Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1343/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 138
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 4, art. 5, art. 9, art. 32-36
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 16 września 2022 r. znak WI-I.7840.15.40.2022.BS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Tatrzański decyzją nr 123/2022 z 20 kwietnia 2022 r., znak: AB.6740.529.2021.TS, po rozpatrzeniu wniosku z 12 października 2021 r. złożonego przez inwestora - Gminę K. , zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego: remont, przebudowę, nadbudowę, rozbudowę istniejącego budynku remizy OSP D. D. wraz z wewnętrznymi instalacjami wodnokanalizacyjnymi, centralnego ogrzewania, elektroenergetycznymi oraz urządzeniami: utwardzone dojścia i dojazdy, dwa miejsca postojowe, mur oporowy. Adres zamierzenia budowlanego: działki nr [...], [...] położonych w miejscowości D. (kategoria obiektu XVII i VIII).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał przebieg postępowania, w tym zawartość przedłożonej przez inwestora, uzupełnionej i skorygowanej w trakcie postępowania dokumentacji (w tym odpowiedzi na zastrzeżenia W. S. - właściciela sąsiedniej działki nr ewid. [...] w D. , gmina K.).

Wskazał, że uzyskano w toku postępowania uzgodnienie przedmiotowego projektu – postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 22 marca 2022 r., znak: DNT-I.5142.67.2021.PP.

Stwierdził, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru D. w gminie K., zatwierdzony uchwałą nr XVI/111/2000 Rady Gminy Kościelisko z dnia 17 lipca 2000 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. 2000 r., nr 76, poz. 707), dalej "m.p.z.p.". Działki nr [...] i [...] stanowiące teren inwestycji położone są w terenach oznaczonych symbolami: U4 - tereny wydzielonych urządzeń usług i administracji oraz KZ - tereny dróg i ulic.

Kolejno organ I instancji wskazał, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Stwierdził, że budynek objęty wnioskiem nie spełnia wszystkich warunków określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2021 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), dalej "rozporządzenie", w tym § 212, § 271 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 6 pkt 1.

W związku z powyższym, w ekspertyzie technicznej zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku sporządzonej przez rzeczoznawców: budowlanego i od spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, wskazano rozwiązania zastępcze, które zgodnie z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 2 grudnia 2021 r., znak: WZ.5595.599.2021.PK w sprawie spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, muszą być obligatoryjnie spełnione.

Z kolei w kwestii wymagań zawartych w § 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, Starosta zwrócił się do Ministra Rozwoju i Technologii wnioskiem z 19 stycznia 2022 r. o zgodę na odstępstwo od ww. przepisów rozporządzenia. Minister upoważnieniem z 4 lutego 2022 r. upoważnił Starostę w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo określone przedmiotowym wnioskiem, pod warunkiem dostosowania się do wymagań wynikających z pozytywnej opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W związku z powyższym organ wyraził zgodę na odstępstwa. Prawidłowość rozwiązań została potwierdzona przez uzgodnienia rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i ds. sanitarno-higienicznych.

Końcowo organ stwierdził, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, a dokumentacja projektowa jest kompletna i spełnia wymagania określone w art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), dalej "P.b.".

W. S., biorący wcześniej czynny udział w postępowaniu organu I instancji, wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Odwołujący się ponowił podnoszone wcześniej w toku postępowania I instancji zarzuty dotyczące niezgodności inwestycji z § 12 rozporządzenia, kwestionując zasadność wydanej w tym zakresie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych (postanowienie Starosty Tatrzańskiego z 16 lutego 2022 r., znak: AB.670.529.2021.TS) i podnosząc, że upoważnienie Ministra nie obligowało Starosty do udzielenia zgody na odstępstwo.

Dodatkowo odwołujący się zarzucił, że projekt budowlany zatwierdzony skarżoną decyzją nie zawiera rozwiązań doprowadzających istniejącą drewnianą wieżę OSP do wymagań przepisów przeciwpożarowych, a także rozwiązań projektowych w zakresie gospodarki wodami opadowymi. Podniósł, że obawia się, iż realizacja inwestycji spowoduje wykluczenie możliwości zgodnej z przepisami zabudowy nieruchomości należącej do skarżącego. Ponadto odwołujący się zarzucił, że projekt zagospodarowania terenu został wykonany niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy.

Wojewoda Małopolski decyzją z 16 września 2022 r. znak: WI-I.7840.15.40.2022.BS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "K.p.a." i art. 82 ust. 3 P.b., utrzymał w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, iż decyzja została wydana prawidłowo, a zarzuty podnoszone w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Przywołał treść art. 6 K.p.a., art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 4 oraz art. 5 P.b. Wyjaśnił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby.

Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa.

Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące.

Organ odwoławczy podkreślił, że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie. Zatem na projektancie spoczywa odpowiedzialność przed właściwą izbą zawodową jak również odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej.

Badając zasadność argumentów odwołania organ stwierdził, że zakresem i przedmiotem inwestycji objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę jest remont, przebudowa, nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku remizy OSP D. , wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz urządzeniami: utwardzone dojścia i dojazdy, dwa miejsca postojowe oraz mur oporowy.

Działki nr [...] i [...] stanowiące teren inwestycji, położone są w terenach objętych m.p.z.p. oznaczonych symbolami: U4 - tereny wydzielonych urządzeń usług i administracji oraz KZ (KV) - tereny dróg i ulic, a istniejący, podlegający remontowi, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie budynek straży pożarnej zlokalizowany jest centralnie na terenie ww. działek, w taki sposób, że ok 1/3 powierzchni zabudowy tego obiektu znajduje się w terenie KZ (północna część terenu inwestycji), a 2/3 w południowej jego części - terenie U4. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu rozbudowa budynku spowoduje, że istniejący obiekt zostanie rozbudowany w kierunku południowo-wschodnim, głównie w obszarze U4. Na terenie KZ nie przewiduje się zwiększenia powierzchni zabudowy kubaturowej, realizowane tam będą głównie prace związane z realizacją układu komunikacji na działce inwestycyjnej, takie jak utwardzenie terenu i miejsca postojowe, mur oporowy.

Organ odwoławczy po analizie ustaleń planu oraz projektu zagospodarowania terenu stwierdził, że projektowana inwestycja, spełnia wymagania zarówno ogólne (rodzaj zabudowy), jak też dotyczące szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i ochrony ładu przestrzennego dla terenów U, określone w § 8 ustaleń planu, a w ramach inwestycji nie zostają przekroczone wskaźniki bilansu terenu dla terenu usług U4. W terenie komunikacji drogowej KZ (KV) w projekcie przewidziano jedynie prace zgodne z § 14 ust. 4 i ust. 6 m.p.z.p., w którym ustalono zakaz zabudowy i sytuowania towarzyszących urządzeń technicznych, wraz z zakazem sytuowania budynków na sąsiadujących terenach w odległości mniejszej niż określone w ust. 4 pkt 4 (odległość nowej zabudowy od krawędzi jezdni o szerokości zgodnej z określoną w pkt 2 min. 6 m - tj. od osi drogi min. 8,5 m), a także utrzymanie dotychczasowego użytkowania i zagospodarowania tych terenów.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, w którym mowa o niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy organ II instancji wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji I instancji, kwestia ta podlegała analizie w toku postępowania organu I instancji. Ponadto w postępowaniu odwoławczym, w piśmie z 1 września 2022 r., znak: AB.6740.529.2021.TS, Starosta Tatrzański dodatkowo uzasadnił swoje stanowisko w tej sprawie. Jak podkreślono w piśmie, zgodnie z § 2 ust. 3 ww. m.p.z.p., linie rozgraniczające dróg i ulic mogą być przesuwane tylko w przypadkach wynikających z technicznych warunków ich urządzenia, przy czym zwężenie pasa terenu w liniach rozgraniczających dróg i ulic oraz przebudowa i rozbudowa istniejących, a także budowa nowych obiektów w odległości mniejszej niż określona w § 14 ust. 2 pkt 5 m.p.z.p., wymaga uzyskania zgody ich zarządcy.

Wójt Gminy K., działając jako zarządca drogi, na podstawie art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1693) oraz § 2 ust. 3 m.p.z.p., postanowieniem z 15 grudnia 2021 r., znak: UD.7211.208.2021 uzgodnił remont, przebudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku remizy OSP D. oraz budowę dwóch miejsc postojowych, zlokalizowanych na działkach ewid. nr [...], [...] położonych w m. D. , wskazując w uzasadnieniu postanowienia, iż zgodnie z treścią art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze gminnej w odległości mniejszej niż 6 m, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych.

Ponadto, jak podkreślono w piśmie z 1 września 2022 r., w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji Starosta Tatrzański szczegółowo przeanalizował treść m.p.z.p., w tym jego część graficzną. W żadnym z tych opracowań nie użyto określenia "nieprzekraczalna linia zabudowy", a określenie to umieszczone zostało wyłącznie przez geodetę na mapie do celów projektowych i naniesione w sposób graficzny na jej rysunku. Starosta zatem stwierdził, że tak zwana "nieprzekraczalna linia zabudowy" wynika z ustaleń § 14 ust. 2 pkt. 5 ww. m.p.z.p., w którym ustalono warunki modernizacji dla drogi KZ (KV). Porównując odległość od osi drogi, jaką geodeta naniósł na rysunku mapy, linii nazwanej przez niego "nieprzekraczalną linią zabudowy" z ustaleniami obowiązującego ww. m.p.z.p.., uznał, że określenie to odnosi się wyłącznie do ustaleń § 14 ust. 2 pkt. 5 ww. m.p.z.p., zgodnie z którym odległość nowej zabudowy od krawędzi jezdni (drogi oznaczonej na rysunku ww. m.p.z.p. jako KZ (KV) o szerokości zgodnej z określoną w pkt 2, min. 16,5 m (tj. od osi drogi - min. 20 m). Organ odwoławczy podkreślił, że § 14 ust. 2 pkt 5 dotyczy bezpośrednio nowej zabudowy, a nie remontu, przebudowy, nadbudowy i rozbudowy istniejącego budynku, jak to ma miejsce w przypadku przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda Małopolski przychylił się do powyżej opisanego stanowiska zajętego przez Starostę Tatrzańskiego podkreślając dodatkowo, że jak wynika z mapy do celów projektowych, okoliczna istniejąca zabudowa zlokalizowana jest w terenie KZ (KV) w znacznym zbliżeniu do krawędzi drogi (działka nr [...]), a linia oznaczona na rysunku planu jako nieprzekraczalna linia zabudowy, (której zdefiniowania brak w treści ustaleń planu), na znacznym obszarze przebiega przez środek istniejącej zabudowy, co potwierdza, że celem organu planistycznego było wyznaczenie tej linii jako ograniczającej co do zasady możliwość nowej zabudowy w zbliżeniu do krawędzi jezdni. Przy czym, jakiekolwiek urządzenia sytuowane w zbliżeniu do tej krawędzi, wymagają zgody zarządcy drogi (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie).

Organ II instancji podkreślił zasadę wolności zabudowy (art. 4 P.b. oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP) wskazując, że wszelkie ograniczenia tej wolności muszą być ustanowione wyraźnie, istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi.

Odnosząc się do zarzutu kwestionującego prawidłowość postanowienia Starosty Tatrzańskiego z 16 lutego 2022 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, organ II instancji wskazał, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w odniesieniu do treści art. 9 P.b., którą organ przywołał.

Podkreślił, że w niniejszej sprawie przedmiotem projektowanej inwestycji jest istniejący budynek remizy OSP D. D., objęty ochroną konserwatorską poprzez wpis do gminnej ewidencji zabytków gminy K.. Wieża strażacka o czterech kondygnacjach oraz główny budynek podlegający remontowi, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie, dwukondygnacyjny z częściowym podpiwniczeniem, zlokalizowane są niezgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia, bez zachowania wymaganych odległości od granic działki oraz budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych. Projektuje się przebudowę i nadbudowę głównej części budynku z wyłączeniem wieży strażackiej, w wyniku której powstanie budynek, nadal wolnostojący, o trzech kondygnacjach nadziemnych, w tym jednej w kubaturze dachu oraz jednej kondygnacji podziemnej.

Ponadto projektuje się rozbudowę z przebudową budynku głównego w kierunku południowo-wschodnim, w wyniku której zwiększy się powierzchnia zabudowy budynku głównego oraz ulegnie zmianie kształt bryły budynku (z nieregularnej, zbliżonej do litery L, po rozbudowie zbliżonej do prostokąta).

Starosta Tatrzański postanowieniem z 16 lutego 2022 r., znak: AB.670.529.2021.TS, po otrzymaniu zgody Ministra Rozwoju i Technologii z 4 lutego 2022 r., znak: DAB-IV-713.138.2022, udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w zakresie lokalizacji: ściany z oknami od 0,84 m do 1,24 m od granicy działki budowlanej z działką nr ew. [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 2,51 m do 3,00 m od granicy działki budowlanej z działką nr ew. [...], ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,74 m do 1,93 m od granicy działki budowlanej z działkami nr ew. [...] i [...], a także zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 6 rozporządzenia w zakresie lokalizacji okapu w odległości od 0,10 m do 0.67 m od granicy działki budowlanej z działką nr ew. [...] i lokalizacji okapu w odległości od 0,51 m do 0,68 m od granicy działki budowlanej z działkami nr ew. [...] i [...].

Jak wynika z załączonych akt dotyczących wystąpienia organu I instancji do ministra, zgoda na odstępstwo została udzielona po przeprowadzeniu wnikliwego i zgodnego ze wskazanymi powyżej przepisami. Wniosek Starosty, o którym mowa w art. 9 ust. 2 P.b. skierowany do ministra zawierał szczegółową charakterystykę inwestycji i precyzyjnie określone przesłanki przemawiające za koniecznością wprowadzenia rozwiązań projektowych z zastosowaniem odstępstwa od przepisów rozporządzenia.

Organ II instancji uzasadnił, dlaczego uznał postanowienie Starosty Tatrzańskiego z 16 lutego 2022 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo za prawidłowe.

W szczególności, odpowiadając na zarzucany w odwołaniu brak przedstawienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym rozwiązań doprowadzających istniejącą drewnianą wieżę O. do wymagań przepisów przeciwpożarowych, organ odwoławczy poinformował, że zgodnie z § 23 i § 24 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679), rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych, jak też rozwiązania niezbędnych elementów wyposażenia budowalnego, w tym ochrony przeciwpożarowej oraz dane dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej winny zostać zamieszczone w części technicznej projektu budowlanego, nie podlegającej zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Zarzut dotyczącego braku rozwiązań projektowych w zakresie odprowadzenia wód opadowych z budynku oraz miejsc utwardzonych, w którym odwołujący podnosi, że: "z projektowanych skarp wynika o skierowaniu wód na działki sąsiednie", również organ II instancji uznał za niezasadny. Wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż działkę inwestycyjną o nachyleniu 8% w kierunku południowo-zachodnim, zagospodarowano z dużym udziałem powierzchni biologicznie czynnej (55,74%, przy wymaganym ustaleniami planu minimalnym wskaźniku wynoszącym 30%). Jedyną nowoprojektowaną, niewielką skarpę, usytuowano w znacznym oddaleniu od granic terenu inwestycji. Projekt nie przewiduje ingerencji w zakresie skarp istniejących, zlokalizowanych wzdłuż granicy wschodniej terenu inwestycji (z działkami nr ew. [...] i [...]) oraz w odległości ok 2,5 m od granicy południowej (z działką nr ew. [...]). W części opisowej projektu zagospodarowania działki autor projektu podkreślił, że całość wód opadowych z powierzchni utwardzonych i z połaci dachowych będzie odprowadzana zanikowo po terenie inwestycji.

Kolejno organ II instancji odnośnie zarzutu odwołania, w którym odwołujący wyraża obawę, że realizacja inwestycji spowoduje wykluczenie możliwości zgodnej z przepisami zabudowy należącej doń nieruchomości (nie podając przy tym żadnych wskazówek co do charakteru swoich ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestycyjnych), stwierdził, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.

Analiza mapy do celów projektowych wykazała, że należąca do skarżącego działka nr ew. [...], zabudowana budynkami gospodarczymi, analogicznie jak działki stanowiące teren inwestycji, zlokalizowana jest w terenach, dla których w m.p.z.p. ustalono różne przeznaczenia: oznaczonych w planie symbolem MK5 - tereny mieszkaniowe, obejmowane ochroną i KZ (KV) - tereny dróg i ulic. Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p., na terenie KZ istnieje bardzo ograniczona możliwość jakiejkolwiek zabudowy. Teren MK5 przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową oraz związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą, przy czym, zgodnie z § 7 m.p.z.p., jest to teren charakteryzujący się wysokimi wartościami substancji zabytkowej przy niewielkim stopniu przekształcenia. Z mapy do celów projektowych wynika, że część działki odwołującego znajdująca się w terenie MK5, jest już właściwe całkowicie zagospodarowana (w planie ustalono, że pod zabudowę w tych terenach może być przeznczone nie więcej niż 35% powierzchni działki - § 6 ust. 2 pkt 6, istniejące budynki gospodarcze zajmują znacznie większą powierzchnię niż możliwa określona ustaleniami planu). Jednak z uwagi na to, że budynek OSP zaprojektowany został w ten sposób, że najbliżej położona i zwrócona w stronę granicy z działką odwołującego ściana zewnętrzna, jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, nie ma przeszkód do realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych skarżącego zgodnie z przepisami budowlanymi, tj. ścianą budynku bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 3 m od granicy działki odwołującego z działką będącą terenem inwestycji, oraz w odległości 4 m od tej granicy w przypadku lokalizacji przyszłego budynku ścianą z otworami okiennymi lub drzwiami, pod warunkiem zgodności przyszłego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany jest kompletny, zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Uprawniony projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę.

Argumenty podnoszone w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b.

W. S. wniósł na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego z 16 września 2022 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie decyzji I instancji w mocy, w sytuacji gdy organ administracji publicznej winien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy, tj. odmówić zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora, którym jest Gmina K., po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania dowodowego, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, albowiem przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z § 12 rozporządzenia, a nadto projekt budowlany nie zawiera rozwiązań doprowadzających istniejącą drewnianą wieżę do wymagań przepisów przeciwpożarowych, a także rozwiązań projektowych w zakresie gospodarki wodami opadowymi. Dodatkowo w ocenie skarżącego projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania terenu w zakresie linii zabudowy;

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 70, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania oraz brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak weryfikacji całości materiału dowodowego w ramach instancji odwoławczej, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego i błędne przyjęcie, iż istnieją przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę inwestorowi, podczas gdy planowana inwestycja w sposób znacząc ingeruje w prawo własności skarżącego, zaś jej realizacja jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności nie spełnia warunków technicznych, w szczególności w zakresie wymaganych odległości od granic działki oraz budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych;

3) § 12 w zw. z art. § 9 ust 3 rozporządzenia, poprzez brak zachowania odpowiedniej odległości między planowaną inwestycją a nieruchomością stanowiąca własność skarżącego;

4) naruszenie § 57 i n. rozporządzenia, poprzez brak uwzględnienia, iż z uwagi na wydanie pozwolenia na budowę obiektu przy granicy nieruchomości, znacząco ograniczono i utrudniono korzystanie z nieruchomości skarżącego, ograniczono dostęp do światła dziennego, należyte nasłonecznienie działki oraz pomieszczeń;

5) art. 34 ust. 1-3 P.b., poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany spełnia wymogi przepisów prawa budowlanego, w sytuacji gdy brak jest spełnionych wymogów do uzyskania pozwolenia na budowę, a przez to organ administracji publicznej winien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Na podstawie ww. zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z 16 września 2022 r.

Podniósł, że sam fakt, iż inwestorem jest Gmina K., nie uzasadnia udzielenia pozwolenia na budowę. Każdy podmiot wnioskujący o udzielenie pozwolenia na budowę winien być traktowany w ten sam sposób, a zatem udzielenie pozwolenie na budowę jest uzależnione od spełnienia przesłanek wynikających z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego, z uwagi na fakt, iż o pozwolenie na budowę wnioskowała Gmina, postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, zaś Gmina nie spełniła przesłanek do uzyskania pozwolenia na budowę.

Dalej skarżący ponownie zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 70, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., podnosząc że planowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa, a w szczególności w sposób znaczący ingeruje w prawo własności skarżącego. Drewniana wieża posadowiona jest na granicy działek Gminy i skarżącego - co jest nieprawidłowe. Organ winien także uwzględnić, iż w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się gnojownik.

Postanowieniem Starosty Tatrzańskiego z 16 lutego 2022 r., znak: AB.670.529.2021.TS, organ administracyjny udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych podczas, gdy brak było podstaw do udzielenia przedmiotowej zgody w tym zakresie.

Organ administracyjny w sposób wybiórczy i powierzchowny dokonał analizy stanu faktycznego, przez co udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w sytuacji, gdy planowana inwestycja polegająca na przebudowie oraz nadbudowie głównej części budynku w sposób istotny narusza warunki techniczne, w szczególności w kontekście odległości od granic nieruchomości sąsiednich.

Nadto w sposób powierzchowny i lakoniczny odniósł się do kwestii rozwiązań doprowadzających istniejącą drewnianą wieżę OSP do wymagań przepisów przeciwpożarowych.

Wbrew twierdzeniom organu administracyjnego, projekt budowlany musi zawierać szczegółowe informacje o rozwiązaniach doprowadzających przedmiotową wieżę O. do wymagań przepisów przeciwpożarowych, ażeby została udzielona zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wskazanie przedmiotowych rozwiązań jest konieczne ze względu na stan bezpieczeństwa pożarowego obiektu budowlanego mogących powodować zagrożenia życia ludzi znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 9 ust 1 P.b., w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych.

Projekt budowlany nie zawiera również rozwiązań projektowych w zakresie gospodarki wodami opadowymi, co również jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiotowe rozwiązania winny znaleźć się w projekcie budowlanym, albowiem stanowią istotny element w kwestii udzielenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie skarżącego, z projektowanej skarpy w sposób jednoznaczny wynika, iż skierowanie wód nastąpi na działki sąsiednie, powodując tym samym szkodę po stronie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Takie rozwiązanie powoduje także zmianę kierunku wód opadowych.

Dalej skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 12 oraz § 57 rozporządzenia (odległości od granic działki oraz budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych). Organ nie uwzględnił także posadowienia gnojownika na działce skarżącego i wpływu inwestycji na trwałe urządzenia mieszczące się na działce skarżącego.

Obecna regulacja dotycząca wymaganych wymiarów (§ 9 ust. 3 rozporządzenia) wskazuje, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia, o zatem wymagana odległość 4 metrów winna zostać zachowana dla całej ściany, w której zlokalizowane są otwory okienne lub drzwiowe.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 6 P.b. powinien zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, a w tym właściciela sąsiedniej nieruchomości, przy granicy której ma powstać obiekt budowlany (część tego obiektu) powinien więc rozważyć ją w szczególności w świetle powyższych przepisów.

Przywołując § 12 rozporządzenia skarżący podniósł, że rozważenia wymaga wpływ, jaki na danym terenie będzie miała planowana zabudowa zwłaszcza, że spowoduje to równoczesne zmniejszenie istniejącego pasa zieleni.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 5 stycznia 2023 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie celem umożliwienia zajęcia stanowiska i przedstawienia argumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Od 16 maja 2022 r. obowiązujący dotąd stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie wyznaczył na 18 stycznia 2023 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron i uczestników postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 20 grudnia 2022 r., k. 41). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron i uczestników postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. W związku z powyższym Sąd nie miał możliwości wyznaczenia rozprawy zgodnie z wolą skarżącego.

Należy jednak wyjaśnić, że skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a.

Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a zarzuty skarżącego nie są zasadne.

Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczyła decyzji Wojewody Małopolskiego z 16 września 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia inwestorowi – Gminie K. - pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego remont, przebudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku remizy O. (...).

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wystarczająco dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie:

- oceny zgodności przedłożonego projektu budowanego z ustaleniami m.p.z.p. obowiązującego na terenie zamierzonej inwestycji,

- sprawdzenia uzyskania wymaganych uzgodnień (konserwatora zabytków i zarządcy drogi),

- prawidłowego i uzasadnionego udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych,

- prawidłowo zaprojektowanego zagospodarowania terenu inwestycji w zakresie wód opadowych.

Powyższa rzetelna i trafna ocena dokonana przez organ odwoławczy zasadnie skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji I instancji.

Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że przedmiotem projektowanej inwestycji jest istniejący budynek remizy O. objęty ochroną konserwatorską poprzez wpis do gminnej ewidencji zabytków gminy Kościelisko. Wieża strażacka o czterech kondygnacjach oraz główny budynek podlegający remontowi, przebudowie, nadbudowie i rozbudowie, dwukondygnacyjny z częściowym podpiwniczeniem, zlokalizowane są niezgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami § 12 rozporządzenia i m.p.z.p. dla nowej zabudowy, to jest bez zachowania wymaganych odległości od granic działki, budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach budowlanych oraz drogi.

Zaprojektowaną przebudowę, nadbudowę i remont głównej części budynku zaplanowano z wyłączeniem wieży strażackiej. W wyniku realizacji inwestycji powstanie budynek nadal wolnostojący, o trzech kondygnacjach nadziemnych, w tym jednej w kubaturze dachu oraz jednej kondygnacji podziemnej. Ponadto zaprojektowano rozbudowę z przebudową i remontem budynku głównego w kierunku południowo-wschodnim, w wyniku której zwiększy się powierzchnia zabudowy budynku głównego, oraz ulegnie zmianie kształt bryły budynku (z nieregularnej, zbliżonej do litery L, po rozbudowie zbliżonej do prostokąta).

Nie było sporne w niniejszej sprawie, że planowane zamierzenie zostało usytuowane w obszarze przeznaczonym w m.p.z.p. w ok. 1/3 powierzchni zabudowy w terenie KZ (północna część terenu inwestycji), a 2/3 w południowej jego części - terenie U4. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu rozbudowa budynku spowoduje, że istniejący obiekt zostanie rozbudowany w kierunku południowo-wschodnim, głównie w obszarze U4. Na terenie KZ nie przewidziano zwiększenia powierzchni zabudowy kubaturowej, realizowane tam będą głównie prace związane z realizacją układu komunikacji na działce inwestycyjnej, takie jak utwardzenie terenu, miejsca postojowe i mur oporowy.

Co istotne, w kontekście zarzutów skarżącego, żadna nowa część zabudowy nie została zaprojektowana w większym zbliżeniu do drogi, niż obecnie istniejący budynek OSP, a planowane zmiany zyskały aprobatę zarządcy drogi w przewidzianej prawej formie.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, istniejąca w otoczeniu inwestycji zabudowa zlokalizowana jest w terenie KZ (KV) w znacznym zbliżeniu do krawędzi drogi, a linia oznaczona na rysunku planu jako nieprzekraczalna linia zabudowy na znacznym obszarze przebiega przez środek istniejącej zabudowy, co potwierdza, że celem organu planistycznego było wyznaczenie tej linii jako ograniczającej co do zasady możliwość nowej zabudowy w zbliżeniu do krawędzi jezdni, a nie zakaz jakiejkolwiek przebudowy, nadbudowy i remontu istniejącej zabudowy.

Zatem zarzut naruszenia przepisów m.p.z.p. w zakresie linii zabudowy okazał się bezzasadny.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią art. 32-36 P.b. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W myśl § 12 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r.):

- ust. 1 - budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy;

- ust. 2 - sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość;

- ust. 3 - dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak trafnie wskazał organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów.

Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że wszelkie ograniczenia ww. wolności muszą być ustanowione wyraźnie - istnieje bowiem domniemanie na rzecz wolności przysługującej inwestorowi chronionej zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP.

Trafnie przy tym wskazał organ II instancji, że odmówić pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą wyłącznie wtedy, gdy wynika to z ograniczonej zakresowo kontroli wynikającej z treści art. 35 P.b.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skarżącego, skoncentrowanych przede wszystkim na nieuprawnionej jego zdaniem zgodzie na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, należy wyjaśnić w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 9 P.b.:

1. W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego - ograniczenia dostępności dla potrzeb osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, oraz nie może powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych.

2. Zgody na odstępstwo, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, udziela albo odmawia udzielenia, w drodze postanowienia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

3. Wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo organ administracji architektoniczno-budowlanej składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę albo decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Wniosek zawiera:

1) charakterystykę obiektu oraz, w miarę potrzeby, projekt zagospodarowania działki lub terenu, a jeżeli odstępstwo mogłoby mieć wpływ na środowisko lub nieruchomości sąsiednie - również projekty zagospodarowania tych nieruchomości, z uwzględnieniem istniejącej i projektowanej zabudowy;

2) opinię organu wnioskującego wraz ze szczegółowym uzasadnieniem o konieczności wprowadzenia odstępstwa;

3) propozycje rozwiązań zamiennych;

4) w przypadku obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków lub do gminnej ewidencji zabytków oraz innych obiektów budowlanych usytuowanych na obszarach objętych ochroną konserwatorską - pozytywną opinię wojewódzkiego konserwatora zabytków w zakresie wnioskowanego odstępstwa;

5) w przypadku odstępstwa od przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego:

a) ekspertyzę rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz

b) postanowienie wyrażające zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, o którym mowa w art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 869) - w przypadku obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 6g ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej; (...).

Jak prawidłowo ocenił organ II instancji, w postanowieniu Starosty z 16 lutego 2022 r., wydanym w niniejszej sprawie po otrzymaniu upoważnienia Ministra Rozwoju i Technologii z 4 lutego 2022 r., znak: DAB-IV-713.138.2022, udzielającym zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 rozporządzenia w zakresie lokalizacji ścian i okapów od granicy działki budowlanej z działkami nr ew. [...], [...] i [...], zakres dopuszczonego odstępstwa został precyzyjnie i jednoznacznie określony i opisany. Co więcej, w poprzedzającej wydanie zgody na odstępstwo dokumentacji pieczołowicie, wręcz drobiazgowo uzasadniono jej zasadność. Słusznie ocenił organ odwoławczy, że wniosek Starosty skierowany do ministra zawierał szczegółową charakterystykę inwestycji i precyzyjnie określone przesłanki przemawiające za koniecznością wprowadzenia rozwiązań projektowych z zastosowaniem odstępstwa od przepisów rozporządzenia.

Podstawowym argumentem uzasadniającym zgodę na odstępstwo jest fakt, że inwestycja polega na remoncie, rozbudowie i przebudowie istniejącego i funkcjonującego zabytkowego budynku straży pożarnej, o określonej lokalizacji, nie podlegającej możliwościom zmiany. Potrzeba realizacji inwestycji wynika ze złego stanu technicznego tego budynku i konieczności poprawy stanu zagospodarowania terenu w stosunku do stanu obecnego.

We wniosku przedstawiono rzeczowe i solidnie uzasadnione propozycje rozwiązań zamiennych, przedłożono wymagane dokumenty, w tym uzgodnienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie (pismo z 20 września 2021 r., znak: DNT-1.5142.67.2021.PP) oraz obszerną i szczegółową ekspertyzę dotyczącą odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie, sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (k. 16-36 projektu zagospodarowania działki), uzgodnioną pozytywnie przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z 2 grudnia 2021 r., znak: WZ.5595.599.2021.PK (karta nr 12 projektu).

Organ II instancji prawidłowo uznał, że wszystkie rozwiązania zawarte w ww. ekspertyzie znalazły zastosowanie w projektach zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlanym, zatwierdzonym decyzją I instancji.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy podkreślić, że w projekcie przewidziano m.in. zabezpieczenie istniejącej wieży do klasy reakcji na ogień określonej jako niezapalne. Dodatkowo, na s.19-20 ekspertyzy nakazano przyjąć ponadstandardowe rozwiązania zamienne zapewniające zabezpieczenie przeciwpożarowe obiektu i poprawiające stan bezpieczeństwa pożarowego budynku, takie jak podział budynku na strefy pożarowe znacznie mniejsze, niż wynikające z przepisów techniczno-budowlanych, czy zastosowanie autonomicznych czujek płomieniowych.

Reasumując, organy obu instancji prawidłowo uznały postanowienie Starosty Tatrzańskiego z 16 lutego 2022 r. o udzieleniu zgody na odstępstwo za zgodne z prawem, w szczególności nienaruszające uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 P.b.

W sprawie niniejszej zastosowano tryb z art. 9 P.b. wykazując, że mamy do czynienia z przypadkiem szczególnie uzasadnionym, za taki bowiem uznawana jest sytuacja kiedy inwestor, pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i przeznaczenia terenu, na którym położona jest ta nieruchomość, na takie cele, nie może zrealizować swego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej (art. 4 P.b.) ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2022 r., sygn. II OSK 2203/21, LEX nr 3480814).

Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok WSA w Łodzi z 10 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Łd 767/21, LEX nr 3286694).

Odpowiadając na kolejny zarzut skarżącego należy wskazać, że w części opisowej projektu zagospodarowania działki (pkt 7.2 - karta nr 9 projektu zagospodarowania) autor projektu jednoznacznie wskazał, iż całość wód opadowych z powierzchni utwardzonych i z połaci dachowych będzie odprowadzana zanikowo po terenie inwestycji. Co więcej projekt nie przewiduje ingerencji w zakresie skarp istniejących, zlokalizowanych wzdłuż granicy wschodniej terenu inwestycji (z działkami nr ew. [...] i [...]) oraz w odległości ok 2,5 m od granicy południowej (z działką nr ew. [...]).

Odnośnie zarzutu naruszenia własności skarżącego przez ograniczenie w przyszłości jego prawa do swobodnej zabudowy, należy wskazać, że budynek OSP zaprojektowano w taki sposób, że najbliżej położona i zwrócona w stronę granicy z działką skarżącego ściana zewnętrzna jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Nie ma zatem przeszkód do realizacji przyszłych zamierzeń inwestycyjnych skarżącego zgodnie z przepisami budowlanymi, tj. ścianą budynku bez otworów okiennych i drzwiowych, w odległości 3 m od granicy działki odwołującego z działką będącą terenem inwestycji oraz w odległości 4 m od tej granicy w przypadku lokalizacji przyszłego budynku ścianą z otworami okiennymi lub drzwiami, pod warunkiem rzecz jasna zgodności przyszłego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami m.p.z.p.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenie § 57 i n. rozporządzenia, należy wskazać, że w projekcie zawarto stosowne analizy przesłaniania i nasłoneczniania, z których w sposób nie budzący najmniejszych wątpliwości wynika brak sprzecznego z prawem ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych skarżącego czy też dostęp do światła dziennego.

Skarżący akcentował projektowanie przedmiotowej zabudowy w zbliżeniu do jego działki oraz wskazywał, że inwestorem w niniejszej sprawie jest Gmina Kościelisko, a organem uzgadniającym jako zarządca drogi jest Wójt Gminy Kościelisko. Formułowane przez skarżącego zarzuty w zasadzie ograniczały się do wskazania, że zabytkowy obiekt O. znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie skarżącego, przez co zostanie on narażony na liczne trudności uniemożliwiające mu swobodne korzystanie z nieruchomości stanowiącej jego własność.

W niniejszej sprawie funkcją rozbudowywanego obiektu jest siedziba jednostki straży pożarnej, a ze względu na jego zabytkowy charakter i drewnianą konstrukcję zastosowano zamienne rozwiązania przeciwpożarowe aprobowane przez organ Straży Pożarnej (Małopolski Komendant Wojewódzki), nierealizujące wprost standardowo stosowanych wymogów ppoż. z rozporządzenia.

Sąd nie stwierdził podstaw do uznania, że organy traktowały inwestora w uprzywilejowany sposób. W sprawie udzielono pozwolenia na budowę, bowiem spełnione były przesłanki wynikające z przepisów obowiązującego prawa, w szczególności prawa budowlanego. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, z poszanowaniem art. 7, art. 70, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

Organ II instancji umotywował zasadność podstawowych przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do wszystkich istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącego kwestionującego prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów P.b., m.p.z.p., K.p.a. i rozporządzenia.

W konsekwencji zasadnie organ I instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Powyższe prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy.

Projekt budowlany sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia ma wszystkie strony i arkusze zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. do wniosku zostały dołączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działką, na których realizowana ma być inwestycja, na cele budowlane, a w projekcie budowlanym zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. podpisane przez projektantów. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 P.b.).

Zatem z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się niezasadna.

Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w odwołaniu i skardze przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.