Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1203/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1 pkt 1 -5.
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2009 r. wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosek W. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] znak: [...], nr [...] ustalającej warunki zabudowy na wniosek M. D. Sp. z o.o. dla realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem zamkniętym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogami na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi 28/2, 28/4, 28/5, 28/6 i części działki nr 28/1 położonych przy ul. C. 8 w L. Wniosek został oparty na zarzucie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "K.p.a."), tj. rażącego naruszenia prawa, gdyż zdaniem wnioskodawcy nie zostały w decyzji oznaczone strony sprawy tak, jak tego wymaga art. 107 K.p.a.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...]. Następnie po rozpatrzeniu wniosku W. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję. W wyniku skargi W. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem dnia 6 października 2010r. sygn. akt II SA/Lu 378/10 uchylił obie decyzje Kolegium z dnia [...] i z dnia [...]. W wyroku Sąd podniósł, iż Kolegium nie ustaliło należycie stron postępowania, w konsekwencji postępowanie toczyło się bez udziału niektórych z nich, ponadto Kolegium uznało za stronę postępowania nieważnościowego J. S., który zmarł 14 czerwca 2006r., tj. przed wszczęciem tego postępowania. Sąd stwierdził, iż wobec wskazanych uchybień organu, przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi, tj. wydawanie oceny czy rozpatrywana decyzja ustalająca warunki zabudowy jest dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności.

Rozpatrując ponownie wniosek W. W. z dnia 15 lipca 2009 r. Kolegium decyzją z dnia [...], nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy. Nie znalazło bowiem podstaw do zmiany swojego stanowiska i uwzględnienia żądania wniosku. Mając na uwadze kwestie oznaczenia stron postępowania oraz kierując się wskazaniami Sądu, Kolegium uzupełniło materiał sprawy w tym zakresie, ustalając m.in. następców prawnych zmarłego J. S.

Organ wskazał, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego sprawy, nie znajduje przesłanek do stwierdzenia nieważności rozpatrywanej decyzji, zwłaszcza z powodów wymienionych we wniosku o stwierdzenie nieważności. Ewentualne wady decyzji nie są tej wagi, by uznać je za rażące naruszenie prawa skutkujące obowiązkiem eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Kolegium stwierdziło, iż wnioskowana inwestycja spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) i nie narusza jakichkolwiek przepisów odrębnych, a realizacja obiektu mieszkalnego wielorodzinnego w centrum miasta stanowi kontynuację i nawiązanie do zabudowy występującej w tym obszarze. Z tych względów Kolegium nie podzieliło motywów wniosku o stwierdzenie nieważności, gdyż brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu administracyjnym, nie stanowi przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 K.p.a.

W. W. od powyższej decyzji Kolegium złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, iż żąda stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] ze względu na to, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, iż w decyzji nie oznaczono stron, których ona dotyczy. Następnie podniósł, iż w postępowaniu zaniechano cyt. Jakiegokolwiek sensownego ustalenia stron". Ponadto decyzja wbrew jednoznacznie brzmiącym przepisom nie ustala wysokości planowanej inwestycji, lecz ogranicza się do wskazania możliwej ilości kondygnacji. Oprócz tego decyzja rażąco narusza zasady dobrego sąsiedztwa, ignorując wysokość zabudowy sąsiedzkiej, a także zróżnicowanie poziomu terenu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdziło, że wniosek W. W. na uwzględnienie nie zasługuje. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie znalazł przesłanek zastosowania w niniejszej sprawie art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności pkt 2 tego przepisu a do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia [...]. Zdaniem Kolegium nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy w rozpatrywanej decyzji organu w pierwszej instancji oznaczono strony postępowania poprzez odesłanie w jej wydruku z ewidencji gruntów znajdującego się w aktach, tym samym brak jest tu rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., gdyż decyzja zwiera oznaczenie stron postępowania poprzez wskazane wyżej odesłanie.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] określa w pkt 3 lit. d) wysokość planowanej inwestycji, tj.: "wysokość zabudowy powinna wynikać z analiz widokowych, pokazujących skutki przestrzenne inwestycji przy czym nie może przekroczyć IV kondygnacji liczonych od poziomu ul. C. (z dostosowaniem górnej krawędzi nowoprojektowanego obiektu do budynku IV kondygnacyjnego przy ul. C. 10) z możliwością wprowadzenia jednej dodatkowej, piątej kondygnacji cofniętej od górnej krawędzi nowoprojektowanego budynku od strony ul. C. o co najmniej 1,5 m". Zdaniem Kolegium – mając na uwadze - § 7 pkt 1 - 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz sposób w jaki organ ustalił wysokość nowej zabudowy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności.

Chybiony także uznał organ zarzut, iż rozpatrywana decyzja narusza rażąco zasady dobrego sąsiedztwa, ignorując wysokość zabudowy sąsiedzkiej, a także zróżnicowanie poziomu terenu. Przede wszystkim należy wskazać, iż planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, gdyż w sąsiedztwie inwestycji (na działkach graniczących z terenem inwestycji) znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne. Ponadto, jak to wskazano wyżej, planowany budynek będzie nawiązywał do IV - kondygnacyjnego budynku na sąsiedniej działce nr 34 przy ul. C.j 10. Ponadto decyzja uwzględnia też występujące zróżnicowanie poziomu terenu między działkami, na których ma być realizowana inwestycja a działką nr 25/3.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] W. W. podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana z naruszeniem przepisów, a szczególności art. 156 K.p.a., a decyzja odmawiająca stwierdzenie jej nieważności z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że odesłanie do akt dla wskazania stron, wobec których zapadła decyzja administracyjna nie może by c uznane za wystarczające – szczególności w przypadku takich decyzji, jak ustalenie warunków zabudowy. Nie wystarczy też dla oznaczenia stron samo określenie adresatów, do których wysłana jest decyzja. Ponadto – zdaniem skarżącego - decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie, w jakim dopuszcza piątą kondygnację dla planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] i utrzymana w mocy decyzja własna Kolegium z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Prezydenta Miasta L. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy nie naruszają przepisów prawa, co uzasadnia tym samym oddalenie skargi.

Za istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uznać należy fakt, iż przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja administracyjna wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Oznacza to, iż kontrola Sądu, jak również wcześniej postępowanie administracyjne przeprowadzone przez zaskarżony organ zdeterminowane zostało określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego przesłankami postępowania o stwierdzenie nieważności. Zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy, której dotyczy postępowanie nieważnościowe, co prawda poddana została ponownej analizie i kontroli, ale nie dokonywanej jak w zwykłym postępowaniu administracyjnym (które na skutek braku złożenia odwołania zakończone zostało na etapie postępowania przed organem I instancji), ale jedynie z punktu widzenia przesłanek stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

Wobec tego na wstępie rozważań Sąd uznał za zasadne wyjaśnienie reguł odnoszących się do postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności, mimo że organ administracji także wyjaśnił tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zagadnienie to ma bowiem zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia przyczyn oddalenia skargi.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi szczególną instytucję, będącą odstępstwem od jednej z naczelnych zasad procedury administracyjnej jaką jest trwałość decyzji, uregulowanej w art. 16 § 1 K.p.a. Zasada ta zakłada, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, to postępowanie nadzwyczajne mające na celu dokonanie oceny decyzji pod kątem kwalifikowanej wady określonej w art. 156 § 1 K.p.a., tj. czy decyzja:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L., powołał się na rażące naruszenie prawa, którego jego zdaniem dopuścił się organ wydając ww. decyzję. Jakkolwiek organ administracji publicznej rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji co do zasady nie jest związany przepisem prawa i podstawą wskazaną przez wnioskodawcę, to w realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze treść wniosku skarżącego i zgłoszonych pod adresem decyzji zarzutów, organ nie miał podstaw do zbadania decyzji z punktu widzenia innej przesłanki niż określona w pkt 2 art. 156 §1 K.p.a.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to pojęcie, które nie budzi rozbieżności interpretacyjnych w związku z bogatym dorobkiem orzecznictwa sądów administracyjnych. Jest ono interpretowane jednolicie, jako oczywista niezgodność w przypadku zestawienia treści rozstrzygnięcia z treścią zacytowanego przepisu jako podstawy prawnej. Przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa wiąże się także z powstaniem skutków niemożliwych do zaakceptowania w świetle reguł praworządności. Zakłada się, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki - oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04 oraz z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1672/10).

Dokonując wyjaśnienia pojęcia ,,rażącego naruszenia prawa", za zasadne uznać należy rozróżnienie wad decyzji powodujących jej wzruszalność i wad, które powodują – przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki – nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje stanowisko skłaniające się do czysto kasacyjnej formuły rozumienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc do uznawania konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy przed wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części. (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kpa, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 630-631). Z rażącym naruszeniem prawa nie można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie, a także o skutki wadliwej decyzji. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93).

W takim postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; wyrok NSA z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt II GSK 1061/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 251/09). Ponadto rażące naruszenie prawa to taki stan, w którym przy prawidłowym zastosowaniu danych przepisów nie byłoby możliwym wydanie decyzji o danej treści.

Z punktu widzenia opisanych powyżej reguł Sąd uznał, iż przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie przez zaskarżony organ postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miast L. z dnia [...] o warunkach zabudowy było prawidłowe i zgodne z przepisami prawa, zaś wydana w jego wyniku decyzja nie jest obarczona wadą uzasadniającą jej uchylenie.

W zaskarżonej decyzji Kolegium dokonało oceny decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy pod kątem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa, w tym wypadku zarówno przepisów prawa materialnego (w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzeń wykonawczych wydanych na jej podstawie), jak i proceduralnego. Wyniki oceny zdaniem Sądu są prawidłowe. Ponadto organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało na uchybienia jakich organ I instancji dopuścił się wydając decyzję o warunkach zabudowy, uwzględniając często stanowisko skarżącego w tym zakresie, jednocześnie jednak organ uargumentował dlaczego uchybienia te nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Zgodzić należy się, że uchybienia jakie wystąpiły na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie noszą cech rażącego naruszenia prawa, nie mogąc tym samym skutkować trwałym wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Stwierdzenia nieważności w takich okolicznościach nie może też uzasadniać fakt wystąpienia kilku wad łącznie, z których żadna nie nosi znamion rażącego naruszenia, gdyż nie ilość naruszeń, lecz ich charakter ma w tym zakresie decydujące znaczenie dla oceny czy naruszenie jest rażące. Pamiętać przy tym trzeba, że wartością nadrzędną jest także stabilność i trwałość decyzji administracyjnej, która może być wzruszona tylko w nadzwyczajnych okolicznościach, a te w sprawie nie zaszły.

Dokonując oceny, czy doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta L. Sąd zobligowany był dokonać analizy przede wszystkim biorąc pod uwagę przepisy prawa materialnego, na podstawie których została wydana. W tym miejscu wskazać należy, że przy wydawaniu decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy - jak w sprawie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym - organ orzekający zobowiązany jest dochować warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako służących m.in. utrzymaniu postulowanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ładu przestrzennego.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Warunki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowią zasadnicze elementy ładu przestrzennego, konieczne do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej dla projektowanej inwestycji.

Następnie szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku planu miejscowego w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), w tym wymagania dotyczące: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji wystąpiło w rozpoznawanej sprawie uchybienie, na które wskazał także w toku postępowania skarżący. Pozostałe warunki zostały spełnione i nie były kwestionowane przez skarżącego na żadnym etapie postępowania.

Należy wskazać, że podniesiony przez skarżącego zarzut "naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa" poprzez nieprawidłowe wyznaczenie przez organ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, która bez stosownej analizy ustalona została poprzez wskazanie, że "nie może przekroczyć IV kondygnacji liczonych od poziomu ul. C. - z dostosowaniem górnej krawędzi nowoprojektowanego obiektu do budynku IV kondygnacyjnego przy ul. C. 10", narusza § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia. Jednakże – w ocenie Sądu - nie stanowi ono rażącego naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.; wysokość tę mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli ta wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. I w tym przypadku – na co należy zwrócić uwagę - rozporządzenie w § 7 ust. 4 dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z tzw. analizy urbanistycznej, w decyzji określonej jako "analizy widokowej". Wskazana zatem okoliczność faktyczna umożliwia - w zgodzie z dyspozycją § 7 rozporządzenia - ustalenie tego parametru zabudowy, tj. jako przedłużenie wysokości krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

W tej sytuacji uznać należało, iż organ określił w decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej tylko, że bez szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie.

Odnosząc się natomiast do drugiego zarzutu podniesionego w skardze, dotyczącego – zdaniem skarżącego – niewłaściwego wskazania stron postępowania, także należy uznać za niezasadny (por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2011r., sygn. akt I OSK 1370/10, Lex nr 1068384). Niewątpliwie, niezbędnym składnikiem decyzji administracyjnej jest oznaczenie jej adresata (adresatów), a więc strony (stron). Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana; ważne jest, aby była ona określona w sposób jednoznaczny. Zatem oznaczenie strony może być zamieszczone w początkowej części decyzji, ale też może znaleźć się na końcu w rozdzielniku adresatów, którym decyzja zostaje doręczona. W ogólnym postępowaniu administracyjnym nie ma przepisu określającego sposób redagowania rozdzielnika adresatów decyzji; nie ma więc uzasadnienia do różnicowania skutków doręczenia decyzji ze względu na skierowanie jej do adresata (adresatów) w formie: "Otrzymują:" oraz w formie: "Do wiadomości:", czy jak w niniejszej sprawie "właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, których inwestycja dotyczy – zgodnie z wydrukiem z ewidencji gruntów". Okoliczność ta nie przesądza, że jakakolwiek strona postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - została pozbawiona możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Istotnym w sprawie bowiem jest – przede wszystkim to, że o statusie strony postępowania nie decyduje forma zaadresowania skierowanego do strony pisma, ale oparty na przepisie prawa materialnego interes prawny.

Wobec powyższego – zdaniem Sądu - występujące zatem nieścisłości nie stanowią dostatecznej podstawy do stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.