Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SPP/Go 91/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: SPP - Odmówiono przyznania prawa pomocy.
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2, art. 258 par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Ł.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Ł.S. złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od ww. skargi w wysokości 100 zł, pismem z [...] września 2020 r. wniósł o zwolnienie z tej opłaty. W nadesłanym w dniu 16 października 2020 r. formularzu PPF rozszerzył zakres wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący wraz żoną i dwójką dzieci (w wieku 14 i 3 lat) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Żona jest właścicielem ½ części domu mieszkalnego, w którym rodzina zamieszkuje. Źródłem utrzymania rodziny jest dochód skarżącego z działalności gospodarczej w wysokości 3.500 zł. Wśród stałych wydatków i zobowiązań skarżący wskazał: leasing 2.000 zł, koszty ponoszone na mieszkanie 800 zł, opłaty za media 400 zł oraz wydatki na jedzenie 600 zł. Skarżący wskazał nadto, że wobec niego prowadzona jest egzekucja podatkowa.

Analogiczny wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył w sprawie o sygn. akt I SPP/Go 90/20.

Ponieważ treść oświadczeń ujawnionych w formularzu PPF nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącego, wezwano go do nadesłania, w terminie 7 dni, dodatkowych dokumentów i informacji:

-dokumentu potwierdzającego ustrój majątkowy obowiązujący w małżeństwie skarżącego,

-dokumentów potwierdzających źródło i wysokość dochodów skarżącego oraz jego małżonki:

-oświadczenia, czy skarżący oraz jego żona i dzieci korzystają z pomocy finansowej czy rzeczowej ze strony państwa, od osób trzecich, jeśli tak to należy wykazać ich formę, wysokość i sposób ich wypłaty za ostatnie trzy miesiące,

-oświadczenia o pojazdach mechanicznych posiadanych przez skarżącego i jego małżonkę (z podaniem ich marki, roku produkcji i szacunkowej wartości),

-wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych i lokat skarżącego oraz jego małżonki przedstawiających saldo na tych rachunkach oraz wszystkie operacje finansowe za ostatnie trzy miesiące,

-oświadczenia o kosztach utrzymania skarżącego i osób wspólnie z nim zamieszkujących, z wyszczególnieniem kwot przeznaczanych na konkretne cele (w tym m.in. opłaty za energię elektryczną, gaz, ogrzewanie, wodę, odbiór nieczystości, telefon, telewizja, internet itp.) w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz źródeł ich finansowania,

-dokumentów potwierdzających dokonanie czynności egzekucyjnych na majątku skarżącego.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącemu 2 listopada 2020 r., zatem 7-dniowy termin do przedłożenia określonych ww. wezwaniem dokumentów upływał z dniem 9 listopada 2020 r. Do dnia dzisiejszego odpowiedź na powyższe wezwanie nie została udzielona.

Zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2020 r. o przedłużenie terminu do złożenia ww. dodatkowych dokumentów, z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych.

Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie częściowym - czyli takim o jaki wnioskuje skarżący - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§4).

Zgodnie zaś z treścią art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarty w ww. przepisie zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Strona powinna zatem podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009r. sygn. akt I FZ 171/09 - wszystkie cytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedłożone dokumenty nie mogą budzić zatem wątpliwości. Powinien z nich wynikać wszechstronny i wiarygodny obraz sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie II FZ 118/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gdy oświadczenie zawarte we wniosku okaże się być niewystarczające, do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, to zgodnie z art. 255 P.p.s.a strona obowiązana jest złożyć na wezwanie Sądu/referendarza sądowego, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA: z 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09, z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09).

I właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia mu w dniu 2 listopada 2020 r. wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów, pozostawił ww. wezwanie bez odpowiedzi. W tych okolicznościach, analiza i rzetelna ocena sytuacji finansowej skarżącego oraz jego zdolności płatniczych okazała się niemożliwa. Powyższe w konsekwencji wyklucza przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie.

Brak ww. dokumentów źródłowych nie wyjaśnił również wątpliwości co do źródła utrzymania skarżącego. W uzasadnieniu formularza PPF (rubryka 5) skarżący oświadczył bowiem, że aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej. Z kolei, w rubryce 10 formularza wykazał dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości netto 3.500 zł miesięcznie (rubryka 10).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.