Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1317/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w związku z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącego W. T. adwokata.


UZASADNIENIE

We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący W. T. wniósł o ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że od [...] listopada 2005

r. miał status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Natomiast od [...] lipca 2008 r., po uzyskaniu z urzędu pracy pomocy de minimis, rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, dzięki której osiągnął stabilizację finansową. W wyniku kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2009 r. przez Inspekcję Transportu Drogowego, został zajęty rachunek bankowy skarżącego. Z tego powodu skarżący ma trudności ze zdobyciem środków finansowych na wynagrodzenie dla profesjonalnego pełnomocnika.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie Sądu (referendarza sądowego) w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004 s. 319).

Z informacji podanych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz z nadesłanych do akt niniejszej sprawy dokumentów wynika, że decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2005 r. skarżący został uznany z dniem [...] listopada 2005 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku (decyzja Prezydenta [...] W. z dnia [...] listopada 2005 r. [...]). W dniu [...] maja 2008 r. została mu udzielona pomoc de minimis w wysokości 14.499,00 zł stanowiąca równowartość 4.291,17 euro (zaświadczenie o pomocy de minimis [...]). Natomiast w dniu [...] lipca 2008 r. skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie działalności taksówek osobowych (zaświadczenie Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2008 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej [...]). Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący osiągnął w roku 2010 przychód (po odliczeniach) w wysokości 29.243,60 zł (zeznanie [...]).

Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Jako składniki majątku jego i jego małżonki wymienił mieszkanie o powierzchni 76 m kw. oraz samochód osobowy marki [...] rok produkcji 1999 r. o wartości ok. 16.000 zł.

Według oświadczenia skarżącego, jego małżonka jest bezrobotna i nie ma rachunków bankowych. Natomiast skarżący posiada dwa rachunki bankowe: firmowy i osobisty, przy czym na kontach tych w zasadzie brak jest środków pieniężnych – saldo końcowe na koncie osobistym wskazuje kwotę 1,82 zł (wyciąg z rachunku bankowego za okres od [...] października 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. [...]), a saldo końcowe na koncie firmowym – 3 zł (wyciąg z rachunku bankowego za okres [...] sierpnia 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. [...]). Pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżący został zawiadomiony o zajęciu rachunku bankowego na pokrycie dochodzonej należności w wysokości 13.780 zł, z czego 13.000 zł stanowi kwota należności głównej objęta tytułem wykonawczym wystawionym przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w W., a 780 zł to koszty egzekucyjne (zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...]).

W dniu [...] kwietnia 2009 r. skarżący zawarł umowę pożyczki gotówkowej z [...] Bankiem S.A. z siedzibą we W., której przedmiotem jest kwota 5.998,58 zł. Na podstawie tej umowy skarżący jest zobowiązany do spłaty ww. kwoty wraz z odsetkami w 24 ratach miesięcznych w wysokości po 290 zł (umowa pożyczki [...]).

Na miesięczne wydatki skarżącego składają się - oprócz raty spłaty ww. pożyczki w kwocie 290 zł - opłaty mieszkaniowe (ok. 900 zł), koszty prowadzenia działalności gospodarczej (ok. 400 zł – na podstawie zeznania [...] za rok 2010).

Uwzględniając przychód skarżącego po odliczeniach w skali miesiąca (ok. 2.430 zł) oraz ww. wydatki rzędu 1.600 zł, stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów zastępstwa procesowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.