Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2386/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego I. skargę oddala, II. przyznaje ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. B. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) w tym tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2011 r. nr [...], wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego wniesionego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2011 r. Nr [...].

Ostatnią z wymienionych decyzji organ powiatowy, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 48 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności robót budowlanych wykonanych na działce nr [...] położonej w [...] gminie [...], powiecie [...], polegających na budowie budynku inwentarskiego oraz płyty gnojowej ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że podczas kontroli robót wykonywanych w dniu 5 listopada 2010 r. na ww. działce, inwestor – M. S. przedłożył decyzję Starosty [...] nr [...] z [...]marca 2009 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego oraz płyty gnojowej ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce w istniejącej zabudowie zagrodowej, która to stała się ostateczna z dniem [...] marca 2009r. Inwestor przedłożył również zawiadomienie o przystąpieniu do robót budowlanych, które złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 14 kwietnia 2009 r., a także okazał dziennik budowy, z którego wynika, że do robót przystąpiono w dniu 2 maja 2009 r. (wytyczenie osi budowli przez geodetę uprawnionego). Organ podał przy tym, iż w dniu kontroli ustalono, że obiekt inwentarski znajduje się w stanie surowym zamkniętym, natomiast budowy płyty gnojowej ze zbiornikiem nie rozpoczęto. Stwierdzono zaś, że prowadzone roboty budowlane wykonywane są zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, a nieruchomość, na której prowadzone są te prace stanowi zgodnie z zapisami w księdze wieczystej własność M. S.. Organ wskazał także na to, że ww. decyzja Starosty [...] z [...] marca 2009 r. (pomimo prowadzonego postępowania wznowieniowego z wniosku W. S.), nadal znajduje się w obrocie prawnym.

Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uznał, iż proces budowlany przebiega prawidłowo i brak jest podstaw prawnych do podjęcia działań, których domaga się W. S. w swoim piśmie datowanym na dzień 5 maja 2009 r. Podniósł, że M. S. uzyskał stosowną decyzję o pozwoleniu na budowę, która stała się ostateczna w dniu 26 marca 2009 r., dokonał zgłoszenia rozpoczęcia robót w dniu 14 kwietnia 2009 r. Roboty rozpoczęto natomiast w dniu 2 maja 2009 r., a zatem po upływie wymaganego 7 – dniowego terminu. Podniósł też, że roboty prowadzone są zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Stwierdził w efekcie, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 48 Prawa budowlanego. Nadto, brak jest podstaw do wstrzymania robót ani tym bardziej do nakazania likwidacji wykonanych robót. Organ zaznaczył, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane legalnie, w sposób zgodny z przepisami prawa budowlanego i zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pozwoleniem na budowę. Tym samym brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego zarówno pozytywnego, jak też negatywnego. Organ podkreślił, że skutek wydania decyzji o odmowie nałożenia obowiązku oraz decyzji umarzającej postępowanie jest taki sam, gdyż w obu przypadkach organ kończy postępowanie nie nakładając żadnych obowiązków.

Odwołanie od tej decyzji wniósł W. S. wskazując w nim w szczególności na to, że decyzja została podpisana przez osobę pełniącą obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], a więc "przez osobę nie posiadającą żadnego umocowania prawnego do wchodzenia w kompetencje zagwarantowane ustawowo dla Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego". Nadto, W. S. zarzucił w odwołaniu naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. oraz wadliwe ustalenie stron postępowania, w tym pominięcie, że jedna ze stron zmarła co wymagało ustalenia jej następców prawnych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powtórzył argumentację zawartą w decyzji organu powiatowego stwierdzając, iż inwestycja realizowana jest zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, co potwierdza zapis protokołu z przeprowadzonych oględzin. Nadto, organ drugiej instancji wskazał, iż protokół z oględzin obiektu budowlanego z dnia 5 listopada 2010 r. jest dokumentem urzędowym, którego nie może kwestionować. Dodał, że w obecnym stanie rzeczy brak jest podstaw do podejmowania działań w ustawowo przyznanym zakresie, gdyż przedmiotowe roboty budowlane wykonywane są legalnie, w oparciu o stosowne przepisy prawa budowlanego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu W. S. zawartego w odwołaniu, a dotyczącego kwestii niezawieszenia przez organ pierwszej instancji postępowania w związku ze śmiercią A. U., organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji A. U. nie posiadał przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu w związku z czym nie zachodziła przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 97 § 1 kpa.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego braku ustawowego umocowania do wydania decyzji administracyjnej przez pełniącego obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] organ odwoławczy poinformował, że niniejsza kwestia wyjaśniana była skarżącemu wielokrotnie zarówno na etapie postępowań odwoławczych jak i skargowych, w związku z czym nie widzi podstaw do ponownego zajmowania stanowiska w tym zakresie.

Organ wyjaśnił także skarżącemu, iż w jego ocenie nie zachodzą przesłanki wskazujące na naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszelkie niezbędne elementy przewidziane w § 1 oraz prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję organu wojewódzkiego, skarżący – W. S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej oraz stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez pełniącego obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., jako wydanej bez podstawy prawnej przez osobę nieuprawnioną, z naruszeniem przepisów o właściwości. Skarżący zarzucił organowi błędne zastosowanie art. 83 ust 2 ustawy Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów k.p.a., w tym art. art. 28, 6, 7, 8, 9, 10, 77 i 80, 107 § 1 i 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1603/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2011 r. Nr [...], stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zasadniczego zarzutu podniesionego w sprawie a dotyczącego podpisania decyzji Nr [...] z [...] marca 2011r. przez "p.o. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]". Tymczasem skarżący zarzucał, że decyzja organu pierwszej instancji i decyzja odwoławcza nie wskazywały źródła umocowania podpisanej pod decyzją osoby do wydawania decyzji administracyjnej w imieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nie wskazano normy kompetencyjnej wynikającej z powszechnie obowiązującego przepisu prawa ani też innej informacji o upoważnieniu wydanym przez organ dla osoby podpisanej pod decyzją do jej wydania. Sąd zwrócił uwagę, że organizację pracy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] określa Regulamin Organizacyjny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] stanowiący załącznik Nr [...] do zarządzenia Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Dokument ten jednak nie wyjaśnia kwestii będącej podstawą zarzutu odwołania. W ocenie Sądu, obowiązkiem organu odwoławczego było więc wnikliwe odniesienie się do zarzutów odwołania w sposób umożliwiający kontrolę sądową. Tymczasem, z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa organ odwoławczy wskazał jedynie, że "kwestia ta była skarżącemu wyjaśniana wielokrotnie". Sąd wskazał, że żadna decyzja ani pismo ze wskazanym w uzasadnieniu numerem sprawy nie znajdują się w aktach administracyjnych, co całkowicie uniemożliwia sądową weryfikację twierdzeń organu. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 140 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone, podczas gdy organ odwoławczy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy i odniósł się w sposób precyzyjny do zarzutu dotyczącego podpisania decyzji przez pełniącego obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Natomiast w sytuacji nieuznania powyższego zarzutu za zasadny, organ podniósł, że Sąd I instancji błędnie przyjął w zaskarżonym wyroku, iż naruszenie wskazane w uzasadnieniu wyroku miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy należało przyjąć, że powyższe naruszenie nie miało charakteru istotnego i nie mogło stanowić podstawy do uchylenia decyzji;

-art. 106 § 3 w związku z § 5 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na niezobowiązaniu organu do uzupełnienia akt sprawy przez złożenie brakujących dokumentów sprawy powołanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, wskazujących na wielokrotność udzielanych skarżącemu informacji odnośnie stanowiska w kwestii pełniącego obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...];

- art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania co do dalszego trybu postępowania, pomimo tego, że istniały przesłanki do oddalenia skargi W. S..

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 października 2013 r. sygn. akt II OSK 1120/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut kasacyjny naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. został oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych, nie znalazł też żadnych innych przyczyn, dla których należałoby co najmniej uchylić zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Przypomnieć na wstępie należy, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2011 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] marca 2011 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie legalności robót budowlanych wykonanych na działce nr [...]położonej w [...], gminie [...], powiecie [...], polegających na budowie budynku inwentarskiego oraz płyty gnojowej ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją uruchomione zostało na wniosek skarżącego, który w piśmie z [...] maja 2009 r. zwrócił się o pilne wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wstrzymania prac budowlanych prowadzonych w warunkach samowoli budowlanej i nakazanie likwidacji powstałej już nielegalnie budowli, na działce o nr ew. [...] w [...].

Z akt sprawy wnika, iż organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie, przeprowadziły postępowanie w zakresie określonym przez wnioskodawcę tego postępowania, tj. w zakresie legalności robót budowlanych prowadzonych i zrealizowanych dotychczas na działce o nr ew. [...] w [...]. W trakcie tego postępowania przeprowadzono wizję w terenie, a potwierdza to protokół czynności organu powiatowego z [...] listopada 2010 r. Stwierdzono wówczas przystąpienie do prac budowlanych polegających na budowie budynku inwentarskiego i płyty gnojowej ze zbiornikiem. Przy czym określono, iż budynek inwentarski znajduje się w stanie surowym zamkniętym, a do budowy inwestycji w pozostałym zakresie jeszcze nie doszło. Nadto, do akt sprawy włączono dokumenty dotyczące inwestycji realizowanej na ww. działce. W wyniku podjętych czynności dowodowych ustalono bowiem, iż kwestionowane przez skarżącego prace, polegające na budowie budynku inwentarskiego oraz płyty gnojowej ze zbiornikiem na płynne odchody zwierzęce, prowadzone są na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty [...] z [...] marca 2009 r. nr [...]. Ustalono też, że inwestor – M. S. dokonał zgłoszenia rozpoczęcia prac w dniu 14 kwietnia 2009 r., a do prac przystąpił 2 maja 2009 r. Do akt sprawy włączono nie tylko kopię ww. decyzji o pozwoleniu na budowę, ale również dziennik budowy, ww. zawiadomienie o przystąpieniu do robót oraz projekt zagospodarowania działki stanowiący załącznik do decyzji z [...] marca 2009 r. W oparciu o powyższe przyjęto w sprawie w obu instancjach, że kwestionowane przez W. S. roboty budowlane wykonywane są na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym oraz, że nieruchomość, na której prowadzone są roboty stanowi zgodnie z zapisami w księdze wieczystej własność M. S. Stwierdzono też, że proces budowlany przebiega prawidłowo i brak jest podstaw prawnych do podjęcia działań, w tym tych których domaga się W. S., a to uzasadnia zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie, a organ II instancji rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy.

Wobec okoliczności sprawy, Sąd wskazane powyżej rozstrzygnięcia uznał za prawidłowe, tj. zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

W ocenie Sądu, stwierdzając, że dane roboty budowlane są prowadzone na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (pozostającej w obrocie prawnym) i zgodnie z warunkami tej decyzji oraz zatwierdzonym projektem budowlanym (stanowiącym załącznik do tego orzeczenia), słusznie uznano, iż nie zachodzą przesłanki do ingerencji organów nadzoru budowlanego oraz, że zasadne w takiej sytuacji jest umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż zgodnie z wymienionym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wyjaśnić także trzeba, iż bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa ww. przepisie ma miejsce m. in. w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zabraknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 462). Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas – jak wskazywał wielokrotnie w swych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny – jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są bowiem tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (por. wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl czy wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1581/09, LEX nr 746662).

W niniejszej sprawie, kierując się powyższym, Sąd w pełni akceptuje stanowisko organów co do wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, wszczętego wnioskiem W. S.

Bezsporne w sprawie pozostaje, że inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, do której realizacji -na działce nr ewid. [...] - przystąpił, a to z kolei oznacza, iż brak było podstaw do wydania w sprawie decyzji o rozbiórce na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nadto, w trakcie postępowania wyjaśniającego organ powiatowy bezspornie ustalił (bezspornie - bo nie było to w żaden sposób kwestionowane w sprawie), że prowadzone roboty budowlane przy budynku inwentarskim są wykonywane zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, a do budowy płyty gnojowej ze zbiornikiem nie przystąpiono. Wobec tych ustaleń brak było także podstaw do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, czy też wydania orzeczenia o innym obowiązku na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. Z powyższego wynika więc, że stan faktyczny był tego rodzaju, iż nie uzasadniał wydania decyzji merytorycznej przez organy nadzoru budowlanego, ingerującej w prowadzone przez M. S. prace budowlane.

Sąd zaznacza przy tym, iż badając zaskarżoną decyzję obowiązany był wziąć pod uwagę stan prawny i faktyczny z daty jej wydania. W tej dacie i zgodnie z aktami sprawy, decyzja o pozwoleniu na budowę wydana dla M. S. pozostawała w obrocie prawnym. Wprawdzie, z akt wynika, iż z wniosku skarżącego uruchomione zostało postępowanie wznowieniowe mające na celu uchylenie tej decyzji, ale również i ten aspekt sprawy był brany pod uwagę przez organy, a w dacie wydawanych w sprawie decyzji, postępowanie uregulowane w art. 145 i nast. k.p.a. dotyczące ww. decyzji o pozwoleniu na budowę jeszcze się nie zakończyło i nie wpłynęło już tylko z tego powodu na stan sprawy. Warto przy tym dostrzec, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 120/13 (Lex nr 1305533), wskazał, iż "Prowadząc badanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie, jest tylko rozstrzygnięcie formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Taki efekt wywoła dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a."

Wobec zawartości akt sprawy (i okoliczności podniesionych w uzasadnieniach obu decyzji wydanych w sprawie), Sąd wyjaśnia także, iż nie stwierdził, aby doszło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego, czy nie zebrania i nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd zauważa przy tym, iż formułując w skardze zarzuty tej treści, skarżący nie wyjaśnił w czym w istocie dopatruje się naruszenia wymienionych przepisów procesowych, tj. art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 i 80 k.p.a. Analizując sprawę Sąd uchybień w tym zakresie nie dostrzegł, co więcej – uznał, że w takim zakresie w jakim należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zostało to uczynione i znalazło to wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji. Stąd też Sąd nie podzielił ww. zarzutów podniesionych w skardze, jak również nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Wobec treści skargi Sąd zaznacza również, iż nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich stron postępowania. Co do zasady nie zapewnienie udziału stronie postępowania stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to może skutkować uwzględnieniem skargi na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej podnieść trzeba, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest w sposób jednolity pogląd, iż przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wykładać w ten sposób, iż również w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwzględniona być musi wola podmiotu, którego prawo do udziału w postępowaniu administracyjnym zostało naruszone. W związku z tym sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym (a to niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie), nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa do udziału osoby niewnoszącej skargi (tak m. in. NSA w wyroku z 16 maja 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 361/11, orzeczenie dostępne na http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, Sąd uznał, iż skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutu związanego z brakiem udziału w postępowaniu innych podmiotów. Tego rodzaju naruszenia prawa Sąd nie mógł również uwzględnić z urzędu, na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a.

I w końcu, wskazać w sprawie należy, iż za uwzględnieniem skargi nie przemawiały te zarzuty, które odnosiły się do właściwego umocowania osoby pełniącej obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Stanowisko w tym zakresie zostało w sposób jednoznaczny wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w sprawie w dniu 10 października 2013 r. o sygn. akt II OSK 1120/12 i jest wiążące, na podstawie 190 p.p.s.a. Przypomnieć jedynie wypada, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego wyroku zauważył, że w przedmiotowej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji była sprawa dotycząca legalności robót budowlanych wykonywanych przez M. S.. Nie była przedmiotem rozstrzygnięcia kwestia prawidłowości powołania, a w konsekwencji sprawa właściwego umocowania osoby pełniącej obowiązki Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził dalej, że w rozpatrywanej sprawie nie należało do kompetencji ani organu odwoławczego ani Sądu I instancji badanie zgodności z prawem aktu powołania piastuna organu, gdyż kontrola taka wykraczałaby poza granice danej sprawy, określone zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wskazał również, że dla potrzeb rozstrzygnięcia tej sprawy istotna jest jedynie okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana przez osobę piastującą funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], a więc organ właściwy do rozpoznania sprawy.

Przypomnieć przy tym trzeba, iż ponownie rozpatrując sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zalecił Sądowi I instancji dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji dając wyraz w uzasadnieniu wyroku jej zakresowi oraz wyjaśnieniu przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Stosując się do wytycznych Sądu kasacyjnego, Sąd I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy, nie podzieli skargi, w tym zarzutu w niej eksponowanego a związanego z podpisaniem decyzji I instancji przez osobę pełniącą obowiązki PINB w [...], z przyczyn powyżej przedstawionych.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Na zasadzie art. 250 tej ustawy Sąd orzekł o kosztach dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.