Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1283/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1230
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 10 par. 1,  art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a  i lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

W IMIENU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekretarz sąd. Bernadetta Krztoń po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku


UZASADNIENIE

SA/Rz 1283/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej - po rozpatrzeniu odwołania mł. bryg. Z. S. od decyzji Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia go i mianowania na stałe na stanowisko służbowe Kierownika Sekcji ds. Analiz i Planowania Działań w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej PSP - utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję.

Jako jej podstawę prawną wskazał art. 138 § l pkt l Kpa oraz art. 11 a ust. 2 pkt l ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230, ze zm.)

Z uzasadnienia tej decyzji postępowania akt postępowania wynika, że wspomniany wyżej organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] powierzył Z. S. obowiązki służbowe Kierownika Sekcji ds. Analiz i Planowania Działań w Wydziale Operacyjno- Szkoleniowym KM PSP na okres od 1 maja 2003r. nie dłużej niż do 31 października 2003r.

Decyzja ta w następstwie odwołania Z. S. została uchylona decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...], który przekazał jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na niespójność rozstrzygnięcia z powołaną w decyzji podstawą prawną i przyczynami powierzenia obowiązków powołanymi w jej uzasadnieniu.

W postępowaniu ponownym Komendant Miejski PSP decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] przeniósł z dniem 1 lipca 2003r. i mianował na stałe Z. S. na stanowisko służbowe Kierownika Sekcji ds. Analiz i Planowania Działań w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej PSP.

W decyzji jako podstawę prawną wskazał art. 32 ust.1 pkt 3, 38 ust. 2 pkt 4 i 89 ust.1 powołanej wyżej ustawy o PSP Ministra także ogólnie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 1997 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych, jakie powinni posiadać strażacy Państwowej Straży Pożarnej na określonych stanowiskach służbowych, oraz etatów stopni służbowych dla poszczególnych stanowisk (Dz. U. Nr 70, poz. 446 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575, ze zm.)

W jej uzasadnieniu stwierdził, że w związku ze zmianą Regulaminu Organizacyjnego KM PSP i związaną z tym likwidacją Wydziału Organizacyjno- Kadrowego i stanowiska Naczelnika tego Wydziału a także brakiem możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne niezbędne było przeniesienie Z. S. na stanowisko wymienione w decyzji - przy zachowaniu dotychczasowego uposażenia.

Z decyzją tą nie zgodził się Z. S. wnosząc od niej odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia w całości.

W motywach odwołania zarzucił jej naruszenie przepisów prawa, bez ich wskazania a także nieprawdziwość ustaleń wskazanych w uzasadnieniu.

Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nie uwzględnił odwołania i opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję.

W jej uzasadnieniu wskazał, że po myśli jej art. 38 ust. 2 pkt. 4, strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia go na równorzędne stanowisko.

Podług art. 89 ust. l ustawy strażak przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

Przeniesienie i mianowanie mł. bryg. Z. S. na niższym stanowisku służbowym związane było ze zmianą regulaminu organizacyjnego, połączoną m. in. z likwidacją Wydziału Organizacyjno-Kadrowego, a co za tym idzie likwidacją stanowiska Naczelnika tego Wydziału.

W tym stanie rzeczy Komendant Miejski PSP był uprawniony do wydania zakurzonej odwołaniem decyzji. Przy jej wydaniu organ kierował się także kwalifikacjami zawodowymi i doświadczeniem odwołującego, które odpowiadają stanowisku na jakie został przeniesiony.

Jak wynika z angażu z dnia [...] czerwca 2003 r. stanowiącego załącznik do decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP mł. bryg. Z. S. przyznano uposażenie w wysokości:

uposażenie zasadnicze wg grupy 10 - zachowane zgodnie z postanowieniami art. 89 ust. l ustawy o PSP, wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat 20, 5 % obliczony zgodnie z zasadami zawartymi w § 3 rozporządzenia powołanego wyżej , dodatek za posiadany stopień służbowy - młodszy brygadier, zgodnie z tabelą stawek dodatku za posiadany przez strażaka stopień służbowy - załącznik do rozporządzenia i dodatek służbowy utrzymany w dotychczasowej wysokości zgodnie z postanowieniami § 10 rozporządzenia.

Wobec powyższego uposażenie zostało przyznane odwołującemu zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Organ II instancji badając zasadność podjętej decyzji przeanalizował ją również pod względem celowości i ocenił, że nie narusza ona prawa, nie zostały też przekroczone granice uznania administracyjnego.

Na podstawie akt osobowych stwierdzono, że Z. S. był mianowany na stanowiska służbowe: młodszy Inspektor ds. prewencji i kolejno, oficer ds. prewencji, dowódca Plutonu JRG, dowódca zmiany JRG, dyżurny operacyjny SKR i w okresie od l czerwca 1999 r. do 30 kwietnia 2003 r. naczelnik Wydziału Organizacyjno-Kadrowe

Z powyższego oraz z zakresu czynności wynika, że mianowanie mł. bryg. Z. S. na stanowisko Kierownika Sekcji ds. Analiz i Planowania Działań w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy Miejskiej PSP jest zgodne z obowiązującymi przepisami.

Organ I instancji kierował się nie tylko dobrem służby, ale także słusznym interesem strony, przenosząc i mianując mł. bryg. Z. S. na najwyższe z możliwych stanowisko służbowe, które mógł pełnić z uwagi na posiadaną wiedzę i doświadczenie zawodowe.

Zasadne było mianowanie go na tym stanowisku w szczególności z uwagi doświadczenie zawodowe zdobyte w trakcie wieloletniej służby na stanowiskach w wydziałach prewencji i związanych problematyką planowania operacyjnego.

Jak wynika z posiadanej dokumentacji, jedynym równorzędnym nieobsadzonym stanowiskiem było stanowisko Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko-Technicznego.

Z uwagi jednak na całkowicie odrębną problematykę realizowaną w ramach tego Wydziału, nie pozostająca obowiązkami związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi Z. S., Komendant Miejski PSP zasadnie postanowił jak w zaskarżonej decyzji – konkluduje organ odwoławczy.

Argumentacja zawarta w piśmie znak [...] z dnia 27 czerwca 2003 r. potwierdza celowość podjęcia takiej decyzji.

Skargę na tę decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Z. S.

Decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11 Kpa oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi stwierdził, że żaden z organów nie wystąpił do Rady Gminy w [...] o wyrażenie zgody na jego zmianę warunków pracy i płacy a stosownie do art. 25 ust l ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) winny to uczynić, jako że w związku z wykonywaniem mandatu radnego, skarżący korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Okoliczność ta znana jest organowi, bowiem bezpośrednio po wyborze na radnego stosowne zaświadczenie zostało (drogą służbową) przedłożone do teki akt osobowych.

Ponadto organ II instancji nie uwzględnił możliwości przeniesienia na równorzędne stanowisko. Oparł się w tym zakresie na błędnej dokumentacji podając, iż jedynym równorzędnym nie obsadzonym stanowiskiem jest stanowisko Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko-Technicznego w KM PSP. Tymczasem nie obsadzone jest stanowiska Naczelnika Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego ( aktualnie funkcja ta została obsadzona na okres 6 m-cy w ramach powierzenia obowiązków) a także Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko-Technicznego Wprawdzie organ wskazał na odrębną problematykę realizowaną w ramach tego wydziału , nie spójną z dotychczas wykonywanymi przez skarżącego obowiązkami służbowymi, jednak przy tej ocenie nie uwzględnił jego kwalifikacji. Skarżący jest absolwentem Technikum Mechanicznego ZSM o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych. Zauważyć należy przy tym , iż organ twierdzi , że 21 letni okres jego służby nie upoważnia do powierzenia mi tego stanowiska. Obecnie Wydziałem tym kieruje nieformalnie osoba nie mająca wymaganego stażu służby i doświadczenia zawodowego do wykonywania tych czynności.

Skarżący kwestionuje także fakt mianowania go na niższe stanowisko służbowe, dowodząc, iż nie jest możliwe jednoczesne przeniesienie i mianowanie, jako, że już był wcześniej mianowanym strażakiem . Brak jest zatem podstawy prawnej do mianowania go na niższe stanowisko służbowe.

Zmiany stanowiska strażaka PSP następują na zasadzie przenoszenia na wyższe lub niższe stanowisko służbowe, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby. Ustawa o PSP nie przewiduje możliwości mianowania strażaka i jednoczesnego przeniesienia na niższe stanowisko.

Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia, jakie działania w stosunku do skarżącego podjął Komendant Miejski, a przede wszystkim, nie udowadnia że zlikwidował jego stanowisko

Z uwagi na treść zaskarżonego aktu uważa, że podjęte wobec niego działania nie mają podstawy prawnej i już to pozwalało organowi II instancji stwierdzić nieważność wydanej decyzji w oparciu o art. 156§ l ust. 2 i 7 KPA. Jednocześnie zwraca uwagę , iż jako strona w postępowaniu nie został zapoznany z argumentacją zawartą w piśmie znak [...] z dnia 27.06.2003 r, w związku z powyższym zarówno organ I i II instancji ograniczył jego prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

W polemice z zarzutami skargi wyjaśnił, ze art. 25 ust 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym nie ma zastosowania do stosunków służbowych a jedynie do stosunków cywilnoprawnych. Stosunek służbowy strażaka jest regulowany przez powoływaną ustawę o PSP i wydane na jej podstawie akty wykonawcze z nielicznymi odesłaniami do innych przepisów. Stanowisko to znajduje w wsparcie w wyroku NSA z dnia 5 marca 1997r. II S.A. 1260/96.

Stanowisko Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko- Technicznego nie przewiduje obowiązków związanych z kwalifikacjami naprawy i eksploatacji pojazdów. Związane jest ono z wykonywaniem obowiązków zakresie planowania inwestycji oraz remontów i ich realizacji a także zadań z zakresu gospodarki mieszkaniowej, mundurowej i socjalnej, magazynowej, likwidacji składników majątkowych i realizacją postępowań o udzielanie zamówień publicznych. Zadania wykonywane przez ten Wydział istotnie odbiegają od zadań wykonywanych przez Wydział Operacyjny. Kwalifikacje skarżącego w szczególności ukończone przezeń studia i tytyul inżyniera pożarnictwa a także szkoła podchorążych pożarnictwa uzasadniają tezę, iż posiada on kompetencje do zajmowania stanowiska , na które go przeniesiono.

Nie jest prawdziwy zarzut nie obsadzenia stanowiska Naczelnika Wydziału Operacyjno- Szkoleniowego, skoro - co przyznaje skarga - obowiązki te powierzono innej osobie.

Skarżący nie został ponownie mianowany . Przeniesienie na inne stanowisko służbowe wymaga wydania aktu mianowania. Zgodnie z art. m 33 ustawy akt mianowania powinien określać stanowisko służbowe i miejsce pełnienia służby, termin jej rozpoczęcia, rodzaj mianowania, uposażenie lub zasady jego przyznawania. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 31 ustawy o PSP. Mianowanie na inne stanowisko służbowe nie jest mianowaniem ponownym a kolejnym. Skarżący , jako Naczelnik Wydziału Organizacyjno- Kadrowego winien o tym wiedzieć. Stanowisko organu w tej kwestii potwierdzają wyroki NSA o sygn. akt S.A./Rz 2259/02 z 6 maja 2003r. oraz z 10 czerwca 2003r. S.A./Rz 300/03. Odnosząc się do zarzutu , iż nie było likwidacji stanowiska, organ odpiera go twierdząc, iż likwidacja taka wynika z załącznika do Regulaminu Organizacyjnego KP PSP. W załączniku tym, obrazującym schemat struktur organizacyjnych brak dotychczas istniejącego stanowiska Naczelnika Wydziału Organizacyjno- Kadrowego.

Bezsporne jest, że przeniesienie strażaka na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska jest fakultatywne. Strażaka, który nie wyraża zgody na takie przeniesienie można zwolnić.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego organ uznał je za niewykazane. Zaznaczył, że decyzja zawiera uzasadnienie a skarżący miał możliwość zapoznania się na każdym etapie z aktami sprawy. Organ II instancji nie prowadził czynności dowodowych poza badaniem akt . Dokumenty dotyczące sprawy znajdują się w aktach osobowych skarżącego a Regulamin Organizacyjny jest dostępny dla każdego strażaka w Komendzie Miejskiej PSP. Skarżący nie składał wniosków dowodowych, ani nie domagał się udostępnienia mu akt sprawy.

Z pism i dokumentów a także wyjaśnień złożonych na rozprawie wynika, że regulamin organizacyjny nie został uzgodniony z organizacją związkową , mimo iż w tej kwestii porozumienie między związkami a organem I instancji taki wymóg ustanawiało, że w związku z przeniesieniem utracił możliwość skorzystania z podniesienia stawki wynagrodzenia w grupach a nadto ograniczone zostały jego możliwości awansowe w stopniu służbowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone ( a do takich należy sprawa niniejsza ) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

W odniesieniu do zaskarżonej decyzji administracyjnej oznacza to obowiązek Sądu uwzględnienia skargi, gdy decyzja ta dotknięta jest naruszeniami prawa wskazanymi w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, jak również w przypadku określonym w pkt 3 tego przepisu.

Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje go - w świetle przedstawionych wyżej uregulowań - do uwzględnienia skargi.

Przedmiotem tej decyzji jest przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe w oparciu o przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej ( t.j. Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz.1230, ze zm., zwanej dalej ustawą.

Stosunek służbowy strażaka Państwowej Straży Pożarnej jest stosunkiem administracyjnoprawnym regulowanym wspomnianą ustawą. Należy on do tych stosunków prawnych, które cechują się nasileniem elementów władczych. Przejawiają się one szczególną dyscyplina służbową , regułom której strażak musi się podporządkować. Rodzaj wykonywanych zadań służbowych wymaga poza tym odeń zdolności fizycznej i psychicznej do służby, której może towarzyszyć niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia. Podlega on nadto szeregu ograniczeniem, w tym: co do czasu pracy, możliwości podjęcia dodatkowego zatrudnienia, przynależności do partii politycznych, korzystania z urlopu, itp. Obowiązkom strażaka towarzyszy przy tym rozbudowany system uprawnień, stanowiących rodzaj rekompensaty za związane z nią ograniczenia i niebezpieczeństwo. Należy do nich między innymi trwałość stosunku służbowego, który może być rozwiązany w sytuacjach ustawą przewidzianych. Ochrona ta obejmuje także treść stosunku służbowego, jako że strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe tylko w przypadkach określonych art. 38 ustawy.

Przepis ten w ust 1 wymienia przypadki obligatoryjnego przeniesienia związane z dyscyplinarnym ukaraniem taką karą lub zawinioną utratą uprawnień koniecznych do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku.

W jego ust. 2 wymienione zostały przypadki fakultatywnego przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe.

Także te przypadki co do zasady wiążą się bądź z niezdolnością do służby potwierdzoną orzeczeniem lekarskim ( pkt1), bądź z nieprzydatnością na zajmowanym stanowisku potwierdzoną opinia służbową (pkt2), czy wreszcie z niewywiązywaniem się z obowiązków służbowych (pkt3) – a więc z pewnymi zdarzeniami dotyczącymi osoby strażaka lub jego pracy.

Tylko w jednym przypadku przeniesienie może nastąpić z przyczyn nie leżących po jego stronie. Możliwość taką stwarza art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, stanowiący, że strażaka można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia go na równorzędne stanowisko służbowe.

Użycie słowa "może" w przepisie art. 38 ust. 2 oznacza, że wystąpienie przesłanek przeniesienia stwarza po stronie przełożonego uprawnienie, z którego jednakowoż nie musi on skorzystać.

Skorzystanie z tej formy przekształcenia stosunku służbowego strażaka wymaga jednak wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku pkt 4 przesłanki te, to: jednoczesna likwidacja stanowiska dotychczas zajmowanego przez strażaka i niemożność mianowania go na stanowisko równorzędne. Przepis nie przewiduje innych przesłanek

a w szczególności przesłanki dobra służby.

Przepis art. 38, jako stanowiący wyjątek od zasady trwałości stosunku służbowego strażaka musi być interpretowany ściśle. Dyrektywa ścisłej interpretacji ma znaczenie szczególne, gdy zważy się skutek nie wyrażenia przez strażaka zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Podług bowiem art. 38 ust. 4 ustawy strażak, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby.

Obowiązkiem wykazania obu przesłanek przewidzianych art. 38 ust. 2 pkt 4 obciążony jest organ podejmujący w sprawie decyzję.

Wynika to z art. 7 kpa nakładającego nań obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a także z art. 77 §1 kpa nakazującego w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy przed podjęciem decyzji.

W postępowaniu dotyczącym przeniesienia na niższe stanowisko służbowe strażak nie jest pozbawiony gwarancji procesowych wynikających z art. 10 §1 kpa, który obciąża organ obowiązkiem zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym także umożliwienia jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Standardom tym nie odpowiada postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji.

O ile można bowiem uznać, w oparciu o przedłożony regulamin organizacyjny Komendy Miejskiej PSP i dołączony doń schemat struktury organizacyjnej tej Komendy a także wykaz rodzaju i liczby stanowisk pracy, że stanowisko dotychczas zajmowane przez skarżącego ( Naczelnik Wydziału Organizacyjno- Kadrowego) istotnie zostało zlikwidowane, jako że Wydział ten został przekształcony w Sekcję do spraw Organizacyjno- Kadrowych o zmniejszonej liczbie stanowisk pracy, o tyle drugiej z przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 nie można przyjąć za wykazaną.

Z akt sprawy nie wynika bowiem, by w dacie, kiedy po raz pierwszy Komendant Miejski PSP podejmował decyzję w przedmiocie powierzenia skarżącemu stanowiska Kierownika Sekcji ds. Analiz i Planowania Działań w Wydziale Operacyjno- Szkoleniowym, to jest w dniu 31 marca 2003r. obsadzone było równorzędne stanowisko Naczelnika Wydziału Operacyjno- Szkoleniowego.

Przeciwnie, w aktach tych znajduje się dokument (kserokopia decyzji z dnia [...] kwietnia 2003r.), z którego wynika, że dopiero w tej dacie powierzono i to czasowo obowiązki na tym stanowisku M. K.

Podług twierdzeń skarżącego stanowisko to nie było obsadzone (bezterminowo) także w dacie rozprawy sądowej.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdza, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, iż brak jest możliwości przeniesienia skarżącego na stanowisko równorzędne.

Organ II instancji nie przeczy natomiast, iż wolne pozostawało stanowisko Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko-Technicznego. Zarzut nie przeniesienia nań skarżącego odpiera, przedstawiając argumenty celowościowe (dobro służby i dobro skarżącego), twierdząc, iż rodzaj zadań , które wykonywał skarżący na dotychczas zajmowanym stanowisku jest istotnie różny od zakresu zadań tego Wydziału. Argumentacja ta nie dowodzi wypełnienia przesłanki braku stanowiska równorzędnego, jako że żaden z organów nie wykazał, iż stanowisko Naczelnika Wydziału Kwatermistrzowsko- Technicznego wymaga kwalifikacji, którym skarżący nie odpowiada ( wykształcenie, przeszkolenie zawodowe, lata służby, stopień etatowy ).

Uwadze organu uszło przy tym, że także zakres czynności wykonywanych przez skarżącego w Wydziale Organizacyjno- Kadrowym był istotnie odmienny od tych, które wykonywał on na stanowiskach zajmowanych przed objęciem tego stanowiska (dyżurny operacyjny w KWPSP, dowódca zmiany w JGR PSP , dowódca Plutonu JGR, oficer ds. Prewencji, młodszy Inspektor ds. Prewencji ), nie stanowiło to jednak przeszkody w mianowaniu go na to stanowisko.

Sąd podziela także pogląd skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 10 §1 kpa, bowiem skarżącego nie zapoznano z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu i nie umożliwiono mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do nich.

Wykazane wyżej naruszenia prawa (art. 7 i 7 §1 kpa w zw. z art. 38 ust 2 ustawy o PSP a także 10§1 i 107 §3 kpa uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu ponownym organ zobowiązany będzie po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego w trybie art. 136 kpa do ponownego rozpatrzenia odwołania, przy uwzględnieniu poglądów prawnych przedstawionych w wyroku sądu i prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu.

Sąd nie podziela natomiast poglądów skargi , by pierwsze mianowanie na określone stanowisko służbowe wykluczało możliwość mianowania na inne, w przypadku przeniesienia na inne równorzędne stanowisko służbowe lub stanowisko niższe w przypadku zaistnienia prawem przewidzianych przesłanek. Słusznie podnosi organ, że z chwilą przeniesienia istnieje konieczność ponowienia aktu mianowania, jako że to ten akt określa stanowisko i miejsce pełnienia służby i uposażenie lub zasady jego ustalania ( art. 33 pkt. 1 i 4).

W ocenie Sądu nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 25 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U.01, Nr 142, poz. 1591, ze zm.) przewidującego, że rozwiązanie stosunku pracy z radnym wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Sąd podziela ten kierunek orzecznictwa , w którym przyjęto, że wymóg ten nie dotyczy radnych pozostajacyh pozostających w stosunkach służbowych (patrz: wyrok NSA z dnia 5.03.1997r. II SA637/00 publ. ONS.A. 1998/1/18). Dodatkowo zwraca uwagę, że przepis ten dotyczy rozwiązania stosunku pracy a nie zmiany jego treści.

Wyjaśnia również, że regulamin organizacyjny, który zakwestionował skarżący na rozprawie nie jest przedmiotem zaskarżenia. Nadto do jego ustalania zgodnie z art. 13 a ust.4 ustawy uprawniony jest w komendzie miejskiej PSP komendant miejski a podlega on zatwierdzeniu przez komendanta wojewódzkiego PSP. Przepisy ustawy i wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia MSWi A z 8 kwietnia 1999r. w sprawie określania szczegółowych zasad organizacji komendy wojewódzkiej i powiatowej PSP (Dz.U. Nr 38, poz.375, ze zm.) nie zawierają wymogu jego uzgadniania z organizacją związkową.

Uchylenie decyzji czyni przedwczesnym rozważanie zarzutów skargi dotyczących kwestii uposażenia skarżącego na nowym stanowisku. Sąd zauważa jednak, że ustawa w tej kwestii zawiera jednie zapis art. 89 gwarantujący strażakowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.