Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1350/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 123  par. 1,  art. 124
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17  par. 1,  art. 18,  art. 34  par. 4  i  par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi: A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. P. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. – Inspektoratu w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Z przyjętego w sprawie stanu faktycznego wynika, że Decyzją z dnia [...] orzeczono o odpowiedzialności skarżącego jako byłego prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia za poszczególne miesiące lat 2000 i 2001. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 18.01.2006r.

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., Inspektoratu w S., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, w związku z ciążącymi na skarżącym zaległościami z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, w dniu 1 października 2009r. doręczył skarżącemu upomnienia wraz z wezwaniami do zapłaty zaległości. Jak wynika z akt administracyjnych przesyłka z upomnieniem dwukrotnie awizowana w dniach 17 i 25 września 2009r., została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia.

Następnie organ w dniu 30 lipca 2010r. doręczył skarżącemu 34 tytuły wykonawcze (o numerach od [...] do [...]). Wraz z tytułami doręczono skarżącemu zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego. Tytuły wykonawcze zwierały pouczenie, że skarżącemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od ich doręczenia oraz zawierały wskazanie okoliczności, które zgodnie z przepisami mogą stanowić podstawę zarzutów.

Wobec braku dobrowolnej spłaty zaległości organ wszczął postępowanie egzekucyjne, które następnie w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sygn. akt [...], w dniu [...] przekazano do łącznego prowadzenia Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w S.

Już po wszczęciu przez organ postępowania egzekucyjnego, w piśmie z dnia 8 września 2010r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2010r., wniesionym do Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. skarżący zgłosił zarzut przedawnienia zobowiązań wynikających z doręczonych mu tytułów. Pismo skarżącego z dnia 8 września 2010r. zawierające zarzut przedawnienia zobowiązania zostało wraz z pismem przewodnim z dnia 20 września 2010r. przekazane Komornikowi prowadzącemu egzekucję.

Następnie w piśmie z dnia 1 grudnia 2010r. (data wpływu 6 grudnia 2010r.) skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący wniósł zażalenie na bezczynność Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w sprawie zarzutów złożonych w piśmie z dnia 8 września 2010r.

Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin do załatwienia sprawy.

Stosując się do wskazań organu nadrzędnego Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., Inspektoratu w S., rozpoznał sprawę zarzutu zgłoszonego w piśmie z dnia 8 września 2010r. i postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił jego merytorycznego rozpatrzenia – z uwagi na uchybienie 7-dniowemu terminowi do wniesienia zarzutu.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący podniósł, że:

- nie otrzymał ani pisemnego upomnienia z wezwaniem do zapłaty, ani tytułów wykonawczych, o czym ma świadczyć w ocenie skarżącego brak podpisu skarżącego w odpowiedniej rubryce tytułów;

- tytuły wykonawcze zostały wypełnione w nieprawidłowy sposób, co ma polegać na braku wskazania w tytułach, że egzekwowane należności zostały zabezpieczone hipoteką przymusową kaucyjną;

- tytuły wykonawcze zostały wydane pomimo przedawnienia zobowiązania.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podobnie jak w zażaleniu, skarżący zarzucił:

- przedawnienie zobowiązania;

- nieprawidłowe wystawienie tytułów wykonawczych mające polegać na braku wskazania w tytułach, że egzekwowane należności zostały zabezpieczone hipoteką przymusową kaucyjną.

Ponadto skarżący zarzucił w skardze, że;

- kwota wskazana w tytule nr [...] odbiega od kwot wskazanych w innych tytułach, a skarżący nie miał możliwości sprawdzenia wiarygodności tej kwoty;

- żaden z dokumentów ZUS Inspektoratu w S. nie został podpisany w imieniu organu – Dyrektora Oddziału ZUS w W.;

- organ I instancji nie rozpoznał merytorycznie zarzutów;

- tendencyjność w ocenie zebranego materiału dowodowego, nieprzestrzeganie prawa oraz brak merytorycznego ustosunkowania się do czynności organu I instancji.

Nadto odnosząc się do kwestii uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów skarżący wskazał, że jego zdaniem "proces egzekucyjny" rozpoczął się dopiero w dniu 21.09.2010r., tj. w dniu wystawienia "wezwań komorniczych". Zdaniem skarżącego nie miał on również przed czynnościami egzekucyjnymi możliwości zapoznania się z aktami sprawy – co w jego ocenie stanowi naruszenie art. 178 § 1 i art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 50 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu wskazując, że w jego ocenie istotą sporu jest kwestia uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia zarzutów, liczonemu od dnia 30 lipca 2010 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych, co zostało przez skarżącego potwierdzone własnoręcznym podpisem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tym postanowieniu. Zaskarżone postanowienie znajduje bowiem podstawy w obowiązującym prawie.

Z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze dotyczące zaległych składek na ubezpieczenia społeczne zostały skarżącemu doręczone w dniu 30 lipca 2010r., co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Dowód doręczenia figuruje w aktach administracyjnych (k. 73 akt administracyjnych). Każdy z tytułów zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 t.j.) zawierał pouczenie, że skarżącemu w sprawie postępowania egzekucyjnego przysługują zarzuty, które może wnieść w terminie 7 dni. Tak więc termin do wniesienia zarzutów upłynął z końcem dnia 6 sierpnia 2010 r., który nie wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy ani w sobotę, był to piątek, a więc dzień roboczy. Tymczasem skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia, wniósł zarzuty dopiero w dniu 13 września 2010 r. Niewątpliwie skarżący uchybił więc terminowi do wniesienia zarzutów. Z tego względu odmowa ich rozpoznania była zasadna.

Wskazać należy, że większość zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] o pozostawieniu zarzutów bez rozpoznania, nie jest skierowane na podważenie trafności tego rozstrzygnięcia, lecz stanowi powielenie zarzutów dotyczących doręczonych skarżącemu tytułów wykonawczych. Sąd w niniejszej sprawie na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie jest uprawniony do oceny owych argumentów "w zastępstwie organu". Natomiast podniesione zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego i mające na celu podważenie zasadności wydania tytułów wykonawczych, w tym zarzut przedawnienia zobowiązania oraz wadliwego sporządzenia tytułów wykonawczych, nie mogą wpłynąć na ocenę zasadności odmowy rozpoznania tych zarzutów. W tym zakresie znaczenia ma bowiem ocena przesłanki, jaką kierował się organ odmawiając merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów, tj. przesłanki niezachowania przewidzianego przez ustawę 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów. Jak zaś wyżej wskazano, skarżący niewątpliwie nie zachował terminu przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustosunkowując się do kwestii naruszenia terminu skarżący podniósł, że jego zdaniem "pismo w sprawie zarzutów wniesione do tytułów wykonawczych i procesu egzekucji z dnia 08.09.2010r. nie uchybia terminowi, gdyż proces egzekucji rozpoczął się od dnia 21.09.2010r. z chwilą wezwań komorniczych". Stanowisko skarżącego jest próbą skonstruowania na użytek sprawy korzystnego dla niego terminu na wniesienie zarzutów, który skarżący usiłuje powiązać z momentem określanym przez niego w skardze jako "początek procesu egzekucyjnego". Jak wyżej wskazano ustawodawca przyznał jednak na wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym krótki 7-dniowy termin liczony od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, o czym skarżący został prawidłowo pouczony.

W odniesieniu do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 178 § 1 OP wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 j.t.) oraz odpowiednio stosowanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071 j.t.), dalej KPA, nie zaś na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Organ nie mógł więc naruszyć art. 178 § 1 OP. Odpowiednikiem tego przepisu jest natomiast art. 73 § 1 KPA.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 50 i art. 73 § 1 KPA wskazać należy, że wymienione przepisy dotyczą odpowiednio uprawnienia organu do wezwania strony do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych (art. 50 KPA) oraz uprawnienia strony do wglądu do akt i sporządzania odpisów i notatek (art. 73 § 1 KPA). Skorzystanie z ustawowych uprawnień przyznanych w pierwszym przepisie zależy od uznania organu. Natomiast skarżący nie zarzucił w skardze, iż odmówiono mu wglądu w akta sprawy. Z tych względów zarzut naruszenia wskazanych przepisów uznać należy za chybiony.

Reasumując, wobec przekroczenia przez skarżącego ustawowego terminu do wniesienia zarzutów, stanowisko organów podatkowych o odmowie ich rozpatrzenia jako spóźnionych, należy uznać za trafne, a przytoczone w skardze argumenty nie mogą na gruncie obowiązujących przepisów tej oceny podważyć.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz.1270 ze zm.).