Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1931/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - usługowo- mieszkalnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach ew. nr [...] i części działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] (w rejonie [...]) w W.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach ew. nr [...] i części działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] (w rejonie [...]) w W. Podał, iż powtórnie przeprowadzona analiza obszaru w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) wykazała brak możliwości realizacji planowanego zamierzenia. Z dokonanych bowiem obliczeń wynika, ze średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do całego analizowanego terenu wynosi 0,25, a zatem jest on znacznie niższy niż wskaźnik 0,72 tj. wnioskowany przez inwestora. Zdaniem organu maksymalnym wskaźnikiem jaki można by przyjąć dla działki objętej wnioskiem jest wskaźnik 0,37 tj. najwyższy wskaźnik z wyliczonych wskaźników dla poszczególnych obszarów.

Od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołała się "D." Spółka z o.o. reprezentowana przez Z.W. - radcę prawnego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]listopada 201Or, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z cyt. powyżej przepisem, jednakże przeprowadzona analiza uwzględniła wybiórczo jedynie budynki czterokondygnacyjne i w oparciu o te wysokości organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowany budynek o wysokości planowanej 24,3 m wprowadziłby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...].

Zdaniem Kolegium odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego budynku o parametrach wskazanych przez inwestora argumentowana przez organ pierwszej instancji z możliwością wkomponowania w istniejącą zabudowę pierzejową przy ulicy [...] budynku o wysokości od 15 do 18 metrów, który tworzyłby zamknięcie określonego układu urbanistycznego, wskazuje na dowolność w działaniu organu pierwszoinstancyjnego. Kolegium podkreśliło, że wyznaczenie obszaru analizowanego bez dowolności, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych ma zasadnicze znaczenie dla samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może ono zależeć w szczególności od koncepcji urbanistycznych, czy architektonicznych wielu różnych podmiotów wydających decyzję o warunkach zabudowy w konkretnych sprawach, albo też osób przygotowujących projekty takich decyzji. W konkluzji powyższych rozważań SKO stwierdziło, że w sprawie nie został zebrany cały materiał dowodowy, który pozwoliłby organowi odwoławczemu na podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył profesjonalny pełnomocnik "D." Spółka z o.o., zarzucając jej naruszenie art. 138 §2 w zw. z art. 136 k.p.a., a także art. 6, 8, 12 i 107 §3 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2011r. sygn. akt IVSA/Wa 2301/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, podnosząc iż organ odwoławczy wydając decyzję o charakterze kasacyjnym uchylił się od obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu jak wynika z analizy akt administracyjnych przedstawionych Sądowi sprawa niniejsza została w sposób dostateczny wyjaśniona. Organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznaczył obszar analizowany, zakreślając jego granice na kopii odpowiedniej mapy i dokonał na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

W analizie funkcji oraz cech zabudowy wyznaczonego obszaru, organ pierwszej instancji - wbrew stwierdzeniu Kolegium - wskazał wysokości budynków na poszczególnych działkach. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wywiódł, iż pomimo, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki o wysokości górnej elewacji frontowej większej niż 24,3 m, to ze względu na zachowanie określonego uporządkowanego układu urbanistycznego dopuszczalna wysokość zabudowy na przedmiotowej działce wynosi od 15 m do 18m. Jednocześnie podkreślił, iż realizacja budynku o wysokości 24,3 m zaburzyłaby istniejącą, wyrównaną wysokość i gabaryty budynków tworzących północną pierzeję ulicy [...], zaś taka wysokość budynku nie wynikałaby z potrzeb zachowania ładu przestrzennego.

Sąd podkreślił, iż organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy wyliczony dla obszaru objętego analizą uwzględnił wytyczne SKO zawarte w poprzedniej jego decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. wydanej w tej sprawie. Mianowicie Kolegium w decyzji tej stwierdziło, że zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury wielkość tego obliczać należy albo w stosunku do powierzchni działek, albo w stosunku do powierzchni terenu ( alternatywa rozłączna). Organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego dokonał wyliczeń powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W tym celu w obrębie analizowanego terenu dokonał wydzielenia po liniach rozgraniczających ulic bądź dróg wewnętrznych - czternastu obszarów, dla których policzony został wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Granice i oznaczenie kolejnymi numerami tych terenów zostały zaznaczone na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, wyliczeniami tymi objęto wszystkie istniejące w obszarze analizowanym budynki.

Jako podstawę uchylenia decyzji Prezydenta W. o odmowie ustalenia warunków zabudowy Koiegium podało brak w analizie konkretnych danych co do powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego oraz niewykazanie wszystkich wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej występujących na obszarze analizowanym. W ocenie Sądu argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie uzasadniały uchylenia decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając ponownie sprawę działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iz zgodnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Kolegium podniosło, iż niniejszej sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w dniu 9 lutego 2011 r. wydał wyrok w sprawie, a zawarta w nim ocena prawna wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Sąd wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Orzekające ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż w bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji usytuowane są budynki, które tworzą uporządkowany układ architektoniczno - urbanistyczny, oparty na osi urbanistycznej. Kolegium po ponownej analizie materiału zgromadzonego w aktach sprawy, zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji odnośnie ustalenia max. wysokości budynku, który mógłby zostać zrealizowany na działce o nr ewid. [...]. Aby wnioskowany budynek stworzył zamknięcie istniejącego układu urbanistycznego i równocześnie wkomponował się w pierzeję ul. [...] jego wysokość winna zawierać się w przedziale 15,0 do 18,0 m. Realizacja na terenie objętym wnioskiem budynku o wysokości 24,3 (zgodnie ze skorygowanym wnioskiem inwestora) wprowadziłaby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...] na odcinku od [...]do ul. [...]. Zdaniem Kolegium - organ I instancji prawidłowo wskazał, że z uwagi na istniejącą, wyrównaną wysokość i gabaryty budynków tworzących północną pierzeję ulicy [...]nie jest możliwa realizacja na terenie objętym wnioskiem budynku o wysokości 24,3 m, tak jak wnosił we wniosku inwestor. Dopuszczenie takiej wysokości na ww. terenie wprowadziłaby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy powodując dysonans przestrzenny, co mogłoby zapoczątkować niekorzystny proces cila ukształtowanej już zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...][...] i do ul. [...].

Powyższe zdaniem Kolegium przesądziło, że wnioskowana inwestycja nie spełnia zasady sąsiedztwa, sformułowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o pianowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium podniosło ponadto, że jednym z podstawowych elementów kształtujących ów ład przestrzenny jest wskaźnik zabudowy. Organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy wyliczony dla obszaru objętego analizą uwzględnił wytyczne SKO zawarte w poprzedniej jego decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. wydanej w tej sprawie, gdzie Kolegium stwierdziło, że zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury wielkość tego obliczać należy albo w stosunku do powierzchni działek, albo w stosunku do powierzchni terenu (alternatywa rozłączna). Wyliczony wskaźnik jest znacznie niższy niż wnioskowany przez inwestora tj. 0,72. Organ I instancji słusznie podniósł, że maksymalnym wskaźnikiem jaki można by było przyjąć dla działki objętej wnioskiem jest 0,37, z tego względu, źe taki wskaźnik jest największym wskaźnikiem z wyliczonych wskaźników dla poszczególnych obszarów w obszarze analizowanym. Zaproponowany zaś przez inwestora wskaźnik miałby być dwukrotnie wyższy. Kolegium nie znalazło uzasadnienia dla dopuszczenia takiego wskaźnika dla planowanej inwestycji, a wnioskodawca nie zmodyfikował w tym względzie wniosku.

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. spółka "D." reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego Z.W. - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzję tę zaskarżyła w całości zarzucając jej naruszenie:

- art.61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,

- § 5 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.,

- art.6, 7, 8, 75 § 1, art.77 § 1 i 107 §3 k.p.a.

- art.32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest dowolne i oparte na subiektywnej interpretacji zasady dobrego sąsiedztwa. Strona skarżąca podniosła, iż w terenie analizowanym znajdują się budynki o bardzo równej wysokości, najwyższe sięgają nawet 45 m. Pomimo to organy przy ustalaniu parametru dopuszczalnej wysokości uwzględniły wyłącznie budynki tworzące północna pierzeję ul. [...]. Pozostaje to w sprzeczności z treścią § 7 ust.1 pow. Rozporządzenia oraz orzecznictwem interpretującym pojęcie "dobrego sąsiedztwa". Niezależnie od powyższego w ocenie skarżącej spółki organ miał możliwość zastosowania § 7 ust.4 rozporządzenie który dopuszcza wyznaczenie innej wysokości planowanego budynku niż wynikającej z ust.1. Skarżąca spółka zakwestionowała również zastosowaną przez organy metodę wyliczenia średniego wskaźnika zabudowy.

Uzasadniając zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa skarżąca wskazała, iż działka nr [...] stanowi niemal lustrzane odbicie działki na której planowana jest przedmiotowa inwestycja tj. działki nr [...], a na której organ dopuścił realizację wyższego budynku.

Skarżąca spółka zarzuciła również, iż organ nie wziął pod uwagę i nie ustosunkował się do dokumentu załączonego przez stronę do akt sprawy tj. analizy sporządzonej przez mgr inż. architekta K.K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie odniosło się merytorycznie do ww. dokumentu przez co naruszyło art. 7 i 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną jest wyłączone tylko w przypadku zmiany stanu prawnego, na tle którego została ona sformułowana oraz w przypadku ustalenia przez organy orzekające nowych okoliczności faktycznych w sprawie, nieznanych uprzednio sądowi administracyjnemu przy wydawaniu orzeczenia, a mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2301/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia wskazał, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala organowi odwoławczemu na dokonanie ustaleń w zakresie istniejącej zabudowy na poszczególnych działkach objętych obszarem analizowanym jak również stanu zagospodarowania tychże działek. Sąd przedstawił również, że organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczył obszar analizowany, zakreślając jego granice na kopii odpowiedniej mapy i dokonał na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Orzekające ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2011 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo - usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach ew. nr [...]i części działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] (w rejonie [...]) w W.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji są prawidłowe.

Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na brak spełnienia wymogów sformułowanych w przepisie art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasadnie przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż przy badaniu spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie sposób pominąć wymagań ładu przestrzennego, bowiem zasada dobrego sąsiedztwa jest środkiem ochrony i urzeczywistniania innej, naczelnej zasady prawa zagospodarowania przestrzennego, ujętej w przepisach ogólnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie zasady ładu przestrzennego, która, zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy wraz z zasadą zrównoważonego rozwoju stanowi podstawę działań planistycznych. Zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, należy rozumieć jako takie kształtowanie przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo- społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Wspomniana wyżej zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowania terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów) do zabudowy istniejącej, zaś określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy. Ze sporządzonej w sprawie analizy funkcji i zagospodarowania wynika rzeczywiście jak podnosi strona skarżąca, iż wysokość górnej elewacji frontowej budynków znajdujących się w obrębie terenu objętego analizą jest zróżnicowana i wynosi od 4,0 do 9,0 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych w postaci małych willi miejskich oraz do 36,0 m (XI kondygnacji) dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budynku biurowego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy [...]. Organ podkreśliły jednak, iż teren objęty wnioskiem położony jest bezpośrednio przy ul. [...] i projektowane na nim budynki stanowiły będą północną pierzeję tej ulicy. Aktualnie północną pierzeję ul. [...]na odcinku między [...], a ul. [...] stanowią nieprzypadkowo zlokalizowane budynki. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej lokalizacji usytuowane są budynki, które tworzą uporządkowany układ architektoniczno- urbanistyczny, oparty na osi urbanistycznej. Organy uznały wnioskowaną przez inwestora wysokość budynku, wynoszącą 24,3m za niedopuszczalną z tej przyczyny, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji usytuowane są budynki tworzące uporządkowany ład architektoniczno-urbanistyczny, obejmujący dwa siedmiokondygnacyjne budynki (oznaczone na załączniku graficznym E i F) o wysokości 26,0 m, które są symetrycznie otoczone przez cztery budynki czterokondygnacyjne o wysokości 15,0 m (oznaczone literami A, B, C i D). W konsekwencji powyższego organy prawidłowo przyjęły, iż parametr wysokości elewacji frontowej dla wnioskowanego budynku powinien być ustalony przy uwzględnieniu w/w walorów kompozycyjno-estetycznych oraz w celu zachowania ładu przestrzennego. Dla wyznaczenia wysokości projektowanej zabudowy przyjęto więc budynki tworzące północną pierzeję ul. [...] (IV-V kondygnacji tj. 15,0-18,0 m wysokości) oraz budynki C i D o wysokości 15,0 m (IV kondygnacje) i uznał, że jego wysokość winna się zawierać w przedziale od 15,0 do

18,0 m. W ocenie organu przy zachowaniu takiej wysokości elewacji frontowej planowany budynek stworzy zamknięcie istniejącego układu urbanistycznego i równocześnie wkomponuje się w pierzeję ul. [...]. Jednocześnie organ wskazał, iż realizacja na terenie objętym analizą, budynku o wysokości 24,3 m (tj. zgodnie ze skorygowanym wnioskiem inwestora) wprowadziłaby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...] na odcinku od [...]do ul. [...]. Po zrealizowaniu bowiem, wnioskowany budynek zaburzyłby istniejącą, wyrównaną wysokość i gabaryty budynków tworzących tę pierzeję ul. [...] i doprowadziłby do stanu "bezładu architektonicznego", a taka wysokość budynku nie wynikałaby z potrzeb zachowania ładu przestrzennego.

Wobec powyższego brak było podstaw do zastosowania odstępstwa z § 7 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przez orzekające w sprawie organy, iż zastosowana w sprawie metoda wyliczenie średniego wskaźnika zabudowy jest błędna. Zdaniem Sądu kwestia ta przesądzona została przez orzekający poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny, który zaaprobował to, że organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy wyliczony dla obszaru objętego analizą uwzględnił wytyczne SKO zawarte w poprzedniej jego decyzji z grudnia 2009r. wydanej w tej sprawie. Kolegium w decyzji tej stwierdziło, że zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury wielkość tego obliczać należy albo w stosunku do powierzchni działek, albo w stosunku do powierzchni terenu (alternatywa rozłączna). Organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego dokonał wyliczeń powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W tym celu w obrębie analizowanego terenu dokonał wydzielenia po liniach rozgraniczających ulic bądź dróg wewnętrznych - czternastu obszarów, dla których policzony został wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Granice i oznaczenie kolejnymi numerami tych terenów zostały zaznaczone na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, wyliczeniami tymi objęto wszystkie istniejące w obszarze budynki. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia równości wobec prawa. Prowadzące postępowanie organy wyjaśniły, iż rzeczywiście w odniesieniu do inwestycji planowanej na działce nr [...], która stanowi lustrzane odbicie w stosunku do przedmiotowej działki wydana została w dniu [...] lutego 2005r. decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego o zróżnicowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (maksymalnie 18,0 m w sąsiedztwie budynków IV- kondygnacyjnych i maksymalnie 30,0 m w części centralnej budynku). Wyjaśniono jednak że wysokości ustalone w tej decyzji nawiązywały do wysokości budynków istniejących w rejonie skrzyżowania ul. [...] i [...], tworzących zupełnie odmienny architektonicznie zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (luźno usytuowane w zieleni pojedyncze budynki wysokie, wycofane o 20,0 m od linii rozgraniczającej ul. [...]).

Wreszcie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje kwestia nie ustosunkowania się przez organ odwoławczy do dokumentu załączonego przez stronę do akt sprawy tj. analizy sporządzonej przez mgr inż. architekta K.K. Ustawodawca uregulował kwestie związane ze sporządzeniem analizy funkcji i zagospodarowania terenu w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji warunkach zabudowy. Taka analiza została w niniejszej sprawie sporządzona prawidłowo (jak ocenił orzekający poprzednio Sąd) i stanowiła wyłączną podstawę orzekania przez organy administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.