Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 237/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1851
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - tekst jedn.
article: art. 58 § 1 i § 1a
journal: Dz.U. 2015 poz 2082
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ II instancji, Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta R. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Funduszu Alimentacyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania K. S. świadczenia wychowawczego wnioskowanego na rzecz córki M. S. na okres 2016/2017.

Decyzja zapadła na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:

Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. K. S. (dalej: "skarżący", "strona", "wnioskodawca") zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz córki M. S.

Decyzją Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz córki. Przyczyną odmowy był brak faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu braku ustaleń w przedmiocie sprawowania opieki i jej wykonywania nad córką. W wyniku uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organ I instancji dokonał ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] odmówił wnioskowanego świadczenia wychowawczego na rzecz M. [...] S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po ponownym rozpoznaniu sprawy, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...], jako powód jej uchylenia wskazano brak dokonania oceny materiału dowodowego oraz wskazania zakresu sprawowania opieki nad dzieckiem przez wnioskodawcę.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] organ I instancji działając na podstawie art. 2, art. 4, art. 5, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13, art. 18 ust. 2-6 w zw. z art. 48, art. 27 ust. 3, art. 28, art. 49 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1851; dalej: "u.p.p.w.d.") oraz rozporządzenia Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1465) odmówił skarżącemu świadczenia wychowawczego wnioskowanego na rzecz M. [...] S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż że prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje na drugie dziecko, w przypadku sprawowania bezpośredniej opieki nad dzieckiem. Jeżeli rodzice są po rozwodzie, świadczenie przysługuje temu, kto sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem.

Powołał się na znajdujący się w aktach sprawy wyrok Sądu Okręgowego

w R. z dnia [...] marca 2016 roku, sygn. akt. [...], rozwiązujący związek małżeński K. S. i A. [...] W.- [...] przez rozwód. Przytoczył przepis art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 i 3 u.p.p.w.d. Wskazał również na definicję rodziny zawarta w art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. i wyjaśnił, iż ustawodawca do członków rodziny nie zalicza dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem pojęcie opieki naprzemiennej należy rozumieć nie tylko i wyłącznie na tym, że dziecko określony czas zamieszkuje u matki, a określony u ojca, ale istotne jest tu równe ustalenie intensywności opieki sprawowanej przez każdego z rodziców, jej wymiar czasowy i jakościowy. Jeśli opieka sprawowana jest w porównywalnych zakresach można mówić o opiece naprzemiennej.

Prezydent podał, że w przypadku skarżącego obydwoje rozwiedzeni rodzice są zaangażowani w proces wychowawczy dziecka, jednakże skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej, gdyż sprawuje opiekę przez około 30% ogólnego czasu w miesiącu, co odpowiednio przekłada się na sprawowanie opieki w ciągu całego roku. Opieka sprawowana przez wyżej wymienionego stanowi zatem niecałą 1/3 ogólnego czasu całościowo sprawowanej opieki nad dziećmi przez oboje rodziców. Dodatkowo organ

I instancji podał, że ze złożonych oświadczeń przez skarżącego i A. W.- [...] nie wynika, że opieka sprawowana przez skarżącego pod względem intensywności i jakości jest tożsama z opieką sprawowaną przez okres co najmniej 21 dni w miesiącu przez matkę M. S. Organ I instancji uznał, iż oświadczenie skarżącego jest lakoniczne i ogranicza się do ogólnikowych stwierdzeń.

Jednocześnie Prezydent wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy w S. przyznał A. W.- [...] świadczenie wychowawcze na córkę na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.

Konkludując wskazał, iż mając na uwadze poczynione ustalenia z których wynika, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przypadek sprawowania opieki naprzemiennej, odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz córki.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, zarzucając naruszenie prawa tj.:

- art. 7, art. 10, art. 11, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej polegające na nie odniesieniu się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak

i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Niedokonanie przez organ wszechstronnej oceny materiału dowodowego tzn. ograniczenie się w postępowaniu jedynie do przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz poprzez brak szerokiego odniesienia się do zaistniałego stanu faktycznego w tym nie zawarcia oceny w decyzji administracyjnej z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych

u K. S. jak i A. W. [...]. Organ I instancji nie podjął wszelkiej staranności i czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jej rozpatrzenia i przeprowadzenia w szczególności w zakresie ustalenia, kto i w jakim okresie sprawuje opiekę nad małoletnimi dziećmi z poprzedniego związku tj. A. i M. S. oraz kto ponosi koszty utrzymania i uczestniczy w procesie wychowawczym dzieci strony oraz błędnego ustaleniu składu rodziny;

- art. 2 pkt 16, art. 4 ust. 1-2, art. 5 ust. 1 i 2a u.p.p.w.d. poprzez błędną interpretację przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy;

- art. 20 u.p.p.w.d. poprzez błędne uznanie, że nie wystąpiły zmiany mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego u A. W. [...] jako rodzica pobierającego świadczenie przez co, bezpodstawnie pobiera ona świadczenie w sytuacji, gdy faktycznie córka M. K. przebywa również z ojcem;

- art. 22 u.p.p.w.d. poprzez błędne uznanie w przypadku, gdy zachodzi sytuacja zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego wobec czego świadczenie winno być dzielone pomiędzy rodziców proporcjonalnie do czasu, w którym dziecko zamieszkuje u danego rodzica;

- art. 27. 1. u.p.p.w.d organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna;

- brak poszanowania art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz art. 32 punkt 1 i 2 wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zbadanie merytorycznie sprawy przez organ II instancji i wydanie ostatecznej decyzji co do istoty sprawy. Jednocześnie skarżący wniósł o przyznanie świadczenia wychowawczego na rzecz córki M. S. w wysokości 50% świadczenia za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

Kolegium, wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Przytoczyło brzmienie art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 1 i ust. 3 u.p.p.w.d.

Kolegium wskazało na regulację art. 2 pkt 1 - 2 oraz pkt 16 u.p.p.w.d. podnosząc, iż fakt ustanowienia opieki naprzemiennej obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu musi wynikać z orzeczenia sądu, aby wywołać określony w tym przepisie skutek prawny. Natomiast brak orzeczenia sądu, z którego wynikałby obowiązek sprawowania opieki nad dziećmi, to jest synem A. i córką M. w sposób naprzemienny, uniemożliwia zaliczenie tych dzieci do rodzin obojga rozwiedzionych rodziców. Jednocześnie SKO wskazało, że ustalenie opieki naprzemiennej przez sam organ administracji rozstrzygający sprawę na podstawie badania dodatkowych okoliczności sprawy i zaliczenie na tej podstawie dziecka do rodzin obojga rodziców jest nieuprawnione w świetle wyraźnego brzmienia art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d., posługującego się pojęciem "orzeczenie". Powołało się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt: I OSK 947/17, cytując jego obszerny fragment.

W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, iż skarżący nie ma orzeczonej przez Sąd opieki naprzemiennej nad córką M. S. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt. [...], orzekając rozwód skarżącego z A. W. [...] władzę rodzicielską nad dziećmi A. S. i M. S. powierzył zarówno ojcu jak i matce. Nie oznacza to jednak, że opieka ma być sprawowana naprzemiennie. Zdaniem SKO przedstawione przez skarżącego dowody w trakcie wywiadu środowiskowego, jak również

w składanych w toku postępowania oświadczeniach potwierdza, że skarżący uczestniczy w życiu dziecka i wywiązuje się w określonym w wyroku sądu zakresie ze swoich obowiązków jako rodzica. Pozostają one jednak bez bezpośredniego związku

z istnieniem lub nieistnieniem opieki naprzemiennej obojga rodziców, a tym bardziej opieki naprzemiennej ustalonej orzeczeniem sądowym, o jakiej mowa w ustawie.

Dalej Kolegium wskazało, iż celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim

i zaspokojeniem jego życiowych potrzeb (art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d.). Z art. 4 ust. 2 u.p.p.w.d. wynika, że skierowane jest do podmiotów, które opiekę nad dzieckiem sprawują. Związanie prawa do świadczenia wychowawczego ze sprawowaniem faktycznej opieki nad dzieckiem wynika także z art. 22 zdanie pierwsze ustawy, gdzie wskazano, że w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów faktycznych lub prawnych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Dotyczy to jednak sytuacji, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną rodziców, orzeczoną przez sąd.

Kolegium zauważyło także, iż co do zasady bieżącą opiekę nad dzieckiem sprawują rodzice. Zasadę tą statuuje art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tj. Dz.U z 2015 r. poz. 2082 ze zm.), zgodnie z którym rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiedni do jego uzdolnień. Należy jednak odróżnić treść władzy rodzicielskiej od jej wykonywania. O wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie świadczy tylko sam fakt jej posiadania, czy spełnienia obowiązku alimentacyjnego ani ustalone przez sąd kontakty z dzieckiem.

Kolegium uznało, iż w realiach niniejszej sprawy, zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem sądu skarżący nie mieszkający wspólnie z córką nie sprawuje nad nim faktycznej opieki o jakiej mowa w ustawie. Opiekę tą sprawuje matka dziecka, która otrzymuje na dziecko świadczenie wychowawcze.

Konkludując Kolegium stwierdziło, iż brak jest podstaw do przyznania skarżącemu 50% świadczenia wychowawczego na córkę M. za okres od

1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. wywiódł skarżący, nie zgadzając się

z wydanym rozstrzygnięciem. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów tj.:

- art. 7, art. 10, art. 11, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez złamanie zasady prawdy obiektywnej polegające na nie odniesieniu się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak

i stosowania norm prawa materialnego, tj. do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Niedokonanie przez organy wszechstronnej oceny materiału dowodowego tzn. ograniczenie się w postępowaniu jedynie do przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz poprzez brak szerokiego odniesienia się do zaistniałego stanu faktycznego, w tym nie zawarcia oceny

w decyzji administracyjnej z wywiadów środowiskowych przeprowadzonych

u skarżącego. Według skarżącego MOPS oraz SKO w R. nie podjęli wszelkiej staranności i czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy jej rozpatrzenia i przeprowadzenia, w szczególności, iż sprawuje opiekę nad małoletnimi dziećmi z poprzedniego związku, tj. A. i M. S. oraz ponosi koszty utrzymania i uczestniczy w procesie wychowawczym dzieci zgodnie z ustawą;

- art. 2 pkt 16, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2a u.p.p.w.d. poprzez błędną interpretację przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności organ błędnie ustalił skład rodziny strony;

- brak poszanowania art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz art. 32 punkt 1 i 2 Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Skarżący wniósł o przyznanie świadczenia wychowawczego na rzecz córki M. S. wysokości 50% świadczenia za okres 2016/2017 roku, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest niezasadna.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest niesporny i znajduje odzwierciedlenie

w dokumentach zgromadzonych w aktach.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 i 2 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych

z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Natomiast w świetle art. 2 pkt 16 u.p.p.w.d. rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia

2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Ww. definicja ustawowa rodziny ma istotne znaczenie w kontrolowanej sprawie. Ustawodawca zdecydował bowiem, że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można je zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców, jeżeli to dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych sprawowaną w porównywalnych

i powtarzających się okresach. To właśnie doprecyzowanie ustawowe, wskazujące na sprawowanie przez obojga rodziców dziecka opieki w porównywalnych i powtarzających się okresach stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Pojęcie "opieki naprzemiennej" zostało wprowadzone z dniem 1 kwietnia 2016 r. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa

w wychowywaniu dzieci. Z dniem 29 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1062) wprowadzająca instytucję opieki naprzemiennej do polskiego porządku prawnego prawa rodzinnego

i opiekuńczego. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1822) posługuje się pojęciem "orzeczenie, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach". Zgodnie z art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r. poz. 2082) jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.

Podobne unormowanie zawarte jest w art. 58 § 1 i § 1a Kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego, zgodnie z którymi w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga

o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków

i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku powyższego porozumienia sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga

o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów

z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia.

W ocenie Sądu organy orzekające w kontrolowanej sprawie prawidłowo ustaliły, że okresy przebywania dzieci skarżącego tj. M. [...] i A. rodzeństwa S. u każdego z rodziców są ustalone orzeczeniem sądu (wyrokiem rozwodowym z dnia [...] marca 2016 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w R. I Wydział Cywilny). Okresy te następują po sobie i powtarzają się na przemian, jednak nie są mniej więcej równe. Z ww. wyroku rozwodowego z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że skarżący faktycznie ma zapewniony kontakt z dziećmi w każdy poniedziałek i czwartek po zajęciach szkolnych do godziny 20:00 (1/2 dnia x 8) oraz w co drugi weekend do niedzieli (co stanowi 4 dni), a zatem skarżący może widzieć się z dziećmi średnio 8-10 dni w miesiącu, podczas gdy dzieci pozostają pod opieką matki pozostałe średnio 23 lub 20-21 dni w miesiącu. Wskazuje to, że faktycznie wnioskodawca sprawuje opiekę przez ok. 30% ogólnego czasu w miesiącu, co odpowiednio przekłada się na sprawowanie opieki w ciągu całego roku. Opieka sprawowana przez wnioskodawcę stanowi niecałą 1/3 ogólnego czasu całościowo sprawowanej przez oboje rodziców opieki nad dziećmi. Jak słusznie zauważył organ I instancji z oświadczenia skarżącego, które to oświadczenie w porównaniu z oświadczeniem A. W.- [...] jest lakoniczne i ogranicza się jedynie do ogólnikowych sformułowań, nie wynika że opieka sprawowana przez skarżącego pod względem intensywności i jakości jest tożsama z opieką sprawowaną przez okres co najmniej 21 dni w miesiącu przez matkę M. [...] S.

Zasadnie organy orzekające stwierdziły, że przedstawione przez skarżącego dowody w trakcie wywiadu środowiskowego, jak również w składanych w toku postępowania oświadczeniach potwierdza, że skarżący uczestniczy w życiu dziecka

i wywiązuje się w określonym w wyroku sądu zakresie ze swoich obowiązków jako rodzica. Jednak pozostają one bez bezpośredniego związku z istnieniem lub nieistnieniem opieki naprzemiennej obojga rodziców, a tym bardziej opieki naprzemiennej ustalonej orzeczeniem sądowym, o jakiej mowa w ustawie.

W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do uznania, iż okresy przebywania córki z poprzedniego związku skarżącego tj. M. [...] S. u każdego z rodzica można uznać za równe. A zatem, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z opieką naprzemienną. Skarżący nie mieszkający wspólnie z córką nie sprawuje nad nią faktycznej opieki o jakiej mowa w ustawie. Opiekę tą sprawuje matka dziecka, która otrzymuje na dziecko świadczenie wychowawcze.

W związku z powyższym należy uznać, że organy orzekające nie mogły przyznać skarżącemu 50 % świadczenia wychowawczego na córkę M. za okres od

1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r., gdyż brak jest ku temu podstaw prawnych.

Z powyższych względów zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta wadami, które uzasadniałyby jej uchylenie. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.