Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 616/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 par. 1 pkt 2, art. 59 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Przedmiotem skargi E. sp. z o.o. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] maja 2012 r. o utrzymaniu w mocy Postanowienia Prezydenta Miasta R. z [...] marca 2012 r. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie dwóch tytułów wykonawczych wystawionych przez ten organ.

Prezydent Miasta R. (dalej: "organ I instancji" lub "organ egzekucyjny")

po wystawieniu upomnienia z [...] października 2011 r. nr [...] dotyczącego należności z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące od lipca do października 2011 r. w kwocie [...] zł (należność główna z odsetkami wyliczonymi na dzień wystawienia upomnienia) dla E. spółki z o.o. z siedzibą w R. doręczonego [...] października 2011 r. wystawił dwa tytuły wykonawcze. Tytuły wykonawcze zostały wysłane do skarżącej przez posłańca (pracownika urzędu) w dniu [...] stycznia 2012 r., jednak wobec nieobecności jakichkolwiek osób w siedzibie skarżącej i po pozostawieniu tam awiza, przedstawiciel skarżącej odebrała je [...] stycznia 2012 r. W dniu [...] stycznia 2012 r. organ wysłał też do Banku [...] S.A. tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w kwocie [...] zł (należności główne, odsetki na dzień [...].12.2011 r. , koszty egzekucyjne [...] zł i koszty upomnienia [...] zł). Do banku dotarły [...] stycznia 2012 r. Bank zrealizował zajęcie w dniu [...] stycznia 2012 r. na kwotę [...] zł. W dniu [...] stycznia 2011 r. Pan Z.U. będący prezesem zarządu skarżącej i jej wspólnikiem dokonał przelewem ze swego rachunku na rzecz Urzędu Miasta R. wpłaty kwoty [...] zł wpisując tytuł płatności: "od E. sp. z o.o. podatku od nieruchomości za miesiące od lipca do października 2011 r. na podstawie upomnienia [...] – należność główna i odsetki".

Do Urzędu Miejskiego w R. w dniu [...] stycznia 2012 r. wpłynęło datowane na [...] stycznia 2012 r. pismo od skarżącej spółki podpisane przez panią M.P. informujące o uregulowaniu w dniu [...] stycznia 2012 r. zaległego podatku zgodnie z upomnieniem, oraz o przekazaniu kwoty [...] zł w dniu [...] stycznia 2011 r. przez bank. Następnie w dniu [...] stycznia 2012 r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego pełnomocnictwo wystawione w dniu [...] stycznia 2012 r. dla pani M.P. przez prezesa zarządu spółki Z.U..

1.2. W dniu [...] stycznia 2012 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej powołując się na przepisy art. 19 § 2, art. 22 § 2, art. 33 pkt 1 i art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zmianami, dalej: "u.p.e.a."), zarzucając wygaśnięcie obowiązku podatkowego na skutek zapłacenia w dniu [...] stycznia 2012 r. W piśmie tym opisała wyżej przedstawiony ciąg zdarzeń. Poinformowała też, że w dniu [...] stycznia 2012 r. wspólnik spółki udzielił spółce pożyczki przeznaczonej na spłatę zaległości podatkowych i na podstawie przekazu kwota pożyczki została przekazana w dniu [...] stycznia 2012 r. bezpośrednio na rachunek wierzyciela, o czym spółka poinformowała w tym samym dniu.

Kolejnym pismem z [...] stycznia 2012 r. spółka wniosła:

- na podstawie art. 33 u.p.e.a. skargę na czynności komornicze,

- na podstawie art. 45 u.p.e.a. o odstąpienie od czynności egzekucyjnych,

- na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego,

- na podstawie art. 64 c § 3 u.p.e.a. o zwrot kosztów egzekucyjnych.

W piśmie tym skarżąca argumentowała, że postępowanie egzekucyjne zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczyna się wprawdzie w momencie doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, jeśli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jednak jej zdaniem z art. 80 § 3 u.p.e.a. wynika, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności, zawiadamia się zobowiązanego przez doręczenie tytułu wykonawczego. Zdaniem skarżącej ta równoczesność nie została zachowana, zatem skoro obowiązek został spełniony przed wszczęciem postępowania, to postępowanie powinno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto organ powinien odstąpić od czynności egzekucyjnych na podstawie art. 45 § 1 u.p.e.a., skoro [...] stycznia 2012 r. otrzymał informację o uregulowaniu zobowiązania.

Skarżąca w odpowiedzi na uzupełnienie braków wniosku w piśmie złożonym [...] lutego 2012 r. wniosła o:

- odstąpienie od czynności komorniczych na podstawie art. 45 u.p.e.a.,

a w konsekwencji o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a.,

- uchylenie dokonanego zajęcia rachunku bankowego,

- o zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego jako nienależnych na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a.

W piśmie tym skarżąca rozwinęła argumentację dotycząca w szczególności tego, że tytuł egzekucyjny powinien zostać doręczony spółce z chwilą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie po jego zakończeniu, co wynika w szczególności z art. 80 § 3 u.p.e.a. Podniosła też zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przez brak pouczenia o przepisach prawa, które maja zastosowanie do zarzutów.

1.3. Postanowieniem z [...] marca 2012 r. organ uznał zarzuty za nieuzasadnione. Powołując się na przepis art. 26 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a organ stwierdził, że wobec tego

iż wierzyciel i organ egzekucyjny to ten sam podmiot (Prezydent Miasta R.), to wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z dniem wystawienia tytułów wykonawczych. Powołał się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z 3 marca 2011 r. sygn alt II UK 307/10. Jednocześnie wskazał, że dopiero po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego lub zawiadomienia o zajęciu wierzytelności następuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a więc powstaje stosunek procesowy, w ramach którego zostają wykreowane strony postępowania, zatem dopiero od tego czasu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika do reprezentowania go w tym postępowaniu i do kwestii pełnomocnictwa będą miały zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. przepisy art. 32-33 k.p.a., zaś do doręczeń art. 39-49 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że organ musi być zawiadomiony o ustanowieniu takiego pełnomocnika i dopiero od chwili powzięcia takiej wiadomości może go jako pełnomocnika traktować. Przy tak przedstawionej ocenie prawnej, zdaniem organu wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło [...] grudnia 2011 r., natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej – [...] stycznia 2012 r., to jest

z dniem doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Pełnomocnictwo dla M.P. zostało udzielone i przedstawione [...] stycznia 2012 r. dlatego dopiero od tej daty mogła reprezentować skarżąca, a pismo opatrzone datą [...] stycznia 2012 r. złożone w organie [...] stycznia 2012 r. nie mogą odnosić skutków w postępowaniu egzekucyjnym.

Organ odparł zarzut braku pouczenia na tytule wykonawczym wskazując,

że w pouczeniu wskazano, jakie mogą być podstawy zarzutów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. organ wskazał,

że obowiązki podatkowe są obowiązkami o charakterze osobistym i nie mogą być przenoszone przez cywilnoprawne umowy pomiędzy podatnikiem, a osobą trzecią. Zgodnie z art. 59 § 1 i 61 § 1 ustawy z dnia 23 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zmianami, dalej: "o.p.") tylko zapłata zobowiązania podatkowego przez samego podatnika prowadzi do realizacji zobowiązania podatkowego i tym samym do jego wygaśnięcia. Tym samym takiego wygaśnięcia nie spowodowała zapłata przez prezesa zarządu skarżącej spółki. Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 26 maja 2008 r. sygn akt I FPS 8/07. Organ zauważył przy tym, że nie dotyczy to sytuacji, gdy osoba wpłacająca podatek dokonuje tego ze środków powierzonych mu przez podatnika działając jako "posłaniec" czy "wyręczyciel". Dalej w tej kwestii organ podał, że powoływana przez skarżącą umowa pożyczki z udziałowcem jest umowa cywilnoprawna, środki z tej umowy zostały przekazane bezpośrednio do wierzyciela spółki z pominięciem jej rachunku. W tej sytuacji nie można uznać, że spółka zrealizowała swoje obowiązki z własnego majątku, bez względu na treść tytułu zapłaty widniejąca na przelewie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 45 u.p.e.a. organ wyjaśnił, że w dacie czynności egzekucyjnych obowiązek istniał, gdyż istniała zaległość podatkowa.

2.1. Skarżąca w dniu [...] marca 2012 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta R. z [...] marca 2012 r. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W zażaleniu tym podtrzymała wcześniej podnoszoną argumentację, a nadto zarzuciła naruszenie;

1) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez nie zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie prawdy obiektywnej;

2) art. 6 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego

i prawnego sprawy i złamanie zasady legalizmu polegające w szczególności na nieuwzględnieniu, ze w dniu 10 stycznia 2012 r. Z. U. działając jako wyręczyciel spółki korzystając z jej majątku dokonał zapłaty zaległego podatku;

3) art. 80 K.p.a. poprzez niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, co odniósł do kwestii zapłaty podatku przez Z. U. oraz okoliczności, że M. P. nie działała jako pełnomocnik dopiero od dnia [...] stycznia 2012 r., to jest od dnia, kiedy skarżąca dowiedziała się o postępowaniu egzekucyjnym. W zakresie tego zarzutu skarżąca podniosła również, że organ przyjmując pismo od M.P. nie wezwał jej do przedstawienia pełnomocnictwa, a ponadto nie uwzględnił, że działała jako posłaniec dostarczający dowody dokonania wpłaty stanowiące podstawę do odstąpienia od egzekucji na podstawie art. 45 u.p.e.a.;

4) art. 8 K.p.a. poprzez złamanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

5) art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie zasady udzielania informacji polegające na nieudzielaniu informacji o sytuacji prawnej w celu wykorzystania ewentualnego braku doświadczenia podatnika dla realizacji celu pobrania kosztów egzekucyjnych. Miało się to wyrażać nie przekazaniu informacji o skutkach wpłaty dokonanej przez prezesa spółki,

6) naruszenia zasady szybkości i prostoty postępowania wyrażonej w art. 12 K.p.a.,

7) naruszenie zasady niezbędności wyrażonej w art. 7 § 3 u.p.e.a przez stosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji wykonania egzekwowanego obowiązku.

W uzasadnieniu zażalenia spółka w istocie powtórzyła argumentację dotychczasową. Uzupełniła ja rozważaniami co do tego, że na skutek umowy pożyczki z [...] stycznia 2012 r. środki z tej pożyczki mimo, że znajdowały się na rachunku prezesa spółki, stanowiły majątek spółki. Powołała się na wyrok WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2000/09, który wskazuje – jej zdaniem- na częściową nieaktualność uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 8/07.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. rozpoznając zażalenia na postanowienia Prezydenta Miasta R. w sprawie zarzutów i w sprawie kosztów postępowania utrzymało w mocy zaskarżone postanowienia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie postanowienia dotyczącego zarzutów organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Stwierdziło,

że w obrocie bezgotówkowym nie jest dopuszczalna zapłata podatku przez osobę trzecią z jej rachunku bankowego, nawet jeżeli środki te pochodzą z pożyczki, jaką spółka otrzymała od udziałowców. Odnosząc się do powoływanego wyrodku WSA w Warszawie w sprawie III SA/Wa 2000/09 SKO uznało, że dotyczy on innego stanu faktycznego (spółki komandytowej płacącej zaliczki na podatek dochodowy swojego wspólnika). Co do zarzutu nieuwzględnienia złożonego przez główną księgową pisma informującego o przekazaniu środków na pokrycie zobowiązań spółki przez jej prezesa, SKO uznało, że okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

4. W skardze na postanowienie SKO w R. w sprawie zarzutów, skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

- naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia i prawidłowej oceny dowodu w postaci umowy pożyczki udzielonej spółce E. przez Z.U.:

- naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że zapłata podatku dokonana przez osobę trzecią działającą jako wyręczyciel, ze środków należących do podatnika, nie stanowi wykonania zobowiązania podatkowego,

- naruszenie art. 7 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 33 pkt 1 i 6 u.p.e.a. przez uznanie za prawidłowe wszczęcie i kontynuowanie postępowania egzekucyjnego oraz zajęcie rachunki bankowego skarżącej przy jednoczesnym przetrzymywaniu środków pieniężnych spółki przeznaczonych na pokrycie zobowiązania podatkowego przez okres [...] miesięcy pomimo spełnienia przez podatnika obowiązku podatkowego. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. i utrzymanego nim w mocy postanowienia Prezydenta Miasta R.. Wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając skargę jej autor skupił się na rozważaniach dotyczących tego, że na skutek pożyczki udzielonej przez Z.U. skarżącej spółce środki z tej pożyczki znajdujące się na jego rachunku stanowiły własność skarżącej

i uiszczenie z nich podatku w dniu [...] stycznia 2012 r. było skuteczne.

5. W odpowiedzi na skargę na postanowienie w przedmiocie zarzutów

w postępowaniu egzekucyjnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie. Powołało się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2008 r. I FPS 8/07.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

6. Stan faktyczny w sprawie niniejszej jest bezsporny. Do jego istotnych elementów należy zaliczyć następujące fakty: zawiadomienie o zajęciu wraz

z tytułami wykonawczymi wysłane [...] stycznia 2012 r. dotarło do Banku [...] stycznia 2012 i tego samego dnia zajęcie zostało zrealizowane, w dniu [...] stycznia 2012 r. organ podjął próbę doręczenia odpisów tytułów wykonawczych do skarżącej – dłużnika, jednak wobec niemożności doręczenia, skuteczne doręczenie nastąpiło [...] stycznia 2012 r., [...] stycznia 2012 r. Z.U. – prezes zarządu i wspólnik skarżącej spółki dokonał na rachunek organu skutecznego przelewu kwoty odpowiadającej należnościom z tytułów wykonawczych. Poza wadliwością pouczenie, nie jest też kwestionowana zasadność wystawienia tytułów wykonawczych. Zasadniczą kwestią sporną jest to, czy dokonanie przelewu przez T.U. w dniu [...] stycznia 2012 r. spowodowało wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 o.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Jak wynika zaś z art. 60 § 1 pkt 2 o.p., za termin dokonania zapłaty w obrocie bezgotówkowym uważa się dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu. Językowa wykładnia tego ostatniego przepisu stanowi jednoznacznie, że rachunek z którego dokonywany jest przelew skutkujący uznaniem za dokonanie zapłaty w dniu jego skutecznego dokonania musi być rachunkiem podatnika. Umowa rachunku bankowego uregulowana jest w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 725 i następne K.c.) oraz w przepisach ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 72 poz. 665 – dalej: prawo bankowe) – art. 49 i następne. Przez umowę rachunku bankowego bank zobowiązuje się względem posiadacza rachunku, na czas oznaczony lub nieoznaczony, do przechowywania jego środków pieniężnych oraz, jeżeli umowa tak stanowi, do przeprowadzania na jego zlecenie rozliczeń pieniężnych, umowa zawierana jest na piśmie przez posiadacza (współposiadaczy rachunku) i bank. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skarżąca spółka była posiadaczem (współposiadaczem) rachunku bankowego, z którego dokonywany był sporny przelew. Sama skarżąca na to nie wskazywała, a twierdzenia o udzieleniu pożyczki i przekazie nie pozwalają nawet przy ich prawdziwości przyjąć, że skarżąca stała się współposiadaczem rachunku. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę w pełni podziela przytoczony przez organy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale w składzie 7 sędziów z 26 maja 2008 r. sygn. I FPS 8/07 zgodnie z którą, zapłata, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dokonana przez inny podmiot w imieniu podatnika nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego tego podatnika. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tej uchwały, stosunek cywilnoprawny zawiązany pomiędzy podatnikiem, a osobą trzecią (tu: powoływane przez skarżącą: umowa pożyczki, przekaz) nie odnosi żadnego znaczenia

w stosunkach publicznoprawnych (podatkowych), gdyż nie wskazuje na to żaden przepis ustawy. Wprawdzie w końcowej części uzasadnienia tej uchwały dopuszcza się zapłatę przez osobę trzecią, ale dotyczy to tylko zapłaty gotówkowej, o jakiej mowa w art. 60 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie mają wpływu na ocenę prawną powoływane przez skarżąca wyroki sądów administracyjnych dotyczące kwestii zapłaty przez osobę trzecią zapadłe przed powołaną uchwałą I FPS 8/07. W uzasadnieniu tej uchwały wskazywane przez skarżącą wyroki były brane pod uwagę, jako prezentujące odmienne poglądy. Nie jest też trafny pogląd skarżącej, że wyrok WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 2000/09 "wskazuje na nieaktualność tej uchwały". Wyrok ten dotyczy innego stanu faktycznego, a poza tym, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeśli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznając sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, powinien przedstawić zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia składowi całej izby NSA.

Ponieważ – jak wyżej wskazano - płatność dokonana przelewem w dniu 10 stycznia 2012 r. z rachunku Z. U. nie spowodowała wygaśnięcia zobowiązania podatkowego niezależnie od tego, z jakim stosunkiem prawnym pomiędzy skarżącą, a Z.U. była związana (pożyczka, przekaz), dlatego bez wpływu na prawidłowość badanych rozstrzygnięć pozostają zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. co do przeprowadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów na te okoliczność zwłaszcza, że w istocie ta okoliczność nie była kwestionowana. Na marginesie tylko można wyrazić zdziwienie, dlaczego prezes spółki pożyczał jej pieniądze na zapłatę podatku, skoro w tym samym czasie miała ona odpowiednie środki na rachunku bankowym, o czym świadczy skuteczne ich wyegzekwowanie.

Nie jest też przedmiotem zainteresowanie sądu w sprawie niniejszej dotyczącej zarzutów fakt przetrzymywania przez organ środków pieniężnych przelanych przez Z.U. przy jednoczesnym wyegzekwowaniu zaległości podatkowych z rachunku skarżącej. Jak wyżej wykazano, dokonanie czynności egzekucyjnych (zajęcie rachunku) w dniu [...] stycznia 2012 r. było zasadne, skoro przelew z [...] stycznia 2012 r., ani żadna inna okoliczność nie spowodowały wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływa na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą decyzji.

Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.), był zobowiązany orzec jak w sentencji .