Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2024/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2 art. 72 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 25
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Dnia 11 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1340/14 w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z.Z. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2008 r. Starosta Myszkowski udzielił K.H. – właścicielowi firmy A. w Ż., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, inne niż niebezpieczne, wymienionych w pkt 2 tej decyzji, na terenie całego kraju własnymi środkami transportu samochodowego.

Następnie wnioskiem z 23 lutego 2009 r. K.H. (dalej: wnioskodawca) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy Ż. o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, określonego jako czasowe magazynowanie odpadów dla przygotowania partii transportowej do odbiorcy, posiadającego zezwolenie w trybie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r., poz. 185, ze zm. 1243), przewidzianego do realizacji na działkach nr 2754/4 i 2757/6 w Ż.. W dniu 6 kwietnia 2009 r. wnioskodawca sprecyzował wniosek jako dotyczący organizacji punktu zbierania i przeładunku odpadów, w tym złomu, których rodzaje (kody) zostały wymienione w decyzji Starosty Myszkowskiego z [...] stycznia 2008 r. Kartę informacyjną przedsięwzięcia wnioskodawca złożył 8 kwietnia 2009 r. Sąd I instancji szczegółowo opisał przebieg postępowania, jakie toczyło się na skutek tego wniosku przed organami administracji oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach i Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Sąd I instancji wyjaśnił, że 26 czerwca 2013 r. wnioskodawca złożył nowy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu odpadów do tymczasowego magazynowania – w tym tzw. "surowców wtórnych" realizowanego na działce oznaczonej nr geod. [...] przy ul. [...] 21 w [...]. Do wniosku dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia z której wynika, że przedmiotem inwestycji jest stworzenie punktu zbierania wybranych odpadów, tymczasowe magazynowanie – w tym tzw. "surowców wtórnych", odpadów opakowaniowych, zużytego sprzętu, baterii i akumulatorów i innych.

Postanowieniem z [...] lipca 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach stwierdził brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast [...] sierpnia 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Myszkowie wyraził opinię, że ze względów higienicznych i zdrowotnych zachodzi konieczność przeprowadzenia takiej oceny.

Postanowieniem z [...] września 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy Ż. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określając jednocześnie zakres raportu.

Decyzją z [...] maja 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy Ż. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na zbieraniu wybranych odpadów do tymczasowego magazynowania, w tym surowców wtórnych.

Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący.

Decyzją z [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących treści wydanego w toczącym się poprzednio postępowaniu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 822/10, organ odwoławczy wyjaśnił, że Sąd nie stwierdził wówczas, że projektowane zamierzenie jako całość jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał jedynie na zakaz magazynowania materiałów sypkich poza budynkiem hali, ponieważ byłoby to sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. W obecnie zaskarżonej decyzji organu I instancji wprowadzono jednoznacznie zakaz magazynowania materiałów sypkich poza budynkiem.

Oceniając zgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ wskazał, że teren, na którym ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie położony jest w jednostce strukturalnej o symbolu 1P/U, dla którego plan dopuszcza lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w § 24 tego planu. Z decyzji organu I instancji wynika, że warunki wynikające z § 24 zostały uwzględnione w decyzji.

Organ odwoławczy wskazał również, że teren pod inwestycję znajduje się na terenach przeznaczonych pod zabudowę m.in. przemysłową, ponieważ działka położona jest w sąsiedztwie cegielni, zakładu obuwniczego i sama również była wykorzystywana na cele produkcyjne o czym świadczy istnienie na niej hal. Z raportu wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia zostanie zamknięte w granicach nieruchomości wnioskodawcy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o jakim mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej: ustawa środowiska), a więc przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Sąd I instancji wyjaśnił, że organy rozpoznając nowy wniosek inwestora nie były związane wskazaniami zawartymi w treści powołanego przez skarżącego wyroku Sądu I instancji z 7 lutego 2010 r., II SA/Gl 822/10, od którego skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 listopada 2012 r., II OSK 1240/11. Nowy wniosek inwestora dotyczył również wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak w sposób odmienny określał samo przedsięwzięcie, jego zakres, jak również odmienna była charakterystyka tego przedsięwzięcia zawarta w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W ocenie Sądu I instancji, jest to nowa sprawa administracyjna, w ramach której organy administracji publicznej prowadzące postępowanie jak i Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie były związane treścią wyroku, na który powołuje się skarżący. Jednocześnie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wyrok ten zawierał szereg istotnych uwag dotyczących prawidłowego przebiegu postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej, które jak wynika z uzasadnienia zaskarżonych decyzji obu organów zostały wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu I instancji, nietrafny jest zarzut dotyczący braku określenia w decyzji środowiskowej dopuszczalnych terminów magazynowania odpadów w sytuacji, gdy kwestię tę reguluje szczegółowo art. 25 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Ponadto wymagania te powinny być ustalone w decyzji, w której zgoda na magazynowanie odpadów zostanie udzielona (decyzja w przedmiocie zgody na wytwarzanie odpadów bądź decyzja związana z gospodarowaniem odpadami). Magazynowanie odpadów może odbywać się tylko na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Zgodnie z art. 3 pkt 41 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), tytuł prawny oznacza prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe (np. użytkowanie) lub stosunek zobowiązaniowy (np. najem lub dzierżawę). Zatem inwestor dysponując umową dzierżawy posiada niezbędny tytuł prawny.

Odnosząc się do kwestii zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd I instancji wyjaśnił, że obszar, na którym ma być zrealizowane przedsięwzięcie, objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Ż. z 15 czerwca 2007 r. nr VIII/47/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ż. (Dz.Urz. Woj. Śląskiego Nr 155 poz. 2954, dalej: m.p.z.p.). Działka inwestora znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1.P/U – teren zabudowy produkcyjnej, składy, magazyny, zabudowa usługowo-wytwórcza. Zgodnie z § 24 pkt 3 uchwały, dla terenów o symbolu 1.P/U dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z przepisów szczególnych oraz zamknięcia uciążliwości w granicach terenu do którego inwestor posiada tytuł prawny (ppkt 8), a ponadto ustala się nakaz realizacji urządzeń służących do odbioru i podczyszczania wód opadowych z terenów utwardzonych. W szczególności dotyczy to parkingów i placów manewrowych (§ 24 pkt 2 ppkt 4), nakazu realizacji urządzeń zabezpieczających przed przedostaniem się substancji niebezpiecznych do gruntu i wód w przypadku wystąpienia awarii (§ 24 pkt 2 ppkt 5) oraz zakazu magazynowania na terenie działki oraz przed pasem drogowym materiałów sypkich, opakowań, paliw i odpadów produkcyjnych. Ponadto magazynowanie powyższych materiałów w miejscach do tego wyznaczonych musi być zgodne z wymogami przepisów szczególnych (§ 24 pkt 2 ppkt 7). Jednocześnie dopuszcza się magazynowanie odpadów na terenie działki, jedynie w miejscach do tego wyznaczonych zgodnie z przepisami szczególnymi, a jako zlecane segregacja odpadów "u źródła". Sposób czasowego przechowywania odpadów powinien zabezpieczać przed infiltracją wód opadowych, nie powodując zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego ( § 43 pkt 11)

Sąd I instancji wskazał, że jak wynika z oświadczenia autora raportu, jeżeli wnioskodawca będzie postępował zgodnie z zaleceniami i wskazówkami oraz będzie przestrzegał zasad opisanych w raporcie to oddziaływanie przedsięwzięcia nie przekroczy granic działki. Zgodnie z wydaną decyzją środowiskową realizacja przedsięwzięcia przewiduje odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do szczelnego zbiornika retencyjnego po uprzednim podczyszczeniu w separatorze (lit. B pkt II ppkt 5). Ponadto zakład ma być wyposażony w odpowiednie absorbenty i urządzenia czyszczące pozwalające zneutralizować ewentualny wyciek substancji w przypadku awarii (lit. B pkt II ppkt 6). Decyzja nakłada również obowiązek magazynowania odpadów wyłącznie w istniejącej hali magazynowej (lit. B pkt II ppkt 11). Zdaniem Sądu I instancji, sporna pozostaje kwestia, czy w ogóle możliwe jest magazynowanie odpadów na działce inwestora. W ocenie Sądu I instancji, decyzja środowiskowa przewiduje magazynowanie odpadów wyłącznie w istniejącej hali magazynowej, a więc w tym zakresie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zakaz magazynowania odpadów w jednostce planu miejscowego oznaczonej symbolem 1.P/U nie ma charakteru całkowitego, bowiem wskazuje, na możliwość magazynowania odpadów w miejscach do tego wyznaczonych, zgodnie z wymaganiami przepisów szczególnych (§ 24 pkt 2 ppkt 7 jak i § 43 pkt 11 uchwały).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej przez jego błędne zastosowanie.

Po drugie, art. 72 ust. 2 ustawy środowiskowej przez jego błędne zastosowanie.

Po trzecie, art. 25 ustawy o odpadach przez uznanie że dopuszczalne terminy magazynowania odpadów wynikają z tego przepisu i nie muszą być uregulowane w decyzji środowiskowej.

Po czwarte, art. 66 ustawy środowiskowej, a szczególnie ust. 1 pkt 1 lit. c/ przez brak precyzyjnie określonych rodzajów i ilości zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, a także ust. 1 pkt 3, 15 i 20 przez lakoniczne ich opisanie w raporcie. W szczególności dotyczy to braku precyzyjnego określenia rodzajów, sposobu i miejsca składowania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem miejsca składowania odpadów sypkich, w kontekście załączonych do sprawy dowodów. W ocenie skarżącego, naruszenie tych przepisów polegało również na uznaniu, że zachodzi zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

Po piąte, § 24 pkt 2 ppkt 7 i § 43 pkt 11 uchwały nr VIII/47/2007 Rady Miejskiej w Ż. z 15 czerwca 2007 r., przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z 19 maja 2014 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 lipca 2014 r. są z tym przepisem zgodne.

Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 3 i art. 11 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji pominął, że zaskarżona decyzja była kolejną decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszymi decyzjami tożsamymi co do treści i ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącego, zmiana poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych ustaleniach dowodowych, co jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania.

Po drugie, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, pomimo że zebrany przez organ materiał dowodowy był niewystarczający i budził wątpliwości. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji, przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie opierał się na całości materiału zgromadzonego w sprawie i nie rozpatrzył należycie przedstawionych przez skarżącego dowodów, w szczególności nie odniósł się do informacji o składowaniu odpadów sypkich na terenie działki, a także nie wziął pod uwagę zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, należy podkreślić, że nie jest zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów § 24 pkt 2 ppkt 7 i § 43 pkt 11 przedmiotowej uchwały nr VIII/47/2007 Rady Miejskiej w Ż. z 15 czerwca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Ż. z powodu przyjęcia, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Ż. z 19 maja 2014 r. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 lipca 2014 r. są z tymi przepisami zgodne. Wynika to z tego, że działka inwestora jest położona na terenie określonym w planie miejscowym symbolem 1.P/U jako teren, który jest przeznaczony do zabudowy produkcyjnej, składów, magazynów lub zabudowy usługowo-wytwórczej. Z kolei § 24 pkt 3 m.p.z.p. stanowi, że na terenie o symbolu 1.P/U jest dopuszczalna lokalizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem spełnienia wymagań wynikających z przepisów szczególnych jak i zamknięcia uciążliwości w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny (ppkt 8). Natomiast wprowadzone nakazy dotyczą wykonania urządzeń służących do odbioru i podczyszczania wód opadowych z terenów utwardzonych, a w szczególności parkingów i placów manewrowych (§ 24 pkt 2 ppkt 4), jak i budowy urządzeń zabezpieczających przed przedostaniem się substancji niebezpiecznych do gruntu i wód w przypadku wystąpienia awarii (§ 24 pkt 2 ppkt 5). Z kolei wprowadzony zakaz dotyczy magazynowania na terenie działki jak i przed pasem drogowym materiałów sypkich, opakowań, paliw i odpadów produkcyjnych, ponieważ magazynowanie powyższych materiałów musi zachodzić w miejscach do tego wyznaczonych zgodnie z wymaganiami przepisów szczególnych (§ 24 pkt 2 ppkt 7). Oznacza to, że magazynowanie odpadów na terenie działki inwestora musi nastąpić tylko w miejscach do tego wyznaczonych zgodnie z przepisami szczególnymi, przy czym jako "zalecane" jest segregacja odpadów, która ma nastąpić "u źródła". Ponadto czasowe przechowywanie odpadów powinno zabezpieczać przed infiltracją wód opadowych, żeby nie powodować zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego (§ 43 pkt 11). W tej sprawie, co wynika w szczególności z analizy ustaleń raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, oddziaływanie powyższego przedsięwzięcia nie przekroczy granic działki inwestora. Natomiast zgodnie z osnową decyzji środowiskowej (lit. B pkt II ppkt 5) realizacja danego przedsięwzięcia wymagać będzie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do szczególnego zbiornika retencyjnego jak i uprzedniego podczyszczenia w separatorze. Natomiast zakład musi być wyposażony w wymagane absorbenty i urządzenia czyszczące pozwalające zneutralizować ewentualny wyciek substancji w przypadku awarii (lit. B pkt II ppkt 6 osnowy decyzji). Z kolei osnowa decyzji środowiskowej nakłada także obowiązek magazynowania odpadów tylko w istniejącej hali magazynowej (lit. B pkt II ppkt 11). Z tych względów należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że osnowa decyzji środowiskowej zezwala na magazynowanie odpadów tylko w istniejącej hali magazynowej, czyli jest zgodna z m.p.z.p. Wynika to z tego, że zakaz magazynowania odpadów w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem 1.P/U nie wprowadza zakazu całkowitego, ponieważ pozwala na magazynowanie odpadów w miejscach do tego wyznaczonych, zgodnie z wymaganiami przepisów szczególnych (§ 24 pkt 2 ppkt 7 jak i § 43 pkt 11 m.p.z.p.). Ponadto powyższy zarzut kasacyjny nie podnosi nawet naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, który wprowadza obowiązek badania zgodności decyzji środowiskowej z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Należy również zaznaczyć, że segregacja odpadów musi zachodzić w miejscu ich powstania, a nie "u źródła", a ponadto jest za to odpowiedzialny posiadacz odpadów, jeżeli magazynuje dane odpady.

Także chybiony jest w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy zarzut, który podnosi naruszenie art. 25 ustawy o odpadach z powodu uznania, że dopuszczalne terminy magazynowania odpadów reguluje ten przepis i stąd nie muszą być rozstrzygnięte w decyzji środowiskowej. Na wstępie należy podkreślić, że błędnie ten zarzut nie precyzuje, który z ośmiu ustępów tego przepisu został naruszony przez Sąd I instancji z powodu błędnego zastosowania lub błędnej wykładni. Jednocześnie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że powyższe wymagania powinny być określone w odrębnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na wytwarzanie odpadów lub odpowiedniej decyzji w zakresie gospodarowania odpadami, przy czym oczywiście magazynowanie odpadów może zachodzić wyłącznie na terenie, do którego posiadacz odpadów posiada tytuł prawny. Z kolei w świetle art. 3 pkt 41 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), pojęcie "tytuł prawny" obejmuje prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe (np. użytkowanie) lub stosunek zobowiązaniowy (np. najem czy też dzierżawę), a w tej sprawie inwestor właśnie posiada umowę dzierżawy czyli wymagany przez ustawodawcę tytuł prawny.

Po trzecie, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji także przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zarówno co do "składowania" odpadów sypkich na terenie działki inwestora, a w istocie chodzi tu o ich magazynowanie, jak i co podniesiono wyżej zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., które obowiązują na terenie projektowanego przedsięwzięcia. Należy także przypomnieć, że decyzja środowiskowa ustala wyłącznie środowiskowe uwarunkowania realizacji przyszłego – planowanego przedsięwzięcia.

Po czwarte, chybione są również zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 2 ustawy środowiskowej przez ich błędne zastosowanie. Należy bowiem zaznaczyć, że przepis art. 71 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy jest to tylko przepis kompetencyjny, który stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konieczne dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei przepis art. 72 ust. 2 tejże ustawy stanowi tylko, że wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany decyzji wymienionych pkt 1, 1a, 2 i 3 tego przepisu, które dzielą się jeszcze na kolejne podpunkty w danej jednostce redakcyjnej. Natomiast zarzut kasacyjny nawet nie podnosi, który z trzech punktów i podpunktów art. 72 ust. 2 cyt. ustawy miał naruszyć sąd I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny nie ma oczywiście kognicji do uzupełniania w tym zakresie zarzutu skargi kasacyjnej.

Po piąte, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Dotyczy to art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c/ ustawy środowiskowej z powodu braku precyzyjnie podnoszonych rodzajów i ilości zanieczyszczeń, które mogą wystąpić po podjęciu działalności planowanego przedsięwzięcia, a także art. 66 ust. 1 pkt 3, 15 i 20 cyt. ustawy z powodu lakonicznego ich opisania w raporcie, a w szczególności bez precyzyjnego określenia rodzajów i sposobu, miejsca składowania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem miejsca składowania odpadów sypkich. Należy jednak zaznaczyć, że są to zarzuty gołosłowne i nieoparte na żadnym kontrdowodzie zawierającym wiadomości specjalne, który strona skarżąca kasacyjnie dostarczyła w postępowaniu administracyjnym, a z powodu którego Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej kontroli ustalonego w tym zakresie przez właściwe organy stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 615/11, Lex nr 1123134 i wyrok NSA z 6 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 1862/11, Lex nr 7273945). Ponadto nie zachodzi w tej sprawie przesłanka, o której stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. w zakresie możliwości dopuszczenia przez sąd administracyjny uzupełniającego dowodu z dokumentu.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.