Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2884/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6 ust 1, 10 ust 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G. P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

W decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Wójt Gminy J. po rozpoznaniu wniosku A.B. (1) orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego A.B. z budynku położonego w C. przy ul. [...]. Organ ustalił, że na działce przy ul. [...] znajdują się dwa budynki. W

pierwszym, drewnianym budynku samotnie mieszka A.B. (1). Budynek ten jest położony na nieruchomości należącej do A.B. (1). Nie ma tam żadnych rzeczy osobistych należących do A.B. Drugi budynek murowany znajduje się na nieruchomości należącej do J.B., męża wymeldowanej A.B., jest niezamieszkały od kilku lat i nie ma funkcji mieszkalnej, drogę do niego porastają wysokie chwasty, drzwi wejściowe pozostawiono otwarte.

Po rozpatrzeniu odwołania A.B. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że A.B. nie przebywa pod adresem na ul. [...], wobec czego wymeldowanie jej było zasadne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] października 2013 r. wniosła A.B. Skarżąca podniosła, że nie mogła opuścić z rodziną budynku przy ul. [...], ponieważ nigdy tam nie mieszkali (ani jednego dnia), jednak w miejscu stałego zameldowania znajdują się jej rzeczy osobiste i przedmioty użytku domowego. Wskazała także, że A.B. (1) uniemożliwia jej mieszkanie w wybudowanym przez nią budynku na działce o numerze ewidencyjnym [...], może tylko wchodzić na posesję. Dodatkowo załączyła m. in. postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2011 r. sygn. akt [...], zgodnie z którym działka o numerze ewidencyjnym [...] jest wyłączną własnością A.B. (1), a działka o numerze ewidencyjnym [...] jest wyłączną własnością J.B..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Należy podkreślić, że ewidencja ludności, służąca rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Tym samym celem postępowania o zameldowanie lub wymeldowanie jest odzwierciedlenie faktu przebywania (stałego tub czasowego) osoby w oznaczonym miejscu, a więc zapewnienie zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisem figurującym w ewidencji ludności.

Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego.

W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca A.B. nie zamieszkuje w budynku przy ul. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...]. Nie ma tam żadnych rzeczy osobistych i przedmiotów użytku codziennego. Dodatkowo budynek nie ma funkcji mieszkalnej i nie nadaje się do zamieszkania od wielu lat. Również sama skarżąca wskazała, że nigdy nie zamieszkiwała w przedmiotowym budynku, zatem nie może być mowy o stałym pobycie w lokalu przy ul. [...]. Skoro ewidencja ludności ma odzwierciedlać faktyczne przebywanie osoby w danym miejscu, to stanowisko organu jest w pełni zasadne, ponieważ skarżąca istotnie nie przebywa w lokalu, ani nigdy w nim nie przebywała. Podnoszony zarzut, że skarżąca nie może swobodnie korzystać z nieruchomości nie może być brany pod uwagę w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, ponieważ skarżąca może tego dochodzić wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Jednocześnie samo wykazanie w ewidencji ludności, że skarżąca nie mieszka w budynku - czyli wymeldowanie - nie ma żadnego wpływu na wykonywnie prawa własności przez skarżącą, czy też jej męża, który jest właścicielem działki, na której znajduje się przedmiotowy budynek.

Z tego względu organ w zgodzie z art. 10 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu A.B. z budynku przy ul. [...], a także nie naruszył art. 6 ust. 1 tej ustawy, ponieważ całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy budynek nie stanowi centrum życiowego skarżącej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", orzeczono o punkcie pierwszym sentencji.

Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2013 r. , poz. 461).