Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1220/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 24, art. 18 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędziowie Jerzy Drwal/asesor/, Krystyna Sidor, Protokolant Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada Miejska uchwałą Nr 1517/LII/2002 z dni 27 czerwca 2002r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. - część III (obszar północny zawarty pomiędzy ulicami: [...], [...], [...] do ulicy [...], ulicą [...] do granicy administracyjnej miasta wraz z tymi ulicami, granicą administracyjną miasta do Al. [...], zachodnią granicą pasa drogowego Al. [...] i północną granicą pasa drogowego ulic: [...], [...] i [...] do Al. [...], Al. [...], od Al. [...] do ulicy [...] na podstawie art.7 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. Nr 142 poz.1591 z 2001 roku - z późniejszymi zmianami), art. 24 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999 roku - z późniejszymi zmianami oraz uchwały Rady Miejskiej Nr 413/XXXIX/96 z dnia 21.11.1996 r., uchwaliła co następuje:

1. Nie uwzględnia się zarzutu, złożonego w dniu 16.04.2002 r. przez S. S., dotyczącego ustaleń projektu zmiany planów dla nieruchomości nr 43, (obr.4, ark.6) położonej przy ul. [...] w L..

2. Przedmiotem zarzutu jest zakwestionowanie dyspozycji funkcjonalnej terenu wskazanej wyżej działki w projekcie zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. - część III.

Zainteresowany sprzeciwia się planowanej przebudowie dojazdu im. Z. Noskowskiego obsługującego zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do rangi ulicy osiedlowej KDD dla obsługi zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co naruszy granicę jego nieruchomości oraz skutkować będzie pogorszeniem warunków zamieszkania.

W uzasadnieniu uchwały stwierdza się , że dniu 21 listopada 1996 roku Rada Miejska , działając w oparciu o art.7 ust. 1 pkt. 1 i art.8 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. Nr 142 poz.1591 z 2001 roku), a także art. 12 ust.l,2, i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 roku - z późniejszymi zmianami) podjęła uchwałę Nr 413/XXXIX/96 w sprawie przystąpienia do zmiany planów zagospodarowania" przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L.. Zgodnie z wymogami określonymi w art.18 ust.2 pkt.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Zarząd Miasta poinformował o przystąpieniu do sporządzania wzmiankowanej wyżej zmiany planów poprzez publikację ogłoszenia w miejscowej prasie ("[...]" z dn. 12.02.1997 r., Nr 36 (10130), Nr ogłoszenia 00242 - K), a także w formie informacji wywieszonej na tablicy ogłoszeń w gmachu Urzędu Miasta przy ul. [...]. Jednocześnie określono termin składania wniosków do planu, tj. do dnia 30.06.1997r.

Z akt będących w posiadaniu Wydziału Strategii i Rozwoju Urzędu Miejskiego dotyczących procedury sporządzania projektu zmiany planów część III wynika, że S. S. nie składał wniosku do planu w odpowiedzi na obwieszczenie Zarządu Miasta o przystąpieniu do zmiany miejscowych planów szczegółowych zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 11.12.2001 r., zgodnie z art.18 ust.2 i 4 uozp, po zbadaniu spójności rozwiązań projektu zmian z polityką przestrzenną gminy zawartą w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L.", Zarząd Miasta wystąpił z wnioskiem do ustawowo określonych organów i instytucji o uzgodnienia przygotowanego do wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. - część III (pismo z dnia 11.12.2001r., znak: SIR.V 7322/2/ III/2/2001/). W dniach od 21 grudnia 2001 r. do 11 stycznia 2002 r. takie uzgodnienia zostały dokonane.

Zgodnie z treścią art. 18 ust.2 pkt.5 uozp, zawiadomiono na piśmie wskazane osoby, w tym skarżącego (pismo z dnia 20.02.2002r znak SIR.LPU.V.7322/2/III/17/2002), o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu zmiany planów - część III oraz prognozy skutków wpływu ustaleń zmiany planów na środowisko przyrodnicze.

Wyłożenie do publicznego wglądu projektu zmiany planów - cześć III miało miejsce w dniach od 11 marca 2002 r do dnia 2 kwietnia 2002r w siedzibie Zarządu Miasta przy [...] w L..

O terminie wyłożenia Zarząd Miasta poinformował również zainteresowanego poprzez obwieszczenie zamieszczone w dzienniku ("[...]" nr 49/11655 z dnia 27 lutego 2002 r.). W trakcie wyłożenia zapewniono informację i umożliwiono zainteresowanemu uzyskania kopii wyrysów i wypisów prezentowanego opracowania.

Do dnia 16 kwietnia 2002 r. zgodnie z wymogami art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 uozp, tj. z zachowaniem terminu14 dni o okresie wyłożenia przedmiotowej części projektu planu przyjmowano protesty i zarzuty.

W dniu 16.04.2002 r., z zachowaniem terminu określonego ustawą, S. S. zakwestionował ustalenia zawarte w projekcie zmiany planów - część III dla działki nr 43 położonej przy ul. [...] w L., dotyczące przeznaczenia jej części pod rozbudowę dojazdu obsługującego zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej im. Z. Noskowskiego do rangi ulicy osiedlowej KDD dla obsługi zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, co jego zdaniem skutkować będzie wzrostem natężenia ruchu kołowego z negatywnymi następstwami dla warunków zamieszkania. Zainteresowany wnosi o zmianę ustaleń projektu planu postulując utrzymanie istniejącego stanu zagospodarowania.

W obowiązującym Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego (zatwierdzonym uchwałą, Miejskiej Rady Narodowej , Nr XV/91/86, z dn. 30.12.1986 r. Dz. Urz. Woj. Nr 2/87, poz. 25, z późniejszymi zmianami przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93r., Dz. Urz. Woj. Nr 17, poz. 101, z dn. 10. 12. 1993 r) działka nr 43 położona jest w terenach przeznaczonych pod mieszkalnictwo wielorodzinne IIIC9MW jako przeważającą formę zabudowy.

W obowiązującym Miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego zgrupowania przemysłowo - składowego [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr 79/VIII/94 z dnia 08.12.94 r., opublikowaną w Dz. Urzęd. Woj. Nr 19, poz. 122 z 16.12.94 r.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że dokonana została zmiana ustaleń obowiązującego planu miejscowego dla przedmiotowej działki, w związku z tym uznaje się zasadność merytoryczną wniesionego przez S. S. odwołania od ustaleń projektu zmiany planów - część III, kwalifikując go jako zarzut w rozumieniu art.24 ust.1 uozp

W Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta przyjętym uchwałą Nr 359//XXII/2000 Rady Miejskiej z dnia 13 kwietnia 2000r. określającym politykę przestrzenną miasta oraz rozwój struktury funkcjonalno-przestrzennej, wyżej określona działka leży w strefie intensywnej urbanizacji.

W projekcie zmiany planów nieruchomość wnoszącego leży w obszarze adaptowanej zabudowy jednorodzinnej M4 oraz częściowo na terenie projektowanej drogi osiedlowej KDD. Projektowana droga zapewnia dojazd do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej - MZ dla pojazdów uprzywilejowanych, pojazdów służb komunalnych a także samochodów osobowych użytkowników mieszkań. Trasę drogi ustalono w sposób optymalny z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających ze stanu zainwestowania i zagospodarowania terenu a także warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43 z 1999 r. poz. 430).

Projektowana droga pełnić będzie funkcję wewnątrzosiedlowej i nie powinna stanowić źródła zagrożeń dla jakości i warunków zamieszkiwania w zespole zabudowy jednorodzinnej.

Zgodnie z art. 2. ust.1 i art. 4. ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia przeznaczenia terenu i zasad zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy.

Ponadto z art. 33 tej ustawy wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania własności nieruchomości.

Biorąc pod uwagę uwarunkowania i zasady kształtowania zagospodarowania terenu oraz fakt, że w wyniku sporządzania projektu zmiany planów nie nastąpiło naruszenie norm prawa materialnego , odmawia się uwzględnienia zarzutu.

Od tej uchwały pełnomocnik skarżącego S. S. - [...] A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze stwierdza się , że jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały, zgodnie z projektem zmiany planów nieruchomość skarżącego leży w obszarze adaptowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - M4 oraz częściowo na terenie projektowanej drogi osiedlowej KDD. Projektowana droga zapewnia niezbędną obsługę terenów zabudowy wielorodzinnej - MZ przez pojazdy uprzywilejowane a także dla samochodów osobowych użytkowników mieszkań.

W ocenie skarżącego powyższa uchwała w sposób rażący narusza przepisy prawa i z tego powodu winna zostać wyeliminowana w całości z obrotu prawnego.

Na wstępie skarżący podkreśla , że zaskarżana Uchwała została podjęta z rażącym naruszeniem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie.

Zgodnie z treścią wyżej powołanego przepisu, Uchwała Rady Miejskiej w sprawie rozpatrzenia zarzutu winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżanej Uchwały wprawdzie objętościowo jest dość obszernie, jednakże w istocie nie zawiera żadnej treści merytorycznej, która odnosiłaby się do argumentów zawartych w zgłoszonym przez skarżącego zarzucie, zarówno w zakresie podstawy prawej jak i faktycznej. W istocie merytoryczna treść uzasadnienia przedmiotowej Uchwały ogranicza się jedynie do Iakonicznego stwierdzenia (komunału) że: "Trasę przedmiotowej drogi ustalono sposób optymalny z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających ze stanu zainwestowania i zagospodarowania terenu, a także warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (...). Projektowana droga pełnić będzie funkcję ulicy wewnątrz osiedlowej i tego względu nie powinna stanowić źródła zagrożeń dla jakości i warunków zamieszkiwania w zespole zabudowy jednorodzinnej (...)".

Powyższe stwierdzenie nie zawiera żadnych argumentów, które można by uznać za

odpowiedź na wniesiony przez skarżącego zarzut.

Szczególnie istotne znaczenie zawartości merytorycznej uzasadnienia uchwały podjętej w trybie art. 24 ust 3 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ma miejsce w przypadku, gdy uchwała ta nie uwzględnia wniesionych zarzutów. Trafność powyższej tezy wielokrotnie potwierdził NSA m.in. w wyrokach z dnia 3.04.2000 r., IV S.A 2120/99, i z dnia 7.12.2001 r., IV S.A 1053/2001. Zgodnie ze stanowiskiem NSA ustawowy obowiązek uzasadnienia uchwały jest szczególnie ważny wówczas, gdy rada gminy odrzuca wniesiony zarzut. Jak stwierdził NSA chodzi bowiem o to, aby rada, rozpatrując zarzut, wyjaśniła wszystkie istotne okoliczności sprawy, aby można było jednoznacznie ocenić, czy w danym wypadku rada nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Mając na względzie interesy ogółu społeczności lokalnej, rada nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli' i jednostek organizacyjnych. Ustawodawca, zobowiązując radę gminy do uzasadnienia faktycznego i prawnego podjętej uchwały w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, miał na celu nie tylko nie budzące wątpliwości wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, ale także przekonanie wnoszącego zarzut o zgodności projektowanego rozwiązania z prawem. Zdaniem NSA, taka jest ratio legis przepisów o zaskarżaniu planu na etapie jego przygotowywania, wynikająca z wykładni systemowej przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Naruszenie przepisu art. 24 ust. 3 omawianej ustawy, zobowiązującego radę gminy do uzasadnienia faktycznego i prawnego uchwały o odrzuceniu wniesionego zarzutu, nie może według NSA, pozostać bez wpływu na ocenę legalności uchwały rady gminy i może stanowić przesłankę stwierdzenia jej nieważności. Przesłanka ta wystąpi wówczas, gdy uzasadnienie jest tak lakoniczne, iż nie wynika z niego, że istotne okoliczności sprawy zostały przez organy gminy wyjaśnione i ocenione. I choć wadliwość a jest przede wszystkim związana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, to może dojść do stwierdzenia nieważności uchwały.

Ponadto jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżanej uchwały, w ocenie Rady Miejskiej w związku ze sporządzeniem projektu zmiany planów nie nastąpiło naruszenie norm prawa materialnego i z tego względu nie ma żadnych podstaw da uwzględnienia zarzutów. Z tym stanowiskiem nie można się absolutnie zgodzić, gdyż wbrew stanowisku Rady Miejskiej projekt zmiany, planów został sporządzony z naruszeniem przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 1 ust 2 pkt 3 i 5, art. 3 ust 3 pkt 2 .oraz art. 6 ust 4 pkt. 3, 4, 5 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z podstawowymi zasadami zagospodarowania przestrzennego określonymi w art. 1 ust 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (...) (pkt 3), walory ekonomiczne przestrzeni i prawa własności (pkt 5). Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 w granicach określonych przez ustawę i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

Natomiast w myśl art. 6 ust 4 ustawy przy tworzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , organy powinny brać pod uwagę jakość życia mieszkańców. W ocenie skarżącego planowane przekształcenie dojazdu w drogę wewnątrzosiedlową narusza wskazane wyżej przepisy prawa i świadczy a tym, iż nie zastały należycie rozważane uwarunkowania dotyczące zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, ochrony interesu prawnego właścicieli sąsiadujących nieruchomości jak również uwarunkowania dotyczące jakości życia mieszkańców sąsiadujących nieruchomości.

Niewątpliwie planowane przekształcenie dojazdu w drogę wewnątrzosiedlową z całą pewnością pogorszy jakość życia zarówno skarżącego jak i innych mieszkańców domków jednorodzinnych, położonych, przy ul [...]. Wynika to z faktu konieczności przybliżenia granicy drogi do budynków mieszkalnych, zwiększenia natężenia hałasu oraz emisji spalin związanych ze zwiększonym ruchem pojazdów. Jest oczywiste, że takie zwiększenie natężenia ruchu pojazdów nastąpi, skoro droga ta ma obsługiwać położoną w pobliżu zabudowę wielorodzinną. Należy przy tym zauważyć, że dom, należący do skarżącego, znajduje się obecnie w odległości 4 m od granicy dojazdu, tj. ul. [...], a odległość ta zmniejszyłaby się jeszcze w przypadku planowanej przebudowy.

Poza tym przekształcenie przedmiotowego dojazdu w ruchliwą ulicę usytuowaną w odległości kilku metrów od istniejącej zabudowy jednorodzinnej zmniejszy radykalnie bezpieczeństwo w ruchu na tym obszarze. Pomiędzy domkami istnieją wąskie alejki, wyłożone kostką brukową, o szerokości niespełna 4 m. Mała szerokość tych alejek uniemożliwia zmianę kierunku ruchu poruszających się po nich pojazdów, tj. uniemożliwia dokonywanie na nich manewru zawracania. Sprowadza się to do tego, że wyjazd pojazdów, które wjadą na teren tych alejek, następuje tyłem. Zatem w przypadku przekształcenia dojazdu w ruchliwą ulice osiedlową, włączenie się do ruchu pojazdów wyjeżdżających z alejek tyłem, radykalnie zwiększyłaby niebezpieczeństwo wypadków drogowych.

Oprócz tego skarżący zauważa, że aktualnie wzdłuż dojazdu ul. [...] rośnie 6 kilkunastoletnich drzew, które w związku z planowanym jej poszerzeniem musiałyby zostać wycięte.

Nieuwzględnienie przez Radę Miejską przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wyżej wskazanych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, świadczy o tym, iż doszło do naruszenia art. 24 ust. 3 tej ustawy.

Ponadto Skarżący podnosi, iż zaskarżana uchwała została wydana z rażącym

naruszeniem art. 24 ust .1 w/w ustawy. Jak wynika z jej uzasadnienia organ przy jej podejmowaniu całkowicie pominął kwestie ochronę indywidualnych interesów obywateli ( w tym skarżącego), w procesie planowania przestrzennego, a skupił się jedynie na interesie społeczności lokalnej, a konkretnie społeczności zamieszkałej na obszarze zabudowy wielorodzinnej. Skarżący nie może się zgodzić z tą argumentacją, gdyż celem zarzutu, zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest ochrona interesu indywidualnego obywateli w procesie planowania przestrzennego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA z dnia 3.04.2000 r., IV S.A. 2120/99 (ONSA 2001/4 .poz. 166), a także z dnia 7.12.2001 , IV S.A. 1053/2001. Zgodnie z tymi orzeczeniami Rada Gminy, rozpatrując zarzuty zgłoszone do projektu planu, nie może skutecznie powoływać się na interes ogólny jako podstawowe, a tym bardziej jedyne kryterium zasadności podejmowanych rozstrzygnięć planistycznych. Przy rozpatrywaniu zarzutów spojrzenie na proponowane rozwiązania powinno być odwrotne: czy w związku z realizacją choćby najsłuszniejszych celów społecznych nie został naruszony interes prawny jednostki, ponieważ w postępowaniu dotyczącym rozpatrywania zarzutów to on jest prawnie chroniony, a jego naruszenie może prowadzić do nieważności w całości lub w części uchwały o planie. Mając więc na względzie interes ogółu, Rada Gminy nie może tracić z pola widzenia interesów prawnych poszczególnych obywateli i jednostek organizacyjnych.

Dodatkowo skarżący podnosi, że wbrew zapewnieniom Rady Miejskiej ustalenie przebiegu trasy planowanej ulicy osiedlowej nie zostało dokonane w sposób optymalny tj. z uwzględnieniem wszystkich możliwości usytuowania jej przebiegu.

W ocenie skarżącego istnieją jeszcze inne możliwości usytuowania tej drogi, zapewniające obsługę komunikacyjną zabudowy wielorodzinnej - MZ, oraz gwarantujące komfort życia mieszkańców tego obszaru, a jednocześnie nie naruszające takiego komfortu zarówno skarżącego jak i pozostałych mieszkańców domków jednorodzinnych usytuowanych przy ul. [...].

Otóż, w ocenie skarżącego istnieje realna możliwość przeprowadzenia tej drogi od południowej strony osiedla domków jednorodzinnych, a mianowicie od ul.[...] poprzez położony tam nieużytek i doprowadzenia jej do budynków usytuowanych w tylnej części ul. [...] i ul. [...]. Przebieg takiej drogi skarżący przedstawia na załączonej do niniejszej skargi kserokopii planu miasta L..

Nadmienić należy, że na nieużytku położonym od południowej strony osiedla domków jednorodzinnych, znajduje się już utwardzona alejka. Prowadząca od ul. [...] do ul. [...] o podobnej szerokości do aktualnej szerokości ul. [...]. W ocenie skarżącego usytuowanie w powyżej opisanym miejscu przedmiotowej drogi (ulicy osiedlowej) byłoby mniej uciążliwe dla mieszkańców domków jednorodzinnych, ze względu zarówno na odległość od tych domków jak również ze względu na fakt, iż w tym kierunku nie ma wyjazdu z alejek osiedlowych. Tak usytuowana droga zapewniałaby jednocześnie obsługę komunikacyjną bliskiej zabudowy wielorodzinnej.

Warto jeszcze zauważyć że konieczność utworzenia nowego dojazdu do obszaru zabudowy wielorodzinnej jest w ogóle wątpliwa ze względu na istniejący dojazd przez ul. [...]. Z powyższych argumentów wynika, że poszerzenie przedmiotowego dojazdu i przekształcenie go w ulicę osiedlową nie jest konieczne dla obsługi komunikacyjnej obszaru zabudowy wielorodzinnej.

Powyżej podniesione argumenty świadczą niezbicie, że Rada Miejska nie rozważała

w sposób należyty zarzutu wniesionego przez skarżącego. Treść zaskarżanej uchwały prowadzi do wniosku, że organ przy jej wydawaniu nadużył przysługującego mu władztwa planistycznego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wnosi o jej oddalenie.

Rozpatrując złożoną skargę Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. z 1999r., nr 15, poz.139) ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej .

Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu przysługują środki prawne, tj. protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrywania.

Zgodnie z art. 24 cyt. ustawy o planowaniu przestrzennym zarzut może wnieść

każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do Sądu Administracyjnego.

Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawną określonego podmiotu. Interes ten (uprawnienie), jak też jego charakter, zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym.

Przez prawo wnoszenia zarzutów do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego właściciel terenu (nieruchomości) otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji mających ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego.

Zupełnie inny charakter posiada protest. Protest zgodnie z art. 23 cyt. ustawy może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od uchwały Rady Miejskiej w kwestii odrzucenia protestu nie przysługuje skarga do

Sądu Administracyjnego.

Rozpatrując skargę na uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd w pierwszym rzędzie stwierdził, że Rada Miejska przy opracowaniu projektu zmian planu dochowała wszystkich bezwzględnie obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący był powiadomiony w formach określonych przez przepisy prawa o wyłożeniu projektu zmiany planu do publicznego wglądu, o trybie zgłaszania zarzutów do tego projektu, o terminie sesji Rady, na której Rada miała rozpatrzyć zarzuty strony, co nastąpiło z udziałem skarżącego

Skarżący otrzymał także wyciąg z uchwały Rady Miejskiej rozstrzygającej o nieuwzględnieniu zarzutów, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne wraz pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ramach zachowanej procedury przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący miał zatem zapewnioną pełną ochronę swojego interesu prawnego.

W sprawie należy powiedzieć po pierwsze, że naruszenie prawa własności przez projekt planu zagospodarowania przestrzennego oraz odrzucenie zarzutu, samo przez się nie stanowią dostatecznej podstawy do uwzględnienia skargi.

W sprawie jako podstawa uwzględnienia skargi winno być wykazane naruszenie prawa materialnego i zasad przewidzianej przez ustawę procedury.

Skarżący nie wykazał naruszenia prawa materialnego ani procedury.

Odnośnie zarzutów skargi należy uznać, że uchwała o odrzuceniu zarzutu nie narusza przepisów prawa materialnego ani procedury planistycznej, a zatem nie został naruszony interes skarżącego oparty na przepisach prawa materialnego.

Projekt zmian przewiduje przebudowę dojazdu obsługującego zespół zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na ulicę osiedlową.

Ulica osiedlowa posiada określone parametry i w jej przypadku nie można mówić o naruszeniu zdrowia ludzi i bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Jest to "zwykła" ulica osiedlowa, a więc nie można twierdzić, o naruszeniu ustawy o planowaniu przestrzennym w zakresie nie uwzględnienia wymogów ochrony środowiska, bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Przepisy prawa budowlanego, ochrony środowiska, prawa o ruchu drogowym i bezpieczeństwa ruchu na drogach będą rozpatrywane w sposób szczegółowy w następnej fazie postępowania tj. udzielenia pozwolenia na budowę.

Wbrew zarzutom skargi uchwała posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Z akt sprawy i przebiegu rozprawy wynika, że brane były pod uwagę rozwiązania alternatywne.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270).