Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2025/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 pkt 1,  art. 79,  art. 80 ust. 1,  art. 80  ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 6,  art. 14b,  art. 112,  art. 120,  art. 121,  art. 122,  art. 187 par. 1,  art. 197,  art. 124,  art. 210 par. 1 pkt 6,  art. 72 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik – Ogińska (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant: asystent sędziego Dagmara Stankiewicz- Rajchman po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowego za styczeń, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2008r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] marca 2014r. nr [...] odmawiającą stwierdzenie nadpłaty A Sp. z o.o. (dalej: skarżąca/ spółka) w podatku akcyzowym za styczeń, maj, czerwiec, sierpień, listopad 2008r.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 30 grudnia 2013 r. spółka złożyła w Urzędzie Celnym we W. deklaracje korygujące dla podatku akcyzowego AKC-3 wraz z załącznikami AKC-3/E (informacja o podatku akcyzowym od samochodów osobowych), za okresy rozliczeniowe od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. Do przedmiotowych korekt spółka załączyła wyjaśnienia złożenia korekt i wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Spółka wyjaśniła, że powodem złożenia korekt jest rozliczenie, w pierwotnie złożonych deklaracjach podatku akcyzowego z tytułu otrzymanych od sprzedawcy (importera) faktur korygujących VAT z ujętymi w ich korektami podatku akcyzowego naliczonego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na wydaną dla spółki interpretację indywidualną wydaną przez upoważnionego przez Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w P.) z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w której wskazano, że otrzymanie przez spółkę faktur korygujących sprzedaż samochodów osobowych (a w konsekwencji powodujące zmniejszenie lub odpowiednio zwiększenie kwoty akcyzy), w sytuacji opisanej we wniosku (czyli po zapłacie akcyzy od faktur pierwotnych), pozostaje bez wpływu na sposób obniżenia kwoty należnej akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu samochodów osobowych czyli otrzymanie przez spółkę faktur korygujących nie wywołuje żadnych skutków w zakresie wysokości należnego podatku akcyzowego.

1.3. W powołanej na wstępie decyzji organ podatkowy pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty za wskazane wyżej okresy. Odwołał się do treści przepisów obowiązujących w okresie do dnia 1 marca 2009r., tj. art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 79, art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.) i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) oraz przepisów obowiązujących od dnia 1 marca 2009r., tj. art. 100 ust. 1, 2 i 4, art. 102 ust. 1, art. 101 ust. 3 i 4, art. 104 ust. 1 pkt 1, art. 106 ust. 1 u.p.a. i zauważył, że w świetle ww. stanów prawnych samochody osobowe były przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym. Wskazano, że w toku postępowania podatkowego ustalono, że kontrahent spółki B sp. z o.o. dokonał rozliczenia akcyzy w oparciu o wystawione faktury korygujące VAT, co znajduje odzwierciedlenie w deklaracjach złożonych dla podatku akcyzowego. W konsekwencji ostateczna wartość zapłaconego przez spółkę podatku akcyzowego stanowiła kwota wynikająca z korekty faktur wystawionych przez spółkę. Zauważono, że udzielona spółce interpretacja w zakresie różnicy stanów faktycznych między stanem zaistniałym w sprawie a stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie uzasadnia ochrony prawnej. W stanie faktycznym kontrahent podatnika dokonał rozliczenia podatku akcyzowego w oparciu o wystawione faktury VAT, tj. w kwotach niższych, niż te które zostały wykazane przed korektą. Natomiast w stanie faktycznym stanowiących podstawę wydanej interpretacji wskazano, iż akcyza została zapłacona od faktur pierwotnych. Odnosząc się do kwestii nadpłaty, odniesiono się do treści art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) i zauważono, że w pierwotnych deklaracjach kwoty zastosowanych pomniejszeń odzwierciedlały wartości akcyzy wynikających z ostatecznego rozliczenia z kontrahentem (po rabatach i upustach) stanowiących równocześnie wartość akcyzy zapłaconej. W związku z pojawieniem się interpretacji podatkowych w myśl których zmiany cen transakcyjnych pozostają bez wpływu na wartość podatku akcyzowego wynikającego z pierwotnej faktury, strona nie dokonując weryfikacji kwot akcyzy zapłaconej przez kontrahenta złożyła korekty deklaracji. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego wynikającego ze złożonych korekt deklaracji albowiem wykazane w nich kwoty obniżeń akcyzy są wyższe niż akcyza zapłacona i doprowadziłoby to do nienależnego zwrotu podatku akcyzowego, który nie został zapłacony a tym samym do uszczuplenia należności podatkowych wobec Skarbu Państwa.

1.4. Na skutek wniesionego odwołania organ podatkowy drugiej instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji oraz podzielił stanowisko w niej zawarte. Podkreślono, że w rozpatrywanym przypadku brak jest podstaw do zwrotu nadpłaty, gdyż nadpłata powstaje, zgodnie z art. 73 § 1 pkt 1 O.p. z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub wysokości większej od należnej. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca zaś spółka prawidłowo wywiązała się z nałożonych na nią obowiązków (w deklaracjach pierwotnych) przez przepisy prawa podatkowego.

2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

2.1. W skardze do Sądu pierwszej instancji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i zarzucono naruszenie:

- art. 2 i art. 82 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przyjęcie, że uzasadnione jest zatrzymanie przez organ podatkowy nienależnego świadczenia w postaci podatku akcyzowego;

- art. 2 Konstytucji RP poprzez wywodzenie skutków prawnych wbrew literalnemu brzmieniu przepisów prawa, per analogia z przepisami innej ustawy, w szczególności brzmieniu art. 79 u.p.a.;

- art. 72 § 1 pkt 2 O.p. poprzez przyjęcie, że nadwyżka podatku naliczonego nie stanowi nadpłaty podatku;

- art. 120, 121, 122, 187 § 1, 197 oraz 124 O.p. w zakresie wskazanym w uzasadnieniu poprzez błędną interpretację przepisów u.p.a. w zakresie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, brak zebrania pełnego materiału dowodowego i przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

- art. 112 O.p. w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008 poprzez rozszerzenie katalogu przesłanek skutkujących odpowiedzialnością nabywcy za zobowiązania podatkowe kontrahenta wobec wiązania sposobu rozliczenia akcyzy przez kontrahenta skarżącej (B Sp. z o.o.) ze sposobem rozliczenia dokonanym przez skarżącą oraz włączeniem do materiału dowodowego sprawy wyjaśnień kontrahenta, i to z pominięciem przeprowadzenia postępowania podatkowego w odniesieniu do kontrahenta;

- art. 6 O.p. poprzez określenie sposobu rozliczenia podatku akcyzowego w sposób, który nie wynika z ustawy podatkowej;

- art. 14b O.p. poprzez przypisywanie odmienności stanu faktycznego sprawy ze stanem faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie nie mającego związku ze sprawą sposobu rozliczenia podatku dokonanego przez kontrahenta skarżącej oraz przez pominięcie możliwości wydawania interpretacji indywidualnych również do możliwych stanów przyszłych.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

2.3. W piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2014. skarżąca podtrzymała wniosek o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wskazała, że w przypadku samochodów osobowych, brak jest podstaw prawnych do zmniejszenia podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym po zrealizowanej sprzedaży, w stosunku do której powstał już obowiązek podatkowy i która to sprzedaż została udokumentowana fakturą pierwotną (w przeciwieństwie do przepisów o podatku od towarów i usług, w których wprost przewidziano taką możliwość). Brak regulacji w tym względzie w u.p.a. oznacza, że po dokonaniu sprzedaży samochodów osobowych, przed ich pierwszą rejestracją na terenie kraju, w stosunku do których powstał obowiązek podatkowy i została ustalona podstawa opodatkowania, brak jest możliwości zmniejszenia jej wysokości. Wobec powyższego, wystawione przez importera faktury korygujące sprzedaż samochodów osobowych w sytuacji opisanej w niniejszym wniosku (nabycie samochodów osobowych przed pierwszą rejestracją), nie skutkowały obniżeniem kwoty akcyzy odliczonej w związku z nabyciem samochodów osobowych przez spółkę. Dlatego też udzielone przez importera powinny zostać rozliczone z pozostałymi elementami kalkulacyjnymi ceny sprzedaży samochodu, tj. niezależnie od treści faktury korygującej wystawionej przez Importera. W związku z tym należy uznać, że wysokość akcyzy wyszczególnionej na fakturze pierwotnej jest niezmienna, zaś kwota udzielonego rabatu powinna korygować wyłącznie cenę nabycia oraz VAT. Odwołano się do analogii występującej na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych. W konkluzji stwierdzono, że wbrew stanowisku organu, dokonana przez skarżącą nadwyżka wpłat akcyzy w istocie stanowi nadpłatę podatku, co w świetle przepisów O.p. uzasadniało wystąpienie przez skarżącą z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga podlega oddaleniu.

3.2. Zagadnieniem, które wymaga rozważenia w pierwszej kolejności jest kwestia czy w przedmiotowej sprawie stronie przysługiwała ochrona prawna z uwagi na posiadaną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2012 r. nr [...].

Zdaniem organów podatkowych taka ochrona nie przysługiwała z uwagi na różnicę pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym przez spółkę w interpretacji podatkowej a stanem faktycznym zaistniałym w sprawie.

O ile stanowisko co do odmienności stanów faktycznych jest chybione (albowiem stan faktyczny wykazany w interpretacji indywidualnej jest tożsamy ze stanem faktycznym zaistniałym w sprawie), to należy podzielić stanowisko co do braku w przedmiotowej sprawie ochrony prawnej skarżącej wynikającej z udzielonej interpretacji indywidualnej z przyczyn odmiennych od tych wskazanych przez organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji a przedstawionych poniżej.

Punktem wyjścia dla wskazanego poglądu jest stan faktyczny zaistniały w sprawie a mianowicie skarżący rozliczał w akcyzowych deklaracjach podatkowych faktury pierwotne otrzymane od kontrahenta w poszczególnych miesiącach 2008r., następnie po otrzymaniu faktur korygujących ujmował je na bieżąco w akcyzowych deklaracjach podatkowych w 2008r. W dniu 2 lipca 2012r. (czyli po zaistnieniu zdarzenia) wystąpił do Ministra Finansów o udzielenie interpretacji podatkowej. Interpretacja indywidualna Ministra Finansów wydana została w dniu [...]września 2012 r. Zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty i korekty podatku akcyzowego w przedmiotowych okresach 2008r. przedłożyła w dniu 30 grudnia 2013r. stosując się do treści interpretacji indywidualnej dokonanej przez Ministra Finansów.

Normatywny kształt zasady nieszkodzenia został określony w art. 14 k i art. 14l O.p. Stosownie do treści art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Zgodnie zaś z treścią art. art. 14k § 3 O.p. w zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Ponadto art. 14l O.p. stanowi, że w przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku.

Z powołanych przepisów wynika, że w przypadku (takim, który miał miejsce również w przedmiotowej sprawie), gdy podatnik podjął określone działania, a następnie wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i zastosował się do niej nie może on podlegać pełnej ochronie prawnej. Interpretacja ta nie wpłynęła na jego działania kształtujące stan faktyczny, który wystąpił przed otrzymaniem interpretacji indywidualnej. W takiej sytuacji nie można oczekiwać zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku. Nie ma bowiem związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zastosowaniem się podatnika do interpretacji a obowiązkiem podatkowym i wynikającym z niego zobowiązaniem podatkowym. Kwestia zaś zaistnienia odsetek czy wszczęcia postępowania karnego skarbowego nie zachodzi w odniesieniu do stwierdzenia nadpłaty podatku. Tym samym, o ile doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 14b O.p. poprzez uznanie, że stan faktyczny przestawiony we wniosku odbiega od stanu zaistniałego w przedmiotowej sprawie, to jednak naruszenie nie miało to istotnego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia a tylko takie naruszenie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa). Zaś podnoszona w skardze kwestia zdarzeń przyszłych nie dotyczyła przedmiotowej sprawy albowiem z okoliczności sprawy wynika niezbicie, że chodziło o stan zaistniały (przeszły) a nie przyszły.

3.3. Należy też stwierdzić, że wbrew temu co twierdzi skarżąca w przypadku potransakcyjnego obniżenia lub podwyższenia ceny wyrobu akcyzowego podatnik jest uprawniony do korygowania podstawy opodatkowania wartości sprzedawanych samochodów dla potrzeb podatku akcyzowego. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest kwota należna z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów akcyzowych pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy, należne od tych wyrobów. Jak słusznie zauważył w swoich wyrokach NSA z dnia: 9 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 445/13 oraz z dnia 7 lutego 2014r. sygn. akt I FSK 465/13, publ. CBOSA w stanie prawnym obowiązującym od 1 marca 2004 r. do końca lutego 2009 r., podstawą opodatkowania, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.a. była kwota należna z tytułu sprzedaży wyrobu akcyzowego, odpowiadająca faktycznej cenie, za jaką sprzedawca sprzedał ten wyrób nabywcy (tzn. uwzględniająca potransakcyjne okoliczności zmniejszające i podwyższające cenę), pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę akcyzy, należne od tego wyrobu. Niewątpliwie podatek akcyzowy jest rodzajem podatku obrotowego o charakterze konsumpcyjnym, co wyraża się tym, że obciąża konsumpcję ściśle określonych dóbr (wyrobów akcyzowych), a podatnicy obowiązani do jego określenia i uiszczenia przerzucają go w cenie wyrobów na ostatecznych konsumentów. Podatek akcyzowy jest podatkiem jednokrotnym (jednofazowym), stanowiącym integralny element ceny wyrobu akcyzowego. Tym samym podstawa opodatkowania akcyzą w przypadku określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.a. nie powinna być zatem wyższa od wynagrodzenia rzeczywiście zapłaconego przez konsumenta.

Za niewłaściwą zatem należy uznać sytuację, gdy podstawa opodatkowania służąca do wyliczenia akcyzy od sprzedawcy wyrobu akcyzowego jako podatnika, jest wyższa niż kwota ostatecznie przez niego otrzymana z uwagi na zmniejszenie ceny, np. na skutek udzielenia rabatu. Oczywistym jest, że w takiej sytuacji państwo powinno określić w ustawie warunki obniżenia takiej podstawy opodatkowania w przypadku zaistnienia okoliczności jej zmniejszenia w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze. W sytuacji jednak gdy takich warunków nie określono w ustawie o podatku akcyzowym, nie oznacza to, że w przypadku gdy faktyczna cena zapłacona sprzedawcy wyrobu akcyzowego jest, z uwagi np. na udzielony rabat, niższa niż określona w wystawionej fakturze, brak jest prawa do obniżenia podstawy opodatkowania akcyzy wykazanej na tej fakturze. Stwierdzenie takie bowiem naruszałoby art. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Pozbawienie bowiem podatnika, w sytuacji pomniejszenia podstawy opodatkowania akcyzy, możliwości odzyskania – poprzez dokonanie korekty – odpowiedniej w stosunku do pomniejszonej podstawy opodatkowania części zapłaconego przez niego podatku akcyzowego, naruszałoby właśnie art. 2 w zw. z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, czyli zasadę demokratycznego państwa prawa, poprzez naruszenie gwarancji ochrony prawa do własności oraz innych praw majątkowych. Pozbawienie bowiem podatnika ww. uprawnienia, stanowi niewątpliwie ograniczenie przysługującego mu prawa własności, poprzez obarczenie go ekonomicznym ciężarem tej części podatku akcyzowego, która powinna ulec pomniejszeniu proporcjonalnie do pomniejszonej podstawy opodatkowania, a który to ciężar powinien ponieść nabywca wyrobu (por. ww. wyroki NSA). Z kolei uzależnianie zapłaty akcyzy jedynie od posiadania faktury pierwotnej w sytuacji zwiększenia podstawy opodatkowania wiązałoby się z nadużyciami podatkowymi. Podatnik mógłby określić w pierwotnej fakturze podstawę opodatkowania w zaniżonej wartości aby następnie zwiększyć jej wartość bez skutków na gruncie podatku akcyzowego.

W ustawie o podatku akcyzowym z 2004 r. brak unormowania odpowiadającego art. 29 ust. 4 – ust. 4c ustawy o VAT, określającego szczegółowo zasady pomniejszania podstawy opodatkowania VAT w sytuacji wystąpienia okoliczności zmniejszających cenę, np. udzielenia rabatów potransakcyjnych. Uwzględniając, że zmniejszenie podstawy opodatkowania VAT łączy się w takim przypadku również ze zmniejszeniem podstawy opodatkowania akcyzy, tryb określony w art. 29 ust. 4 – ust. 4c ustawy o VAT, w zakresie dokonywania i dokumentowania korekt podstawy opodatkowania VAT, znajdzie również odpowiednie zastosowanie w przypadku korekt podstawy opodatkowania akcyzy. Ponieważ tego rodzaju korekta VAT wymaga udokumentowania fakturą korygującą, oznacza to, że w przypadku korekt faktur dokumentujących sprzedaż samochodów osobowych, w których – stosownie do art. 82 ust. 1 u.p.a. – sprzedający jest obowiązany w wystawionej fakturze wykazać również akcyzę należną od tej sprzedaży, dokonując korekty takiej faktury z uwagi na zmniejszenie ceny (podstawy opodatkowania), w wystawionej fakturze korekcie należy również wykazać kwotę akcyzy w stosownie pomniejszonej kwocie, z uwagi na dokonaną korektę. Faktura korygująca, odzwierciedlająca parametry sprzedaży wyrobu akcyzowego po uwzględnieniu okoliczności pomniejszających podstawę opodatkowania, powinna zawierać dane adekwatne do faktycznych okoliczności wykazanej w niej transakcji, a więc zarówno właściwą kwotę podatku należnego VAT, jak i stosowną do faktycznej podstawy opodatkowania kwotę podatku akcyzowego. Nieprawidłową byłaby bowiem faktura korygująca, w której po stosownej korekcie wielkości podstawy opodatkowania VAT, zmniejszeniu uległby wykazany na tej fakturze VAT należny, a kwota akcyzy – jak wynikałoby z zaskarżonej interpretacji – wykazana byłaby w pierwotnej, niezmienionej kwocie, nieadekwatnej do nowej podstawy opodatkowania.

Oczywiście ten sam tryb korekty, jak przewidziany dla podatku od towarów i usług, obowiązywać będzie w przypadku zwiększenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym, wymagającego również udokumentowania stosowną fakturą korygującą. Powyżej przedstawiona wykładnia wskazanych wyżej przepisów ma wpływ na sposób rozliczenia wspomnianych faktur korygujących przez skarżącą jako kontrahenta B Sp. z o.o. na gruncie podatku akcyzowego. W konsekwencji należy uznać, że podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 6, art. 112, art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 197 oraz 124 O.p. są bezpodstawne.

W kontekście powyższego należy też zauważyć, że udzielona skarżącemu interpretacja indywidualna Ministra Finansów jest błędna, co zważywszy na wywody Sądu przedstawione w pkcie 3.2. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sprzeczny jest tym samym zarówno pogląd strony, jak i pogląd organu podatkowego (wyrażony na s. 4 zaskarżonej decyzji), który uznał, że w 2008r. przepisy nie przewidywały zmniejszenia podstawy opodatkowania akcyzy po dokonanej sprzedaży o kwoty rabatów, bonifikat, upustów i uznanych reklamacji i należy zatem uznać, że udzielenie przez sprzedającego po sprzedaży samochodu osobowego np. rabatu nie miało wpływu na wysokość podstawy opodatkowania akcyzą.

3.4. Przyjęty w niniejszym wyroku przez Sąd pierwszej instancji pogląd spowodował, że zasadnie organ podatkowy (pomimo niewłaściwego uzasadnienia) odmówił stwierdzenia nadpłaty, wskazując, że akcyza została prawidłowo rozliczona przez podatnika. Nie zaistniała bowiem przewidziana w art. 72 § 1 pkt 1 O.p. sytuacja nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (nadpłata podatku). Nie stwierdzono tym samym naruszenia ww. przepisu, jak też art. 2 i art. 82 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Podnoszony zaś zarzut naruszenia art. 72 § 1 pkt 2 O.p. nie dotyczy przedmiotowej sprawy – podatek akcyzowy nie był w przedmiotowej sprawie pobierany przez płatnika.

3.5. Z tych też względów oddalono skargę na podstawie art. 151 ppsa.