Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 463/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 27, art. 28a
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Referent Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 maja 2009 r. nr [...]; 2. określa, że postanowienia wymienione w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonywane; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. S. 357zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 20 stycznia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego o charakterze pieniężnym przeciwko zobowiązanemu W. S. w celu wyegzekwowania grzywny w wysokości 5000zł nałożonej postanowieniem z dnia 5 lutego 2008r. w celu przymuszenia do wykonania prawomocnej decyzji rozbiórkowej nr [...] z dnia 13 lutego 1980r. wydanej przez naczelnika Gminy. Przedmiotem rozbiórki jest samowolnie wybudowany na działce nr [...] w B. obiekt budowlany, pełniący funkcję letniskową, nietrwale związany z gruntem.

W dniu 20.01.2009r wydany został tytuł wykonawczy nr [...], mający na celu egzekucję ww. grzywny w celu przymuszenia.

Skarżący wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W zarzutach tych podał, że wnosi o odroczenie terminu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym ze względu na wady popełnione w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący podniósł, że nie otrzymał żadnej korespondencji w sprawie, w tym upomnienia, a więc nie mógł dochodzić swoich praw, gdyż nie brał udziału w postępowaniu. Powołując się na powyższe oświadczył, że składa zarzut braku wymagalności obowiązku ze względu na wady w postępowaniu administracyjnym.

Powołując się na art. 34 §1 ustawy egzekucyjnej Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił do wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zajęcie w trybie postanowienia stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 12 maja 2009r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zajął negatywne stanowisko co do zarzutów zgłoszonych przez W. S. Organ w pierwszej kolejności przedstawił przebieg postępowania w przedmiocie nakazania rozbiórki nałożonego na R. i M. S. oraz wszczętego przeciwko nim postępowania egzekucyjnego, ostatecznie umorzonego, na tej podstawie, że właścicielem domku zobowiązanym do rozbiórki jest W. S. Postępowanie to dotyczyło rozbiórki domku letniskowego położonego w B. na działce nr [...] Organ wskazał, że upomnienia, postanowienie o nałożeniu grzywny z dnia 5.08. 2008r. oraz inną korespondencję / wymienioną w uzasadnieniu postanowienia/ doręczał na adres wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia 22.09. 2001r., tj, Ł. ul. [...]. Przesyłki były dwukrotnie awizowane. Organ powołując się na art. 44 § 1 i § 2 kpa ustalił, że w tym stanie rzeczy uprawniony był uznać przesyłki kierowane do skarżącego za doręczone. Nadto organ I instancji wskazał, że wystąpił do Urzędu Miasta w C. z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych dotyczących W. S. Urząd podał, że W. S. jest zameldowany na pobyt stały w Ł., ul. [...]. Powołując się na powyższe organ wskazał, że nie posiadał innego adresu skarżącego dla doręczeń, poza adresem podanym przez skarżącego w piśmie z dnia 22 września 2001r.

Na powyższe postanowienie W. S. wniósł zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie złożonych zarzutów. W uzasadnieniu zażalenia skarżący ponownie zarzucił, że nie brał czynnego udziału w sprawie, nie mógł zapoznać się z aktami sprawy i składać wyjaśnień, gdyż nie otrzymywał powoływanych w treści uzasadnienia pism, postanowień, czy też upomnień. Skarżący podniósł, że powoływanie się przez organ na pismo z 2001r. nie ma istotnego znaczenia, skoro sam organ podaje, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2005r. Ponadto skarżący podał, że w związku z likwidacją spółki jawnej "A" A. L. i W. S., przekazał własność domku o pow. 35m² w ramach rozliczenia byłemu wspólnikowi A. L. Wskazał, że od 2002r. mieszka w C. i fakt zmiany miejsca zamieszkania zgłosił do Urzędu skarbowego, z jednoczesnym podaniem adresu do korespondencji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 czerwca 2009 utrzymał w mocy zaskarżone postawienie, nie znajdując podstaw prawnych do jego zmiany lub uchylenia.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Urząd Skarbowy, jako organ egzekucyjny, prowadzi egzekucję nałożonej postanowieniem z dnia 5 lutego 2008r. i nie uiszczonej grzywny w wysokości 5.000zł, która ma na celu przymuszenie W. S. do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego na działce nr [...] w B. Wobec niezapłacenia grzywny wierzyciel zobligowany był do wystąpienia do właściwego Urzędu skarbowego o wszczęcie egzekucji.

W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz. U. Nr 229z 2005r., poz. 1954/, podstawą zarzutu w sprawie może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żaden z warunków wymienionych w cyt. wyżej przepisie art. 33.

W uzasadnieniu postanowienia odnosząc się do zarzutów wskazał, że skarżący powołał się na wady w postępowaniu administracyjnym, które na tym etapie nie mogą być badane. Nadto z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że rozstrzygnięcia podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym były kierowane na adres stałego zamieszkania skarżącego wskazanego przez Urząd Miejski w C., tj. ul. [...] w Ł. Organ II instancji uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, iż z uwagi na nieodbieranie awizowanych przez pocztę przesyłek należało uznać, że upomnienie, tytuł wykonawczy oraz postanowienie o nałożeniu grzywny zostały doręczone zobowiązanemu w sposób określony w art. 44 kpa. Dopiero na etapie postępowania prowadzonego przez Urząd Skarbowy organ I instancji powziął wiadomość, że W. S. zmienił adres zamieszkania. Organ II instancji powołał art. 41 § 1 kpa stanowiący, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji o każdej zmianie adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że w aktach znajduje się pismo R. i M. S. z 22.09.2001r. dotyczące upomnienia z dnia 10.09. 2001r. w sprawie rozbiórki domku, które podpisał W. S. podając ww. adres zamieszkania, pod który była kierowana korespondencja. Zatem wiedział o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym i miał obowiązek poinformować o zmianie adresu. Odnosząc się do załączonej do zażalenia kserokopii wpisu w KRS o likwidacji spółki jawnej "A", organ wskazał, że jest to dowód likwidacji Spółki, nie jest to natomiast dowód o przekazaniu przedmiotowego domku wspólnikowi w ramach rozliczenia. Odnosząc się do wniosku o odroczenie terminu wykonania rozbiórki organ wskazał, że nie mieści się on w wymienionych w cyt. art. 33 ww. ustawy i nie może stanowić podstawy zarzutu- zobowiązany dopiero wystąpił z wnioskiem o odroczenie terminu nałożonego obowiązku, na tym etapie postępowania egzekucyjnego kwestie dotyczące obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nie są badane.

W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przyznanie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie otrzymał decyzji z 1980r. wydanej przez Naczelnika Gminy o rozbiórce domku letniskowego, który wówczas stanowił własność skarżącego i nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym jej wydanie, nie otrzymał również postanowienia o nałożeniu grzywny, jak również innej korespondencji w sprawie rozbiórki. Skarżący wskazał, że wierzycielem obowiązku dokonania rozbiórki jest Gmina K., która wydała decyzje o rozbiórce z 1980r.Gmina K. jako wierzyciel wystąpiła w dniu 9 czerwca 2009r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wstrzymanie egzekwowania obowiązków rozbiórki obiektów letniskowych na terenie leśnym w B., z uzasadnieniem, że opracowywany jest plan zagospodarowania przestrzennego dla działek w B.. Plan jest na etapie wyłączenia gruntów leśnych i zmiany przeznaczenia na grunty na cele rekreacyjne, co umożliwi pozostawienie postawionych na tym terenie domków letniskowych. Wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest wierzycielem w tej sprawie, gdyż nakaz rozbiórki według informacji uzyskanej w gminie wydał w 1980r. Naczelnik Gminy K. i on jest uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. A skoro uważa on, iż jego postępowanie w sprawie ma doprowadzić do zmiany przeznaczenia gruntu i zatwierdzenia planu umożliwiającego zachowanie dotychczasowej zabudowy, prowadzone postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone lub zawieszone. Ponadto skarżący ponownie wskazał, że aktualnie nie jest właścicielem domku, gdyż przekazał go w ramach rozliczenia przy likwidacji spółki jawnej "A". Do skargi skarżący załączył umowę z dnia 27 grudnia 2001r. nieodpłatnego przekazania środków z okazji likwidacji Spółki "A"

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że zgodnie z ustawą o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, dodany pkt 4 w art. 20 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. stanowi, że organem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest kierownik powiatowej inspekcji w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa / Dz. U. Nr 106, poz. 668/ zadania nadzoru budowlanego wykonuje Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, który w rozpoznawanej sprawie jest wierzycielem w stosunku do wydanych wcześniej przez Urząd Gminy w K. decyzji nakazowych na podstawie prawa budowlanego.. Odnosząc się do przedłożonej umowy z dnia 27.12. 2001r. organ II instancji uznał ten dowód za niewiarygodny, albowiem został on złożony po blisko 8 latach od daty zawarcia tej umowy. Natomiast czynności administracyjne oraz egzekucja były prowadzone od 2000r. takie działanie / późne przedłożenie dokumentu/ wzbudza poważne wątpliwości co do rzetelności i prawdziwości oświadczeń w nim zawartych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Powyższe oznacza, że sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji / postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Zgodnie z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tytuł wykonawczy zawiera:

1) oznaczenie wierzyciela;

2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację;

3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7) datę wystawienia tytułu, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci urzędowej wierzyciela;

8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Zgodnie z § 3 do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku.

Organ egzekucyjny bada z urzędu, czy tytuł wykonawczy spełnia wymagania określone w art. 27 § 1 i 2; w razie stwierdzenia braków, jest obowiązany zwrócić tytuł wierzycielowi (art. 29 § 2 ustawy). Niezakwestionowanie tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny nie wyklucza zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu co do treści tytułu wykonawczego, tym bardziej, że organ egzekucyjny bada jedynie formalną prawidłowość tytułu wykonawczego.

Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące braku doręczania mu wydawanych w sprawie postanowień, czy tez upomnień. W postępowaniu administracyjnym stronom będącym osobom fizycznym, które nie ustanowiły pełnomocnika w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi / art. 40 § 1, art. 42 § 1i art. 43 kpa/.

Zgodnie z przepisem art. 44 § 1 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany wyżej:

1/ poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej- w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2/ pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy / miasta/- w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy / miasta/ lub upoważnioną osobę lub organ .

§ 2. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym wyżej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia.

§ 3 W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa wyżej , pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni, od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za skuteczne z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Ww. przepis normuje instytucję doręczenia zastępczego. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego w odniesieniu do pism kierowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ administracji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ administracji na mocy cyt. przepisu art. 44 kpa był uprawniony do zastosowania doręczenia zastępczego, co prawidłowo ustaliły organy administracji. Niespornym jest bowiem, że skarżący w swoim piśmie z dnia 22.09. 2001r. kierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podał adres Ł., ul. [...]. Powyższe pismo zostało skierowane do organu nadzoru w trakcie postępowania z udziałem M. i R. S., zostało sporządzone osobiście przez skarżącego i przez niego podpisane. Dodatkowo organ administracji ustalił w Urzędzie Miasta w C., że W. S. jest zameldowany na pobyt stały pod ww. adresem. Skarżący nie informował organów nadzoru o zmianie miejsca zamieszkania, mimo, że z treści pisma z 21.09. 2001r. wynika, że znał przebieg postępowania w sprawie dotyczącej egzekucji decyzji rozbiórkowej z 1980r. W konsekwencji powyższego organ uprawniony był do zastosowania doręczenia zastępczego w trybie cyt. przepisu art. 44 kpa. Podkreślić należy, że organy szczegółowo przedstawiły i uzasadniły podstawy faktyczne i prawne umożliwiające zastosowanie opisanego doręczenia, które Sąd podziela, jako zgodne z prawem.

Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty dotyczące osoby wierzyciela, a mianowicie, że to Gmina K. jest wierzycielem egzekwowanego obowiązku rozbiórki, skoro w 1980r wydała nakaz rozbiórki domku letniskowego, jak też zarzut dot. wstrzymania, odroczenia nakazu rozbiórki. Sąd również w tym zakresie podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, jak również w odpowiedzi na skargę. Bezspornie bowiem to Powiatowy Urząd Nadzoru Budowlanego jako wykonujący aktualnie z mocy obowiązującego prawa zadania nadzoru budowlanego jest organem egzekucyjnym w sprawach, w których wcześniej Urząd Gminy w K. wydał decyzje nakazujące rozbiórkę obiektów budowlanych. Zatem jest organem, który egzekwując obowiązek rozbiórki był uprawniony do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, oraz do wystąpienia o jej wyegzekwowanie. W przedmiotowym postępowaniu z uwagi na jego zakres wyznaczony w szczególności przepisem art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, Sąd nie może w żadne sposób kontrolować prawidłowości postępowania dotyczącego rozbiórki obiektu, jak również rozstrzygać o odroczeniu obowiązku wykonania rozbiórki, czy też o jej wstrzymaniu. Innymi słowy kwestie dotyczące obowiązki rozbiórki, której dotyczy decyzja z 1980r. nie mogą badane w przedmiotowym postępowaniu.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł zarzut, że nie jest właścicielem domku letniskowego, którego dotyczyła decyzja rozbiórkowa, gdyż przekazał go osobie trzeciej / A. L. w ramach rozliczenia przy likwidacji spółki jawnej/. Na powyższe okoliczności skarżący przedłożył wypis z KRS oraz umowę nieodpłatnego przekazania środków z okazji likwidacji Spół,i "A" z 27 grudnia 2001r. zawartą między skarżącym a A. L. W postanowieniu z dnia 6.02. 2003r. Sad Rejonowy dokonał wpisu o likwidacji spółki jawnej "A z dniem 27.12.2001r.Natomiast w §2 umowy 27 grudnia 2001r. strony ustaliły, że w zamian za środki wymienione w § 1 W. S. zamieszkały Ł. ul. [...] przekazuje A. L. domek campingowy położony w B. gmina K. na działce Nr [...].

Zgodnie z art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych czynności egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście obowiązku na następcę prawnego. Przepis ten dotyczy więc sytuacji, gdy na skutek czynności cywilnoprawnych dochodzi do zmiany właściciela rzeczy, z którą jest związany egzekwowany obowiązek. Taka sytuacja może polegać na sprzedaży obiektu budowlanego, w stosunku do którego wydano nakaz rozbiórki. W takich sytuacjach obowiązek przechodzi na następcę prawnego, czyli nabywcę obiektu budowlanego. Obowiązek rozbiórki jest obowiązkiem wynikającym z norm prawa materialnego administracyjnego. Jeżeli występuje następstwo prawne obowiązek administracyjny przechodzi na następcę prawnego zobowiązanego.

W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego, że nie jest on juz zobowiązanym do dokonania rozbiórki, gdyż nie jest już właścicielem domku letniskowego, którego nakaz rozbiórki dotyczy, wobec treści art. 28 a ww. ustawy, winien być przez organ II instancji rozpoznany, albowiem kontynuacja czynności egzekucyjnych wobec zbywcy obiektu budowlanego, czyli skarżącego mogła stanowić naruszenie przepisu art. 28a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co z kolei mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz na podstawie art. 135 tej ustawy uchylił postanowienie organu I instancji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 lit. a/ w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm./.