Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 18/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4, art. 5, art. 8, art. 9, art. 14, art. 16, art. 17, arty. 18, art. 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

D. D. pismem z dnia 14 listopada 2014 r. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w W. o udostępnienie danych w ramach dostępu do informacji publicznych poprzez wykonanie scanów i przesłanie ich na adres mailowy wnioskodawczyni:

- wniosku A Spółka z o.o. we W., w sprawie wydania pozwolenia na Budowę inwestycji do biosuszenia, biostabilizacji i kompostowania odpadów na działce nr [...] w R. (wraz z załącznikami),

- wniosku A Spółka z o.o. we W., w sprawie wydania pozwolenia na budowę kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, obręb R. (wraz z załącznikami),

- wniosku A Spółka z o.o. we W., w sprawie wydania pozwolenia na rekultywację kwater [...] i [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne.

Zastępca Burmistrza W. pismem z dnia 20 listopada 2014 r. zawiadomił skarżącą o przekazaniu powyższego pisma zgodnie z art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej p.p.s.a., według właściwości rzeczowej, do Starosty G.

Starostwo Powiatowe w G., Wydział Budownictwa Architektury i Ochrony Środowiska pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. poinformowało wnioskodawczynię, że wyszczególnione we wniosku z dnia 14 listopada 2014 r. dokumenty – wnioski A Spółka z o.o. we W. – nie są informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

Wnioski o udzielenie pozwolenia na budowę nie są dokumentami urzędowymi, nie zostały wytworzone przez organ administracji publicznej, dlatego nie podlegają udostępnieniu w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji.

W związku z tym stwierdzono, że dokumenty wymienione w piśmie zainteresowanej nie zostaną udostępnione.

W dniu 22 grudnia 2014 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Starostwo Powiatowe w G.

Wniosła o:

1) zobowiązanie Starostwa Powiatowego w G. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

2) zobowiązanie Starostwa Powiatowego w G. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,

4) zasądzenie kosztów postępowania.

Stwierdziła, że z wiedzy jaką posiada wynika, że stanowisko organu w sprawie jest błędne, a tym samym wnioski postawione na wstępie są słuszne i uzasadnione.

Podała, że prawo do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem podmiotowym wyrażonym w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazała na treść art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym każdemu przysługuje prawo do informacji publicznej a także art. 14 i 13 tejże ustawy.

Wskazała również, że w judykaturze i doktrynie podnosi się, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, które organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Jako przykład takich dokumentów wskazała projekt budowlany, sporządzony przez inną osobę, który organ używa przy wydaniu decyzji.

Wyjaśniła, że "idąc za orzecznictwem sądów administracyjnych, a to WSA w wyroku z dnia 22 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SAB/Lu 72/12) zauważył, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można zatem mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 ustawy (...) odpowiednich czynności tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia".

Stwierdziła, że zgodnie z orzecznictwem złożenie skargi na bezczynność nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę organ podał, że art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej określa w sposób jednoznaczny dokumenty, które podlegają udostępnieniu, należą do nich akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia administracji publicznej i w tej sytuacji należy uznać, że wnioski o pozwolenie na budowę, czy pozwolenie na rekultywację nie są aktami administracyjnymi i nie podlegają udostępnieniu w myśl przepisów cytowanej wcześniej ustawy. O takim stanowisku organu wnioskodawczyni została poinformowana pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. Nie zastosowano procedury określonej w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wniosek skarżącej nie dotyczy informacji publicznej. Z tego względu nie wydano decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 powołanej ustawy).

Nie można się nie zgodzić, że projekt budowlany jest integralną częścią rozstrzygnięcia jakim jest decyzja o pozwoleniu na budowę, jednak wnioskodawczyni nie wystąpiła o udostępnienie decyzji a wystąpiła o udostępnienie wniosków o wydanie decyzji (nie będących aktami administracyjnymi i nie podlegających udostępnieniu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – obejmuje również bezczynność organów.

Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej, a podstawę do jej rozpoznania stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) – dalej u.d.i.p.

Bezczynność ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r., OSK 1209/04 wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r. IV SAB/Wr 57/05).

Z bezczynnością będziemy zatem mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany nie udzielił informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzielił informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie albo nie wyda na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. decyzji o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych (T. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa).

Z powyższego zatem wynika, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy zobowiązany milczy, jak również wtedy, gdy odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności podstawie prawnej.

W ocenie składu orzekającego powyższe rozważania daję podstawę – mając na uwadze stan faktyczny sprawy, do uznania, że skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 omawianej ustawy – przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9 b ust. 1, zwanym dalej centralnym repozytorium.

Przepisami szczególnymi wyłączającymi stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) – dalej ustawa.

Ustawa ta w art. 8 stanowi, że organy administracji są obowiązane do udostępnienia każdemu informacji o środowisku i jego ochronie znajdujących się w ich posiadaniu lub które są dla nich przeznaczone.

Art. 9 określa, które informacje podlegają udostępnieniu, zaś art. 4 stanowi, że każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą.

Określone są informacje, których organ administracji nie udostępnia. Stanowi o tym art. 16. W art. 17 ustawodawca wymienił sprawy, których udostępnienia organ administracji może odmówić. W myśl art. 18, przepisów art. 16 ust. 1 pkt 1 i 4-8 nie stosuje się, jeżeli informacja dotyczy danych wymienionych w tym przepisie.

Dalsze zaś przepisy (art. 19), określają zasady, warunki, formy udzielania informacji i przewidziane środki odwoławcze od negatywnych decyzji (art. 20).

Z powołanych przepisów wynika, że ustawa z dnia 3 października 2008 r. szczegółowo reguluje warunki udzielenia informacji, procedurę ich udzielania i organy zobowiązane do rozpoznania wniosków.

W tych okolicznościach organ nie miał podstaw do rozpoznania wniosku skarżącej w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Z tych też względów ostateczna odpowiedź organu (odmowa) jest prawidłowa. Przepisami właściwymi do rozpoznania wniosku w przedmiocie spraw dotyczących środowiska i jego ochrony są przepisy wymienionej wyżej ustawy.

Mając na uwadze art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.