Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 635/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] czerwca 2017 roku Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, a brak notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych sprawia, że wymierzane na jego podstawie kary nie mogą być skutecznie nakładane. Natomiast osiągane przez skarżącą miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej kary pieniężnej, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności jak też istotnego uszczerbku w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. W razie braku udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony mogą zatem wystąpić trudne czy wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Bieżąca sytuacja finansowa skarżącej nie daje jej możliwości uiszczenia wymierzonej kary pieniężnej, która znacznie przekracza uzyskiwany przez nią dochód. Średnie miesięczne przychody skarżącej z tytułu wynagrodzenia za pracę wynoszą 2.300,00 zł netto. Zapłacenie kwoty 12.000,00 zł znacznie wykracza poza możliwości finansowe skarżącej, a zatem udzielenie ochrony tymczasowej jest konieczne z uwagi na zapewnienie skarżącej egzystencji przynajmniej na minimalnym poziomie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2017 r., poz. 1369) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ogólną zasadą na stronie występującej z wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności faktycznych, na które się powołuje i z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak takich elementów uzasadnienia powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym zakresie niewystarczające jest samo powołanie się na treść wskazanego przepisu ze wskazaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się na zasadność argumentów podniesionych skardze, które mają niekorzystnie rzutować na wadliwość zaskarżonej decyzji i warunkować przyznanie ochrony tymczasowej. W tym względzie należy zwrócić uwagę, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może wiązać się z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05).

Pełnomocnik strony skarżącej powołuje się również na niskie dochody skarżącej w stosunku do wymierzonej kary pieniężnej, co prowadzi do istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a co więcej zagraża utrzymaniu jej codziennej egzystencji na minimalnym poziomie. W tym względzie należy wyjaśnić, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04). Z tego względu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń finansowych strony wymierzonych przez organ, a także jej możliwości finansowych, jeżeli strona skarżąca nie wyjaśniła w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresatów zaskarżonych orzeczeń. Kluczowa w tym względzie pozostaje okoliczność, że kara finansowa wymierzona w zaskarżonej decyzji ma charakter pieniężny i z natury rzeczy jest odwracalna, a fakt ewentualnego wcześniejszego uregulowania takiego zobowiązania nie tworzy takiego stanu rzeczy, w którym na skutek wykonania decyzji strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiły skutki trudne do późniejszego odwrócenia.

Reasumując należy stwierdzić, że w świetle okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki wymienione w przytoczonym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., a tym samym brak podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej.

Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.