Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 72/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2 pkt 8,art.55 par.1,art.54 par.2,art.228,art.58 par.1 pkt 6, art.58 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak- Sikora po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2010r. w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 38/09 w przedmiocie wymierzenia grzywny postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A.Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2010r. (sygn. akt II SO/Ol 38/09) wymierzającego organowi grzywnę w kwocie 50 zł za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia o ilości wypracowanych przez skarżącego nadgodzin w Służbie Więziennej wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy. Skarżący powołał się na art. 50 § 1 oraz art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 4 w związku z art. 170 i art. 171 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i domagał się zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wykonania przedmiotowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sposób zakreślony jego sentencją i przepisami prawa. W razie dostosowania się organu do tego żądania po wniesieniu skargi – strona skarżąca domagała się stwierdzenia, iż organ naruszył uprawnienie lub obowiązek wynikający z ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. A. Z. wniósł także o ustalenie, iż organ administracji miał obowiązek uiszczenia grzywny ze środków finansowych organu, a nie z prywatnych środków Dyrektora Aresztu, a także o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, iż wprawdzie grzywna wymierzona przedmiotowym postanowieniem wpłynęła do Sądu, lecz obowiązku nałożonego tym postanowieniem organ nie wykonał w sposób wynikający z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Grzywna została bowiem uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu, co wynika z dowodu wpłaty. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywnę w wysokości 50 złotych. Kwota to została uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Wyjaśniono, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w 2010 roku, jak i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności. Wskazano, iż uiszczenie grzywny ze środków prywatnych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym niezależnie z jakich środków zostały uiszczone są dochodami budżetu państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę co do istoty dopiero po uprzednim zbadaniu dopuszczalności skargi. Oznacza to, iż skarga może być merytorycznie rozpoznawana tylko wówczas, gdy okaże się, że jest ona dopuszczalna. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zaskarżenie takiej formy działania lub bezczynności organu administracji publicznej, która podlega kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Przepis art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, dalej : p.p.s.a.) zawiera zamknięty katalog spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, ale jedynie w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 – 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Oznacza to, iż z bezczynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ nie podejmuje form działania, określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie A. Z., z powołaniem się na art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył bezczynność organu w wykonaniu postanowienia Sądu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., w związku z niezastosowaniem się organu do obowiązku wynikającego z art.. 54 § 2 p.p.s.a.

Skargę tę należało uznać za niedopuszczalną. Zważyć bowiem należy, iż wykonanie przez organ administracji obowiązku uiszczenia grzywny wymierzonej przez Sąd nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, czy też postanowienia. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Postanowienie wymierzające grzywnę za niewykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zupełnie inny charakter. Przede wszystkim jest ono wydawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym i ma ono na celu przymuszenie organu administracji do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., a nie do załatwienia sprawy administracyjnej. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 p.p.s.a. Zatem nie wywiązywanie się przez organ z obowiązku uiszczenia grzywny stanowi podstawę do wszczęcia na wniosek wierzyciela postępowania egzekucyjnego a nie może być przedmiotem skargi na bezczynność organu w wykonaniu postanowienia. Bezczynność, którą zarzuca skarżący organowi - niewykonanie postanowienia sądu administracyjnego wymierzającego organowi grzywnę w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a., nie dotyczy toczącego się postępowania administracyjnego, w którym organ miałby obowiązek załatwić sprawę w jednej z form, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Zatem w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Wobec tego skarga, z uwagi na jej niedopuszczalność podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.