Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1754/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 73
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Maria Zawadzka Sędziowie: S WSA Hanna Knysiak-Sudyka ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. T i K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza na rzecz skarżących J. T. oraz K. R. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 września 2021 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu decyzji Starosty W o odmowie zarejestrowania pojazdu marki Renault [...], nr VIN: [...], rok produkcji 2010 jako samochodu specjalnego na rzecz K. R., J. T. (dalej: "skarżący") oraz E spółka akcyjna. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2355 ze zm.), § 7 załącznik nr 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2130) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 8 października 2019 r. skarżący wystąpili do Starosty W z wnioskiem o rejestrację samochodu ciężarowego (śmieciarki) marki renault [...], rok produkcji 2010 r., nr VIN [...].

Pismem z dnia 5 listopada 2019 r. skarżący wskazali, że podtrzymują wniosek o rejestrację stałą pojazdu jako pojazdu specjalnego podkategorii "inny". Pojazd marki Renault został zakwalifikowany przez uprawnione organy władzy państwowej we Francji oraz Polsce jako pojazd specjalny.

Decyzją z dnia [...] 2019 r. Starosta W czasowo zarejestrował samochód skarżących.

W piśmie z dnia 5 grudnia 2019 r. diagnosta wyjaśnił, że w pierwszym badaniu technicznym pojazdu Renault sprowadzonego z zagranicy diagnosta zakwalifikował pojazd zgodnie z homologacją ITS: 07 samochód specjalny 599 inny/śmieciarka. Po konsultacji z Wydziałem komunikacji rejestrującym pojazd dokonano korekty badania technicznego polegającej na zmianie rodzaju pojazdu ze specjalny na samochód ciężarowy 99 inny 308 wywóz śmieci zgodnie z homologacją ITS.

Decyzją z dnia [...] 2020 r. Starosta W odmówił zarejestrowania pojazdu marki Renault [...], nr VIN [...], rok produkcji 2010 jako samochodu specjalnego na rzecz K. R., J. T. oraz E spółka akcyjna. Decyzją z dnia 22 lipca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty W i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie nie zostało ustalone czy wniosek o rejestrację został złożony przez wszystkich współwłaścicieli pojazdu.

Decyzją z dnia [...] 2020 r. Starosta W odmówił zarejestrowania pojazdu marki Renault [...]na rzecz skarżących oraz E spółka akcyjna. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza tabeli nr 1 i 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia prowadzi do wniosku, że pojazd o przeznaczeniu "wywóz śmieci" został sklasyfikowany do rodzaju: samochód ciężarowy, podrodzaj inny, przeznaczenie "wywóz śmieci". Wobec tego organ ustalił, że samochód skarżących klasyfikuje się jako samochód ciężarowy, podrodzaj "inny", przeznaczenie: "wywóz śmieci", a zatem przekazana pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. korekta badania technicznego winna być uwzględniona, ponieważ została dokonana w treści dokumentu przedłożonego do rejestracji w dniu 9 października 2019 r. Organ wskazał, że zaklasyfikowanie pojazdu jako pojazdu specjalnego byłoby niezgodne z prawem. Organ podniósł, że pojazd specjalny to pojazd, którego zakwalifikowano do danego podrodzaju pojazdu lub przeznaczenia nieokreślonego w zasadniczym przedziale. Pojazdy specjalne to pojazdy, które ze względu na to, że są przeznaczone do pełnienia specjalnej funkcji wymagają dostosowanie nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Do pojazdów specjalnych zalicza się m. in. pojazdy konstrukcyjne przystosowane do pełnienia specjalnych funkcji na drodze lub do zimowego utrzymania dróg.

W odwołaniu od decyzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem skarżących, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka M. S., przeprowadzenie opinii biegłego na treści powołane w uzasadnieniu odwołania. Skarżący zarzucili naruszenie art. 2 pkt 36, art. 71, 72, 73 i 74 p.r.d., § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzoru dokumentów w tych sprawach, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych.

Decyzją z dnia 13 września 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty W. W uzasadnieniu organ wskazał, że śmieciarki nie są pojazdami specjalnymi w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 2 pkt 36 p.r.d. Kolegium podniosło, że wyposażenie pojazdu w komory oraz prasę nie daje podstaw do zakwalifikowania pojazdu jako specjalnego, ponieważ w dalszym ciągu jego główną funkcją jest funkcja transportowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucili naruszenie art. 2 pkt 36 p.r.d., art. 71, 72, 73 i 74 p.r.d. oraz § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań tablic rejestracyjnych. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zatem skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Art. 71 ust. 7 p.r.d. stanowi, że właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5 (art. 73 ust. 1 p.r.d.).

Zgodnie z art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy, pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e), samochód ciężarowy (kategoria homologacyjna N1), podrodzaj "furgon", "furgon/podest", "ciężarowo-osobowy", "terenowy", "wielozadaniowy" lub "van" lub samochód specjalny (kategoria homologacyjna Ml i N1), został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy;

Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 1e p.r.d. organ rejestrujący wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu: 1) w przypadku braku pozytywnej weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1, z uwzględnieniem przy tej weryfikacji art. 72 ust. 1b-5; 2) jeżeli na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1041) uzyskał informację, że zgłoszony do rejestracji pojazd został skradziony, przywłaszczony lub utracony w inny sposób; 3) jeżeli w odpowiedzi na jego pytanie skierowane do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu za granicą lub punktu kontaktowego wyznaczonego przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzyskał potwierdzenie, że status prawny pojazdu uprzednio zarejestrowanego w tym państwie powoduje przeszkodę do rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak zważył organ II instancji, do wniosku o rejestrację pojazdu skarżący dołączyli wymagane zgodnie z art. 72 p.r.d. dokumenty. Analiza zaskarżonych decyzji prowadzi do wniosku, że podstawę odmowy zarejestrowania pojazdu skarżących stanowiła okoliczność, że wbrew twierdzeniom skarżących, w ocenie organu I i II instancji, pojazd nie może być zarejestrowany jako samochód specjalny. Tymczasem, w ocenie Sądu art. 73 ust. 1e p.r.d. w sposób wyczerpujący wylicza przypadki, w których organ wydaje decyzję o odmowie rejestracji pojazdu. Przepis ten nie przewiduje odmowy zarejestrowania pojazdu w oparciu o ustalenie, że wnioskodawca wskazuje na inne przeznaczenie pojazdu, niż to wynikające z ustaleń organu. W rezultacie, nawet przyjmując odmienną klasyfikację rejestrowanego pojazdu, w świetle przepisów p.r.d. organ powinien zarejestrować pojazd jeśli spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 72 p.r.d. W ocenie Sądu, organ I i II instancji wydając decyzję o odmowie zarejestrowania pojazdu skarżących naruszył art. 73 ust. 1e p.r.d., a zatem zasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 73 p.r.d.

W ocenie Sądu prawidłowe są rozważania organu dotyczące charakteru pojazdu skarżących, a zatem pozostałe zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za niezasadne. Trzeba bowiem wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 36 p.r.d. pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji; zgodnie natomiast z pkt 42 samochód ciężarowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, istotną cechą pojazdu specjalnego jest jego przeznaczenie. Pojazdy specjalne to takie pojazdy, w których ze względu na ich przeznaczenie do wykonywania specjalnych funkcji, konieczne jest dostosowanie nadwozia lub posiadanie specjalnego wyposażenia. Zalicza się do nich pojazdy konstrukcyjne przystosowane do oczyszczania dróg i zimowego utrzymania dróg, pojazdy stanowiące ruchome urządzenia (koparki, koparko - spycharki, ładowarki, żurawie samochodowe, podnośniki, agregaty) lub służące do prowadzenia określonej działalności (ambulatoria, pożarnicze, pomocy drogowej, pogotowie techniczne, kina ruchome, sklepy, radiofoniczne, do prac wiertniczych, laboratoria techniczne, bankowozy, sanitarne) (por. wyrok NSA z 15 lutego 2017 r., II FSK 3855/14).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na postawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych za zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią zawarte w uzasadnieniu rozważania dotyczące zastosowania art. 73 ust.. 1e p.r.d. oraz ocenią czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zarejestrowania pojazdu skarżących.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.