Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 163/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Ochrona zdrowia
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: poz. 38
journal: Dz.U. 1994 nr 1 poz. 1
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.
article: art. 59 ust. 1 pkt b, art. 70 ust. 1 lit. b
journal: Dz.U. 1990 nr 74 poz. 439
law: Konwencja Wiedeńska o Prawie Traktatów sporządzona w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.
Teza: Postępowanie, które miało być prowadzone na podstawie przepisów Układu Europejskiego nie jest przesłanką zobowiązującą organ kontroli skarbowej do zawieszenia postępowania kontrolnego, bowiem Układ Europejski utracił moc obowiązującą.

TEZY

Postępowanie, które miało być prowadzone na podstawie przepisów Układu Europejskiego nie jest przesłanką zobowiązującą organ kontroli skarbowej do zawieszenia postępowania kontrolnego, bowiem Układ Europejski utracił moc obowiązującą.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Karolina Zawadzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości stosowania cen leków oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2004 r. A. Sp. z o.o. wystąpiła do Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w C. z wnioskiem o zawieszenie postępowania kontrolnego, wszczętego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2004 r., prowadzonego w zakresie prawidłowości stosowania cen umownych leków w okresie: 1 lipiec 2000 r. – 30 czerwiec 2001 r. Spółka wniosła o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Radę Stowarzyszenia sporu co do interpretacji art. 10 pkt 4 oraz art. 25 Układu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r. w zakresie polskich przepisów dotyczących ustalania cen produktów farmaceutycznych, tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 marca 2000 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi, surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi (Dz.U. Nr 25, poz. 302).

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w C. odmówił zawieszenia postępowania kontrolnego. W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 216 § 1 i § 2, art. 201 § 1 pkt 2, § 2, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – dalej : ord.pod. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.)

Po rozpatrzeniu odwołania strony, zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ord.pod., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2004 r., w uzasadnieniu wskazując, że podziela opinię wyrażoną przez organ I instancji, iż rozstrzygnięcie przez Radę Stowarzyszenia sporu co do interpretacji art. 10 pkt 4 oraz art. 25 Układu Europejskiego w zakresie polskich przepisów dotyczących ustalenia cen produktów farmaceutycznych nie stanowi – wbrew przekonaniu skarżącej Spółki - zagadnienia wstępnego o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ord.pod. Wyjaśnił, że przesłanki zawieszenia postępowania zostały wyczerpująco określone w przepisie art. 201 § 1 ord.pod., zaś przy interpretacji tego przepisu nie można stosować wykładni rozszerzającej. Układ Europejski ustanowił Stowarzyszenie pomiędzy Rzeczpospolitą Polską oraz Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, zaś zgodnie z art. 102 Układu utworzono Radę Stowarzyszenia, której zadaniem jest nadzorowanie realizacji Układu. Zgodnie z art. 105 pkt 1 Układu – każda ze stron ma prawo przedstawić Radzie Stowarzyszenia spór wynikający ze stosowania lub interpretacji postanowień Układu. Rada Stowarzyszenia może rozstrzygnąć spór poprzez wydanie decyzji. Z tego też względu – w przekonaniu organu odwoławczego – nie można uznać Rady Stowarzyszenia za "inny organ" o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ord.pod. oraz oczekiwać, aby organ podatkowy mógł realizować wobec niej obowiązki wynikające z zapisu art. 203 § 1 powołanej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że złożenie wniosku do Rady Stowarzyszenia uznać można za działanie analogiczne do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją , które jednakże również nie jest zagadnieniem wstępnym o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ord.pod. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.10.1999 r., sygn. akt I SA/Łd 2042/98, w zaskarżonym postanowieniu podkreślono, że art. 203 ord.pod. nie upoważnia organów podatkowych do występowania do Trybunału Konstytucyjnego, zaś sam Dyrektor Izby Skarbowej nie posiada uprawnień do kwestionowania i podważania obowiązującego stanu prawnego. Sugerowana przez stronę niezgodność niektórych aktów prawnych obowiązujących w Rzeczpospolitej Polskiej z unormowaniami Unii Europejskiej nie została dowiedziona – rozstrzygnięcie nie zostało bowiem dokonane. Organ odwoławczy zaznaczył, że skoro postępowanie kontrole w Spółce nie zostało zakończone, to na obecnym jego etapie nie można stwierdzić, czy w okresie objętym kontrolą wystąpiła sprzedaż leków, na które obowiązywały ceny umowne objęte ograniczeniami w swobodzie kształtowania ich poziomu, jaka była wysokość stosowanych cen i czy przy ustaleniu cen sprzedaży Spółka naruszyła obowiązujące normy prawne.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w W. strona skarżąca zarzuciła postanowieniu z dnia [...] listopada 2004 r. naruszenie :

- art. 201 § 1 pkt 2 i art. 203 ord.pod. w związku z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, w szczególności poprzez błędną ich interpretację, która skutkowała bezprawnym utrzymaniem w mocy postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej odmawiającego zawieszenia postępowania kontrolnego;

- art. 125 § 1 ord.pod. poprzez jego błędną interpretację i wywodzenie, że z przepisu tego wynika bezwzględny nakaz "przyśpieszonego" prowadzenia postępowania w sprawie;

- art. 10 i art. 25 Układu Europejskiego porzez błędne określenie charakteru postępowania przed Radą Stowarzyszenia;

- art. 105 § 1-3 Układu Europejskiego (poprzez jego nieuprawnione pominięcie) stanowiącego o prejudycjalnym charakterze oraz mocy wiążącej decyzji Rady Stowarzyszenia;

- art. 5 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w zakresie w jakim przepis ten statuuje zasadę autonomii i subsydiarności – poprzez jego nieuprawnione pominięcie;

- art. 10 Traktatu w zakresie w jakim przepis ten stanowi zasadę lojalności; wg strony zaskarżone postanowienie stanowi wprost zaprzeczenie obowiązku ułatwiania Wspólnocie Europejskiej wypełniania jej zadań oraz powstrzymywania się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić urzeczywistnieniu celów Traktatu;

- art. 87 ust. 1 oraz art. 91 Konstytucji RP poprzez wadliwą interpretację lub niestosowanie postanowień konwencji (traktatów) międzynarodowych, do których Polska przystąpiła i które są dla niej wiążące;

- szeregu norm Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w dniu 23 maja 1969 r. (Dz.U. z 1990 r., Nr 74, poz. 439), w szczególności zawartych w art. 26, art. 27 i art. 31 – poprzez niewłaściwe ich zastosowanie tj. pominięcie w procesie stosowania prawa w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że w dniu 29 kwietnia 2004 r. Rada Unii Europejskiej podjęła decyzję w sprawie stanowiska Wspólnoty w Radzie Stowarzyszenia ustanowionej przez Układ Europejski pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, oraz Polską z drugiej strony – odnośnie sporu co do interpretacji art. 10 (4) oraz art. 25 Układu Europejskiego w zakresie polskich przepisów dotyczących ustalania cen produktów farmaceutycznych (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 marca 2000 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi, surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi, Dz.U. Nr 25, poz. 302). Decyzja ta stanowi o wszczęciu postępowania przez Radą Stowarzyszenia, które to postępowanie – do momentu jego zakończenia, stanowi przeszkodę dla dalszego prowadzenia postępowania kontrolnego w rozpatrywanej sprawie. Porównywanie postępowania toczączego się przed Radą Stowarzyszenia w przedmiocie decyzji o zakazie nakładania przez Polskę sankcji wynikających z przepisów dotyczących cen i marż urzędowych na leki importowane do postępowania przez Trybunałem Konstytucyjnym jest – zdaniem Spółki - całkowicie chybione. Skoro postępowanie przez Radą Stowarzyszenia odnosi się do zakresu stosowania Układu Europejskiego w odniesieniu do zindywidualizowanych spraw, to decyzja wydana w tym postępowaniu ma charakter rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie. Decyzja ta ma – w świetle wywodów zawartych w skardze – charakter wiążący dla polskiego aparatu państwowego (w tym – zgodnie z zasadą jedności organów władzy publicznej – dla Dyrektorów : Izby Skarbowej oraz Urzędu Kontroli Skarbowej) uczestniczącego w postępowaniu przed Radą Stowarzyszenia, a zatem nie jest możliwe wyłączenie w tym zakresie zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 ord.pod. Stosowanie w konkretnej sprawie art. 201 § 1 pkt 2 ord.pod. zapewnia w szczególnym stopniu realizację dyspozycji art. 105 § 3 Układu Europejskiego – stanowiącego, iż każda ze stron będzie zobowiązana do podjęcia środków związanych z wypełnieniem decyzji określonej w art. 105 § 2 Układu Europejskiego. W skardze powołano się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnoszące się do bezpośredniego obowiązywania w krajowym porządku prawnym Państw Członkowskich przepisów Układu Europejskiego i decyzji Rady Stowarzyszenia wskazując, że również w rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości co do bezpośredniego skutku decyzji Rady Stowarzyszenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Skarżąca przy piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r. przesłała dokumenty na dowód toczącego się postępowania przed Radą Stowarzyszenia po dniu 01.05.2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Skarżąca w istocie zarzuca, że okoliczność przyjęcia przez Radę Europejską dnia 29 kwietnia 2004 r. decyzji w sprawie stanowiska Wspólnoty w Radzie Stowarzyszenia, ustanowionej przez Układ Europejski pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony, oraz Polską z drugiej strony - powoduje konieczność zawieszenia postępowania kontrolnego w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Skarżącej, brak zawieszenia postępowania kontrolnego zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy – Ordynacja podatkowa narusza przepis art. 10 TWE, zakładający podjęcie wszelkich możliwych środków przez organy Państw Członkowskich, ułatwiających realizację zadań Wspólnoty oraz powstrzymanie się od podejmowania środków, które utrudniałyby realizację celów Traktatu. Skarżąca podnosi również, iż zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, zasada lojalności określona w art. 10 TWE powoduje w niniejszej sprawie ograniczenie krajowej i zasady "szybkości postępowania" określonej w art. 125 § 1 ord. pod.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że Układ Europejski określił zasady rozstrzygania sporów powstałych na tle interpretacji jego postanowień. Zgodnie z art. 105 Układu Europejskiego każda ze Stron Układu ma prawo przedstawić Radzie Stowarzyszenia spór wynikający ze stosowania lub interpretacji Układu, zaś Rada Stowarzyszenia może rozstrzygnąć spór przez podjęcie decyzji (art. 105 ust. l i 2).

Z powołanych przez Skarżącą dokumentów, tj. z: a) projektu decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie stanowiska, jakie Wspólnota ma zająć w ramach Rady Stowarzyszenia, ustanowionej na mocy Układu Europejskiego między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej a Rzeczpospolitą Polską z drugiej strony, odnośnie sporu o interpretację zastosowania Artykułów 10 (4) i 25 Układu Europejskiego w sprawie polskich przepisów prawa dotyczących ustalania cen produktów farmaceutycznych oraz b) z projektu decyzji Rady Stowarzyszenia UE - Polska w sprawie sporu o interpretację zastosowania Artykułów 10 (4) i 25 Układu Europejskiego odnośnie polskich przepisów prawa dotyczących ustalania cen produktów farmaceutycznych (rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania marż urzędowych oraz zasad stosowania cen w obrocie importowanymi lekami gotowymi, surowicami i szczepionkami oraz środkami antykoncepcyjnymi z dnia 31 marca 2000 r.) wynika jedynie zamiar wszczęcia przed dniem l maja 2004 r. postępowania przeciwko Polsce przed Radą Stowarzyszenia na podstawie przepisów prawa UE, nie zaś okoliczność, iż postępowanie takie już się toczy. Przedłożona przez Skarżącą korespondencja w tej sprawie nie stanowi dowodu przeciwnego.

Powstaje przy tym pytanie czy po dniu l maja 2004 r., tj. po dniu, w którym RP stała się członkiem Wspólnoty Europejskiej jako jedno z jej Państw Członkowskich, przepisy Układu Europejskiego, który jest umowa zawieraną pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Państwem Stowarzyszonym nie będącym państwem członkowskim Wspólnot z drugiej strony i którego "celem [było] stworzenie właściwych ram dla stopniowej integracji Polski ze Wspólnotą, w perspektywie dla możliwego członkostwa" (tak co do celu Układu Europejskiego ETS w orzeczeniu z dnia 27 września 2001 r. w sprawie C-63/99 Gloszczuk) są nadal obowiązującą i wiążącą strony umową międzynarodową Mimo braku formalnego wypowiedzenia Układu Europejskiego, umowę tą należy uznać za wygasłą, zgodnie z postanowieniami art. 59 ust. l pkt b Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w Wiedniu 23 maja 1968 r. (Dz.U. z 1990 r. Nr. 74, poz. 439). Wejście w życie Traktatu Akcesyjnego - Traktat podpisanyw Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. między Królestwem Belgi Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską. Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Austrii, Republiką Portugalską, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej) a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Litewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzecząpospolitą Polską, Republiką Słowenii, Republiką Słowacką dotyczący przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r.) powoduje, iż należy uznać go za traktat, o którym mowa w art. 59 Konwencji wiedeńskiej, powodujący wygaśnięcie postanowień Układu Europejskiego z dniem l maja 2004 r.

Powoływanie się na art. 70 ust. l pkt b Konwencji wiedeńskiej, który określa skutki wygaśnięcia umowy, nie może powodować nakładania na stronę obowiązku wykonywania umowy po jej wygaśnięciu (art. 70 ust. l pkt a Konwencji), w szczególności nie może prowadzić do reaktywowania Rady Stowarzyszenia i do wydawania przez nią wiążących decyzji przewidzianych w art. 105 ust. 2 (rozstrzygnięcie sporu w drodze decyzji) i ust. 4 (wyznaczenie arbitra) Układu Europejskiego po dniu l maja 2004 r.

W tym miejscu należy podnieść, że art. 105 Układu Europejskiego przewiduje dwie odrębne procedury rozwiązania sporu przed dwoma odrębnymi organami: Radą Stowarzyszenia (art. 105 ust. 1-3) oraz arbitrami (art. 105 ust.4). Procedura arbitrażowa z art. 105 ust. 4 Układu Europejskiego nie została wszczęta przed dniem l maja 2004 r. w postępowaniu, na które powołuje się Strona w niniejszej sprawie - nie występuje więc kontynuacja postępowania rozpoczętego po wygaśnięciu umowy, ale jedynie zamiar wszczęcia postępowania, co wobec wygaśnięcia postanowień Układu Europejskiego – nie znajduje obecnie podstaw prawnych.

W świetle powyższej konstatacji wątpliwe wydaje się stosowanie przepisów Układu Europejskiego po dniu l maja 2004 r., ponieważ wymagałoby to reaktywowania Rady Stowarzyszenia, a brak jest przepisów szczególnych, określających organ, który przejął po dniu akcesji kompetencje wspomnianej Rady w odniesieniu do sporów powstałych przed dniem l maja 2004 r. pomiędzy Polską a Wspólnotą Europejską, w stosunku do których postępowanie nie zostało wszczęte przed tą datą. Wobec powyższego po dniu l maja 2004 r. nie ma możliwości wydania decyzji przez Radę Stowarzyszenia, powołaną na mocy Układu Europejskiego.

Również przepisy Traktatu Akcesyjnego - nie mogą być zastosowane do rozpatrywanej sprawy. Jeżeli nawet uznać, że w sprawie, która miała być przedmiotem postępowania przed Radą Stowarzyszenia nastąpiło naruszenie art. 28 TWE (zasada swobody przepływu towarów) to ewentualne postępowanie musi zostać zainicjowane przez Komisję - w tym przypadku nie można mówić o ciągłości spraw - będzie to oddzielne postępowanie. Wątpliwe jednak wydaje się zastosowanie procedury z art. 226 TWE do okresu sprzed akcesji, ponieważ prowadziłoby to do retroaktywnego rozciągnięcia zakresu zastosowania prawa wspólnotowego na cały okres przedakcesyjny. Wyżej wymienione argumenty w opinii Sądu przemawiają za nieuwzględnieniem wniosku o zawieszenie postępowania do momentu wydania decyzji Rady Stowarzyszenia, jako wniosku bezprzedmiotowego.

Dodatkowo Sąd zauważa, iż nieuprawnione jest stanowisko, iż organ podatkowy II instancji nie posiada uprawnień do kwestionowania i podważania stanu prawnego, oraz, podobnie jak Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, nie jest ustawowo upoważniony w zakresie interpretacji prawa wewnętrznego w odniesieniu do zgodności z normami wspólnotowymi. Twierdzenie takie jest oczywiście sprzeczne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego, a w szczególności z zasadą pierwszeństwa. Jak wynika z utrwalonej linii orzeczniczej Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, zasada ta przejawia się m.in. w tym, iż w przypadku stwierdzenia niezgodności normy prawa krajowego z normą prawa wspólnotowego sąd krajowy zobowiązany jest do niestosowania sprzecznej z wspólnotowym porządkiem prawnym normy prawa krajowego. Obowiązek ten dotyczy również innych organów Państwa Członkowskiego, w tym organów administracyjnych. Dokonywanie oceny przepisów prawa krajowego w świetle postanowień prawa wspólnotowego przez organy administracyjne jest ich obowiązkiem, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi poważne naruszenie prawa wspólnotowego, traktowane jako działanie sprzeczne z zasadą lojalności wyrażoną w art. 10 TWE, i może stanowić przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej państwa.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.