Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 64/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 61
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Dorota Hurman, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej I. oddala skargę w całości; II. przyznaje radcy prawnemu S. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 ( słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100 ) złotych w tym 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: skarżąca, strona) od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. (nr [...]) p.o. Kierownika Działu Pomocy Instytucjonalnej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]" we W. w kwocie 2042,37 miesięcznie począwszy od 5 czerwca 2018 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. ([...]), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.), dalej jako "ustawa", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze przytoczyło następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji ustalił skarżącej wysokość opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku "[...]" we W. w kwocie 2 042,37 zł miesięcznie począwszy od 5 czerwca 2018 r. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, że opłata za pierwszy niepełny miesiąc pobytu w domu pomocy społecznej wynosi 1 770,05 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że w związku z przyjęciem skarżącej do domu pomocy społecznej, konieczne było ustalenie w drodze decyzji administracyjnej wysokości ponoszonej przez pensjonariuszkę opłaty za pobyt. Na podstawie akt sprawy organ ustalił, że jedynym źródłem dochodu strony jest świadczenie wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne we W. z tytułu rodzinnej renty wojskowej, które wyniosło w miesiącu marcu 2018 r. - po odliczeniu kwoty należnego podatku oraz wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne - 2 917,67 zł. Biorąc natomiast pod uwagę, że w myśl art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy, mieszkaniec domu wnosi opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości nie większej niż 70% swojego dochodu, kwotę opłaty należało ustalić w wysokości 2 047,37 zł miesięcznie, zaś za pierwszy niepełny miesiąc pobytu w domu pomocy społecznej, tj. czerwiec 2018 r. - 1 770,05 zł. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że organ rentowy dokona potrącenia jedynie części opłaty ustalonej decyzją, natomiast pozostała jej część winna być wnoszona samodzielnie przez pensjonariuszkę w kasie lub na rachunek bankowy domu pomocy społecznej.

W odwołaniu od wskazanej decyzji skarżąca podniosła, że kwota ustalona w zaskarżonej decyzji nie jest zgodna ze stanem rzeczywistym, albowiem organ rentowy – Wojskowe Biuro Emerytalne we W. dokonywać będzie na rzecz Domu Pomocy Społecznej "[...]" potrącenia z wypłacanego świadczenia jedynie w kwocie 1.480,46 zł miesięcznie.

Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej.

W myśl art. 60 ust. 1 pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Wielkość ta jest ustalana zgodnie z zasadami określonymi w art. 60 ust. 2-6 ustawy i podlega ogłoszeniu w trybie przewidzianym ustawą. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku. Górna granica odpłatności jest zatem wielkością znaną i ustalaną każdorazowo dla danego roku kalendarzowego.

W wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy, Prezydent W. zarządzeniem nr [...] z [...] marca 2018 r. ustalił średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej na terenie W. w 2018 roku (Dz. Urz. Woj. Doln. z [...] r., poz. [...]), przyjmując, że koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej "[...]" dla osób w podeszłym wieku i przewlekle somatycznie chorych wynosi 4 038,53 zł miesięcznie.

Krąg podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej określa art. 61 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy, wskazując jednocześnie kolejność, w jakiej obowiązek ponoszenia odpłatności winien być realizowany.

W pierwszej kolejności osobą zobowiązaną do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej pozostaje sam mieszkaniec. Ustawodawca ustalił jednocześnie górną granicę opłaty wnoszonej przez mieszkańca, która wyznaczona została przez stopę procentową ustalaną od dochodu. Opłata ta - w myśl art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy - nie może przekraczać 70% dochodu mieszkańca.

Ustalenie odpłatności mieszkańca za jego pobyt w domu pomocy społecznej wymaga zatem w pierwszej kolejności dokonania prawidłowego określenia wysokości dochodu. Na gruncie ustawy o pomocy społecznej pod pojęciem dochodu należy rozumieć wszystkie przychody bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, z wyłączeniem odliczeń i pomniejszeń enumeratywnie w nich wymienionych. Artykuł 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy stanowią bowiem, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wskazano jednocześnie, że tak ustalona kwota dochodu pomniejszoną zostaje o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach oraz kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jednocześnie w art. 8 ust. 4 ustawy wymieniono rodzaje dochodów, które nie podlegają wliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu. Do grupy tej ustawodawca zaliczył:

1) jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne;

2) zasiłek celowy;

3) pomoc materialną mającą charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartość świadczenia w naturze;

5) świadczenie przysługujące osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;

6) świadczenia pieniężne i pomoc pieniężną, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 690);

7) dochód z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego;

8) świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r., poz. 1851 oraz z 2018 r. poz. 107, 138, 650, 1000 i 1076), oraz dodatek wychowawczy, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r., poz. 998 i 1076);

9) świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2018 r., poz. 1272).

Kolegium Odwoławcze wskazało, że skarżąca decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] skierowana została na czas nieokreślony do domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku, natomiast decyzją tego organu z [...] maja 2018 r. nr [...] umieszczona została w Domu Pomocy Społecznej "[...]" dla osób w podeszłym wieku i przewlekle somatycznie chorych we W. na czas nieokreślony. Zatem na zasadzie cytowanego art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy spoczął na niej obowiązek wnoszenia odpłatności za swój pobyt w domu pomocy społecznej. W celu jego skonkretyzowania, Prezydent W., działając jako organ gminy właściwej dla osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej, zobligowany został na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy do ustalenia w drodze decyzji wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej.

W toku postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że jedynym źródłem dochodu strony jest świadczenie wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne we W. z tytułu rodzinnej renty wojskowej, które wyniosło w miesiącu marcu 2018 r. 3 505,76 zł, zaś po odliczeniu kwoty należnego podatku oraz wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne - 2 917,67 zł. W tej sytuacji wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, do ponoszenia której zobowiązana jest strona, ustalona została przez organ pierwszej instancji w prawidłowej wysokości 2 042,37 zł miesięcznie, co stanowi 70% dochodu strony wynoszącego 2 917,67 zł.

Zaskarżona decyzja rozstrzyga również o wysokości opłaty za pobyt strony w domu pomocy społecznej w pierwszym niepełnym miesiącu czerwcu 2018 r. Przyjęto, że kwota opłaty winna wówczas wynosić 1 770,05 zł. Organ pierwszej instancji, ustalając jej wysokość, prawidłowo przyjął, że opłata wnoszona przez mieszkańca winna zostać zmniejszona proporcjonalnie do okresu przebywania w tym miesiącu w domu pomocy społecznej, analogicznie do obniżenia wysokości miesięcznego kosztu utrzymania. Oczywistym jest, że w sytuacji gdy osoba skierowana do domu pomocy społecznej zamieszkuje w nim przez niepełny miesiąc, wysokość odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej powinna zostać proporcjonalnie zmniejszona, brak bowiem podstaw do ustalenia opłaty względem takiej osoby za okres, kiedy nie przebywała ona jeszcze w domu pomocy społecznej. Pomocniczo można wskazać, że zgodnie z art. 106 ust. 3 zd. drugie ustawy, w przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem.

Podobnie należało uczynić z wysokością opłaty ponoszonej samodzielnie przez mieszkańca domu pomocy społecznej, który przebywał w nim przez niepełną część danego miesiąca. Zgodnie z cytowanym już art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy, mieszkaniec obowiązany jest do wnoszenia opłaty w wysokości nie wyższej niż 70% swojego dochodu. Przepis ten rozstrzyga o górnej granicy miesięcznej opłaty ponoszonej przez mieszkańca, a zatem jeśli osoba przebywa w placówce niepełny miesiąc, to nie może za ten okres ponosić takiej samej odpłatności jak za cały miesiąc. Ustaloną miesięczną kwotę opłaty (tj. 70% dochodu mieszkańca) należy zatem podzielić przez liczbę dni w miesiącu i pomnożyć przez liczbę odpowiadającą dniom pobytu w domu pomocy społecznej.

W tym zakresie rozstrzygnięcie pierwszej instancji zasługiwało na poparcie.

W ocenie Kolegium fakt dokonywania przez organ rentowy potrąceń z kwoty wypłacanego świadczenia rentowego na rzecz spłaty należności egzekwowanej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] nie miał wpływu na określenie kwoty dochodu strony. Na gruncie przepisów ustawy sformułować należało wniosek, że jeżeli przedmiotem egzekucji są należności alimentacyjne, należy je odliczyć od dochodu mieszkańca zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy. Natomiast jeżeli egzekwowane są należności z innego tytułu, nie powinny one podlegać odliczeniu od wysokości dochodu strony. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, a mający tu zastosowanie na zasadzie analogii, że fakt, iż z przysługującej osobie renty potrącane są egzekwowane przez komornika należności niealimentacyjne, które powodują, że osoba, faktycznie otrzymuje kwotę mniejszą od kryterium dochodowego warunkującego przyznanie zasiłku celowego, w świetle art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy nie ma wpływu na wysokość dochodu w rozumieniu przepisów ustawy. Pogląd ten znajduje również oparcie w wykładni gramatycznej art. 8 ust. 3 pkt 3 cytowanej ustawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Poznaniu z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1099/12 oraz w Lublinie z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. II SA/Lu 441/10).

Kolegium ustaliło, że przedmiotem egzekucji ze świadczenia rentowego należnego stronie są należności niealimentacyjne, fakt ten nie miał wpływu na wysokość dochodu strony ustaloną na podstawie przepisów ustawy.

Odnosząc się do treści odwołania, Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że określona w piśmie organu rentowego - Wojskowego Biura Emerytalnego we W. kwota potrącenia dokonywanego na rzecz Domu Pomocy Społecznej "[...]" w wysokości 1 480,46 zł nie pokrywa całości opłaty za pobyt, do której wnoszenia obowiązana jest skarżąca. W tej sytuacji, jak słusznie wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, strona winna pozostałą część kwoty wnosić samodzielnie do kasy domu lub na jego rachunek bankowy.

W tych okolicznościach analizowana w niniejszym postępowaniu decyzja Prezydenta W. okazała się zatem prawidłowa i tym samym wniesione od niej odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej przez jego niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji ustalenie opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w wysokości przekraczającej 70% dochodu skarżącej.

Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W ocenie skarżącej organy dopuściły się naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 3 ustawy poprzez nieprawidłowe określenie kwoty jej dochodu oraz niezastosowanie przy ustalaniu wysokości opłaty za pobyt w DPS przewidzianego w tym przepisie limitu 70% dochodu pensjonariusza.

Ustalenie opłaty w wysokości w wysokości 2 042,37 zł, podczas gdy rzeczywisty dochód skarżącej pozwala na przekazanie do DPS kwoty jedynie 1 480,46 zł, sprzeczny jest ze stanem rzeczywistym oraz niweczy ochronną funkcję tego uregulowania. Skarżąca, będąc osobą starszą (82 lata), schorowaną, wymagającą opieki lekarskiej i ciągłego przyjmowania leków, narażona zostaje w ten sposób na powstanie zadłużenia oraz brak środków na pokrycie kosztów leczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.pp.a.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.) dalej: ustawa.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania.

Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza go w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (art. 60 ust. 2 pkt 1 ustawy).

Według art. 61 ust. 1 ustawy, obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:

1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka,

2) małżonek, zstępni przed wstępnymi,

3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

W myśl art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy, opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnosi: mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu.

Do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych, świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 690), dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego, świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2017 r., poz. 1851 oraz z 2018 r. poz. 107, 138, 650, 1000 i 1076), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r., poz. 998 i 1076) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2018 r., poz. 1272).

W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że skarżąca decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2018 r. (nr [...]) umieszczona została w Domu Pomocy Społecznej "[...]" dla osób w podeszłym wieku i przewlekle somatycznie chorych we W., na czas określony.

Koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej "[...]" wynosi 4 038,5 zł miesięcznie (zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]).

Źródłem dochodu skarżącej jest świadczenie wypłacane przez Wojskowe Biuro Emerytalne we W. z tytułu rodzinnej renty wojskowej, które wyniosło w miesiącu marcu 2018 r. 3 505,76 zł, zaś po odliczeniu kwoty należnego podatku oraz wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne - 2 917,67 zł (art. 8 ust. 3 ustawy). Opłata za pobyt skarżącej w domu pomocy społecznej wyniosła 2 042,37 zł miesięcznie tj. 70% dochodu – 2 917,67 zł).

Podkreślić przy tym należy, że zawarty w art. 8 ust. 4 ustawy katalog wyłączeń ma charakter zamknięty.

W tym stanie rzeczy brak było podstaw prawnych do nieuwzględnienia należności egzekwowanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...].

Tym samym organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły miesięczną kwotę należną za pobyt skarżącej w Domu Pomocy Społecznej.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca została umieszczona w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku "[...]" we W. od 5 czerwca 2018 r.

W tej sytuacji trafnie uznał organ, że opłata wnoszona przez mieszkańca powinna zostać zmniejszona proporcjonalnie do okresu przebywania w tym miesiącu w domu pomocy społecznej. Ustaloną miesięczną kwotę należy zatem podzielić przez liczbę dni w miesiącu i przemnożyć przez liczbę odpowiadającą dniom pobytu w domu pomocy społecznej.

Wobec powyższego, prawidłowo organ ustalił skarżącej opłatę za pierwszy niepełny miesiąc (czerwiec) pobytu w domu pomocy społecznej, w wysokości 1 770,05 zł.

Reasumując Sąd stwierdził, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje, nie naruszyły przepisów obowiązującego prawa.

W związku z tym, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 21 pkt 1 lit. "c" Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.