Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 125/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę. A.B.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz W. (dalej jako: organ I instancji) ustalił B. E. N. (dalej jako: skarżąca) jako posiadaczowi samoistnemu zabudowanej nieruchomości - działki nr 439 w obrębie [...] miasta W., przy ul. A 50, wymiar podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie 741,00 zł. Przedmiot opodatkowania stanowiły: - budynki mieszkalne o pow. użytkowej 74 m2, stawka podatku 0,60 zł/m2, podatek w kwocie 44,40 zł; grunty pozostałe do 1.000 m2 o pow. 1.000 m2, stawka podatku 0,25 zł/m2, podatek w kwocie 250,00 zł; grunty pozostałe od 1.001 m2 do 5.000 m2 o pow. 2.129 m2, stawka podatku 0,21 zł, podatek w kwocie 447,09 zł. Następnie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: SKO, organ odwoławczy) po rozpoznaniu odwołania skarżącej, działając na postawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (dalej jako: o.p.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W sprawie ustalono, że ww. nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków działka nr 439 pozostaje we władaniu samoistnym spadkobierców J. B. Skarżąca jest posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości, mieszka tam na stałe i jest zameldowana wraz synem, zameldowane są również jej córka i wnuczka. Nieruchomość nie jest podłączona do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, skarżąca korzysta z przyłącza wody od sąsiadki. Skarżąca jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla punktu poboru w W. przy ul. A 50, ponosi koszty utrzymania mieszkań swojego oraz syna. Ponadto w dniu 23 lutego 2004 r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych.

Skarżącej naliczono podatek od nieruchomości na 2020 r. od gruntów pozostałych - 3.129 m2, budynku mieszkalnego o pow. użytkowej - 74 m2 wg. stawek określonych w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj.[...]. z 2018 r., poz. 6630 ze zm.). Natomiast od budynku pozostałego o pow. użytkowej - 132 m2 nie naliczono podatku od nieruchomości uwzględniając fakt, że budynek ten nie posiada dachu i jest w trakcie rozbiórki.

SKO uzasadniło w decyzji, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza samoistne posiadanie przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości. Pomimo kwestionowania decyzji z lat ubiegłych, skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, że nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości.

W skardze na ww. decyzję skarżąca oraz jej syn S. N. podnieśli, że decyzja SKO jest oczywiście niezasadna oraz że stanowi groźbę karalną. Ponadto powołali zarzut przedawnienia, a także argument, że zaskarżona decyzja stanowi bezczynność. W związku z tym skarżąca, na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a., wniosła o zasądzenie odszkodowania od każdego z urzędników oraz na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. — wniosła o wymierzenie grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia każdego z urzędników.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło oddalenie skargi skarżącej, argumentując jak w zaskarżonej decyzji oraz o odrzucenie skargi S.N.

Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2021 r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.2019., poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.) rozdzielił skargi i tak skarga S. N. została wpisana do rep. I SA/Łd 126/21 i następnie postanowieniem z dnia [...] r., odrzucona jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Materialną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2019 r., poz. 1170, dalej jako: u.p.o.l.). Stosownie do jego treści podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tym podatkiem w trakcie roku podatkowego. Zgodnie dalej z art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków i świadczeń. Stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza zatem obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości oraz wyłącza konieczność poszukiwania przez organ podatkowy właściciela w razie, gdy stan prawny danej nieruchomości jest nieuregulowany.

Poza sporem pozostaje fakt, że stan prawny nieruchomości jest nieregulowany - w ewidencji gruntów i budynków działka nr 439 figuruje jako pozostająca we władaniu samoistnym spadkobierców J.B. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów powierzchnia działki wynosi obecnie (po modernizacji) 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na terenie działki znajduje się budynek mieszkalny oraz budynek niemieszkalny (pozostały).

Z pisma A z 28 lipca 2016 r. wynika, że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla punktu poboru w W., ul. A 50. Z zaświadczeń o zameldowaniu wystawionych przez Urząd Miasta w W. wynika, że skarżąca zameldowana jest pod tym adresem na pobyt stały podobnie jak jej syn S. oraz córka S. K. i wnuczka S. S. K. nie zamieszkuje od lat 10 na ww. nieruchomości i jest tam jedynie zameldowana (co wyjaśniła w toku postępowania za 2015 r.) W dalszej kolejności z pisma B sp. z o.o. z dnia 9 sierpnia 2016 r. wynika, że posesja położona przy ul. A 50 nie jest podłączona do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a zatem nie ma podpisanych stosownych umów. Skarżąca korzysta z przyłącza sąsiadki i ze zużytej wody rozlicza się bezpośrednio z nią. Okoliczność ta potwierdzona została przez J. O. oświadczeniem. Na okoliczność sposobu korzystania z ww. nieruchomości wskazują także informacje wypływające z pisma MOPS w W. z 5 października 2016 r. W trakcie wizyt pracowników ośrodka w miejscu zamieszkania syna skarżącej, w budynku przy ul. A 50, potwierdzono, że zamieszkuje tam także skarżąca, korzystając z odrębnego mieszkania. Ustalono również, że podatniczka pokrywa koszty utrzymania mieszkań (także syna). W dniu 23 lutego 2004 r. skarżąca złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wprost wymieniła poszczególne przedmioty opodatkowania - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 74 m2 i budynek pozostały o pow. użytkowej 132 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 3.342 m2 .

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ doszedł do słusznego przekonania, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Pojęcie posiadacza samoistnego nie jest wyjaśnione w u.p.o.l., ale zostało zdefiniowane na gruncie art. 336 kodeksu cywilnego. Posiadacz samoistny wykonuje uprawnienia składające się na treść prawa własności, czyli korzysta z rzeczy z wyłączeniem innych osób, pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią (postanowienie SN z 17.06.2015 r., ICSK 309/14). Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca włada rzeczą jak właściciel, co stanowi posiadanie samoistne na które składają się dwa elementy: fizyczny – wyrażający się we władaniu rzeczą oraz psychiczny wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Skarżąca sprawuje władztwo nad nieruchomością dla siebie niezależnie od woli innych osób. O posiadaniu samoistnym skarżącej świadczą zawarcie umowy na dostawę energii i ponoszenie związanych z tym opłat, zameldowanie i stałe zamieszkanie, odbieranie korespondencji kierowanej pod ten adres i ponoszenie kosztów utrzymania, a także złożenie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych położonych na nieruchomości.

Dodatkowo należy również podkreślić, że w analogicznych sprawach, dotyczących opodatkowania tej samej nieruchomości za 2015 r., 2018 r., 2019 r. skargi skarżącej na decyzje SKO zostały oddalone wyrokami tut. Sądu (wyroki z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 659/17, z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 804/18 i z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 699/19). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ocenę prawną i argumenty podniesione w tych orzeczeniach.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

A.B.