Postanowienie NSA, sygn. akt III OW 190/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa [...] o dokonanie wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III OW 190/21 wydanego w sprawie z wniosku Starosty [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą [...] a Marszałkiem Województwa [...] w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III OW 190/21


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Marszałka Województwa [...] jako organ właściwy do wydania decyzji

w sprawie. Pismem z 8 czerwca 2022 r. Marszałek Województwa [....] złożył wniosek o wykładnię tego postanowienia poprzez wskazanie właściwej interpretacji sformułowań, którymi posłużył się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 158 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.). Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości, co do jego treści. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. ww. przepis stosuje się odpowiednio do postanowień.

Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, LEX nr 948926 oraz z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, LEX nr 1070396).

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca stawia szereg pytań w odniesieniu do uzasadnienia postanowienia. Zmierza więc do nowej interpretacji rozstrzygnięcia oraz argumentów podanych w uzasadnieniu postanowienia w kontekście własnego stanowiska. Wypełnienie takiego żądania wykracza poza obszar właściwy dla dokonywania wykładni postanowienia na podstawie art. 158 p.p.s.a. w kontekście wątpliwości co do jego treści (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, LEX nr 10700396). Stwierdzić zatem należy, że żądanie wnioskodawcy wykracza poza ramy określone w art. 158 p.p.s.a., gdyż w istocie stanowi polemikę z argumentacją Sądu i zmierza do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia z dnia 17 maja 2022 r., co jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 i 193 p.p.s.a.