Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1172/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art. 115 a ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 105
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak / spr. / Aldona Gąsecka- Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 11 sierpnia 2010 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącej G.K. kwotę 200 / dwieście / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 czerwca 2010 r., znak: [...] Starosta Powiatu w D. umorzył postępowanie wszczęte w dniu 3 sierpnia 2001 r. na wniosek G.K. i J.K. dotyczącego pomiaru hałasu emitowanego do środowiska ze Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. sygn. akt: [...] dnia 11 sierpnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 115a ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150), art. 3 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 155 poz. 1095) po rozpatrzeniu odwołania G.K. od ww. decyzji utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 3 sierpnia 2001 r. G.K. i J.K. skierowali do Zarządu Powiatu i Starosty w D. wniosek o dokonanie pomiaru hałasu oraz kontroli nad działalnością zakładu K.K. , zlokalizowanego przy ul. [...] w D.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Starosta Powiatu w D. decyzją z dnia 25.07.2002r. znak: [...] odmówił określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska dla Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K. wskazując, że poziom hałasu występujący w środowisku nie przekracza dopuszczalnego poziomu, stąd nie ma obowiązku określania w formie decyzji administracyjnej dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska. Decyzją z dnia 20 września 2002r., sygn. akt: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy wyżej przytoczoną decyzję. W wyniku rozpatrzenia skargi G.K. i J.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006r. , sygn. akt: II SA/Kr 2751/02 uchylił decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, nakazując, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy "powtórnie przeprowadzić całościowo postępowanie dowodowe , zapewniając w nim możliwość czynnego udziału wszystkim stronom".

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2007r. zawiadomił strony postępowania oraz WIOŚ w K. o miejscu i terminie dokonania oględzin nieruchomości położonej w D. przy ul. [...] , na której znajdowało się gospodarstwo Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K. , połączonych z dokonaniem pomiaru hałasu przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. , Delegatura w T. Następnie w dniu 7 maja 2007r. dokonano oględzin nieruchomości położonej na działkach nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , w miejscowości D. przy ul. [...] , na terenie gospodarstwa Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K . Podczas tych oględzin na działce nr [...] położonej w D. , w punkcie bezpośrednio sąsiadującym z działką nr [...] należącą do G.K. i J.K. , przedstawiciele Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. przeprowadzili pomiary hałasu przenikającego do środowiska, które wykazały, że hałas przemysłowy nie przekracza dopuszczalnego poziomu w środowisku, określonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. ( Dz. U. Nr 120, poz. 826 ). Organ uznał bowiem, że teren, na którym znajduje się działka nr [...] należąca do G.K. i J.k. , należy zakwalifikować do rodzaju terenów zabudowy zagrodowej. Decyzją z dnia 4 lipca 2007r., znak: [...] odmówiono określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z gospodarstwa - Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K. W wyniku rozpatrzenia odwołania G.K. i J.K. od ww. decyzji Kolegium decyzją z dnia 2 października 2007r., [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie nieobowiązujących w chwili jej wydawania przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ winien mieć również na względzie, iż obecnie obowiązującym aktem prawnym określającym dopuszczalny poziom hałasu w środowisku jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007r. Nr 120, poz. 826). Ustalając zaś rodzaj terenu, organ winien mieć na uwadze , iż wbrew temu co wskazano w decyzji, dla terenu na którym zlokalizowany jest zakład K.K. , brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpoznając po raz kolejny sprawę, działający z upoważnienia Starosty Powiatu w D. Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa decyzją z dnia 19 grudnia 2007r., znak: [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania wszczęte w dniu 3 sierpnia 2001 r. na wniosek G.K. i J.K. , zam. [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z gospodarstwa - Specjalistycznej Firmy Produkcyjnej K.K. w D. ,ul. [...] . Decyzją z dnia 18 kwietnia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , w wyniku rozpatrzenia odwołania G.K. i J.K. , uchyliło w całości decyzję Starosty Powiatu w D. z dnia 19 grudnia 2007r. i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył K.K. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2008r., sygn. akt: II SA/Kr 637/08 skargę oddalił.

Po nieudanej próbie przekazania sprawy przez Starostę Powiatu w D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i po czwartym rozpoznaniu sprawy Starosta Powiatu w D. - z powołaniem się na treść art. 115a ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i art. 105 § 1 kpa - decyzją z dnia 8 czerwca 2010r, znak: [...] umorzył postępowanie wskazując, że z posiadanych dokumentów oraz pism Urzędu Miejskiego w D. z dnia 05.01.2010r. i z dnia 25.02.2010r., (w których zawarta jest informacja o wykreśleniu K.K. z ewidencji działalności gospodarczej oraz braku wpisu w przedmiotowej ewidencji dotyczącego T.K. ) wynika, że T.K. nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280), ponieważ prowadzi gospodarstwo rolne i nie jest wpisana w ewidencji działalności gospodarczej. Jak natomiast określono w art.115a ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. " Prawo ochrony środowisko" - jeżeli hałas powstaje w związku z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust.1, nie wydaje się. W związku z tym, że uprawę [...] pod nazwą Gospodarstwo Rolno Ogrodnicze - Zakład Produkcyjny "[...] " T.K. prowadzi obecnie T.K. to, zgodnie z art.115a ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 105 § 1 Kpa prowadzone z wniosku G.K. i J.K. postępowanie jest bezprzedmiotowe.

W tak ustalonym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozważyło, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150), w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Jeżeli jednak hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się. Z woli ustawodawcy działalność osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą nie może więc wiązać się z emisją hałasu w taki sposób, aby wpływało to na środowisko (tak Bartosz Rakoczy w: Bartosz Rakoczy, Zbigniew Bukowski, Janina Ciechanowicz - Mclean Prawo ochrony środowiska, Warszawa 2008 Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis). Zatem dla rozstrzygnięcia prawidłowości podjętego przez Starostę Powiatu w D. rozstrzygnięcia w sprawie niezbędnym jest ustalenie, czy K.K. prowadząca Gospodarstwo Rolno Ogrodnicze - Zakład Produkcyjny "[...] " T.K. - będąca następcą prawnym K.K. , prowadzącego w chwili wszczęcia przedmiotowego postępowania działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcyjny "[...] " K.K. (wykreśloną z rejestru z dniem 30 kwietnia 2009 r.) - jest "przedsiębiorcą". Legalną definicję przedsiębiorcy zawiera ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 155 poz. 1095), co oznacza, iż powinna być ona traktowana jako powszechnie obowiązujące rozumienie tego pojęcia w polskim systemie prawnym, wiążące zarówno dla ustawodawcy, jak i organów wykonawczych oraz sądowniczych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. W myśl art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Jak stanowi natomiast art. 3 przytoczonego aktu prawnego, przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem turystów. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2010 r. Nr 51 poz. 307) działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost, wynoszące najmniej miesiąc - w przypadku roślin - licząc od dnia nabycia. Kolegium stwierdziło zatem że analiza powyższych przepisów pozwala przyjąć, że ustawodawca nie uznaje za przedsiębiorców osób prowadzących wyłącznie działalność wytwórczą w rolnictwie w postaci upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego a także agroturystyki, a następnie stwierdziło, że w poddanym analizie przypadku, brak jest podstaw do przyjęcia , iż aktualnie T.K. , poza "produkcją grzybów" prowadzi również działalność gospodarczą polegającą na przetwórstwie wyprodukowanych w gospodarstwie pieczarek (co bezspornie miało miejsce w Zakładzie Produkcyjnym "[...] " K.K. ). Z informacji udzielonej przez Zastępcę Burmistrza D. w piśmie z dnia [...] 2010 r. T.K. nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej (działalność taką prowadził K.K. - Zakład Produkcyjny "[...] " - do 30 kwietnia 2009r. - k.229), a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć, że T.K. prowadzi działalność rolniczą - Gospodarstwo Rolno Ogrodnicze - Zakład Produkcyjny "[...] " – T.K. , [...] . Gospodarstwo to otrzymało numer identyfikacyjny dla działalności oznaczonej wg polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007) symbolem "0113Z". Stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) prowadzona przez T.K. działalność oznaczona wg PKD 2007 symbolem "0113Z" znajduje się w sekcji A - "Rolnictwo, Leśnictwo, Łowiectwo i Rybactwo". Dział ten nie obejmuje "przetwórstwa produktów rolnych. Wreszcie zalegające w aktach sprawy pismo Kierownika Delegatury w T. [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska z dnia 8 stycznia 2010r., wskazuje, że przeprowadzona kontrola Gospodarstwa Rolno Ogrodniczego - Zakład Produkcyjny "[...] "- T.K. , [...] (działającego od maja 2008r. po przekazaniu przez poprzedniego właściciela tj. K.K. ) potwierdziła, że "na terenie kontrolowanej jednostki nie jest prowadzone przetwórstwo pieczarek" (zebrane grzyby są foliowane, ewentualnie dla dużych odbiorców pakowane do plastikowych wiaderek i zalewane solanką).

Reasumując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skoro zgodnie z art. 115a ust.2 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie wydaje się decyzji administracyjnej o dopuszczalnym poziomie hałasu powstałego w związku z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, to stosownie do treści art. 105 § 1 kpa prowadzone przed Starostą Powiatu w D. postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Powyższe rozstrzygnięcie nie oznacza, że w sytuacji ewentualnego ponownego podjęcia na terenie Gospodarstwa Rolno Ogrodniczego T.K. (gdzie prowadzona jest produkcja pieczarki) również przetwórstwa tych grzybów, nie zaistnieją podstawy prawne do wszczęcia z urzędu postępowania i w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, wydania decyzję o jakiej mowa w art. 115a ust. 1 ustawy - prawo ochrony środowiska.

Odnosząc się do zarzutów G.K. , poruszającej w odwołaniu, szereg kwestii należących do właściwości różnych organów administracji , Policji oraz sądu powszechnego, wyjaśniono, iż Starosta Powiatu w D. (będący w rozpoznawanym przypadku organem ochrony środowiska), może poruszać się tylko w granicach przyznanych mu uprawnień, nie może zaś wkraczać w kompetencje innych organów sprawujących nadzór. W stosunku zaś do spornego gospodarstwa w D. nadzór sprawują - Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego - w zakresie legalności pod względem budowlanym, Państwowa Inspekcja Sanitarna - w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych (oddziaływania na życie i zdrowie ludzkie) oraz Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, jako organ działający w zakresie egzekwowania ochrony środowiska. Zaakcentować zatem należy, iż prowadząc niniejsze postępowanie administracyjne organ miał obowiązek przestrzegać swojej właściwości rzeczowej, co oznacza, iż poza zakresem jego kontroli musiały zostać te czynniki składające się na całokształt działalności spornego gospodarstwa produkującego pieczarki, których ocena należy do organów innych służb (nadzoru budowlanego, sanitarnego, ochrony środowiska, policji). Analogicznie odnośnie podnoszonych zarzutów dotyczących zaniedbań i nienależytego wykonywania zadań przez Starostę Powiatu oraz podległych mu urzędników Starostwa, to stosownie do treści art. 229 pkt 4 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności w/w osób jest Rada Powiatu w D. Z kolei co do zarzutów niewłaściwej - w ocenie odwołujących - pracy policjantów Komendy Powiatowej Policji w D. , adresatem skargi winien być Komendant Powiatowy bądź Komendant Wojewódzki Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G.K. wniosła o uchylenie decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła złamanie przepisów kpa, fałszowanie rzeczywistości, przez co zalegalizowano bezprawie. Wniosła "o natychmiastowe wyeliminowanie dzisiejszego hałasu". Na rozprawie podniosła, iż w sprzedaży nadal pozostają słoiki z przetworzonymi pieczarkami z Gospodarstwa Rolno Ogrodniczego - Zakład Produkcyjny "[...] .. [...] . Okazała jeden z nich z etykietą o treści " Zakład Produkcyjny [...] " T.K. [...] (k.27 akt sąd.).

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli narusza ona przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy podnieść, iż zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej winne podjąć wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. ciąży na nich obowiązek nie tylko zebrania, ale i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgromadzone dowody podlegają następnie - w myśl art. 80 k.p.a.- swobodnej ocenie, co oznacza, iż organ winien rozważyć ich moc dowodową w kontekście wskazań wiedzy, zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. formułuje wymóg wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, z jakich powodów materiał dowodowy został oceniony tak, a nie inaczej.

W ocenie Sądu z brzmienia art. 11, 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, iż uzasadnienie decyzji - także decyzji odwoławczej - nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. Skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji winno zostać zawarte rozstrzygnięcie odnośnie tych wątpliwości. Na obowiązek ustosunkowania się organu administracji publicznej do twierdzeń i wniosków stron wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, ewentualne uchybienia w tym zakresie wiążąc z istotnym wpływem na treść rozstrzygnięcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 roku, sygn. akt lii SA/Wa 180/05, publ.: "Lex Omega" nr 166546). Natomiast zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży w szczególności na organie drugiej instancji, który winien w swojej decyzji rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów (tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 kwietnia 1998 roku, sygn. akt l SA/Lu 21/98, "Lex Omega" nr 34147 oraz z dnia 20 grudnia 1999 roku, sygn. akt IV SA 274/97,: "Lex Omega" nr 48234, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 roku, sygn. akt III SA/Kr 1185/05, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 roku, nr 9, str. 109). Rozpoznający niniejszą sprawę skład Sądu w całej rozciągłości powyższy pogląd podziela.

Przenosząc zaprezentowane rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie spełniło tak rozumianych wymogów art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., a także zaniedbało obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, zgodnie z art. 7 i 77 kpa. Skarżący zarówno we wniosku, jak i w toku postępowania podnosili zarzut nadmiernego hałasu dochodzącego z budynku sąsiadów, w którym jest prowadzona produkcja pieczarek i w której, wg skarżących prowadzone było i jest ich przetwórstwo, co powodowało i powoduje nadmierną dla nich uciążliwość. Po dziewięciu latach prowadzenia postępowania administracyjnego, składającego się przede wszystkim z wymiany korespondencji pomiędzy Naczelnikiem Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w D. , a Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, orzekające organy obydwóch instancji uznały postępowanie za bezprzedmiotowe wobec braku jednej z przesłanek zastosowania przepisu prawnego, na podstawie którego prowadziły postępowanie. Stanowisko to Sąd uznał za co najmniej przedwczesne (brak materiału dowodowego nie pozwala na stwierdzenie, że również - niezasadne). Przede wszystkim stwierdzić należy, iż celem złożenia wniosku w 2001 r. przez skarżących było i jest wyeliminowanie hałasu – jak twierdzą, nadmiernego i bardzo uciążliwego w miejscu ich zamieszkania. Od organów administracji mają prawo oczekiwać wyjaśnienia sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy, podczas gdy prowadzone od wielu lat postępowanie zostaje umorzone ponieważ K.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Specjalistyczna Firma Produkcyjna K.K. w D. ,ul. [...] ( lub Zakład Produkcyjny .....k.229 akt adm.) przekazał przedsiębiorstwo swojej żonie, która prowadzi je jako gospodarstwo rolne o nazwie - Gospodarstwo Rolno Ogrodnicze - Zakład Produkcyjny "[...] " – T.K. , [...] Jedynymi dowodami, że T.K. prowadzi działalność rolniczą są pisma potwierdzające brak jej wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2010r. Pomimo podnoszenia przez skarżących, że w zakładzie nadal jest prowadzone również przetwórstwo pieczarek, organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego (przesłuchania stron postępowania, świadków np. pracowników zakładu, właścicieli sklepów, w których są sprzedawane słoiki ze wskazaniem jako producenta Gospodarstwo Rolno Ogrodnicze - Zakład Produkcyjny "[...] " – T.K. ,.....). Nie wskazano nawet, dlaczego nie sprawdzono informacji skarżącej o sprzedaży w sklepach spożywczych w samej D. słoików z pieczarkami, przetwarzanymi, zgodnie z etykietą znajdującą się na słoiku, w gospodarstwie T.K. Wskazanych braków postępowania dowodowego nie naprawił również organ II instancji, ograniczając się w sposób niezrozumiały jedynie do analizy prawnej niewyjaśnionego stanu faktycznego sprawy, zawężonego do zdania " brak jest podstaw do przyjęcia , iż aktualnie T.K. , poza "produkcją grzybów" prowadzi również działalność gospodarczą polegającą na przetwórstwie wyprodukowanych w gospodarstwie pieczarek". Brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego na tę okoliczność świadczy o braku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego dla wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich, istotnych dla rozstrzygnięcia, okoliczności sprawy. Świadczy też o braku możliwości stwierdzenia przez organ odwoławczy "braku podstaw" do ustalenia zakresu działalności prowadzonej przez T.K. Brak wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, brak wskazania PKD właściwego dla przetwórstwa, a przede wszystkim pismo z [...] .2010 r.(k.233 akt adm.) – w świetle zarzutów skarżącej, uprawdopodobnionych na rozprawie nie pozwala na stwierdzenie, aby organy zgromadziły materiał dowodowy w sposób wystarczający. Na etykiecie zamieszczonej na słoiku okazanym przez skarżącą na rozprawie (opisanej w protokole) wyraźnie umieszczono informację o producencie tego wyrobu.

Ponadto – w świetle podstawowych zasad ogólnych rządzących postępowaniem administracyjnym wyrażonych w art. 8 i 9 kpa – rodzi się pytanie: gdyby prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że T.K. nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej polegającej na przetwórstwie wyprodukowanych w gospodarstwie pieczarek, to czy, skarżącej i jej rodzinie nie należy się żadna prawna ochrona przed hałasem wytwarzanym w tym gospodarstwie? Do tej kwestii starosta, ani organ II instancji również się nie ustosunkował.

Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy administracyjne sprawy. Postępowanie winno zostać uzupełnione w celu usunięciu wszystkich braków, o których wyżej mowa, przy pełnym zastosowaniu wymogów postępowania administracyjnego, szczególnie wynikających z przepisów art.7,77 kpa. Organy administracyjne mają bowiem obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Obowiązek ten wynika z art. 7 Kpa i znajduje szczegółowe uzupełnienie w treści art. 77 Kpa, który nakazuje zbieranie i rozpatrywanie całego materiału dowodowego.

Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały uchylone jako wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.