Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 824/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 6
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odwołania członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2013 r. znak: [...] Komisja Dyscyplinarna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., po rozpoznaniu sprawy Z. K. - etatowego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., obwinionego o:

1) naruszenie przepisów Regulaminu Organizacyjnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2006 r. oraz przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", art. 100 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. ustawy - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) a także § 6 ust. 1 i § 13 ust. 1 Kodeksu Etyki pracowników Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.,

2) naruszenie przepisu art. 1672 w związku z art. 52 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks Pracy,

3) ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków służbowych - art. 52 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy, co skutkowało wystąpieniem przesłanek określonych w art. 16a ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.)

uznała wyżej wymienionego za winnego zarzucanych mu czynów i ukarała go karą dyscyplinarną przewidzianą w art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, tj. karą wykluczenia ze składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S..

W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. K. od ww. orzeczenia, orzeczeniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] Komisja Dyscyplinarna przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych, działając na podstawie art. 16c ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec członków samorządowego kolegium odwoławczego oraz wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz. U. z 2001 r. Nr 14, poz. 125), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu Komisja II instancji wskazała w szczególności, iż brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu obwinionego odnośnie kwestionowania ważności orzeczenia podjętego przez Komisję Dyscyplinarną SKO w S. z powodu udziału w niej P. B. - członka tej Komisji przebywającego aktualnie na urlopie wychowawczym. W ocenie Komisji II instancji żaden z przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych nie przewiduje instytucji "zawieszenia członkostwa". Skoro zatem w art. 1862 ustawy - Kodeks pracy unormowane zostało prawo pracownika przebywającego na urlopie wychowawczym do podjęcia pracy zarobkowej u dotychczasowego lub innego pracodawcy (o ile nie koliduje mu to ze sprawowaniem osobistej opieki), to tym bardziej udział członka Kolegium u dotychczasowego pracodawcy w pracy Komisji nie pozostaje w kolizji z przepisami prawa. Komisja II instancji zaznaczyła również, że w aktach sprawy znajduje się pismo P. B. z dnia [...] czerwca 2013 r. adresowane do Prezesa SKO w S., w którym oświadcza, że przebywanie na bezpłatnym urlopie wychowawczym z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem, nie będzie uniemożliwiało mu udziału w pracach Komisji Dyscyplinarnej SKO w S.. Z tych względów podjęte przez Komisję I instancji orzeczenie jest ważne i wywołuje skutki prawne.

Następnie Komisja II instancji wskazała, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks pracy). Ustalono bowiem, iż w dniu [...] marca 2013 r. obwiniony stawił się i świadczył pracę po użyciu alkoholu. Opisany incydent oraz skutki zachowania Z. K. zostały udokumentowane w aktach sprawy prowadzonej przez Komendę Miejską Policji w S. – Z. K. postawiony został zarzut popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń.

Komisja podkreśliła, że stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości i podjęcie czynności zawodowych przez obwinionego jest bezsporne, co skutkuje stwierdzeniem, że Z. K. dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.

Obwiniony, jak również wskazała Komisja, dopuścił się naruszenia art. 1672 ustawy - Kodeks pracy rozpoczynając urlop na żądanie bez udzielenia go przez pracodawcę. W dniu [...] i [...] marca 2013 r. ww. zgłosił żądanie udzielenia mu urlopu i choć Prezes Kolegium takiego urlopu mu nie udzieliła, ponieważ w tych dniach miał wyznaczone posiedzenia składu orzekającego, to w dniu [...] marca 2013 r. nie stawił się w ogóle do pracy, a w dniu [...] marca 2013 r. opuścił samowolnie miejsce pracy.

Nadto Komisja II instancji uznała, iż Z. K. w 17 sprawach - powierzonych mu do załatwienia przez Prezesa Kolegium - dopuścił się bezczynności i przewlekłości, czego potwierdzeniem są zamieszczone w aktach sprawy metryki indywidualnych spraw.

Wobec powyższego Komisja II instancji stwierdziła, że w rozpatrywanej sprawie zgromadzono materiał, którego wartość dowodowa potwierdza zarzuty stawiane obwinionemu. Ponad wszelką wątpliwość obwinionemu udowodniono popełnienie licznych naruszeń przepisów zawartych w powołanych wyżej ustawach, Regulaminie Organizacyjnym Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Kodeksie Etyki.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. K. od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia [...] września 2013 r., Sąd Apelacyjny w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...], (sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...]) - oddalił odwołanie.

Zarządzeniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Prezes SKO w S., powołując w podstawie prawnej art. 11 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w związku z § 41 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec członków samorządowego kolegium odwoławczego oraz wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia, zarządził wykonanie prawomocnego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r.

W tej samej dacie Prezes SKO w S., działając na podstawie art. 11 ust. 8 oraz art. 7 ust. 6 w związku z art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, wystąpił do Prezesa Rady Ministrów o odwołanie Z. K. z funkcji etatowego członka SKO w S. w związku z uprawomocnieniem się ww. orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej SKO w S. z dnia [...] czerwca 2013 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Prezes Rady Ministrów, powołując w podstawie prawnej art. 7 ust. 6 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, odwołał Z. K. z dniem [...] marca 2014 r. z funkcji etatowego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Decyzja ta została doręczona wymienionemu w dniu [...] marca 2014 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, Z. K. wniósł o jej uchylenie w całości zarzucając rażące naruszenie przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz przepisów k.p.a., określających przesłanki wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż SKO w S. nie ma wybranej zgodnie z prawem komisji dyscyplinarnej, co czyni skargę zasadną w sytuacji, gdy przesłanką odwołania było prawomocne orzeczenie kary wykluczenia ze składu kolegium przez właściwą komisję dyscyplinarną. Zauważył, iż "etatowy członek Kolegium – P. B., od końca 2011 r. do połowy 2014 r. przebywa na urlopie wychowawczym i na liście obecności w zakładzie pracy z powyższego tytułu ma wstawioną usprawiedliwioną nieobecność w pracy. Przebywanie na urlopie wychowawczym zwalnia z obowiązku świadczenia pracy. Taki etatowy członek w czasie trwania urlopu wychowawczego nie może orzekać na podstawie przepisów o samorządowych kolegiach odwoławczych, nie jest liczony do kworum przy podejmowaniu uchwał przez Zgromadzenie Ogólne - nie przysługuje mu bierne ani czynne prawo wyborcze (...). W 2013 r. bez zawarcia umowy na zastępstwo P. B. brał wielokrotnie udział w pracach komisji dyscyplinarnej - do czego nie miał prawa, gdyż jego stosunek pracy na czas urlopu wychowawczego uległ zawieszeniu. Powyższe bezspornie świadczy o tym, że Prezes SKO w S. narusza przepisy o czasie pracy oraz przepisy o uprawnieniach pracowników związanych z rodzicielstwem (...).

W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż przesłanką odwołania Z. K. z funkcji etatowego członka SKO w S. było prawomocne orzeczenie z dnia [...] czerwca 2013 r. Komisji Dyscyplinarnej SKO w S. kary dyscyplinarnej przewidzianej w art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, tj. wykluczenia ze składu kolegium (art. 7 ust. 6 ww. ustawy).

Orzeczenie kary dyscyplinarnej następuje w trybie postępowania dyscyplinarnego regulowanego przepisami art. 16a-16e ww. ustawy. Przepisy te stanowią, iż postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne, a orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (komisji dyscyplinarnej II instancji) podlegają kontroli sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego - w przypadku wniesienia odwołania (art. 16d ust. 7 ustawy).

Natomiast Prezes Rady Ministrów otrzymując wniosek o odwołanie bada jedynie czy zachodzą przesłanki do odwołania określone w art. 7 ust. 6 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, zaś w przypadku ich wystąpienia wydaje akt odwołania. W sprawie skarżącego przesłanka taka zaistniała, bowiem Prezes Rady Ministrów otrzymał prawomocne orzeczenie kary wykluczenia ze składu kolegium przez właściwą komisję dyscyplinarną, tj. Komisję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w związku z czym odwołanie skarżącego z funkcji etatowego członka kolegium odwoławczego nastąpiło zgodnie z prawem.

Końcowo organ wskazał, iż zarzuty skarżącego, które sprowadzają się do kwestionowania legalności działania Komisji Dyscyplinarnej przy SKO w S., mogły być przedmiotem kontroli przez Komisję Dyscyplinarną przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych oraz przez sąd apelacyjny. Natomiast Prezes Rady Ministrów nie jest właściwy do kontroli postępowania dyscyplinarnego ani orzeczeń w nim wydanych, albowiem nie stanowi o tym żaden przepis prawa, a ponadto postępowanie dyscyplinarne podlega kontroli sądu powszechnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2014 r. nie zawiera wad tego rodzaju, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności oceny Sądu wymagała kwestia formy prawnej w jakiej następuje, stosownie do art. 7 ust. 6 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, odwołanie z funkcji członka samorządowego kolegium odwoławczego.

Powyższa kwestia była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. I tak, w wyroku z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 369/10 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż "zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, członka kolegium powołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek prezesa kolegium zgłoszony po uzyskaniu opinii zgromadzenia ogólnego kolegium, przyjętej w głosowaniu tajnym, większością głosów, w obecności co najmniej połowy jego składu. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 6 ww. ustawy, odwołanie członka kolegium następuje na wniosek członka kolegium w przypadkach określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i w razie prawomocnego orzeczenia kary wykluczenia ze składu kolegium przez właściwą komisję dyscyplinarną. Ustawa nie wskazuje organu właściwego do odwołania członka kolegium, a więc zgodnie z ogólną zasadą, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, właściwym dla odwołania będzie ten sam organ, który dokonał powołania, przy zastosowaniu procedury opisanej w art. 6 ust. 4 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, iż decyzję o odwołaniu, wraz z uzasadnieniem doręcza się zainteresowanemu, przy czym na decyzję o odwołaniu zainteresowanemu służy prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Podobne stanowisko zostało wyrażone w publikacji "Samorząd terytorialny w Polsce" J. P. Tarno, M. Sieniuć, J. Sulimierski, J. Wyporska; Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 292".

W wyroku z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1080/11 (publ. LEX nr 1069574) Naczelny Sąd Administracyjny podzielił powyższy pogląd. Wskazał, iż "powołanie jest czynnością prawną o charakterze jednostronnym, wywołującą jednak dwojakiego rodzaju skutki prawne: organizacyjnoprawne i obligacyjne. Stosownie do tego sam akt powołania ma złożony charakter prawny. Skutek o charakterze organizacyjnoprawnym polega na powierzeniu przez uprawniony organ określonego prawem stanowiska, najczęściej kierowniczego, z czym wiąże się udzielenie danej osobie niezbędnych pełnomocnictw. Natomiast w sferze obligacyjnej akt powołania stanowi oświadczenie woli określonego podmiotu o nawiązaniu stosunku pracy (J. Stelina "Stosunek służbowy. System prawa administracyjnego" Tom 11, Warszawa 2011, s. 209). Konsekwentnie zarówno w powołaniu jak i w odwołaniu należy wskazać element administracyjnej czynności prawnej, która kształtuje sytuację prawną jednostki przez przyznanie lub pozbawienie zdolności do orzekania w przewidzianym przepisami prawa składzie (art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych). Zarówno powołanie, jak i odwołanie jest dokonywane jednostronną czynnością prawną organu państwowego - czynnością do podjęcia której właściwy jest Prezes Rady Ministrów". Następnie NSA stwierdził, iż "jeżeli powołanie i odwołanie jest jednostronną czynnością prawną organu państwa, kształtującą uprawnienie publicznoprawne jednostki, to w razie braku regulacji ustanawiającej formę prawną tej czynności należy oprzeć się na wartościach wypływających z zasad przyjętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynikają reguły dla wykładni przepisów prawa z uwzględnieniem takich wartości jak prawo do procesu i prawo do sądu. Z prawa do procesu wynika domniemanie załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej".

Sąd w składzie orzekającym zaprezentowane powyżej poglądy podziela wskazując, iż odwołanie z funkcji etatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej.

Zaskarżony akt odwołania Z. K. z funkcji etatowego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. jest w istocie decyzją administracyjną, pomimo iż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a. Zawiera jednak minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej, a mianowicie: oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego, co stanowi o naruszeniu przez organ art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Jednakże, w ocenie Sądu, naruszenie wymienionych przepisów proceduralnych nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy czym przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, publ. LEX nr 1286271). W ocenie Sądu sytuacja taka nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołany został przepis art. 7 ust. 6 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym odwołanie członka kolegium następuje na wniosek prezesa kolegium w przypadku: (1) złożenia rezygnacji ze stanowiska, (2) skazania prawomocnym wyrokiem orzeczonym za przestępstwo popełnione z winy umyślnej, (3) gdy członek kolegium przestał spełniać warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 oraz (4) w razie prawomocnego orzeczenia kary wykluczenia ze składu kolegium przez właściwą komisję dyscyplinarną.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że przesłanką odwołania skarżącego z funkcji etatowego członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. było - datowane na [...] czerwca 2013 r. - prawomocne orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., mocą którego skarżący został uznany za winnego zarzucanych mu czynów i ukarany karą dyscyplinarną przewidzianą w art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, tj. karą wykluczenia ze składu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (art. 7 ust. 6 in fine ww. ustawy).

Podkreślenia wymaga, iż orzeczenie kary dyscyplinarnej następuje w trybie postępowania dyscyplinarnego regulowanego przepisami art. 16a-16e ww. ustawy oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec członków samorządowego kolegium odwoławczego oraz wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia. Przepisy te stanowią, iż postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne, bowiem od orzeczenia komisji dyscyplinarnej kolegium strona może się odwołać do komisji dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (art. 16d ust. 6 ustawy). Z kolei od orzeczenia II instancji przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Orzeczenie tego sądu jest ostateczne i prawomocne (art. 16d ust. 7 i 8 ustawy).

Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, wydane w sprawie skarżącego orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej przy Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia [...] września 2013 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., było przedmiotem kontroli Sądu Apelacyjnego w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...] oddalił odwołanie Z. K. od ww. orzeczenia II instancji.

Natomiast Prezes Rady Ministrów otrzymując wniosek prezesa kolegium o odwołanie członka kolegium bada jedynie czy zachodzą przesłanki do odwołania określone w art. 7 ust. 6 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, zaś w przypadku ich wystąpienia wydaje stosowny akt administracyjny. W sprawie niniejszej przesłanka taka zaistniała - podstawę odwołania stanowiło bowiem - datowane na [...] czerwca 2013 r. - prawomocne orzeczenie kary wykluczenia ze składu kolegium przez właściwą komisję dyscyplinarną, tj. Komisję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. W związku z powyższym odwołanie skarżącego z funkcji etatowego członka kolegium odwoławczego nastąpiło zgodnie z prawem.

Zdaniem Sądu, bez wpływu na powyższą ocenę pozostają zarzuty podniesione w skardze. Skarżący kwestionuje bowiem prawidłowość wyboru i legalność działania Komisji Dyscyplinarnej przy Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S.. Zarzuty te, jak wynika z treści § 35 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec członków samorządowego kolegium odwoławczego oraz wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia, mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu dyscyplinarnym, a następnie przed sądem powszechnym, który jest właściwy do kontroli postępowania dyscyplinarnego. Powołany wyżej przepis przewiduje możliwość wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, jeżeli orzeczenie zostało wydane z udziałem członka lub członków komisji, którzy podlegają wyłączeniu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc to sąd apelacyjny w ramach rozpoznawania odwołania dokonuje również kontroli, czy członkowie organu wydającego orzeczenie dyscyplinarne zostali zgodnie z prawem powołani.

Na marginesie zauważyć należy, że odnośny zarzut był podnoszony w toku postępowania dyscyplinarnego, co wynika z treści uzasadnienia orzeczenia Krajowej Reprezentacji Samorządowych Kolegiów Odwoławczych z dnia [...] września 2013 r., a także przed Sądem Apelacyjnym w L. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, który rozpatrywał odwołanie Z. K. od ww. orzeczenia II instancji. O powyższej kwestii wzmiankował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1060/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl (sprawa znana tutejszemu Sądowi z urzędu).

W związku z powyższym podnoszenie przez skarżącego na obecnym etapie wskazanych wyżej zarzutów nie może odnieść zamierzonego skutku.

Konkludując Sąd stwierdza, iż rozstrzygnięcie o odwołaniu skarżącego z funkcji członka Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie narusza prawa. Natomiast omówione powyżej uchybienia o charakterze proceduralnym nie mogły mieć istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.