Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1557/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi R. Z. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: - przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.;


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 31 października 2007 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. Z. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] marca 2007 r. o nr [...].

Wnioskiem – sporządzonym na urzędowym formularzu PPF z 11 stycznia 2008 r., skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnego źródła dochodów, nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł jedynie, iż istnieje obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata.

W związku z tym, iż złożone oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z 28 stycznia 2008 r. wezwano go do złożenia dodatkowych informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na konkretne pytania, w terminie siedmiu dni pod rygorem ujemnych skutków prawnych.

Pismem procesowym z 7 lutego 2008 r. wnioskodawca wyjaśnił, iż utrzymuje się z dorywczych prac oraz pomocy rodziny, jednakże nie jest w stanie podać jaką pomoc materialną otrzymuje, bowiem "nie jest ona wyrażona w środkach finansowych ale w postaci wyżywienia i ewentualnie zakupu odzieży". Wskazał jednocześnie, iż zamieszkuje w jednym pokoju, w mieszkaniu które wynajmuje jego była małżonka i nie ponosi z tego tytułu żądnych opłat. Do pisma załączył zaświadczenie z 9.11.2007 r. o zarejestrowaniu go jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku oraz kserokopię wyroku rozwodowego z 31.01.2005 r.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., może zostać ono

Sygn. akt V SA/Wa 1557/07

przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe oznacza, że omawiana instytucja, powinna być stosowana w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone.

Biorąc pod uwagę opisaną przez wnioskodawcę sytuację majątkową – w szczególności okoliczność, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku – oraz porównując ją z obciążeniem wynikającym z zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika a także wobec faktu, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), należało uznać, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do udzielania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.