Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1074/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Magdalena Bosakirska WSA Piotr Borowiecki Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2005 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo w celu realizacji szkoleń strzeleckich oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 30 ust. 1 i 2 i art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Z. B. od decyzji Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w sprawie odmowy dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo, w celu realizowania szkoleń strzeleckich na zajęciach przysposobienia obronnego - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 6 sierpnia 2004 r. skarżący Z. B. zwrócił się do Komendanta [...] Policji w [...] z wnioskiem o wydanie dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo, w celu realizowania szkoleń strzeleckich na zajęciach przysposobienia obronnego, w związku z zatrudnieniem w Zespole Szkół im. [...] w [..].

W toku postępowania administracyjnego Komendant [...] Policji, jako organ I instancji, w oparciu o zebrane materiały dowodowe oraz po dokonaniu stosownych czynności sprawdzających – mając na względzie obowiązek wynikający z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – pismami z dnia 19 października 2004 r., 9 listopada 2004 r., 7 grudnia 2004 r. oraz z dnia 21 stycznia 2005 r. wezwał skarżącego na egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej sportowej oraz umiejętności posługiwania się tą bronią, informując stronę o terminie i miejscu przedmiotowego egzaminu.

Pomimo prawidłowego doręczenia wezwań skarżący nie stawił się na kolejno wyznaczone terminy egzaminów, informując organ w pismach z dnia 28 października 2004 r. i 13 stycznia 2005 r. o odmowie przystąpienia do przedmiotowego egzaminu. W uzasadnieniu swych pism skarżący podniósł, iż skierowanie go na egzamin jest bezprawne i nielogiczne, ponieważ jest on posiadaczem bezterminowego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej i myśliwskiej, a także legitymacji instruktora strzelectwa sportowego.

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Komendant [...] Policji – działając w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 i 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - odmówił skarżącemu wydania dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo, w celu realizowania szkoleń strzeleckich na zajęciach przysposobienia obronnego. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż brak jest podstaw prawnych do zwolnienia skarżącego z egzaminu, którego pozytywne zaliczenie niezbędne jest do uzyskania dopuszczenia do pracy z bronią na "świadectwo" na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 cyt. ustawy. Zdaniem Komendanta [...] Policji fakt odmowy przystąpienia do egzaminu przez skarżącego nie pozwoliło organowi wydającemu uprawnienie w zakresie dopuszczenia do pracy z bronią, sprawdzenia jego znajomości wiedzy z zakresu posługiwania się bronią palną sportową "na świadectwo", wykorzystywanej podczas realizacji w szkołach zajęć z przysposobienia obronnego.

Od decyzji organu I instancji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 i art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich błędną i nielogiczną interpretację. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż z treści w/w przepisów cyt. ustawy wynika, iż dotyczą one wyłącznie osób, które występują do organów Policji po raz pierwszy z podaniem o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, a nie osób, które posiadają już bezterminowe pozwolenie na tego rodzaju broń. Skarżący podniósł, iż jest osobą, która posiada bezterminowe pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej i myśliwskiej, a także posiada dopuszczenie Komendanta [...] Policji do pełnienia funkcji społecznego instruktora strzelectwa sportowego Ligi Obrony Kraju, co upoważnia go do posiadania broni palnej sportowej na "świadectwo" w celu realizacji zawodów, szkoleń i treningów strzeleckich w Lidze Obrony Kraju oraz przechowywania tej broni zgodnie z ustawowymi wymogami. Skarżący dodał ponadto, iż jest starszym oficerem Wojska Polskiego, który posiada III, II i I klasę specjalisty wojskowego ds. uzbrojenia. W opinii strony skarżącej posiadana przez niego broń prywatna sportowa oraz broń sportowa w LOK niczym nie różni się od posiadanej broni palnej sportowej w Zespole Szkół im. [...] w [...], gdzie skarżący jest zatrudniony jako nauczyciel przysposobienia obronnego. W konsekwencji skarżący uznał, iż kierowanie go na egzamin ze znajomości przepisów i umiejętności posługiwania się bronią jest bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych. Strona dodała również, iż osoby przeprowadzające egzamin, na który był kierowany, nie są wystarczająco przygotowane i kompetentne w zakresie znajomości broni palnej, zaś treść większości pytań egzaminacyjnych pod względem merytorycznym jest bardzo mierna i świadczy o niekompetencji osoby układającej te pytania. Skarżący wskazał, iż od 36 lat ma styczność z bronią palną i pneumatyczną, nie miał żadnego wypadku, co świadczy o jego wysokich kwalifikacjach i doświadczeniu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] kwietnia 2005 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] odmawiającą wydania skarżącemu dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo, w celu realizowania szkoleń strzeleckich na zajęciach przysposobienia obronnego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – podniósł, iż nie ulega wątpliwości, że skarżący chcąc uzyskać dopuszczenie do posiadania broni palnej sportowej na świadectwo musi zdać egzamin, o którym mowa w przepisie art. 16 ust. 1 cyt. ustawy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji skoro jednak strona odmawia przystąpienia do tego egzaminu, organy Policji nie mogą wydać decyzji zgodnej z żądaniem skarżącego. Organ odwoławczy potwierdził, iż decyzją z dnia [...] września 2004r. wydał skarżącemu pozwolenie na broń sportową bez przeprowadzenia egzaminu. Jednakże organ wskazał, że wynikało to z faktu, iż decyzja ta oparta była o postanowienia przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, a pod rządami tej ustawy egzamin był czynnością fakultatywną. Dlatego też strona uzyskują w przeszłości pozwolenie na broń, egzaminu sprawdzającego nigdy nie zdawała. Organ II instancji wskazał, iż przepisy aktualnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji nałożyły na organy administracji obowiązek przeprowadzenia egzaminu, a fakt posiadania przez stronę pozwolenia na broń palną nie ma znaczenia, gdyż strona ubiega się o inne uprawnienie, w stosunku do którego ustawa przewiduje bezwzględny obowiązek poddania się egzaminowi przez osoby ubiegające się o wydanie decyzji. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, iż argumenty przedstawione przez skarżącego nie dają podstawy do zmiany stanowiska.

W dniu 2 czerwca 2005 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji błędną interpretację przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W uzasadnieniu strona podniosła, iż organ pominął fakt, iż skarżący posiada bezterminowe pozwolenie na broń palną sportową i myśliwską oraz, że jest osobą posiadającą dopuszczenie do pełnienia funkcji instruktora strzelectwa sportowego Ligi Obrony Kraju, co upoważnia stronę do posiadania broni palnej sportowej. Zdaniem skarżącego uprawnienia posiadane przez niego oraz fakt przeszkolenia w ramach służby w Wojsku Polskim uzasadniają twierdzenie, iż winien być dopuszczony do posiadania broni palnej sportowej bez jakichkolwiek warunków. W ocenie skarżącego organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego skarżący jako instruktor strzelectwa sportowego Ligi Obrony Kraju na podstawie posiadanego dopuszczenia organu I instancji do posiadania broni sportowej "na świadectwo", może prowadzić szkolenie strzeleckie z młodzieżą należącą do LOK, a nie może otrzymać dopuszczenia tegoż organu do posiadania tej samej broni, w celu realizacji zajęć strzeleckich z przysposobienia obronnego z tą samą młodzieżą uczęszczającą do szkoły. Zdaniem strony przepis art. 16 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji dotyczy wyłącznie osób, które występują do organów Policji po raz pierwszy z podaniem o wydanie pozwolenia na broń palną sportową, a nie osób, które posiadają już bezterminowe pozwolenie na posiadanie tego rodzaju broni palnej. Zdaniem skarżącego kwestię tą wyjaśnił jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 III SA 3565/01. Ponadto skarżący zarzucił organowi II instancji, iż nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących wadliwego sposobu przeprowadzania egzaminów w zakresie znajomości broni palnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ powołując się na postanowienia przepisu art. 30 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż skarżący Z. B., chcąc uzyskać dopuszczenie, miał obowiązek przedłożyć stosowne dokumenty oraz zdać egzamin sprawdzający, o którym mowa w przepisie art. 16 ust. 1 cyt. ustawy. Odnosząc się do argumentów skarżącego, organ odwoławczy podniósł, iż "dopuszczenie" z 1997 r., na które powołuje się strona, nie jest dopuszczeniem do posiadania broni w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, iż wówczas obowiązywała ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r., która nie zawierała w swojej treści żadnych przepisów dotyczących dopuszczenia do posiadania broni. Zatem zapis w legitymacji instruktorskiej LOK należącej do skarżącego, nie oznacza – zdaniem organu – że musiał on w tym celu spełnić jakiekolwiek warunki wymagane prawem. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż "uprawnienia instruktora" zapisane w tej legitymacji są nieaktualne, bowiem oparte są na nieobowiązujących już przepisach prawa. W tym przypadku nie mają zastosowania przepisy art. 52 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji również fakt, że skarżący był żołnierzem zawodowym, oraz, że w czasie studiów wojskowych zdawał egzaminy z zakresu budowy broni, nie zwalnia go z obowiązku poddania się egzaminowi, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do zarzutu niekompetencji osób przeprowadzających egzamin, organ odwoławczy uznał, iż jest on gołosłowny i nie mający żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 września 2005 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc m.in., iż w ogóle nie jest osobą zobowiązaną do zdawania egzaminu, gdyż posiada uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego oraz aktualne zezwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd nie ocenia natomiast słuszności, czy też celowości wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana Z. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2005 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 30 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również norm prawa formalnego, wskazanych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z powołanym przepisem ustawy o broni i amunicji osoby fizyczne zatrudnione przez podmioty, o których mowa w art. 29 ust. 1, przy wykonywaniu zadań wymienionych w tym przepisie, z zachowaniem zasad określonych w art. 15 ust. 1-5 i art. 16 ust. 1, mogą zostać dopuszczone do posiadania broni w czasie wykonywania tych zadań. Dopuszczenie do posiadania broni następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez właściwy organ Policji (vide: art. 30 ust. 2 ustawy).

Jak stanowi przepis art. 30 ust. 3 cyt. ustawy przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą osób, które na podstawie odrębnych przepisów posiadają licencję pracownika ochrony fizycznej.

Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przez komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. W ustępie 2 przepisu art. 16 cyt. ustawy wskazano, iż od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

Mając powyższe na uwadze należy – zdaniem Sądu – uznać, iż z brzmienia dyspozycji przepisów art. 30 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji wynika, iż wydanie przez właściwy organ Policji decyzji o dopuszczeniu do posiadania broni palnej przy wykonywaniu zadań, o których mowa m.in. w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy, jest uzależnione od spełnienia przez stronę wnioskującą przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1-5, a ponadto od zdania egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

W ocenie Sądu skarżący Z. B. nie należy do kategorii osób, które zwolnione są z obowiązku zdania spornego egzaminu, albowiem nie można go zaliczyć zarówno do osób wskazanych w przepisie art. 16 ust. 2, jak również do osób, o których mowa w art. 30 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt posiadania przez skarżącego pozwolenia na broń palną sportową, a także legitymacji społecznego instruktora strzelectwa sportowego Ligi Obrony Kraju, albowiem ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zawiera bezwzględny wymóg, aby osoby ubiegające się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni, o którym mowa w art. 30 ust. 1, zdały egzamin wskazany w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Sam fakt legitymowania się przez skarżącego pozwoleniem na broń palną sportową nie może stanowić okoliczności zwalniającej z egzaminu, skoro strona egzaminu sprawdzającego, o którym mowa w art. 16 ust. 1 – dotychczas nie zdała.

Należy wyraźnie podkreślić, iż decyzja o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową oparta była na przepisach poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, pod rządami której to ustawy egzamin był czynnością jedynie fakultatywną. Skoro przepisy aktualnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji z 1999 r. nałożyły na organy Policji obowiązek przeprowadzenia egzaminu, to sam fakt posiadania przez stronę skarżącą pozwolenia na broń palną nie ma znaczenia, gdyż – jak słusznie zauważył organ odwoławczy - strona ubiega się o inne uprawnienie, w stosunku do którego ustawa przewiduje bezwzględny obowiązek poddania się egzaminowi.

Zdaniem Sądu fakt posiadania przez stronę pozwolenia na broń palną sportową mógłby mieć znaczenie wyłącznie w przypadku, gdyby strona przed uzyskaniem takiego pozwolenia zdała egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni palnej sportowej oraz umiejętności posługiwania się tą bronią, albowiem istotny jest nie sam fakt posiadania pozwolenia na broń, ale fakt zdania egzaminu sprawdzającego.

W konsekwencji należy uznać, iż argumenty przedstawione przez Z. B. nie dają podstawy do uznania, iż skarżący nie jest zobowiązany do pozytywnego złożenia egzaminu, o którym mowa w przepisie art. 16 ust. 1 ustawy. Należy zauważyć jednocześnie, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2004 r., sygn. akt 6 III SA 3565/01, nie zajmował się w ogóle kwestią obowiązków nałożonych na podmioty ubiegające się wydanie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a więc nie mógł rozstrzygnąć – jak podniósł skarżący – o braku obowiązku poddania się przez stronę spornemu egzaminowi.

Zdaniem Sądu nie mogą mieć również jakiegokolwiek wpływu na sposób rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie podnoszone przez stronę okoliczności związane z samym przebiegiem egzaminu sprawdzającego, czy też zarzuty stawiane członkom komisji egzaminacyjnej, skoro w postępowaniu o udzielenie dopuszczenia do posiadania broni palnej sportowej strona skarżąca w ogóle odmówiła poddania się przedmiotowemu egzaminowi.

W ocenie Sądu należy stwierdzić ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły zarówno stan faktyczny, jak i wskazały kryteria prawne, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej dopuszczenia do posiadania broni sportowej. Tym samym organy obu instancji nie dopuściły się jakiegokolwiek naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.