Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 40/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44 lit. h ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska, , Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych poza udostępnionymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2012 r., nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu odwołania [...], dalej: skarżący, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] 2012 r., nr [...] odmawiającą udostępnienia danych ze zbiorów meldunkowych.

W dniu 26 czerwca 2012 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie z ewidencji ludności wszystkich adresów zameldowania na pobyt stały i czasowy oraz nazwiska rodowego [...], czy nadal pozostaje ona w związku małżeńskim z [...], czy z tego związku posiada dzieci, jeżeli tak, to wskazanie adresu ich zamieszkania, a także czy zgłaszała wyjazd za granicę, jeżeli tak - wskazać adres. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że żądane dane niezbędne są do ustalenia miejsca pobytu dłużniczki i prowadzenia dalszych czynności procesowo - egzekucyjnych. Dotychczas prowadzone postępowanie egzekucyjne od 2002 r. jest bezskuteczne. Dłużniczka nigdzie nie pracuje, nie jest zarejestrowana w ZUS i Urzędzie Skarbowym. Do wniosku zostały dołączone kopie następujących dokumentów: nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] 2000 r., sygn. akt [...] nakazującego pozwanym [...] i [....] działającym pod nazwą [...], aby zapłacili solidarnie na rzecz [...] kwotę 27.868,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami, klauzuli wykonalności ww. nakazu zapłaty wydanego na rzecz [...] jako następcy prawnego Syndyka Masy Upadłości [...], postanowienia Komornika Sądowego Rewiru [...] z dnia [...] 2002 r., sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku [...] przeciwko dłużnikowi [...], dokumentu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z dnia [...] 2010 r., sygn. akt [...] z wysłuchania wierzyciela i dłużnika przed umorzeniem postępowania w trybie art. 827 k.p.c., postanowienia Komornika Sądowego przy [...] z dnia [...] 2011 r., sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego z wniosku [...] przeciwko [...] wobec bezskuteczności egzekucji.

W odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. organ administracji podał dane dotyczące adresu zameldowania [...] na pobyt stały i czasowy oraz pozostawania jej w związku małżeńskim z [...]. Jednocześnie wezwał wnioskodawcę do wykazania istnienia interesu prawnego w uzyskaniu pozostałych żądanych danych osobowych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący powołał treść wniosku.

Prezydent decyzją z dnia [...] 2012 r. odmówił skarżącemu udostępnienia danych poza wskazanymi w piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r.

Skarżący odwołał się od decyzji Prezydenta. Zarzucił jej naruszenie art. 7, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz błędną interpretację art 44h ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej ustawa).

Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu wskazał, że udostępnianie danych z ewidencji ludności, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych reguluje ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy dane ze zbiorów meldunkowych są udostępniane osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny. Pojęcie interesu prawnego nie zostało określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wobec tego należy odnieść się do art. 28 k.p.a. oraz oprzeć na orzecznictwie sądów administracyjnych. W myśl ww. artykułu pojęcie interesu prawnego oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, interes oparty na przepisie prawa materialnego.

W ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie z załączonych dokumentów nie wynika, aby skarżący posiadał interes prawny w uzyskaniu wszystkich żądanych danych, tj. adresów zameldowania na pobyt stały i czasowy, w przypadku zgłoszenia wyjazdu za granicę - danych adresowych, nazwiska rodowego oraz informacji, czy ze związku z [...] posiada dzieci - wskazania ich danych adresowych.

Na wezwanie do wykazania istnienia interesu prawnego w uzyskaniu pozostałych danych osobowych skarżący wskazał: nakaz zapłaty Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] 2000 r., sygn. akt [...], postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] 2007 r., sygn. akt [...] (klauzula wykonalności nadana nakazowi zapłaty [...] z dnia [...] 2000 r.) oraz kopie pism Komornika Sądowego załączone do wniosku.

Wojewoda stwierdza, że wprawdzie nie ma przepisu, który określa, ile informacji może uzyskać wnioskodawca, ale zgodnie z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych udostępnia się osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny. Skarżący nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego potwierdzającego uprawnienie do pozyskania wszystkich żądanych danych, ani nie przedstawił dokumentów świadczących o przysługiwaniu mu tegoż interesu w posiadaniu wszystkich wnioskowanych informacji.

Wojewoda odnosząc się do uzasadnienia decyzji Prezydenta stwierdził, że nie wyjaśnił w swojej decyzji, dlaczego uznał, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu wszystkich żądanych danych, a jedynie tylko w części. Uchybienie to nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Prezydent w uzasadnieniu decyzji podał, że nazwisko rodowe, czy poprzednie miejsca zameldowania nie mogą pomóc w ustaleniu aktualnego miejsca zamieszkiwania [...]. Stanowisko to podziela Wojewoda i wyjaśnia jednocześnie, że zarówno pisma kierowane do sądu, jak i wnioski egzekucyjne kierowane do komornika sądowego muszą spełniać warunki pisma procesowego zgodnie z art. 126 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43 z 1964 r., poz. 296 z późn. zm.), a więc muszą zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron oraz ich adres (w przedmiotowej sytuacji - musi być zawarte wskazanie dłużnika przez podanie jego imienia, nazwiska i adresu). We wniosku egzekucyjnym wierzyciel powinien wskazać także sposoby egzekucji, czyli określić składniki majątku, z którego powinna być przeprowadzona ta egzekucja, przy czym w przypadku, gdy wierzyciel nie dysponuje informacjami o majątku dłużnika, stosownie do treści art. 797¹ kodeksu postępowania cywilnego może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika. Zauważyć ponadto należy, że danych o posiadanym majątku nie da się wywnioskować z faktu posiadania informacji o poprzednim zameldowaniu. W zbiorach meldunkowych gromadzone są dane dotyczące adresów zameldowania, a nie zamieszkania.

W piśmie z dnia 9 lipca 2012 r. skarżący podał, że komornik sądowy ustalił, iż [...] i [...] "pod wskazanymi adresami nie zamieszkują". Powyższe twierdzenie nie jest prawdziwe, gdyż komornik sądowy w piśmie z dnia 14 grudnia 2010 r. podał, że [...] "pod adresem wskazanym we wniosku egzekucyjnym nie odbiera korespondencji. Innych adresów nie ustalono". Poinformował jednocześnie wierzyciela, że może wystąpić do sądu ze stosownym wnioskiem w celu ujawnienia majątku dłużnika. Wojewoda wskazał, że do złożenia wniosku (pisma procesowego) niezbędne jest posiadanie jedynie informacji dot. imienia, nazwiska oraz adresu dłużnika.

Niezrozumiała jest argumentacja skarżącego w piśmie z dnia 9 lipca 2012 r., że chce wystąpić do sądu z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty w postępowaniu nakazowym Sądu Rejonowego dla [....] z dnia [...] 2000 r., sygn. akt [...] również przeciwko mężowi [...] – [...]. Jak wynika z załączonych kserokopii dokumentów wnioskodawca jest w posiadaniu ww. dokumentu: postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] 2007 r., sygn. akt [...].

W odwołaniu wnioskodawca wskazał przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Zauważyć należy, że są to przepisy prawa procesowego, a nie materialnego, dlatego opieranie na nich interesu prawnego w uzyskaniu danych z ewidencji ludności nie daje podstaw do ich udostępnienia. Odnosząc się do zarzutu nieudostępnienia danych adresowych [...] organ odwoławczy wyjaśnia, że skarżący we wniosku z dnia 22 czerwca 2012 r. nie zwracał się o podanie adresu męża [...].

Ponadto wnioskodawca nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy dotyczące dziedziczenia spadków oraz odpowiedzialności spadkobierców za długi spadkodawcy. W tym miejscu należy zauważyć, że spadek jest możliwy do nabycia jedynie po śmierci spadkodawcy, a wnioskodawca otrzymał informację o aktualnym, adresie zameldowania [...], co oznacza, że osoba ta żyje.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta. Powołanej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz błędną interpretację przepisu art. 44h ustawy.

W uzasadnieniu skarżący podał, że przyjęta przez organy interpretacja przepisów prawa jest nieprawidłowa i sprzeczna z orzecznictwem sądów administracyjnych. Udowodnienie interesu prawnego, o którym wspomina organ, nie musi odbywać się poprzez wskazanie konkretnego przepisu, ale również poprzez podanie określonych dokumentów, jak np. wezwanie sądu, wezwanie komornicze, czy kopie wyroków sądowych. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny, czy określone dane są bardziej, czy mniej niezbędne w toku postępowania sądowego czy też egzekucyjnego. Materia dotycząca postępowań sądowych czy egzekucyjnych nie podlega ocenie organów administracji. Są to aspekty cywilnoprawne, które nie mogą być przedmiotem zainteresowania organów administracji. W tym zakresie stwierdzić należy, że ocena dokonywana przez organy w niniejszej sprawie wykraczała poza ich kompetencje.

W przedmiotowej sprawie organy dokonały błędnej wykładni pojęcia "interes prawny" w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Nie budzi bowiem wątpliwości doktryny, że interes prawny nie jest tożsamy z pojęciem "konkretny przepis prawa". Gdyby ustawodawca chciał umożliwić uzyskanie określonych danych wyłącznie w przypadkach, gdy konkretny przepis prawa by o tym wprost mówił z całą pewnością użyłby takiego zwrotu. Ustawodawca używa pojęcia "interes prawny", przez co należy rozumieć, że interes podmiotu wnoszącego o udostępnienie konkretnych danych musi mieć oparcie w szeroko pojętym systemie prawa.

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 180/10: "Wykazanie interesu prawnego w żądaniu uzyskania danych osobowych ze zbiorów meldunkowych ma polegać na wskazaniu okoliczności, które w świetle przepisów prawa materialnego kreują ten interes prawny, a nie na wskazaniu wprost przepisu. Ponadto o interesie prawnym w uzyskaniu tych danych mogą również świadczyć takie okoliczności, w których sytuacja prawna skarżącego byłaby zależna od danej osoby i dlatego jej odnalezienie wymagałoby uzyskania jej adresu, a więc gdyby skarżący nie mógł realizować swoich uprawnień lub nie mógł poddać się prawnie określonym obowiązkom, bez udziału osoby, której dane adresowe służyłyby jej odnalezieniu".

Zgodnie z art. 797 § 1 zd. 1 k.p.c. we wniosku lub żądaniu przeprowadzenia egzekucji z urzędu należy wskazać świadczenie, które ma być spełnione, oraz sposób egzekucji. Nie budzi wątpliwości sądów, że dochodzenie roszczeń wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej jest prawnie usprawiedliwionym celem administrowania i uzyskiwania danych osobowych. Takie tezy stawia sąd m.in. w wyroku WSA w Warszawie II SA/Wa 139/05. Nie można bowiem tak rozumieć przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, że udostępnianie danych osobowych dłużnika w celu windykacji należności narusza dobro tej osoby, gdyż byłoby to niczym nieuzasadnione jej uprzywilejowanie. Zawierając umowę cywilnoprawną (lub zaciągając innego rodzaju zobowiązanie) należy liczyć się z jej konsekwencjami, a także z tym, że obowiązek wykonania umowy dotyczy jednej i drugiej strony. Ochrona dóbr jednych nie może odbywać się kosztem naruszenia praw innych, co można pośrednio bądź bezpośrednio wywieść z wielu przepisów Konstytucji RP (art. 2, art. 22, art. 31 ust 1, art. 83) - por. II SA/Wa 139/05, II SA/Wa 1443/05. Nie budzi również wątpliwości, że aby dokonać wyboru sposobu egzekucji należy ustalić stan posiadania dłużnika, jego miejsce zamieszkania, sprawdzić czy obecnych nieruchomości nie zbył z pokrzywdzeniem wierzyciela na osoby bliskiej (dzieci), co umożliwiłoby wystąpienie wierzycielowi wystąpienia ze skargą paulińską. Niewątpliwie to wszystko kreuje interes prawny wierzyciela w uzyskaniu danych dłużnika. Sądy administracyjne niejednokrotnie wskazywały, że aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną (II OZ 18/11).

Nie jest również spornym w orzecznictwie sądów, że w przypadku, gdy zobowiązanymi do zaspokojenia roszczenia są następcy prawni dłużnika, również ich dane powinny być udostępnione na wniosek wierzyciela (por. II SA/Bd 67/08, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5.03.2008: "Interes prawny w uzyskaniu danych osobowych o spadkobiercach w rozumieniu art. 44h ust. 2 pkt 2 w związku z ust. 1 ustawy nie wynika z faktu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, ale z samego istnienia wierzytelności wnioskodawcy, która może być zrealizowana poprzez ustalenia, na kogo przeszły obowiązki majątkowe zmarłego dłużnika). Tym bardziej taki interes prawny zachodzi, kiedy dłużnik ukrywa się przed wierzycielami, wyprowadza swój majątek i wszelkimi sposobami dąży do uniknięcia odpowiedzialności za zaciągnięte zobowiązania, co ma miejsce w aktualnej sytuacji.

Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002r. nr 101, poz. 926 ze zm. dalej "ustawa") dopuszcza przetwarzanie danych osobowych m.in. gdy jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą jest jej stroną, a także gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 3 i 5. art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy stanowi z kolei, że za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 18.03.2008 r., sygn. akt. I OSK 454/07)

W zaskarżonych decyzjach obydwu instancji naruszono również przepis art. 7, 80 i 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Stosownie zaś do art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosując powyższe zasady organ daje wyraz swoim rozstrzygnięciom w decyzjach, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. muszą posiadać uzasadnienie, które w części faktycznej zawiera następujące elementy: wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Organ w swoim rozstrzygnięciu nie oparł się na przepisach art. 7 i 80 k.p.a., nie zadośćuczynił również art. 107 § 3 k.p.a., albowiem z uzasadnienia nie wynika, z jakich przyczyn wykazany przez stronę interes prawny dla organu jest takim interesem wyłącznie w odniesieniu do wybranych przez ten organ danych, zaś dla pozostałych już waloru interesu prawnego nie posiada. Organ administracji pokusił się wyłącznie o rozważanie kwestii cywilnoprawnych, nie pozostających w jego kompetencji, a odnoszących się do ewentualnej windykacji roszczeń.

Odpowiadając na skargę, Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną przesłankę rozstrzygnięcia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji stanowił art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej ustawa w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych ze zbiorów meldunkowych, jak też warunki, jakie powinien spełniać podmiot uprawniony do uzyskania danych.

Skarżący mógłby uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych na podstawie art. 44h ust. 2 pkt 1, który stanowi, że dane ze zbiorów meldunkowych mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykaże w tym interes prawny.

W złożonym wniosku w dniu 26 czerwca 2012 r. do Urzędu Miejskiego skarżący wystąpił o udostępnienie z ewidencji ludności wszystkich adresów zameldowania na pobyt stały i czasowy oraz nazwiska rodowego [...], czy nadal pozostaje w związku małżeńskim z [...], czy z tego związku posiada dzieci, jeżeli tak, to wskazanie adresu ich zamieszkania, a także czy zgłaszała wyjazd za granicę, jeżeli tak - wskazać adres. W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że żądane dane niezbędne są do ustalenia miejsca pobytu dłużniczki i prowadzenia dalszych czynności procesowo – egzekucyjnych skarżącego przeciwko [...] wobec bezskuteczności egzekucji. Na potwierdzenie tego złożył dokumenty potwierdzające prowadzenia dalszych czynności procesowo – egzekucyjnych wobec dłużnika [...].

Organ administracji w odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. podał dane dotyczące adresu zameldowania [....] na pobyt stały i czasowy oraz pozostawania jej w związku małżeńskim z [...]. Jednocześnie wezwał wnioskodawcę do wykazania istnienia interesu prawnego w uzyskaniu pozostałych żądanych danych osobowych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący powołał treść wniosku.

W ocenie Sądu bezsporne jest, że skarżący w postępowaniu administracyjnym wykazał istnienie owego interesu prawnego. Niemniej jednak żądanie skarżącego podania nazwiska rodowego [...], czy z tego związku posiada dzieci, jeżeli tak, to wskazania adresu ich zamieszkania, a także czy zgłaszała wyjazd za granicę, wykracza poza cel dochodzenia należności od dłużnika. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że pisma kierowane do sądu, jak i wnioski egzekucyjne kierowane do komornika sądowego muszą spełniać warunki pisma procesowego zgodnie z art. 126 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. k.p.c., a więc muszą zawierać imię i nazwisko lub nazwę stron oraz ich adres (w przedmiotowej sytuacji - musi być zawarte wskazanie dłużnika przez podanie jego imienia, nazwiska i adresu).

Organ administracji w odpowiedzi na wniosek skarżącego pismem z dnia 27 czerwca 2012 r. podał dane, które wymagane są, celem prowadzenia czynności procesowo – egzekucyjnych. Słusznie Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące dziedziczenia spadków oraz odpowiedzialności spadkobierców za długi spadkodawcy. Spadek możliwy jest do nabycia jedynie po śmierci spadkodawcy, a wnioskodawca otrzymał informację o aktualnym, adresie zameldowania dłużnika, co oznacza, że osoba ta żyje. Wobec tego żądanie dotyczące posiada dzieci, wskazanie adresu ich zamieszkania nie ma związku z dochodzonymi należnościami od dłużnika.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za chybione, ponieważ wydanie kwestionowanej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. art. 7 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd orzekł jak w sentencji.