Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 131/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75, art. 7, art. 18, art. 77 par. 1, art. 80, art. 136
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 200 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Przedsiębiorstwo [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego część o powierzchni [...] m2 działki nr [...] o powierzchni [...] m2, KW nr [...], wraz z przeniesieniem prawa własności budynku i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że [...] S.A. jako następca prawny [...] S.A. i [...] w [...], na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wniosła o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu oraz prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Po rozpatrzeniu tego wniosku Prezydent decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w [...] jest następcą prawnym [...]. Wyjaśnił, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym nie zostały zgromadzone dokumenty mogące być podstawą do uznania, że w dniu [...] grudnia 1990 r. [...] legitymowało się uprawieniami zarządu do przedmiotowej nieruchomości, w szczególności decyzja z dnia [...] lutego 1960 r. nr [...], na która powołał się wnioskodawca, nie stanowi dowodu posiadania przez Przedsiębiorstwo prawa zarządu przedmiotowego gruntu, gdyż nie zostało nią orzeczone przekazanie nieruchomości w zarząd.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, [...] S.A. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu wniosła o uchylenie decyzji ze względu na naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, czyli art. 7, art. 77 i art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.

Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 2204 ze zm.) i wyjaśnił, że stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne następuje wtedy, gdy podmioty te posiadały w dniu [...] grudnia 1990 r. grunty w zarządzie. Pojęcie zarządu nie było ustawowo określone, wobec tego na potrzeby uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych niezbędne stało się uregulowanie sposobu dokumentowania przez te osoby, że w ustawowo określonej dacie przysługiwało im do konkretnych nieruchomości, budynków, lokali i urządzeń prawo zarządu. Do tej kwestii odnosi się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23. poz. 120 ze zm.), które w § 4 ust. 1 wskazuje listę dokumentów, na podstawie których organ uwłaszczeniowy stwierdza dotychczasowe prawo zarządu, o którym mowa w § 5 tego rozporządzenia. Dokumenty te muszą się odnosić do nieruchomości, której dotyczyć ma uwłaszczenie. Organ odwoławczy przywołał również regulację prawną zawartą w art. 38 ust. 2 ustawy dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.), który to przepis regulował również sposób nabywania przez państwowe osoby prawne tytułu prawnego do nieruchomości w postaci zarządu. Podkreślił, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało jednak, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości istnieją dokumenty, sporządzone w formie prawem przewidzianej, które potwierdziłyby istnienie w ustawowej dacie istnienia prawa zarządu. Również Spółka wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku o odpowiednie dokumenty potwierdzające istnienie prawa zarządu jej poprzednika prawnego, dokumentów takich nie przedstawiła.

Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji zasadnie przyjął, że brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, czyli:

- art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 136 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zebrania w sprawie całości materiału dowodowego oraz nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomością, przy jednoczesnym zaniechaniu należytego ustalenia tej okoliczności przez organ,

- art. 80 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów skutkującą nieprawidłowym przyjęciem, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomości.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom prawa, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 121). Zgodnie z jego treścią w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. W dniu 10 lutego 1998 r. wydane zostało przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.). Zgodnie z § 4 i § 5 tego rozporządzenia właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień [...] grudnia 1990 r. Z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji uwłaszczeniowej zasadnicze znaczenie dla oceny jej prawidłowości ma stan prawny przedmiotowej nieruchomości istniejący w dniu [...] grudnia 1990 r. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych podstawą do stwierdzenia istnienia w tej dacie prawa zarządu konkretnej nieruchomości jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r., umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem [...] lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem [...] sierpnia 1985 r., uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem [...] sierpnia 1985 r., umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem [...] października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami o których mowa wyżej, może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Należy zgodzić się z organami obu instancji, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził istnienia w dniu [...] grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki do przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania, skarżąca Spółka nie wylegitymowała się istnieniem w stosunku do przedmiotowej nieruchomości jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia.

Skarżąca spółka na dowód przysługiwania prawa zarządu do spornych działek powołała się na otrzymaną przez jej poprzednika prawnego decyzję Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] lutego 1960 r. nr [...] w sprawie rozdziału pomieszczeń po byłych kotłowniach centralnego ogrzewania. W ocenie skarżącej spółki dokument ten daje wystarczającą podstawę do stwierdzenia istnienia prawa zarządu. Organy obu instancji nie zgodziły się z tym stanowiskiem i uznały, że legitymowanie się przez skarżącą jedynie decyzją o rozdziale pomieszczeń po byłych kotłowniach nie jest wystarczającym dowodem potwierdzającym istnienie tego uprawnienia, ponieważ w treści tej decyzji nie ma żadnej informacji o ustanowieniu prawa zarządu na rzecz danego podmiotu. Sąd przychyla się do argumentacji organów administracji. Jednocześnie wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 (opub. w OTK 1999 r., nr 7, poz. 159) i w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. akt U 10/00 (opub. w OTK 2001 r., nr 3, poz. 55) stwierdził, że nawet decyzja o naliczeniu i aktualizacji opłat może być uznana za podstawę stwierdzenia istnienia prawa zarządu jedynie wyjątkowo, gdy była wydana w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Inne rozumienie przepisów rozporządzenia w powyższym zakresie oznaczałaby niezgodność rozporządzenia z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 570/07 uznał, że pogląd wyrażony przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99, który dotyczył stwierdzenia prawa użytkowania nieruchomości na rzecz spółdzielni, należy odnieść jako prawidłowy także do warunków stwierdzenia prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych. W ocenie Sądu rozważania te w drodze analogi można przenieść na stan niniejszej sprawy. Z rozważań tych wynika natomiast, że decyzje, które w żaden sposób nie powołują się, ani nie nawiązują do jakiejkolwiek innej decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia istnienia prawa zarządu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 651/11 i 10 września 2014 r. sygn. akt I OSK 204/13 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1288/10 i 1 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2098/05, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego faktu istnienia zarządu nie można domniemywać. Istotne jest również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Wskazać należy, że skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu, który potwierdzałby przekazanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd jej poprzednikowi prawnemu. Jak już wyżej wskazano zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych (...), podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z wymienionych w tym przepisie dokumentów. Natomiast, jak już wskazano uprzednio, w niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca spółka nie przedstawiła ani decyzji, ani umowy, ani żadnego z dokumentów wymienionych w § 4 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, które potwierdzałyby, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie czy użytkowaniu jej poprzednika prawnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16, które poprzez analogię ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

Równocześnie wyjaśnić należy, że w odniesieniu do kwestii udokumentowania istnienia prawa zarządu na podstawie innych niż dokumenty środków dowodowych, dowody te mogłyby potwierdzić istnienie prawa zarządu tylko wtedy, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia z 1998 r. Wobec tego wnioskodawca uwłaszczenia winien wykazać, że miał w swej dyspozycji konkretne dokumenty potwierdzające określone prawo (zarząd, użytkowanie), które później zaginęły lub uległy zniszczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 207/09, opubl. CBOSA). Sytuacji takiej jednak skarżąca spółka nie podniosła w toku postępowania i nie wskazała na zagubienie dokumentów potwierdzających istnienie prawa zarządu.

Co do zasady można dowodzić istnienia zarządu na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (§ 4 ust. 3 omawianego rozporządzenia). Jednakże w rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka takich dowodów nie przedstawiła. W tej sytuacji, w ocenie Sądu trafne jest stanowisko organów obydwu instancji, że strona skarżąca nie dysponowała żadnym indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby zarząd czy użytkowanie. Zarząd (dziś trwały zarząd) to prawne formy władania, które uprawniają do władania nieruchomością. Sam fakt korzystania przez przedsiębiorstwo a następnie spółkę z nieruchomości, samo w sobie nie kreuje prawa zarządu.

Za niezasadny uznać należy postawiony w złożonej skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, a także art. 136 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie zebrania w sprawie całości materiału dowodowego oraz nieuzasadnione przyjęcie, że skarżąca Spółka nie wykazała, że w dniu [...] grudnia 1990 r. jej poprzednikowi prawnemu przysługiwało prawo zarządu nieruchomością, przy jednoczesnym zaniechaniu należytego ustalenia tej okoliczności przez organy. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji podjął działania mające na celu odnalezienie dokumentów, na podstawie których mógłby stwierdzić istnienie w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu poprzednika prawnego skarżącej Spółki do przedmiotowej nieruchomością. W tym celu organ wystąpił do m.in. do Archiwum Państwowego [...], Archiwum Akt Nowych, Biura Organizacji Urzędu [...] i [...] Urzędu Wojewódzkiego z zapytaniem, czy są w posiadaniu dokumentów, które potwierdzałyby istnienie zarządu. W odpowiedzi podmioty te wskazały, że nie posiadają takich dokumentów. Organ I instancji wezwał również skarżącą Spółkę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), dokumentów będących podstawą do stwierdzenia, że na dzień [...] grudnia 1990 r. poprzednik prawny skarżącej Spółki legitymował się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości. Jednakże żaden ze wskazanych w § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia dokumentów nie został przez skarżąca Spółkę złożony do akt sprawy.

W ocenie Sądu, ponieważ w rozpatrywanej sprawie decyzja organ ma charakter deklaratoryjny i potwierdza ona zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 200, to przede wszystkim na stronie wnioskującej ciąży obowiązek udowodnienia wystąpienia na dzień [...] grudnia 1990 r. wszystkich przesłanek wynikających z tego przepisu. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1830/11, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego ma on zatem obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Jest to bowiem warunek prawidłowego, a więc zgodnego z istniejącym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami prawa rozstrzygnięcia sprawy. Na organach prowadzących postępowanie spoczywa zatem obowiązek określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub powołanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa również na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W sytuacji, kiedy ciężar dowodu spoczywa także na stronie postępowania, obowiązek organu administracji może ograniczać się do wezwania jej, aby przedstawiła w stosownym terminie dowody na okoliczność, która warunkuje korzystne dla niej rozstrzygnięcie sprawy. Niedopełnienie tego obowiązku może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z przepisów nakładających na organy wspomniane powinności nie da się bowiem wyprowadzić wniosku, że organy zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama, mimo wezwania, takich środków nie przedstawiła. Nie można w takim przypadkach zakładać, że przy bierności strony (a taka wystąpiła w rozpatrywanej sprawie) cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym już przez organy administracji spoczywa na tych organach.

W tej sytuacji Sąd stanął na stanowisku, że wobec braku dokumentów mogących być podstawą do uznania, że w dniu [...] grudnia 1990 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] legitymowało się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości, brak jest podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonych decyzji. Z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organ II instancji przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.).

Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.