Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 456/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 14
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. T. na Uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 456/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną Uchwałą z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Rada Miasta T. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. dla terenów położonych w rejonie ul.: S., P., L. i G.

Uchwałę tę podjęto na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) oraz na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T.".

W rozdziale I uchwały przyjęto przepisy ogólne, w rozdziale II znalazły się ustalenia szczegółowe, zaś w rozdziale III przepisy końcowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na opisaną Uchwałę wniósł J. T.

Zaskarżonej Uchwale skarżący zarzucił naruszenie:

-art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 18 ustawy, poprzez nieprzedstawienie Radzie Miasta T. przez Prezydenta Miasta T. nieuwzględnionych uwag złożonych we wniosku skarżącego z dnia [...] października 2010 r. do projektu miejscowego planu;

-art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nierozstrzygnięcie przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych w powyższym wniosku;

-art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez naruszenie uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności działki przy ul. B. (działka geodezyjna nr [...] z obr. [...]);

-art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez działanie organu w sposób naruszający przepisy prawne.

Zarzucił ponadto naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wydanie zaskarżonej uchwały tj.:

-art. 6 k.p.a. poprzez działanie organu w sposób wykraczający poza ramy określone przez przepisy prawa;

-art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu uchwały słusznego interesu skarżącego;

-art. 8 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania obywateli do władzy publicznej.

Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniósł o stwierdzenie nieważności Uchwały Rady Miasta T. nr [...] w całości, ewentualnie stwierdzenie nieważności powołanej Uchwały w części, tj.: § 12 dotyczącego terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...].

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 17 pkt 14 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 18 ustawy skarżący wskazał, że:

W dniu [...] października 2010 r. złożył wniosek z uwagami dotyczącymi zmiany zapisów w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. W piśmie tym wniósł uwagi do przyjętego w projekcie planu sposobu zagospodarowania nieruchomości nr [...] położonej w T. przy ul. B., oznaczonej w projekcie planu [...]. Ponadto skarżący wniósł o zmianę sposobu zagospodarowania ww. działki i ustanowienie jej jako działki budowlanej z funkcją usługowo-mieszkaniową oraz określonymi parametrami zabudowy. Skarżący wskazał również, że zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 4 ust 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedmiotowa działka spełnia wszystkie warunki niezbędne dla ww. zagospodarowania budowlanego.

Powyższe uwagi, zgodnie z informacją Prezydenta Miasta T. z dnia [...] listopada 2010 r., nie zostały uwzględnione, a stanowisko to znalazło się w decyzji Prezydenta Miasta T. Podstawą wydania decyzji odmownej była sprzeczność zgłoszonych przez skarżącego uwag z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta T." oraz parametry zagospodarowania terenu i wysokość zabudowy odbiegające od parametrów istniejącego w sąsiedztwie działki zagospodarowania.

Uwzględniając powyższe, skarżący wskazał, że Rada Miasta T. nie zajęła stanowiska odnośnie uwag zgłoszonych przez skarżącego [...] października 2010 r., co skutkuje naruszeniem art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 18 ustawy. Jednocześnie w załączniku nr 2 do ww. Uchwały, Rada Miasta rozstrzygnęła o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ww. terenów. Jednakże, na co wskazał skarżący, w załączniku tym nie znalazł się sposób rozstrzygnięcia uwag złożonych przez skarżącego we wniosku z [...] października 2010 r., co stanowi naruszenie przepisów ustawy.

Tym samym, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Skarżący podkreślił, iż naruszenie przez Prezydenta Miasta T. art. 17 pkt 14 i spowodowanie przez to w konsekwencji naruszenia przez Radę Miasta T. art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią istotne naruszenie trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego.

Uwzględniając powyższe skarżący wskazał, że w wyniku działań podjętych przez organ doszło do naruszenia art. 6 k.p.a., w zw. z art. 7 Konstytucji RP.

Tym samym skarżący podniósł, że wezwał Radę Miasta T. do usunięcia naruszenia prawa, jednakże Rada Miasta nie zajęła stanowiska w ustawowym terminie.

Odnośnie zaś naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji RP skarżący wskazał, że:

Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP prawo własności może podlegać ograniczeniom, ale może to być jedynie ograniczenie ustawowe. Ponadto ograniczenia powinny być współmierne do celu, a w szczególności nie mogą znacząco ograniczać uprawnień, które przysługują właścicielowi. Dalej podniósł, że prawo własności jest jednym z najważniejszych zasad w Rzeczpospolitej Polskiej, co znajduje wyraz w art. 21 Konstytucji RP.

Na gruncie powyższego wskazał, że Rada Miasta T. zaskarżoną Uchwałą uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bez rozstrzygnięcia uwag do projektu planu zgłoszonych we wniosku skarżącego z dnia [...] października. Tym samym, w ocenie skarżącego, doszło do naruszenia uprawnień, które przysługują skarżącemu jako właścicielowi. W wyniku działania organów naruszony został interes prawny skarżącego oraz prawo do swobodnego korzystania z nieruchomości. Rada Miasta T. w sposób arbitralny i jednostronny pozbawiła skarżącego prawa uczestnictwa w procesie planistycznym, określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżący podkreślił ponadto, że w związku z wejściem w życie z dniem [...] grudnia 2012 r. niniejszego planu zagospodarowania przestrzennego, Prezydent Miasta T. w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] maja 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżącego.

Podsumowując skarżący wskazał, że w związku z nierozstrzygnięciem przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu złożonych we wniosku skarżącego z dnia [...] października zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 18 ww. ustawy doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odpowiadając na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem żadna z norm prawnych nie została w procedurze sporządzania planu naruszona.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie widzi uzasadnienia dla formułowanych przez skarżącego zarzutów i żądania stwierdzenia nieważności Uchwały Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T.

Organ podniósł, że skarga dotyczy uchybień proceduralnych w postaci braku rozstrzygnięcia przez Radę Miasta T. o sposobie rozpatrzenia uwagi złożonej do projektu planu przez skarżącego w dniu [...] października 2010 r. W związku z powyższym, organ podniósł, że zarzuty te są bezzasadne, na dowód czego przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

W konsekwencji, organ wskazał, że skarżący nie złożył uwag do projektu planu dwukrotnie wyłożonego do publicznego wglądu, w dniach [...] kwietnia 2012 r. – [...] maja 2012 r. oraz w dniach [...] września 2012 r. – [...] października 2012 r., który to projekt został przyjęty w dniu [...] listopada 2012 r. przez Radę Miasta T., jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. Organ podkreślił, że procedura planistyczna została ponowiona, dlatego uwagi skarżącego są niezasadne, z uwagi na fakt, iż jego uwagi odnosiły się do poprzedniej procedury planistycznej. Przedstawiony bowiem do uchwalenia Radzie Miasta T. w dniu [...] listopada 2012 r. projekt był projektem sporządzonym po dacie złożenia przez skarżącego uwagi. Jego uwaga odnosiła się do innego projektu planu miejscowego, sporządzonego wcześniej.

Organ podkreślił, że skarżący, tak jak każdy inny podmiot, został poinformowany o terminie wyłożenia nowego projektu planu i tak jak każdy inny podmiot – miał możliwość składania uwag projektu nowego planu. Jednakże, skarżący uwag nie złożył, co w sposób oczywisty przesądzało, że poddanie pod rozstrzygnięcie Radzie Miasta T. w dniu [...] listopada 2012 r. nieuwzględnionych przez Prezydenta w dniu [...] października 2010 r uwag nie było możliwe, ponieważ projekt planu w wersji z października 2010 r. (do którego były składane uwagi) już nie istniał.

Na tle rozpoznawanej sprawy organ stwierdził, że nie zostało naruszone prawo skarżącego do swobodnego korzystania z nieruchomości oraz nie pozbawiono skarżącego prawa uczestnictwa w procesie planistycznym.

W konsekwencji, organ podkreślił, że skarżący miał możliwość uczestniczenia w całym procesie planistycznym. Z możliwości tej nie skorzystał ani na etapie składania uwag do projektu planu, ani poprzez udział w dyskusjach publicznych.

Jednocześnie, na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na pytanie Sądu wyjaśnił, że "skarżący ponownie nie złożył uwag, ponieważ był przekonany, że poprzednio złożone uwagi są nadal aktualne i zostaną przekazane Radzie Miasta T.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sąd administracyjny, po stwierdzeniu, że skarga spełnia wymogi formalne do jej wniesienia (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi) może przejść do oceny tego, czy strona skarżąca ma interes prawny w kwestionowaniu uchwały organu samorządu terytorialnego, a następnie czy ów interes został naruszony. Dopiero bowiem stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę daje możliwość merytorycznego rozpoznania skargi, i ustalenia czy naruszenie to nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa.

Z akt poddanej kontroli Sądu sprawy wynika, że skarżący dopełnił wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia [...] stycznia 2013r. (wpływ do organu w dniu [...] stycznia 2013 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. Przewodniczący Rady Miasta T. poinformował Prezydenta Miasta T. oraz Radę Miasta T. o złożeniu przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Skarga została złożona przez skarżącego w wymaganym terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Skarżący posiada interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej uchwały, ponieważ wywodzi go z faktu przysługiwania mu prawa własności do ww. działki, objętej ustaleniami zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała dotyczy zatem interesu prawnego skarżącego, jako wynikającego z przysługującego jemu prawa własności do przedmiotowej działki gruntu.

Zaskarżona chwała nie narusza interesu prawnego skarżącego.

Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny.

Naruszenie interesu prawnego skarżący upatruje w tym, że Rada Miasta T. zaskarżoną uchwałą z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bez uprzedniego rozstrzygnięcia uwag do projektu miejscowego planu zgłoszonych do projektu planu we wniosku skarżącego z dnia [...] października 2012 r. Poprzez powyższe uchybienie doszło do naruszenia uprawnień skarżącego jako właściciela zagwarantowanych w art. 64 Konstytucji RP. Naruszony został interes prawny skarżącego oraz prawo do swobodnego korzystania z nieruchomości. Ponadto Rada Miasta T. pozbawiła skarżącego prawa uczestnictwa w procesie planistycznym.

Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały Rady Miasta T. dokonana na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zakresie naruszenia interesu prawnego ograniczona jest do tego, że sąd może dokonywać oceny objętego skargą aktu tylko na płaszczyźnie wyznaczonej granicami przysługującego skarżącemu interesu prawnego.

W ocenie Sądu przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały organy planistyczne nie naruszyły procedury wynikającej z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Niekwestionowane jest w przedmiotowej sprawie, że skarżący wniósł uwagi zawarte w piśmie z dnia [...] października 2010 r. do projektu wyłożonego do publicznego wglądu w dniach: [...] - [...] września 2010 r. Uwagi skarżącego nie zostały uwzględnione. Analiza akt sprawy potwierdza, że projekt wyłożony ww. dniach, do którego skarżący zgłosił uwagi nie był przedmiotem zatwierdzenia w zaskarżonej uchwale. Zaskarżoną uchwałą Rada Miasta T. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oparty na projekcie wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...] kwietnia – [...] maja 2012 r., do którego skarżący nie zgłosił uwag. Okoliczność tą potwierdzają akta sprawy nadesłane przez organ (załącznik nr 18 do odpowiedzi na skargę). Faktu powyższego nie kwestionuje również sam skarżący. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta T. zatwierdził rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag złożonych do projektu z 2012 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego zaskarżoną uchwałą.

W okresie wyłożenia projektu oraz w okresie 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia (tj. do dnia [...] maja 2012 r.) wpłynęło 7 pism zawierających uwagi do ustaleń ww. projektu planu, pośród których nie było zgłoszonych uwag przez stronę skarżącą.

Organ poza procedurą planistyczną ponownie wyłożył projekt planu w dniach [...] września 2012 r. – [...] października 2012 r. Zgodnie z procedurą osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące ww. projektu do dnia [...] października 2012 r. W zakreślonym terminie wpłynęła jedna uwaga, która został uwzględniona.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt "[...]" uchwały Rady Miasta T. druk nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania dla ww. terenów.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że do projektu uchwały przedstawionej ostatecznie Radzie Miasta T. skarżący nie zgłosił uwag.

Akta sprawy potwierdzają, że organ poinformował skarżącego jednocześnie uzasadniając stanowisko, iż jego uwagi wniesione w piśmie z dnia [...] października 2010 r. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłożonego do publicznego wglądu w dniach [...] września 2010 r. - [...] września 2010 r. nie zostały uwzględnione. Informacja organu zawarta w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] grudnia 2010 r.

W świetle powyższego wniesiona przez skarżącego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Projekt planu miejscowego obejmujący działkę skarżącego wyłożony do publicznego wglądu, a następnie uchwalony zaskarżoną uchwałą był nowym projektem, nad którym skarżący nie wziął udziału w publicznej dyskusji, ani nie wniósł uwag.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu.

Należy mieć na względzie, iż przepisy ustawy w sposób bardzo rygorystyczny traktują obowiązek zachowania procedury sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy stanowi – w myśl art. 14 ust. 8 ustawy – akt prawa miejscowego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Z tego względu w stosunku do sporządzania planu miejscowego należy stosować rygorystyczne reguły w zakresie oceny, czy dane naruszenie procedury planistycznej ma charakter istotny, czy też nieistotny. Zasady jego stanowienia powinny być ściśle przestrzegane, gdyż stanowi to jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne..., s. 266-267).

Sąd analizując w ocenianej sprawie tryb sporządzania m.p.z.p. zatwierdzonego zaskarżoną uchwałą stwierdza, że przy wydawaniu powyższego aktu nie doszło do spełnienia przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarte zostały przepisy normujące szczegółowo tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – dalej zwanego jako: "m.p.z.p."

Niekwestionowane jest, że w kontrolowanej sprawie projekt m.p.z.p zatwierdzony zaskarżoną uchwałą był poprzedzony innym projektem wyłożonym do publicznego wglądu w dniach: [...] - [...] września 2010 r., do którego skarżący wniósł uwagi zawarte w piśmie z dnia [...] października 2010 r. i uwagi te nie zostały uwzględnione.

Projekt zatwierdzony zaskarżoną uchwałą, był nowym projektem, a nie projektem zmieniającym poprzedni, wyłożonym do publicznego wglądu w dniach [...] kwietnia – [...] maja 2012 r.

Nie był on traktowany jako całość z poprzednim projektem, już nieaktualnym, wyłożonym w dniach: [...] - [...] września 2010 r. Opracowanie zatem nowego projektu nie wywołało stanu uregulowanego w art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis po sporządzeniu projektu planu na podstawie art. 17 pkt 4 kolejno nakazuje sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; wystąpienie o opinie o projekcie planu uzgodnienie projektu planu; zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne (pkt 5, pkt 6) i na podstawie art. 17 pkt 9 ustawy wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami.

Z uwagi na okoliczność, że projekt wyłożony do publicznego wglądu w dniach: [...] - [...] września 2010 r. nie został zmieniony, lecz zastąpiono go nowym projektem, nie miał w stosunku do niego zastosowania art. 17 pkt 9 ustawy i akt ten nie był z nowym projektem wyłożonym w dniach [...] kwietnia – [...] maja 2012 r. traktowany jako całość.

Bezsporne jest, że projekt zatwierdzony zaskarżoną uchwałą poprawnie przeszedł cały tryb uchwalania m.p.z.p. Od momentu sporządzenia projektu planu na podstawie art. 17 pkt 4 ustawy organ zastosował kolejno narzucony tryb w punktach od 5 do 14.

W ocenie Sądu obowiązek przedstawienia radzie gminy projektu planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11 dotyczy uwag zgłoszonych do konkretnego projektu planu, który podlega ostatecznemu zatwierdzeniu przez radę.

To właśnie konkretny projekt planu sporządzony na podstawie art. 17 pkt 4 może podlegać dalszemu kształtowaniu i zmianom. Wówczas zgłoszenie uwag do jednostki planistycznej objętej projektem sporządzonym na podstawie art. 17 pkt 4 ustawy, a nie zgłoszenie ich na podstawie art. 17 pkt 11 ustawy do projektu zmienionego na podstawie art. 17 pkt 9 ustawy skutkuje tym, że zachowują one swoją aktualność, ponieważ sporządzony projekt m.p.z.p., a następnie zmieniony postrzegany jest jako całość w trybie jego sporządzania. Istnieje wówczas ciągłość kształtowania zabudowy według konkretnego projektu. W takiej sytuacji pierwotnie zgłoszone nieuwzględnione uwagi stanowią całość materiału planistycznego, który może wywołać wpływ na projekt ostatecznie przedstawionego radzie m.p.z.p.

W poddanej kontroli Sądu sprawie stan faktyczny jest odmienny. Sporządzony projekt planu w 2010 r. nie został nigdy przedstawiony Radzie Miasta T. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zabrania sporządzenia nowego projektu planu m.p.z.p. po przystąpieniu do jego sporządzenia. Nowy sporządzony m.p.z.p. podlega zatem odrębnej ponownej procedurze planistycznej narzuconej rygorami trybu art. 17 ustawy.

W kontrolowanej sprawie projekt m.p.z.p. zatwierdzony zaskarżoną uchwałą zanim został przedstawiony Radzie Miasta T. przeszedł w całości tryb narzucony przez przepis art. 17 pkt 5 do 14 ustawy. Skarżący nie zgłosił uwag do powyższego projektu m.p.z.p., tym samym nie można podzielić trafności zarzutu, że jego interes prawny został naruszony poprzez niezapewnienie jemu udziału w trybie sporządzenia m.p.z.p.

Powtórzyć należy za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyrokach z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1498/07 (LEX nr 464179) i z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt II OSK 135/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą".

Z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Powołany przepis stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze, będącego aktem prawa miejscowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Władztwo planistyczne jest pojęciem doktrynalnym, które wyinterpretowuje się z powołanego art. 3 ust. 1 upzp oraz z kolejnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 upzp ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 1 upzp ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Przywołane regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1670/97. LEX nr 48758, odnoszący się do art. art. 33 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, o treści tożsamej z art. 6 ust. 1 upzp).

Prawo własności doznaje zatem ograniczeń między innymi na podstawie ustawy upzp.

Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego rada gminy nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach uprawnień przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 upzp, w których zakresie rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi.

Z uwagi na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.) oddalono skargę jako nieuzasadnioną.