Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 97/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2142
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne
article: art. 64  par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Inspektora w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że spółka A wnioskiem z dnia 20 czerwca 2017 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w A przy ul. A nr lokalu "[...]".

Pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał spółkę do uzupełnienia wniosku w terminie 10 dni poprzez przedłożenie opinii państwowej inspekcji sanitarnej o lokalu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Spółka w dniu 26 czerwca 2017 r. wniosła o zawieszenie postępowania powołując się na konieczność zebrania pełnej dokumentacji i wskazując, że nie wystąpiła żadna z przesłanek negatywnych sprzeciwiających się temu rozstrzygnięciu.

Organ w dniu 18 lipca 2017 r. poinformował skarżącą spółkę, że jej wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki pozostawia bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że przedwczesne było żądanie zawieszenia postępowania, gdyż postępowanie to nie zostało wszczęte.

Następnie spółka w dniu 28 lipca 2017 r. wniosła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego ponaglenie na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki. Ponaglenie to zostało rozpoznane w dniu 11 sierpnia 2017 r. poprzez przyjęcie, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości w prowadzeniu postępowania.

Pismem z dnia 15 września 2017 r. Spółka wniosła skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego z dnia 20 czerwca 2017 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w A przy ul. A i zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie w terminie 14 dni.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przytoczyła stan faktyczny związany ze złożeniem wniosków o zezwolenie na prowadzenie apteki i o zawieszenie postępowania oraz ponaglenia. Wskazała, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi. Całość materiału dowodowego, w tym dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia, winna zostać zebrana w trakcie postępowania administracyjnego, a ich brak przy złożeniu wniosku nie może przesądzać o braku wszczęcia postępowania. Kuriozalna jest koncepcja, jakoby postępowanie nie zostało wszczęte, organ zobowiązany był do formalnego ustosunkowania się do wniosku o zawieszenie postępowania. Nadto skarżącej udzielono tylko 10 dni na uzupełnienie wszystkich wymaganych załączników wniosku, a procedura trwa co najmniej cztery tygodnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, że postępowanie w sprawie nie zostało wszczęte, gdyż wniosek dotknięty był brakami formalnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały więc formalne przesłanki do wniesienia skargi, nie może to jednak być równoznaczne z merytorycznym podzieleniem argumentów zawartych w skardze.

Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ będąc do tego zobowiązanym, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Jedną z dwóch kluczowych kwestii dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to czy wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było prawidłowe. Wezwanie takie powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1996 r., w sprawie II SA 1473/94, ONSA z 1997 r, Nr 3, poz. 114 ).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne 9 Dz. U. z 2016 r., poz. 2142 ze zm. ) w art. 100 ust. 1 i 2 określa wymogi jakie powinien spełniać wniosek o zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Z pkt 4 ust. 2 art. 100 w sposób jednoznaczny wynika, że do wniosku należy dołączyć opinię państwowej inspekcji sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami.

Tak więc wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było słuszne i zasadne, gdyż wynikało z konkretnego przepisu prawa. Artykuł 100 prawa farmaceutycznego określa to, co wniosek powinien zawierać i co należy do niego dołączyć, a od norm zakreślonych przepisem ustawy nie ma odstępstw.

Nie można uznać za racjonalną argumentacji strony skarżącej, że na uzupełnienie wniosku wyznaczono jej zbyt krótki termin, ponieważ opinii inspekcji sanitarnej nie przedstawiła ona do dnia dzisiejszego. Trudno jest się temu dziwić w świetle słów wypowiedzianych na rozprawie przez pełnomocnika organu, który stwierdził, że budynek, w którym miałaby się mieścić apteka jeszcze nie istnieje, tj. nie został jeszcze wybudowany.

Drugą kluczowa kwestią podnoszoną przez stronę skarżącą i wymagającą odniesienia się do niej, jest to, czy postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku z dnia 20 czerwca 2017r. o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.

Prawdą jest to, że wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony ma miejsce zgodnie z zasadą określoną art. 61 § 3 k.p.a., to znaczy dniem wszczęcia postępowanie jest dzień doręczenia żądania organowi.

Jednak tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu do załatwienia sprawy. Skoro przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczynane jest również na żądanie strony, to oznacza, że wszczęcie tego postępowania jest możliwe tylko na podstawie takiego żądania, które czyni zadość wymaganiom prawnym określonym w kodeksie postępowania administracyjnego i innych odrębnych przepisach prawa. Zaprezentowane stanowisko jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego – z dnia 12 września 2008 r., w sprawie II OSK 1012/07, z dnia 20 października 2010 r., w sprawie II GSK 911/09 – orzeczenia są dostępne w CBOSiA ).

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie spełniła wymogu wynikającego z art. 100 ust. 2 pkt 4 Prawa farmaceutycznego, dlatego nie można było uznać, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku z dnia 20 czerwca 2017r.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.