Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 70/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1,art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 21, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 18 par. 1, 4 i 11, art. 18 par. 12, art. 25
journal: Dz.U. 2011 nr 21 poz 112
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy.
article: par. 4 ust. 1, par. 12 ust. 2 i 3 w zw. z załącznikiem nr 7
journal: Dz.U. 2011 nr 158 poz 941
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie rejestru wyborców oraz trybu przekazywania przez Rzeczpospolitą Polską innym państwom członkowskim Unii Europejskiej danych  zawartych w tym rejestrze
Teza: Delegacja do wydania aktu wykonawczego zawarta w art. 25 K.wyb. nie przewiduje określenia w tym akcie zarówno zakresu danych, udostępnianych z rejestru wyborców, jak i podmiotów, którym te dane mogą być udostępniane, a tym samym rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lipca 2011r. w sprawie rejestru wyborców oraz trybu przekazywania przez Rzeczpospolitą Polską innym państwom członkowskim Unii Europejskiej danych zawartych w tym rejestrze (Dz. U. Nr 158, poz. 941 ze zm.) w § 12 ust. 2 i 3 w związku z załącznikiem nr 7 do tegoż rozporządzenia, wykracza znacząco poza treść delegacji ustawowej i przez to narusza zarówno art. 25 K.wyb., jak i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

TEZY

Delegacja do wydania aktu wykonawczego zawarta w art. 25 K.wyb. nie przewiduje określenia w tym akcie zarówno zakresu danych, udostępnianych z rejestru wyborców, jak i podmiotów, którym te dane mogą być udostępniane, a tym samym rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lipca 2011r. w sprawie rejestru wyborców oraz trybu przekazywania przez Rzeczpospolitą Polską innym państwom członkowskim Unii Europejskiej danych zawartych w tym rejestrze (Dz. U. Nr 158, poz. 941 ze zm.) w § 12 ust. 2 i 3 w związku z załącznikiem nr 7 do tegoż rozporządzenia, wykracza znacząco poza treść delegacji ustawowej i przez to narusza zarówno art. 25 K.wyb., jak i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.


SENTENCJA

Dnia 16 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 roku sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia rejestru wyborców 1. zobowiązuje Wójta Gminy R. do załatwienia wniosku K. M. z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy R. na rzecz skarżącego K. M. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 marca 2015r. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie udostępnienia rejestru wyborców, zarzucając naruszenie art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", poprzez dokonywanie czynności procesowych w sposób nieuwzględniający słusznego interesu obywatela oraz naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez oparcie dokonywanych czynności w tym samym zakresie na odmiennych aktach normatywnych, a tym samym naruszenie art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.d.i.p". Nadto skarżący podniósł, że Wójt Gminy R. naruszył art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, a tym samym nie zachodzą przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy bądź umorzenia postępowania w zakresie objętym wnioskiem.

W treści skargi K. M. wyjaśnił, że w dniu [...] złożył do Urzędu Gminy R. wniosek o udostępnienie rejestru wyborców, którym przysługuje prawo wybierania w wyborach m.in. samorządowych, wyznaczonych na dzień 16 listopada 2014r. w formie wydruku z prowadzonego przez wójta rejestru w systemie informatycznym. Wójt gminy jako organ właściwy do rozpoznania wniosku pismem z dnia 6 listopada 2014r. zawiadomił, że w myśl art. 64 § 2 K.p.a., wobec nieuzupełnienia braków formalnych występujących we wniosku, pozostawia wniosek bez rozpoznania. Skarżący podkreślił, że u.d.i.p. zawiera odmienne terminy załatwiania spraw niż określone w K.p.a oraz odmienną procedurę postępowania w sprawach udostępniania dokumentów czy innych informacji określanych mianem informacji publicznej. Powołując się na treść art. 14 ust. 2 u.d.i.p. K. M. zaznaczył, że w przypadku braku złożenia kompletnego wniosku o udzielenie informacji publicznej w 14 – dniowym terminie, organ winien umorzyć postępowanie w formie decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 105 K.p.a., od której to decyzji w trybie art. 127 K.p.a. służy stronie odwołanie. W ocenie skarżącego niedopuszczalne jest, by organ administracji publicznej, jako obowiązany do pogłębiania zasady zaufania obywateli do państwa, opierał część swoich działań proceduralnych na przepisach u.d.i.p., nie stosując procedury, która w tym akcie jest wskazana do zastosowania i by podanie złożone przez obywatela zostało pozostawione bez rozpoznania w sytuacji, gdy postanowienia K.p.a. nie przewidują wprost środka zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy R. do udostępnienia rejestru wyborców uprawnionych do głosowania i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy R. wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 § 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011r. Nr 21, poz. 112 ze zm.), przywoływanej dalej jako "K.wyb.", rejestr wyborców jest udostępniany na pisemny wniosek do wglądu w urzędzie gminy. Zakres, w jakim można żądać udostępnienia rejestru wyborców określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lipca 2011r. w sprawie rejestru wyborców oraz trybu przekazywania przez Rzeczpospolitą Polską innym państwom członkowskim Unii Europejskiej danych zawartych w tym rejestrze (Dz. U. Nr 158, poz. 941 ze zm.), przywoływane dalej jako "rozporządzenie". Organ wskazał, że w świetle powołanych aktów prawnych udostępnienie rejestru odbywa się na pisemny wniosek, w którym należy podać dane osobowe wnioskodawcy, a także imię, nazwisko oraz adres wyborcy, którego chcemy sprawdzić. Rejestr wyborców stanowi informację publiczną, jednakże dostęp do informacji podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., bowiem zawiera dane osobowe mieszkańców gminy, ich imiona, nazwiska, daty urodzenia, numery PESEL, adresy zamieszkania, dlatego też nie można udostępnić wnioskodawcy do wglądu całego (pełnego) rejestru wyborców, na podstawie ogólnego wniosku, nie wskazującego danych dotyczących imienia, nazwiska oraz adresu wyborcy.

Wójt Gminy dodał nadto, że w pismach z dnia 28 października 2014r. oraz 31 października 2014r. (znak:[...]) wyjaśniono, dlaczego i w jakim zakresie wzywa się wnoszącego skargę do uzupełnienia wniosku z dnia [...] oraz pouczono – w myśl art. 64 § 2 K.p.a. – że w przypadku nieusunięcia braków w terminie 7 dni, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia lub aktu albo też z dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności.

Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., w sprawie I OSK 601/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (vide: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010r., w sprawie I OSK 592/10, wyrok NSA z dnia 6 października 2011r., w sprawie I OSK 1510/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002r., w sprawie II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28).

Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w niej treść prowadzonego przez gminę rejestru wyborców, służącego do sporządzania spisów wyborców uprawnionych do udziału w wyborach oraz w referendum, obejmującego osoby stale zamieszkałe na obszarze gminy, którym przysługuje prawo wybierania (art. 18 § 1, 4 i 11 "K.wyb." Nie ulega zatem wątpliwości i nie jest to sporne między stronami, że rejestr wyborców stanowi informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem jest tworzony przez organ władzy publicznej i służy realizacji praw wyborczych, a więc fundamentalnych praw w demokratycznym państwie prawa.

Mając na uwadze, iż wniosek skarżącego o udostępnienie rejestru wyborców pozostawiony został przez organ gminy bez rozpatrzenia, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., to przybliżenia wymaga kwestia zakresu stosowania przepisów K.p.a. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej. Kwestia ta jednolicie ujmowana jest w orzecznictwie sądowym i przyjmuje się, że u.d.i.p., jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, zaś przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy u.d.i.p tak stanowią. Ustawa ta odsyła do przepisów K.p.a. jedynie w art. 16 ust. 2, a więc w razie odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji i tylko w tych przypadkach podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej uprawniony jest do stosowania przepisów K.p.a. Tym samym należy jasno wskazać, iż złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. w sprawie I OSK 2603/13 Lex nr 1484848; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014r., w sprawie I OSK 1967/13 Lex nr 1456975; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2015r. w sprawie IV SAB/Gl 161/14 Lex nr 1623683; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie II SAB/Bd 279/13 Lex nr 1458216). Tak więc z naruszeniem przepisów u.d.i.p. organ administracji – powołując się na przepis art. 64 § 2 K.p.a. – pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącego u udostępnienie spisu wyborców.

Powyższe uwagi wypada także skonfrontować z przepisami rozporządzenia wykonawczego do K.wyb., które stanowią, że rejestr wyborców jest stały, co oznacza, że nie jest tworzony dla przeprowadzenia określonych wyborów, a zmianom podlega jego treść, stosownie do zmiany okoliczności stanowiących podstawę zawartych w nim wpisów. Istotne jest także to, że K.wyb. nie określa sposobu prowadzenia rejestru wyborców odsyłając w tym zakresie do przepisów wykonawczych. Wydane na podstawie art. 25 K.wyb. rozporządzenie stanowi, że rejestr wyborców prowadzi się w systemie informatycznym (§ 4 ust. 1), a jego udostępnienie do wglądu następuje w urzędzie gminy na pisemny wniosek i polega na przedłożeniu wydruku danych wyborcy, którego dotyczy wniosek, i na udzieleniu informacji w zakresie niezbędnym do wniesienia reklamacji, o której mowa w art. 22 § 1 K.wyb. Wzór stosownego wniosku stanowi załącznik rozporządzenia (§ 12 rozporządzenia).

Powyższe zapisy rozporządzenia wymagają omówienia w kontekście art. 18 § 12 K.wyb. stanowiącego, że rejestr wyborców jest udostępniany, na pisemny wniosek, do wglądu w urzędzie gminy. W doktrynie podkreśla się, że przepisy K.wyb. ustanawiają zasadę jawności rejestru wyborców w całym zakresie jego treści, ponieważ mówi się w nich o udostępnianiu rejestru, a nie o udostępnianiu poszczególnych jego wpisów, bowiem w K.wyb. nie ma przepisów, które pozwalałyby wyprowadzić jakiekolwiek ograniczenia przedmiotowe czy podmiotowe dotyczące udostępniania rejestru wyborców (vide: B. Dolnicki, Niedostępny rejestr wyborców, Samorząd Terytorialny 2011, nr 5, s. 21; a także A. Kisielewicz [w:] K. Czaplicki, B. Dauter, S. Jaworski, A. Kisielewicz, F. Rymarz, Kodeks wyborczy. Komentarz, Lex 2014). W korelacji z art. 18 § 12 pozostaje art. 22 § 1 K.wyb. stanowiący o tym, że każdy (a zatem nie tylko wyborca) ma prawo wnieść do wójta reklamację na nieprawidłowości w rejestrze wyborców, w sprawach w tym przepisie wymienionych. Kodeksowa zasada jawności rejestru wyborców znajduje także umocowanie w art. 61 ust. 1 – 3 Konstytucji RP.

Stosownie do art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, a zatem u.d.i.p. należy traktować jako akt ogólny, który dopuszcza możliwość istnienia odrębnych regulacji ustawowych dotyczących tej materii. Powyższe stwierdzenie oznacza, że przepisy u.d.i.p. ustępują pierwszeństwa regulacjom dotyczącym udostępniania informacji zawartym w innych ustawach. Inną ustawą w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. jest K.wyb., który w zakresie dotyczącym udostępniania rejestru wyborców stanowi, iż rejestr ten jest udostępniany, na pisemny wniosek, do wglądu w urzędzie gminy (art. 18 § 12 K.wyb.). Tym samym należy skonstatować, iż w odróżnieniu od reguł rządzących na gruncie u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru wyborców następuje tylko wówczas gdy złożony został pisemny wniosek i tylko poprzez wgląd do rejestru w urzędzie gminy. K.wyb. nie wprowadza natomiast żadnych ograniczeń co do treści rejestru ani co do podmiotów uprawnionych do wglądu do tego dokumentu. Takie ograniczenia przewiduje natomiast rozporządzenie stanowiąc, iż udostępnienie rejestru wyborców polega na przedłożeniu wydruku danych wyborcy, którego dotyczy wniosek, i na udzieleniu informacji w zakresie niezbędnym do wniesienia reklamacji, o której mowa w art. 22 § 1 K.wyb. W taki sam sposób określono zakres informacji udostępnianych z rejestru we wzorze wniosku o udostępnienie rejestru wyborców, stanowiącym załącznik nr 7 do rozporządzenia. W świetle takiej regulacji prawo dostępu do rejestru wyborców ma zatem jedynie wyborca, w zakresie obejmującym jego dane osobowe.

Dokonując analizy powyższych przepisów rozporządzenia nie sposób nie dostrzec, że delegacja do wydania aktu wykonawczego zawarta w art. 25 K.wyb. nie przewiduje określenia w tym akcie zarówno zakresu danych, udostępnianych z rejestru wyborców, jak i podmiotów, którym te dane mogą być udostępniane, a tym samym owo rozporządzenie w § 12 ust. 2 i 3 w związku z załącznikiem nr 7 do tegoż rozporządzenia wykracza znacząco poza treść delegacji ustawowej i przez to narusza zarówno art. 25 K.wyb., jak i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP (vide: B. Dolnicki, Niedostępny rejestr wyborców, Samorząd Terytorialny 2011, nr 5, s. 21; a także A. Kisielewicz [w:] K. Czaplicki, B. Dauter, S. Jaworski, A. Kisielewicz, F. Rymarz, Kodeks wyborczy. Komentarz, Lex 2014, uwagi do art. 18 K.wyb.). Z tych też powodów – w zakresie w jakim owo rozporządzenie przewiduje udostępnienie rejestru wyborców poprzez przedłożenie wydruku danych wyborcy, którego dotyczy wniosek, i na udzieleniu informacji w zakresie niezbędnym do wniesienia reklamacji, o której mowa w art. 22 § 1 K.wyb., a więc w zakresie § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, w związku z odnoszącym się do powyższych kwestii załącznikiem nr 7 – należało odmówić zastosowania rozporządzenia, jako sprzecznego z przywołanymi już powyżej przepisami art. 25 K.wyb. i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP.).

Powyższe stanowisko oznacza, że dostęp do informacji publicznej zawartej w rejestrze wyborców – poza ograniczeniami wynikającymi z przepisu art. art. 18 § 12 K.wyb. – doznaje ograniczeń właściwych dla informacji publicznej. Takie ograniczenia dopuszcza zarówno Konstytucja RP., ze względu na ochronę wolności i praw innych osób (art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.), jak i u.d.i.p. w zakresie dotyczącym prawa do prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Wyrazem ochrony prywatności jest także ustawa z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014, poz. 1182 ze zm.) określająca warunki, w których wyjątkowo może dojść do udostępnienia danych osobowych.

Konkludując wypada wskazać, iż organ pozostawiając bez rozpatrzenia – w trybie art. 64 § 2 K.p.a. – wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w postaci rejestru wyborców oparł swą czynność na przepisie nie mającym zastosowania w tej sprawie. Tym samym wniosek skarżącego pozostaje aktualny od dnia [...] i nie został dotychczas załatwiony. Niezałatwienie wniosku strony w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), stanowi o bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.

Wobec powyższego należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. i tym samym zobowiązać organ do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie.

Jak już była o tym mowa postępowanie w zakresie udostępnienia informacji publicznej tylko w określonym zakresie toczy się w oparciu o przepisy K.p.a. W dotychczasowym postępowaniu organ nie wydawał decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a zatem nie stosował w sprawie przepisów K.p.a. Bezzasadnie zatem w skardze stawiane są zarzuty naruszenia owych przepisów.

Z okoliczności sprawy nie wynika aby bezczynność organu stanowiła rażące naruszenia prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.

Przystępując do załatwienia wniosku organ winien wziąć pod uwagę, iż złożony wniosek zainicjował postępowanie uregulowane art. 18 § 12 K.wyb. oraz przepisami u.d.i.p.. Analiza przepisów u.d.i.p. prowadzi do konstatacji, iż podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej;

2. – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.i.d.p.);

3. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.i.d.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

4. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p..

Ponadto organ winien wziąć pod uwagę treść wniosku skarżącego w zakresie formy udzielenia informacji publicznej i dokonać jego oceny na gruncie art. 18 § 12 K.wyb., uwzględniając przy tym ewentualnie treść art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

a.bł.