Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 433/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 maja 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 lutego 2010 roku sygn. akt II SAB/Ke 28/09 o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.P. na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 15 lutego 2009 r. odmówił A.P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego urządzeń zapobiegających szkodom.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podała, że jest 73 letnią emerytką i uzyskuje emeryturę w wysokości 1782,67 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni jest właścicielką domu o powierzchni 180 m² oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 53,031 ha. Ponosi wydatki związane z kosztami prywatnego leczenia oraz remontami, co rocznie daje sumę 23,976 zł.

Skarżąca wyjaśniła, że dom, którego jest właścicielką jest dla niej jedynie obciążeniem, gdyż został on wybudowany w 1972 r. i wymaga licznych remontów, zaś nieruchomość rolna została oddana w nieodpłatną dzierżawę, zaś skarżąca uiszcza jedynie podatek. Wskazała, że jest zmuszona do korzystania z prywatnej opieki lekarskiej, a co więcej posiada zadłużenie w banku na kwotę 4.096,27 zł oraz prywatnie zaciągnęła pożyczkę w wysokości 10.000 zł.

Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, że pokrycie przez skarżącą kosztów fachowej pomocy prawnej nie będzie dla niej nadmiernym obciążeniem. Podkreślił, że posiadanie przez wnioskującą o udzielenie prawa pomocy tak znacznej powierzchni gruntów rolnych pozwala na uzyskiwanie istotnych dochodów, choćby z tytułu płatności bezpośrednich, a twierdzenia wnioskodawczyni o oddaniu tych nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie i nie wykazanie jakichkolwiek dochodów z tytułu posiadania tych nieruchomości, nie zasługują na uwzględnienie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła, że Sąd błędnie przyjął powierzchnię jej nieruchomości rolnej, bowiem ma ona powierzchnię 53 arów a nie hektarów. Skarżąca podniosła także szereg zarzutów odnośnie postępowania przed organami administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji błędnie wskazał datę zaskarżonego postanowienia jako 15 lutego 2009 r., jednakże z analizy akt sprawy, wynika, że jest to oczywista omyłka, która powinna podlegać sprostowaniu i która nie miała wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenia przyjął rzeczywistą datę wydania zaskarżonego postanowienia, a więc 15 lutego 2010 r.

Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.

W świetle art. 246 § 1 pkt 1 i 2 określenie "gdy osoba wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż jej dochody i sytuacja życiowa nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek czy choćby pełnych kosztów postępowania. Strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Ocena danych zawartych we wniosku prowadzi do wniosku, że skarżąca jest osobą osiągającą stały dochód, pozwalający na ustanowienie pełnomocnika. Koszty jakie wiążą się z zaciągniętymi przez stronę zobowiązaniami cywilnoprawnymi nie mogły zostać uwzględnione, bowiem uznanie, że stanowią one podstawę do przyznania skarżącej prawa pomocy oznaczałoby w istocie nieuzasadnione kredytowanie postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego z inicjatywy strony ze środków Skarbu Państwa. Słusznie też Sąd I instancji wskazał na posiadanie przez skarżącą nieruchomości rolnej o dużej powierzchni. Wbrew twierdzeniom skarżącej, we wniosku wyraźnie wskazała, że posiadana przez nią nieruchomość rolna ma powierzchnię ponad 53 hektarów. W rubryce 7.1 formularza strona użyła skrótu "ha", a nadto jak wynika z opisu rubryki, dotyczy ona nieruchomości rolnej opisanej właśnie w hektarach. Na wielkość nieruchomości rolnej zwrócił uwagę również referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2009 r., a w sprzeciwie od powyższego postanowienia skarżąca tego nie kwestionowała. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że strona składając urzędowy formularz oświadczyła, że znana jest jej treść art. 233 § 1 Kodeksu karnego o odpowiedzialności za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy. Tym bardziej dziwi zmiana oświadczenia przez skarżącą, przy jednoczesnej bierności w uprawdopodobnieniu, że na etapie składania urzędowego formularza doszło do pomyłki w jego wypełnieniu. W żaden jednak sposób nie można postawić zarzutu błędnych ustaleń Sądowi I instancji, bowiem oparł się on na jednoznacznych danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Uznać zatem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała w dostateczny sposób, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika, a tym samym brak było podstaw do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.