł, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęć, "prawa autorskie, twórca" i "prace konserwatorskie i restauratorskie, rewitalizacyjne". Zatem w celu dokonania interpretacji przedmiotowej kwestii posiłkowo należy odwołać się do ustaw, które szczegółowo normują znaczenie tych wyrazów.

I tak, przedmiotem praw autorskich na podstawie art. 1 ustawy o prawie autorskim

i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 90, poz. 631 ze zm.) jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:

- stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy);

- stanowić przejaw działalności twórczej;

- mieć indywidualny charakter.

Organ podkreślił, że o ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakowoż stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, iż utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką "oryginalności" utworu kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona ona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Zdaniem Ministra Finansów, sam "przejaw działalności twórczej" nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest bowiem, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem cechować go dostatecznie doniosłe różnice

w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.

Na poparcie swojej argumentacji organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006r., I CK 231/05.

Organ interpretacyjny podał, że w myśl art. 8 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Natomiast zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. nr 162, poz. 1568 ze zm.), prace konserwatorskie są to działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań.

Z kolei prace restauratorskie to działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań. Zgodnie z definicją przyjętą w internetowym słowniku języka polskiego "rewitalizacja" oznacza odnowienie, odświeżenie.

W ocenie organu, czynności wskazane we wniosku nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT. Zdaniem Ministra Finansów, zgodnie z powyższą definicją wykonywane przez skarżącą prace mają charakter prac odtworzeniowych, odświeżeniowych.

Organ interpretacyjny podkreślił, że pomimo, iż wnioskodawczyni posiada kwalifikacje (tytuł magistra artysty konserwatora dzieł sztuki), czynności rewitalizacji obiektów dzieł sztuki, będących jednocześnie obiektami zabytkowymi nie mogą korzystać

z powyższego zwolnienia, bowiem o możliwości korzystania przez dany podmiot ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT, decyduje charakter wykonywanych prac, a nie posiadane kwalifikacje. Uwzględniając charakter wykonywanych prac organ stwierdził, że w tym zakresie nie mogą one być wykonywane przez podmiot wymieniony w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, a zatem podlegają one opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23%.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości jako naruszającej prawo.

Zaskarżonej interpretacji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:

- postępowania określonego w art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, polegające na braku wyczerpującego i zwartego merytorycznie uzasadnienia stanowiska z uzasadnieniem prawnym, które nie może być sprzeczne

z wcześniejszym uzasadnieniem prawnym dotyczącym takiego samego zagadnienia wydanego przez ten sam organ, przy czym nie nastąpiła zmiana prawa;

- prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 43 ust. 1 p. 33 lit. b ustawy

o VAT, co prowadziło do wyłączenia z jego zakresu plastycznych usług artystycznych konserwatorsko-restauratorskich oraz usług artystycznych rzeźbiarskich, malarskich

i pozłotniczych;

- prawa materialnego w postaci błędnej interpretacji lub pominięcie klasyfikacji statystycznej działalności twórczej zawartej w klasyfikacji PKD 9003Z;

- poprzez nieuwzględnienie Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, która przewiduje zwolnienia dla usług kulturalnych wykonywanych w interesie publicznym (art. 132 lit. n);

- pominięcie konstytucyjnego prawa do równego traktowania podmiotów oraz niezgodności z "ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów", a także niezgodności zasadami zawartymi we "Wspólnych regułach w dziedzinie konkurencji" w "Traktacie

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" i Dyrektywie unijnej dotyczącej ochrony konkurencji poprzez wydawanie krańcowo przeciwnych interpretacji prawa w odniesieniu do analogicznych czynników podmiotowych i przedmiotowych. Skarżąca zarzuciła więc naruszenie prawa materialnego w postaci sprzecznej interpretacji jej działalności

w stosunku do już zinterpretowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej identycznej działalności twórczej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą we wniosku

o udzielenie interpretacji z dnia [...]. i uzupełnieniu wniosku z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa

z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oceniając zaskarżoną indywidualną interpretację z punktu widzenia legalności, Sąd uznał, iż narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 14c O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 3). Zasadniczym zatem elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Istotne natomiast znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska strony. Uzasadnienie prawne powinno zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu w sprawie, ale także wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe.

Brak uzasadnienia prawnego w rozumieniu art. 14c § 2 O.p. może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu, czy także na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska

w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Odesłanie zawarte w art. 14h O.p. do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 O.p. określającego zasadę zaufania do organów podatkowych nakłada dodatkowo na organy obowiązek odniesienia się do wszystkich istotnych dla interpretacji (wykładni) argumentów wnioskodawcy, o ile stanowisko wnioskodawcy uznane zostało za nieprawidłowe. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne, dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ (wyrok NSA z dnia

6 stycznia 2010 r., I FSK 1217/08).

Zaskarżona interpretacja nie spełnia powyższych wymogów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ błędnie sformułował pytanie zawarte przez Skarżącą we wniosku. W poz. 68 wniosku o interpretację strona pytała: "czy zwolnienie z opodatkowania od towarów i usług VAT wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b jako usługi świadczone przez indywidualnego twórcę w interpretacji Ministra Finansów odnosi się do mojego działania planowanego na b.r." W następnym akapicie wnioskodawczyni opisała na czym polegać będą prace wykonywane przez nią w 2012r.

W zaskarżonej interpretacji organ wskazał, że zadane pytanie brzmiało: "czy usługi świadczone przez Panią jako indywidualnego twórcę korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy?".

Podkreślić należy, że analiza treści stanowiska przedstawionego przez stronę we wniosku jednoznacznie wskazuje, iż pytanie strony nie dotyczyło ogólnie wykonywania jakichkolwiek prac konserwatorskich (podkr. Sądu) ale konkretnych wskazanych we wniosku o interpretację. Pytanie postawione przez Stronę nie dotyczyło wyłącznie prac konserwatorskich ale także plastycznych, rzeźbiarsko, malarsko pozłotniczych. Skarżącą wskazała, że pierwszy rodzaj pracy - dotyczyć będzie szeregu czynności zmieniających aktualny stan artystyczny całości trzech ołtarzy i metalowej kutej kraty. W ramach wykonywanych prac nastąpi wprowadzenie w obiekcie nieistniejących obecnie warstw i zdjęcie warstw istniejących. Zmieni się całkowicie kolorystyka, warstwy złoceń, a także częściowo kształt. Drugi rodzaj pracy jest tworzeniem nieistniejącego ołtarza w oparciu o własny projekt na bazie fragmentów dawnych oraz substancji nowych - w tym wykonane będą drewniane i metalowe elementy, rzeźby itd. Ww. czynności wykonywane będą osobiście, własnymi metodami wg indywidualnego programu i indywidualnych środków. Uzasadniając swoje stanowisko strona wyjaśniła, że wykonywane przez nią działanie z punktu widzenia rzeczowego (przedmiotowego) jest działaniem twórczym zgodnym z prawem autorskim bowiem: usługi plastyczne

w tym prace restauratorskie, rewitalizacyjne, konserwatorskie są praktycznie ze sobą ściśle splecione i w każdej z tych płaszczyzn wymuszają programowanie i realizację indywidualną i twórczą,

Organ uznając stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe, zacytował przepisy ustawy o podatku od towarów i usług: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 33 następnie przepisy nieobowiązującego w 2012r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 04 kwietnia 2011 w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Również przywołanie art. 1

i art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych a także art. 3 pkt 6 i 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie wniosło nic do sprawy albowiem organ nie dokonał żadnej analizy prac wykonywanych w 2012r. przez stronę w kontekście powołanych przepisów. Nie można uznać za odniesienie się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, konkluzji organu zawartej na str.

6 interpretacji , że : "Powyższe jednoznacznie wskazuje zatem, iż ww. czynności jedynie uzupełniają lub odtwarzają stan pierwotny." Z wniosku zaś jednoznacznie wynika , że w zakresie jednej z prac skarżąca stworzy nieistniejący ołtarz w oparciu

o własny projekt na bazie fragmentów dawnych oraz substancji nowych w tym – wykonane będą drewniane i metalowe elementy i rzeźby. Ta okoliczność została zupełnie pominięta przez organ interpretujący.

Uzasadnienie interpretacji nie może ograniczać się jedynie do zacytowania treści przepisów mających zastosowanie w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Organ w uzasadnieniu prawnym interpretacji indywidualnej, stwierdzając nieprawidłowość stanowiska wnioskodawcy, ma obowiązek przedstawić oraz wyjaśnić dlaczego dane przepisy powinny mieć zastosowanie w sprawie oraz wskazać z jakich względów stanowisko wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie (por. wyrok NSA

z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10).

Końcowo Sąd chciałby wskazać, że dokonując analizy prac wykonywanych przez skarżącą w 2012r. pod kątem spełnienia przesłanek definicji "utworu" zawartej w art. 1 ustawy o prawie autorskimi i prawach pokrewnych organ powinien szczegółowo przeanalizować orzeczenia Sądu Najwyższego np. wyrok SN w sprawie sygn. akt I CK 281/05 (OSNC 2006/11/186) , wyrok w sprawie sygn. akt II CSK 207/07 (baza LEX 527097).

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlega ona wykonaniu, zaś na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 1 orzekł o kosztach postępowania.

L. Kleczkowski D.Dudra U. Wiśniewska