Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3623/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 37, art. 39 ust. 2 pkt 2,art. 41 ust. 2 pkt 7, art. 44 ust. 4 i ust. 5, art. 46 ust. 1 i ust. 5, art. 61 ust. 1 i ust. 5, art. 64
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 388/17 w sprawie ze skargi R.M. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. zasądza od Zarządu Województwa Podkarpackiego na rzecz R.M. 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 lipca

2017 r., sygn. akt I SA/Rz 388/17 oddalił skargę R.M. na uchwałę Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że skarżący złożył w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 w naborze konkursowym nr RPPK.01.04.01-IZ-00-18-001/15 Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP wniosek o dofinansowanie projektu pn. "W.".

W pierwszej ocenie merytoryczno-jakościowej projekt otrzymał łącznie 70 punktów i został umieszczony na liście rezerwowej, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 27 października 2016 r.

W złożonym proteście skarżący zakwestionował rzetelność oceny, która doprowadziła do nieprzyznania punktów w zakresie kryterium nr 1 – Projekt jest wynikiem prac B+R prowadzonych przez wnioskodawcę oraz przyznanie 5 punktów (zamiast 10 punktów) w zakresie kryterium nr 2 – Stopień innowacyjności produktu/usługi.

Zarząd Województwa Podkarpackiego zaskarżoną uchwałą z dnia [...] maja 2017 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 486 ze zm.), art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 55 pkt 1, art. 57 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.) nie uwzględnił protestu skarżącego, podtrzymując pierwotnie dokonaną ocenę projektu. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ stwierdził, że w wyniku wniesionego protestu, Instytucja Zarządzająca powołała Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP), w składzie której do oceny wniosku w zakresie objętym protestem wyznaczono dwóch ekspertów, którzy nie byli zaangażowani we wcześniejszą ocenę tego wniosku. Po zapoznaniu się z treścią protestu eksperci przeprowadzili ponowną weryfikację w zakresie oprotestowanych kryteriów. W odniesieniu do kryterium jakościowego nr 1 - Projekt jest wynikiem prac B+R prowadzonych przez wnioskodawcę, eksperci stwierdzili, że wniosek nie spełnia tego kryterium, ponieważ wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o dzieło o wykonanie prac badawczo-rozwojowych w zasadzie zdefiniował nowe i ulepszone usługi, a ekspert w zakresie zrównoważonego rozwoju zaplanował wyłącznie działania - wydatki niezbędne do ich wdrażania. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do Regulaminu konkursu, przeprowadzone prace badawczo-rozwojowe muszą mieć kluczowe znaczenie dla opracowania/udoskonalenia produktu (wyrobu lub usługi), tj. produkty/usługi będące efektem realizacji projektu, powinny być wynikiem przeprowadzonych prac B+R. Oceniający wskazali na zapisy umowy o dzieło na przeprowadzenie prac B+R, jaką przedstawił wnioskodawca, w szczególności na brzmienie § 1, w którym wskazane zostały już nowe usługi, jakie wnioskodawca chce wprowadzić, tj. m.in. usługi prelekcji oraz seansów astronomicznych w planetarium, usługi obserwacji słońca przez specjalistyczny refraktor, usługi zdalnych obserwacji astronomicznych, usługi parku linowego z siłownią plenerową, usługi wynajmu sali wielofunkcyjnej z wyposażeniem audiowizualnym. W umowie wskazane zostały również propozycje ulepszonych usług, takich jak usługi noclegowo-gastronomiczne, usługi obserwacji astronomicznych połączonych z astrofotografią, usługi warsztatów o charakterze astroturystycznym, usługi organizacji konferencji, seminariów i szkoleń, usługi wczasów rodzinnych. Zdaniem ekspertów, wykonanie prac B+R nie było potrzebne do określenia nowych usług, a wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o przeprowadzenie tych prac wyraźnie ustalił katalog nowych i ulepszonych usług, co wynika z faktu, że na bieżąco monitoruje sytuację na rynku usług turystycznych. Według oceniających, przeprowadzona analiza nie może być uznana za prace badawczo-rozwojowe mające kluczowe znaczenie dla opracowania - udoskonalenia usług, dlatego projekt otrzymał w tym kryterium 0 punktów. Z kolei oceniając drugie sporne kryterium, tj. Stopień innowacyjności produktu/usługi, eksperci wskazali, że nowa usługa planowana do zaoferowania po realizacji projektu tj. usługa hotelarska połączona z usługą obserwatorium astronomicznego i planetarium, w tym zdalnego obserwatorium astronomicznego ZOA z możliwością stacjonarnych obserwacji, nie posiada nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku, a jedynie łączy w jednej lokalizacji kilka usług funkcjonujących na rynku. Połączenie kilku usług w jednym miejscu nie stanowi innowacji produktowej wykraczającej poza region. Zdaniem oceniających, projektowana usługa jest innowacyjna na poziomie regionu i uzasadnione jest przyznanie projektowi w tym kryterium 5 punktów. Organ zaakceptował ocenę dokonaną przez ekspertów.

W skardze na powyższą uchwałę skarżący zarzucił:

- naruszenie § 5 pkt 1 oraz pkt 4 ust. 2 i ust. 5 Regulaminu konkursu o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 przyjętego Uchwałą nr 124/2732/15 Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2015 r. w zw. z załącznikiem nr 6 do Regulaminu Konkursu - Kryteria wyboru projektów wraz z metodologią obliczania kryteriów merytorycznych jakościowych, w zw. z treścią załącznika nr 8 do Regulaminu Konkursu - Karta oceny merytorycznej projektu zgłoszonego do dofinansowania w ramach I Osi priorytetowej RPO WP na lata 2014-2020, w związku z art. 41 ustawy o zasadach realizacji programów zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 przez zaakceptowanie w całości oceny ekspertów w sytuacji, gdy okoliczności wskazane przez ekspertów nie występują w rzeczywistości, a dokonane przez nich oceny nie zawierają uzasadnienia, zgodnie z wymaganiami Regulaminu Konkursu,

- naruszenie art. 44 ust. 5 ustawy o zasadach realizacji programów zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z pkt 4 Rozdział III "Zasada bezstronności i poufności" Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów - przez niezamieszczenie na stronie internetowej informacji o składzie tej Komisji po rozstrzygnięciu konkursu, o czym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. po zatwierdzeniu listy ocenionych projektów, zawierającej przyznane oceny i nieudostępnienie tej informacji na wyraźne żądanie skarżącego, pomimo ustania zasady anonimowości osób dokonujących oceny.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Podkarpackiego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił powyższą skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Sąd I instancji stwierdził, że ocena projektu została dokonana przez Instytucję Zarządzającą zgodnie z ustawą wdrożeniową oraz Regulaminem Konkursu i załącznikami do tego Regulaminu.

Na wstępie Sąd I instancji powołując się na treść art. 37 ust. 1 i ust. 2 i art. 44 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz § 5 pkt 4.2 i 4.3 Regulaminu Konkursu stwierdził, że uregulowanie te wskazują, iż przedmiotem kontroli sądu może być jedynie zgodność przeprowadzonego konkursu z ustawą wdrożeniową i regulaminem konkursu (wraz z załącznikami), natomiast poza tą oceną jest realizacja celów założonych do osiągnięcia w konkursie. Sad podkreślił, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest spełnienie przez skarżącego kryterium nr 1 i kryterium nr 2 w zakresie oceny merytorycznej – jakościowej złożonego wniosku o dofinasowanie projektu. Dla potrzeb tej oceny powołani zostali eksperci – specjaliści w dziedzinach związanych z danym naborem, którym Instytucja Zarządzająca powierzyła wybór projektów – najlepszych spośród biorących udział w konkursie - z punktu widzenia celów programu operacyjnego. Zadaniem ekspertów było zatem dokonanie niezależnej i rzetelnej oceny projektów z uwzględnieniem celów założonych w konkursie przez Instytucję Zarządzającą i w oparciu o sformułowane przez tę instytucję kryteria, w tym kryteria merytoryczno-jakościowe.

Sąd I instancji rozważając zakres kontroli sądowej oceny merytorycznej – jakościowej dokonywanej przez ekspertów stwierdził, że ocena ta powinna być przejrzysta, rzetelna i bezstronna. Uznanie oceny za niezgodną z prawem wymagałoby wykazania, że była ona nieprzejrzysta, nierzetelna i stronnicza. Twierdzenia skarżącego, że ocena merytoryczna jakościowa z w zakresie kryterium nr 1 i 2 była nierzetelna, bo nie zawierała prawidłowego uzasadnienia i odnosiła się do okoliczności, które faktycznie nie występują Sąd uznał za bezpodstawne. Za nierzetelną może być uznana ocena projektu niezawierająca żadnego uzasadnienia, bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy, czy stopnia szczegółowości oceny. W ocenie Sądu, ocena ta powinna być jasna i konkretna, ale jednocześnie nie może być zbyt szczegółowa, aby nie stała się nieczytelna. Nie można wymagać, aby eksperci dokonywali szczegółowej analizy wszystkich twierdzeń wnioskodawcy zawartych w dokumentacji konkursowej i formułowali bardzo rozbudowane i drobiazgowe oceny. Natomiast sąd administracyjny nie jest powołany do występowania w roli supereksperta, który będzie weryfikował każdy element oceny wyrażonej przez eksperta. Kryteria oceny merytorycznej zostały sformułowane przez Instytucję Zarządzającą i w ocenie Sądu dokonanie krótkiej, ale konkretnej oceny spełnienia tych kryteriów, nie narusza zasad przejrzystości, bezstronności i rzetelności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020.

W ocenie Sądu I instancji, nietrafne są zarzuty odnoszące się do braku uzasadnienia negatywnej oceny w zakresie zakwestionowanych kryteriów, jak też wskazania na okoliczności, które nie występują. Jak wynika z zaskarżonej uchwały, dokonując ponownej oceny projektów eksperci zgodnie uznali, że wnioskodawca już na etapie podpisywania umowy o prace B+R (umowa o dzieło z dnia 10 stycznia 2015 r.) zdefiniował nowe i ulepszone usługi, natomiast osoba wykonująca tę umowę (dr M.M.) zaplanowała już konkretne działania, jakie należy podjąć w celu realizacji tych nowych i ulepszonych usług (np. wyposażenie obserwatorium w technologicznie zaawansowane teleskopy). Przeprowadzona przez nią analiza nie została zatem uznana przez ekspertów za prace B+R o znaczeniu kluczowym, a tylko takie prace B+R, które mają kluczowe znaczenie dla opracowania/ udoskonalenia usług są premiowane przyznaniem punktów w ramach kryterium nr 1, co wyraźnie wynika z opisu tego kryterium (załącznik nr 6 do Regulaminu konkursu).

Zdaniem Sądu I instancji, w wystarczający sposób została też uzasadniona ocena przyznania 5 punktów w zakresie kryterium nr 2 - Stopień innowacyjności produktu/usługi. Eksperci wskazali bowiem, że innowacyjność usług ma charakter regionalny, ponieważ nie posiadają one nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku - eksperci wskazali podmioty, które świadczą tego rodzaju usługi, dodając że skarżący skupia w jednej lokalizacji znane już i stosowane usługi, a sam fakt ich skupienia nie świadczy o wysokim stopniu innowacyjności. Wskazali ponadto, że produkty innowacyjne cechują się nowością w odniesieniu do posiadanych cech i funkcjonalności w porównaniu do produktów już dostępnych. Uznali zatem, że usługa proponowana przez wnioskodawcę nie posiada cech innowacyjności produktowej wykraczającej poza region, dlatego projekt otrzymał 5 punktów w tym kryterium. W ocenie Sądu nie ma podstaw, aby tę ocenę zakwestionować jako nierzetelną.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 44 ust. 5 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w związku z Regulaminem Pracy Komisji Oceny Projektów, Sąd I instancji stwierdził, że z Regulaminu Konkursu wynika, iż informację o składzie tej Komisji - zgodnie z art. 44 ust. 5 powoływanej ustawy - instytucja organizująca konkurs zamieszcza na stronie internetowej programu oraz na portalu w terminie 7 dni kalendarzowych od rozstrzygnięcia konkursu. Rację ma zatem Zarząd Województwa twierdząc, że takiego obowiązku dotąd nie miał, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie konkursu jeszcze nie nastąpiło. Zgodnie bowiem z treścią § 5 pkt 5.1 Regulaminu konkursu, rozstrzygnięcie konkursu następuje przez zatwierdzenie w formie uchwały przez Zarząd Województwa Podkarpackiego listy rankingowej wniosków. Dlatego skarga podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, a to art. 3 § 3 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, skutkujące oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, a to w następstwie przeprowadzenia kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu w sposób nieprawidłowy, poprzez zaakceptowanie przeprowadzenia przez organ oceny wniosku i rozstrzygnięcia protestu w sposób sprzeczny z przepisami ustawy wdrożeniowej oraz zapisami Regulaminu Konkursu i uznanie w ślad za Instytucją Zarządzającą, że zarzuty podnoszone przez skarżącego są nietrafne i nieuzasadnione w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie przyjęte przez Instytucję Zarządzającą narusza zasadę przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty i rzetelny, a należyte rozstrzygnięcie sprawy, dokonane zgodnie z przepisami ustawy wdrożeniowej mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy;

2. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez niedopełnienie obowiązku kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu, ani poprzedzającego go konkursu pod kątem ich zgodności z ustawą wdrożeniową i Regulaminem Konkursu, bez względu na zarzuty i wnioski skargi, ani powołaną przez skarżącego podstawę prawną, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej;

3. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez ograniczenie części dyspozytywnej uzasadnienia wyroku w zasadzie do powtórzenia opinii ekspertów zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu ze wskazaniem, że nie ma podstaw do zakwestionowania tej oceny jako nierzetelnej;

4. przepisów postępowania, a to art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez niedopełnienie obowiązku rozpoznania skargi na rozstrzygnięcie protestu w granicach skargi, poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów objętych skargą, znajdujących oparcie w stanie faktycznym, nierzetelnie ocenionych przez organ, skutkujące niesłusznym oddaleniem skargi w trybie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej;

5. prawa materialnego, a to:

- art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przeprowadzono przejrzystą i rzetelną ocenę projektu w zakresie I i II Kryterium oceny merytorycznej - jakościowej w sytuacji, gdy treść uzasadnienia oceny wniosku i rozstrzygnięcia protestu na takie stwierdzenie nie pozwala,

- art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ocena wniosku nie może być zbyt szczegółowa w sytuacji, gdy dla zachowania walorów przejrzystości i rzetelności wynik takiej oceny powinien zawierać uzasadnienie ze szczegółową, jasną, rzetelną i przejrzystą analizą ocen,

- art. 53 ust. 1, art. 55, art. 58 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez ich błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że zakresem dokonywanej kontroli objęte są oceny merytoryczne - jakościowe dokonane przez ekspertów w sytuacji, gdy przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie protestu wniesionego przez skarżącego w związku z oceną jego projektu w trybie konkursowym, w ramach procedury odwoławczej,

- art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu jest prawidłowe w sytuacji, gdy odsyła ono w całości do kart oceny ekspertów dokonanej na potrzeby rozstrzygnięcia protestu i nie ustosunkowuje się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w proteście;

- art. 44 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4 Rozdział III "Zasada bezstronności i poufności" Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów oceniającej wnioski o dofinansowanie w ramach EFRR RPO WP 2014-2020 w zakresie osi priorytetowej "Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka" poprzez stwierdzenie, że Instytucja Zarządzająca nie naruszyła ww. przepisu poprzez niezamieszczenie na swojej stronie internetowej informacji o składzie komisji oceny projektów i nieudostępnienie tej informacji na wyraźne żądanie skarżącego, pomimo ustania zasady anonimowości osób dokonujących oceny, gdyż nie nastąpiło jeszcze rozstrzygnięcie konkursu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w rozumieniu § 5 pkt 5 ppkt 1 Regulaminu konkursu, w sytuacji, gdy stosowna Uchwała Zarządu Województwa Podkarpackiego Nr 228/4627/16 rozstrzygająca konkurs poprzez zatwierdzenie listy rankingowej została podjęta w dniu 25 października

2016 r.

Skarżący wskazał, że odnosząc się w skardze kasacyjnej do przepisów ustawy wdrożeniowej, odnosi się do jej przepisów w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia procedury odwoławczej, na podstawie art. 21 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 1475).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

Zarząd Województwa Podkarpackiego skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność rozstrzygnięcia Zarządu Województwa Podkarpackiego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w ramach polityki spójności projektu strony skarżącej pn. "W." stwierdził, że rozstrzygnięcie to nie jest niezgodne z prawem. Według Sądu I instancji, ocena projektu strony skarżącej przeprowadzona została bez naruszenia zasad, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, albowiem sporne w sprawie kryteria nr 1 oraz nr 2 zostały ocenione w sposób, który nie pozbawia tak przeprowadzonej i uzasadnionej oceny ich spełniania przez zgłoszony do dofinansowania projekt, cechy rzetelności.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna podważa prawidłowość przedstawionego stanowiska Sądu I instancji.

Przede wszystkim dlatego, że jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej można było uznać za usprawiedliwione - o czym mowa będzie dalej - to jednak z całą pewnością za usprawiedliwione należało uznać zarzuty z pkt 1 - 4 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stawiany w powiązaniu z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Ocena zasadności tych zarzutów kasacyjnych wymaga przypomnienia, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. określającego wymogi formalne uzasadnienia wyroku wynika, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Z punktu widzenia cech sądowoadministracyjnego wymiaru sprawiedliwości, w tym "weryfikacyjnego" typu stosowania prawa przez sądy administracyjne i operowania przez nie metodyką kontroli wykładni prawa (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2010, nr 5 - 6, s. 267 i n.) podkreślić należy, że rezultat sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, uwzględniając wskazaną złożoność tego procesu, powinien być rzetelnie odzwierciedlony w treści uzasadnienia orzeczenia sądowego, co wymaga wskazania przyjętych za podstawę wyrokowania faktów oraz wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Obowiązek ten pozostaje w bezpośrednim związku z realizacją przez uzasadnienie orzeczenia sądowego przypisanych mu funkcji.

Wykonanie przez wojewódzki sąd administracyjny wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także i prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości realizacji przez to uzasadnienie funkcji spełnienia prawnego obowiązku wykazania, na jakiej podstawie rozstrzygnięcie sądowe zostało podjęte oraz funkcji kontroli trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Powinno być ono sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest możliwa kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, a mianowicie na przykład przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), jak również orzeczenia, którego uzasadnienie zawierając te elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11).

Uzasadnienie wyroku powinno być więc tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie/zaniechanie organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np.: wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11). Z uwagi na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz obowiązek jej wyjaśnienia, sąd administracyjny nie może oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a. (czy też art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020) bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia - przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego - kontroli prawidłowości ich subsumcji (zastosowania) przez organ. Wadliwość uzasadnienia wyroku ujawni się również w sytuacji, gdy sąd administracyjny poprzestanie na ocenie prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ, bez odniesienia ich do elementów podstawy materialnoprawnej kontrolowanego aktu (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Ograniczenie się więc w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego bez jednoczesnego gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy oraz przyjęty kierunek i sposób rozstrzygnięcia.

Nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej ograniczenie się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji. Zwłaszcza w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji skarżący wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co powinno zobowiązywać sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosowanej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, których brak stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09; z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09; z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09).

Uwzględniając przedstawione uwagi i konfrontując je z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdzić należy, że uzasadnienie to charakteryzuje się daleko idącymi deficytami w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego w sprawie rozstrzygnięcia w relacji do przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie ustaleń faktycznych oraz stanowiska strony skarżącej.

Jakkolwiek faktem jest, że o wadliwości uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego I instancji nie może zasadniczo świadczyć to, że odzwierciedlony w nim proces oraz wynik sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji nie koresponduje z oczekiwaniami strony postępowania, to jednak z punktu widzenia przedstawionych powyżej argumentów odnoszących się do funkcji uzasadnienia orzeczenia sądowego podnieść należy, że nawet - jeżeli nie zwłaszcza - afirmatywny stosunek sądu administracyjnego wobec podjętych przez organ działań procesowych oraz ich rezultatu materializującego się w wydaniu przez ten organ kontrolowanego aktu, nie zwalnia tego sądu z obowiązku rzetelnego przedstawienia argumentów mających przekonywać, że akt ten nie narusza prawa, albowiem świadczyć mają o tym konkretne racje uzasadniające przyjęty kierunek i sposób wykładni oraz zastosowania konkretnych przepisów prawa oraz racje odnoszące się do takiej, a nie innej oceny przyjętych za podstawę wyrokowania faktów.

Z punktu widzenia tego spostrzeżenia stwierdzić należy, że analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, iż w istocie rzeczy stanowi ono - niemal wierne - powielenie stanowiska instytucji zarządzającej prezentowanego w kontrolowanym rozstrzygnięciu podjętym w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu strony skarżącej. Świadczy o tym rezultat porównania argumentacji Sądu I instancji w relacji do argumentów zawartych w uzasadnieniu kontrolowanego aktu, co odnosi się zarówno do zakresu, w jakim argumentacja prezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zmierzała do wykazania, że akt ten wydany został bez naruszenia prawa, jak i do zakresu, w jakim zmierzała ona do wykazania braku zasadności zarzutów skargi na ten akt, co w tym względzie ograniczało się w istocie rzeczy do skwitowania stanowiska strony skarżącej "argumentem" o bezpodstawności tego stanowiska oraz o nietrafności zarzutów skargi. Prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji nie tyle odwzorował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przebieg i rezultat procesu kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu oraz kontroli prawidłowość postępowania, w którym akt ten został wydany, co zrelacjonował stanowisko organu, który je już w sprawie zajął wypowiadając się zarówno co do okoliczności faktycznych, jak i ich oceny prawnej oraz konsekwencji prawnych tej oceny, co znalazło swoje odzwierciedlenie w adresowanym do strony rozstrzygnięciu instytucji zarządzającej o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu.

Podkreślając znaczenie i doniosłość funkcji uzasadnienia orzeczenia sądowego oraz krytycznie oceniając podejście Sądu I instancji do ich realizacji należy podnieść, że istota rzeczy, gdy chodzi o obowiązki tego Sądu, nie polegała na tym, aby zrelacjonować stanowisko organu - to było bowiem znane - lecz na tym, aby po pierwsze je skontrolować z punktu widzenia zgodności z adekwatnymi wzorcami kontroli - to jest w relacji do adekwatnych w sprawie przepisów prawa oraz konkretnych postanowień przyjętego i obowiązującego w postępowaniu konkursowym regulaminu (w świetle art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, ma on charakter wiążący zarówno dla ustanawiającej go właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących w podlegającym regulacjom tego regulaminu postępowaniu konkursowym, a ponadto, jako dokument systemu realizacji, nie dość, że nie może być sprzeczny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz wytycznymi horyzontalnymi i wytycznymi programowymi, to również nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie oraz kryteriach wyboru projektów) - po drugie zaś na tym, aby rezultatowi tej kontroli dać przekonujący oraz odpowiednio uargumentowany wyraz w uzasadnieniu wyroku. Tak się jednak w rozpatrywanej sprawie nie stało, albowiem Sąd I instancji powielił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko oraz argumentację organu ograniczając się do jego zrelacjonowania. Świadczy o tym identyczność, wręcz tożsamość argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w relacji do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu kontrolowanego aktu o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny projektu.

W sytuacji, gdy sporna w sprawie kwestia odnosiła się do oceny prawidłowości stanowiska instytucji zarządzającej odnośnie do spełniania przez projekt strony skarżącej kryterium nr 1 oraz poziomu oceny spełniania przez ten projekt kryterium nr 2, ograniczenie się przez Sąd I instancji do powielenia stanowiska instytucji zarządzającej - wynikającego z ocen ekspertów zawartych w karcie oceny projektu stanowiącej integralną część uchwały Zarządu Województwa Podkarpackiego - uznać należy za daleko niewystarczające. Zwłaszcza, gdy w tej mierze za uzasadnione uznać należało oczekiwanie odnośnie do potrzeby uwzględnienia chociażby takich elementów stanu faktycznego sprawy, jak wniosek o dofinansowanie, instrukcja wypełniania wniosku, Regulamin konkursu, czy też dokument stanowiący swoistego rodzaju przewodnik po kryteriach wyboru oraz naboru projektów do dofinansowania.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji rysujące się na tym tle kwestie rozważał, co z oczywistych wręcz względów nie może również pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., zwłaszcza gdy w tej mierze zwrócić uwagę na argumentację prezentowaną w skardze adresowanej do Sądu I instancji w zakresie donoszącym się chociażby do spornego kryterium nr 1 w relacji do ocen ekspertów (por. s. 4 - 5 uzasadnienia skargi). W korespondencji do już przedstawionych uwag i formułowanych na ich podstawie wniosków należy więc stwierdzić, że odzwierciedlone w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku podejście Sądu I instancji do kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia Zarządu Województwa Podkarpackiego trzeba ocenić krytycznie także z punktu widzenia zasady oficjalności wyrażonej na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. (w związku z art. 61 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 64 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020), z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozumieniu tego przepisu, brak związania granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo i skorelowany z nim obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jakkolwiek więc faktem jest, że zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, sąd administracyjny może uwzględnić skargę, między innymi na nieuwzlędnienie protestu, w sytuacji gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, to jednak nie oznacza to - zważywszy na treść przepisu art. 61 ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 64 przywołanej ustawy - że w sprawach ze skarg na akty podjęte w postępowaniach regulowanych tą ustawą nie ma zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. (zasada oficjalności, o której mowa na gruncie przywołanego przepisu nie może być również rozumiana w sposób, w jaki zdaje się to sugerować Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - por. s. 9), a w konsekwencji, że wykazanie, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa niepozostającym bez wpływu na wynik sprawy spoczywa na stronie wnoszącej skargę do sądu administracyjnego. To bowiem sąd administracyjny w orzeczeniu oddalającym skargę jest zobowiązany w przekonujący sposób wyjaśnić i wykazać, że stwierdzone w toku kontroli zaskarżonego aktu naruszenia prawa z uwagi na ich charakter, rodzaj, skutki, nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

W sytuacji, gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji uwzględnił szerszą - a tym samym konieczną i pożądaną - perspektywę oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia instytucji zarządzającej, niż ta, która z uzasadnienia kontrolowanego wyroku wynika, to za uzasadnione należy uznać twierdzenie, że omawiane zarzuty kasacyjne oparte zostały na usprawiedliwionych podstawach.

Przedstawione argumenty, gdy odnieść je do stanowiska Sądu I instancji (por. s. 8 i s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), nie pozostają również bez wpływu na ocenę zasadności zarzutów z pkt 5 tiret jeden i tiret dwa petitum skargi kasacyjnej.

W tej mierze należy podnieść, że wynikająca z art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 przywołanej ustawy ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przy tym, co wymaga szczególnego podkreślenia, wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane - co należy podkreślić w kontekście racji prezentowanych przez stronę skarżącą w skardze do Sądu I instancji i przez Sąd ten nierozważonych - w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które to kryteria oceny - co również należy podkreślić i uznać w tej mierze za oczywiste - powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Służy to gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania i eliminowaniu w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności - gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów - niweczącej przywołane powyżej zasady.

Uwzględniając powyższe, w korespondencji do dotychczas już przedstawionych argumentów, w świetle których za uzasadnione należało uznać zarzuty z pkt 1 - 4 petitum skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, że ocena projektu, aby mogła być uznana za rzetelną w rozumieniu zasady, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, wymaga przedstawienia przez sąd administracyjny argumentów, które w relacji do stanowiska strony skarżącej oraz wszystkich - w tym wskazanych powyżej - okoliczności stanu sprawy świadczą o tym, że została ona sformułowana w oparciu o pełne informacje co do każdego kryterium poddawanego ocenie, jest dokonana zgodnie ze wskazaniami wiedzy ustalonej i uznanej w każdej podlegającej ocenie dziedzinie, jest uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości, umożliwiając zrozumienie oraz poznanie racji, które legły u jej podstaw. Tego rodzaju elementu uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera, co nie dość, że świadczy o jego wadliwości w rozumieniu art. 141 § 4 p.p.s.a. (w związku z art. 134 § p.p.s.a.), to również o wadliwości podejścia Sądu I instancji do wykładni, zwłaszcza zaś zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób również nie uwzględnić racji strony skarżącej odnośnie do kwestii oceny prawidłowości stosowania w rozpatrywanej sprawie przez instytucję zarządzającą przepisu art. 44 ust. 5 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (por. zarzut z pkt 5 tiret pięć petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, gdy w tej mierze podnieść, że z art. 46 ust. 1 przywołanej ustawy, do którego odsyła sporny w sprawie przepis wynika, że właściwa instytucja rozstrzyga konkurs, zatwierdzając listę, o której mowa w art. 44 ust. 4, a mianowicie listę ocenionych projektów zawierającą przyznane oceny, wskazując projekty, o których mowa w art. 39 ust. 2, to jest projekty, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo 2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1, co z punktu widzenia art. 39 ust. 2 pkt 2 przywołanej ustawy nie mogło być uznane za bez znaczenia w relacji do treści stanowiska instytucji zarządzającej zawartego w piśmie z dnia 27 października 2016 r. (por. s. 3). W tym też kontekście podkreślenia wymaga, że nie można tracić z pola widzenia pełnej normatywnej treści art. 46 przywołanej ustawy oraz systematyki wewnętrznej tego przepisu, których konsekwencją jest to, że nie sposób było zasadnie formułować wniosku o braku zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie przesłanek wykonania przez instytucję zarządzającą obowiązku określonego w art. 44 ust. 5 wymienionej ustawy, albowiem wniosek tego rodzaju pozbawiałby jakiegokolwiek normatywnego znaczenia wypowiedź ustawodawcy zawartą w art. 50 tej ustawy, co z kolei nie mogłoby również pozostawać bez wpływu na ocenę normatywnego znaczenia środka prawnego przysługującego od negatywnej oceny projektu, o którym mowa art. 46 ust. 5 (w związku z art. 54 ust. 2 pkt 5) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 oraz na ocenę efektywności tego środka prawnego. Uznanie za prawidłowe stanowiska Sądu I instancji, a w ślad za nim stanowiska instytucji zarządzającej - co nie jest jednak możliwe w świetle przedstawionych argumentów - czyniłoby instytucję protestu oraz zarzutów tego protestu fasadą środka odwoławczego od negatywnej oceny projektu, a w konsekwencji - jak również należałoby założyć - także i skargi do Sądu na negatywną ocenę projektu, co z całą pewnością nie korespondowałoby, ani z istotą, celem oraz treścią przywołanych przepisów prawa, ani też z wolą i intencjami samego ustawodawcy.

Nie są natomiast usprawiedliwione zarzuty z pkt 5 tiret trzy i tiret cztery petitum skargi kasacyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, aby przepisy których naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie stanowiły przedmiot jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych, których rezultat miałby być również odzwierciedlony w uzasadnieniu kontrolowanego orzeczenia. W sytuacji, gdy ponadto z art. 53 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 wynika, że wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, a art. 56 ust. 2 przywołanej ustawy, odnośnie do kompetencji orzeczniczych instytucji zarządzającej w postępowaniu wywołanym wniesionym protestem, stanowi o weryfikacji wyników dokonanej oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, to uwzględniając treść protestu strony skarżącej od negatywnej oceny projektu oraz treść podniesionych w tym proteście zarzutów w relacji do zakresu, w jakim wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie instytucji zarządzającej oraz sposobu, w jaki Sąd I instancji zidentyfikował przedmiot sprawy oraz istotę jej problemu prawnego, nie ma podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania przepisów, których naruszenie zarzuca strona na gruncie omawianych zarzutów kasacyjnych.

Ponownie orzekając w sprawie ze skargi strony na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Podkarpackiego w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "W.", Sąd I instancji będzie zobowiązany uwzględnić przedstawione argumenty i formułowane na ich podstawie oceny prawne oraz odzwierciedlić rezultat kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu w sposób czyniący zadość wszystkim wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.