Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3021/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 614/16 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007 r. postanawia: 1) sprostować oczywistą omyłkę zawartą w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3021/17, poprzez zastąpienie błędnego postanowienia o kosztach tj. "2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz A. Z. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.", zarządzeniem "2. do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku przekazuje wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu."; 2) sprostować oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3021/17, poprzez wykreślenie na stronie 11 uzasadnienia wyroku ostatniego zdania tego uzasadnienia, tj. "O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.".


UZASADNIENIE

Z A S A D N I E N I E

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., II FSK 1772/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3021/17, w ten sposób, że zastąpił błędne postanowienie o kosztach tj. "2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz A. Z. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.", zarządzeniem "2. do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku przekazuje wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu.".

Zasadność niniejszego sprostowania nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości, z uwagi na treść art. 254 i art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem pierwszego z ww. przepisów wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosowanie natomiast do treści art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, w tym m.in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 614/16, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Pełnomocnik z urzędu działał za skarżącą również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W treści skargi kasacyjnej wskazał on, że wnosi o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego według norm określonych w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Oświadczył on również, że opłaty za wykonaną pomoc prawną nie zostały zapłacone w całości.

Mając na uwadze realia niniejszej sprawy oraz przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnoszące się do właściwości sądu w zakresie orzekania o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej należało przyjąć, że postanowienie o kosztach, zawarte w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3021/17, stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu orzekającemu w niniejszej sprawie doskonale znana jest treść art. 254 i art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., z których to przepisów wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji do orzekania w zakresie wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy. Właściwym w kwestii wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej jest bowiem wojewódzki sąd administracyjny i to ten sąd w oparciu o zarządzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zobowiązany do rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., sprostował również oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 3021/17, poprzez wykreślenie na stronie 11 uzasadnienia wyroku ostatniego zdania tego uzasadnienia, tj. "O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.". Konieczność niniejszego sprostowania wynika z zastąpienia błędnego postanowienia o kosztach zawartego w punkcie 2 ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2019 r., zarządzeniem o przekazaniu do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu.

Skoro zaistniałe w niniejszej sprawie błędy stanowiły w istocie oczywiste omyłki pisarskie, to dlatego należało sprostować je z urzędu.