Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1376/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 17 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. 2001 r. Nr 79 poz. 856 z póź. zm.), po rozpoznaniu wniosku A. H., na podstawie art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] odmawiającego skorygowania zaświadczenia wydanego w dniu [....] listopada 2007 r., nr [...] dla F. Sp. z o.o.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. odmówił skorygowania zaświadczenia wydanego w dniu [...] listopada 2007 r., nr [...] dla F. Sp. z o.o. o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. K. (obecnie ks. P.), wskazując, że zaświadczenie wydaje się jednokrotnie na podstawie inwentaryzacji budowlanej sporządzonej na dany lokal. Zaświadczenie wydano w oparciu o inwentaryzację wykonaną przez uprawnionego geodetę i architekta po sprawdzeniu, że lokal spełnia warunki samodzielnego lokalu, zgodnie z art. 2 ustawy o własności lokali.

We wniosku z dnia 29 lipca 2009 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009 r. A. H. podniósł, że nie odzwierciedla ono w sposób oczywisty stanu faktycznego. Z akt sprawy i z okoliczności faktycznych wynika bowiem, że do powierzchni użytkowej lokalu dodano powierzchnię nie będącą powierzchnią użytkową, co przesądza o rażącej sprzeczności tego postanowienia z prawem.

Organ stwierdził, że przedmiotowe zaświadczenie zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wydając takie zaświadczenie organ (starosta) stwierdza jedynie, czy dany lokal spełnia wymogi określone w ust. 2 tego artykułu do uznania go za samodzielny lokal mieszkalny. Stanowi się w nim "samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrąbie budynku izba lub zespól izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne".

W przedmiotowym zaświadczeniu organ stwierdza jedynie, że przedmiotowy lokal spełnia ww. warunki. Wnioskowana zaś korekta nie znajduje żadnego uzasadnienia w świetle powołanych przepisów. Poza tym dotyczy kwestii, które w zaświadczeniu nie zostały wymienione.

Organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 350/09, LEX nr 534664, w którym Sąd stwierdził, iż "w przypadku uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokali nie ma możliwości domagania się sprostowania tego zaświadczenia. Ustawa o własności lokali nie przewiduje unieważnienia ani wydania zaświadczenia o braku samodzielności po wcześniejszym uzyskaniu dokumentu stwierdzającego takie zakwalifikowanie lokalu".

Organ stwierdził, że w przypadku uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu, nie ma możliwości domagania się jego sprostowania. Co więcej, przepisy cyt. ustawy nie przewidują unieważnienia ani wydania zaświadczenia o braku samodzielności lokalu po wcześniejszym uzyskaniu dokumentu stwierdzającego zakwalifikowanie danego lokalu jako lokalu samodzielnego.

Zdaniem organu, postanowienie odmawiające dokonania korekty przedmiotowego zaświadczenia znajduje uzasadnienie prawne w świetle powołanych przepisów i orzecznictwa. W przypadku oceny zaistnienia przesłanki polegającej na rażącym naruszeniu prawa nie wystarczy samo stwierdzenie, że postanowienie narusza prawo. Naruszenie musi mieć charakter naruszenia kwalifikowanego, które ustawodawca określa jako rażące, a takie w ocenie organu w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...]marca 2011 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku A. H. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, opierając się na art. 126 K.p.a. uznał, że postanowienie wydane w trybie art. 219 K.p.a., na które służy zażalenie, podlega również procedurze stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem postępowania nadzorczego jest odmowa korekty zaświadczenia orzekającego, że lokal nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. P. w W. spełnia warunki unormowania zawartego w przepisie art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, stanowiącego ustawową definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego w zakresie powierzchni lokalu. Następnie organ przytoczył treść art. 2 ust. 2, ust. 5 i 6 ustawy o własności lokali.

Organ stwierdził, że w pierwotnym zaświadczeniu nie ma mowy o powierzchni lokalu, jest jedynie odniesienie do materiału będącego załącznikiem do zaświadczenia, tak więc żądanie korekty odnosiło się de facto do załącznika, bez którego zaświadczenie nie może funkcjonować. Trafnie zatem Prezydent W. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Wbrew żądaniu wnioskodawcy w postępowaniu nadzorczym nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ponowne badanie kwestionowanego postanowienia nie wskazuje na to, żeby naruszało ono prawo.

Ponadto organ stwierdził, że badane postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. zostało wydane przez właściwy organ, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, zostało skierowane do osoby będącej stroną w sprawie oraz nie było niewykonalne w dniu wydania.

Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy dotyczących wskazania możliwości rozstrzygnięcia sprawy w nowym zaświadczeniu z powołaniem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2009 r., sygn. VII SA/Wa 350/90, który został uchylony, organ wskazał, że wydany w tej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2009 r., sygn. II OSK 1357/09 zawiera następujące tezy: "Zaświadczenie starosty, wydane na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.), stwierdza stan danego lokalu w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2, na dzień wydania tegoż zaświadczenia. Z chwilą dokonania w lokalu zmian wpływających na samodzielność lokalu mieszkalnego, zdefiniowaną w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, określony podmiot może domagać się wydania zaświadczenia na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali, niezależnie od tego, czy w stosunku do tego lokalu takie zaświadczenie było już wydane w przeszłości". Te twierdzenia, w ocenie organu, nie są sprzeczne z oceną sprawy dokonaną przez organ pierwszej instancji.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. H. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ w zaskarżonym postanowieniu, wbrew podstawowym zasadom, nie rozpoznał istoty sprawy postępowania nieważnościowego. Istotą tą jest to, czy zaświadczenie o samodzielności lokalu było zgodne z prawdą w dniu jego wydania. Z przedstawionego pisma geodety wynika, że dane zawarte w zaświadczeniu nie odpowiadają i nie odpowiadały prawdzie, albowiem do lokalu zaliczono powierzchnię między lokalem a widną, jak również zawyżono powierzchnię lokalu o 4.5 metra. Do istoty sprawy należy także, czy zaświadczenie można i należy doprowadzić do stanu zgodnego z prawdą. Zdaniem skarżącego o rażącym naruszeniu prawa jest także mowa w przypadku oczywistości naruszenia, a trudno o bardziej oczywiste naruszenie prawa, jak wydanie zaświadczenia nieprawdziwego i uchylanie się od doprowadzenia tego zaświadczenia do stanu zgodnego z prawdą.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] odmawiającego skorygowania zaświadczenia wydanego w dniu [...] listopada 2007 r., nr [...] dla F.Sp. z o.o.

Celem instytucji stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego, jest jego eliminacja z obrotu prawnego, w związku z ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie istnienia wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

W ramach tego trybu, weryfikacji, oprócz decyzji, podlegają również postanowienia, od których przysługuje zażalenie, bowiem zgodnie z art. 126 K.p.a. do tych postanowień stosuje się odpowiednio art. 156 – 159 K.p.a.

Zakres postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie obejmował jedynie zbadanie przesłanek przewidzianych w art. 156 K.p.a., bowiem organ nadzoru nie orzeka co do istoty postępowania zakończonego kontrolowanym postanowieniem, ani też nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących meritum tego podstępowania.

Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonym postanowieniu trafnie przyjął, że badane w trybie stwierdzenia nieważności postanowienie Prezydenta Warszawy z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie zawiera kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., w szczególności wady rażącego naruszenia prawa. Podkreślić należy, że utożsamianie pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe, bowiem nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące.

Badane w trybie nadzoru postanowienie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wydanie skorygowanego zaświadczenia z dnia [...] listopada 2007 r. o samodzielności lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z garażami podziemnymi na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. Kl. (obecnie ks. P. ) przez skorygowanie powierzchni użytkowej lokalu nr [...] oraz skorygowanie odpowiednich danych w kartotece lokali.

Przedmiotowe zaświadczenie zostało wydane na podstawie art. 217 K.p.a. i art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali na wniosek F. Sp. z o.o. w oparciu o dołączoną inwentaryzację wykonaną przez uprawnionego geodetę i uprawnionego architekta. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali wydając takie zaświadczenie organ stwierdza jedynie, czy dany lokal spełnia wymogi określone w ust. 2 tego artykułu do uznania go za samodzielny lokal mieszkalny.

Prawidłowo, zatem Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. w zaskarżonym postanowieniu przyjęło, że Prezydent W. postanowi [...] listopada 2007 r., gdyż wniosek skarżącego o wydanie skorygowanego zaświadczenia z dnia [...] listopada 2007 r. nie znajdował uzasadnienia prawnego, jak również dotyczył kwestii, które w zaświadczeniu nie zostały wymienione.

Podkreślić należy, że zmiana zaświadczenia nie jest możliwa na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Od zaświadczenia o samodzielności lokalu nie służy żaden środek zaskarżenia, można jedynie przeprowadzić przeciw niemu przeciwdowód w postępowaniu administracyjnym (art. 76 § 3 K.p.a.), wnieść skargę do właściwego organu (art. 227 K.p.a.) lub wnieść nowe żądanie w sprawie wydania zaświadczenia (nie służy mu bowiem powaga rzeczy osądzonej). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2003 r., II SA 1439/02, Mon. Praw. 2003, nr 14, s. 626: "Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia może dochodzić swojego roszczenia jedynie drogą pośrednią, np. wnioskować ponownie o wydanie zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie - żalić się do organu wyższego stopnia (w ostateczności przysługuje skarga do NSA), obecnie sądu administracyjnego". Natomiast w wyroku z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Przy jego pomocy organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Możliwe jest ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Kwestia ta nie podlega dyskusji, albowiem wartość zaświadczenia należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa".

Stwierdzić także należy, że kontrolowane w trybie nadzoru postanowienie było podjęte przez właściwy rzeczowo organ, wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, skierowane było do podmiotu będącego stroną w sprawie, nie dotyczyło sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, nie było niewykonalne, jego wykonanie nie powoduje czynu zagrożonego karą.

Prawidłowo, zatem Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. w [...] kwietnia 2009 r. nie jest dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.