Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2332/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2, art. 2
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 239/13 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 239/13, oddalił skargę M. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Główny Geodeta Kraju decyzją nr [...], z dnia 6 grudnia 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., znak: [...] o wprowadzeniu "zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu [...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że ostateczna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji Główny Geodeta Kraju wskazał, że M. B. i M. B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołaną wyżej ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r.

Główny Geodeta Kraju potwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a wnioskodawcy, jako współwłaściciele od 10 lutego 2009 r. działki ew. nr 402/4 (późniejszy nr 163), posiadali legitymację strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r. Organ uznał, że brak udziału skarżących przy wydaniu tej decyzji stanowi o naruszeniu art. 10 w związku z art. 28 k.p.a., co wypełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego analiza sprawy nie pozwala jednak stwierdzić, aby wykazane naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. mogło mieć wpływ na treść kończącej to postępowanie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na wady techniczno-prawne dokumentacji stanowiącej podstawę jej wydania. Główny Geodeta Kraju nie podzielił zasadności wskazanych przez Wojewódzkiego Inspektora podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., stwierdzając, że nie wypełniają one przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że analiza sprawy dowodzi, że decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004r. jest obarczona tą wadą, lecz z innych przyczyn niż przyjął to organ wojewódzki. Zdaniem organu, wprowadzenie decyzją Starosty L. z dnia 2 stycznia 2004 r. zmian polegających na wydzieleniu z działki ewidencyjnej nr 163 – działki nr 163/1, z działki ewidencyjnej nr 164 – działek nr 164/1 i nr 164/3, z działki ewidencyjnej nr 165 – działki nr 165/1 oraz z działki ewidencyjnej nr 166 – działek nr 166/2 i nr 166/4, i przypisaniu ich innym właścicielom bez stosownych dokumentów wymienionych w § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), było niezgodne z treścią ksiąg wieczystych i spowodowało w istocie zmianę zasięgu prawa własności do nieruchomości. Ponieważ zmian własnościowych nie można dokonywać poprzez samoistne zmiany w ewidencji gruntów i budynków, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. została wydana z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia jej nieważności. W konsekwencji organ uznał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r. orzekająca o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., mimo błędnego uzasadnienia, zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie merytoryczne oparte na właściwej podstawie prawnej określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie organu bez wpływu zatem na zasadność rozstrzygnięcia ww. decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. pozostaje wadliwość procesowa wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż z uwagi na obarczenie decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. wadą rażącego naruszenia prawa i tak należałoby stwierdzić jej nieważność. Organ uznał, że należało ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

Na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r. M. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego, którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia [...] stycznia 2004 r.

Główny Geodeta Kraju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 239/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.

W ocenie Sądu, organ I instancji zasadnie uznał, że wnioskodawcy mają przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r. i tym samym zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. będąca podstawą wznowienia tego postępowania. Sąd podniósł, że ustalenie istnienia przyczyny wznowienia dało organom możliwość przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, która zakończyła się ocenianą w postępowaniu nieważnościowym decyzją Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. Sąd podzielił stanowisko Głównego Geodety Kraju co do wydania ww. decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. obciążenia jej wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd I instancji przedstawił regulację zawartą w art. 2 ust. 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne i podkreślił, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. (§ 12 ust. 1).

Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie Starosta L. w decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. orzekając o wprowadzeniu zmian w części opisowej i graficznej operatu ewidencji gruntów wsi T., gm. N. w zakresie zmiany prawa własności do działek oznaczonych numerami: 164/1, 166/2, 164/3, 166/4, 163/1, 165/1 nie powołał się na żadne dokumenty wymienione w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, które uzasadniałyby dokonanie tych zmian.

Wobec powyższego Sąd uznał, że Główny Geodeta Kraju zasadnie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r. i orzekł co do istoty sprawy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 239/13, skargę kasacyjną wniosła M. B., reprezentowana przez adwokata, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a., w sytuacji gdy dokonał ustaleń, z których wynika jednoznacznie, iż zaskarżone decyzje organu I, jak i II instancji, obarczone były wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem decyzja winna być uchylona do ponownego rozpoznania przy udziale wszystkich stron postępowania;

2) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów art. 6, 8 i 9 k.p.a., a w szczególności zasad praworządności oraz informowania stron;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania w istotny sposób wpływającym na wynik sprawy, w szczególności wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 77 k.p.a.;

4) art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez przyjęcie w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, że w zaskarżonej decyzji zachodzi rażące naruszenie prawa, gdy tymczasem wady zawarte w decyzji nie stanowią kwalifikowanego naruszenie prawa, a tym samym nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., znak [...], o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi T., gmina N.;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję przepisów postępowania, poprzez zaniechanie zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wskutek zastosowania ww. przepisu po dokonaniu prawidłowej wykładni oraz subsumcji stanu faktycznego, Sąd mógł dojść do wniosku, iż decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., znak [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi T., gmina N., została wydana z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności, gdyż wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, tymczasem WSA w Warszawie nie poczynił żadnych ustaleń w tym przedmiocie;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 20 i art. 29 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się pominięciem obowiązującch przepisów, które powinny być zastosowane w przedmiotowej sprawie, a w rezultacie niedostrzeżenie, że w decyzjach organów obu instancji nie zwrócono uwagi na charakter sporu między stronami postępowania administracyjnego, możliwego do rozstrzygnięcia w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie z jego pominięciem – przez aktualizację ewidencji gruntów w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., znak [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów wsi T., gmina N.;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez niezasadne oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracji w toku postępowania przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, a mianowicie art. 20 ust. 1 ustawy w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), polegające na pominięciu okoliczności, iż w świetle ww. przepisów ewidencja gruntów i budynków stanowi wyłącznie rejestr danych dotyczących nieruchomości (ich obszaru, granic, stanu własności),w związku z tym postępowanie ewidencyjne, kończące się wydaniem decyzji administracyjnej, w żadnym wypadku nie może służyć dokonaniu zmian w zasobie ewidencyjnym, które są sprzeczne z zapisami w księgach wieczystych nieruchomości, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że jeżeli strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu i w tym postępowaniu nie były rozważane jej interesy, to we wznowionym postępowaniu organ nie może zastosować art. 146 § 2 k.p.a. bez rozważenia słusznego interesu strony niekolidującego z interesem społecznym. Podano, że w przedmiotowej sprawie WSA ograniczył się jedynie do dosłownego powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu skarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2012 r., nie zajmując się w ogóle rozważaniem zasadności takiego rozstrzygnięcia, które po wszechstronnym rozważeniu przedmiotowej sprawy nie sposób uznać za uzasadnione. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie zarówno Sąd, jak i organ pominął wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, w rezultacie czego nie wykazano dostatecznie, że badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano, że w rozpoznawanej sprawie konsekwencje, które wywołała decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., w ogóle nie były przedmiotem rozważania organu ani Sądu, między innymi z tego względu, że strona nie brała czynnego udziału w postępowaniu i nie mogła podnosić tego argumentu.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że decyzja powodująca nabycie prawa własności nieruchomości wywołuje nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. jeżeli następnie to prawo własności jest przedmiotem obrotu prawnego w warunkach pozwalających na zastosowanie przepisów o rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w świetle tego nie budzi wątpliwości, że decyzja Starosty L. wywołała nieodwracalne skutki prawne, co stanowi negatywną przesłankę stwierdzenia jej nieważności.

Wskazano, że ani w decyzjach organów obu instancji, ani w orzeczeniu Sądu nie zwrócono uwagi na charakter sporu między stronami postępowania administracyjnego, możliwego do rozstrzygnięcia w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie z jego pominięciem – przez aktualizację ewidencji gruntów.

W niniejszej sprawie nieprawidłowa wykładnia przepisów i w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie doprowadziło do sytuacji, że doszło do wprowadzenia w ewidencji gruntów zmian, które nie odpowiadają treści ksiąg wieczystych, z pominięciem przewidzianej w tym celu drogi postępowania cywilnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny, który zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, nie stwierdził, by w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek ustawowych nieważności, jakie wyliczone zostały enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy. W takiej sytuacji skarga kasacyjna podlegać musiała oddaleniu.

Sporządzone w rozbudowany sposób zarzuty skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności w każdym z punktów odwoływały się do naruszenia przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, m.in. art. 3 § 1 i § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ lub lit. c/ tej ustawy w powiązaniu ze wskazanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Niezależnie od formalnej niepoprawności sporządzenia skargi (łączne zarzuty procesowe i materialnoprawne), stwierdzić należy, po dokonaniu analizy poszczególnych zarzutów, że żaden z nich, w całości ani w części, nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w sprawie art. 151 p.p.s.a. i oddalił skargę. Dokumentacja aktowa sprawy nie dawała podstaw by uznać, że w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek do uwzględnienia skargi, jakie zawarte są w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ – c/ czy w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tak jak to zarzucono w skardze kasacyjnej. Zauważyć przy tym trzeba, że zarzut dotyczący pominięcia przez Sąd uchybień materialnoprawnych, jakich zdaniem skarżącej dopuściły się organy, należało wiązać z niezastosowaniem, mimo zaistnienia ku temu przesłanek art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy. Sąd nie ustalił w zaskarżonym wyroku, że kwestionowane decyzje organu I i II instancji obarczone były wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wada ta dotyczyła bowiem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Lubelskiego z dnia [...] lipca 2010 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. Nie było więc w sprawie podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. Nie zostało także wykazane, by - jak twierdzi skarżąca – wystąpiły przesłanki do zastosowania w stosunku do zaskarżonej decyzji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zarzucając, że we wznowionym postępowaniu wystąpiły uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 77 § 1 mające charakter określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., skarżąca nie wskazała na czym te uchybienia polegały i jaki istotny wpływ mogłyby mieć na wynik sprawy. Zarzuty te nie mogły więc być szczegółowe rozważone i ocenione przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem, że z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oceniona została decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. W sprawie nie doszło do uchybienia wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom materialnoprawnym, a mianowicie art. 20 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na treść powyższych regulacji, a także pominiętego w rozważaniach zawartych w skardze kasacyjnej § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zasadnie wskazał, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji podkreślono, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. Starosta L. wprowadził decyzją z dnia 2 stycznia 2004 r. zmiany w części opisowej i graficznej operatu ewidencji gruntów wsi T., gm. N. w zakresie własności przedmiotowych działek niezgodnie z treścią ksiąg wieczystych i nie dysponując żadnym z dokumentów wymienionych w § 12 powołanego rozporządzenia dokonał przekształceń własnościowych objętych zmianami nieruchomości. Uchybienie to niewątpliwie wypełniało przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem stanowiło rażące naruszenie wskazanych wyżej przepisów ustawy i rozporządzenia. Błędnie też skarżąca dowodzi, że w sprawie wznowieniowej nieprawidłowo zastosowano art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Nie można podzielić stanowiska, że przedstawione zostały okoliczności, o jakich mowa w art. 156 § 2 k.p.a., których wystąpienie byłoby przeszkodą w stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, na którą powołuje się skarżąca, a która uregulowana została w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, ( tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 707), zgodnie z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych albo dokonanych na rzecz nabywcy działającego w złej wierze (M. B. i M. B. na mocy umowy darowizny z dnia 10 lutego 2009 r. stali się współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr 402/4. Taki sposób nabycia własności nieruchomości nie jest chroniony wspomnianą rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, z tego więc względu niezasadnie podnoszono, że decyzja Starosty L. z dnia [...] stycznia 2004 r., z uwagi na powyższe nieodpłatne rozporządzanie jej własnością, wywołała nieodwracalne skutki prawne.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, rażąco naruszający prawo wpis danych do ewidencji gruntów dokonany decyzją z dnia 2 stycznia 2004 r. nie mógł być usunięty poprzez przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego, które to postępowanie służy ustaleniu przebiegu spornych granic między nieruchomościami.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.