Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 511/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 44  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska,, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Prezydenta W. – A. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 07 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności egzekucji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z dnia 18 stycznia 2012 r. nr [...]; II. zasądza zwrot pobranego od strony skarżącej wpisu sądowego w kwocie 100 (sto) zł.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W., powołując przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. w Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej w skrócie: k.p.a.) oraz art. 29 § 1 i § 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. w Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej w skrócie: u.p.e.a.), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. z [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji i zwrotu Prezydentowi W. – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, o numerach:

- [...] i [...] wystawionych na zobowiązanego J. G.;

- [...], [...] i [...] wystawionych na zobowiązanego Z. K. oraz

- [...], [...], [...], [...] oraz [...] wystawionych na zobowiązanego D. F.

Z akt sprawy wynika, że w grudniu 2011 r. (w dniach 12, 16, 21 i 22) do organu egzekucyjnego wpłynęły administracyjne tytuły wykonawcze o podanych wyżej numerach, do których wierzyciel dołączył dowody doręczenia zobowiązanym upomnień.

Organ egzekucyjny postanowieniem z 18 stycznia 2012 r. stwierdził niedopuszczalność egzekucji i zwrócił wierzycielowi Prezydentowi W. – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we W. (dalej także: skarżący) ww. tytuły wykonawcze. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że egzekucja była niedopuszczalna z uwagi na nieskuteczność doręczenia upomnień. W ocenie organu egzekucyjnego, wierzyciel błędnie przyjął, że do doręczenia upomnienia zobowiązanym doszło na zasadach opisanych w przepisie art. 44 k.p.a. - po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, tj. w trybie fikcji prawnej doręczenia. Dla uznania, że doszło do doręczenia pisma w tym trybie nie jest bowiem wystarczające stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki, gdyż zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, a więc dopiero po upływie siedmiu dni od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Zdaniem organu I instancji, w przedmiotowej sprawie drugie awizowanie przesyłek zawierających upomnienie nastąpiło przed upływem siedmiodniowego terminu, o jakim mowa wyżej. Termin ten należy liczyć zgodnie z art. 57 §1 k.p.a., tj. bez uwzględnienia dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Obowiązek dwukrotnego awizowania w odstępstwie siedmiu dni ma charakter gwarancyjny dla adresata. Wobec tego, sam fakt przechowywania pisma w placówce pocztowej przez okres 14 dni bez zachowania terminów siedmiodniowych przy awizowaniu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia. Z uwagi na zbyt wczesne ponowne awizo organ egzekucyjny stwierdził, że nie zostały skutecznie doręczone zobowiązanym upomnienia, a zatem nie zostały spełnione wszystkie wymogi niezbędne do skierowania obowiązku na drogę przymusowej realizacji w toku postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu wierzyciel wniósł o uchylenie postanowienia w całości oraz o przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanych. W ocenie wierzyciela, dokonana przez organ I instancji analiza prawidłowości doręczenia upomnienia, narusza przepisy o doręczeniach, w szczególności art. 44 § 2 k.p.a., który siedmiodniowy termin pozostawienia zawiadomienia o możliwości odebrania przesyłki nakazuje liczyć od dnia pozostawienia zawiadomienia, a nie od dnia następnego po tym dniu. Ponadto zdaniem skarżącego, z wykładni przepisu art. 44 k.p.a. jednoznacznie wynika, że jeśli od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu przesyłki do nadawcy upłynęło pełne 14 dni, to bez znaczenia jest fakt, że drugie awizowanie zostało dokonane przedwcześnie. W związku z czym, upomnienia wysłane do zobowiązanych zostały doręczone skutecznie.

Wierzyciel podniósł także, że nawet naruszenie przepisów o doręczeniach nie daje podstaw do zastosowania rygoru określonego w art. 29 §1 u.p.e.a.

Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, co stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. podlega badaniu z urzędu pod kątem dopuszczalności egzekucji. W przypadku stwierdzenia niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. tytuł ten podlega zwrotowi do wierzyciela. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeśli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Z kolei art. 27 § 1 u.p.e.a. stanowi, że do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. W ocenie organu II instancji, w przedmiotowej sprawie upomnienia nie zostały doręczone, jak to przyjął wierzyciel, w trybie prawnej fikcji doręczenia, tj. na zasadach określonych w art. 44 k.p.a. Powołując treść art. 44 § 1 - § 4 k.p.a. stwierdził, że przepis ten należy interpretować kompleksowo, tzn. ocena skuteczności doręczenia w powyższym trybie, może być dokonana w oparciu o stwierdzenie, że pismo było przechowywane przez pocztę przez okres 14 dni (§ 1) i że dokonano prawidłowego, dwukrotnego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma na poczcie wraz z informacją o możliwości jego odbioru (awiza) (§ 2 i 3), w szczególności, że dochowano siedmiodniowego terminu dla wystawienia powtórnego awiza (§ 3). Oznacza to, zdaniem organu II instancji, że pisma nie można uznać za doręczone w tym trybie w sytuacji, gdy powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zostało pozostawione adresatowi przed upływem siedmiodniowego terminu na jej podjęcie. Przy obliczaniu tego terminu nie wlicza się bowiem, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., dnia w którym dokonano pierwszego zawiadomienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Prezydent W.– Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów art. 44 § 2 k.p.a. i niewłaściwe zastosowanie art. 57 k.p.a. oraz naruszenie art. 27 § 3 u.p.e.a. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że upomnienia skierowane do dłużników zostały doręczone skutecznie, co prawidłowo udokumentował. Wyjaśnił, że przy obliczaniu siedmiodniowego terminu do pozostawienia powtórnego awiza (art. 44 § 2 k.p.a.), co potwierdza doktryna i orzecznictwo, nie ma zastosowania ogólna zasada liczenia terminu określona w art. 57 k.p.a., tzn., że bieg terminu rozpoczyna się od dnia następnego. Uzasadniając kolejny zarzut, skarżący argumentował, że niewłaściwe doręczenie upomnienia nie może być podstawą zwrotu tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a., albowiem zwrot następuje tylko wtedy, gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 Nr 270) - dalej P.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty się trafne.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest w istocie kwestia skuteczności doręczenia, przez wierzyciela Prezydenta W. - Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej zobowiązanym: J. G., Z. K. i D. F., upomnień przedegzekucyjnych, obejmujących należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Skuteczne doręczenie upomnień stanowi bowiem warunek dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej. W analogicznej sprawie rozstrzygał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 30.05.2012 sygn. akt. I SA/Wr 344/12 uchylił orzeczenia organów obu instancji. Stanowisko wyrażone w tym wyroku Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela.

Na wstępie należy wskazać, że niewątpliwie jednym z warunków wszczęcia egzekucji przez administracyjny organ egzekucyjny jest doręczenie zobowiązanemu upomnienia wzywającego do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Przy czym, stosownie do art. 27 § 3 u.p.e.a., dowód doręczenia upomnienia wierzyciel obowiązany jest dołączyć do tytułu wykonawczego. Jeżeli jednak, na podstawie przepisów szczególnych, doręczenie upomnienia nie było wymagane, wierzyciel podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Dlatego też organ egzekucyjny, który na mocy art. 29 § 1 u.p.e.a. zobligowany jest do badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, zobowiązany był zbadać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., pozwalających na uruchomienie egzekucji, a więc objąć kontrolą również skuteczność doręczenia upomnienia. Oznacza to, że niedołączenie do tytułu wykonawczego prawidłowego dowodu doręczenia upomnienia należy potraktować jako niespełnienie wymogu dotyczącego tytułu wykonawczego, wynikającego z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., co stanowi podstawę do zwrotu wierzycielowi tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 29 § 2 u.p.e.a. Innymi słowy, w przypadku nieskutecznego doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego, organ egzekucyjny obowiązany jest, wbrew twierdzeniu skarżącego, do zwrotu tytułu wykonawczego na podstawie art. 29 § 2 u.p.e.a.

Tym samym prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej we W. przyjął, że niedołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia (jeżeli przepis wymaga uprzedniego doręczenia upomnienia), powinno być traktowane podobnie jak naruszenie wymogów dotyczących tytułu wykonawczego z art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. W konsekwencji także wady doręczenia upomnienia w sytuacji, gdy obowiązek jego doręczenia wynika z przepisów prawa, winny być traktowane jako podstawa do zwrotu wierzycielowi tytułu wykonawczego.

Uwzględniając powyższa należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma rozstrzygnięcie czy dołączone do tytułów wykonawczych dowody doręczenia zobowiązanym upomnień potwierdzają ich prawidłowe doręczenie.

Ponieważ, zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. I tak przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w zakresie dotyczącym doręczeń pism w postepowaniu egzekucyjnym, w tym upomnienia przedegzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęli się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej adresata lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Z treści przepisu art. 44 k.p.a. wynika zatem, że skuteczność doręczenia dokonywanego w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia, zdeterminowana jest łącznym spełnieniem określonych nim przesłanek, a mianowicie: 1) niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, także dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy; 2) pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a.; 3) upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dołączonym do doręczanej przesyłki. Domniemanie prawne doręczenia pisma adresatowi ,uregulowane w art. 44 k.p.a., ma charakter niewzruszalny, skoro kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje trybu składania oświadczeń woli i dochodzenia ich do wiadomości adresata, lecz normuje samą czynność procesową doręczenia pisma. Adresat pisma ma możliwość jedynie wykazania, że przepis art. 44 k.p.a. nie powinien być stosowany albo został zastosowany wadliwie, a wobec tego brak było przesłanek do wywołania skutków prawnych związanych z ustanowionym w nim domniemaniem (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II FSK 748/08 - dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi może zostać obalone gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1754/09 - dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, wszystkie istotne przesłanki, wynikające z art. 44 § 1 - 4 k.p.a., zostały spełnione. Z akt sprawy wynika, że doręczenie zobowiązanym: J. G., Z. K. i D. F. pisemnych upomnień, zawierających wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, zgodnie z art. 39 k.p.a., zostało zlecone w ramach umowy o świadczenie usług pocztowych z operatorem publicznym. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej upomnienie z dnia 16 sierpnia 2011 r., skierowanej do zobowiązanego D. F. (na adres: [...], ul. [...]) wynika, że z uwagi na nieobecność adresata w dniu 4 października 2011 r. przesyłka ta była awizowana i pozostawiona na okres 7 dni do jego dyspozycji w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Ponieważ adresat pisma nie podjął przesyłki w wyznaczonym terminie, doręczający w dniu 11 października 2011 r. pozostawił powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wobec nie podjęcia przesyłki w wyżej zakreślonym terminie, Urząd Pocztowy zwrócił przesyłkę do nadawcy w dniu 20 października 2011 r. Podobnie przesyłka, zawierająca upomnienie z dnia 18 października 2011 r., skierowana do zobowiązanego D. F. (na adres: [...], ul. [...]) była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 9 listopada 2011 r. (pozostawiona na okres 7 dni do jego dyspozycji w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w skrzynce pocztowej adresata) i po raz drugi w dniu 16 listopada 2011 r. (powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia), po czym - z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie - zwrócona do nadawcy w dniu 24 listopada 2011 r.

W przypadku przesyłki zawierającej upomnienie z dnia 18 kwietnia 2011 r., której adresatem był zobowiązany Z. K. ([...], ul. [...]), pierwsze awizowanie przesyłki nastąpiło w dniu 6 lipca 2011 r., drugie zaś w dniu 13 lipca 2011 r. Przesyłka ta, jako nie podjęta w terminie, została zwrócona nadawcy w dniu 21 lipca 2012 r. Przesyłka zawierająca upomnieniu z dnia 4 października 2011 r. skierowana została do zobowiązanego J. G. ([...], [...]), przesyłkę awizowano po raz pierwszy w dniu 31 października 2011 r., a po raz drugi w dniu 7 listopada 2011 r. Ponieważ adresat nie podjął przesyłki w terminie, została ona zwrócona nadawcy w dniu 15 listopada 2011 r.

Na wstępie należy wyjaśnić, że fakt przedwczesnego powtórnego awizowania przesyłki pozostającej w oddawczym urzędzie pocztowym, w ocenie Sądu, nie powoduje tak daleko idących skutków jakie wywiodły organ obu instancji orzekając o zwrocie wierzycielowi tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...]. Wynikające z art. 44 k.p.a. terminy przechowywania pisma w placówce pocztowej mają stworzyć dla strony gwarancje możliwości odebrania przesyłki i zapoznania się z tym pismem w terminie nie dłuższym niż 14 dni od momentu pierwszego awizowania. Powtórne awizo stanowi dla strony informację o kolejnym terminie, w którym możliwy jest odbiór pisma, jednak dostarczenie drugiego awiza przedwcześnie nie wpływa na powyższe prawo strony, bowiem z treści art. 44 k.p.a. wynika jednoznacznie, że stronę informuje się o konieczności liczenia 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Tym samym przedwczesne awizo ani nie skraca pierwotnie wskazanego 7-dniowego terminu dla odbioru pisma, ani terminu 14 – dniowego, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Istotne jest natomiast, by – bez względu na wcześniejsze powtórne awizowanie – przesyłka była faktycznie przechowywana w placówce pocztowej przez okres 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Podobne poglądy wyrażano wielokrotnie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 17.07. 2008 r. sygn. akt II OZ 762/08, postanowienie z dnia 31.08.2010 r. sygn. I OSK 1371/10, czy wyrok z dnia 16.02. 2012 r. sygn. akt I OSK 1944/11).

W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie doszło też do przedwczesnego powtórnego zawiadomienia adresatów o możliwości odebrania przesyłki. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepis art. 44 § 2 k.p.a nakazuje liczenie siedmiodniowego terminu, w którym adresat może przesyłkę odebrać, od dnia w którym powiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, a nie od dnia następnego. W przypadku niepodjęcie przesyłki w terminie siedmiu dni, zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadamiania. Warunkiem uznania doręczenia w trybie tzw. fikcji prawnej doręczenia za prawidłowe jest dwukrotne powiadamianie adresata o przechowywanej przesyłce pozostawienie przesyłki i przechowywanie tej przesyłki przez okres 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia, przy czym do wyliczenia 14 dniowego terminu zastosowanie ma przepis art. 57 §1 k.p.a.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia w trybie zastępczym upomnień przedegzekucyjnych zobowiązanym, które to doręczenie warunkowało dopuszczalnością wszczęcia egzekucji administracyjnej. Oznacza to, że zarówno organ I, jak i II instancji wadliwie, w sposób sprzeczny z wykładnią dokonaną powyżej, zinterpretowały treść przepisu art. 44 § 2 k.p.a. co do wyliczania siedmiodobowego terminu, wynikającego z tego przepisu, jak i wadliwie przyjął, że nie można uznać przesyłki za doręczoną - w rozumieniu art. 44 § 4 k.p.a. - w sytuacji gdy powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przełyki doręczyciel pozostawił przed upływem terminu określonego w pierwszym zawiadomieniu o pozostawieniu pisma z informacją o możliwości jego odbioru.

Tym samym podzielić należy argumentację przedstawioną w tym zakresie w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę organ egzekucyjny winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił postanowienia organów obu instancji. O zwrocie uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego orzeczono stosownie do art. 225 ww. ustawy, bowiem skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.