Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 351/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8, art. 48 ust. 1, art. 129, art. 135 ust. 1 i ust. 2, art. 138 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 34 ust. 1, pkt 7, art. 36 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 253 a par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 26 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz art. 135 ust. 1, art. 48 ust. 1, art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, odmówił "A" Sp. z o. o. w K. (zwanej dalej spółką) dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 września 2009 r. w zakresie ostatecznego terminu uruchomienia wszystkich punktów gier.

Organ wskazał, że decyzją z dnia 21 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej udzielił spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, przy czym w jej VI punkcie zobowiązał spółkę do rozpoczęcia działalności w nieprzekraczalnym terminie do dnia 21 sierpnia 2010 r. Spółka wniosła o zmianę tegoż punktu VI w zakresie zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności do dnia 21 sierpnia 2011 r. Rozpatrując wniosek organ kierował się treścią art. 135 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który dopuszcza zmianę decyzji , jaka została wydana na rzecz spółki oraz art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, który dopuszcza jednokrotne przedłużenie określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Wskazał przy tym, że na skutek wcześniejszego wniosku strony z dnia 16 sierpnia 2010 r. o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 12 miesięcy, tj. do dnia 21 sierpnia 2011 r. , termin ten został przedłużony do dnia 21 lutego 2011 r. W tych okolicznościach kolejny wniosek o przedłużenie przedmiotowego terminu nie mógł być uwzględniony.

Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji zarzucając jej, że narusza art. 235a § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 155 k.p.a., art. 121 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 k.p.a., art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Ponadto dopatrywała się naruszenia art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziadzienie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, z uwagi na naruszenie procedury notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych.

W uzasadnieniu podniosła m.in., że nie mogła uruchomić wszystkich punktów w terminie z przyczyn niezależnych od niej. Wskazała, że radykalne zmiany ustawodawcze w zakresie gier hazardowych zostały wprowadzone w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 26 maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 lutego 2011 r.

Organ podtrzymał dotychczasową argumentację wskazując, że art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zakazuje przedłużania terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier wielokrotnie. Przepis ten ma charakter szczególny i wyłącza zastosowanie art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej w sposób postulowany przez spółkę.

Odnosząc się zarzutów odwołania organ wskazał, że nie naruszono art. 121 Ordynacji podatkowej i art. 8 k.p.a. Zaznaczył również, że nie ma uprawnień do wypowiadania się na temat konstytucyjności przepisów ustawy o grach hazardowych. Zastosowane w sprawie przepisy rangi ustawowej są dla organu wiążące.

W ocenie organu kluczowy dla rozstrzygnięcia sprawy przepis art. 48 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego, specyfikacji technicznej dotyczących produktu lub usługi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE, wobec czego nie podlegał notyfikacji. Organ zaznaczył, że wobec braku zharmonizowanych przepisów wspólnotowych w dziedzinie gier, państwa członkowskie zachowują wyłączne kompetencje w zakresie określania warunków prowadzenia działalności gospodarczej w tym sektorze (pkt 25 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym).

"A" Spółka z o.o. w K. zaskarżyła powyższą decyzję z dnia 26 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji z dnia 25 lutego 2011 r. Rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie art. 235a § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 155 k.p.a., art. 121 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 k.p.a., art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.

W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 16 sierpnia 2010 r. złożyła wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności na 12 miesięcy, jednak nie został on uwzględniony w pełni - organ wyznaczył nowy termin na 21 lutego 2011 r. Wskutek niezależnych od skarżącej okoliczności musiała złożyć dodatkowy wniosek o przedłużenie terminu do 21 sierpnia 2011 r. Podkreśliła, że część właścicieli lokali, z którymi miała podpisaną umowę zrezygnowała z prowadzenia działalności w tym zakresie albo zamknęła swoje lokale.

Podczas składania wniosku przez skarżącą miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 155 k.p.a., pozwalający na zmianę decyzji ostatecznej i nie obowiązywały żadne przepisy szczególne sprzeciwiające się zmianie decyzji. Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zmieniła w sposób istotny przepisy dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Z uwagi na jej niespodziewane uchwalenie i bardzo krótki okres vacatio legis naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa i pokrzywdzono przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Organ pozbawiając skarżącą możliwości przedłużenia zezwolenia ingerował w sferę działalności gospodarczej prowadzonej przez nią i bezzasadnie ograniczył jej wolność prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że obecne zapisy ustawy o grach hazardowych właściwie uniemożliwiają normalne prowadzenie działalności gospodarczej. Z jednej strony właścicielom automatów postawiono wymóg, aby z góry określili lokale, w których będą prowadzić swoją działalność, a z drugiej strony pozbawiono ich możliwości dokonania zmiany lokalu w trakcie obowiązywania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej. Tymczasem przedsiębiorcy nie mają wpływu na działania właścicieli lokali, z którymi współpracują, tym bardziej przez okres 6 lat.

Dalej skarżąca stwierdziła, że ustawa o grach hazardowych jest przepisem technicznym zdefiniowanym w art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. i w związku z tym była objęta obowiązkiem notyfikacji. Wobec braku notyfikacji ustawy nie można jej stosować przy rozstrzyganiu o prawach jednostek. Fakt zachowania właściwej procedury legislacyjnej budzi spore wątpliwości sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skierował pytanie prawne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o treści: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Stanowisko to popiera Naczelny Sąd Administracyjny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodał, że wskazane przez skarżącą pytanie prawne nie ma związku z niniejszym postępowaniem.

W piśmie z dnia 10 listopada 2011 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w związku z pytaniami prawnymi skierowanymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ( sygn. akt III SA/Gd 352/10 , III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 261/10 ) oraz pytaniem skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 . Jej zdaniem odpowiedzi na te pytania pozwolą ustalić, czy ustawa o grach hazardowych została uchwalona w sposób prawidłowy.

Wskazała też , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie w przedmiocie ustalenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności z uwagi na podnoszone wyżej okoliczności.

Na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, z uwagi na skierowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pytań prejudycjalnych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz skierowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pytania do Trybunału Konstytucyjnego.

Zawieszenie postępowania na tej podstawie prawnej może nastąpić tylko wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki wymienione w tym przepisie.

W sprawie niniejszej organy odmówiły dokonania zmiany decyzji , na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres sześciu lat, która to zmiana miała polegać na zmianie terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier. Organy powołały się w podstawie prawnej na art. 135 ust. 1 i art. 48 ust. 1 oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz.1540 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Tymczasem pytania prawne, które skierowane zostały do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez tutejszy Sąd , dotyczyły innych sytuacji faktycznych, opartych na innych podstawach prawnych:

- w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 pytanie brzmiało: "czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych", przy czym podstawą prawną odmowy zmiany decyzji był art. 138 ust.1 ustawy;

- w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 261/10 pytanie brzmiało: "czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry", przy czym podstawą prawną odmowy zmiany decyzji był art. 135 ust. 2 ustawy;

- w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10 pytanie brzmiało: "czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych", przy czym podstawą prawną odmowy zmiany decyzji był art. 129 ust. ustawy.

Warto przytoczyć w tym miejscu istotne przepisy ustawy:

Art. 129. 1. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2. Postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.

Art. 135. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio.

2. W wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Art. 138. 1. Zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane.

Dokładna analiza uzasadnień wszystkich trzech przytoczonych powyżej pytań prawnych ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) pozwala na stwierdzenie, że sprawy w jakich je postawiono dotyczyły takich stanów faktycznych , w których ustawodawca ustanowił przepisy zmierzające do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach innych niż kasyna, co może być uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów równoważne z zakazem przywozu; innymi słowy - wskutek tych określonych regulacji doszło do istotnego ograniczenia rynku gier na automatach o niskich wygranych, a co za tym idzie samego rynku automatów.

Nowe uregulowania prawne były mniej korzystne dla podmiotów wykonujących usługę przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych.

Nakazywało to rozstrzygnięcie kwestii, o jakich mowa w pytaniach prawnych.

Z kolei pytanie prawne, przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie o sygn. akt II SA/Po 549/10 brzmiało : czy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed dniem 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu , nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność , które- w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych.

Pytanie to koresponduje swym wydźwiękiem z pytaniami prawnymi postawionymi Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej - sprawy, w których postawiono pytania prawne dotyczyły zakazu przedłużania zezwoleń, na postawie których podmioty już prowadziły działalność, zakazu zmiany miejsca urządzania gry, konieczności umorzenia postępowań w sprawie wydania zezwoleń, które nie zostały zakończone przed wejściem w życie nowej ustawy.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, jest inny - dotyczył odmowy zmiany decyzji , która to zmiana miała polegać na zmianie terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier. Inna była też podstawa prawna wydanej w sprawie niniejszej decyzji, bowiem były to przepisy art. 135 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy, czyli inne niż w sprawach, w których postawiono pytania prawne.

Nie było wobec tego podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależało od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym czy Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przywoływana przez skarżącą okoliczność , iż inny sąd administracyjny zawiesił postępowanie w prowadzonej przez siebie sprawie nie jest przesłanką do zastosowania w/w przepisu.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy przypomnieć należy, że dotyczy ona odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – przez zmianę terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier. Zezwolenie to wydane zostało w dniu 21 września 2009 r. W tym czasie obowiązywała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 4, poz.27 ze zm.).

Stanowiła ona w art. 34 ust. 1 pkt 7 , że zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności.

Z kolei z art. 36 ust. 5 w/w ustawy wynikało, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych, zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Tak więc z przepisów ustawy tej wynikało, że zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, takie jakie wydano na rzecz skarżącej, wygasają w przypadku nie podjęcia działalności objętej zezwoleniem w terminie roku od dnia udzielenia.

W tej sytuacji niezrozumiałe dla Sądu jest stanowisko skarżącej, że tego rodzaju decyzje mogły być zmieniane w zakresie ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności w trybie art. 155 k.p.a., który stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem takiej zmianie sprzeciwiał się w istocie art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Wprowadzone ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych unormowania w omawianym zakresie są, wbrew twierdzeniom skargi, korzystniejsze dla osób, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, bowiem, choć przepisy nowej ustawy również przewidują, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu, zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której nie podjęto działalności (art. 48 ust. 2 ), to przewidują ponadto możliwość przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności. Termin ten może zostać przedłużony jednokrotnie, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy (art. 48 ust. 1 ).

Skarżąca, co było niesporne, skorzystała już z możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu, bowiem termin ten został jej przedłużony decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2010 r. - do 21 lutego 2011 r.

Wobec powyższego odmowa dokonania kolejnej zmiany zezwolenia w zakresie zmiany terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier była zasadna.

Odnosząc się do twierdzeń skargi wskazać należy, że skarżąca błędnie wywodzi, że "ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (...) jest przepisem technicznym". Ustawa ta może zawierać przepisy techniczne, ale przepisem technicznym nie jest. Nie jest nim również art. 48 ust. 1 ustawy, stanowiący podstawę odmowy zmiany zezwolenia z dnia 21 września 2009 r. w omawianym zakresie.

Art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) stanowi, że "do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy : (...)

»przepisy techniczne«: specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Przepisy techniczne obejmują de facto:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem.

Obejmuje to przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez Państwa Członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym przez Komisję przed 5 sierpnia 1999 r. (*) w ramach Komitetu określonego w art. 5".

Regulacje ustawy o grach hazardowych w części, w której dotyczą one gier na automatach o niskich wygranych nie odnoszą się do usług, o których mowa w dyrektywie 98/34, bowiem gry te nie spełniają wymogów usługi społeczeństwa informacyjnego, określonych w art. 1 pkt 2 tej dyrektywy. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniach pytań prawnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 352/10 , III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 261/10.

Omawiany przepis ustawowy nie zakazuje też produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu i nie zakazuje świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.

Możliwość jedynie jednokrotnego przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności nie mieści się w żadnym z wyżej wymienionych przypadków.

Zezwolenia czy koncesji udziela się na podstawie danych ściśle określonych przepisami prawa, które podlegają weryfikacji w momencie udzielania zezwoleń czy koncesji, wobec czego istotne jest , by rozpoczęcie faktycznej działalności na ich podstawie było jak najbardziej zbliżone w czasie z datą wydania zezwoleń czy koncesji.

Wobec powyższego omawianego przepisu, jak i innych przepisów powołanych w podstawie prawnej wydanych decyzji w zakresie, w jakim odnoszą się do zmiany zezwolenia - przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności - nie można uznać za przepisy techniczne, wobec czego zarzuty skarżącej o braku możliwości stosowania przepisów ustawy z uwagi na zaniechanie ich notyfikacji Komisji w trybie Dyrektywy nr 98/34/WE są w niniejszej sprawie chybione. W konsekwencji niezasadne są też zarzuty naruszenia przepisów przywołanej Dyrektywy.

Niezasadne są też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z przepisów ustawy nie wynika, by do zmiany zezwolenia na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych należało stosować przepisy k.p.a.

Nie byłaby też możliwa zmiana zezwolenia w trybie art. 253 a § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy ustawy o grach hazardowych regulują kwestie zmiany zezwolenia w przedmiotowym zakresie w taki sposób, że przewidują wygaśnięcie zezwolenia w przypadku nie rozpoczęcia działalności, dopuszczając jednorazowe przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności.

Brak jest również podstaw do uznania, że organy prowadziły postępowanie i wydały decyzje w sposób nie budzący zaufania do organu, co zarzucała skarżąca.

Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2, 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd odmiennie niż skarżąca nie dopatrzył się w niniejszej sprawie złamania zasad demokratycznego państwa prawnego, złamania zasad dotyczących funkcjonowania społecznej gospodarki rynkowej ani niezgodnego z prawem ograniczenia wolności działalności gospodarczej.

Jeszcze raz wskazać należy, że obecne uregulowania prawne dotyczące zmiany zezwolenia w zakresie zmiany terminu ostatecznego uruchomienia wszystkich punktów gier są bardziej korzystne od poprzednich uregulowań prawnych.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.