Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 866/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 270, art. 277, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 143 ust. 1, art. 92 ust. 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017r. sprawy ze skargi E. H. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 lipca 2016r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 176/16 w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 866/16

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 176/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargi E. H., K. H. i K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Pismem z 29 września 2016 r. E. H. wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.

Zdaniem skarżącej rozpoznanie skargi nastąpiło nieobiektywnie, miało miejsce "matactwo przepisami prawnymi, dyskryminacja umysłowa skarżących, tuszowanie działań organów publicznych na podstawie nieprawdziwych dokumentów".

Skarżąca podniosła, że operat szacunkowy został wydany w oparciu

o dokumenty przerobione lub fałszywe oraz zebrane nielegalnie. Jej zdaniem wypis

z rejestru gruntów nie został wydany przez Starostwo Powiatowe we Włoszczowie,

a Sąd nie zauważył, że nie został on potwierdzony przez żaden urząd. Brak jest na nim pieczątki podłużnej Starostwa, pieczęci okrągłej z orłem w środku, pieczątki

i podpisu osoby wydającej, numeru wypisu, podpisu osoby sporządzającej wypis.

Wskazała, że rzeczoznawcza w operacie stwierdził, że działka nr [...] jest gruntem zurbanizowanym, co jest sprzeczne z dokumentami np. z wypisem z rejestru gruntów oraz przepisami o ewidencji. Zdaniem skarżącej, "rzeczoznawca bez zlecenia, które zostało wydane mu 29 października zbierał dowody, np. wtargnął na działkę nr [...] bez żadnego prawa (tylko raz) w dniu 10 września 2013 r."

Zarzuciła, że mapa zasadnicza też została prawdopodobnie sfałszowana przez geodetę.

Skarżąca zauważyła, że na mapie działka [...] ma oznaczenie gruntów jako B – tereny mieszkaniowe i Bp – tereny zurbanizowane niezabudowane, co jest fałszerstwem. Starostwo Powiatowe w piśmie po wydaniu orzeczenia poinformowało, że doszło do pomyłki i działka [...] w ewidencji jest oznaczona "BR i R i tak musi być", a na mapie, w wyniku aktualizacji dokumentów, dokonano pomyłki. Ponadto wszystkie wymienione działki w pozwoleniu na budowę mają zaznaczoną sieć kanalizacyjną na terenie działki w znacznej odległości od granicy z drogą gminną,

a np. działka [...] i kilka działek wzdłuż drogi po stronie skarżącej nie posiada zaznaczonej sieci na działkach, podczas gdy powinna być ujęta studzienka od budynku.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach

w dniu 12 stycznia 2017 r. skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu wyroku objętego skargą Sąd powołał się na mapę stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, gdzie działka nr [...] oznaczona jest symbolem B i Bp, a jest to niezgodne z prawidłowym oznaczeniem tej działki w ewidencji gruntów. Ma to w jej ocenie taki wpływ na treść wyroku, że działka skarżącej podlega pod wyłączenie, o którym mowa w art. 143 ust. 1 u.g.n. Oświadczyła, że nie składała zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Warunkiem skargi o wznowienie jest zatem istnienie prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, kończącego postępowanie w sprawie, którym

w rozpatrywanej sprawie jest opisany na wstępie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 13 lipca 2016r. sygn. akt II SA/Ke 176/16.

Podstawy skargi o wznowienie wymienione są w art. 271-273 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, iż skuteczne wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego uzależnione jest m.in. od złożenia jej w ściśle określonym terminie. Jak wynika bowiem z dyspozycji art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Z kolei zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia.

Wymogi powyższe zostały w niniejszej sprawie spełnione. E. H. wniosła skargę o wznowienie w terminie, licząc go od daty dołączonego do skargi pisma Starostwa Powiatowego we Włoszczowie z 22 lipca 2016 r. informującego o błędnym oznaczeniu działki nr [...] symbolem Bp.

Mając na względzie okoliczności wskazane przez skarżącą w skardze

o wznowienie z 29 września 2016 r., sprecyzowane podczas rozprawy z 12 stycznia 2017 r., Sąd przyjął, że podstawą wznowienia były art. 273 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a.

Dokonując oceny zasadności skargi w oparciu o przesłankę z art. 273 § 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że zgodnie z jego brzmieniem można żądać wznowienia

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Odnosząc się do tej przesłanki skarżąca podniosła, że w uzasadnieniu wyroku stanowiącego przedmiot skargi Sąd powołał się na mapę stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, gdzie działka nr [...] oznaczona jest symbolem B i Bp, co jest niezgodne z jej prawidłowym oznaczeniem w ewidencji gruntów. Jak podkreśliła, znajduje to oparcie

w piśmie wydanym z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z 22 lipca 2016 r.,

a więc już po wyroku jaki zapadł w sprawie II SA/Ke 176/16, z którego wynika, że

w obszarze działki nr [...] nie istnieje użytek Bp, a organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków dokonał usunięcia z mapy ewidencyjnej nieprawidłowych danych (oznaczeń Bp). Zdaniem skarżącej powoduje to, że ww. działka podlega pod wyłączenie, o którym mowa w art. 143 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (tekst w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 grudnia 2015r. objętej skargą w sprawie II SA/Ke 176/16, opublikowany w Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n.

Podnoszone przez skarżącą okoliczności, oparte na przesłance wznowienia

z art. 273 § 2 p.p.s.a., nie mogły jednak mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.

Podstawą materialnoprawną decyzji kontrolowanej w sprawie sygn. akt II SA/Ke 176/16 był m.in. przepis art. 143 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym przepisy rozdziału 7, dotyczącego udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, stosuje się do nieruchomości bez względu na ich rodzaj i położenie, jeżeli urządzenia infrastruktury technicznej zostały wybudowane z udziałem środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne.

Stosownie do art. 92 ust. 2 u.g.n. za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące

w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W uzasadnieniu wyroku z 13 lipca 2016 r. odnosząc się do zarzutu, że działka nr [...] jest użytkiem rolnym, a w związku z tym nie mają w sprawie zastosowania przepisy dotyczące opłaty adiacenckiej, Sąd podniósł – przywołując zacytowane wyżej przepisy - że "w rozpoznawanej sprawie pozostaje niesporne, że dla działki skarżących nr [...] , oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków symbolem Br i R ostateczną decyzją z dnia 23 maja 2012r. Wójt Gminy K., na wniosek skarżących, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] (k.151a akt adm.). Z części tekstowej wynika, że inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a nie zagrodowej. Na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, teren działki oznaczono symbolem B - tereny mieszkaniowe, a pozostałą część działki niezabudowanej oznaczono symbolem Bp. W Analizie Urbanistyczno – Architektonicznej podano, że w sąsiedztwie nieruchomości znajdują się działki dostępne z tej samej drogi publicznej oraz zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi." Sąd powołał się przy tym także na przyjęty w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym, jeżeli działka figuruje w rejestrze ewidencji gruntów jako użytek rolny lub leśny, lecz zostały dla niej ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stanowi ona nieruchomości wykorzystywanej na cele rolne i leśne w rozumieniu art. 92 ust. 2 u.g.n., co oznacza, że nie znajduje też zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 143 ust. 1 in fine (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 272/14).

Orzekając w sprawie II SA/Ke 176/16 Sąd uznał, że wprawdzie działka nr [...] oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem Br (budynki na roli) i R (rola), to nie podlega wyłączeniu z ustalenia opłaty adiacenckiej, o którym mowa w art. 143 ust. 1 u.g.n. dlatego, że wydana została wobec niej decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego, a nie

z uwagi na oznaczenie tej działki symbolem B i Bp na mapie stanowiącej załącznik do tej decyzji. Usunięcie z ewidencji gruntów oznaczenia części użytku gruntowego

w działce nr [...] w P. symbolem Bp, na co wskazuje się w piśmie Starostwa Powiatowego we Włoszczowie z 22 lipca 2016 r., pozostaje zatem bez znaczenia dla możliwości zastosowania wskazanego wyżej wyłączenia z art. 143 ust. 1 u.g.n. wobec bezspornej okoliczności, że dla działki tej, decyzją z 23 maja 2012 r., zostały ustalone warunki zabudowy.

Drugą podstawę wznowienia – jak wynika z treści skargi o wznowienie – skarżąca opiera o art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym.

Odnosząc się do tej przesłanki wyjaśnić trzeba, że podrobienie dokumentu oznacza, że został on sporządzony przy zachowaniu pozorów, jakby pochodził od innej osoby niż ta, w której imieniu został sporządzony. Przerobienie dokumentu oznacza natomiast nadanie mu innej treści niż pierwotna, to jest wpisaniu w jej miejsce innej lub poprawieniu istniejącej. Dokument pochodzi zatem od podmiotu sporządzającego go, jednakże treść zawartego w nim oświadczenia jest w pewnym zakresie zmieniona, zniekształcając zawarte w dokumencie oświadczenie (por. postanowienie NSA z dnia 26 maja 2011 r., I OSK 1/11, LEX nr 1080840). Dla zaistnienia powyższej przesłanki wznowienia postępowania nie jest istotne, kto i w jakim celu podrobił lub przerobił dokument. Okoliczność fałszu dokumentu musi zostać wykazana w toku postępowania o wznowienie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że podrobienie lub przerobienie dokumentu stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie wówczas, gdy dowód z powyższego dokumentu został przeprowadzony

w trybie art. 106 § 5 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem, który wydał prawomocne orzeczenie będące przedmiotem skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego (por. komentarz do art. 273 p.p.s.a., Hanna Knysiak-Sudyka [w:] Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, WK 2016 i wyrok NSA z dnia 28 marca 2007r., I OSK 16/07, LEX nr 334155).

W sprawie będącej przedmiotem skargi dowód taki nie był przeprowadzany.

Niezależnie od tego Sąd stwierdza, że okoliczność fałszu (podrobienia bądź przerobienia) dokumentów wskazanych w skardze nie została przez skarżącą w żaden sposób wykazana. Zawarte w tym zakresie stwierdzenia opierają się tylko na subiektywnej ocenie skarżącej, nie popartej jakimikolwiek dowodami. Jak wynika

bowiem z treści skargi o wznowienie, w ocenie E. H. "mapa zasadnicza jest prawdopodobnie sfałszowana przez geodetę", a "Sąd wydał orzeczenie na podst. prawdopodobnie na przerobionych, sfałszowanych dokumentach, a decyzja wydana przez Wójta Gminy K. i SKO powinna być sprawdzana przez Prokuraturę, gdyż za dużo podejrzeń w nich co do możliwości popełnionych przestępstw." Wprawdzie skarżąca podnosi także, że "rzeczoznawca w tym wypadku już jest podejrzany o fałszerstwo dokumentów urzędowych", jednak z oświadczenia jej pełnomocnika złożonego na rozprawie wynika wprost, że nie składała zawiadomienia do organów ścigania o popełnieniu przestępstwa. W tym stanie rzeczy brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że doszło do przerobienia lub podrobienia dokumentu, na którym Sąd oparł wyrok w sprawie II SA/Ke 176/16.

Stwierdzić zatem trzeba, że w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem z 13 lipca 2016 r. nie zaszły przesłanki wznowienia z art. 273 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.

Reasumując, skoro obie wskazywane podstawy wznowienia okazały się nieuzasadnione, skarga o wznowienie podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.