Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1085/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej w sprawie ze skargi "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 8 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lipca do września 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 23 grudnia 2015 r. (nr [...]).


UZASADNIENIE

W skardze na ww. decyzję strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia 23 grudnia 2015 r. (nr [...]) łącząc skutki przymusowego wyegzekwowania zobowiązania podatkowego z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że jej obecna sytuacja finansowa nie pozwala na uiszczenie zaległego podatku (łącznie ok. 5,5 mln samej kwoty głównej). Podkreśliła, że z uwagi na odmowę deklarowanego przez nią zwrotu podatku także w drodze innych rozstrzygnięć niż kwestionowane, spółka została zmuszona do ograniczenia prowadzonej działalności ze względu na brak możliwości jej dalszego finansowania. Zwróciła uwagę, że sporna w sprawie wartość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym dotyczy w rzeczywistości własnych środków finansowych spółki (posiadanych lub pozyskanych w drodze zaciągniętych pożyczek), które zostały zapłacone podmiotom na wcześniejszym etapie obrotu, tj. dostawcom spółki. Brak możliwości odzyskania środków finansowych w ramach prawa do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym uniemożliwia spółce prowadzenie szerszej działalności, zapewniającej stałe przychody oraz zyski pozwalające na ewentualną spłatę zaległych zobowiązań podatkowych, które na chwilę obecną są w całości kwestionowane. W ocenie spółki, podjęcie przez organ podatkowy czynności zmierzających do przymusowego wyegzekwowania zaległego zobowiązania prowadziłoby do stanu upadłości spółki. Podkreśliła spółka, że dostępne środki finansowe przeznaczane są na spłatę bieżących zobowiązań spółki, w tym wpisu od skargi w sprawie, którego wysokość wyniosła kwotę 55.645 zł. W ocenie strony, za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji przemawia również okoliczność wystąpienia przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kontekście tym strona wskazała, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, stanowić będzie przedmiot wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. K 31/14.

Do skargi strona dołączyła zeznanie roczne (CIT) za 2015 r., sprawozdanie finansowe za 2015 r., oraz bilans na koniec czerwca 2015 r., a także wydruk z rachunku bankowego.

Do wniosku o wstrzymanie spółka nawiązała także w piśmie procesowym z dnia 21 września 2016 r. dołączając kserokopię zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na kwotę 9.530.544,43 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę możliwości wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń.

Odnosząc powyższe do treści złożonego w sprawie wniosku Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała spełnienia przesłanek, które warunkowałyby możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zawarta we wniosku argumentacja zmierza do wykazania, że istniejące na tym etapie konsekwencje związane z odmową zwrotu zadeklarowanej przez stronę nadwyżki podatku VAT z jednej strony, z drugiej, wynikający z zaskarżonej decyzji obowiązek uregulowania zaległego zobowiązania podatkowego spowodują, że skarżąca spółka nie będzie mogła funkcjonować w obrocie gospodarczym, co w dalszej konsekwencji zmusi stronę do ogłoszenia upadłości.

Dokonując pod tym kątem oceny przedstawionej przez stronę dokumentacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku. Po pierwsze należy wskazać, że z dołączonej do wniosku kserokopii sprawozdania finansowego spółki za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. wynika, że Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników już po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej, a zatem licząc się z konsekwencjami związanymi ze stanowiskiem organu podatkowego podjęło (w dniu 15 lutego 2016 r.) uchwałę o kontynuowaniu działalności spółki. Oznacza to, że samo wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej nie stanowiło przeszkody dla dalszego funkcjonowania spółki jak to usiłuje strona wykazać we wniosku o wstrzymanie.

Po drugie, strona nie wykazała związku pomiędzy wdrożonym wobec niej postępowaniem egzekucyjnym a wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przedstawionej przez stronę kserokopii zajęcia rachunku bankowego wynika jedynie tyle, że organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, jednak nie jest wiadome czy zajął środki pieniężne na kwotę 9.530.544,43 zł, jak również, czy w tej kwocie mieści się kwota zobowiązania podatkowego z zakwestionowanej decyzji.

Odnosząc się samej kwestii wysokości zobowiązania podatkowego to należy zwrócić uwagę, że wielkość zobowiązania podatkowego nie może sama w sobie stanowić o zasadności wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Analizą tego rodzaju argumentacji na tle przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wielokrotnie zajmowały się sądy administracyjne wyrażając pogląd, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skoro wnioskodawca takiego związku nie wykazał w sposób konkretny, tj. dostatecznie uprawdopodabniający wystąpienie negatywnych następstw w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., to Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony zgodnie z żądaniem wniosku.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.