Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 34/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 14 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił A. D. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł oraz zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu remanentu likwidacyjnego w kwocie [...] zł.

Organ wskazał, że strona prowadząc [...] "C" A. D., nie udokumentowała fakturami VAT wykonania usług potwierdzonych wystawionymi dowodami WZ, a w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie zaewidencjonowała przychodu z tytułu sprzedaży materiałów i wykonania usług na rzecz [...] "A" A. J. Tym samym podatnik zaniżył przychód z prowadzonej działalności gospodarczej o kwotę [...] zł.

Ponadto strona zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł z tytułu zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków na zakup części samochodowych oraz usługi parkingowej w wartościach brutto, zamiast w wartości netto.

Jednocześnie, z uwagi na zawiadomienie o likwidacji działalności gospodarczej, która nastąpiła z dniem 31 października 2003 r., przy ustalaniu dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej strona wykazała remanent likwidacyjny w kwocie 0 zł. Organ

I instancji, podczas przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdził, że sporządzając remanent likwidacyjny strona nie ujęła w spisie rzeczowych składników majątku, które były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a wydatki na ich nabycie uwzględniła bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że

w kontrolowanym okresie miały miejsce czynności, które powinny zostać opodatkowane; sprzeczność ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez pominięcie złożonych przez stronę oświadczeń i przedłożonej dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, zwłaszcza w postaci faktur VAT; brak inicjatywy dowodowej w ustaleniu pochodzenia dowodów WZ stanowiących podstawę wydanej decyzji; nieprzeprowadzenie wnioskowanej konfrontacji strony

i Z. N. z A. J.; brak wskazania, które okoliczności wskazują na dokonanie przez stronę czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych; naruszenie art. 196 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez brak pouczenia o treści tego przepisu i przesłuchanie w charakterze świadka Z. N., który odmówił składania zeznań w sprawie. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że przedstawione zarzuty nie stanowią podstawy do uchylenia i zmiany zaskarżonej decyzji, dokonana zaś przez organ I instancji podatkowo-prawna kwalifikacja uzyskanych przychodów ze sprzedaży usług udokumentowanych dowodami WZ, znajduje pełne uzasadnienie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, iż w kontrolowanym okresie strona dokonywała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dostaw elementów do mebli tapicerowanych na rzecz [...] "A" A. J.. Jak ustalono, każdorazowo dostawę dokumentowano dowodem WZ, do którego wybiórczo strona wystawiała faktury VAT. W związku z prowadzoną kontrolą w przedsiębiorstwie przeprowadzono czynności sprawdzające dokumentacji kontrahenta, które wskazały, iż w posiadaniu A. J. znajdują się 43 faktury VAT na kwotę [...] zł oraz 237 dowodów WZ na kwotę [...] zł, zaś w posiadaniu strony znajduje się 45 faktur VAT na kwotę [...] zł oraz 46 dowodów WZ na kwotę [...] zł.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, dokonana przez organ I instancji analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego - w tym przesłuchania świadków, którzy jednomyślnie zeznawali, iż przyjmowali towar, liczyli go i podpisywali dowody WZ tylko w przypadku zgodności towaru z dowodem WZ, rozpoznanie na okazanych dowodach WZ podpisów świadków - zasadnie doprowadziły do twierdzenia, iż dostawy towarów miały faktycznie miejsce.

Organ podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że uzyskiwany przez stronę przychód z tytułu usług świadczonych na rzecz firmy "A", udokumentowanych dowodami WZ przedłożonymi przez kontrahentkę, winien zostać opodatkowany na podstawie art. 14 ustawy o podatku dochodowym o osób fizycznych.

Organ za niezasadny uznał zarzut sprzeczności ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji złożonych oświadczeń, jak również przedłożonej dokumentacji dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyraźnie wskazano, w oparciu o jakie dowody ustalono przychód z działalności gospodarczej, tj. dowody WZ, które były stronie przedkładane w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego oraz w trakcie sporządzania protokołu z przesłuchania kontrolowanego

w dniu 28 czerwca 2005 r., który stanowi integralną część protokołu kontroli doręczonego stronie w dniu 14 lipca 2005 r., w którym strona potwierdziła, że przedłożone dowody WZ były wystawiane przez pracownika – Z. N.

Organ wskazał, że strona oświadczyła, iż na podstawie dowodów, na których wypisana jest wartość usługi i podatek VAT, otrzymywała zapłatę w wysokości wynikającej z tych dowodów i do tych dowodów wystawiała następnie faktury VAT. Do pozostałych dowodów nie wystawiała faktur VAT, gdyż nie otrzymała za te usługi zapłaty, a wartości wynikające z tych dowodów nie zostały wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i ewidencji sprzedaży VAT. Na zadane przez kontrolujących pytanie, dlaczego strona nie przedłożyła ich w trakcie kontroli, strona odpowiedziała, że nie posiada ich, bo zostawiła tylko te, za które musiała rozliczyć się

z urzędem skarbowym. Dnia 29 grudnia 2005 r. podczas przesłuchania strona potwierdziła, że dowody WZ wystawiał pracownik Z. N. i oświadczyła jednocześnie, że na tą samą partię towaru mogło być wystawianych kilka dowodów WZ.

Organ podkreślił, że znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy materiał dowodowy wskazuje, iż strona była przesłuchiwana, otrzymała dokumenty, o które prosiła. Ponadto organ I instancji przeprowadził dowody w postaci przesłuchania świadków w osobach A. J. i Z. N. oraz pracowników firmy "A". Zeznania pracowników pozwoliły ustalić organowi I instancji, że sporne dowody WZ funkcjonowały w toku współpracy pomiędzy firmą [...] "C" A. D., a firmą [...] "A" A. J. Przesłuchani pracownicy rozpoznali na nich swoje podpisy. Zatem zarzuty przedstawione przez stronę w odwołaniu, iż organ podatkowy nie wykazał jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej w ustaleniu skąd wskazane dowody WZ pochodzą i czy mają walor dowodu są pozbawione podstaw.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutem, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych ze sprawą. Organ podniósł, że zapewniono stronie czynny udział w każdym stadium postępowania podatkowego, zawiadamiając o każdym terminie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. Strona jednak nie stawiała się w wyznaczonych terminach przesłuchań, co w ocenie organu, może prowadzić do twierdzenia, iż nie była zainteresowana wyjaśnieniem spornych kwestii. Również przed wydaniem decyzji organ I instancji wydał postanowienie, w którym wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, z którego to prawa strona nie skorzystała.

Organ stwierdził, że bezzasadny jest również zarzut pozostawienia bez rozpoznania i nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu z konfrontacji A. D., Z. N. z A. J. Wskazał, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji dążąc do wyjaśnienia okoliczności powstania przedmiotowych dowodów WZ dopuścił wniosek o przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania A. J. i Z. N. W przesłuchaniach tych, A. J. w dniu 01 sierpnia 2007 r., jak i Z. N. w dniu 20 listopada 2007 r. oraz

12 lutego 2008 r., pomimo prawidłowo doręczonych zawiadomień o przeprowadzeniu dowodów, strona nie brała udziału.

Z uwagi na fakt, że powyższe zeznania świadków nie rozstrzygały spornych kwestii, organ I instancji postanowił przeprowadzić dowód z zeznań świadków, tj. pracowników firmy "A" A. J., w których to, pomimo prawidłowo doręczonych zawiadomień o przesłuchaniu świadków, również strona nie uczestniczyła. W ocenie organu zeznania te były bezstronne z uwagi na fakt, iż osoby te nie były już pracownikami firmy "A".

Za gołosłowne organ uznał sugestie strony, że przesłuchując w charakterze świadka Z. N., który odmówił składania zeznań, wskazując na wieloletni związek konkubencki ze stroną, organ dopuścił się naruszenia art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej nie pouczając go o możliwości odmowy złożenia zeznań. Przesłuchany Z. N. został prawidłowo pouczony przez organ I instancji o przysługującym mu, zgodnie z art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej, prawie do odmowy zeznań lub odpowiedzi na pytania, z którego to prawa świadek nie skorzystał i udzielał odpowiedzi na zadawane przez pracowników organu pytania, co znajduje odzwierciedlenie w protokołach przesłuchania świadka z dnia 23 listopada 2005 r., 20 listopada 2007 r. oraz 12 lutego 2008 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 180 § 1 Ordynacja podatkowej poprzez przyjęcie, że pośrednie środki dowodowe w postaci przedstawionych przez kontrolowaną kontrahentkę dowodów WZ posiadają walor dokumentów mogących się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i nie są sprzeczne z prawem, co w świetle treści decyzji miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i wpłynęło na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

- art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i rozpatrzenia

w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego, co w istotny sposób wpłynęło na sposób rozstrzygnięcia sprawy;

- art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz właściwego rozpoznania sprawy, co uniemożliwia dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy i odtworzenie jej rzeczywistego obrazu;

- art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wszelkich wątpliwości, czy też niejasności, jakie występują w niniejszej sprawie, co jest niezgodne z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu

z konfrontacji świadka Z. N. i świadka A. J.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż dokumenty WZ są wystarczającym dowodem na uzyskanie przychodu przez podatnika stoi w całkowitej sprzeczności z obowiązującymi przepisami. Dokument WZ stanowi o wydaniu towaru na zewnątrz i jest dowodem wydania lub sprzedaży towaru. Opodatkowaniu podlega tylko i wyłącznie sprzedaż towarów i usług w ramach prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Dokumenty, które dowodzą wydania towarów na zewnątrz, a więc zwykle poza magazyn, w którym są składowane mogą stanowić dowód albo samego wydania towarów lub materiałów albo ich sprzedaży w takim stanie, w jakim są one wydawane. Samo wydanie towarów

z magazynu w celu ich przetransportowania, nie stanowi podstawy do wystawienia paragonu łub faktury z tego tytułu, nie świadczy bowiem o dokonaniu sprzedaży towarów, a jedynie o opuszczeniu przez nich miejsca w którym były składowane. Dokumenty WZ są dowodem na pochodzenie towaru, ale fakt ich wystawienia nie jest jednoznaczny z dokonaniem sprzedaży towarów, które na dokumentach tych figurują, nawet jeśli w treści podana została ich wartość. Wydanie towarów, które utożsamić można z rzeczywistym faktem ich sprzedaży, każdorazowo rejestrowane jest

w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

W ocenie strony, zarzuty o braku przypisania dokumentom WZ właściwych faktur i traktowanie ich jako dowodu dla uzyskania nieopodatkowanego dochodu jest bezpodstawne i nie znajduje uzasadnienia w świetle złożonych przez stronę oświadczeń. Brak akceptacji organów podatkowych dla stanowiska skarżącej jest niezrozumiałe i oznacza naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie postępowania dowodowego.

Strona podniosła, że A. J., od której pochodziły dokumenty WZ jest osobą niewiarygodną, gdyż przeciwko niej prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w Inowrocławiu postępowanie karne o wyłudzenie i oszustwo. Fakt ten ma tym większe znaczenie, iż na części dokumentów WZ stanowiących dowody w przedmiotowej sprawie nie znajdują się podpisy i pieczątki skarżącej, w związku z czym zachodzi poważna wątpliwość co do ich wiarygodności, zwłaszcza że nie są to oryginały dokumentów, a jedynie kserokopie.

Ponadto, w ocenie strony, przedstawienie spreparowanych dokumentów WZ przez A. J. jest wystarczającym dowodem na to, że zeznania tego świadka nie są prawdziwe, i nie mogą stanowić podstawy do tworzenia materiału dowodowego, a następnie wydania decyzji przez organy podatkowe. W opinii skarżącej, zeznania A. J. stanowią formę zemsty na jej osobie.

Skarżąca zarzuciła organom również nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy Z. N. a A. J., a ponadto naruszenie art.193 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zakazane jest określanie elementów mających wpływ na wysokość podatku bez stwierdzenia prowadzenia ksiąg w sposób nierzetelny lub wadliwy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie zwiększyły skarżącej przychód w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., wynikający z dowodów WZ (wydanie materiałów na zewnątrz) w kwocie [...] zł.

Należy zauważyć, że zgodnie z art.14 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym nastąpiło: 1) wydanie rzeczy, zbycie praw majątkowych oraz dostarczenie wszelkiej postaci energii lub 2) wykonanie usługi, lub 3) otrzymanie zapłaty za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach (ust.1c). Jeżeli podatnik: 1) jest podatnikiem podatku od towarów i usług niekorzystającym ze zwolnienia od tego podatku oraz 2) prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, oraz 3) ewidencjonuje przychody w dacie wystawienia faktury, zgodnie z odrębnymi przepisami - za datę powstania przychodu uważa się dzień wystawienia faktury, a jeżeli faktura nie została wystawiona w terminie określonym w odrębnych przepisach, za datę powstania przychodu uważa się dzień, w którym faktura powinna być wystawiona. (ust.1f). Z powyższej regulacji wynika, że przychód może powstać także w sytuacji nieotrzymania przez podatnika zapłaty od kontrahenta.

Decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące

z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych.

Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest odniesienie się do treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje na gruncie postępowania podatkowego zasadę swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ podatkowy nie jest związany jakimikolwiek regułami dowodowymi, ocenia dowody za wiarygodne bądź niewiarygodne na podstawie własnego przekonania. Ocena ta powinna być zgodna

z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. W postępowaniu podatkowym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji. Ponadto organ podatkowy powinien uczynić zadość treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Z akt sprawy wynika, że w 2003 r. [...] "C" A. D. dokonywała dostawy do [...] "A" A. J. elementów do produkcji mebli tapicerowanych. Z tytułu wykonanych usług i sprzedaży materiałów do [...] "A" skarżąca sporządzała dowody WZ, lecz uzyskanego przychodu, zdaniem organów podatkowych, nie ewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz wybiórczo dokumentowała dostawę fakturami VAT. Ustalono, że w posiadaniu kontrahenta skarżącej znajdują się 43 faktury VAT wystawione przez stronę na kwotę [...] zł oraz 237 dowodów WZ na kwotę [...] zł, zaś w posiadaniu skarżącej znajduje się 45 faktur VAT na kwotę [...] zł oraz 46 dowodów WZ opiewających na tę samą kwotę.

W toku prowadzonego postępowania w dniu 28 czerwca 2005 r. przesłuchano skarżącą, która zeznała, że dowody WZ były sporządzane przez pracownika jej firmy – Z. N. Ponadto oświadczyła, że usługi udokumentowane dowodami WZ miały faktycznie miejsce. Zeznała, że faktury VAT wystawiała jedynie do tych dowodów WZ, na których widnieje wartość netto oraz podatek VAT. Do pozostałych dowodów, nie wystawiała faktur VAT, ponieważ nie otrzymywała zapłaty za wykonane dostawy. Przesłuchany w charakterze świadka Z. N. potwierdził, że dokumenty WZ będące w posiadaniu A. J. wystawiał osobiście i na tych dokumentach znajdują się jego podpisy, część dowodów podpisywał nazwiskiem Pani D. na co dostał ustne upoważnienie. Po faktycznym dostarczeniu towaru sporządzał dokument WZ z opisem "plus VAT", do którego skarżąca miała wystawić fakturę VAT. Dokument WZ dawał pracownikom firmy "A" i oni potwierdzali na nim odbiór towaru. Świadek przedstawił również jak odbywała się realizacja zamówień składanych przez [...] "A" w firmie [...] "C". Odbywało się to w ten sposób, że Pan J. dzwonił i podawał przez telefon jakie elementy należy wykonać lub czasami podawał osobiście, własnoręcznie wypisane zamówienie. Na podstawie tego były wykonywane elementy w firmie skarżącej. W trakcie przesłuchania w dniu 1 sierpnia 2007 r. A. J. stwierdziła, że nie było takiej sytuacji, w której byłby podpisany dokument WZ, a towar nie pozostawałby w jej firmie. Pracownicy firmy "A" (P. G., M. L., K. C., A. K., M. W., B. B.) zeznali, że kiedy przyjmowali towar z firmy skarżącej, liczyli go i podpisywali dowody WZ, jeśli wszystko się zgadzało. W sytuacji gdy czegoś brakowało to było to dowiezione tego samego dnia. Nie mogło być inaczej, bo byłyby braki w produkcji. Stwierdzili również, że nie podpisywali dowodów WZ, gdy towaru nie przyjęli. Z zeznań pracowników przedsiębiorstwa "A" wynika, że dostawy towarów

z firmy skarżącej miały miejsce, każdorazowo dostawa towarów udokumentowana była dowodami WZ, przed podpisaniem dowodu WZ pracownicy sprawdzali ilość przyjmowanego przez siebie towaru. Zeznania tych świadków są spójne. Osoby te nie są już pracownikami firmy "A" nie miały zatem interesu, aby zeznawać nieprawdy.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można podzielić poglądu skarżącej, że faktu wystawienia dowodów WZ nie można utożsamiać ze sprzedażą towaru. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że dostawy towarów udokumentowane dowodami WZ faktycznie miały miejsce, a dane wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów stanowią tylko część przychodów firmy skarżącej. Przychód ten powstawał niezależnie od tego, czy skarżąca otrzymała, czy tez nieotrzymała zapłatę za dostarczony towar. W księdze tej strona ujmowała przychód tylko w tych dowodów WZ, które zawierały adnotację - plus VAT. Należy podkreślić, że pracownicy firmy "A" nie widzieli dowodów z taką adnotacją, co świadczy o tym, że była ona dopisywana później. Potwierdził to Z. N. w swoich zeznaniach w trakcie przesłuchania w dniu 12 lutego 2008 r., stwierdzając, iż dawał dowody WZ z opisem wartości netto plus VAT, do których skarżąca miała wystawiać faktury, a wystawione bez dopisku VAT pozostawiał w swoim samochodzie i nie dawał A. D.

W skardze strona podnosi, że na części dowodach WZ nie znajdują się jej podpisy i pieczątki, w związku z tym istnieje wątpliwość co do ich wiarygodności, zwłaszcza, że nie są to oryginały dokumentów, a jedynie kserokopie. Twierdzi, że dokumenty te zostały spreparowane przez A. J., podważa jej wiarygodność wskazując, że aktualnie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o wyłudzenie

i oszustwo.

Należy jednak zauważyć, że w trakcie przesłuchania w dniu 28 czerwca 2005 r. skarżąca sama zeznała, po okazaniu jej 237orginalnych dowodów WZ będących

w posiadaniu A. J., że zostały one sporządzone przez jej pracownika Z. N., co zresztą on sam potwierdził w swoich zeznaniach. Skarżąca nie twierdziła wówczas, że zostały one spreparowane przez jej kontrahentkę. Okoliczność, że przeciwko A. J. toczy się postępowanie karne z wniosku Z. N. o wyłudzenie i oszustwo nie oznacza, że rację należy przyznać skarżącej. Po pierwsze, z akt sprawy nie wynika, aby A. J. została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za "preparowanie" dowodów WZ. Po drugie, przeciwko temu, że dowody WZ były preparowane przemawiają zeznania pracowników firmy "A.", którzy potwierdzali odbiór towaru i jednoznacznie twierdzili, że dostawy towarów wynikające z dowodów WZ miały miejsce. Skarżąca zamiast logicznie wyjaśnić przyczyny rozbieżności w liczbie posiadanych przez siebie dowodów WZ i przez A. J., próbuje podważyć wiarygodność swojej kontrahentki, formułując zarzuty skierowane przeciwko jej osobie.

Zdaniem Sądu organ podatkowy zasadnie również odmówił przeprowadzenia dowodu z konfrontacji pomiędzy Z. N. a A. J. Należy zauważyć, że w toku postępowania prowadzonego przez organ podatkowy Z. N. był przesłuchiwany trzykrotnie (23 listopada 2007 r., 20 listopada 2007 r., 12 lutego 2008 r.), natomiast A. J. dwukrotnie (5 lipca 2005 r., 1 sierpnia 2007 r.). Świadkowie ci z sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia wyjaśnili okoliczności faktyczne związane z przebiegiem transakcji między firmą skarżącej a firmą "A". W żadnym z tych przesłuchań skarżąca nie uczestniczyła i nie skorzystała z możliwości zadawania świadkom pytań. Domagając się konfrontacji między świadkami, skarżąca nie wyjaśniła jakie okoliczności wymagałyby wyjaśnienia w jej trakcie, ograniczając się do ogólnego stwierdzenia, że konfrontacja powinna być przeprowadzona. Odmawiając przeprowadzenia konfrontacji organ podatkowy nie naruszył art.125 Ordynacji podatkowej.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organy podatkowe art.193 §1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Dalsze przepisy tego artykułu stanowią, że księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Należy podkreślić, że taki protokół został sporządzony przez organ I instancji. W protokole tym organ uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną w części dotyczącej wysokości wykazanego przychodu w związku z wystawianymi przez stronę dowodami WZ za okres od dnia 1 stycznia do 31 października 2003 r. Okoliczność, że niektórzy kontrahenci skarżącej potwierdzili zawierane transakcje (np. T.G. sp. z o.o., [...] P.) nie oznacza, że skarżąca w sposób rzetelny ewidencjonowała zdarzenie gospodarcze pomiędzy jej firmą a przedsiębiorstwem "A".

Zdaniem Sądu przedstawiona przez organy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza art.191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem treści art. 122 i art.180 Ordynacji podatkowej.

W sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Okoliczność, że wnioski te są odmienne od tych, które wyciągnęła skarżąca nie świadczy o tym, że została naruszona zasada zaufania do organów państwowych. .

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.

L. Kleczkowski I. Najda – Ossowska M. Łent