Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 102/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy orzeczenie nakładające na skarżącego karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł.

W skardze zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku podano, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, jest właścicielem kilku restauracji. Działalność w dwóch ubiegłych latach przyniosła stratę. Tylko jeden z siedmiu punktów działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącego, przyniósł zysk w 2014 roku. Podał, że spłaca zaciągniętą na potrzeby działalności gospodarczej pożyczkę w ratach po 2.500 zł miesięcznie. Zdaniem skarżącego, zapłata kary pieniężnej doprowadzić może do zachwiania jego sytuacji finansowej. Jak to stwierdził skarżący: "przy takiej ilości oraz wysokości zobowiązań, każde opóźnienie w zapłacie bieżących zobowiązań wiązać się będzie z rosnącymi kosztami odsetek, które nie przestaną być wymagalne nawet w przypadku uchylenia decyzji przez Sąd".

Do wniosku załączono zeznania podatkowe skarżącego za 2014 r. i 2015 r. Wynika z nich, że skarżący deklarował w tych latach przychód w kwotach po 76.000 zł i 61.000 zł i wykazywał stratę 25.000 zł i 18.000 zł.

Sąd z urzędu wskazuje, że w analogicznym wniosku w sprawie sygn. III SA/Wr 1096/15 skarżący twierdził (jak wynika z treści postanowienia z 12 stycznia 2016 r. opublikowanego w CBOSA), że jego główne źródło dochodów stanowi działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. W sprawie tej Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.

Twierdzenia strony powinny też być poparte dokumentami źródłowymi (por. np. postanowienia NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OZ 879/15, z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II GZ 388/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedłożył dokumentów, które szczegółowo obrazowałyby kondycję oraz charakter prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (np. sprawozdania finansowego, wyciągów z rachunków bankowych). Natomiast przedłożone przez skarżącego zeznania podatkowe nie świadczą o niebezpieczeństwie spowodowania utraty płynności finansowej, na skutek zapłaty kary wynikającej z zaskarżonej decyzji. Z nadesłanych dokumentów wynika bowiem, że skarżący z prowadzonej działalności uzyskuje wystarczający przychód, z którego może uiścić nałożoną karę bez niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej.

Nie zmienia tej oceny okoliczność, że skarżący w dwóch ostatnich latach deklarował z prowadzonej działalności stratę. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. W przypadku przedsiębiorców miarodajną dla oceny zdolności płatniczych podmiotu nie jest kategoria "dochodu", lecz "przychodu", gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, by w końcowym rozliczeniu minimalizować bądź w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Strata jest wyłącznie wynikiem bilansowym i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1630/13 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2013 r., sygn. akt II OZ 707/13, dotyczące wniosków o przyznanie prawa pomocy, opubl. w CBOSA).

Zauważyć należy, że skarżący pomimo deklarowanej straty w dwóch kolejnych latach, nadal prowadzi działalność gospodarczą. Świadczy to, w ocenie Sądu, o jego zdolności do finansowania wysokich kosztów prowadzonej działalności.

W ocenie Sądu, zestawienie osiąganego przez skarżącą przychodu (ponad 60.000 zł w ubiegłym roku) z wysokością nałożonej kary (12.000 zł), lub nawet sumy kar wynikających z decyzji zaskarżonych do tut. Sądu w niniejszej sprawie oraz sprawie III SA/Wr 1096/15 (łącznie 24.000 zł), przy uwzględnieniu okoliczności, że skarżący jest w stanie rokrocznie prowadzić działalność ze stratą w takiej wysokości (tj. w wysokości sumy nałożonych kar), prowadzić musi do konstatacji, iż kary te są możliwe do uiszczenia przez skarżącego z posiadanych środków (osiąganego przychodu) lub w drodze uzyskania finansowania w odpowiedniej instytucji pożyczkowej lub innych źródeł, z których skarżący pokrywa stratę.

Z ograniczonej dokumentacji przedłożonej na poparcie wniosku nie wynika więc, że wykonanie zaskarżonej decyzji może zakłócić płynność finansową prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a tym samym, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, z którymi przepisy wiążą możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.