Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1353/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 14; art. 43 ust. 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 13 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 19 lutego 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy lokali mieszkalnych.

Z wniosku wynikało, że skarżąca jest właścicielem jednorodzinnego budynku mieszkalnego, w stosunku do którego nastąpiło zdarzenie będące pierwszym zasiedleniem w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT. Skarżąca planuje przebudować ww. budynek wraz z podziałem na dwa lokale mieszkalne. Wydatki poniesione w związku z ww. przebudową oraz podziałem nie przekroczą w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym 30% wartości początkowej tego budynku. Po wyodrębnieniu dwóch lokali skarżąca planuje dokonać dostaw tychże lokali, przy czym nastąpi to po upływie dwóch lat od zdarzenia powodującego pierwsze zasiedlenie, o którym była mowa wyżej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dostawa lokali, po uprzednim ustanowieniu ich odrębnej własności, będzie zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?

Zdaniem skarżącej, dostawa wyodrębnionych lokali znajdujących się w budynku w stosunku do którego nastąpiło pierwsze zasiedlenie, po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia stanowić będzie czynność zwolnioną z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Ustawowa definicja pierwszego zasiedlenia została zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy, który stanowi, że przez pierwsze zasiedlenie rozumieć należy oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Zdaniem skarżącej, w świetle powyższych regulacji kluczową kwestią warunkującą zastosowanie zwolnienia od podatku do sprzedaży przedmiotowych lokali na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ww. ustawy, jest ustalenie, czy i kiedy doszło do pierwszego zasiedlenia w odniesieniu do budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowiącego jej własność. Zgodnie bowiem ze wskazaną regulacją, zwolnienie z opodatkowania nie wystąpi w sytuacji, gdy dostawa dokonywana jest w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, bądź gdy pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął czas krótszy niż 2 lata. Aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi zatem dojść do wydania budynku (budowli lub ich części) pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w stosunku do będącego własnością skarżącej jednorodzinnego budynku mieszkalnego nastąpiło już pierwsze zasiedlenie. Wyodrębnianie w ww. budynku dwóch lokali przed ich planowaniem dostawą nie będzie zdarzeniem uznawanym przez ustawodawcę za kolejne pierwsze zasiedlenie. Wydatki poniesione w związku z ww. przebudową oraz podziałem nie przekroczą, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, 30% wartości początkowej tego budynku. Ustawowa definicja pierwszego zasiedlenia odnosi się bowiem do czysto fizycznego powstania danej nieruchomości lub jej modernizacji wpływającej w znacznym stopniu na jej rzeczywistą funkcjonalność, a nie zmiany jej statusu cywilnoprawnego. Nie ulega wątpliwości, że ustanowienie odrębnej własności lokalu nie stanowi jego wybudowania lub ulepszenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, w związku z czym nie kreuje kolejnego pierwszego zasiedlenia mogącego mieć wpływ na przysługujące Spółce zwolnienie od podatku.

Spółka również zauważa, że pojęcie pierwszego zasiedlenia odnosi się do budynku, budowli lub ich części. Przy czym, wobec braku odmiennego unormowania, częścią budynku jest pewien fizycznie określony fragment jego struktury, bez względu na to, czy stanowi osobną nieruchomość lokalową, czy część składową nieruchomości budynkowej. Ustanowienie odrębnej własności lokali będzie dotyczyło tych samych części budynku, w stosunku do których miało miejsce pierwsze zasiedlenie. Skoro zatem określone części budynku (i w efekcie cały budynek łącznie) były przedmiotem transakcji spełniających definicję pierwszego zasiedlenia, to żadna okoliczność (z wyjątkiem ulepszenia budynku) nie może powodować, że do ich pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, dojdzie po raz kolejny. W szczególności, okolicznością tą nie może być dokonanie wydzielenia dwóch lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym. Reasumując, planowane zbycie przez Spółkę wyodrębnionych lokali po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu ustawy o VAT, budynku, w którym znajdują się owe lokale, jest zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 13 maja 2015 r. nr [...], uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.

Przywołując przepisy ustawy o podatku od towarów i usług w tym m.in. art. 2 pkt 14 - definiujący pojęcie pierwszego zasiedlenia, art. 43 ust. 1 pkt 10 stanowiącego kiedy dostawa budynków, budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia podatku VAT Minister Finansów dochodzi do wniosku, że analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz treści powołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że - wbrew stanowisku Spółki - planowana dostawa wyodrębnionych lokali mieszkalnych, powstałych w wyniku przebudowy wraz z podziałem posiadanego budynku mieszkalnego, nie będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ stanowić będzie czynność dokonaną w ramach pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy tych lokali. Bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że miało miejsce pierwsze zasiedlenie budynku, w którym mają zostać wydzielone te lokale, bowiem o ich zasiedleniu może być mowa dopiero wówczas, gdy - po ich wyodrębnieniu w wyniku przebudowy - zostaną one przekazane do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu (np. sprzedaży, najmu).

Opisana transakcja nie będzie również korzystać w opinii organu ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, gdyż nie zostanie spełniona przesłanka zawarta w pkt a) tego przepisu, jak bowiem wskazuje treść wniosku, w stosunku do wyodrębnionych w przyszłości lokali Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto - jak wskazują okoliczności sprawy - nie znajdzie zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ jednym z warunków jest konieczność wykorzystywania towarów będących przedmiotem dostawy wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku.

Wobec tego dostawa lokali mieszkalnych będzie opodatkowana stawką podatku w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z uwzględnieniem przepisów w art. 41 ust. 12c tej ustawy.

Nie zgadzając się z treścią ww. interpretacji, skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, w odpowiedzi z dnia 7 lipca 2015 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę interpretacji indywidualnej, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

W złożonej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, pełnomocnik strony wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej,

- zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Wydanej interpretacji indywidualnej strona skarżąca zarzuca naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w sytuacji, gdy w stosunku do całego budynku (w którym później zostały wyodrębnione lokale) nastąpiło pierwsze zasiedlenie, to dostawa wyodrębnionych lokali znajdujących się w tym budynku po upływie dwóch lat od zasiedlenia budynku nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w ww. przepisie.

Skarżąca wskazała, że pojęcie pierwszego zasiedlenia odnosi się do budynku, budowli lub ich części. Przy czym, wobec braku odmiennego unormowania, częścią budynku jest pewien fizycznie określony fragment jego struktury, bez względu na to, czy stanowi osobną nieruchomość lokalową, czy część składową nieruchomości budynkowej. Ustanowienie odrębnej własności lokali będzie dotyczyło tych samych części budynku, w stosunku do których miało miejsce pierwsze zasiedlenie. Skoro zatem określone części budynku (i w efekcie cały budynek) były przedmiotem transakcji spełniających definicję pierwszego zasiedlenia, to żadna okoliczność (z wyjątkiem ulepszenia budynku) nie może powodować, że do ich pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, dojdzie po raz kolejny. W szczególności okolicznością tą nie może być zmiana statusu lokali z punktu widzenia ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

Analogiczne stanowisko przedstawił Minister Finansów w interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. oraz nr [...] z dnia 21 listopada 2012 r.

Wobec powyższego zasadne jest stanowisko skarżącej, że planowane zbycie wyodrębnionych lokali po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia w rozumieniu ustawy o VAT, dokonanego w stosunku do całego budynku, w którym znajdują się owe lokale jest zwolnione od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada prawu.

Otóż w myśl regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Z art. 41 ust. 1 i 2 ww. ustawy o VAT wynikają określone stawki podatku.

Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie do treści ust. 1 pkt 10 cyt. artykułu, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

W art. 2 pkt 14 ustawy ustawodawca określił, co należy rozumieć pod pojęciem pierwszego zasiedlenia. Zgodnie z tym przepisem, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z treści powyższego przepisu wynika, jak trafnie podkreślono w zaskarżonej interpretacji, że aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynków (budowli) lub ich części do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt, bądź go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie będą stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę lub najem, bowiem zarówno sprzedaż, dzierżawa, czy najem są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

W myśl ust. 7a tego artykułu, warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b), nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat.

Wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, która stanowi usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zatem, dla celów podatku od towarów i usług stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Trafnie Minister Finansów stwierdza, że z uwagi na fakt, że ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niniejszej ustawy nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego, należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, z późn. zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 ww. ustawy, ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną.

Na podstawie art. 1 ust. 2 tej ustawy, w zakresie nieuregulowanym ustawą do własności lokali stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Jak stanowi art. 2 ust. 1 cyt. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.

Definicję tą uzupełnia termin zawarty w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

Zgodnie z § 3 pkt 9 tego rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o mieszkaniu - rozumie się przez to zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mających odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, spełniający niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego.

Z brzmienia art. 2 ust. 1 ww. ustawy wynika, że lokal spełniający kryteria oznaczone w art. 2 ust. 2, a zatem mający status samodzielnego lokalu mieszkalnego, może stanowić odrębną nieruchomość w rozumieniu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego.

W myśl art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.), nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwałe z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali).

Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy, odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność.

Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2 ustawy).

Wraz z dokonaniem wpisu prawa odrębnej własności lokalu do księgi wieczystej, samodzielny lokal mieszkalny staje się szczególnego rodzaju rzeczą w rozumieniu art. 45 K.c.

Z kolei w myśl art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707, z późn. zm.), wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu, a w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu - od chwili wszczęcia tego postępowania.

Powyższe przepisy oznaczają, że prawo odrębnej własności lokalu powstaje z chwilą dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpis do księgi wieczystej ma dla ustanowienia odrębnej własności lokali charakter konstytutywny. W księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu. Zatem w sytuacji gdy sąd dokonał wpisu do księgi wieczystej, to odrębna własność istnieje od chwili złożenia wniosku.

Z art. 10 ustawy o własności lokali wynika, że oprócz umownego sposobu, odrębną własność lokalu może ustanowić jego właściciel w drodze jednostronnej czynności prawnej w zakresie formy, treści oświadczenia woli właściciela oraz konieczności dokonania wpisu w księdze wieczystej, stosować należy odpowiednio przepisy dotyczące ustanowienia odrębnej własności lokali w drodze umowy.

Przewidziany w art. 10 ustawy o własności lokali sposób ustanowienia odrębnej własności lokali powoduje, że dotychczasowy właściciel nieruchomości, po dokonaniu jednostronnej czynności ustanowienia odrębnej własności lokali w posiadanym przez siebie budynku, staje się właścicielem kilku nieruchomości lokalowych, z których każda posiada odrębną księgę wieczystą.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy dostawa wyodrębnionych lokali powstałych w wyniku przebudowy budynku jednorodzinnego będzie dokonana po pierwszym zasiedleniu w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu w świetle przywołanej regulacji prawnej należy podzielić stanowisko Ministra Finansów, że z uwagi na fakt, iż wyodrębnione lokale należy traktować jako nowe nieruchomości w sensie prawnym, nie można - wbrew zarzutowi skarżącej - uznać, że ich dostawa nastąpi po pierwszym zasiedleniu w rozumieniu ww. przepisu, w związku z wcześniejszym pierwszym zasiedleniem budynku jednorodzinnego. Jak zasadnie stwierdził organ w zaskarżonej interpretacji, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że miało miejsce pierwsze zasiedlenie budynku jednorodzinnego, w którym mają zostać wydzielone te lokale, bowiem o ich zasiedleniu może być mowa dopiero wówczas, gdy - po ich wyodrębnieniu w związku z przebudową budynku - zostaną one przekazane do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi w wykonaniu czynności podlegającej opodatkowaniu, tj. w wyniku planowanej sprzedaży. Wobec powyższego organ prawidłowo stwierdził, że dostawa nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania także art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, gdyż - jak wskazuje treść wniosku - skarżącej będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z przebudową budynku prowadzącą do wyodrębnienia lokali mieszkalnych.

Jednocześnie sprzedaż nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż z okoliczności sprawy nie wynika, że przedmiotowe lokale będą wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.

Wobec tego dostawa lokali mieszkalnych będzie opodatkowana stawką podatku w wysokości 8% na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z uwzględnieniem przepisów art. 41 ust. 12c tej ustawy.

Odnosząc się do przywołanych przez skarżącą interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że nie mogą one wpływać na prawidłowość dokonanej oceny stanowiska skarżącej albowiem organ wydający interpretację nie ma też obowiązku powielania stanowiska zajętego w innych interpretacjach, nawet dotyczących stosowania tych samych przepisów w takich samych okolicznościach faktycznych. Interpretacja indywidualna nie jest prawem ani też źródłem prawa, a z racji zawarcia jej w piśmie administracyjnym, stanowiącym wynik postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, jest prawnie znacząca tylko dla jej adresata, to jest wnioskodawcy i spełniającej wymogi prawa strony postępowania (zainteresowanego), w którym została wydana".

Z tych przyczyn na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.

DSz