Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 401/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. sprawy ze skargi T. O. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące: VI, VII, X i XII 2003 r. Oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił skarżącemu T. O. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym

od zużycia zakupionego oleju opałowego na cele inne niż opałowe za miesiące: czerwiec, lipiec, październik, grudzień 2003 r. Wskazano, że w okresie 2002 r.–2003 r. skarżący dokonywał kilkakrotnie zakupu oleju opałowego. Pierwszy zakup miał miejsce w 2002 r. a cała zakupiona ilość tj. [...] l została ujęta w spisie towarów

na 31.12.2002 r. i wykazywana w spisach sporządzanych na koniec każdego miesiąca aż do 31.05.2003 r. Na podstawie dowodu wewnętrznego [...] dokumentującego rozchód wewnętrzny w dniu [...].06.2003 r. wydano tę ilość do zużycia na potrzeby wewnętrzne firmy skarżącego. Następnie w 2003 r. skarżący zakupił ojej opałowy

w firmie L. S.A. w M., na podstawie faktur: nr [...] z dnia [...].06.2003 r. - [...] litrów , nr [...] z [...].07.2003 r. - [...] m3, nr [...] z [...].10.2003 r. – [...] m3, nr faktury [...] z [...].12.2003r. - [...] m3. Do w/w faktur złożył oświadczenia, iż przeznaczy nabyty olej opałowy lekki Rgterm na cele uprawniające do stosowania stawek wymienionych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz.269 ze zm.). Poniesiony wydatek zakupu oleju opałowego zakupionego w dniu [...].06.2003 r., [...].07.2003 r., [...].10.2003 r. został w w/w dniach zaliczony przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów. Natomiast zakupiony przez podatnika w dniu [...].12.2003 r. olej opałowy w ilości [...] m3 na podstawie dowodu [...] został wydany w dniu [...].12.2003 r. na potrzeby własne podatnika. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, iż w trakcie prowadzonej kontroli strona nie przedłożyła żadnego dowodu potwierdzającego, iż zakupiony olej został przeznaczony na cele opałowe, dlatego należało określić podatek akcyzowy z tego tytułu.

Od powyższej decyzji skarżący odwołał się podnosząc, iż, olej opałowy używany był wyłącznie do nagrzewnicy w trakcie prowadzonej w 2003 r. inwestycji w O., zostało jeszcze ok. [...] l niewykorzystanego oleju opałowego oraz,

że nie zgadza się z twierdzeniem kontrolujących, że w firmie nie znaleziono żadnego urządzenia grzewczego, poza grzejnikiem elektrycznym, ani miejsca jego możliwej instalacji, a twierdzenia organu kontroli, że "olej opałowy mógł być przeznaczony

do napędu maszyn rolniczych" nie oznacza, że w rzeczywistości zdarzenia takie miały miejsce. Organ kontroli nie udowodnił, że zdarzenia takie miały miejsce - zatem są to tylko przypuszczenia, które zgodnie z Ordynacją podatkową nie mogą stanowić dowodu w sprawie.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2003 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Stwierdzono, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił podstawę opodatkowania do wyliczenia zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2003 r. i dlatego organ odwoławczy sam określił zobowiązanie za ten miesiąc na podstawie faktury zakupu nr [...] z [...] lipca 2003 r. ([...] m2). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza, że skarżący zakupiony olej opałowy zużył na inne cele niż opałowe, czym naruszył dyspozycję § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c rozp. Min. Finansów w sprawie podatku akcyzowego. Wskazano, że o fakcie zużycia oleju opałowego na cele inne niż opałowe świadczą zeznania świadków zatrudnionych na stacji paliw w N., z których wynika, że budynek stacji był ogrzewany przy użyciu grzejnika elektrycznego oraz piecyka na butlę gazową, ponadto podczas oględzin obiektów na wspomnianej stacji paliw nie stwierdzono istnienia urządzeń grzewczych na olej opałowy. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że pozostało jeszcze [...] l oleju opałowego wskazano, ze w spisie natury sporządzonym na dzień 31 grudnia 2003 r. nie wykazano żadnej ilości oleju opałowego, co wskazuje na fakt jego zużycia.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października

2005 r. nr [...] wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W skardze decyzjom zarzucono naruszenie przepisów:

• prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1, pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy - w szczególności nie uznanie

za wiarygodnych składanych w trakcie postępowania odwoławczego wyjaśnień, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę.

• prawa materialnego tj.: art. 35 ust. 1 pkt 5, ust. 6 pkt 1 lit. c ustawy z dnia

8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 5 pkt 1, § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 2002r. Nr 27, poz. 269, ze zm.) przez błędną ich interpretację i niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oleju opałowego zużytego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Ponadto w skardze podniesiono, iż w 2003 r. skarżący prowadził inwestycję

w O. (stacja paliw z motelem ponad [...] m2 powierzchni zabudowy) z udziałem własnego sprzętu i transportu, do napędu którego nie używano oleju opałowego. Olej opałowy używany był wyłącznie do nagrzewnicy (dmuchawy), która średnio zużywała od 7 do 10 l oleju na godzinę pracy z uwagi fakt, że inwestycja w O. prowadzona była w okresie zimowym, co wymagało intensywnego ogrzewania budowli podczas wykonywanych prac budowlanych. Podniesiono również, że organy obu instancji w ogóle nie ustosunkowały się do składanych wyjaśnień w sprawie, pomijając ten fakt milczeniem, nie przeprowadzono żadnych czynności mogących potwierdzić bądź podważyć składane wyjaśnienia, podniesiono, że nagrzewnica, którą ogrzewano budynki w O. olejem opałowym stanowią prywatną własność skarżącego. Ponadto skarżący podniósł, że w ocenie organów obu instancji fakt, iż nie okazano dowodów zakupu paliwa do sprzętu pracującego w O. oraz, że nie wykazano żadnego zużycia paliw i materiałów eksploatacyjnych do samochodów pracujących przy budowie jest jednym z argumentów potwierdzających zużycie oleju opałowego na cele inne niż opałowe. Skarżący wyjaśnił, że samochody i urządzenia wykazane w ewidencji środków trwałych firmy były tankowane we własnej stacji paliw, w takiej sytuacji nie wystawiano dokumentów sprzedaży. Świadkowie nie wyjaśnili, czym ogrzewano budynki związane z prowadzoną inwestycją w O., również nie byli świadkami tankowania oleju opałowego do urządzeń i pojazdów. W związku z czym skarżący nie może zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że o fakcie zużycia oleju opałowego na cele inne niż opałowe świadczą zeznania świadków - pracowników firmy. Ponadto skarżący podniósł, iż organy obu instancji w prowadzonym postępowaniu nie podjęły wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Tym samym naruszono zasady postępowania dowodowego. Ciężar dowodu obciąża organ administracyjny, dlatego też, jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek uzupełnić go z własnej inicjatywy. Wskazano, że zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, stanowi uchybienie, a załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym oraz nieuzasadnionych przypuszczeniach jest sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. zwrócił uwagę, że podniesione w niej zarzuty stanowią w części powtórzenie argumentów zawartych w odwołaniu i w tym zakresie podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Dyrektor Izby Celnej w B. nie podzielił zarzutów strony, iż w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego zostały naruszone przepisy art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1, pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej dotyczące procedury przeprowadzenia postępowania podatkowego. Z akt sprawy wynika, iż postępowanie podatkowe prowadzone było zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz w oparciu o ustalony stan faktyczny prawidłowo zastosowanymi przepisami prawa materialnego, co w ocenie organu drugiej instancji jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Zarzut, iż organy podatkowe naruszyły dyspozycję art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w rozstrzygnięciu, gdyż strona w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego nie występowała o udzielenie informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa na organach podatkowych. Organy podatkowe wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą i podjęły rozstrzygnięcie na podstawie zebranego materiału dowodowego (przesłuchania świadków, oględziny stacji paliw w N., wyjaśnienia strony do protokołu nr [...], protokół sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów u kontrahenta L. S.A M.) pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonał organ podatkowy w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ podatkowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy mający znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ podatkowy dokonał rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów i oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym

w trakcie postępowania podatkowego.

Podkreślono, że dokonana i zawarta w decyzji ocena opiera się na całości zebranych dowodów, powiązanych ze sobą w logiczną całość. Decyzja organu podatkowego dotycząca podjętego rozstrzygnięcia zawiera w swojej treści uzasadnienie faktyczne i prawne, a w szczególności wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji oraz przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy nie uznał za wiarygodne złożone

w odwołaniu wyjaśnienia strony, iż olej opałowy był używany do nagrzewnicy (dmuchawy), którą ogrzewano pomieszczenia magazynowe, pomieszczenie rur wodnych, a przede wszystkim w O. w trakcie prowadzonej w okresie zimowym inwestycji. Z uwagi na fakt nie przedstawienia żadnych nowych dowodów potwierdzających zużycie oleju opałowego na cele opałowe oraz w oparciu o jej wyjaśnienia z dnia [...] czerwca 2005 r. do protokołu nr [...], że w 2003 r. prowadził inwestycje w O. (stacja paliw z motelem ponad [...] m2 powierzchni zabudowy) oraz, że Dyrektor Izby Celnej w B. podniósł, że nie sposób zgodzić się z wyjaśnieniami strony, że inwestycja w O. wymagała intensywnego ogrzewania budowli podczas wykonywania prac budowlanych (w tym okresie wykonano m.in.: tynki, wewnętrzne, ułożono glazurę i terakotę, prowadzono prace instalacyjne), gdyż prowadzona była w okresie zimowym, a to z uwagi na fakt, iż pierwsze wydanie w 2003 r. oleju opałowego na potrzeby wewnętrzne firmy skarżącego nastąpiło w dniu [...].06.2003 r., a następne w okresie [...].07.2003 r., [...].10.2003 r., [...].12.2003 r. zaliczając każdorazowo poniesione wydatki zakupu oleju opałowego do kosztów uzyskania przychodów. Z powyższego wynika, iż olej opałowy ujęty w spisie remanentowym na dzień 31.12.2002 r. oraz zakupiony w 2003 r. strona zużyła w okresie od czerwca do grudnia 2003 r. Z tego względu Dyrektor Izby Celnej w B. nie zgadza się z twierdzeniem strony , iż cześć oleju opałowego mogła zostać zużyta w okresie zimowym przy pracach inwestycyjnych wykonywanych w O. w roku 2003 r. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, iż taki fakt miał miejsce. Faktem natomiast jest to, iż olej opałowy został zużyty w okresie czerwiec - grudzień 2003 r.

Z brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. c ustawy

o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50

ze zm.) wynika, iż obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano

w kwocie niższej niż należna. Obowiązek podatkowy w przypadku olejów opałowych (...) powstaje dla podatników nabywających te wyroby - z dniem nabycia tych wyrobów i przeznaczenia ich następnie na cele inne niż opałowe, a jeżeli tego dnia nie można ustalić - z dniem stwierdzenia przez upoważniony organ,

że posiadane wyroby nie są przeznaczone na cele opałowe. W świetle powyższych ustaleń Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdza, iż powołane przepisy prawa materialnego przez organ II instancji dotyczą regulacji prawnych ustalonych przez organ podatkowy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego

i mają zastosowanie z uwagi na fakt odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym zużycia oleju opałowego niezgodnie z jego przeznaczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa

(art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy

do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ

na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje, bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź, gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził, podnoszonych w skardze, naruszeń przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W świetle art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organach podatkowych. Mimo obciążenia ciężarem dowodu organów podatkowych, w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że obowiązek ten nie jest nieograniczony i bezwzględny, a podatnik powinien przyczyniać się do gromadzenia dowodów. Tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1996 r. sygn. akt SA/Ka 836/95 (publ. Temida Sopot 2002) sąd wskazał, że "Na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych". Oznacza to, że strona nie jest zwolniona od współdziałania w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nie udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.

W ocenie Sądu organy podjęły niezbędne czynności dla prawidłowego

i obiektywnego ustalenia zużycia zakupionego oleju opałowego na cele uprawniające do zastosowania obniżonej stawki akcyzy, a zgromadzone w sprawie dowody zostały poddane ocenie. Analiza materiału dowodowego była podstawą ustalenia,

że olej opałowy zakupiony w dniach: [...] czerwca 2003 r. (faktura [...]), [...] lipca 2003 r. (faktura [...]), [...] października 2003 r. (faktura [...]), [...] grudnia 2003 r. (faktura [...]) oraz wykazany w remanencie końcowym na dzień 31 grudnia

2002 r. i wydany do zużycia na własne potrzeby dnia 2 czerwca 2003 r. (dowód wewnętrzny [...]) został zużyty nie zgodnie ze złożonymi sprzedawcy L. S.A. w M. oświadczeniami. Na podstawie § 12 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U Nr 27, poz. 269 ze zm.) zwolniono z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatników nabywających wyroby akcyzowe, jednakże z wyjątkiem nabywców zużywających olej opałowy na inny cel niż opałowy. Tym samym to na nabywcy oleju opałowego, jako stronie zamierzającej wywieść skutki prawne z określonych faktów spoczywa obowiązek wykazania, ze spełniła warunki uprawniające do zwolnienia z podatku akcyzowego. W trakcie postępowania skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, iż zakupiony olej opałowy został przeznaczony na cele opałowe. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił skarżącemu, dlaczego nie uznał za wiarygodne wyjaśnień podniesionych dopiero w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., w myśl których olej został zużyty do ogrzewania inwestycji budowlanej w O., prowadzonej w okresie zimowym, gdy z faktur zakupu i dowodu wewnętrznego przesunięcia towaru na potrzeby własne firmy wynikało, że olej został w przeważającej większości faktycznie zużytkowany przed okresem zimowym. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających zużycie zakupionego oleju na cele opałowe.

Organy podatkowe ustaliły stan faktyczny i w uzasadnieniu decyzji wskazały dowody stanowiące podstawę jego ustalenia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej. Decydującym dla oceny poprawności, zgodności z prawem decyzji było ustalenie, czy wskazane przez organ dowody i ich ocena stanowiły podstawę ustalonego stanu faktycznego. W sprawie niniejszej Sąd stwierdził, że ustalony przez organ stan faktyczny sprawy znajduje pełne oparcie w dowodach. W świetle powyższych ustaleń za niezasadne należało uznać zarzuty skarżącego naruszenia art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210

§ 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

w szczególności nie dopatrzył się błędów w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym.

Dyrektor Izby Celnej w B. słusznie zauważył, że stosownie do postanowień art. 6 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, tym samym podatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega nie wyrób akcyzowy, lecz czynność danego podmiotu związana z tym wyrobem. Tak, więc obowiązek podatkowy w zakresie akcyzy ciąży na nabywcy wyrobów akcyzowych, od których nie pobrano podatku akcyzowego lub pobrano w kwocie niższej niż należna, a w przypadku olejów opałowych przeznaczonych na cele, inne niż opałowe z dniem nabycia tych wyrobów i przeznaczenia ich następnie na cele inne niż opałowe, a jeżeli tego dnia nie można ustalić - z dniem stwierdzenia przez upoważniony organ, że posiadane wyroby nie są przeznaczone na cele opałowe (art. 35 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Tym samym nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisów art. 35 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 6 pkt 1 lit. c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organy podatkowe stwierdzając, że zakupiony olej opałowy nie mógł być, w związku z nie stwierdzeniem istnienia urządzeń grzewczych na olej opałowy, zużyty na cele opałowe, prawidłowo zastosowały powyższe przepisy i obliczyły zobowiązanie w podatku akcyzowym w miesiącach zakupu oleju i zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle powyższego również zarzut naruszenia § 5 pkt 1, § 12 ust. 2 pkt 1

lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 269 ze zm.) nie znajduje uzasadnienia.

Z przepisów tych wynika, iż podmioty nabywające i zużywające olej opałowy

w przypadku zużycia oleju opałowego na cele inne niż opałowe nie korzystają

ze zwolnienia z obowiązku w podatku akcyzowym oraz, że stosuje się dla tych wyrobów stawki podatku akcyzowego określone w poz. 11 pkt 5 załącznika nr 1

do rozporządzenia (1129zł/1000 l).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się wskazywanych w skardze naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego i na mocy art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił skargę.