Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 960/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 145 § 1 pkt 1 ,4 , 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 189/13 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 189/13 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, oddalił skargę.

U podstaw rozstrzygnięcia Sądu legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej: ŚWINB) decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Staszowie (dalej: PINB w Staszowie) z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...], nakazującą E. J. dokonanie rozbiórki samowolnie dobudowanego wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym od strony północnej istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów miejscowości O. numerem [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 2459/01 oddalił skargę na w/w decyzję.

E. J. wnioskami z dnia 21 grudnia 2011 r. oraz z dnia 9 maja 2012 r. wniósł o wznowienie opisanego wyżej postępowania administracyjnego, jako podstawę powołując, art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.). E. J. wskazał, że nowym dowodem w sprawie jest oświadczenie J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r., stwierdzające, że inwestorem spornej inwestycji była J. J.

ŚWINB postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją ŚWINB z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...].

Następnie ŚWINB decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 149 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji ŚWINB z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał, powołując się na przepis art 149 § 2 K.p.a., że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad kwalifikowanych enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, jak w art. 145a lub 145b K.p.a. - oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej.

W następnej kolejności organ wskazał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie wystąpiła przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. tj. nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję. Twierdzenie wnioskodawcy zgodnie, z którym J. J. miała być inwestorem samowolnie dobudowanego wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym od strony północnej do istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów miejscowości O. numerem [...] było podnoszone w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Argumenty te znajdują się w odwołaniu J. J. od decyzji PINB w Staszowie z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...] oraz w skardze do NSA Ośrodka zamiejscowego w Krakowie na decyzję, będącą przedmiotem postępowania wznowieniowego, a także w kolejnych postępowaniach nadzwyczajnych w niniejszej sprawie. Powyższe twierdzenia nie znalazły potwierdzenia w rzeczywistości. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w niniejszej sprawie wykazało, że inwestorem samowolnej rozbudowy był E. J. Organ wskazał, że E. J. złożył oświadczenie do protokołu kontroli z dnia 8 maja 2001 r., iż do wykonywania robót budowlanych przystąpił w listopadzie 2000 r., legitymując się jedynie decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopiero zaś w maju 2001 r. został złożony przez J. J. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę.

Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że oświadczenia J. J. z dnia 3 stycznia 2012 r. i z dnia 10 maja 2012 r. nie są w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - nowymi okolicznościami w sprawie, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i były nieznane organowi. Na marginesie swoich rozważań organ stwierdził również, że nawet gdyby postępowanie wyjaśniające wykazało, iż zaistniała przesłanka wskazana we wniosku o wznowienie postępowania to i tak nie doszłoby do uchylenia decyzji ŚWINB z dnia [...] sierpnia 2001 r., znak: [...], z uwagi na upływ pięciu lat od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji, o czym stanowi przepis art. 146 § 1 K.p.a. i skutkowałoby to koniecznością wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 2 K.p.a.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie (dalej: GINB) decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji, powołując się na orzecznictwo sądowo - administracyjne GINB wskazał, że nową okolicznością faktyczną nie jest okoliczność wyprowadzona z odmiennej oceny dowodów znanych organowi administracji publicznej wydającemu decyzję. Ponadto przez nową okoliczność albo nowy dowód istotny dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność lub dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Organ nadto wskazał, że oświadczenie J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r., nie istniało w dniu wydania decyzji ŚWINB z dnia [...] sierpnia 2001 r., a z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że inwestorem spornej inwestycji był E. J., a nie J. J.

GINB, powołując się na uzasadnienie decyzji PINB w Staszowie z dnia [...] czerwca 2001 r. wskazał, że "Kontrola przeprowadzona w dniu 8 maja 2001 roku wykazała, że od strony północnej istniejącego budynku mieszkalnego E. J. jako użytkownik gospodarstwa matki J. J. dobudował wiatrołap i część gospodarczą o wymiarach 3,0 x 7,64 m (...). Z ustaleń dokonanych w czasie kontroli i oświadczenia inwestora E. J. złożonego do protokołu wynika, że do robót budowlanych inwestor przystąpił w miesiącu listopadzie 2000 roku (...)". Natomiast ŚWINB w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w Staszowie z dnia [...] czerwca 2001 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, wskazał, że "Jak wynika z akt sprawy E. J. roboty budowlane wykonał w listopadzie 2000 roku (...)."

GINB wskazał również, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005 r., oddalił skargę E. J. na decyzję ŚWINB z dnia [...] sierpnia 2001 r., potwierdzając zasadność ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego i wojewódzkiego w związku z nakazem rozbiórki samowolnie dobudowanego wiatrołapu wraz z pomieszczeniem gospodarczym.

Skargę na powyższą decyzję wniósł E. J. (dalej zwany skarżącym), wnosząc o uchylenie decyzji GINB z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 189/13 oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że instytucja wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap zwany wstępnym (wyjaśniającym), służy zbadaniu zagadnienia formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub odmowie jego wznowienia. Drugi etap (właściwy), rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Etap ten kończy się wydaniem decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. lub art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., względnie na podstawie art. 146 § 2 K.p.a.

Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie właściwe może być prowadzone jedynie w takim zakresie w jakim nastąpiło wznowienie postępowania. Innymi słowy organ może badać spełnienie jedynie tych przesłanek stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, które stanowiły podstawę do wydania postanowienia wznawiającego postępowanie i zostały wskazane w postanowieniu w przedmiocie wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Przy czym przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Zdaniem Sądu błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie jest podstawą wznowienia postępowania, ale błędne ustalenie stanu faktycznego tę podstawę stanowi. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych jest samoistną podstawę wznowienia postępowania. W toku wznowionego postępowania organ administracji publicznej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), obowiązany jest ustalić, czy ta nowa okoliczność faktyczna występowała, prowadząc w tym celu postępowanie wyjaśniające. "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Jeżeli jednak okoliczności faktyczne lub dowody powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania.

Trzecią przesłanką jest to, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Skarżący wskazał, że nowym dowodem w niniejszej sprawie jest dowód z dokumentu - oświadczenie J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r., w którym oświadcza, że była inwestorem inwestycji, w stosunku do której decyzją z dnia orzeczono nakaz rozbiórki.

Jak wynika z treści przedmiotowego dokumentu dowód ten powstał w dniu 20 grudnia 2011 r. i tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., albowiem nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie której toczy się postępowanie wznowieniowe. Powyższa okoliczność jest samodzielną podstawą do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Świętokrzyskiego WINB w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2001 r.

Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że okoliczność, iż inwestorem spornej inwestycji była J. J., a nie skarżący, była przedmiotem rozpoznania przez ŚWINB wydającego decyzję z dnia [...] sierpnia 2001r., bowiem argument ten podnoszony był w odwołaniu jak i w skardze do NSA Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegającym na bezpodstawnym uznaniu, że oświadczenie J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r. nie spełnia warunku określonego art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem nie istniało w dniu wydania ostatecznej decyzji, której dotyczy postępowanie wznowieniowe, podczas gdy, co prawda oświadczenie to nie istniało w dniu wydania decyzji, to jednak okoliczności w nim wskazane istniały w tej dacie i oświadczenie to stwierdza okoliczności mogące stanowić przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegającym na błędnej kwalifikacji oświadczenia J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r. jak również kolejnego oświadczenia J. J. z dnia 7 maja 2012 r. jako nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zamiast jako oświadczenia zawierającego nowe okoliczności faktyczne w rozumieniu tego przepisu;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. polegającym na bezpodstawnym uznaniu, że oświadczenie J. J. z dnia 20 grudnia 2011 r. nie zawiera nowych okoliczności, nieznanych organowi, w dniu wydania decyzji ostatecznej tj. decyzji Świętokrzyskiego WINB w Kielcach z dnia [...] sierpnia 2001 r.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi skarżącego i uznanie, że stwierdzone naruszenia art. 7, art. 77 K.p.a. nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy;

5. art. 141 § 4 w zw. z art. 135 P.p.s.a poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów i brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji tj. zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 13 maja 2013 r.

Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazać należy, że w zarzucie oznaczonym numerem 4 skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie art. 77 K.p.a., który to artykuł jest zbudowany z kilku jednostek redakcyjnych, bo z czterech paragrafów. Autor skargi kasacyjnej nie zadał jednak sobie trudu wskazania precyzyjnego, jaki przepis zaskarża. Nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, którą normę zawartą w tym artykule skarżący kasacyjnie ma na myśli. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 77 K.p.a. jest trudny do zweryfikowania.

Nie są trafne także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W prowadzonym na skutek wniosku skarżącego postępowaniu nadzwyczajnym, właściwe organy badały zaistnienie podstaw wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd I instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów obu instancji, według którego w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przyczyna wznowienia związana z tym, że J. J. złożyła oświadczenia, według których to ona miała być sprawcą samowoli budowlanej.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał. Z powołanego przepisu wynika, że w ramach określonej w nim podstawy wznowieniowej, niezależnymi od siebie i samoistnymi przesłankami wznowienia są "nowe okoliczności" i "nowe dowody", istniejące w dacie wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję i ujawnione po dacie jej wydania. W odniesieniu do przesłanki wznowienia, którą stanowi "nowy dowód", czy "nowa okoliczność faktyczna" wyjaśnić należy, że przez te pojęcia należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych dowodów może prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. "Nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy i mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

W niniejszej sprawie taką nową okolicznością miałyby być oświadczenia J. J. o tym, że to ona dokonała samowolnej budowy wiatrołapu. Rację ma Sąd I instancji, że okoliczności podniesione przez J. J. nie są nową okolicznością w sprawie. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego powyższy argument podnoszony był w odwołaniu od decyzji PINB w Staszowie z dnia [...].06.2001 r. jak i w skardze na decyzję ŚWINB w Kielcach z dnia [...].08.2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie. Skoro J. J. za pomocą powyższego argumentu próbowała zwalczać stanowisko organów w postępowaniu zwyczajnym, to trudno uznać ten argument za nową okoliczność w sprawie. Istotą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest obowiązek organu ponownego rozpoznawania sprawy w całości. Zatem okoliczność, że to sprawcą samowoli była Pani J. była oceniana przez organ odwoławczy w postępowaniu zwyczajnym. Złożenie oświadczenia przez J. J. nie może być też uznane za nowy dowód w sprawie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt K.p.a., bowiem oświadczenie to zostało sporządzone wiele lat po zakończeniu postępowania w sprawie w trybie zwyczajnym.

Tym samym chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Skoro wszystkie okoliczności dotyczące podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a zostały przez organy należycie wyjaśnione, to nie można organom zarzucić niewyjaśnienia sprawy w tym zakresie.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141§ 4 P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. polegający na braku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i nieprawidłowym zastosowaniu tych przepisów. Odnośnie do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut ten może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wprawdzie uzasadnienie wyroku nie zawiera wprost przedstawienia zarzutów skarżącego – zdanie dotyczące zarzutów jest niedokończone (strona 4 uzasadnienia), to jednak z wywodów Sądu I instancji wynika, że odniósł się on do zasadniczych motywów skargi uzupełnionej pismem procesowym skarżącego z dnia 13 maja 2013 r. Zauważyć należy, że oceniając stanowisko skarżącego Sąd I instancji nie ma bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). W konsekwencji uchybienie Sądu I instancji w zakresie uzasadnienia nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. Skoro bowiem organy nie naruszyły prawa to nie było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji, zgodnie z art. 135 P.p.s.a., środków prawnych niezbędnych do usunięcia naruszenia prawa.

Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu strony skarżącej adwokatowi wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258–261 P.p.s.a.