Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1130/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.191.2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska Krynica-Zdrój (Obszar 2 – Centrum) postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 23 września 2013 r. M.J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Krynicy Zdroju z dnia 7 listopada 2012 r. Nr XXXII.191.2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska Krynica-Zdrój (Obszar 2 –Centrum).

Jako uzasadnienie wniosku podał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi bez własnej winy, gdyż znajduje się w złym stanie zdrowia uniemożliwiającym mu prawidłowe funkcjonowanie i załatwianie spraw sądowych. Nadto wskazał na swoją katastrofalną sytuację finansową. Podał, że jest inwalidą i utrzymuje się z renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzającego jego trudną sytuację finansową oraz zaświadczenia lekarskie od lekarza chorób wewnętrznych i reumatologa na okoliczność złego stanu zdrowia uniemożliwiającego mu wniesienie skargi w terminie.

Na wezwanie Sądu lekarz J.S. wyjaśniła, że nie posiada wiedzy na temat czy M.J. był w okresie od czerwca do lipca 2013 r. hospitalizowany. Poinformowała, że w tym okresie miała miejsce jedna wizyta lekarska. Wskazała, że pacjent powinien w jej ocenie pozostawać pod opieką Poradni Zdrowia Psychicznego, ale zasadniczo choroby, na które cierpi nie mają konkretnego związku z przekroczeniem terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie jako "P.p.s.a." stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu procesowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Odwołanie się przez ustawodawcę do przesłanki braku winy oznacza, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym we właściwym czasie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, a także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia.

Przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie spełniają w ocenie Sądu przesłanki "braku winy" strony stąd nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Przed wszystkim stwierdzić należy, że wnioskodawca, który niewątpliwie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i jest osobą schorowaną, nie wykazał, by w dacie upływu terminu do wniesienia skargi nie mógł jej złożyć. Z przedstawionych zaświadczeń lekarskich wynika, że pozostaje w stałym leczeniu w poradni reumatologicznej (z powodu zwyrodnień) oraz pod opieką lekarza chorób wewnętrznych (schorzenia żołądkowe, wątroby i cukrzyca typu B). Rentę inwalidzką otrzymuje od 1991 r. Jednakże skarżący nie wykazał (nie uprawdopodobnił), że właśnie w czasie upływu terminu do wniesienia skargi znajdował się w stanie pogorszenia zdrowia, który uniemożliwił mu sporządzenie skargi lub jej złożenie czy wysłanie, albo posłużenie się inną osobą, aby sporządziła i wysłała skargę za niego (przy czym nie ma wymogu, by to musiał być profesjonalny pełnomocnik). Sąd przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe ustalił także, lekarz J.S. nie posiada ani wiedzy o hospitalizacji skarżącego w okresie miesiąca czerwca i lipca 2013 r., ani też pozostając w tym okresie pod opieką Poradni Zdrowia Psychicznego skarżący nie cierpiał na takie choroby, które miałyby konkretny związek z przekroczeniem terminu do wniesienia skargi. Tym samym Sąd uznał, że zapisek poczyniony przez lekarza na zaświadczeniu lekarskim z dnia 24 września 2013 r. informujący o tym, że choroby skarżącego uniemożliwiły dochowanie terminu do wniesienia skargi nie znajduje uzasadnienia.

Bez wątpienia wnioskodawca jest osobą cierpiącą na wiele poważnych schorzeń i w związku z tym miernik dbałości o własne sprawy należy traktować inaczej w stosunku do niego niż osoby zdrowej, jednakże Sąd nie dopatrzył się należytej staranności w działaniu skarżącego. Zatem okoliczność, na którą powołuje się wnioskodawca, nie może być uznana za niezawinioną przez stronę. Jak bowiem wskazano powyżej zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W badanej sprawie powyższe okoliczności wyłączające winę strony w niedochowaniu terminu nie zachodzą.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.