Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 33/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] października 2019 r. nr [...] określającą A spółce z o.o. z siedzibą w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Jak wynika z akt sprawy A spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) złożyła deklarację w podatku od nieruchomości na 2014 r., w której wykazała, będące jej własnością, grunty o łącznej powierzchni 6,8052 ha (sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Bp) jako zwolnione z opodatkowania (załącznik do deklaracji ZN-I/B). Jako podstawę zwolnienia Spółka wskazała art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. : Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: u.p.o.l.). Wykazanie ww. gruntów jako zwolnionych z podatku od nieruchomości Spółka wiąże z zawartą [...] marca 2012 r. ze Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w W. (dalej: Stowarzyszenie) umową użyczenia tych gruntów. Z umowy wynika, że grunty zostały użyczone Stowarzyszeniu do wyłącznego i nieodpłatnego korzystania na cele statutowe, tj. organizację imprez, warsztatów, szkoleń, spotkań oraz gier i zawodów dla dzieci i młodzieży.

Wójt Gminy K., po przeprowadzeniu ponownie postępowania (decyzję z dnia [...].05.2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzją z dnia [...].07.2019 r.), określił A spółce z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca) zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 58.525 zł, uznał bowiem że należące do Spółki grunty nie podlegały zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Wójt - powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności: umowę użyczenia z dnia [...].03.2012 r., regulamin Stowarzyszenia, pisma Stowarzyszenia z dni: [...].02.2013 r., [...].05.2013 r., [...].07.2013 r., [...].04.2014 r.,[...].05.2016 r., [...].05.2016 r. zawierające odpowiedzi na pisma Wójta, protokoły oględzin gruntu z dnia [...].06.2013 r., z dnia [...].07.2013 r. oraz z dnia [...].09.2019 r., pismo Starostwa Powiatowego w L. z dnia [...].02.2019 r. będące odpowiedzą na pismo Wójta oraz zeznania świadków W.F. (sołtys S.), D.W. i R.T. (rolnicy posiadający działki w bliskim sąsiedztwie gruntów Spółki) - stwierdził, że ani Stowarzyszenie, ani Spółka nie wykazały aby w 2014 r. grunty należące do Spółki zostały zajęte na działalność statutową prowadzoną przez Stowarzyszenie wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, nie wykazały też aby grunty te zostały zajęte na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Fakt, że Stowarzyszenie w 2014 r. udostępniło użyczone od Spółki grunty innym podmiotom na zorganizowanie np. gry paintballowej czy do jazdy quadami, rowerami czy motorami nie świadczy o zajęciu gruntów przez Stowarzyszenie na cele statutowe. W ocenie Wójta nie zostały zatem spełnione w 2014 r. warunki zwolnienia przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., a grunt stosowanie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako będący w posiadaniu przedsiębiorcy (Spółki), podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższej stawki.

W odwołaniu Spółka, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie przepisów oraz art. 151 §1 w zw. z art. 146 oraz art. 190 §1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm. – dalej: O.p.) i art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: SKO w W., Kolegium), po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do braku podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Odwołując się do językowego znaczenia pojęcia "zajęcie" nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności wskazał, że należy rozumieć je jako faktyczne, rzeczywiste wykonanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego ze statutu stowarzyszenia. Jednocześnie nieruchomość w omawianym zakresie nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a opisana ww. kwalifikowana działalność na niej prowadzona musi odbywać się w ramach statutowej działalności stowarzyszenia. Zdaniem Kolegium, za zajęcie nieruchomości na statutową działalność Stowarzyszenia w 2014 roku nie można uznać, wskazanego przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...].08.2014 r., udostępnienia użyczonej nieruchomości na imprezy paintballowe, pozwolenia na jeżdżenie po tym terenie posiadaczom quadów, planów Stowarzyszenia na zorganizowanie stałego toru do nauki jazdy dla lekkich pojazdów takich jak rowery, motory, quady ani wskazania, że dzięki urządzeniom po bocznicy kolejowej oraz umieszczeniu balotów słomowych teren sprawdza się jako parkour dla traceurów. Z wyjaśnień Stowarzyszenia, zawartych w pismach z dnia [...].08.2014 r., wynika, że Stowarzyszenie nie zrealizowało w 2014 r. żadnych konkretnych czynności składających się na działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu świadczących z faktycznym wykorzystaniem użyczonej przez Spółkę nieruchomości. Nie stwierdzono też aby, jak wyjaśnia Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...].05.2016 r., grunty zostały trwale zajęte na obozowiska i bazy wypoczynkowe dla dzieci i młodzieży. Kolegium podkreśliło, że czynności świadczące o zajęciu nieruchomości na działalność statutową Stowarzyszenia winny być realizowane przez Stowarzyszenie, tymczasem rzekome imprezy paintballowe, na które powołuje się Stowarzyszenie, nie były przez Stowarzyszenie organizowane, nie podano ani kiedy się odbyły, ani kto je organizował, ani kto w nich uczestniczył. Także korzystanie z tego terenu przez właścicieli quadów, czy wykorzystywanie urządzeń po bocznicy kolejowej jako parkour dla traceurów, nie wiąże się ze statutową działalnością Stowarzyszenia wśród dzieci i młodzieży. Za statutową działalność Stowarzyszenia nie można też uznać, zdaniem Kolegium, obietnicy sponsoringu dla zorganizowania stałego toru do nauki jazdy dla lekkich pojazdów, realizacji planów w zakresie wytyczenia ścieżek, placów manewrowych i ustawienia znaków ruchu drogowego. SKO w Wałbrzychu wskazało też, że Spółka, mimo wezwań, nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających faktyczne zajecie użyczonych Stowarzyszeniu gruntów do działalności statutowej Stowarzyszenia w 2014 r. Przeprowadzone w dniu [...].09.2019 r. oględziny spornych gruntów nie wykazały aby odbywała się tam jakkolwiek działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki oraz kultury fizycznej i sporu, brak też oznak zajęcie na obozowiska i bazy wypoczynkowe dla dzieci i młodzieży, takiej działalności na tym gruncie nie potwierdzili też świadkowie W.F., D.W., R.T. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że zwolnieniem na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. z podatku od nieruchomości w 2014 r. nie są objęte grunty o łącznej powierzchni 6.8052 ha. Grunty te, w ocenie organu odwoławczego, stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jako będący w posiadaniu przedsiębiorcy (Spółki), tj. związany z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do pojęcie "względów techniczny" uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości w działalności gospodarczej Kolegium wskazało, że nieopłacalność eksploatacji złoża kruszywa naturalnego na spornych gruntach, także brak możliwości innego, planowanego przez Spółkę, wykorzystania gruntu nie stanowi przeszkody o charakterze technicznym do prowadzenia działalności gospodarczej, jest to bowiem przeszkoda o charakterze ekonomicznym.

Za chybnie organ odwoławczy uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 190 § 1 i 2 oraz art. 151 § 1 w zw. z art. 146 O.p., wskazał, że całość korespondencji w toku postępowania, w tym decyzja organu I instancji, zostały doręczone w sposób zgodny z prawem, tj. przesłane na adres siedziby Spółki, który został ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym i doręczone w lokalu siedziby Spółki osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, zgodnie z art. 151 § 1 O.p. Kolegium wyjaśniło też, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wskazania przez osobę prawną (osoby fizyczne repezentujące osobę prawną) adresu do korespondencji. Dlatego organ I instancji nie mógł, zgodnie z art. 151 O.p., doręczać Spółce pism na wskazany adres dla doręczeń: "Kancelaria radcy prawnego A.W., ul. [...] w L.".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie:

- art. 151 §1 zdanie 2. w związki z art. 146 O.p. przez dokonywanie doręczeń pism w postępowaniu podatkowym na adres inny niż wskazany przez podatnika w postępowaniu podatkowym;

- art. 123 § 2 O.p. oraz art. 190 O.p. przez niezawiadomienie Strony o miejscu i terminie przeprowadzenie dowodu, tym samym uniemożliwienie udziału Strony w postępowaniu;

- art. 122 O.p. przez dokonanie stwierdzeń dotyczących stanu nieruchomości objętej podatkiem w 2014 r. na podstawie ustaleń mających miejsce w 2019 r. oraz stwierdzenie o uczestniczeniu przez Spółkę w postępowaniu przed WSA we Wrocławiu i wyciągnięcia z powyższego skutków dla podatnika;

- art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. przez uznanie, że Spółka nie oddała w użytkowanie nieruchomości Stowarzyszeniu do zajęcia na cele statutowe.

Uzasadniając zarzuty skargi Spółka wskazała, że składając odwołanie od decyzji Wójta z [...] maja 2019 r., następnie uchylonej decyzją z [...] lipca 2019 r. przez SKO w W., powiadomiła o zmianie adresu dla doręczeń i wskazała jako adres w postępianiu podatkowym: "adres dla doręczeń: Kancelaria radcy prawnego A.W. ul. [...] L.". Organ podatkowy, podejmując czynności [...] września 2019 r., polegające na oględzinach gruntów, od których naliczył podatek, nie zawiadomił Spółki o tych czynnościach na ww. adres, podobnie Spółka nie została zawiadomiona o przesłuchaniu [...] września 2019 r. świadków. Oznacza to, że organ podatkowy przeprowadził dowody bez udziału Strony, ponadto uniemożliwił Spółce wypowiedzenie się co do tych dowodów, zawiadamiając Spółkę o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się w sprawie pismem na adres Spółki, a nie na podany adres dla doręczeń.

Strona skarżąca, powołując się na treść art. 151 § 1 zdanie 2. O.p., wskazała, że nakazuje on do osób prawnych stosować art. 146 O.p., który wymaga od podatnika wskazania zmiany adresu dla doręczeń. Tym samym po stronie organu podatkowego, powstaje obowiązek doręczania korespondencji na adres zmieniony, wskazany przez podatnika. W tym zakresie powołuje tezy orzeczeń sądów administracyjnych (wyroki: NSA z dnia 28.05.2015 r. I FSK 560/14, z dnia 19.04.2013 r., II FSK 1657/11, WSA w Gdańsku z 21.02.2018 r. I SA/Gd 1624/17, WSA w Gliwicach z dnia 11.05.2017 r. III SA/Gl 74/17,WSA w Białymstoku z dnia 16.05.2017 r. I SA/Bk 211/17 i z dnia 16.05.2017 r., I SA/Bk 210/17). Skarżący podkreśla, że podany adres jest adresem kancelarii prawnej prezesa zarządu skarżącej Spółki (jedyny członek zarządu uprawniony do reprezentacji Spółki). Wyjaśnia, że dowiedział się o decyzji i jej uzasadnieniu, ale nie miał wpływu na przebieg postępowania w sprawie.

Jednocześnie strona skarżąca, z ostrożności procesowej, wskazuje, że aktualne są wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu. W szczególności podnosi, że:

- oględziny gruntu przeprowadzono w 2019 r. a zobowiązanie dotyczy 2014 r.;

- nie ilość imprez i ich częstotliwość świadczy o zajęciu nieruchomości;

- z pisma Stowarzyszenia z dnia [...].08.2014 r. wynika, wbrew twierdzeniom Wójta, że odbyły się dwie imprezy paintballowe i ma miejsce stałe korzystaniu z nieruchomości po jej przystosowaniu w 2012 r. (roboty ziemne) przez graczy paintball w mniejszych grupach, a także korzystanie z terenu przez posiadaczy quadów, a teren po bocznicy kolejowej oraz teren z umieszonymi balotami ze słomy młodzież wykorzystuje jako parkour dla traceurów podnosząc swoje umiejętności;

- Wójt w toku postępowania nie dążył do wykazania jak korzystało z nieruchomości Stowarzyszenie w 2014 r.

Zdaniem strony skarżącej grunty użyczone Stowarzyszeniu objęte są zwolnieniem z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Stowarzyszenie przystosowało grunty do swoich potrzeb przez wyrównanie i uporządkowanie terenu, wycięcie krzaków i drzew, umieszczenie przeszkód terenowych do gier, itp. Jednocześnie Skarżąca podkreśla, że na gruntach tych Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej dlatego możliwe było oddanie tej nieruchomości Stowarzyszeniu.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2325 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. SKO w W. pismem z [...] kwietnia 2020 r. wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a zawiadomiona o tym fakcie strona skarżąca nie wniosła sprzeciwu w terminie 14 dni od doręczenia pisma z [...] maja 2020 r.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca podnosi zarówno zarzuty procesowe jak i nieprawidłową wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Naruszenie przepisów procesowych Skarżąca wiążę: po pierwsze z doręczaniem pism w toku postępowania, w tym decyzji pod innym adresem niż wskazany przez Spółkę jako adres dla doręczeń, w związku z tym twierdzi, że nie zapewniono Skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, po drugie z niewykazaniem, że grunt użyczony Stowarzyszeniu przez Spółkę nie został zajęty w 2014 r. na działalność statutową Stowarzyszenia. Nieprawidłową wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Skarżąca wiąże z przyjęciem przez organy obu instancji, że w rozumieniu ww. przepisu dla uznania, że Stowarzyszenie zajęło sporny grunt na działalność statutową ma znaczenie częstotliwość wykorzystania gruntu do tej działalności.

SKO w W. wyjaśnia, że doręczanie w toku postępowania pism na adres siedziby Spółki uznało za prawidłowe, bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej Spółka nie może określić adresu dla doręczeń, a powołane przez Skarżącą orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy zasad doręczania pism osobom fizycznym, a nie osobom prawnym. Kolegium twierdzi też, że przeprowadzane postępowanie wykazało, że grunt nie został zajęty przez Stowarzyszenie do działalności statutowej, a ani Stowarzyszenie, ani Spółka nie wskazały dowodów przeciwnych.

Odnosząc się na wstępie do zarzutów procesowych związanych z doręczaniem pism osobie prawnej i w tym kontekście niezapewnieniem Stronie czynnego udziału w postępowaniu, należy przywołać art. 151 § 1 O.p. regulujący kwestę doręczania pism m in. osobom prawnym. Zgodnie z tym przepisem osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. Strona skarżąca ze stwierdzenia o odpowiednim stosowaniu art. 146 O.p. do doręczeń pism osobom prawnym wywodzi uprawnienie osoby reprezentującej osobę prawną (prezes zarządu Spółki) do podania adresu dla doręczeń i odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek organu podatkowego doręczania pism kierowanych do Spółki (osoby prawnej) na wskazany adres dla doręczeń, a nie na adres siedziby Spółki (osoby prawnej). Z art. 146 O.p. wynika, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego (§1). W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§2).

Przyjęte przez stronę skarżąca rozumienia art. 151 §1 w zw. z art. 146 O.p. jest błędne. Sposób doręczania pism osobie prawnej (jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej) został określony w art. 151 §1 O.p. i wskazuje wyłącznie jako miejsce doręczania pism lokal siedziby lub miejsce prowadzenia działalności przez ten podmiot i wskazuje, że doręczenie odbywa się do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepis ten nie wprowadza uprawnienia dla osoby prawnej (jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej) wskazania adresu dla doręczeń. Uprawnienie taki przewidziano w art. 148 §1 ale wyłącznie dla osób fizycznych a nie dla osób prawnych. Do art. 148 §1 O.p. nie odwołuje się też przepis art. 151 O.p. Przepis art. 146 O.p., którego odpowiednie stosowanie do osób prawnych wynika z art. 151 §1 O.p., stanowi, że w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. Przepis art. 146 O.p. wprowadza jedynie obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o zmiennie adresu dla doręczeń, ale nie wprowadza uprawnienie do wskazania innego adresu dla doręczeń niż wynikający z art. 151 O.p. lub 148 § 1 O.p. Jaki jest adres dla doręczeń określają bowiem dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej art. 151 O.p. a dla osób fizycznych art. 148 §1 O.p. W przypadku osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej adresem pod którym doręcza się korespondencję jest adres siedziby lub miejsca prowadzenia działalności a dla osób fizycznych ich miejsce zamieszkania albo wskazany adres dla doręczeń. Wynikający z art. 146 §1 O.p. obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o zmienia w toku postępowania adresu dla doręczeń w przypadku osoby prawnej należy wiązać ze zmianą adresu siedziby lub adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w przypadku osoby fizycznej ze zmianą miejsca zamieszkania lub wcześniej wskazanego adresu dla doręczeń. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy doręczały korespondencję w toku prowadzonego postępowania, tj. na adres siedziby Spółki. Korespondencja ta, jak wynika z akt sprawy, była odbierana przez osobę upoważnioną do jej odbioru. Dotyczy to także doręczania zawiadomień o terminie przeprowadzenia oględzin i dowodu z przesłuchania świadków, możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia uwag oraz doręczenia decyzji organu I instancji. Organy podatkowe nie naruszyły zatem także prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu, o dokonywanych czynnościach w toku całego postępowania Strona była bowiem informowana w sposób przewidziany w przepisach Ordynacji podatkowej. Zasadnie także wskazuje Kolegium, że powołane przez Spółkę orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące doręczenia korespondencji stronie, dotyczy doręczenia korespondencji osobom fizycznym a nie osobom prawnym.

Nie są też zasadne zarzuty niewykazania przez organy podatkowe, że grunt użyczony przez Spółkę Stowarzyszeniu nie była w 2014 r. zajęte przez Stowarzyszenie na potrzeby prowadzenia przez Stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, albo zajęty trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Podatnikiem podatku od nieruchomości są stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. właściciele nieruchomości. Podatnikiem podatku od nieruchomości w niniejszej sprawie jest Spółka jako właściciel gruntu. Spółka wskazuje, że ma prawo do korzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W tych okolicznościach zobowiązana jest do wykazania, że zostały spełnione wszystkie przesłanki przewidziane z ww. przepisie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zwolnione od podatku od nieruchomości są nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenia statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, oraz grunty zajęte trwale na obozowiska i bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży. Nieruchomość jest zajęta na prowadzenie takiej działalności wówczas, gdy przede wszystkim jest wykorzystywana w tym celu. Zasadnie w zaskarżonej decyzji wskazano, dokonując wykładnie ww. przepisu, że przez zajecie gruntu należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie tego gruntu przez Stowarzyszenie do działalności na rzecz określonych podmiotów (dzieci i młodzieży) oraz w określonym obszarze (w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu) Przy czym taka działalność musi być też określona wprost w statucie stowarzyszenia. Zwolnieniem objęte są także grunty zajęte trwale na obozowiska bazy wypoczynkowe dzieci i młodzieży, przez trwałe zajęcie należy rozumieć faktyczne wieloletnie przeznaczenie gruntów wyłącznie na takie bazy.

W toku postępowania Spółka powołała się na zawartą ze Stowarzyszeniem [...] marca 2012 r. i zmienioną aneksem z dnia [...].01.2013 r. umowę użyczenia gruntu, będącego własnością Spółki. Z umowy wynikało, że Stowarzyszenie będzie wykorzystywało grunt do celów statutowych, tj. organizacji imprez, warsztatów, szkoleń i spotkań oraz gier i zawodów dla dzieci i młodzieży. Samo zawarcie takiej umowy nie daje podstaw ani do uznania, że Spółka przestała być podatnikiem podatku od nieruchomości, ani że korzysta ze zwolnienia od tego podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Po zawarciu umowy Spółka nadal jest właścicielem gruntu, a Stowarzyszenie, uprawnionym do nieodpłatnego korzystania z tego gruntu, posiadaczem zależnym. Podatnikiem podatku od nieruchomości jest zatem Spółka. Do korzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. konieczne jest zaś wykazaniem przez Spółkę, że ma prawo do korzystanie z takiego zwolnienia, tj. wykazanie, że Stowarzyszenie zajęło tę nieruchomość na potrzeby prowadzenia swojej statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie określonym w art. 7ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. albo zajęło trwale tę nieruchomość na obozowiska i bazy wypoczynkowe dla dzieci i młodzieży. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało aby Stowarzyszenie w 2014 r. wykorzystywało, użyczone przez Spółkę grunty, do prowadzenia działalności statutowej wśród dzieci i młodzieży ani Stowarzyszenie, ani Spółka nie wskazały kiedy i na rzecz jakich osób Stowarzyszenie zorganizowało na użyczanych gruntach imprezy dla dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Twierdzenie zawarte piśmie Stowarzyszenia z [...] sierpnia 2014 r o wykorzystywaniu użyczonej nieruchomości na imprezy paintballowe, pozwolenie na jeżdżenie po tym terenie posiadaczom quadów, plany Stowarzyszenia zorganizowania stałego toru do nauki jazdy dla lekkich pojazdów takich jak rowery, motory, quady ani wskazanie, że dzięki urządzeniom po bocznicy kolejowej teren sprawdza się jako parkour dla traceurów nie jest wystarczające do przyjęcie, że na użyczanych gruntach Stowarzyszenie prowadziło statutową działalność na rzecz dzieci i młodzieży w zakresie wskazanym w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Nie wykazano bowiem, że Stowarzyszenie w ramach swojej statutowej działalności zorganizowało jakąkolwiek imprezą na rzecz dzieci i młodzieży, nie wskazano ani czasu organizacji takich imprez, ani osób które takie imprezy zorganizowały, ani osób które z nich korzystały. Zgoda na korzystanie z terenu przez właścicieli quadów czy wykorzystywanie urządzeń po bocznicy kolejowej jako parkour dla traceurów, nie wiąże się ze statutową działalnością Stowarzyszenia w zakresie określonym w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Zwolnieniem podatkowym objęte są bowiem konkretne działania Stowarzyszenia na rzecz dzieci i młodzieży, a nie działania planowane, czy działania wykonywane przez inne podmioty. Spółka nie przedstawiła też żadnych dowodów potwierdzających istnienie w 2014 r. stałych obozowisk czy baz wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży, o których wspomina w piśmie z [...] maja 2016 r. Rację ma strona skarżąca, że na podstawie oględzin dokonanych w 2019 r. nie można wyprowadzić wniosku o braku stałych obozowisk i baz wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży w 2014 r., tym bardziej, że Stowarzyszenie w 2019 r. już nie istniało. Nie można jednak pominąć zeznań złożonych w tym zakresie przez świadków W.F. (sołtys S.), D.W. i R.T. (rolnicy posiadający działki w bliskim sąsiedztwie gruntów Spółki). Z zeznań tych wynika, że nie widzieli aby na gruntach użyczonych Stowarzyszeniu przez Spółkę odbywały się jakiekolwiek gry i zabawy dla dzieci i młodzieży nie widzieli też ani obozowisk, ani baz wypoczynkowych dla dzieci i młodzieży. Zasadnie w tych okolicznościach organy obu instancji przyjęły, że Skarżąca nie wykazała prawa do korzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. W związku z takimi ustaleniami prawidłowo też przyjęto, że Spółka jako przedsiębiorca zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości wg najwyższej stawi. Zasadnie wskazano na art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z którego wynika, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zasadnie też wskazano, odnosząc się do wyjaśnień Spółki, dotyczących możliwości wykorzystania gruntu w działalności gospodarczej, że przywołane przez Spółkę okoliczności nie potwierdzają istnienia względów technicznych wyłączjących wykorzystywanie tej nieruchomości przez przedsiębiorcę, ale mają charakter ekonomiczny, co nie wyklucza objęcie opodatkowaniem tych gruntów jako związanych z działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.