Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1913/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21  par. 1 pkt 2, art. 68 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 6  ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Protokolant: asystent sędziego Marek Sosnowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. w Wydziale I sprawy ze skargi E.K. – B. i S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

|

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 czerwca 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] ustalającą solidarnie E. K. i S.B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 5.193,00 zł.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, E.K. i S.B. w korekcie informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 6 lipca 2010 r. wykazali do opodatkowania w W. przy ul. [...] pozostałe grunty o powierzchni 12.843 m2 (działki nr 4/13 i nr 4/14) oraz budowle o wartości 25.000,00 zł.

Prezydent Miasta W. w decyzji z dnia 12 lipca 2011 r. nr [...] ustalił podatnikom podatek od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 9.823,00 zł, przyjmując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 12.843 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 30,01 m2. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że podatnik prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą, w związku z czym zasadne jest zastosowanie wyższej stawki podatkowej. Ponadto w wyniku oględzin nieruchomości, przeprowadzonych w dniu 8 listopada 2010 r. ustalono, że na działce gruntu posadowiony jest budynek trafostacji, trwale związany z gruntem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 18 października 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 181/12 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku Sąd zgodził się z organem podatkowym, że już sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też niesporna w sprawie okoliczność, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, przesądza o opodatkowaniu wszystkich będących w jego posiadaniu i współposidaniu nieruchomości stawkami przewidzianymi dla działalności gospodarczej – bez względu na ich faktyczne wykorzystanie. Sąd stwierdził również, że nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skarżących, dotyczące nieustalenia stanu faktycznego co do budynku znajdującego się na działce nr [...]. Sąd stwierdził jednak, że organy podatkowe nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego w zakresie istnienia względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie spornych nieruchomości na cele działalności gospodarczej, ponieważ nie rozważyły, czy znajdujące się na działce ruiny stanowią przeszkodę do wykorzystania gruntu w działalności gospodarczej. Twierdzenie, że posadowienie na nieruchomości ruin (a więc swoistych "zanieczyszczeń") nie ma wpływu na sposób i możliwości wykorzystywania gruntu pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego wnioskowania i doświadczenia życiowego. W konsekwencji organy podatkowe nie wyjaśniły prawidłowo stanu faktycznego, odstępując od zbadania, czy i jaka część spornej nieruchomości może być na działalność gospodarczą wykorzystywana. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nieustosunkowanie się przez organ podatkowy do kwestii posadowienia na terenie nieruchomości podatników ruin stanowi naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

Decyzją z dnia 23 listopada 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ gminny powinien rozważyć, czy istotnie znajdujące się na nieruchomości ruiny powodują w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] ustalił podatnikom podatek od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 5.193,00 zł, przyjmując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 330,00 m2, grunty pozostałe o powierzchni 12.513,00 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 30,01 m2. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że działka gruntu nr [...] o powierzchni 330,00 m2 zabudowana jest murowanym budynkiem transportu i łączności o wymierzonej powierzchni 30,01 m2, natomiast na działce gruntu nr [...] o powierzchni 12.513,00 m2 znajdują się ruiny budynków. Organ podatkowy wskazał, że w dniu 20 grudnia 2013 r. przeprowadzono ponowne oględziny nieruchomości i nie stwierdzono prowadzenia na działkach gruntu działalności gospodarczej. Organ podatkowy uznał, że działka gruntu nr [...] nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, ponieważ gruzowisko zalegające na całej działce, które jest pozostałością po budynkach stanowi przeszkodę do wykorzystywania działki do prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym należy zastosować najniższą stawkę podatkową, jak dla gruntów pozostałych.

W odwołaniu od decyzji podatnicy wnieśli o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości, wskazując że w dniu 13 sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta W. wydał decyzję nr [...], ustalającą podatnikom wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r., który został zapłacony. Decyzja ta stała się ostateczna. W tej sytuacji brak podstaw prawnych do wydawania kolejnych decyzji, ustalających wysokość podatku od nieruchomości, położonej na terenie tej samej gminy. Ponadto podatnicy podnieśli zarzut przedawnienia zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Według podatników niepoprawnie opodatkowano również działkę nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 3 czerwca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że skutkiem wyroku sądu administracyjnego jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem. Według organu odwoławczego, organ gminny w wydanej decyzji w pełni uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu. Organ odwoławczy zaznaczył, że odnośnie działki gruntu nr [...] strony nie wskazywały w toku postępowania, iż nie może ona być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych. Natomiast odnośnie działki gruntu nr [...] gminny organ podatkowy uznał, że nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto zdaniem organu odwoławczego z art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wynika obowiązek gminnego organu podatkowego do wydania jednej decyzji, opodatkowującej podatkiem od nieruchomości wszystkie nieruchomości posiadane przez podatnika na terenie danej gminy. Dołączona do odwołania decyzja Prezydenta Miasta W. dotyczy opodatkowania innych nieruchomości niż nieruchomość opodatkowana w zaskarżonej decyzji, tj. nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...]. Natomiast w zaskarżonej decyzji została opodatkowana wyłącznie nieruchomość położona w W. przy ul. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w rozpatrywanej sprawie znajdzie zastosowanie 5 – letni termin do doręczenia stronie decyzji, ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r. W ocenie organu odwoławczego informacje podatkowe złożone przez stronę są nierzetelne, bowiem podatnicy nie ujawnili w nich wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zaś dane ujawnione są niezgodne ze stanem faktycznym, tj. są nierzetelne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji, wskazując że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia 13 sierpnia 2010 r. nie została uchylona i brak jest podstaw prawnych do wydania kolejnej decyzji podatkowej za 2010 r. Nie ma znaczenia, że kolejna decyzja dotyczy innej działki gruntu, położonej w tej gminie, ponieważ płatnikiem podatku od nieruchomości jest podatnik, a nie działka. W ustawie podatkowej jest też mowa o "ustaleniu podatku od nieruchomości (w liczbie pojedynczej). Ponadto organ podatkowy nie wziął pod uwagę informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 7 marca 2008 r., 23 kwietnia 2008 r. i 23 maja 2008 r., złożonych przez podatników. Spełniając żądanie organu podatkowego podatnicy złożyli informacje, sporządzone w dniu 6 lipca 2010 r. Jednakże żądanie organu podatkowego odnośnie złożenia nowych informacji po podziale działki gruntu nr [...] było bezprawne, ponieważ podział działki nie miał wpływu na wysokość opodatkowania. Początkowo podatnicy określili w informacji trafostację jako budynek, a dopiero pod wpływem orzecznictwa sądów administracyjnych w następnych informacjach zakwalifikowali trafostację do budynków. Dlatego też SKO z powściągliwością powinno serwować oskarżenia po adresem podatników. Natomiast zobowiązanie podatkowe przedawniło się po upływie 3 lat, skoro pierwszą informację podatnicy złożyli w dniu 7 marca 2008 r. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, trafostacja w całości powinna być kwalifikowana jako budowla, gdyż stanowi integralną część sieci elektroenergetycznej, a ściany budynku są tylko osłoną urządzeń znajdujących się wewnątrz.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2014 r. skarżący podtrzymali w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Według skarżących data złożenia pierwszej informacji podatkowej rzutuje na przedawnienie zobowiązania podatkowego. W złożonych informacjach podatnicy wykazali wszystkie niezbędne dane dotyczące nieruchomości. Ponadto czym innym jest nierzetelne poinformowanie organu podatkowego, a czym innym zakwalifikowanie poszczególnych składników nieruchomości przez ich posiadaczy. Pomiędzy nierzetelnością a prawem do odmiennej interpretacji przepisów prawa istnieje elementarna różnica. W orzecznictwie sądowym utrwalił się jednolity pogląd, że stacja transformatorowa jest budowlą. To, że w wyroku WSA z dnia 5 czerwca 2013 r. wyrażono inny pogląd, nie oznacza, iż stanowisko to pozostanie niezmienne i inny skład orzekający WSA nie orzeknie w zgodzie z jednolitą linią orzeczniczą. Błędny, nieracjonalny i nielogiczny jest też pogląd, że wszystkie nieruchomości należące do skarżących są nieruchomościami związanymi z działalnością gospodarczą. Dlatego też ustalono podatek w błędnej wysokości odnośnie działki gruntu nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. zarzutu przedawnienia prawa do wydania skarżącym decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r.

Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Do zobowiązań podatkowych powstających w drodze wydania decyzji administracyjnej należy m. in. zobowiązanie osób fizycznych w podatku od nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej u.p.o.l., podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Zobowiązań podatkowych powstających w drodze wydania decyzji administracyjnej dotyczy przedawnienie określone w art. 68 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 2).

Zastosowanie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest uzależnione od oceny treści deklaracji. Za wadliwą w rozumieniu tego przepisu może być uznana tylko deklaracja, w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne, z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami. Nie można kwestionować błędnych danych co do tożsamości podatnika, jego oznaczeń podatkowych i innych podobnych, zawartych w deklaracji informacji, niemerytorycznych z punktu widzenia wymiaru, chodzi bowiem o ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania (H. Dzwonkowski, A. Huchla, C. Kosikowski, Ustawa Ordynacja podatkowa, Komentarz, ABC 2003, wydanie III). Należy zwrócić uwagę, że nieprawidłowe dane podane w deklaracji muszą dotyczyć wielkości rzutujących na wysokość zobowiązania. Nie można za takie dane uznać braku lub błędu w danych podatnika, lub wypełnienia jej niezgodnie z wymaganiami (J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, Sł. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wydanie V).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przewidziany w tym przepisie ogólny trzyletni termin do wydania konstytutywnej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, dotyczy wyłącznie sytuacji, w której brak jest sporu pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym co do okoliczności objętych m. in. informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych, do złożenia której zobowiązane są osoby fizyczne z mocy art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1840/12).

W trakcie postępowania podatkowego w rozpatrywanej sprawie zakwestionowano dane wynikające z korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 6 lipca 2010 r., gdyż organ podatkowy w decyzji wskazał przede wszystkim na odmienny charakter gruntów, wykazanych przez podatników jako grunty pozostałe (działka gruntu nr [...]). Poza tym sporne było także zakwalifikowanie przez podatników trafostacji do budowli. Poza tym informacja ta zawiera niespójne dane, ponieważ podatnicy wykazali grunty jako pozostałe (nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą), natomiast posadowiona na działce gruntu nr 4/13 trafostacja wykazana została jako budowla związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Także informacje złożone przez podatników w roku 2008 (załączone przez podatników do skargi) nie zawierają danych, umożliwiających prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Mianowicie w informacji z dnia 7 marca 2008 r. i 23 kwietnia 2008 r. podatnicy, oprócz nieprawidłowego zakwalifikowania gruntów i budynku do pozostałych (działka gruntu nr [...]), niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarcza, błędnie wykazali powierzchnię budynku – 9 m2, a w informacji z dnia 23 maja 2008 r., oprócz nieprawidłowego zakwalifikowania gruntów i budynku do pozostałych (działka gruntu nr 4/13), niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarcza, wykazali powierzchnię budynku – 25 m2.

Podkreślić zatem należy, że nieprawidłowe dane podane w informacjach złożonych przez podatników rzutowały na wysokość zobowiązania podatkowego, stąd organ podatkowy pierwszej instancji uprawniony był do wydania decyzji i jej doręczenia w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, czyli od 2010 r. Dlatego też bezpodstawny jest zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 po upływie 3 lat, licząc od końca tego roku.

Nieuzasadnione jest również żądanie podatników odnośnie uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzji z dnia 13 sierpnia 2010 r., również ustalającej podatnikom wysokość podatku od nieruchomości za 2010 r. Wydanie przez organ pierwszej instancji dwóch decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. pozostaje bowiem bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy, ponieważ decyzje te dotyczą opodatkowania różnych nieruchomości – decyzja z dnia 13 sierpnia 2010 r. dotyczy opodatkowania nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul.[...], natomiast decyzja z dnia 17 lutego 2014 r. dotyczy opodatkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie doszło więc do podwójnego opodatkowania tego samego przedmiotu opodatkowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie nieruchomości te obejmą, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Poszczególne czynności podlegające opodatkowaniu podatkami dochodowymi lub podatkiem od towarów i usług mogą na siebie oddziaływać, tworząc określony, obliczany następnie i deklarowany wynik podatkowy rozliczanego okresu podatkowego. W podatku od nieruchomości natomiast opodatkowane są przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/09 i z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 1810/11).

Bezpodstawne są również pozostałe zarzuty skargi, tj. błędne zakwalifikowanie trafostacji jako budynku a nie budowli oraz błędne przyjęcie, że wszystkie nieruchomości należące do skarżących są nieruchomościami związanymi z działalnością gospodarczą i w konsekwencji ustalenie w błędnej wysokości podatku odnośnie działki gruntu nr [...]. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (OSP z 1999 r., z. 5, poz. 101) wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA, wyjaśnił, że oznacza to, że "ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Wobec powyższego zarówno organy administracyjne ponownie rozpoznając niniejszą sprawę, jak i Sąd obecnie orzekający w sprawie związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 181/12 i w konsekwencji zobowiązane są do wykonania (kontroli wykonania) zaleceń zawartych w powyższym orzeczeniu. W orzeczeniu tym WSA we Wrocławiu wskazał, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla czy grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej., co przesądza o opodatkowaniu wszystkich będących w jego posiadaniu i współposidaniu nieruchomości stawkami przewidzianymi dla działalności gospodarczej – bez względu na ich faktyczne wykorzystanie. Sąd stwierdził również, że nie mogą zostać uwzględnione zarzuty skarżących, dotyczące nieustalenia stanu faktycznego co do budynku znajdującego się na działce nr [...]. Sąd stwierdził jednak, że organy podatkowe nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego w zakresie istnienia względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie spornych nieruchomości na cele działalności gospodarczej, ponieważ nie rozważyły, czy znajdujące się na działce ruiny stanowią przeszkodę do wykorzystania gruntu w działalności gospodarczej. Dlatego też prawidłowo organ podatkowy opodatkował powierzchnię budynku trafostacji i zastosował wyższą stawkę podatkową do działki gruntu nr [...], jako należącej do przedsiębiorcy. Jednocześnie organ podatkowy przyjął wystąpienie względów technicznych na działce nr [...] (ruiny budynków, gruzy) i zastosował niższą stawkę podatkową do opodatkowania tej działki gruntu.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.