Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1792/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi L. V. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie: wydalenia z terytorium RP; 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz L. V. M. kwotę [...] zł ([...] złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] maja 2008r. wniesionej przez L. V. M. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2008r. Nr [...], wydana w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium RP, w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z [...] grudnia 2007 r., działając na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 101 ust. 3 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w N. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela [...], L. V. M.

Decyzją z [...] lutego 2008r., nr [...] Wojewoda [...] orzekł o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela [...] – L. V. M. zobowiązując go jednocześnie do dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski w terminie do [...] lutego 2008r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na wniosek Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w N. z [...] grudnia 2007 r. Podał, że w dniu [...] grudnia 2007 r. cudzoziemiec został zatrzymany przez funkcjonariuszy Izby Celnej w K. Zatrzymania dokonano w związku prowadzeniem działalności gospodarczej na placu targowym "[...]" w K., bez stosownych zezwoleń.

Wojewoda [...] podał, iż cudzoziemiec przesłuchany do protokołu w obecności tłumacza, zeznał, iż do Polski przyjechał [...] lutego 2007r., na podstawie własnego paszportu i wizy z prawem pracy, wydanej przez Konsulat RP w P. Pracował w firmie "C." w K., posiada zezwolenie na pracę w Polsce. Zaprzeczył też, że handlował na bazarze w dniu [...] grudnia 2007r. w K., odwiedzał tam kolegę.

Jednak jak wskazał Wojewoda, tym wyjaśnieniom L. V. M. nie dano wiary, gdyż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w N. wraz z wnioskiem o wydalenie, przesłał protokół kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP sporządzony przez funkcjonariuszy Izby Celnej w K. z którego wynika, iż cudzoziemiec podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami - oferował do sprzedaży [...] oraz nie posiadał środków finansowych na pobyt w Polsce.

Organ I instancji stwierdził, zgodnie z informacją przekazaną przez Wojewódzki Urząd Pracy w W., że cudzoziemiec posiadał zezwolenie na pracę na terytorium RP w firmie "K." Sp. z o. o. w okresie od [...] lutego 2007r. do [...] grudnia 2007r., zgodnie z wydanym zezwoleniem cudzoziemiec mógł wykonywać pracę w W. ul. [...].

Na koniec Wojewoda wskazał, iż wobec ww. cudzoziemca nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie mu zgody na pobyt tolerowany, określone w art. 97 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695).

W odwołaniu od powyższej decyzji ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik wniósł o jej uchylenie i uznanie że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2 i a, skarżący może dalej przebywać na terytorium RP i pracować zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zarzucił zaskarżonej decyzji pominięcie zeznań cudzoziemca oraz dowodu z dokumentów, a także naruszenie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia pełnomocnik na początku wyjaśnił, iż jedynym dowodem świadczącym jakoby skarżący w dniu [...] grudnia 2007r., podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami jest protokół kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP sporządzony przez funkcjonariuszy Izby Celnej w K. Wedle autora odwołania, przedmiotowy protokół jest bardzo lakoniczny, w znacznej części nieprawdziwy i nie odnosi się do rzeczywistego stanu faktycznego.

Następnie pełnomocnik podkreślił, iż w dniu [...] grudnia 2007 r., jego mocodawca został zatrzymany wraz z wieloma osobami pochodzenia [...]. Funkcjonariusze nie analizowali szczegółowo sytuacji każdego z osobna, a L. V. M. został zatrzymany na parkingu przy placu targowym. Nie oferował do sprzedaży [...] a jedynie kierował się w stronę samochodu.

Po przedstawieniu powyższych okoliczności pełnomocnik podniósł, iż cudzoziemiec był zatrudniony w firmie "K." na stanowisku [...] i jego obecność w K. wynikała z racji wykonywanej funkcji. Cudzoziemiec mógł przebywać poza siedzibą spółki, która zajmuje się m.in. [...] i posiada licznych kontrahentów w całym kraju.

Nadto pełnomocnik wskazał, iż cudzoziemiec nie mógł przekazać informacji niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy, albowiem nie włada językiem polskim w dostateczny sposób, aby wytłumaczyć swój status. Jednak od początku zaprzeczał, jakoby handlował towarem na targowisku.

Pełnomocnik cudzoziemca zauważył także, że organ wydający decyzję nie uwzględnił faktu, iż cudzoziemiec posiadł wszelkie prawem wymagane zezwolenia do prowadzenia pracy zarobkowej w Polsce.

Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] kwietnia 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu opuszczenia Polski i orzekając w tym zakresie postanowił wyznaczyć nowy termin - nie dłuższy niż 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

W uzasadnieniu decyzji, opisując krótko stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy podał, iż w toku kontroli legalności pobytu i działalności cudzoziemców przeprowadzonej na placu targowym "[...]" w K. ustalono, m.in. że cudzoziemiec prowadził nielegalną działalność handlową oferując do sprzedaży [...].

Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Szef Urzędu stwierdził, iż zasadnie w sprawie wydano decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP, stosownie do postanowień art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004r., o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w RP.

Organ odwoławczy wskazał, iż fakt podjęcia przez L. V. M. działalności gospodarczej niezgodnej z przepisami został stwierdzony w protokole kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, z którym cudzoziemiec został zapoznany za pośrednictwem tłumacza. Zainteresowany złożył na nim własnoręczny podpis, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, iż cudzoziemiec posiadał zezwolenie na wykonywanie pracy, które uprawniało go jedynie do jej wykonywania tylko w siedzibie spółki tj. w miejscowości W. przy ul. [...], a nie na placu targowym "[...]" w K.

Następnie organ odwoławczy analizując sprawę w świetle postanowień art. 89 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie których, decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, stwierdził, że wobec cudzoziemca nie znajdują zastosowania postanowienia tego przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 1 pkt 2, a skarżący może dalej przebywać na terytorium RP i pracować zgodnie z posiadanym zezwoleniem, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 77 kpa. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a także brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oparcie decyzji na jednym i to błędnym dowodzie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznawanie, iż cudzoziemiec wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z obowiązującymi przepisami w tym zakresie w RP.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż działaniom organu można zarzucić nieuwzględnienie dowodów dostarczonych przez skarżącego

jak i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących zatrzymaniu cudzoziemca, a mających znaczenie w sprawie.

Pełnomocnik skarżącego podniósł też, iż organ nie wziął pod uwagę, że w przypadku pełnienia funkcji [...] do obowiązków takiej osoby należy cały szereg czynności, a z racji ich wykonywania cudzoziemiec mógł przebywać poza siedzibą spółki, gdyż spółka "K." zajmuje się również handlem i posiada licznych kontrahentów w całym kraju.

Nadto, pełnomocnik zauważył, iż w trakcie kontroli skarżący nie mógł przekazać informacji niezbędnych dla wyjaśnienia sprawy, albowiem nie posługuje się językiem polskim, w sposób dostateczny by opisać funkcjonariuszom swój status.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu, podtrzymując stanowisko prezentowane w skarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, Sąd przychyla się do argumentacji przedstawionej w treści skargi przez pełnomocnika cudzoziemca.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jej uchylenie.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 kpa (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w dniu [...] kwietnia 2008r., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: kpa, jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), Sąd uznał, iż decyzja ta nie może się ostać.

Zdaniem Sądu za zasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze, sprowadzające się do naruszenia w sprawie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, a w konsekwencji i art. 107 § 3 tej ustawy. Uchybienia te uzasadniały uchylenie - w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa - zaskarżonego orzeczenia.

Przed przystąpieniem do oceny skarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wskazać trzeba że postępowanie dowodowe organu II Instancji winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 kpa), oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art. 77 § 1 kpa). Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien natomiast dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy.

Zatem, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

Należy też wskazać, iż ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest rozważyć także wnioski strony (art. 78 kpa). W wyroku z 29 września 1997 r. (sygn. akt I SA/Wr 700/79) Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż "zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji".

Dopiero na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ administracyjny może dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 kpa).

Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji.

Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 kpa. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę.

Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że decyzja ta, z powodu naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego jest wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przede wszystkim podnieść trzeba, iż z decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w sprawie, do czego to na podstawie art. 15 kpa i przepisów regulujących postępowanie dowodowe był obowiązany. Uzasadnienie decyzji Szefa Urzędu jest zbyt pobieżne nie obrazuje w sposób pełny stanu faktycznego, wskazując wybiórczo na materiał dowodowy.

Podstawę materialno-prawną skarżonej decyzji stanowił przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, na podstawie którego cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004r. nr 99, poz. 1001 z późn.zm.) albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w RP.

Jak wynika z treści przywołanego przepisu, stanowi on obligatoryjną - nie pozostawiającą organowi żadnego wyboru co do rozstrzygnięcia - podstawę do wydania wobec cudzoziemca decyzji o wydaleniu, przy zaistnieniu tychże okoliczności faktycznych. Do stwierdzenia powyższego niezbędne są zaś wyniki kontroli legalności pobytu cudzoziemców, przeprowadzonej przez uprawnione do tego organy i w ramach ich kompetencji. Zaznaczyć jednak trzeba, iż wyniki te nie powinny stanowić jedynego materiału dowodowego w sprawie o wydalenie, w sytuacji gdy strona kwestionuje ten materiał dowodowy i podnosi inne ważne dla niej okoliczności na potwierdzenie swojego stanowiska, nie uwzględnione w trakcie takiej kontroli. Nie można też wykluczyć, iż podczas kontroli miały miejsce uchybienia i zaniechania dowodowe, wpływające ostatecznie na jej wynik, nie odzwierciedlający rzeczywistości. Dowody te, zgromadzone w trakcie kontroli legalności pobytu cudzoziemców, winny więc być poddane ocenie, skonfrontowane z wyjaśnieniami i twierdzeniami strony postępowania, a w razie konieczności uzupełnione o nowe dowody: dokumenty czy zeznania świadków, a w sytuacjach ostatecznych - także o wyjaśnienia samej strony (art. 86 kpa).

Orzekając w niniejszej sprawie organ odwoławczy dysponował protokołem z kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP z [...] grudnia 2007 r. sporządzonym przez funkcjonariuszy Izby Celnej w K, protokołem przesłuchania strony oraz protokołem zatrzymania osoby, a także dokumentami przedstawionymi przez pełnomocnika skarżącego.

Szef Urzędu nie odniósł się do kwestii, że L. V. M. posiada zezwolenie na pracę na terytorium RP, umowę o pracę z [...] lutego 2007r. z firmą "K." sp. z o.o. w W., potwierdzenie opłacania składek ZUS, decyzję w/s nadania numeru NIP, potwierdzenie zameldowania oraz umowę najmu lokalu mieszkalnego w K. przy ul. [...].

Organ odwoławczy opierając się jedynie na treści protokółu kontroli legalności pobytu z [...] grudnia 2007r., który jest bardzo lakoniczny, bo ogranicza się do stwierdzenia "cudzoziemiec oferował do sprzedaży towar w postaci odzieży (...)", pozbawił się tym samym możliwości nakreślenia pełnego obrazu przedstawionych w sprawie dowodów. W konsekwencji, wymienione powyżej dowody nie zostały ocenione ani z osobna ani w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym argumentów, zarzutów i wyjaśnień zgłoszonych w odwołaniu przez pełnomocnika cudzoziemca.

Pełnomocnik reprezentujący skarżącego zawarł w treści odwołania wyjaśnienia i zgłosił nowe okoliczności mogące mieć - w jego ocenie - niewątpliwy wpływ na sytuację cudzoziemca i wynik tej sprawy. Wskazał m.in. na posiadane przez skarżącego zezwolenie na pracę ważne do [...] lutego 2007r. oraz na wyjątkowy, incydentalny pobyt cudzoziemca na targowisku "[...]" w K. w dniu [...] grudnia 2007 r., podczas którego odwiedzał kolegę.

Zdaniem Sądu zabrakło w uzasadnieniu skarżonej decyzji Szefa Urzędu wyjaśnień dlaczego cudzoziemiec przebywał na [...] targowisku, w jakim charakterze tam przebywał, jeśli parał się oferowaniem [...] do sprzedaży to na jakiej podstawie, czy suma [...] zł., którą posiadał skarżący nie jest zbyt niska, dla osoby która zajmowałaby się taką działalnością.

Sąd pochyla się nad kwestią, iż organ odwoławczy wysunął zbyt daleko idące wnioski z treści tak lakonicznego protokołu kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, właściwym zatem staje się wniosek, iż mimo przedstawienia przez cudzoziemca tak wielu dokumentów w sprawie, argumenty strony pozostały bez odzewu organu odwoławczego.

Konkludując, orzekając w niniejszej sprawie Szef Urzędu - pomijając dowody zgromadzone w toku postępowania, w tym pochodzące od strony – wydał skarżoną decyzję z obrazą art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 kpa., co zaś musiało skutkować jej uchyleniem jako wydanej w wyniku wadliwie przeprowadzonego przez ten organ postępowania dowodowego. W tej sytuacji należało też uznać, iż uzasadnienie decyzji wydanej przez Szefa Urzędu nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie to nie zawiera bowiem w ogóle odniesienia się do okoliczności istotnych dla strony tego postępowania, która to - zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami ogólnymi uregulowanymi w kpa - ma prawo wpływać na jego kształt.

Takie działanie organu nie może zasługiwać na akceptację. Stoi w oczywistej sprzeczności z obowiązkami, jakie ciążą na organie załatwiającym sprawę w ramach dyspozycji art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa.

Ponownie orzekając organ odwoławczy obowiązany jest przeprowadzić w sprawie w sposób dokładny i rzetelny analizę zgromadzonego i ewentualnie uzupełnionego materiału dowodowego, kierując się przy tym dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 kpa.

Winien także uwzględnić powyżej poczynione przez Sąd uwagi, pamiętając o tym, iż uzasadnienie decyzji musi odpowiadać rygorom określonym w art. 107 § 3 kpa., dając jasny obraz motywów rozstrzygnięcia. Strona postępowania ma bowiem prawo do pełnego wyjaśnienia dlaczego ważne - w jej przekonaniu - dla wyniku sprawy argumenty nie mogą mieć decydującego w tej sprawie znaczenia. Na organie prowadzącym postępowanie w II Instancji ciąży więc obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przez nią w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją.

Z uwagi na powyższe, nie przesądzając ostatecznego merytorycznego wyniku sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji