Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 166/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust 1 i 2, art. 19 ust 3 i 4, art. 24
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 71
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi H.K.(K.) na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności obszarowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: organ I instancji) z dnia [...]r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 wydana dla H. K. (dalej: strona, skarżący).

2. Postępowanie przed organami administracji.

2.1. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że skarżący ubiegając się o dotacje unijne złożył w dniu 10 maja 2011 r. wniosek o przyznanie płatności bezpośredniej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) oraz płatności cukrowej na rok 2011, w którym zadeklarował 25 działek rolnych o łącznej powierzchni [...] ha.

2.2. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał wnioskodawcy płatności uwzględniając całość żądania zgłoszonego we wniosku na rok 2011. W podstawie prawnej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 ustawy z dnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 10 ust.1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98 poz. 634) i art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 3 i 4 oraz art. 24 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164) albowiem w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola kwalifikowalności powierzchni, jak i wzajemnej zgodności, która nie wykazała nieprawidłowości mających wpływ na wysokość wnioskowanych płatności.

2.3. Ponieważ kontrola administracyjna przeprowadzona z wykorzystaniem systemu informatycznego ZSZiK wykazała na działce ewidencyjnej nr [...] naruszenie norm opisanych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. nr 39, poz.211) skutkujących obligatoryjnym obniżeniem dopłat zgodnie z art. 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. organ II instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. i ustalił, że wnioskodawca na wskazanej działce nr [...] od roku 2008 uprawia jęczmień i kontynuując uprawę w roku 2011 nie złożył oświadczenia w tej kwestii ani o wykonaniu zabiegu, zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia MRiRW. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...] r.

2. 4. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał stronie płatności na rok 2011 w wysokości [...] zł, w tym:

- JPO w kwocie [...] zł, wg stawki 710,57 zł pomniejszoną o [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości,

- UPO w kwocie [...] zł (wg stawki 274,23 zł/ha przy areale [...] ha),

oraz płatność cukrową w kwocie [...] zł pomniejszoną o kwotę [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

Jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji organ I instancji zastosował sankcje w postaci obniżenia płatności JPO o 3% (z [...] do [...] zł) do powierzchni upraw [...] ha, gdyż rolnik uprawiał na tej działce jęczmień dłużej niż 3 lata i nie złożył oświadczenia w tym zakresie ani o zamiarze wykonania zabiegu przeorania obornika, słomy czy międzyplonów celem zachowania norm dla upraw tego samego gatunku zbóż. Nieprawidłowość w przestrzeganiu norm i wymogów skutkowała również obniżeniem o 3% płatności cukrowej ([...] zł).

2.5. W odwołaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że istotnie uprawia jęczmień dłużej niż trzy lata na działce nr [...], ale wykonał zabieg przeorania działki obornikiem przy zachowaniu wymaganych norm ilościowych, a jedynie nie powiadomił o tym fakcie organu z zachowaniem terminu.

2.6. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje uprawnienie wnioskodawcy do uzyskania pełnej płatności JPO oraz płatności cukrowej bez stosowania sankcji z tytułu nie przestrzegania wymagań w zakresie "zmianowania". Skarżący uprawiał jęczmień przez kolejne 4 lata, co jest dopuszczalne, o ile informacja o zamiarze uprawy tego samego zboża zostanie przedłożona do kierownika biura powiatowego ARiMR do dnia 9 czerwca 2010 r. (zasiew wiosną) lub 9 czerwca 2011 (zasiew jesienią). Skarżący nie przedłożył takiego oświadczenia w żadnym ze wskazanych terminów, co stanowi nie zastosowanie się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania i zasad dobrej kultury rolnej oraz zaniechanie rolnika zmniejszające kwotę płatności (art. 23 ust. 1 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009.

Organ podniósł, że działanie strony narusza wymogi stawiane § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, a ponieważ stwierdzono, że jest to niezgodność nieumyślna i zaistniała po raz pierwszy to na podstawie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. (Dz.Urz.UE L 316 z 2.12.2009 r.) zastosował sankcję w wysokości 3%. Jako podstawę nałożenia sankcji wskazał § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie liczby punktów jakie przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. nr 67, poz.434). Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż nie neguje faktu dokonania przez skarżącego przeorania działki obornikiem a jedynie zaniechanie powiadomienia o tym zabiegu właściwego organu.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji.

3.1. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu płatności w pełnej wysokości, gdyż obornik przeorała 10 października 2010 r., a jęczmień posiała 9 kwietnia 2011 r. Dopełniła zatem wymogów zachowania norm a jedynie nie powiadomił o tym fakcie w terminie organu, który prowadził kontrole na miejscu w jego gospodarstwie w dniu [...] i [...] r. i nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. skarżący podkreślił, że organ nie rozważył kwestii zasadności zastosowania sankcji mniejszej niż 3 % chociaż ma taką możliwość, gdy działanie wnioskodawcy nie było celowe i zdarzyło się po raz pierwszy i stanowi drobną niezgodność.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

3.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Gl 1459/13 stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że podstawą faktyczną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji były ustalenia, które pozostają niesporne. Natomiast przedmiotem sporu pozostaje ich ocena i prawidłowe zastosowanie przepisów o zastosowaniu sankcji czy zmniejszenia płatności w przypadku stwierdzenia zaniedbania czy niezgodności. Przy czy organ nie neguje, że skarżący dokonał zabiegów rolniczych związanych z kontynuacją uprawy jęczmienia (przeoranie obornika), ale nie powiadomił o tym fakcie w terminie uprawnionego organu. Pozostaje zatem pytanie o rangę tego uchybienia i jego znaczenie dla pomniejszenia płatności i zasadności zastosowania regulacji z art. 23 i 24 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 71 rozporządzenia nr 1122/09.

Dalej WSA argumentował, że bezspornym pozostaje, że w przypadku nieprzestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności konsekwencją jest odpowiednie zmniejszenie przyznanych rolnikowi płatności. Podstawowym rozróżnieniem niezgodności jest jej powstanie z zawinieniem rolnika (celowe) lub bez (nieumyślne), a wysokość sankcji zależy od rodzaju i skali naruszenia norm i wymogów. O skali naruszenia decydują kryteria takie jak zasięg, dotkliwość i trwałość. Z zasady zaniedbanie ze strony rolnika skutkuje obniżeniem płatności o 3% całkowitej kwoty płatności. W zależności od stopnia naruszenia sankcja ta może zostać obniżona do 1% lub zwiększona do 5%. Szczegółowe informacje dotyczące sposobu oceny naruszeń oraz naliczanych sankcji za nieprzestrzeganie norm i wymogów określa rozporządzenie MRiRW z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośrednich, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, które zostało wskazane przez organy obu instancji, podobnie jak art. 71 rozporządzenia Komisji nr 1122/09, ale bez ich odniesienia do rozpatrywanej sprawy. Organy obu instancji pominęły istnienie pojęcia drobnej niezgodności, która nie powoduje zagrożenia dla środowiska, zdrowia ludzi czy zwierząt i jest możliwe do szybkiego naprawienia. Faktem jest, że w przedmiotowej sprawie organ został powiadomiony o przeoraniu obornikiem na etapie postępowania odwoławczego, ale uchybienie to zostało naprawione i nie ma charakteru stałego. Również organ pominął zasadę, z której wynika, że jeżeli kwota zmniejszenia lub wykluczenia z płatności jest równa lub mniejsza niż 100 EUR (art. 23 pkt 2 rozporządzenia nr 73/2009), sankcje nie są naliczane, ale obowiązkiem rolnika jest usuniecie nieprawidłowości.

Zdaniem Sądu, w decyzji organ opisał stwierdzone nieprawidłowości, pominął jednak ich ocenę w ujęciu punktowym opisanym na karcie 151 akt administracyjnych (Karta kontrolna naliczania sankcji w zakresie wzajemnej zgodności w kampanii 2011r.). Stąd jego ocena stwierdzonego naruszenia i zasadność obniżenia płatności o 3% nie poddaje się kontroli sądowej. Rodzi natomiast wątpliwość jej zastosowania przy braku rozważań o możliwości obniżenia sankcji do 1% czy odstąpienia od obniżenia płatności, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że jest to niezgodność nieumyślna, po raz pierwszy, no i w wysokości odpowiednio [...] zł oraz [...] zł.

Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 73 wspomnianego wyżej rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zmniejszeń i wykluczeń, przewidzianych w rozdziałach I i II, nie stosuje się w przypadku gdy rolnik złożył wniosek zgodny ze stanem faktycznym lub gdy może wykazać, że nieprawidłowości nie wynikają z jego winy. Ponadto, zgodnie z ust. 2 cytowanego przepisu, zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. W ocenie sądu wynikająca z zacytowanych przepisów możliwość odstąpienia od przewidzianych w rozporządzeniu zmniejszeń i wykluczeń występuje w badanej sprawie, gdyż nieprawidłowości zostały ujawnione przez organ po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, która nie stwierdziła nieprawidłowości.

W ocenie WSA wyrażona w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, ustalonej w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonej niezgodności jest określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia MRiRW z dnia 1 kwietnia 2010 r., a uznanej za niezgodność celową w rozumieniu art. 72 rozporządzenia nr 1122/2009, jest określona w załączniku nr 6 do tegoż rozporządzenia. Natomiast ostateczną wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego z tytułu stwierdzonych niezgodności ustala się zgodnie z art. 70 ust. 6-8, art. 71 i 72 rozporządzenia nr 1122/2009 (§ 5 pkt 1 rozporządzenia). Przywołanie samych przepisów bez ich odniesienia do stanu faktycznego sprawy jest niewystarczające do uznania, że decyzja spełnia wymogi stawiane art. 107 § 3 kpa, zwłaszcza kiedy strona kwestionuje prawidłowość ocen poczynionych ustaleń dowodowych przez organ rozpatrujący sprawę.

Podsumowując, Sąd wskazał, iż organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę uwzględni powyższe wskazania a w szczególności dokona ponownej oceny stwierdzonych niezgodności z uwzględnieniem kryteriów wskazanych w przepisach wykonawczych oraz oceni ich wagę z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 71 wskazanego rozporządzenia.

5. Postępowanie przed organami administracji.

5.1. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r., organ I instancji decyzją z dnia [...]r. w sprawie przyznania płatności nałożył sankcję w wysokości 3 %.

5.2. Zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Organ przypomniał, że w sprawie kwestią sporną pozostaje uprawnienie wnioskodawcy do uzyskania pełnej płatności JPO oraz płatności cukrowej bez stosowania sankcji z tytułu nie przestrzegania wymagań w zakresie "zmianowania". Skarżący uprawiał jęczmień przez kolejne 4 lata, co jest dopuszczalne, o ile informacja o zamiarze uprawy tego samego zboża zostanie przedłożona do kierownika biura powiatowego ARiMR do dnia 9 czerwca 2010 r. (zasiew wiosną) lub 9 czerwca 2011 (zasiew jesienią). Skarżący nie przedłożył takiego oświadczenia w żadnym ze wskazanych terminów, co stanowi nie zastosowanie się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania i zasad dobrej kultury rolnej oraz zaniechanie rolnika zmniejszające kwotę płatności (art. 23 ust. 1 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009.

Dokonując ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie przez stronę normy N2 nie może zostać zakwalifikowane do pojęcia drobnej niezgodności. Organ ten podkreślił, że działanie strony narusza wymogi stawiane § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie minimalnych norm, a ponieważ stwierdzono, że jest to niezgodność nieumyślna i zaistniała po raz pierwszy to na podstawie art. 71 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. (Dz.Urz.UE L 316 z 2.12.2009 r.) zastosował sankcję w wysokości 3%. Jako podstawę nałożenia sankcji wskazał § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie liczby punktów jakie przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. nr 67, poz.434). Jednocześnie organ podkreślił, iż nie neguje faktu dokonania przez skarżącego przeorania działki obornikiem, a jedynie zaniechanie powiadomienia o tym zabiegu właściwego organu.

Zdaniem organu w badanej sprawie, nieprawidłowości zostały ujawnione przez organ po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, która nie stwierdziła nieprawidłowości wprost, jednakże była podstawą do weryfikacji danych w tym załączników graficznych z lat poprzednich. W konsekwencji zaskarżona decyzja "wydana została zgodnie z procedura obsługi i przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie", brak zatem podstaw do jej uchylenia.

6. Postępowanie przed Sądem I instancji.

6.1. W skardze strona zarzuciła organowi, że w zaskarżonej decyzji nie dokonał właściwej analizy stanu faktycznego ponieważ nie wziął pod uwagę błędnej decyzji organu I instancji, która wydana została z naruszeniem prawa.

6.2. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

7.1. Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione.

7.2. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

7.3. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.).

W tym kontekście przypomnieć należy, że prawomocnym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2013r., sygn. akt III SA/Gl 1614/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając skargę strony przesądził, że wynikająca z zacytowanych przepisów możliwość odstąpienia od przewidzianych w rozporządzeniu zmniejszeń i wykluczeń występuje w badanej sprawie, gdyż nieprawidłowości zostały ujawnione przez organ po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, która nie stwierdziła nieprawidłowości.

Wskazać również należy, że organ II instancji miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego i kwestionowania stanowiska Sądu I instancji w tym zakresie, czego nie uczynił.

W konsekwencji Sąd rozpoznając sprawę ponownie jest związany stanowiskiem WSA wyrażonym w wyroku z dnia 4 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Gl 1459/13.

7.4. Mając na uwadze powyższe w pierwszej kolejności rozważyć należy czy zaskarżona decyzja narusza art. 153 p.p.s.a.? Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

W tym kontekście stwierdzić należy, że organ rozpoznając ponownie sprawę nie zastosował się do oceny prawnej wyrażonej przez WSA w Gliwicach, do czego z mocy art. 153 p.p.s.a. był zobowiązany. Przypomnieć bowiem należy, że Sąd w powołanym wyżej wyroku stwierdził, iż wynikająca z zacytowanych przepisów możliwość odstąpienia od przewidzianych w rozporządzeniu zmniejszeń i wykluczeń występuje w badanej sprawie, gdyż nieprawidłowości zostały ujawnione przez organ po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, która nie stwierdziła nieprawidłowości. Poglądem tym organ był związany.

Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził: "W badanej sprawie, nieprawidłowości zostały ujawnione przez organ po przeprowadzeniu kontroli na miejscu, która nie stwierdziła nieprawidłowości wprost, jednakże była podstawą do weryfikacji danych, w tym załączników graficznych z lat poprzednich".

W konsekwencji stwierdzenie to doprowadziło organ do konkluzji, że zaskarżona decyzja "wydana została zgodnie z procedurą obsługi i przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie", brak było zatem podstaw do jej uchylenia.

W ocenie Sądu, dokonana przez organ ocena prawna jak i konkluzja stoi w oczywistej sprzeczności z poglądem prawnym wyrażonym w wyroku z dnia 4 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Gl 1459/13. Powoduje to w konsekwencji konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jako naruszającej art. 153 p.p.s.a. Rozpoznanie zarzutów podniesionych w skardze jest zatem przedwczesne.

7.5. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni wyrażoną przez Sąd ocenę prawną, do czego jest, po myśli art. 153 p.p.s.a., jest zobowiązany.

7.6. Mając na względzie powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 a i c p.p.s.a. oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego na podstawie art. 200 p.p.s.a.