Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 754/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011r. , znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku M. W. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny objęty załącznikiem nr [...] i udzielającej S. Ł. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego " [...]" przy ul. [...] dz. nr [...].

Wojewoda [...] wskazał, że analiza materiału dowodowego przedmiotowej sprawy wykazała, iż decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r., znak: [...] jest obarczona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wobec czego zachodzi konieczność wyeliminowania jej z obiegu prawnego.

Organ podkreślił, że zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.) - według stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. można było sytuować bezpośrednio przy granicy działki budynki gospodarcze ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, jeżeli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem gospodarowania przestrzennego. W powyższych przypadkach, ściany budynku gospodarczego, graniczącego z działką sąsiednią, nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. Organ dodał, iż powyższy przepis ma zastosowanie również do przedmiotowego pawilonu handlowego. Organ powołał przy tym wyrok SN z dnia 10 maja 1995 r. sygn. akt III ARN 13/95.

Wojewoda stwierdził, że lokalizacja pawilonu handlowego na budowę którego Naczelnik Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 1987 r. zatwierdził plan realizacyjny i udzielił pozwolenia na budowę jest niezgodna z przepisem zawartym w § 13 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, bowiem odległość jednej ze ścian pawilonu handlowego, w której zaprojektowano otwory okienne oraz drzwi od granicy z działką o nr [...] należącej do M. W. wynosi 198 cm.

Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. (Uchwala nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1986r. Dz. U. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1987r.), ponieważ zgodnie z zapisem 6.1.2 powyższego planu teren oznaczony symbolem A6MW przeznaczony jest pod zabudowę wielorodzinną, a wszelka przebudowa i nowe obiekty winy być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Organ podkreślił, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jak i aktach administracyjnych organu administracji architektoniczno- budowlanej I instancji brak jest wymaganego uzgodnienia.

Wojewoda wyjaśnił, iż w chwili obecnej nie można odtworzyć wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę (znaczny upływ czasu 24 lata), w aktach sprawy tutejszego organu znajdują się zaś dokumenty geodezyjne potwierdzające, iż w chwili wydawania pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 1987 r. S. Ł. posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zauważył także, iż w analizowanej sprawie M. W. podnosi, iż lokalizacja pawilonu handlowego położonego na działce nr [...] narusza przepisy również w stosunku do działki nr [...], (niedozwolone odległości od 3,5 m do 7 m od istniejącego budynku), to jednak z braku legitymacji do występowania w zakresie owych naruszeń wnosi wyłącznie o rozpoznanie sprawy w zakresie w którym naruszenie dotyczy jej interesów.

Zaznaczył, iż przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki miały charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, a ich naruszenie ma charakter rażący.

Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego odwołanie złożył S. Ł.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na ocenie zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Oznacza to, że organ II instancji może wskazać na naruszenie prawa niedostrzeżone przez organ pierwszoinstancyjny, o ile zachodzi tożsamość przedmiotowej sprawy. Zaznaczył, że do stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zwartych w art. 156 §1 kpa. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 kpa stanowi rażące naruszenie prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Podkreślił, że zgodnie z § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-architektonicznego ( Dz. U. z 1975 r. Nr 8 , poz. 48 ze zm.), pozwolenie na budowę rozstrzyga o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub z wyznaczeniem terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach lub na obszarach wsi.

Organ II instancji podał, że w dniu wydania decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r., znak: [...]; działka nr ew. [...], na której usytuowana została przedmiotowa inwestycja, objęta była ustaleniami Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta B. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r., Nr . Zaznaczył, że z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( pismo Starostwa Powiatowego z dnia 23 lutego 2011 r. ) wraz z załącznikami wynika, że działka nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem A6 MW, opisanym w pkt 6.1.2 planu miejscowego, jako teren zabudowy wielorodzinnej. Jednocześnie organ wskazał, że zgodnie z pkt 6.1.2 dla terenu o symbolu A 6 MW plan przewidywał " uzupełnienie i uporządkowanie zabudowy poprzez wyburzenie budynków mieszkalnych o złym stanie technicznym oficyn i budynków gospodarczych oraz wprowadzenie nowych dostosowanych do istniejącego charakteru zabudowy. Partery budynków mieszkalnych od strony ul. [...] – jako usługi wbudowane. Adaptacja "Domu Rzemiosła". Wszelka przebudowa i nowe obiektu winny być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jako budowa pawilonu handlowego nie była dopuszczalna na podstawie planu miejscowego na działce nr ew. [...]. Zauważył, iż w aktach sprawy brak jest uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Z uwagi na powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. została wydana z rażącym naruszeniem § 43 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nadzoru urbanistyczno-architektonicznego.

Następnie, organ powołał przepis art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm. wg. stanu na dzień wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. ) oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji , Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 1980r. , Nr 17, poz.62 ze zm.).

Organ podał, że powyższe przepisy § 13 mają zastosowanie również do pawilonu handlowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1995r., sygn. akt III ARN 13/95).

Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...]; wydana została z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem analiza projektu zagospodarowania działki (projekt budowlany) wykazała, iż dla przedmiotowego budynku usytuowanego od strony północno-zachodniej w granicy z działką sąsiednią nr ew. [...], przewidziano dach z pokryciem z papy asfaltowej na lepiku asfaltowym, będącej materiałem łatwopalnym, zatem z naruszeniem ww. § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ II instancji zauważył jednocześnie, iż § 13 rozporządzenia wobec faktu, iż projektowana inwestycja od strony południowo-zachodniej nie jest usytuowana w granicy działki, nie ma zastosowania. Organ wskazał, że usytuowanie obiektu w stosunku do tej granicy można oceniać jedynie w aspekcie naruszenia § 12 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy z działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki , odległości określone powyżej mogą ulec zmniejszeniu z tym, że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m.

Organ odwoławczy podkreślił, że z projektu zagospodarowania działki ( projekt budowlany) przedmiotowy budynek od strony południowo-zachodniej ze ścianą z otworem okiennym został usytuowany w odległości 1,96 m od granicy z działką nr ew. [...] (obecnie działka nr ew. [...] ). Przy czym budynek usytuowany na działce nr ew. [...] ( obecnie [...]), znajduje się w odległości ok. 11 m od spornego pawilonu handlowego, objętego decyzją Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż nie można uznać, iż przedmiotowa inwestycja narusza § 12 rozporządzenia wykonawczego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustosunkował się do argumentacji podnoszonej w odwołaniu.

Wyjaśnił, że podstawą wskazania odległości pomiędzy spornym pawilonem handlowym a budynkami istniejącymi był wyłącznie projekt budowlany. Jednocześnie dodał, że wszelkie zmiany dotyczące usytuowania spornego obiektu pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, bowiem niniejsze postępowanie nadzorcze jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Dodał, że organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie.

Ponadto wskazał, że nieuzasadnione jest twierdzenie organu I instancji, że M. W. posiada legitymację do występowania jako strona w niniejszym postępowaniu wyłącznie w zakresie naruszeń jakie dotyczą jej interesów. Wyjaśnił, iż w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż oczywistość stwierdzonych naruszeń oraz charakter naruszonych przepisów (bezwzględnie obowiązujących) nie budzą wątpliwości zaś ocena skutków społeczno-gospodarczych powyższych naruszeń nie pozwala na utrzymanie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, gdyż pozostawałoby to w opozycji do wyrażonego w art. 83 Konstytucji RP, obowiązku przestrzegania prawa, a także ustalonego ładu przestrzennego.

Jednocześnie wskazał, że wydanie kontrolowanej decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r.; pomimo braku uzgodnienia przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków jest uchybieniem szczególnie poważnym z uwagi na obowiązek ochrony kultury i dziedzictwa narodowego, jaki spoczywa na państwie. Powyższe, zdaniem organu odwoławczego przesądza o niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa skutkach prawnych wywołanych weryfikowaną decyzją z dnia [...] grudnia 1987 r.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, że decyzja Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987 r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co obliguje do stwierdzenia jej nieważności.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł S. Ł. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Natomiast decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. rażące naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię zastosowania przepisu prawa materialnego.

Ponadto skarżący poniósł, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ówcześnie obowiązujące miały charakter ogólny i nie wskazywały konkretnie miejsca pod zabudowę handlową czy usługową. Przyjęte było, że do zabudowy jednorodzinnej lub wielorodzinnej dopuszczało się lokalizację obiektów o małej uciążliwości, jako zabudowę towarzyszącą, w postaci małych obiektów handlowych i usługowych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły co czyni skargę nieuzasadnioną.

Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012r. wydana w postępowaniu nieważnościowym prowadzonym w odniesieniu do decyzji Naczelnika Miasta B. z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] zatwierdzającej plan realizacyjny objęty załącznikiem nr 1 i udzielającej S. Ł. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego " [....]" przy ul. [...] w B. dz. nr [...].

Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.

Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 kpa.

Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Trafne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wydanie pozwolenia na wybudowanie obiektu budowlanego na terenie nie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę lub pod danego rodzaju zabudowę, stanowi rażące naruszenie prawa, a mianowicie art. 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) oraz § 43 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 z późn. zm.).

Dla stwierdzenia nieważności decyzji należy ustalić, że jej wydanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, co oznaczać musi rażące naruszenie ustaleń miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego( vide wyrok NSA z 10 września 1986r., IV SA 420/86).

Nie ulega wątpliwości, iż z wyrysu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikami wynika, że działka nr ew. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem A6 MW, opisanym w pkt 6.1.2 planu miejscowego, jako teren zabudowy wielorodzinnej. Jednocześnie zgodnie z pkt 6.1.2 dla terenu o symbolu A 6 MW plan przewidywał " uzupełnienie i uporządkowanie zabudowy poprzez wyburzenie budynków mieszkalnych o złym stanie technicznym oficyn i budynków gospodarczych oraz wprowadzenie nowych dostosowanych do istniejącego charakteru zabudowy. Partery budynków mieszkalnych od strony ul. [...] – jako usługi wbudowane. Adaptacja "Domu Rzemiosła". Wszelka przebudowa i nowe obiektu winny być uzgodnione z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków".

Przedmiotowa decyzja kontrolowana w postępowaniu nadzorczym zezwalała na realizację budynku usługowego- pawilonu handlowego, stanowiącego obiekt wolnostojący ( a nie usługi wbudowane), a jego budowa nie posiadała uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Ustalenie powyższe jest więc wystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji [...] grudnia 1987r.

W dacie wydania decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, zawarte w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Organ odwoławczy rozpatrując sprawę zgodności z prawem decyzji z dnia [...] grudnia 1987 r., prawidłowo dokonał oceny prawnej ww. decyzji w oparciu o wówczas obowiązujący stan prawny.

Zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w określonych sytuacjach dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki; na terenach zabudowy zagrodowej w indywidualnych gospodarstwach rolnych zgodę na takie usytuowanie wyraża terenowy organ administracji państwowej właściwy w sprawach pozwolenia na budowę.

Zdaniem Sądu, słusznie zatem przyjęto, że pozwolenie na budowę, którym dopuszczono do realizacji przedmiotowej inwestycji rażąco narusza prawo - przepisy § 13 wskazanego wcześniej rozporządzenia. Tymczasem przedmiotowy budynek usytuowany od strony północno-zachodniej w granicy z działką nr ew. [...] zaprojektowano z pokryciem dachu z papy asfaltowej na lepiku asfaltowym będącym materiałem łatwopalnym( vide opis techniczny projektu budowlanego).

Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła, zatem z oczywistym naruszeniem konkretnego przepisu prawa § 13 rozporządzenia i dopuszczała do realizacji budynku w warunkach, których nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności.

Niewątpliwie obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymane w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W przepisie art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazano, co obejmuje ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich.

Jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze, o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 cytowanego Prawa budowlanego można mówić jedynie wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie., co w sprawie niniejszej miało miejsce.

Sąd w składzie niniejszym podziela pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 24 stycznia 2006r. w sprawie VII SA/Wa 1175/05 w odniesieniu do stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na budowę pawilonu małej gastronomii na tej samej działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w B., zaakceptowany prze Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2007r. w sprawie sygn.akt II OSK 1218/06, co do rażącego charakteru naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. wyczerpującego dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponadto należy przypomnieć, że stwierdzenie nieważności decyzji z powodu wydania jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie jest ograniczone żadnym terminem i może nastąpić nawet po wielu latach jeżeli tylko organ administracji uzna, że wady badanej decyzji pozwalają na uznanie ich za rażąco naruszające przepisy prawa.

W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.