Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 834/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2013 r. sprawy z wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. R. na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. D. R. (dalej skarżący), reprezentowany przez fachowych pełnomocników procesowych w osobie adwokata i radcy prawnego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) skargę na decyzję W. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r.), utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] wydłużającą zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...]maja 2013 r. do czasu ukończenia postępowania karnego. Decyzji tej na podstawie art. 108 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Wraz ze złożeniem skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2013 r. z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki szczegółowo wymienione w art. 108 kpa, które uzasadniałyby konieczność nadania, a następnie utrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wydany rozkaz personalny nie wskazuje w ogóle dlaczego ochrona polegająca na nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest w stosunku do Niego niezbędna.

Skarżący zwrócił uwagę, że ma na utrzymaniu żonę i czwórkę dzieci – w tym dwoje niepełnosprawnych. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji spowoduje w konsekwencji dalsze zawieszenie 50% uposażenia skarżącego, a tym samym zaistnienie szkody majątkowej, którą w odniesieniu do jego osoby należy ocenić jako znaczną, gdyż praca w policji jest jedynym Jego źródłem utrzymania. Nadto utrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności spowoduje powstanie również szkody niemajątkowej, a co za tym idzie, niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w aspekcie zdrowia rodziny skarżącego – a zwłaszcza dwojga niepełnosprawnych dzieci, którym nie będzie on w stanie zagwarantować właściwej opieki zdrowotnej z uwagi na brak niezbędnych środków (k. 4-14 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z 13.8.2009 r., I OZ 779/09, lex nr 552417). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, Lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, Lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, skarżący nie wykazał w przekonujący i wystarczający sposób zaistnienia w niniejszej sprawie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o których stanowi art. 61 §3 ppsa. Zawieszenie w czynnościach służbowych oraz związane z tym zawieszenie 50% ostatnio należnego uposażenia, ze swojej istoty pociąga za sobą trudności o charakterze majątkowym. Przedstawione przez skarżącego okoliczności, niewątpliwie świadczące o tego rodzaju problemach, nie wypełniają jednak którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej o której stanowi art. 61 §3 ppsa. Z załączonego do skargi oświadczenia o stanie rodzinnym wynika, że małżonka skarżącego otrzymuje 1.592 zł tytułem świadczeń rodzinnych i opiekuńczych oraz z zakresu pomocy społecznej (k. 17 akt sądowych). Skarżący sam przyznaje, że nie został pozbawiony uposażenia w całości i otrzymuje z tego tytułu 1.070 zł miesięcznie. Do akt sprawy sądowej dołączone zostały kserokopie decyzji przyznających małżonce skarżącego konkretne świadczenia rodzinne, związane m.in. z niepełnosprawnością dwojga dzieci skarżącego (k. 18-21 akt sądowych). Z tych względów jako niezasadne należało uznać twierdzenia skarżącego o powstaniu znacznej szkody majątkowej na skutek zawieszenia wypłaty 50% uposażenia. Poza tym, jak stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm., dalej ustawa o policji), po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Jeżeli zatem sformułowane względem skarżącego zarzuty popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego o którym stanowi art. 231 §2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks Karny (Dz.U. 1997 r., nr 88, poz. 553 ze zm.) nie potwierdzą się, skarżący otrzyma zwrot połowy zawieszonego uposażenia.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, że w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 522/13, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym do niniejszej, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 522/13, odmówił wstrzymania wykonania decyzji W. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]marca 2013 r., nr [...]. Postanowieniem z 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 675/13, NSA oddalił zażalenie skarżącego na przedstawione powyżej postanowienie WSA z 4 czerwca 2013 r. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wypowiedziany przez NSA pogląd, że nie można ograniczenia środków utrzymania utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też niemożnością przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Z uwagi na to, że stan faktyczny niniejszej sprawy nie odbiega od ustalonego w postanowieniu z 4 czerwca 2013 r., wypowiedziany przez NSA pogląd nie utracił w jakimkolwiek zakresie swojej aktualności.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji.

MZ