Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 559/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2022r. sprawy ze skarg J. K. na decyzje Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 23 lutego 2022 r. nr [...], [...] i [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za 2012r., ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za 2012r. i ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2012r.; oddala skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Kr 559/22.

UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Krakowie wpłynął wniosek J. K. o przyznanie na 2012 r. jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO), pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW - strefa górska i strefa ze specyficznymi utrudnieniami) oraz płatności rolnośrodowiskowej (dalej: PRŚ) w wariantach 2.2 (uprawy rolnicze w okresie przestawiania) i 2.10 (uprawy sadownicze i jagodowe w okresie przestawiania). Ww. wniosek w zakresie płatności PRŚ dotyczył działek ewidencyjnych położonych w powiatach [...] (gm. [...], Z.), [...] (N.), [...] (K.), [...] (M.). Łączna pow. zadeklarowana do płatności PRŚ 2.2-24,94 ha, PRŚ 2.10 - 0,43 ha. Postępowanie zainicjowane wnioskiem dotyczącym płatności PRŚ zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR z dnia 29 stycznia 2013 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano na poziomie PRŚ 2.2 -24,84 ha, PRŚ 2.10 - 0,42 ha. i do takiej pow. ww. płatność przyznano w kwocie łącznej 21.621, 00 zł. (20.865,60 zł i 756,00 zł).

Po wydaniu i doręczeniu stronie wspomnianej decyzji ustalono, że powierzchnię uprawnioną do płatności PRŚ oszacowano najprawdopodobniej nieprawidłowo. Wobec powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowieniem nr [...]z dnia 10 kwietnia 2014 r. wznowił rozpatrywanie ww. sprawy z uwagi na ujawnienie istotnych, a nieznanych w chwili pierwotnego rozstrzygania sprawy materiałów (zdjęcia lotnicze i wyniki kontroli terenowej) dotyczących stanu z dnia wydania decyzji pierwotnej.

Efektem powyższego była decyzja organu I instancji z 30 lipca 2015 r., nr [...]o uchyleniu decyzji nr [...] o przyznaniu płatności PRŚ w pomniejszonej wysokości. Na mocy tej decyzji łączną pow. uprawnioną do płatności PRŚ 2.10 za 2012 r. ustalono na pow. 0,42 ha (przyznano kwotę - 756,00 zł), a PRŚ 2.2 -19,76 ha (przyznano 0,00 zł).

Postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji nr [...]zostało rozstrzygnięte przez Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją nr [...] z dnia 18 października 2015 r., na mocy której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy. Skarga strony złożona do WSA w Krakowie została wyrokiem tego Sądu z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 40/16 oddalona. Strona nie składała kasacji od ww. wyroku.

W związku z ww. okolicznościami Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych, które zostało zakończone przez organ l instancji decyzją nr [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. Na mocy tej decyzji kwotę wymagającą zwrotu do ARiMR określono na 20.865,60 zł.

Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją z dnia 11 marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 stycznia 2020 r.

W wyniku jej zaskarżenia, WSA w Krakowie wyrokiem z 19 listopada 2020r., sygn. I SA/Kr 498/20, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając że dokonana przez organ II instancji ocena zgromadzonych dowodów jest dowolna, gdyż organ nie wykazał, czy przed wydaniem decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r. nie miał możliwości wykorzystania w toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia płatności zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu i maju 2012 r. Inaczej rzecz ujmując organ II instancji nie wykazał kiedy i dlaczego po tak odległym okresie nowa ortofotomapa została zaimplementowana, czy faktycznie na dzień wydania pierwotnej decyzji organ nie dysponował lub nie mógł dysponować obowiązującą i zaimplementowaną mapą. Skoro organ dysponuje wysokospecjalistycznym narzędziem kontroli, to ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek z niego korzystać. Dlatego oceniając czy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu, istotne jest ustalenie, czy organ mógł posiadać wiedzę na temat stanu działek skarżącego, poprzez wgląd do zaktualizowanego sytemu teleinformatycznego o zdjęcia wykonane w 2012 r. przed wydaniem decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r. W sytuacji, gdy posiadał taki wgląd i mimo to wydał decyzję w oparciu o ortofotomapę z 2009 r., to taka sytuacja uzasadnia stwierdzenie, że płatność dokonana została na skutek pomyłki organu, o której mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011, gdyż zaniechania organu związane z rozpatrzeniem całego materiału dowodowego będącego w jego dyspozycji nie mogą obciążać skarżącego.

W sprawie rozpoznawanej do sygn. akt I SA/Kr 560/22 postępowanie miało następujący przebieg: w dniu 24 maja 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie wpłynął wniosek J. K. o przyznanie na 2012 r. jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO), pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW - strefa górska i strefa ze specyficznymi utrudnieniami) oraz płatności rolnośrodowiskowej (dalej: PRŚ) w wariantach 2.2 (uprawy rolnicze w okresie przestawiania) i 2.10 (uprawy sadownicze i jagodowe w okresie przestawiania). Ww. wniosek w zakresie płatności ONW dotyczył działek ewidencyjnych położonych w powiatach [...] (gm. [...], Z.), [...] (N.), [...] (K.), [...] (M.). Łączna pow. zadeklarowana do płatności ONW górskie – 6,00 ha, ONW specyficzne utrudnienia 9,98 ha. Postępowanie dotyczące płatności ONW zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR z dnia 25 lutego 2013 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano na poziomie ONW górskie – 6,00 ha, ONW specyficzne utrudnienia 9,98 ha i do takiej pow. ww. płatność przyznano w kwocie łącznej 4.554,72 zł. (1.920,00 zł i 2.634,72 zł).

Po wydaniu i doręczeniu stronie decyzji ustalono, że powierzchnię uprawnioną do ww. płatności ONW oszacowano najprawdopodobniej nieprawidłowo. Wobec powyższego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie postanowieniem nr [...] z dnia 9 kwietnia 2014 r. wznowił rozpatrywanie ww. sprawy z uwagi na ujawnienie istotnych, a nieznanych w chwili pierwotnego rozstrzygania sprawy materiałów (zdjęcia lotnicze i wyniki kontroli terenowej) dotyczących stanu z dnia wydania decyzji pierwotnej. Efektem była decyzja z dnia 30 lipca 2015 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji łączną pow. uprawnioną do płatności ONW - górskie za 2012 r. ustalono na poz. 5,50 ha (przyznano kwotę -1.440,00 zł), a ONW specyficzne utrudnienia - 5,40 ha (przyznano 0,00 zł oraz z uwagi na fakt, iż różnica ta przekroczyła 50% na stronę nałożono sankcje w wysokości 1.209,12 zł). Postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji nr [...] zostało rozstrzygnięte przez Dyrektora Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją nr [...] z dnia 28 października 2015 r., na mocy której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy. Skarga strony złożona do WSA w Krakowie została wyrokiem tego Sądu z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 40/16 oddalona. Strona nie składała kasacji od ww. wyroku.

Następnie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych, wypłaconych stronie na podstawie ww. decyzji, zakończone przez organ l instancji decyzją nr [...] z dnia 14 lutego 2020 r. Na mocy tej decyzji kwotę wymagającą zwrotu do ARiMR określono na 3.114,72 zł.

Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją z dnia 11 marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 14 lutego 2020 r.

W wyniku jej zaskarżenia WSA w Krakowie wyrokiem z 19 listopada 2020r., sygn. I SA/Kr 499/20, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając że dokonana przez Sąd analiza przedłożonego przez Dyrektora materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że dokonana przez organ II instancji ocena zgromadzonych dowodów jest dowolna, gdyż organ nie wykazał, czy przed wydaniem decyzji z dnia 25 lutego 2013 r. nie miał możliwości wykorzystania w toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia płatności zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu i maju 2012 r. tym bardziej, że sam organ wskazuje na dostępność niektórych zdjęć do wyliczeń przed wydaniem decyzji (np. działka [...] - 18 lutego 2013 r., działka [...] – 20 lutego 2013 r.). Jak wykazał Sąd powyżej analizując przekazane przez organ II instancji dowody z różnych dowodów wynikają różne daty dostępności zdjęć i organ do tego w żaden sposób się nie odniósł. Inaczej rzecz ujmując organ II instancji nie wykazał kiedy i dlaczego po tak odległym okresie, tak jak twierdzi organ, nowa ortofotomapa została zaimplementowana, czy faktycznie na dzień wydania pierwotnej decyzji organ nie dysponował lub nie mógł dysponować obowiązującą i zaimplementowaną mapą. Organy ARiMR dysponują bardzo szerokimi uprawnieniami i środkami kontrolnymi, w szczególności zaś - co same podkreślają w licznych sprawach sądowych prowadzonych z ich udziałem - systemem teleinformatycznym (ZSKiZ) umożliwiającym bardzo precyzyjną weryfikację kwalifikowalności zgłaszanych do płatności gruntów na podstawie szczegółowych ortofotomap. 0ceniając czy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu, istotne jest ustalenie, czy organ mógł posiadać wiedzę na temat stanu działek Skarżącego, poprzez wgląd do zaktualizowanego sytemu teleinformatycznego o zdjęcia wykonane w 2012 r. przed wydaniem decyzji z dnia 25 lutego 2013 r. W sytuacji, gdy posiadał taki wgląd i mimo to wydał decyzję w oparciu o ortofotomapę z 2009 r., to taka sytuacja zdaniem Sądu uzasadnia stwierdzenie, że płatność dokonana została na skutek pomyłki organu, o której mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011, gdyż zaniechania organu związane z rozpatrzeniem całego materiału dowodowego będącego w jego dyspozycji nie mogą obciążać skarżącego

W sprawie rozpoznawanej do sygn. akt I SA/Kr 561/22 postępowanie miało następujący przebieg: w dniu 24 maja 2012 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie wpłynął wniosek J. K. o przyznanie na 2012 r. jednolitej płatności obszarowej (dalej: JPO), pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej: ONW - strefa górska i strefa ze specyficznymi utrudnieniami) oraz płatności rolnośrodowiskowej (dalej: PRŚ) w wariantach 2.2 (uprawy rolnicze w okresie przestawiania) i 2.10 (uprawy sadownicze i jagodowe w okresie przestawiania). Łączna pow. zadeklarowana do płatności JPO wyniosła 25,37 ha, ONW górskie - 6,00 ha, ONW specyficzne utrudnienia - 9,98 ha (w rejonie dot. tych płatności nie znajdowały się działki z gminy N.), PRŚ 2.2-24,94 ha, PRŚ 2.10 - 0,43 ha (tylko działka rolna Ł).

Postępowanie zainicjowane wnioskiem dotyczącym płatności JPO zostało zakończone decyzją Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR z dnia 14 lutego 2013 r., nr [...]. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności JPO oszacowano na poziomie 25,26 ha i do takiej pow. ww. płatność przyznano w kwocie łącznej 18.491,84 zł.

Po wydaniu i doręczeniu wspomnianej decyzji ustalono, że powierzchnię uprawnioną do ww. płatności JPO oszacowano najprawdopodobniej nieprawidłowo. Wobec powyższego organ postanowieniem nr [...]z dnia 9 kwietnia 2014 r. wznowił rozpatrywanie ww. sprawy z uwagi na ujawnienie istotnych, a nieznanych w chwili pierwotnego rozstrzygania sprawy materiałów (zdjęcia lotnicze i wyniki kontroli terenowej) dotyczących stanu z dnia wydania decyzji pierwotnej.

Efektem ponownego rozpoznania sprawy przez organ l instancji, była decyzja z dnia 30 lipca 2015 r. uchylająca decyzję nr [...]. Na mocy tej decyzji łączną pow. uprawnioną do płatności JPO za 2012 r. ustalono na poz. 20,18 ha, co z uwagi na znaczny poziom zawyżenia pow. uprawnionej oznaczało odmowę przyznania wszystkich płatności obszarowych. Postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji tej decyzji zostało rozstrzygnięte decyzją nr [...]z dnia 28 października 2015 r., na mocy której zaskarżone rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

Skarga strony złożona do WSA w Krakowie została wyrokiem z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt l SA/Kr 40/16) oddalona. Strona nie składała kasacji od ww. wyroku.

W związku z ww. okolicznościami Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych, wypłaconych stronie zakończone decyzją nr [...] z dnia 17 stycznia 2020 r. Na mocy tej decyzji kwotę wymagającą zwrotu do ARiMR określono na 18.491,84 zł.

Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krakowie decyzją z dnia 11 marca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 stycznia 2020 r.

W wyniku jej zaskarżenia, WSA w Krakowie wyrokiem z 19 listopada 2020r., sygn. I SA/Kr 497/20, uchylił zaskarżoną decyzję, uznając że dokonana przez Sąd analiza przedłożonego przez Dyrektora materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że dokonana przez organ II instancji ocena zgromadzonych dowodów jest dowolna, gdyż organ nie wykazał, czy przed wydaniem decyzji z dnia 14 lutego 2013 r. nie miał możliwości wykorzystania w toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia płatności zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu i maju 2012 r. Organ II instancji nie wykazał kiedy i dlaczego po tak odległym okresie, tak jak twierdzi organ, nowa ortofotomapa została zaimplementowana, czy faktycznie na dzień wydania pierwotnej decyzji organ nie dysponował lub nie mógł dysponować obowiązującą i zaimplementowaną mapą. Organy ARiMR dysponują bardzo szerokimi uprawnieniami i środkami kontrolnymi, w szczególności zaś - co same podkreślają w licznych sprawach sądowych prowadzonych z ich udziałem - systemem teleinformatycznym (ZSKiZ) umożliwiającym bardzo precyzyjną weryfikację kwalifikowalności zgłaszanych do płatności gruntów na podstawie szczegółowych ortofotomap. Skoro organ dysponuje wysokospecjalistycznym narzędziem kontroli, to ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek z niego korzystać. Dlatego oceniając czy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu, istotne jest ustalenie, czy organ mógł posiadać wiedzę na temat stanu działek Skarżącego, poprzez wgląd do zaktualizowanego sytemu teleinformatycznego o zdjęcia wykonane w 2012 r. przed wydaniem decyzji z dnia 14 lutego 2013 r. W sytuacji, gdy posiadał taki wgląd i mimo to wydał decyzję w oparciu o ortofotomapę z 2009 r., to taka sytuacja zdaniem Sądu uzasadnia stwierdzenie, że płatność dokonana została na skutek pomyłki organu, o której mowa w art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, gdyż zaniechania organu związane z rozpatrzeniem całego materiału dowodowego będącego w jego dyspozycji nie mogą obciążać skarżącego.

W związku z powyższym organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę i wydał decyzje z dnia 23 lutego 2022 r. o nr 50/OR06/22, 51/OR06/22 i 52/OR06/22 utrzymujące w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniach w/w decyzji podkreślono, że aktualizacje powierzchni uprawnionej na poszczególnych działkach zostały dokonane przez pracowników jednostki powołanej specjalnie do tego typu ustaleń (Biura Kontroli na Miejscu Małopolskiego OR ARiMR) w sposób niezależny od organu l instancji. Wyliczenia były nowym dowodem dla organu l instancji w sprawie strony. Porównanie wielkości ww. powierzchni przed i po ww. zmianie (aktualizacji) wskazywało na zawyżenie przez stronę powierzchni uprawnionej do płatności ze ten okres. Zmiana poziomu powierzchni uprawnionej do płatności nie była znana organowi w chwili wydawania pierwotnej (sprzed wznowienia). Informacja o zmianach powierzchni uprawnionej do wsparcia została przekazana do organu l instancji już po wydaniu i doręczeniu stronie pierwotnej decyzji i po uostatecznieniu się tego rozstrzygnięcia. Istotna jest dostępność dla organu aktualnego wyliczenia powierzchni uprawnionej opartego o zdjęcie lotnicze, a nie sama dostępność ww. zdjęcia (ortofotomapy opartej o to zdjęcie) dla tego organu. Dostępność zdjęcia w systemie informatycznym ARiMR nie oznacza, że równocześnie dostępne jest wyliczenie powierzchni uprawnionej uwzględniające wszystkie okoliczności danej sprawy, a w tym i samą zawartość takiego zdjęcia - zwykle między wykonaniem zdjęcia, jego udostępnieniem w systemie informatycznym ARiMR, a wyliczeniem powierzchni uprawnionej w oparciu o to zdjęcie mija kilka miesięcy (por. załączone do akt sprawy odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21-04-2017 r i 02-11-2020 r na interpelacje poselskie). Pomiar ten jest istotny, ponieważ zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach oraz zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na górskich i innych ..., a także § 13 ust. 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy..." płatności nie mogą być przyznane do obszaru większego niż właśnie wynikającej z pomiaru tzw. maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) ustalanego przede wszystkim w oparciu o analizę ortofotomap i kontroli terenowych. Bazą danych, w których zapisywane i aktualizowane są wyliczenia MKO był w 2012 r. Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), który posiada walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2016 r., II GSK 476/15). Organ l instancji na dzień wydania w sprawie strony decyzji pierwotnej, nie dysponował zaktualizowanymi wyliczeniami powierzchni uprawnionej (ww. maksymalnego obszaru kwalifikowanego) do płatności na działkach strony. Taka sytuacja wyklucza pomyłkę tego organu, do której dopuściłby sam ten organ. Uwzględniając powyższe nieuzasadnionym jest twierdzenie, że organy ARiMR nie przeanalizowały dostępnej im ortofotomapy. Taka analiza (kontrola administracyjna) nastąpiła także przed wydaniem pierwotnej decyzji w sprawie - ale w oparciu o wyliczenia powierzchni uprawnionej oparte jeszcze o nieaktualną ortofotomapę, tj. pochodzącą z wiosny 2009 r. Analiza taka została wykonana także po wydaniu ww. decyzji - ale już z uwzględnieniem wyliczeń powierzchni uprawnionej opartych o ortofotomapy z 2012 r. (wykonanych już na tej ortofotomapie), które uzyskano po wydaniu decyzji pierwotnej i dodatkowo w oparciu o wyniki kontroli terenowej z jesieni 2013 r. (podczas której potwierdzono, że część działek strony nie mogła być także w 2012 r użytkowana rolniczo z uwagi na zalesienie i zakrzaczenie). Ponieważ wyniki tej drugiej analizy wskazywały na inny stan działek strony w 2012 r., niż wynikał z deklaracji zawartych we wniosku za 2012 r., postępowanie dotyczące tych płatności zostało wznowione i rozstrzygnięte ponownie w oparciu o dane aktualne, tj. wyliczenie rzeczywiście oparte o zdjęcia z 2012 r. i wyniki ww. kontroli terenowej.

W przypadku poszczególnych działek przedstawiało się to w sposób opisany dokładnie w decyzjach dotyczących płatności JPO dla strony za 2012 r. oraz w zaskarżonej decyzji ustaleniowej. Kwestie dotyczące uprawnień do ww. płatności nie wzbudziły wątpliwości organu odwoławczego i WSA w Krakowie w wyroku do sygn. I SA/Kr 40/16. W przypadku wszystkich ww. działek obszary wykluczone obejmowały tereny zadrzewione i zakrzaczone, a więc niemożliwe do uznania za użytkowane rolniczo, jako łąki i pastwiska. Stwierdzone nieprawidłowości oznaczały naruszenie przez stronę art. 7 ust. 1 pkt 1-2a ustawy o płatnościach z 2007r. i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r, Nr 39, poz. 211 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i 4 i § 3 rozporządzenia dotyczącego płatności PRŚ. Przepisy te wskazują, że uprawniony do płatności istotnych w niniejszej sprawie jest grunt faktycznie użytkowany rolniczo w roku, za który starano się o płatności, tj. m.in. pozbawiony zadrzewień i zakrzaczeń, które stwierdzono na działkach strony na ww. zdjęciach i podczas kontroli. Tymczasem zgodnie z treścią wniosku strony o płatności za 2012 r. strona starała się o ww. płatności do obszarów będących łąkami.

Brak również podstaw do twierdzenia, że "w zwykłych okolicznościach" strona w ogóle nie mogła wykryć stwierdzonych w jej sprawie nieprawidłowości. Płatności istotne w niniejszej sprawie są przyznawane, jeżeli ubiegający się o te płatności spełnia wymogi związane z tymi płatnościami. Chodzi tu przede wszystkim o rzeczywiste prowadzenie działalności rolniczej na terenach zadeklarowanych do tych płatności oraz prowadzenie tej działalności zgodnie z normami i wymogami podstawowymi. Zadeklarowany do ww. płatności m in. za 2012 r teren zadrzewiony / zakrzaczony ewidentnie nie można określić jako użytkowany rolniczo, a tym bardziej zgodnie ze wszystkimi wymogami dotyczącymi płatności. Skoro strona zdecydowała się na ubieganie się o płatności powinna mieć świadomość wymogów z nimi związanych - podpis pod wnioskiem oznaczał m.in. oświadczenie o znajomości tych przepisów. Brak dopilnowania w/w kwestii nie usprawiedliwia strony, ponieważ otrzymując płatności to właśnie strona powinna zadbać o wypełnienie wszystkich związanych z tymi płatnościami wymogów. Występując o przyznanie wsparcia finansowego ze środków publicznych jednocześnie nałożyła na siebie obowiązki, których niezachowanie obwarowane jest negatywnymi konsekwencjami (por. wyrok NSA z l' -09-2015 r. II GSK 1751/14) - dotyczy to np. deklarowania do wsparcia terenów, które faktycznie się do niego kwalifikują. Ewentualna nieznajomość przepisów dotyczących wnioskowanych płatności nie mogła strony usprawiedliwić także z tego względu, że ten rodzaj niewiedzy generalnie nie może usprawiedliwiać w sprawie wszczynanej na wniosek w ramach prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 16-06-2015 r II GSK 737/14). W sprawie strony nie stwierdzono żadnych niezwykłych okoliczności, ani innych podobnych, które pozwalałyby przyjąć, ze strona zupełnie nie była świadoma wystąpienia uchybień. Strona od lat ubiega się o płatności deklarując do wsparcia w większości obszary w terenie górskim. Trudno bez wątpliwości przyjąć, że strona zupełnie nie wiedziała, że deklarowane przez nią jej własne działki są zakrzaczone i zadrzewione i to na tyle, że w praktyce niemożliwe jest potraktowanie ich jako łąki czy pastwiska. Również przepisy dotyczące naruszonych przez stronę warunków do płatności nie są na tyle skomplikowane, aby możliwe było uznanie, że stan zakwestionowanych gruntów strona mogła traktować za zgodny z tymi warunkami. Odnośnie istotnych w niniejszej sprawie płatności strona nie zachowała wymaganej staranności i dbałości o własne interesy.

Ponieważ odstąpienie od ustalania kwot nienależnych jest warunkowane jednoczesnym wystąpieniem pomyłki po stronie organów ARiMR i brakiem możliwości wykrycia nieprawidłowości przez stronę - w niniejszej sprawie takie odstąpienie okazało się niemożliwe. Okoliczności sprawy dawały podstawy do przyjęcia, że pomyłka po stronie organów ARiMR nie nastąpiła, a strona mogła i powinna być zorientowana w tym, że do części działek ujętych w jej wniosku płatności nie mogły zostać przyznane z uwagi na stan tych działek. Kwestia ta prawidłowo została oddana i oceniona w decyzji. Ponieważ błąd stwierdzony w sprawie płatności dla strony za 2012 r. dotyczył elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem ww. płatności obowiązek zwrotu nie występowałby, jeżeli jednocześnie wypłacenie wsparcia było wynikiem pomyłki organu, błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika i gdy o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Z uwagi na to, że ww. okoliczności wszystkie jednocześnie nie wystąpiły, zaniechanie ustalania zwrotu było niemożliwe.

Na powyższe rozstrzygnięcia zostały wniesione przez J. K. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez ustalenie, że organy ARiMR nie dysponowały w dniu wydania decyzji o przyznaniu płatności ortofotomapami sporządzonymi w oparciu o zdjęcia wykonane w kwietniu i maju 2012 roku, w sytuacji, gdy sam organ przyznaje, że przedmiotowe ortofotomapy były dostępne w systemie informatycznym ARiMR na ten dzień, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego odnośnie do wypłaty środków na skutek pomyłki organów ARiMR, której to pomyłki odwołujący nie mógł wykryć w okolicznościach sprawy oraz utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy,

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2020 roku, sygn. akt: I SA/Kr 497- 499/20, w zakresie w jakim organ nie uznaje za "pomyłkę" okoliczności dotyczące braku weryfikacji powierzchni kwalifikowalnych działek na podstawie aktualnej ortofotomapy, dostępnej na dzień wydania decyzji przyznającej płatność, w sytuacji jednoznacznego wskazania przez tut. Sąd, że tego rodzaju okoliczność stanowi "pomyłkę organu" w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (DE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (zwane dalej jako "rozporządzenie nr 65/2011"),

3) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (zwane dalej jako "rozporządzenie nr 1122/2009") poprzez uznanie, że przepis art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 odnosi się do ustalenia wielkości obszaru kwalifikowalnego do płatności w ramach działki ewidencyjnej, w sytuacji, gdy odnosi się on do określenia maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, odpowiadającemu co do zasady powierzchni działki ewidencyjnej,

- ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu – naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia w jakim terminie w systemie informatycznym ARiMR udostępniono wyliczenia powierzchni oparte o stosowne ortofotomapy sporządzone na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu i maju 2012 roku,

4) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15, art. 16 ust. 1 oraz art. 130 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez uznanie, iż rozpoznanie sprawy przez organ II instancji pozostaje bez wpływu na fakt obowiązywania decyzji organu I instancji, podczas gdy rozpoznanie odwołania przez organ II instancji ma charakter merytoryczny, a nie wyłącznie kontrolny, a wykonaniu podlega wyłącznie decyzja ostateczna,

5) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na nieustaleniu w sposób jednoznaczny daty, w której zdaniem organu upływa termin przedawnienia prawa do żądania zwrotu wypłaconych środków, a także braku uzasadnienia przyjęcia daty 8 kwietnia 2013 roku, jako terminu od którego płynął okres przedawnienia, co doprowadziło do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pomimo upływu tego terminu,

6) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a,, poprzez uznanie, wbrew ocenie prawnej tut. Sądu, iż przywołanie przepisów niemających zastosowania w sprawie, a także brak określenia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji pełnych nazw mających zastosowanie aktów prawnych nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i tym samym nie wymaga uchylenia decyzji wydanej przez organ I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,

7) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 ust. 6 lit. a oraz b rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (zwane dalej jako "rozporządzenie nr 1290/2005"), poprzez zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy z przepisów art. 119 ust. 1 oraz art. 121 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (zwane dalej jako "rozporządzenie nr 1306/2013") wynika, że przepisy te utraciły moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia nr 1306/2013, tj. z dniem 1 stycznia 2014,

8) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji nie powołano się w ogóle na przepisy art. 16 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwane dalej jako "rozporządzenie wykonawcze nr 809/2014"), podczas gdy przepis ten został wprost przywołany na stronie 9 decyzji organu I instancji, co świadczy o nienależytym rozpatrzeniu zarzutów odwołania, a tym samym o niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy,

9) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez odwołanie się do zarzutu naruszenia art. 15 w zw. z art. 43 rozporządzenia nr 1306/2013, który to zarzut nie został w ogóle podniesiony w treści odwołania, co świadczy o nienależytym rozpatrzeniu zarzutów odwołania, a tym samym o niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy,

10) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie podniesionego w treści odwołania zarzutu naruszenia art. 28 i 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009, przez ich zastosowanie, w sytuacji, gdy nie mają one zastosowania do płatności ONW, co stanowi o niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak również narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz obowiązek zastosowania się do wytycznych wyrażonych w wyrokach z dnia 19 listopada 2020 roku sygn.akt: I SA/Kr 497-499/20, dotyczących szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu,

11) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez odwołanie się w uzasadnieniu decyzji w zakresie odmowy zastosowania art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 do aktów prawnych niemających zastosowania w niniejszej sprawie,

12) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z art. 6 oraz art. 8 ust. 1 K.p.a., przez błędną wykładnię art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011, prowadzącą do niezastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, pomimo iż płatność, której dotyczyć miałby obowiązek zwrotu została dokonana na skutek pomyłki organów ARiMR, która to pomyłka nie mogła zostać wykryta przez Odwołującego się w zwykłych okolicznościach sprawy,

13) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i czwarty rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (dalej jako "rozporządzenie nr 2988/95") przez jego błędną wykładnie, polegającą na uznaniu, iż użyte w tym przepisie pojęcie "wymierzenia kary" oznacza wydanie przez organ administracji publicznej jakiejkolwiek decyzji, nawet nieostatecznej,

14) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 tiret pierwsze i ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wydanie decyzji zobowiązującej do zwrotu wypłaconych środków lub nakładającej sankcje wieloletnie stanowi wymierzenie kary, podczas gdy z art. 4 ust. 4 w zw. z ust. 1 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2988/95 wprost wynika, że obowiązku zwrotu kwot pieniężnych bezprawnie uzyskanych nie stanowi kary, a organy ARiMR nie stwierdziły, że nieprawidłowości zostały przez Skarżącego zostały dokonane celowo lub w wyniku skutkiem zaniedbania i tym samym nie nałożono kary w rozumieniu art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia.

15) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 w zw. z art. 7 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do niezastosowania, polegającą ustaleniu obowiązku zwrotu wypłaconych środków, pomimo że nieprawidłowości nie wynikały z winy Skarżącego, co ten wykazał w toku postępowania administracyjnego, jak również poprzez uznanie, że Skarżący winien pozostawać w "dobrej wierze", podczas gdy przesłanka dobrej wiary nie została zawarta w przywołanych przepisach,

16) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 w zw. z art. 7 rozporządzenia Komisji nr 65/2011, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż dla zastosowania art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 konieczne jest spełnienie warunków określonych w jego ust. 2, podczas gdy ust. 1 i ust. 2 art. 73 stanowią niezależne od siebie przesłanki odstąpienia od zastosowania zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i I! rozporządzenia Komisji nr 1122/2009;

17) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24b ust. 4 oraz art. 40 ust. 1 ustawy o płatnościach poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy przepisy te zostały uchylone z dniem 15 marca 2015 roku, zgodnie z brzmieniem art. 61 i art. 62 ustawy z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2114) i nie zachodzi żaden z wyjątków określonych w art. 60 tej ustawy z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

18) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 3 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 w zw. z art. 6 oraz art. 8 ust. 1 K.p.a., przez błędną wykładnię art. 80 ust. 3 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 prowadzącą do niezastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, pomimo iż płatność, której dotyczyć miałby obowiązek zwrotu została dokonana na skutek pomyłki organów ARiMR, która to pomyłka nie mogła zostać wykryta przez odwołującego się w zwykłych okolicznościach sprawy.

Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wnosił o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej : "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skargi nie są zasadne.

Istota rzeczy w kontrolowanych sprawach, mimo pozornej wielości kreowanych w skargach zarzutów, sprowadza się do oceny, czy przedmiotowe, określone w decyzjach płatności miały charakter świadczeń "pobranych nienależnie" w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.L025, 28.1.2011, p.8) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549 z dnia 2013.12.20), tj., czy płatności te nie zostały dokonane na skutek pomyłki organu, oraz czy błąd organu mógł zostać wykryty przez beneficjenta w "zwykłych okolicznościach".

Zdaniem skarżącego rozstrzygnięcia organów nastąpiły w oparciu o selektywny dobór faktów, dowodów i argumentacji, zmierzający do utrzymania powziętej tezy, a nie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a także z naruszeniem art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co skutkowało uznaniem przez organy, że ziściły się przesłanki uzasadniająca zwrot przyznanych płatności, jako nienależnych.

Zarzuty te są nieuprawnione.

Tryb i warunki odzyskiwania kwot nienależnie pobranych płatności rolnych reguluje ustawa z 9.05.2008 r. o Agencji Restrukturyzacji mi Modernizacji Rolnictwa. Zgodnie z art. 29 ust. 1 tejże ustawy, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Przepis ust. 1 stosuje się również do podmiotów niebędących stronami postępowania w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej, które nienależnie lub nadmiernie pobrały środki publiczne, o których mowa w ust. 1.

Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1.

Jeżeli kwota nienależnie lub też nadmiernie pobranych środków publicznych, która została ustalona w decyzji, o której mowa w ust. 3, nie jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego dla danego funduszu Unii Europejskiej zgodnie z odrębnymi przepisami, kwota przyznanych płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, jest wypłacana w wysokości pomniejszonej o ustaloną kwotę nienależnie lub nadmiernie pobraną; przepisu ust. 10 nie stosuje się.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018r. poz. 1312) oraz art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2018r. poz. 1936) i art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018r. poz. 627 oraz z 2019 r. poz. 83 i 504).

Do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa:

1) z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, wynosi 60 dni;

2) przy czym bieg terminu przedawnienia tych należności ulega przerwaniu także wskutek doręczenia dłużnikowi upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu doręczenia tego upomnienia; w takim przypadku bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym doręczono upomnienie. Przedstawiona regulacja prawna pozwala organowi na ustalenie nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub też krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy europejskich, jak też finansowanie przez ARiMR pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Z treści ww. przepisu wynika także, że uprawnienie do ustalenia tej kwoty jest realizowane przez ARiMR w drodze decyzji.

Jako przesłanka działania w tym trybie organów ARiMR jawi się tylko i wyłącznie fakt ustalenia, że beneficjent otrzymujący dopłaty realizowane z funduszy unijnych (współfinansowanych z funduszy krajowych), otrzymał pomoc w sposób nienależny lub też otrzymał ją w nadmiernej wielkości (por. np. wyrok NSA z 14 grudnia 2016r., sygn. akt II GSK 2715/26, wyrok WSA w Szczecinie z 8 września 2016r., sygn. akt I SA/Sz 168/16, czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 września 2016r., sygn. akt I SA/Go 419/16 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji, jeżeli organ stwierdzi na podstawie dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, że kwota została przyznana beneficjentowi jest kwotą nienależną, to wówczas jest on zobowiązany do wydania decyzji opartej na art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR.

Zauważyć należy, że ustalenia, będące podstawą wydania takiej decyzji, mogą wynikać z przeprowadzonej kontroli przez stosowne komórki ARiMR, w czasie których zostaną stwierdzone nieprawidłowości, czy też niezgodności, ale może też być podstawą wydania takiej decyzji fakt, że decyzja, na podstawie której dana pomoc została przyznana, została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Podkreślić trzeba, że w tym drugim przypadku, organ nie jest uprawniony w postępowaniu ustaleniowym do kontrolowania zasadności uchylenia decyzji, przyznającej pomoc, a jedynie jest zobligowany do ustalenia faktu, wynikającego z jej uchylenia, a mianowicie tego, że pomoc taka – w tej sytuacji – jest kwotą pobraną nienależnie lub też w nadmiernej wysokości.

Jeżeli zatem kwota pomocy została przyznana na podstawie decyzji wyeliminowanych następnie z obrotu prawnego, to obowiązkiem organu jest ustalić obowiązek jej zwrotu.

Celem przeprowadzonego przez organy postępowania było zatem zbadanie:

1) czy doszło do ustalenia i wypłaty rolnikowi środków pochodzących z wymienionych funduszy unijnych lub krajowych nienależnie lub

w nadmiernej wysokości,

2) czy istnieje obowiązek ich zwrotu, oraz

3) czy nie wystąpiły przesłanki wykluczające taki zwrot.

Z akt sprawy wynika, że wypłacone wnioskodawcy środki publiczne pochodzą ze środków z EFRROW oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, to jest z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o Agencji.

Zdaniem sądu uprawnione jest stanowisko organów, iż w realiach rozpoznawanej sprawy doszło do wypłaty skarżącemu nienależnych, określonych w kontestowanych decyzjach płatności.

Jak prawidłowo ustaliły organy J. K. uzyskał na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Krakowie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatności rolno-środowiskowych oraz płatności w ramach pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za 2012r. Postępowania w przedmiocie przyznania płatności PRŚ, JPO i ONW zakończone zostały decyzjami z dnia 29 stycznia 2013 r., z dnia 14 lutego 2013r., oraz z dnia 25 lutego 2013r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR postanowił jednak wznowić z urzędu postępowania administracyjne zakończone powyższymi decyzjami. Zostały one wszczęte z urzędu mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, ze względu na okoliczność, że po dniu wydania ww. decyzji organ I instancji został poinformowany o zmianie wartości PEG dla dziełek o nr [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Organ przyjął, że nowym dowodem w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji, a nie był wiadomy organowi są zdjęcia lotnicze działek zgłoszonych do płatności, wykonane w dniach 30 kwietnia i 1 maja 2012r., obrazujące stan działek w 2012r. Jak wyjaśnił organ zdjęcia te zaimplementowane zostały do systemu elektronicznego ARiMR ostatecznie 14 maja 2013r., a więc do tej daty nie były one wiadome organowi.

W dniu 30 lipca 2015r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzje na mocy których uchylono decyzję oraz przyznano płatność w ramach upraw sadowniczych i jagodowych do powierzchni stwierdzonej oraz odmówiono przyznania płatności do powierzchni zadeklarowanej odnośnie upraw rolniczych i nałożono wieloletnie sankcje, uchylono decyzję dotyczącą płatności JPO i odmówiono przyznania tych płatności oraz uchylono decyzję dotyczącą płatności ONW i odmówiono ich przyznania.

Przyczyną ww. rozstrzygnięć było ustalenie, że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo przez skarżącego była mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do płatności PRŚ, JPO i ONW.

Na powyższe decyzje skarżący wniósł odwołania, w których domagał się uchylenia ww. decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego, ale decyzjami z dnia 28 października 2015 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

Na decyzje te skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił, że zaskarżone decyzje są obarczone wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 145 §1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, które polega na błędnym przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdy tymczasem nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie, nieznane organom, które wydały zaskarżone decyzje. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 §1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego.

Wyrokiem z 9.03.2016 r., sygn. akt I SA/Kr 40/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi te oddalił., a wobec niezaskarżenia stał się on prawomocny.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wywiódł, że oceniając załączone do akt sprawy sądowo-administracyjnej zdjęcia lotnicze obrazujące stan działek zadeklarowanych do płatności w 2012r. doszedł do przekonania, że spełniają one przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie sądu organ wykazał, że zdjęcia te istniały w dniu wydania decyzji i mają walor nowości albowiem mimo, że zostały zrobione na przełomie kwietnia i maja 2012 r. to z przyczyn technicznych, tj. ze względu na ich późniejszą implementację w systemie informatycznym, stały się wiadome organowi po dniu wydania decyzji objętych wznowieniem. Zdaniem Sądu istotną dla sprawy jest okoliczność, że organ miał możliwość zapoznania się z ww. dowodami od dnia 20 kwietnia i 14 maja 2014 r., a zatem już po dniu wydania decyzji w sprawie przyznania płatności PRŚ, JPO i ONW za 2012r. Sąd podkreślił jednocześnie, że nowe okoliczności faktyczne dotyczą tylko tych nowo odkrytych dowodów, a więc takich, o których organ nie wiedział w momencie wydawania decyzji objętych wznowieniem.

Sąd nie miał również wątpliwości, że dowody w postaci zdjęć lotniczych są istotne dla sprawy albowiem mają bezpośredni wpływ na jej rozstrzygnięcie. Załączone zdjęcia w sposób bardzo czytelny obrazują stan zadrzewienia i zakrzaczenia występujący na działkach zgłoszonych do płatności, a tym samym stanowią jedno z podstawowych narządzi do weryfikacji powierzchni zadeklarowanej do płatności przez rolnika. Niewątpliwie okoliczności wynikające z przedmiotowych dowodów, mają wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że stan faktyczny sprawy dotyczącej płatności za rok 2012r. został ustalony na podstawie kontroli przeprowadzonych w 2013r. Sąd stwierdził, że nie jest on zasadny. Akta sprawy jednoznacznie wskazują, że ustalenia faktyczne odnośnie stanu zgłoszonych działek istniejącego w 2012r. zostały poczynione na podstawie zdjęć lotniczych oraz załączników graficznych do wniosku. Natomiast pomiar wykonany podczas kontroli na miejscu w dniach 2 sierpnia 2013 r. i 24 września – 2 października 2013r. stanowi jedynie potwierdzenie pomiarów wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych z 2012r.

Załączone do akt sprawy zdjęcia lotnicze oraz dokumentacja zdjęciowa dokonana podczas kontroli w 2013r. jednoznacznie wskazują, że obszary zakwestionowane przez organ porośnięte są dużymi drzewami lub krzakami. Ponadto stan działek z 2012r. zobrazowany na zdjęciach lotniczych został zweryfikowany przez kontrole na miejscu przeprowadzone w okresie od sierpnia do października 2013r. W ocenie Sądu organ miał podstawy do przyjęcia, że stan zadrzewienia i zakrzaczenia wskazywał na trwałe i wieloletnie wyłączenie tych obszarów z produkcji rolnej. Okoliczność, że zdjęcia zostały zrobione przed dniem 31 lipca 2012 r. nie mogło zatem wpłynąć na prawidłowe ustalenie stanu zgłoszonych działek.

Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy wzięły pod uwagę i właściwie oceniły dowody mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym: wniosek skarżącego i załączone do niego materiały graficzne, zdjęcia lotnicze czy też wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w okresie od sierpnia do października 2013r. Sąd zaznaczył przy tym, że z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie wszystkie zasady i reguły Kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane przy rozpoznawaniu wniosków o płatności ze środków Unii Europejskiej. Artykuł 3 ust. 1 tej ustawy, stanowiąc, że do postępowania w prawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto z treści art. 3 ust. 3 cyt. ustawy wynika, że "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne", tym samym istotna w danej sprawie okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, również, wtedy gdy strona nie wypowiedziała się, co do przeprowadzonych dowodów, ponieważ np. nie przedstawiła organowi swojego stanowiska odnośnie do tej okoliczności przed rozstrzygnięciem sprawy. Organ słusznie wskazał, iż skarżący nie przedłożył żadnych materiałów mogących jednoznacznie podważyć ustalenia poczynione przez organ l i II instancji i nie skorzystał z możliwości zapoznania się z materiałami sprawy.

Skarżący zakwestionował prawidłowość powierzchni uznanej za uprawnioną do płatności odnośnie działek G,I,Ł,P,Y oraz X. Wskazał, że powierzchnia tych działek uprawniona do płatności powinna wynieść: G – 1,51 ha, I – 0,63 ha, Ł 0 0,44 ha, P – 1,90 ha, Y – 0,16 ha i X – 0,51 ha. W ocenie Sądu zarzuty te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Odnośnie działki I i Ł skarżący domagał się uznania powierzchni ww. działek jako uprawnione do płatności w większym rozmiarze, niż wynika to z deklaracji skarżącego zawartej we wniosku. Tymczasem pomoc jaka udzielana jest w ramach płatności ma charakter wnioskowy i jak słusznie zauważył organ nie może on przyznać więcej, niż tego domaga się uprawniony we wniosku. Wynika to z art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, który jednoznacznie wskazuje, że płatności są rodzajem pomocy przyznawanej na wniosek.

Odnośnie działek P i Y powierzchnie uprawnione do płatności wyniosły dokładnie tyle ile skarżący domagał się w skardze, co czyni ten zarzut bezzasadnym. W odniesieniu do działki G, X, B,C,F i J organ szczegółowo uzasadnił, przyczyny pomniejszenia obszaru uprawnionego do płatności, wskazując konkretne obszary wyraźnego zadrzewienia i zakrzaczenia na wskazanych zdjęciach lotniczych oraz zdjęciach wykonanych podczas kontroli terenowej. Sąd w pełni podziela ustalenia i ocenę organu w tym zakresie uznając, że znajduje ona odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.

Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interesu skarżącego. Stosownie do dyspozycji art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, nie przekraczając ram swobodnej oceny dowodów (art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego) i wskazując przekonywujące podstawy dokonanej oceny, czemu dano wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.

Przez pryzmat przedstawionych w przywołanym wyroku wywodów i ocen przedmiotem rozważań uczynić należy sugerowane przez skarżącego zarzut naruszenia art. 153 ustawy o p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem – ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jest to przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej i ww. wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Przywołany wyżej wyrok WSA w Krakowie z 9.03.2016 r., sygn. akt I SA/Kr 40/16, jako pierwotny dla oceny całokształtu sprawy i prawomocnie rozstrzygający kwestie powierzchni uprawnionych do płatności ma znaczenia wiodące dla rozstrzygnięcia.

Kwestii powierzchni uprawnionych do płatności, oraz ustalenia kwot nienależnie pobranych przez stronę płatności należy traktować całościowo i łącznie, sztuczne dzielenie obu tych materii nie znajduje żadnego prawnego, jak i merytorycznego uzasadnienia. Wedle art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a w myśl art. 170 tej ustawy orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W orzecznictwie przyjmuje się, że wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej, czy sądy ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu. Można zatem stwierdzić, że ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA: z 25 lutego 2014 r., II GSK 1939/12; z 11 października 2017 r., II FSK 2428/15; z 12 grudnia 2017 r., I OSK 235/16). Dlatego też sad rozpoznając skargę w niniejszej sprawie uznał zasadność związania ustaleniami prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z 9.03.2016 r.

W kontekście powyższego chybiony jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Wbrew odmiennym wywodom skargi, omówione powyżej związanie prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w innej sprawie, nie wymagało ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, na wskazane (ustalone) w wiążącym wyroku okoliczności faktyczne. Kłóciłoby się to z istotą samego związania i było w konsekwencji sprzeczne z treścią art. 170 p.p.s.a.

Powyższej oceny nie dekomponują wskazanie zawarte w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z 19.11.2020 r., sygn. akt I SA/Kr 498/20. Sąd ten podniósł, że w uzasadnieniu decyzji organ nie wykazał, dlaczego na dzień wydania decyzji w sprawie przyznania płatności PRŚ organy nie posiadały możliwości wykorzystania aktualnych zdjęć działek zgłoszonych do wniosku o przyznanie płatności, tym samym dlaczego nie mogły posiąść wiedzy o powierzchni działek rolnych kwalifikowanych do wsparcia.

Nie wyjaśnił również kiedy w trybie zwykłych czynności związanych z badaniem sprawy, mógł powziąć wiedzę o nowej ortofotomapie pozwalającej na wyliczenie powierzchni, ewentualnie jakie były przyczyny, które uniemożliwiły organowi skorzystanie z tego narzędzia do wyliczania powierzchni. Są to kwestie istotne z punktu widzenia przepisu art. 5 ust. 3 rozporządzenie Komisji nr 65/2011 w zakresie oceny czy płatność była dokonana wskutek pomyłki organu. Wskazać bowiem należy, że celem, określonego w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011, wyjątku od zasady, że płatności nienależne powinny zostać zwrócone, jest zwolnienie z obowiązku zwrotu tylko w takich sytuacjach, w których to błąd organu spowodował wypłatę nienależnej płatności. Chodzić tu będzie o sytuację, za którą w całości i niezależnie od rolnika odpowiada organ. Ocenę taką dodatkowo uzasadnia odwołanie się do reguł wykładni językowej.

Sąd wskazał, iż w kontekście art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011, na organie administracji publicznej procedującym w sprawie zwrotu nienależnie pobranych płatności, ciąży obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności wpływających na obowiązek zwrotu nienależnych płatności. Tym bardziej, że decyzja nakładająca na rolnika obowiązek zwrotu nie jest decyzją uznaniową, lecz związaną. Dlatego też organ, prowadząc postępowanie w przedmiocie odzyskiwania nienależnej płatności powinien szczegółowo rozważyć i umotywować istnienie lub brak wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011. W ocenie Sądu uzasadnienie organu II instancji podanych kryteriów nie spełnia.

Zdaniem Sądu analiza przedłożonego przez organ materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że dokonana ocena zgromadzonych dowodów jest dowolna, gdyż organ nie wykazał, czy przed wydaniem decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r. nie miał możliwości wykorzystania w toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia płatności zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu i maju 2012 r.; nie wykazał kiedy i dlaczego po tak odległym okresie tak jak twierdzi organ nowa ortofotomapa została zaimplementowana, czy faktycznie na dzień wydania pierwotnej decyzji organ nie dysponował lub nie mógł dysponować obowiązującą i zaimplementowaną mapą. Oceniając czy płatność została dokonana na skutek pomyłki organu, istotne jest ustalenie, czy organ mógł posiadać wiedzę na temat stanu działek skarżącego, poprzez wgląd do zaktualizowanego sytemu teleinformatycznego o zdjęcia wykonane w 2012 r. przed wydaniem decyzji z dnia 29 stycznia 2013 r. W sytuacji, gdy posiadał taki wgląd i mimo to wydał decyzję w oparciu o ortofotomapę z 2009 r. Odnosząc powyższe do analizowanej kwestii dostępności zdjęć działek skarżącego w systemie informatycznym Agencji Sąd wskazał, że kwestia ta nie została przesądzona wyrokiem z dnia 9 marca 2016 sygn. akt I SA/Kr 40/16 i pozostaje do drobiazgowego wyjaśnienia przez organ odwoławczy w prowadzonym na nowo postępowaniu odwoławczym od decyzji Kierownika w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2012 r.

Wykonując powyższe wskazania organ prawidłowo wyjaśnił specyfikowane wyżej kwestie. W szczególności wywiódł w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, że aktualizacje powierzchni uprawnionej na poszczególnych działkach zostały dokonane przez pracowników jednostki powołanej specjalnie do tego typu ustaleń (Biura Kontroli na Miejscu Małopolskiego OR ARiMR) w sposób niezależny od organu l instancji. Wyliczenia były nowym dowodem dla organu. Porównanie wielkości ww. powierzchni przed i po ww. zmianie (aktualizacji) wskazywało na zawyżenie przez stronę powierzchni uprawnionej do płatności. Zmiana poziomu powierzchni uprawnionej do płatności i informacja o zmianach powierzchni uprawnionej do wsparcia została przekazana do organu l instancji już po wydaniu i doręczeniu stronie pierwotnych decyzji, gdy były one ostateczne. Organ zaakcentował, że istotna jest dostępność dla organu aktualnego wyliczenia powierzchni uprawnionej opartego o zdjęcie lotnicze, a nie sama dostępność zdjęcia (ortofotomapy opartej o to zdjęcie). Dostępność zdjęcia w systemie informatycznym ARiMR nie oznacza, że równocześnie możliwe jest wyliczenie powierzchni uprawnionej uwzględniające wszystkie okoliczności danej sprawy, a w tym i samą zawartość takiego zdjęcia - zwykle między wykonaniem zdjęcia, jego udostępnieniem w systemie informatycznym ARiMR, a wyliczeniem powierzchni uprawnionej w oparciu o to zdjęcie mija kilka miesięcy (por. załączone do akt sprawy odpowiedzi Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21-04-2017 r i 02-11-2020 r na interpelacje poselskie). Różnica czasowa pomiędzy wykonaniem zdjęć lotniczych, a ich umieszczeniem w systemie wynika z potrzeby ich odpowiedniego przygotowania – obróbki technicznej , tj. ustawienia, złączenia i przekształcenia w taki sposób, aby możliwe było dokonywanie na nich wiarygodnych pomiarów i skalowania odległości. Obróbka taka wymaga odpowiednich kwalifikacji; samo nieobrobione zdjęcie lotnicze jest dla potrzeb identyfikacji działek i pomiarów powierzchni niewystarczające. Pomiar ten jest istotny, ponieważ zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach oraz zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na górskich i innych ...", a także § 13 ust. 2a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy..." płatności nie mogą być przyznane do obszaru większego niż właśnie wynikającej z pomiaru tzw. maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) ustalanego przede wszystkim w oparciu o analizę ortofotomap i kontroli terenowych. Bazą danych, w których zapisywane i aktualizowane są wyliczenia MKO był w 2012 r. Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), który posiada walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2016 r., II GSK 476/15). Zdjęcia te istniały w dniu wydania decyzji i mają walor nowości albowiem mimo, że zostały zrobione na przełomie kwietnia i maja 2012 r. to z przyczyn technicznych, tj. ze względu na ich późniejszą implementację w systemie informatycznym, determinowaną koniecznością obróbki technicznej stały się wiadome organowi po dniu wydania decyzji objętych wznowieniem. Organ miał możliwość zapoznania się z ww. dowodami od dnia 20 kwietnia i 14 maja 2014 r., a zatem już po dniu wydania decyzji w sprawie przyznania płatności PRŚ, JPO i ONW za 2012r.

Organ l instancji na dzień wydania w sprawie strony decyzji pierwotnej nie dysponował zatem zaktualizowanymi wyliczeniami powierzchni uprawnionej (ww. maksymalnego obszaru kwalifikowanego) do płatności na działkach strony. Taka sytuacja wyklucza pomyłkę tego organu, której dopuściłby sam organ. Uwzględniając powyższe nieuzasadnione jest twierdzenie, że organy ARiMR nie przeanalizowały dostępnej im ortofotomapy. Taka analiza (kontrola administracyjna) nastąpiła także przed wydaniem pierwotnej decyzji w sprawie - ale w oparciu o wyliczenia powierzchni uprawnionej oparte jeszcze o nieaktualną ortofotomapę, tj. pochodzącą z wiosny 2009 r. Analiza taka została wykonana także po wydaniu ww. decyzji - ale już z uwzględnieniem wyliczeń powierzchni uprawnionej opartych o ortofotomapy z 2012 r. (wykonanych już na tej ortofotomapie), które uzyskano po wydaniu decyzji pierwotnej i dodatkowo w oparciu o wyniki kontroli terenowej z jesieni 2013 r. (podczas której potwierdzono, że część działek strony nie mogła być także w 2012 r użytkowana rolniczo z uwagi na zalesienie i zakrzaczenie). Ponieważ wyniki tej drugiej analizy wskazywały na inny stan działek strony w 2012 r., niż wynikał z deklaracji zawartych we wniosku za 2012 r., postępowanie dotyczące tych płatności zostało wznowione i rozstrzygnięte ponownie w oparciu o dane aktualne, tj. wyliczenie rzeczywiście oparte o zdjęcia z 2012 r. i wyniki ww. kontroli terenowej.

W przypadku poszczególnych działek przedstawiało się to w sposób opisany dokładnie w decyzjach dotyczących płatności dla strony za 2012 r. oraz w zaskarżonej decyzji ustaleniowej. Kwestie dotyczące uprawnień do ww. płatności nie wzbudziły wątpliwości organu odwoławczego i WSA w Krakowie w wyroku do sygn. I SA/Kr 40/16. W przypadku wszystkich ww. działek obszary wykluczone obejmowały tereny zadrzewione i zakrzaczone, a więc niemożliwe do uznania za użytkowane rolniczo, jako łąki i pastwiska. Stwierdzone nieprawidłowości oznaczały naruszenie przez stronę art. 7 ust. 1 pkt 1-2a ustawy o płatnościach z 2007r. i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r, Nr 39, poz. 211 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i 4 i § 3 rozporządzenia dotyczącego płatności PRŚ. Przepisy te wskazują, że uprawniony do płatności istotnych w niniejszej sprawie jest grunt faktycznie użytkowany rolniczo w roku, za który starano się o płatności, tj. m.in. pozbawiony zadrzewień i zakrzaczeń, które stwierdzono na działkach strony na ww. zdjęciach i podczas kontroli. Tymczasem zgodnie z treścią wniosku strony o płatności za 2012 r. strona starała się o ww. płatności do obszarów użytkowanych rolniczo (łąki, pastwiska).

Organ wywiódł, że brak również podstaw do twierdzenia, że "w zwykłych okolicznościach" strona w ogóle nie mogła wykryć stwierdzonych w jej sprawie nieprawidłowości. Przedmiotowe płatności są przyznawane, jeżeli ubiegający się o te płatności spełnia wymogi związane z nimi związane. Chodzi tu przede wszystkim o rzeczywiste prowadzenie działalności rolniczej na terenach zadeklarowanych do tych płatności oraz prowadzenie tej działalności zgodnie z normami i wymogami podstawowymi. Zadeklarowanego do płatności za 2012 r terenu zadrzewionego i zakrzaczonego ewidentnie nie można określić jako użytkowanego rolniczo. Skoro strona zdecydowała się na ubieganie się o płatności powinna mieć świadomość wymogów z nimi związanych - podpis pod wnioskiem oznaczał m.in. oświadczenie o znajomości tych przepisów. Brak dopilnowania w/w kwestii nie usprawiedliwia strony, ponieważ otrzymując płatności to właśnie ona powinna zadbać o wypełnienie wszystkich związanych z tymi płatnościami wymogów. Występując o przyznanie wsparcia finansowego ze środków publicznych jednocześnie nałożyła na siebie obowiązki, których niezachowanie obwarowane jest negatywnymi konsekwencjami (por. wyrok NSA z l' -09-2015 r. II GSK 1751/14) - dotyczy to np. deklarowania do wsparcia terenów, które faktycznie się do niego kwalifikują. Ewentualna nieznajomość przepisów dotyczących wnioskowanych płatności nie mogła strony usprawiedliwić także z tego względu, że ten rodzaj niewiedzy generalnie nie może usprawiedliwiać w sprawie wszczynanej na wniosek w ramach prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 16-06-2015 r II GSK 737/14). W sprawie nie stwierdzono żadnych niezwykłych okoliczności, ani innych podobnych, które pozwalałyby przyjąć, ze strona zupełnie nie była świadoma wystąpienia uchybień. Skarżący od lat ubiega się o płatności deklarując do wsparcia w większości obszary w terenie górskim. Trudno przyjąć, że nie wiedział, iż deklarowane przez niego własne działki są zakrzaczone i zadrzewione i to na tyle, że w praktyce niemożliwe jest potraktowanie ich jako łąki czy pastwiska. Również przepisy dotyczące naruszonych przez stronę warunków do płatności nie są na tyle skomplikowane, aby możliwe było uznanie, że stan zakwestionowanych gruntów strona mogła traktować za zgodny z tymi warunkami. Jest więc oczywiste, że skarżący nie zachowała wymaganej staranności i dbałości o własne interesy.

Ponieważ odstąpienie od ustalania kwot nienależnych jest warunkowane jednoczesnym wystąpieniem pomyłki po stronie organów ARiMR i brakiem możliwości wykrycia nieprawidłowości przez stronę - w niniejszej sprawie takie odstąpienie okazało się niemożliwe. Okoliczności sprawy dawały podstawy do przyjęcia, że pomyłka po stronie organów ARiMR nie nastąpiła, a strona mogła i powinna być zorientowana w tym, że do części działek ujętych w jej wniosku płatności nie mogły zostać przyznane z uwagi na stan tych działek. Kwestia ta prawidłowo została oddana i oceniona w decyzji. Ponieważ błąd stwierdzony w sprawie płatności dla strony za 2012 r. dotyczył elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem ww. płatności, obowiązek zwrotu nie występowałby, jeżeli jednocześnie wypłacenie wsparcia było wynikiem pomyłki organu, błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika i gdy o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Z uwagi na to, że ww. okoliczności jednocześnie nie wystąpiły, zaniechanie ustalania zwrotu było niemożliwe.

W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organowi do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie dowodów. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów, w tym wskazywanych w wyroku tut. Sądu z 19.11.2020 r., sygn. akt I SA/Kr 498/20.

W świetle powyższego, nie może budzić wątpliwości, trafność dokonanej przez organ oceny, że różnica pomiędzy kwotami otrzymanymi przez skarżącego na podstawie pierwotnych, uchylonych następnie decyzji, a wysokością dopłat przyznanych na podstawie wydanych w następstwie wznowienia postępowań decyzji ostatecznych, będzie istotnie stanowiła kwotę świadczenia nienależnie pobranego (pobranego w nadmiernej wysokości).

Sąd zauważa także, że skarżący podniósł szereg zarzutów związanych w istocie ze wznowieniem postępowania dotyczącego przyznania płatności, kwestionował także prawidłowość szacunków dotyczących powierzchni, uprawnionej do wsparcia. Organy obszernie ustosunkowywały się do tych kwestii, jednakże wyjaśnić należy, że na gruncie przedmiotowej sprawy, okoliczności dotyczące postępowania w sprawie przyznania płatności, czy też wznowienia postępowania dotyczącego przyznania płatności, choć nie są ściśle związane z postępowaniem ustaleniowym dotyczącym nienależnie pobranych płatności, to są konsekwencją tych postępowań, o czym skarżący zdaje się zapominać, formułując zarzuty skarg.

Nie można tracić z pola widzenia, że wyrokiem z 9.03.2016 r., sygn. akt I SA/Kr 40/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi J. K. w przedmiocie wznowienia postępowania, zakończonego decyzjami z dnia 29 stycznia 2013 r., z dnia 14 lutego 2013r., oraz z dnia 25 lutego 2013r. oddalił., a wobec niezaskarżenia stał się on prawomocny.

Organy miały zatem oczywiste prawne podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych, wypłaconych na podstawie ostatecznej decyzji dotyczącej płatności, czego wyraz dały w zaskarżonych przez skarżącego rozstrzygnięciach, które są aktualnie przedmiotem kontroli. W konsekwencji, wbrew zarzutom skarg, organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego. W uzasadnieniach decyzji, organ odwoławczy wprost wskazał przepisy konkretnych aktów prawnych, jako uzasadnienie działań organów ARiMR, podkreślając zwłaszcza brzmienie art. 29 ust 1 ustawy z 9.05.2008 r. o Agencji Restrukturyzacji mi Modernizacji Rolnictwa, art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018r. poz. 1312), 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2018r. poz. 1936), art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018r. poz. 627 oraz z 2019 r. poz. 83 i 504) oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.L025, 28.1.2011, p.8).

Niezależnie od powyższego zaznaczenia wymaga, że sąd w badanej sprawie nie jest władny kontrolować podjętych w ramach wznowienia postępowań rozstrzygnięć, ponieważ znajdują się one poza granicami niniejszej sprawy, były przedmiotem weryfikacji sądowej i są prawomocne. Kognicji sądu podlega jedynie ustalenie, że takie orzeczenia zostały wydane i pomiędzy wysokością dopłat przyznanych w pierwszych decyzjach, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a wysokością dopłat przyznanych w decyzjach prawomocnych, występują różnice tego typu, że te pobrane w wysokości wyższej, niż wynikająca z decyzji prawomocnych, są dopłatami nienależnie pobranymi. Organy w uzasadnieniu decyzji wykazały, jakie są to kwoty i przedstawiły stosowne wyliczenia. Jako prawidłowe nie mogą być one skutecznie kwestionowane.

W takim układzie procesowym, jak w sprawie niniejszej, jeżeli dopłaty przyznane w decyzjach ostatecznych są niższe, niż pierwotnie przyznane, zawsze będzie dochodziło do ustalenia nienależnie pobranych kwot lub pobranych nadmiernie.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja ma charakter w znacznej mierze obliczeniowy i co do zasady, sprowadza się do wskazania, że kwoty ustalone w decyzjach do zwrotu, stanowią różnicę między kwotą pobraną, a kwotą należną (decyzja ma charakter matematyczny, kalkulacyjny). Sąd zaaprobował w pełni sposób wyliczenia kwot nienależnie pobranych przez skarżącego.

Za słuszną uznać należy ocenę organów także w kwestii przedawnienia. W tym zakresie wskazać trzeba, że według art. 3 ust. 1 i art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 obowiązek zwrotu płatności nienależnej przedawnia się cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości. Zgodnie z art. 3 akapit 4 rozporządzenia 2988/95 upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia. W przypadku skarżącego nieprawidłowość stwierdzono odnośnie deklaracji dotyczącej powierzchni uprawnionej do płatności za 2012r. Trafnie ocenił ortgan, że bez względu na to, jaką przyjąć datę początku biegu przedawnienia (złożenia wniosku, czy wypłaty świadczeń) przedawnienie nie nastąpiło. Wskazano na wielokrotne przerywanie biegu terminu przedawnienia, a ponadto przyjęto, że nie upłynął 8 – letni okres biegu przedawnienia wynikający z przerywania tego biegu kierowanymi do strony pismami dotyczącymi nieprawidłowości. Wskazano na wymierzoną stronie karę w rozumieniu 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, a jego art. 4 ust 4 nie wyłącz traktowania jako kary odmowy przyznania płatności oraz powołano wyrok TSUE z 3.09 2015 r. w sprawie C-383/14. Sąd ocenę powyższą, obszernie przedstawioną w uzasadnieniach decyzji, podziela

W konsekwencji za chybione uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. m.in. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 10, art. 80 k.p.a., poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy Zauważyć trzeba, że ustalając kwotę nienależnie pobranych płatności, w postępowaniu dotyczącym tej właśnie kwestii, organ opierał się na ustaleniach poczynionych w toku całego toczącego się postępowania w przedmiotowej sprawie. Ustalenia stanu faktycznego znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych i zostały obszernie opisane w uzasadnieniach decyzji. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie sądu, działania organu były prawidłowe. Zaskarżone decyzje zawierają opis i ocenę stanu faktycznego, będącego przesłanką ich wydania. Zaskarżone rozstrzygnięcia wskazują wyraźnie, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje mają charakter w znacznej mierze obliczeniowy i co do zasady, sprowadzają się do wskazania, że kwota ustalona do zwrotu, stanowi różnicę między kwotą pobraną, a kwotą należną, Jak już wcześniej podkreślano, decyzje takie mają charakter matematyczny, kalkulacyjny.

Sąd zauważa, że skarżący, kwestionując legalność zaskarżonych decyzji podniósł szereg okoliczności, które jego zdaniem świadczą o tym, że materiał dowodowy, zgromadzony w toku postępowania jest niepełny, a postępowanie w tym zakresie nierzetelne, wobec czego, jego wyniki nie mogą być podstawą ustaleń, między innymi w zakresie nienależnie pobranych płatności.

W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organowi do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącego nie wpływa na treść decyzji oraz nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie materiału dowodowego. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej.

Podkreślić należy, że organ analizował materiał dowodowy kompleksowo i akcentując jego koherentność, nie upatrując w osobno ujawnionych aspektach sprawy znaczenia determinującego, lecz podkreślając łączną wymowę ujawnionych faktów; stad zarzut wadliwego zinterpretowania dowodów jest chybiony. Z uwagi na obszerność materiału i drobiazgowość dokonanej analizy nie wszystkie dowody korzystają tu z przymiotu zupełności, jednak w powiązaniu z pozostałymi tworzą spójną i zwartą całość.

W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organ już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione. Należy zauważyć, że w toku postępowania skarżący nie składał wniosków dowodowych, które nie zostałyby rozpoznane.

W zakresie pozostałych zarzutów, sąd również nie stwierdził naruszeń, bowiem organ zachował wszelkie wymagane reguły dotyczące prawidłowego prowadzenia postępowania administracyjnego. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów, jakie w tym zakresie statuują m.in. regulacje k.p.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji wykazała, że decyzje te są zgodne z prawem, nie naruszają bowiem ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, sąd uznał zarzuty skarg za nieuzasadnione. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalono.