Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 811/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24f, art. 18 ust. 2, art. 98a ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 159 poz 1547
law: Ustawa z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw - tekst jednolity
article: art. 2, art. 5 ust. 1, ust.2
journal: Dz.U. 2002 nr 72 poz 665
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 maja 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo bankowe.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009 r. sprawy ze skarg G.Ż. i K.G. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcia mandatu radnego -skargi oddala-


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r.

Zarządzeniem zastępczym z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 24f ust. 1 oraz art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 2a i ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy [...] – K. G.

W uzasadnieniu podniesiono, iż postępowanie nadzorcze wszczęte zostało w związku z pismem Dyrektora Delegatury Zarządu Operacji Regionalnych Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R. z dnia 26 kwietnia 2009 r. zawiadamiającego, iż przewodniczący Rady Gminy [...] – K. G. piastuje funkcję prezesa zarządu Banku Spółdzielczego w Ż., który to Bank prowadzi obsługę bankową Urzędu Gminy [...]. Pismo to wskazywało także, iż radny zasiada w zarządzie Ludowego Klubu Sportowego "[...]-" w Ż., który to podmiot prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia Gminy[...]. Wojewoda zwrócił się - w piśmie z dnia 4 maja 2009 r. - do Wójta Gminy [...] o zbadanie zaistniałej sytuacji pod kątem ewentualnego naruszenia przez radnego K. G. art. 24f ustawy

o samorządzie gminnym i ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu. Wójt Gminy [...]ustalił, że przewodniczący Rady Gminy [...]- K. G. jest członkiem zarządu Ludowego Klubu Sportowego "[...]" w Ż., który posiada status stowarzyszenia kultury fizycznej. Wpisane jest ono do Rejestru Stowarzyszeń pod nr [...] od dnia 13 kwietnia 2001 r. Nie jest natomiast przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 z późn. zm.). Wprawdzie w § 9 statutu tego Klubu znajduje się zapis o możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, jednak faktycznie nie jest ona wykonywana. Mając na uwadze wyjaśnienia Wójta Gminy [...] organ nadzoru uznał, iż działalność K. G. jako członka zarządu Ludowego Klubu Sportowego "[...]" w Ż. nie narusza ustanowionego w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy,

w której radny uzyskał mandat.

Wojewoda [...] uznał natomiast, że fakt sprawowania przez K. G. funkcji prezesa Zarządu Banku Spółdzielczego w Ż. działającego w formie spółdzielni, wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego pod nr [...], banku sprawującego obsługę jednostki samorządowej, w której uzyskał mandat, powoduje, iż radny zarządza działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia tej jednostki. Argumentując stanowisko organ wskazał, że stosownie do art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665 z późn. zm.) bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym. Czynności banku określa art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo bankowe stanowiąc, że są nimi w szczególności: przyjmowanie wkładów i prowadzenie rachunków tych wkładów, udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych, udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw, przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych. Czynności tego rodzaju wykonuje także Bank Spółdzielczy w Ż., co znajduje wyraz

w wypisie z Krajowego Rejestru Sądowego. Bank ten prowadzi obsługę finansową Gminy [...], co oznacza, iż może w stosunku do powierzonych środków dokonywać czynności bankowych, do których jest uprawniony. Tym samym działalność tego Banku prowadzona jest z wykorzystaniem mienia Gminy [...].

W związku z powyższym Wojewoda [...] wezwał (pismo z dnia 26 maja 2009 r.) Radę Gminy [...] do usunięcia stanu niezgodnego z prawem i wykonania obowiązku wynikającego z art. 190 ust. 2 ustawy Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (dalej także Ordynacja wyborcza) poprzez podjęcie uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania. Wobec niestwierdzenia przez Radę Gminy [...] wygaśnięcia mandatu radnego K. G. we wskazanym 30-dniowym terminie, Wojewoda wydał wskazane na wstępie zarządzenie zastępcze.

W skargach na nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Gmina [...] i K. G. wnieśli o jego uchylenie zarzucając naruszenie:

art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym polegające na błędnym uznaniu, że radny K. G. będąc prezesem zarządu Banku Spółdzielczego w Ż. zarządza działalnością gospodarczą na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy, w której uzyskał mandat,

24f ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym przez jego pominięcie i zaniechanie wskazania terminu ex tunc wygaśnięcia mandatu radnego, który piastuje ten mandat od 5 lipca 1994 r.

i jest prezesem zarządu Banku Spółdzielczego w Ż. od 1 lipca 1996 r., który to bank wykonuje budżet Gminy [...] od dnia jej powstania (28 maja 1990 r.) a poprzednio obsługującego Gromadzką i Gminną Radę Narodową w Ż.,

art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy Ordynacja wyborcza przez przyjęcie, iż radny naruszył zakaz łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności, czego skutkiem było stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego,

- art. 190 ust. 2 Ordynacji przez zamieszczenie go w podstawie prawnej zarządzenia, kiedy jest to przepis kompetencyjny, którego adresatem jest rada gminy, nie organ nadzoru,

- art. 87 i art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że Rada Gminy [...] miała obowiązek podjęcia uchwały w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego

w terminie 3 miesięcy od dnia wystąpienia przyczyny, w sytuacji, gdy przyczyna taka w tym przypadku wymienionego nie wystąpiła, a także przez przyjęcie, iż Wojewoda uprawniony był do wezwania Rady o podjęcie w 30-dniowym terminie uchwały i przyjęcie, że termin ten upłynął bezskutecznie,

- art. 43 ustawy o samorządzie gminnym przez zaniechanie jego zastosowania i w konsekwencji przyjęcie, iż Bank jest uprawniony do korzystania z wierzytelności Gminy

o zwrot środków pieniężnych przechowywanych przez ten Bank, będących jego własnością od chwili wpłaty przez Gminę na rachunek bankowy,

art. 725 i art. 726 Kodeksu cywilnego przez niezastosowanie,

art. 87 i art. 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez prowadzenie postępowania na wniosek innego urzędu administracji rządowej, nie zaś z urzędu.

Zdaniem wnoszących skargę, podstawa prawna zarządzenia zastępczego Wojewody narusza regulacje Zasad techniki prawodawczej (załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r., Dz. U. Nr 100, poz. 908) w ten sposób, iż przywołuje przepisy adresowane nie tylko do organu nadzoru, ale także do radnego czy rady gminy, w sytuacji, gdy te ostatnie powinny być wskazane i omówione tylko w uzasadnieniu. Skarżący podnieśli, iż postępowanie nadzorcze w zakresie, w którym nie stwierdziło naruszenia przez radnego K. G. prawa powinno zostać umorzone w odrębnym rozstrzygnięciu. Wskazali, iż z przepisów ustawy o finansach publicznych wynika, że organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego upoważniony jest do zaciągania kredytów

i pożyczek krótkoterminowych w granicach upoważnień wynikających z ustawy budżetowej.

Z ustawy Prawo zamówień publicznych wynika zaś, że zaciągnięcie kredytu następuje

z uwzględnieniem przepisów dotyczących zamówień publicznych. Wójt jako przedstawiciel zamawiającego, a nie prezes zarządu banku w specyfikacji istotnych warunków zamówienia narzuca warunki oferty pod rygorem jej odrzucenia, jak i istotne postanowienia umowy rachunku bankowego (art. 36 ust. 1-3 i art. 36 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo zamówień publicznych). Nie ma tutaj symetrii praw i obowiązków, natomiast przewagę ma zamawiający. Nie ma też dowodności w kształtowaniu treści umowy po jej zawarciu.

W ocenie składających skargę, brak też podstaw do twierdzenia o wykorzystywaniu mienia komunalnego. Zwrócili uwagę, iż regulacja umowy rachunku bankowego wskazuje, iż nie mamy tutaj do czynienia z kwestią własności środków pieniężnych, lecz z prawem posiadacza rachunku do żądania zwrotu środków pieniężnych w takiej samej ilości jak zgromadzone oraz zrealizowania na jego żądanie rozliczeń. Posiadaczowi przysługuje konkretna wierzytelność do środków zgromadzonych na jego rachunku, obejmująca abstrakcyjne jednostki pieniężne. Z uwagi na fakt, iż do wskazanej umowy rachunku bankowego stosuje się przepisy

o depozycie nieprawidłowym, a poprzez art. 845 k.c. także przepisy o pożyczce, w tym art. 720 k.c. należy stwierdzić, iż posiadacz rachunku bankowego z chwilą wpłaty pieniędzy do banku traci ich własność na rzecz banku. Nabywa zaś roszczenie o zwrot takiej samej ich ilości. Roszczenie Gminy o zwrot środków pieniężnych wpłaconych do Banku stanowi majątkowy wyraz wierzytelności jako obligacyjnego prawa majątkowego innego niż własność, jednakże nie jest to wierzytelność wymagalna do chwili żądania zwrotu. Do chwili tej Bank jest właścicielem zdeponowanych środków pieniężnych np. Gminy, które zatem

w okresie trwania umowy rachunku bankowego nie stanowią mienia komunalnego. Nie ma tym samym możliwości jego wykorzystania, o jakim mowa w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym, skoro mienie, o które chodzi nie jest w tym okresie mieniem komunalnym.

Reasumując, skarżący podnieśli, że w świetle orzecznictwa sądowego, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntów gminnych nie stanowi wykorzystania mienia komunalnego w rozumieniu art. 24f ustawy o samorządzie gminnym. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, iż powołany przepis miałby obejmować prezesa banku będącego właścicielem środków zdeponowanych przez osoby trzecie - posiadaczy rachunków bankowych (np. Gminę). Podkreślono, iż właściciel ma uprawnienie do swobodnego obrotu przedmiotem swojego prawa. Nie ma natomiast żadnych uprawnień do wierzytelności osób trzecich stanowiących ich mienie, w tym do wierzytelności gminy stanowiących mienie komunalne. Nadto przez mienie komunalne gminy, o jakim mowa w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym należy rozumieć tylko takie, którym gmina może swobodnie dysponować. Dysponentem takim w odniesieniu do środków zgromadzonych na rachunku bankowym jest zaś Bank.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, z powodów przedstawionych w uzasadnieniu kwestionowanego zarządzenia zastępczego. Odnosząc się natomiast do ich zarzutów wskazał, iż wedle art. 725 i art. 726 k.c. Bank Spółdzielczy w Ż. - prowadząc obsługę finansową Gminy [...] - może obracać czasowo wolnymi środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku bankowym tej Gminy, co oznacza, iż w stosunku do powierzonych środków może dokonywać przewidzianych prawem czynności bankowych. Uzasadnia to stwierdzenie, iż działalność Banku Spółdzielczego w Ż. prowadzona jest

z wykorzystaniem mienia Gminy [...]. Bez znaczenia w sprawie jest natomiast fakt, iż Rada Gminy nie ma kompetencji do podejmowania uchwały o ogłoszeniu przetargu na bankową obsługę budżetu, jak także uchwały o wyborze banku wykonującego tę obsługę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, na co wskazuje art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej w dalszej części P.p.s.a. W powyższym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżony akt odpowiada prawu materialnemu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. eliminacja przedmiotu skargi z obrotu prawnego następuje w razie stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniany przepis zezwala sądowi na uwzględnienie skargi z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonego zarządzenia Sąd uznał, że nie narusza ono prawa.

Stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia pozostaje pomiędzy stronami bezsporny. K. G. jest radnym Rady Gminy w [...]

i jednocześnie pełni funkcję prezesa zarządu Banku Spółdzielczego w Ż., który to Bank prowadzi obsługę bankową Urzędu Gminy [...]. Wojewoda [...] uznał, że sytuacja taka wyczerpuje przesłanki z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a wobec niewygaszenia mandatu przez Radę Gminy na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 2a Ordynacji

w oparciu o przepis art. 98a ustawy o samorządzie gminnym zarządzeniem zastępczym stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy [...]- K. G.

Przepis art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przewiduje, że radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami

z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził taką działalność gospodarczą jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie obowiązku stanowi podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 190 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.). Wygaśnięcie mandatu stwierdza rada gminy w formie uchwały. W przypadku, kiedy rada gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 190 ust. 2 ustawy Ordynacja wyborcza w zakresie dotyczącym wygaśnięcia mandatu radnego nie podejmuje uchwały wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze.

Do rozstrzygnięcia sporu między stronami niniejszego postępowania niezbędnym jest w pierwszej kolejności odpowiedzenie sobie na pytanie, czy pełnienie przez radnego Rady Gminy [...] K. G. funkcji prezesa zarządu Banku Spółdzielczego w Ż., który to Bank prowadzi obsługę bankową Urzędu Gminy [...] jest prowadzeniem działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy w rozumieniu przepis art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Rozstrzygając istniejący pomiędzy stronami postępowania spór Sąd stwierdza, że stanowisko Wojewody [...] wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym zasługuje na pełną aprobatę. Celem wskazanego wyżej przepisu jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy. Nie budzi żadnych wątpliwości i nie jest kwestionowany przez żadną ze stron postępowania fakt, że Bank Spółdzielczy w Ż. jest podmiotem gospodarczym i prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665) bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym. Określone w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe czynności bankowe to między innymi przyjmowanie wkładów i prowadzenie rachunków tych wkładów, udzielanie kredytów

i pożyczek pieniężnych, udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie

i potwierdzanie akredytyw, przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych. Czynności te w art. 5 ust. 4 powołanej ustawy określone zostały, jako działalność gospodarcza.

W myśl art. 18 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy należą między innymi uchwalanie budżetu gminy, rozpatrywanie sprawozdania z wykonania budżetu oraz podejmowanie uchwały w sprawie udzielenia lub nieudzielenia absolutorium z tego tytułu, podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących emitowania obligacji oraz określania zasad ich zbywania, nabywania i wykupu przez wójta, zaciągania długoterminowych pożyczek i kredytów, ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez wójta w roku budżetowym.

W wykonywaniu tych kompetencji przez radę gminy z przyczyn oczywistych uczestniczą radni. W świetle wskazanych przepisów Prawa bankowego i ustawy o samorządzie gminnym nie można uznać, że radny będący prezesem banku sprawującego obsługę jednostki samorządu, w której uzyskał mandat nie zarządza działalnością gospodarczą z wykorzystaniem "mienia komunalnego gminy". Oczywistym jest, że działalność taka może być uznana za stwarzającą potencjalne niebezpieczeństwo wykorzystania mandatu radnego dla tej działalności. Stanowisko podobne do prezentowanego wyżej, tyle, że na gruncie ustawy o samorządzie powiatowym zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 63/08.

W takiej sytuacji uznać należy, że radny Rady Gminy [...] K. G. prowadzi działalność gospodarczą "na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami

z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskał mandat". Wobec powyższego obowiązkiem jego było zaprzestanie prowadzenia tego rodzaju działalności

w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Fakt niewypełnienia tego obowiązku stanowi podstawę stwierdzenia przez Radę Gminy w [...] wygaśnięcia jego mandatu w trybie art. 190 ustawy Ordynacja wyborcza.

Ponieważ Rada nie stwierdziła wygaśnięcia mandatu tegoż radnego,

a skierowane do Rady Gminy w [...] przez Wojewodę [...] wezwanie do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni nie odniosło skutku wydanie przez Wojewodę zaskarżonego zarządzenia zastępczego – po uprzednim powiadomieniu ministra właściwego ds. administracji publicznej - nie naruszyło w żaden sposób prawa.

Odnosząc się do zarzutów skarg uznać należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim ze względów wskazanych wyżej w sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 24f ust. 1 i ust. 1a, art. 87 i 98a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 190 ust. 1 pkt 2a Ordynacji wyborczej. Faktem jest, że w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym powołano w podstawie prawnej art. 190 ust. 2 Ordynacji wyborczej, będący przepisem kompetencyjnym dla rady gminy. Uchybienie to nie ma jednak żadnego wpływu na stwierdzenie, że zarządzenie nie narusza prawa. Z art. 43 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. W świetle tego przepisu mieniem komunalnym są również wierzytelności gminy. Wykonywanie obsługi finansowej gminy przez bank, którym zarządza radny, jako prezes powoduje sytuację w której prowadzenie działalności gospodarczej przez Bank Spółdzielczy w Ż., w której jeden z elementów stanowią środki finansowe Gminy [...] wiąże się z wykorzystywaniem mienia komunalnego. Dla tego stwierdzenia bez znaczenia pozostaje ustawowa regulacja sposobu wyboru banku prowadzącego obsługę finansową gminy oraz reguł lokowania wolnych środków budżetowych i zaciągania kredytów. Postępowanie

w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego prowadził Wojewoda [...] z urzędu z tym iż pierwszą informację dotyczącą stanu faktycznego uzyskał z pisma CBA z dnia 26 kwietnia 2009 r., nr [...]. Co do zarzutu dotyczącego braku w zarządzeniu zastępczym określenia daty wygaśnięcia mandatu podkreślić należy, że zarządzenie zastępcze wojewody stwierdzające wygaśnięcie mandatu radnego, tak samo jak uchwała rady gminy, gdyby taka została podjęta, nie tworzy nowego stanu prawnego, a ma jedynie charakter deklaratoryjny. Wygaśnięcie mandatu radnego następuje bowiem z mocy ustawy, po upływie określonego w niej terminu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, dlatego w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.