Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 918/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. S. A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), art. 104 Kpa oraz ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157) i art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085), po rozpatrzeniu wniosku P.S.A. w [...] – ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako: modernizacja istniejącej fermy i budowa czterech budynków inwentarskich, budowa fundamentów pod silos na paszę oraz dwukomorowego zbiornika na gnojowicę

o pojemności 20.000 m³ wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią na terenie działek [...] i częścią działki [...] w miejscowości [...].

W osnowie decyzji wskazano, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] r., teren objęty wnioskiem jest przeznaczony pod produkcję przemysłowo-rolną, obsługę rolnictwa.

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału Architektury

i Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...], powołując się na art. 100 § 1 Kpa wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o zbadanie zgodności powyższej decyzji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...] twierdząc, że plan ten w części dotyczącej wsi [...] przewiduje: " 3.3.7. ferma trzody chlewnej - istniejąca do zachowania".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia

[...] r., na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61 Kpa, wszczęło

z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza [...].

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 i art. 158 § 1 Kpa oraz art. 46a ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a także art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) stwierdziło nieważność wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r., Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że obszar, w którym zamierza się realizować planowaną inwestycję, znajduje się na gruntach wsi [...], oznaczonych w planie ogólnym z [...] r. symbolem cyfrowym 3.3.7. Ustalenia dla tego obszaru są następujące: "Ferma trzody chlewnej - istniejąca do zachowania."

W ocenie organu, taki zapis planu jednoznacznie przekreśla możliwość rozbudowy istniejących tam obiektów i budowy nowych, co oznacza, że wniosek inwestora obejmujący rozbudowę istniejących obiektów i budowę nowych 4 budynków inwentarskich, fundamentów pod silos na paszę, dwukomorowego zbiornika na gnojowicę o pojemności 20.000 m³ wraz z rurociągiem tłoczonym i przepompownią pozostaje w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla obszaru objętego inwestycją. Żaden z zapisów ustaleń obowiązującego planu nie dawał podstaw do takiej interpretacji, iż na terenie objętym wnioskiem inwestora możliwa jest rozbudowa istniejących obiektów oraz budowa nowych. Organ wydając więc dla inwestora decyzję pozytywną dokonał dowolnie rozszerzającej interpretacji ustaleń miejscowego planu, który w świetle art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest przepisem prawa gminnego, a jego ustalenia stanowią prawo o charakterze miejscowym.

Kolegium zauważyło ponadto, że treść przedmiotowej decyzji zawiera szereg nieprawidłowości. W podstawie prawnej decyzji powołano się na przepisy nie mające zastosowania w sprawie tj. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 1990 r. zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. oraz ustawę z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku, nieobowiązującą już od 1 października 2001 r.

Decyzja narusza też przepisy art. 42 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym: nie określono w niej warunków wynikających z ustaleń obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego

z 1982 r. Nie określono warunków wynikających z przepisów szczególnych, a w tym przede wszystkim warunków niezbędnych dla etapu projektu budowlanego

a wynikających z ustawy Prawo ochrony środowiska.

Inwestor, P. SA w [...], wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z uzasadnienia wniosku wynika, że inwestor zakwestionował dokonaną przez Kolegium interpretację zapisu planu ogólnego z 1982 r.: "Ferma trzody chlewnej - istniejąca do zachowania".

Zdaniem strony, nie do przyjęcia jest rozumowanie prowadzące do stwierdzenia, że na obszarze objętym tym zapisem istniejący obiekt może trwać w takim kształcie jak w dniu uchwalenia planu ogólnego i żadne zmiany polegające np. na dodawaniu budynków, ulepszaniu infrastruktury, zmniejszaniu uciążliwości dla środowiska nie są dopuszczalne.

Inwestor wskazał na istnienie wykładni przeciwnej, uwzględniającej fakt, że na terenie objętym zabudową w jego obrębie i granicach oznaczonych planem, są dopuszczalne takie zmiany, które wynikają z potrzeb właściciela i jednocześnie nie są sprzeczne z planem, a jedynymi ograniczeniami z niego wynikającymi są ustalenia, że na terenie tym może być w przyszłości ferma i że może być to ferma trzody chlewnej.

Każdy taki obiekt winien być wyposażony zgodnie z zasadami sztuki technicznej choćby w infrastrukturę (zbiorniki na gnojowicę i system jej przesyłu, zbiorniki na paszę). Inne rozumienie planu prowadziłoby do absurdalnych wniosków, że nie można budować zbiorników, bo nic nie można dodawać do zabudowy co oznacza degradację w stosunku do współczesnych wymagań i środowiskowych i prawnych. Powołując się na rozumowanie wynikające z wyroku NSA z dnia 4 września 1998 r. sygn. akt IV SA1535/97 podniesiono w odwołaniu, że w powyższym znaczeniu, zbiorniki na gnojowice i na paszę są infrastrukturą techniczną fermy trzody chlewnej

i ich budowa nie może być przez plan wyłączona.

Co do nowych obiektów inwentarskich, inwestor zaznaczył, że mają być one dodane do istniejącej zabudowy oraz w granicach istniejących i objętych planem działek, co nie stoi w sprzeczności z planem, skoro nie ma w nim wyrażonego wprost zakazu dodawania do istniejącej fermy nowych obiektów.

Strona odwołująca się zarzuciła również brak uprawnienia Kolegium do dokonania wykładni planu ogólnego twierdząc, że uprawnienie takie przysługuje jedynie organowi od którego plan pochodzi.

Na koniec skarżąca Spółka przypomniała wynikające z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zasady planowania przestrzennego i wywiodła, powołując się na ugruntowane od ponad 20 lat orzecznictwo sądowe, że w sytuacji, gdy prowadzone jest przedsiębiorstwo rolne tylko wyraźne zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, uniemożliwiające zabudowę, uzasadniałyby odmowę wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...]r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), i art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ), po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r.

Kolegium, tak jak w decyzji poprzedniej, ustaliło, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] w dniu [...]r. wynika, iż obszar położony we wsi [...] oznaczony symbolem 3.3.7. przeznaczony jest pod fermę trzody chlewnej, istniejącej do zachowania. Treść tego zapisu, zdaniem organu, daje podstawę do stwierdzenia, że na przedmiotowym obszarze, poza ewentualnymi remontami odtworzeniowymi wykluczona jest zarówno rozbudowa istniejących obiektów jak i budowa nowych.

Kolegium w pełni podzieliło rozstrzygnięcie i argumentację wyrażoną

w kwestionowanej decyzji, a sprowadzającą się do stwierdzenia, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia gminnego przepisu planistycznego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - skutkuje nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na to przedsięwzięcie. Nie podzieliło natomiast zarzutu, że nie jest uprawnione do interpretacji zapisów miejscowego planu i przytoczyło argumentację odwołującą się w istocie rzeczy do uprawnień Kolegium jako organu odwoławczego.

Podzielając stanowisko inwestora, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, Kolegium zaznaczyło jednak, że uprawnienie to może być wykonywane w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 ustawy), wyznaczają granice korzystania z rzeczy, stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności, a równocześnie są wiążące dla organu wydającego rozstrzygniecie w sprawie ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Wyżej opisaną decyzję ostateczną zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego P.S.A. domagając się jej uchylenia i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi powtórzono wszystkie zarzuty i argumenty przytoczone wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca wskazała ponadto na koszty jakie poniosła w związku z przygotowaniem inwestycji po otrzymaniu prawomocnej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na straty wynikłe z zatrzymania procesu inwestycyjnego wskutek stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] uwzględnił wniesioną skargę

i wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt [...], uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy [...] przyjęto, iż dla tego obszaru, położonego na działkach Nr [...] i na części działki [...] w miejscowości [...] gm. [...], obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...]r., w którym przeznaczenie tego terenu określono jako: "Produkcja przemysłowo-rolna, obsługa rolnictwa."

W zaskarżonej decyzji przyjęto natomiast, że dla terenu objętego wnioskiem, w dniu wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] w dniu [...]r., według którego obszar położony we wsi [...], oznaczony symbolem 3.3.7. przeznaczony jest pod fermę trzody chlewnej.

W tej sytuacji, stwierdzenie przez Kolegium nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy [...], bez wyjaśnienia, który z wyżej wskazanych planów obowiązywał w dniu wydania decyzji ostatecznej stanowi naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 K.p.a. Kolegium powinno samodzielnie ustalić, poprzez sięgniecie do odpowiednich aktów prawa miejscowego, jaki przepis tego prawa obowiązywał

w dacie wydania decyzji ostatecznej, w przedmiocie której wszczęło postępowanie

o stwierdzenie nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dni [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Kolegium na wstępie opisało dotychczasowy bieg sprawy. Następnie podało, że w dacie wydawania na rzecz P.S.A. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu tj. na dzień [...] r. obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...]. Natomiast uchwalenie miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego wsi: [...] - uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r., stanowi aktualizację i uszczegółowienie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z [...] r. – zgodnie z dyrektywą wynikającą z uchwały Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zakresu prac związanych z aktualizacją planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z [...] r. Aktualizacja ta nie dotyczyła miejscowości [...], a zatem dla tej miejscowości ustalenia planu z [...] r. nie uległy zmianie i obowiązywał, aż do utraty jego ważności.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium, przytaczając ustalenia planu dla terenu objętego wnioskiem, podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w decyzji [...] r. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że pomimo określenia przez inwestora planowanej inwestycji jako modernizacja, to z dalszej treści wniosku wynika jednoznacznie, iż oprócz modernizacji wnioskodawca planuje rozbudowę fermy.

P.S.A. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej.

Na wstępie uzasadnienia wskazała, że zgodnie z utrwalonym, jeszcze przedwojennym orzecznictwem sądowym, działanie w trybie kasacyjnym dopuszczalne jest w sytuacji gdy skutek wady decyzji ustanowiony jest wprost

w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. A ponadto naruszenie norm prawa materialnego musi być bezsporne, nie budzące wątpliwości, oczywiste.

W dalszej części uzasadnienia dokonano interpretacji zapisu planu zagospodarowania przestrzennego: "istniejąca do zachowania". Zdaniem skarżącej zapis ten rozumiany może być tylko w ten sposób, że na terenie objętym zabudową w jego obrębie i granicach oznaczonych planem, dopuszczalne są takie zmiany, które wynikają z potrzeb właściciela i jednocześnie nie są sprzeczne z planem. Skoro zatem ferma nie jest wyposażona w zbiorniki na gnojowicę z systemem jej przesyłu oraz silosy na pasze, to dopuszczalne jest ich wybudowanie. Tym bardziej, że są infrastrukturą techniczną fermy trzody chlewnej i ich budowa nie może być przez plan wyłączona. Nadto zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie infrastruktury technicznej, nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jeśli zaś chodzi o nowe obiekty inwentarskie, to zdaniem skarżącej, skoro mają być one dodane do istniejącej zabudowy oraz w granicach istniejących i objętych planem działek, to nie stoją w sprzeczności z planem, bo nie ma wyrażonego wprost w planie zakazu dodawania do istniejącej fermy nowych obiektów.

Skarżąca zarzuciła również, że Kolegium dokonało wykładni planu ogólnego,

a uprawnienie takie przysługuje jedynie organowi, od którego plan pochodzi.

Końcowo skarżąca przypomniała wynikające z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zasady dotyczące planowania przestrzennego oraz wskazała na straty jakie poniosła na przygotowanie inwestycji i jakie ponosi z powodu jej zatrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi w znacznej części można by uznać za uzasadnione, gdyby planowana przez skarżącą inwestycja obejmowała wyłącznie budowę zbiorników na gnojowicę z przewodami przesyłowymi oraz silosy na paszę. Wówczas mogłaby zostać zakwalifikowana jako modernizacja istniejącej fermy, a ponadto tego rodzaju budowle mogą być uznane za infrastrukturę techniczną fermy trzody chlewnej, która z natury swej nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak słusznie bowiem wskazała skarżąca każda funkcja uzupełniająca ustaloną planem funkcję podstawową nie zmienia funkcji podstawowej i nie pozostaje w sprzeczności z planem.

Jednak planowana przez skarżącą inwestycja obejmuje również budowę czterech nowych budynków inwentarskich. W takiej sytuacji nie można mówić

o modernizacji fermy czy wyposażeniu w infrastrukturę techniczną, lecz o jej rozbudowie. Możliwość budowy nowych obiektów w ramach rozbudowy, mimo że jest to kontynuacja istniejącej funkcji, podlega badaniu po kątem zgodności

z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Plan może bowiem przewidywać zakaz dalszej rozbudowy istniejącego zainwestowania teren.

W tym miejscu zasadne będzie, mając na uwadze niektóre zarzuty skargi, uściślenie i wyjaśnienie, że podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej był przepis art. 156 § 1 pkt 7 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przy czym badania czy decyzja faktycznie wadę taką posiada następuje w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W związku z tym bez znaczenia dla orzekania

w sprawie nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r. ma fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego na dzień orzekania przez Kolegium stracił ważność. Ponadto należy wyjaśnić, że Kolegium nie badało decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. pod kątem rażącego naruszenia prawa. Dlatego zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za nietrafne.

Słusznie natomiast skarżąca wskazuje, że wada decyzji, o której mowa

w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, musi być ustanowiona wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Klauzula taka zawarta została w przepisie art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przepis ten - według stanu na dzień wydawania przez Burmistrza [...] decyzji ustalającej warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu – stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organów orzekających w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto ustalenia planu, jako przepisy prawa miejscowego, mogą i muszą być interpretowane przez organy orzekające w toku postępowania decyzyjnego. Natomiast rola Sądu sprowadza się do skontrolowania czy dokonana interpretacja ustaleń planu dokonana została prawidłowo.

Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, na co również wskazano w treści skargi, jak należy rozumieć zamieszczone w części szczegółowej planu ustalenie: "Ferma trzody chlewnej - istniejąca do zachowania". W szczególności czy zapis taki oznacza, że ferma może funkcjonować wyłącznie na bazie istniejących pomieszczeń, czy też możliwa jest jej rozbudowa.

Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium stanęło na stanowisku, że przytoczony powyżej zapis planu uniemożliwia rozbudowę fermy. Jednak w jej uzasadnieniu nie wskazało przesłanek, które doprowadziły do takiego wniosku. Brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji świadczy o wadliwym działaniu organu i stanowi wadę decyzji, która w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Dokonując bowiem szczegółowej analizy części ogólnej ustaleń planu, Sąd doszedł do przekonania, że istniejąca w miejscowości [...] ferma trzody chlewnej, w okresie obowiązywania tego planu, nie mogła być rozbudowywana.

Do takiego przekonania doprowadziły Sąd ustalenia zawarte w części dotyczącej podstawowych elementów planu, konkretnie w pkt 2.2.1. "Rolnictwo jako podstawowa funkcji rozwijana na terenie gminy". W pkt tym zawarto między innymi zapis: "Warunki agroklimatyczne pozwalają na rozwój hodowli bydła, owiec oraz w mniejszym zakresie rozwój przemysłowego tuczu trzody chlewnej ze względu na dużą konfigurację terenu i związane z tym trudności rolniczego wykorzystania gnojowicy. Hodowla trzody chlewnej rozwijać się może w rozproszeniu i w budynkach o systemie ściołowym." Dalej podano (na stronie 8), że uzyskanie przyjętego w planie wzrostu produkcji trzody chlewnej nastąpi głównie poprzez modernizację i budowę nowych obiektów, i tak: "dla trzody chlewnej 2.160 stanowisk z modernizacji, 11 chlewni i 1 wiaty." W kolejnej części planu - 5. "Ustalenia dot. zadań i sekwencji realizacyjnych zapewniających rozwój przestrzennej struktury gminy

w poszczególnych jednostkach strukturalnych" opisano poszczególne miejscowości gminy oraz przeznaczenie wydzielonych terenów elementarnych. Wśród tych ustaleń znalazły się zapisy wskazujące, w których miejscowościach przewiduje się rozwój hodowli trzody chlewnej, i tak przykładowo: we wsi [...] z 300 do 3.000 sztuk tuczników (strona 43), podobnie we wsi [...] (strona 47). W planie zaprojektowano również strefy zabudowy inwentarskiej we wsiach [...] (strona 44) i [...] (strona 48).

Mając na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że skoro w miejscowości [...] nie przewidziano rozwoju hodowli trzody chlewnej, ani nie zaplanowano strefy zabudowy inwentarskiej, to istniejąca na tym terenie ferma może funkcjonować w istniejącym stanie zabudowy, bez możliwości jej rozbudowy, mimo że w treści planu nie zawarto jednoznacznie sformułowanego zakazu rozbudowy fermy. Zgodnie jednak z technikę legislacyjną należy przyjąć, że zakaz zabudowy może być wyrażony w sposób pośredni, tzn. przez wskazanie miejsc, w których planowana jest zabudowa, tym samym w miejscach nie wskazanych pod zabudowę należy uznać ją za niedopuszczalną.

W opisanym stanie faktycznym i prawnym należało orzec jak w sentencji - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)..