Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 54/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 1 i 2, art. 100 ust. 1 pkt 2,  art. 101 ust. 2 pkt 1,  art. 102 ust. 1, art. 100 ust. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1813/14 w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. Ś. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I GSK 54/16

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 23 września 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę J. Ś. (dalej: Skarżący), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu (dalej: DIC), z dnia [...] października 2014 r., wydaną w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu M. P.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Kaliszu (dalej: NUC), na podstawie art. 207, art. 2 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 i § 3 pkt. 1, art. 47 § 3, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54, art. 55 § 1, art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa), art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 6, art. 21 ust. 5, art. 100 ust. 1 pkt. 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1 i pkt. 2 ust. 5, art. 104 ust. 1 pkt. 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 12, art. 105 i art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( j. t. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej : u.p.a.) stwierdził wobec Skarżącego, powstanie w dniu 26 lutego 2013 r. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, określił wysokość podstawy opodatkowania w wysokości 20.223 zł oraz wysokość należnego podatku akcyzowego w kwocie 3.761 zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu M. P.

Wskazał, że Skarżący w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym powyższego pojazdu, nie złożył deklaracji i nie zapłacił należnego podatku akcyzowego, gdyż nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód, jest pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób i winien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako samochód osobowy.

Powyższe NUC ustalił na podstawie zgromadzonych dowodów, w tym zdjęć pojazdu. Jest to bowiem samochód o zamkniętym i przeszklonym nadwoziu 5 drzwiowym - kombi. Posiada wyposażenie typowe dla pojazdów osobowych, co wynika również z danych zawartych w Systemie Wyceny EurotaxGlass’s (nr wyceny [...]).

Samochód powyższy został zakupiony i przywieziony do Polski, jako pojazd 2-miejscowy, jednak jest on konstrukcyjnie przystosowany do przewozu większej ilości osób. W duńskim dowodzie rejestracyjnym określono go jako samochód dostawczy, a w badaniu technicznym określono pojazd, jako ciężarowy, podrodzaj terenowy, o pięciu miejscach siedzących. Podkreślił przy tym że wymontowanie tylnych siedzeń, brak pasów i przegroda nie mogło mieć natomiast wpływu na klasyfikację pojazdu do kodu CN 8703.

Za datę powstania obowiązku podatkowego NUC przyjął dzień [...] lutego 2013r., wskazany przez Skarżącego. Podstawę obliczenia podatku akcyzowego przyjjął w oparciu o dane dotyczące średniej wartości rynkowej samochodów tego rodzaju, z uwzględnieniem wyliczonego przez Skarżącego kosztu brakujących elementów. Pomniejszono także podstawę opodatkowania, o koszt tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa.

Po rozpoznaniu odwołania DIC decyzją z dnia [...] października 2014 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne organu I instancji.

Uzasadniając wydaną decyzję, DIC odwołał się do danych zawartych

w licencjonowanym programie komputerowym - Systemie Wyceny Wartości Pojazdów Eurotax Glass’s, zgodnie z którymi samochód marki M. P., o wskazanym dla pojazdu będącego przedmiotem postępowania numerze nadwozia, został określony jako kombi. Jest wyposażony m. in. w 5 drzwi i 7 miejsc siedzących, 4/5 zagłówki, air-bag 4 szt., immobilizer, elektrycznie podnoszenie szyb, automatyczną klimatyzację. Na podstawie zdjęć i dokumentów rejestracyjnych ustalono, że jest to samochód o zamkniętym i przeszklonym nadwoziu 5-drzwiowym.

DIC uznał, iż na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech (w tym pasów bezpieczeństwa i sposobu wykończenia wnętrza), pojazd należy zaklasyfikować do pozycji CN 8703. Wyjaśnił przy tym, że w sprawie nie jest sporne, że pojazd mógł służyć zarówno do przewozu towarów jak i osób. O tym, którą funkcję należy uznać za przeważającą, decydują jednak organy celne, stosując się do obowiązujących w tej mierze reguł. Na podstawie cech ogólnych pojazdu świadczących o osobowych jego cechach przyjął, że samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

Podkreślił, iż zmiany polegające na przystosowaniu pojazdu do korzystania głównie do przewozu towarów, miały charakter krótkotrwały i przemijający. Ponowne przystosowanie pojazdu do przewozu osób stanowiło natomiast przywrócenie pierwotnych cech pojazdu i nie wymagało ingerencji w konstrukcję samochodu, a instalacja przegrody także nie miała wpływu na konstrukcję spornego pojazdu.

Nie kwestionując zapisów zawartych w dokumentach rejestracyjnych i homologacyjnych pojazdu, wskazał iż dokumenty urzędowo sporządzone w formie określonej przepisami prawa, takie jak dowody rejestracyjne, czy homologacje, przez powołane do tego organy władzy publicznej, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Natomiast czynnikami mającymi zasadniczy wpływ na klasyfikację pojazdu do pozycji CN, są określone cechy pojazdu.

Uznał nadto, że powołane przez Skarżącą interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu zostały wydane dla innych stanów faktycznych, wobec czego organy nie miały obowiązku uwzględniać w swym postępowaniu, wykładni przepisów prawa tam dokonanej.

Po rozpoznaniu skargi Sąd I instancji wyrokiem z 23 września 2015 r., oddalił skargę, stwierdzając, że organy obu instancji dokonały w sposób prawidłowy ustaleń świadczących o tym, że główną funkcją nabytego przez Skarżącego wewnątrzwspólnotowo samochodu, jest przewóz osób. W toku postępowania podatkowego, na podstawie zgromadzonych dowodów, w tym również na podstawie dokumentacji fotograficznej – zdjęć przesłanych przez aktualnego właściciela ustalono, że pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, czyli w założeniu producenta przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Pojazd ten posiada jednobryłowe, zamknięte, zintegrowane, 5 drzwiowe nadwozie, dwa rzędy siedzeń, system bezpieczeństwa: zagłówki i pasy bezpieczeństwa, wykończenie wnętrza typowe dla pojazdów osobowych, przeszklone panele boczne oraz drzwi boczne i tylne. Brak stałej przegrody pomiędzy częścią pasażerską, a częścią bagażową, za drugim rzędem siedzeń została zainstalowana jedynie ażurowa przegroda.

Wskazał, że organ odwoławczy uwzględnił również, dane pochodzące z Systemu Wyceny Wartości Pojazdów EurotaxGlass’s, z którego wynika, że dla standardowej wersji samochodu marki M. P., o nr nadwozia [...] wygenerowana dane o numerze [...] potwierdziły, że został on wyprodukowany jako samochód osobowy – kombi 5/7. Posiadała wyposażenie typowe dla pojazdów osobowych w tym m.in. 4/5 zagłówki, airbag – 4 sztuki, elektryczne podnoszenie szyb przód i tył, klimatyzacja automatyczna.

Podkreślił również, że ewentualne zmiany polegające na przystosowaniu samochodu do korzystania głównie do przewozu towarów (wymontowanie tylnych siedzeń, zamontowanie przegrody – kraty za częścią dla kierowcy i pasażera) mogły mieć jedynie charakter krótkotrwały, ale nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia tego samochodu.

Zdaniem Sądu I instancji, pierwsze krajowe badanie techniczne, nie wskazuje, aby dokonane zostały jakiekolwiek zmiany konstrukcyjne w pojeździe. W konsekwencji, w ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe obu instancji, bez naruszenia prawa uznały, że w dniu powstania obowiązku podatkowego wskazanym przez Skarżącego, pojazd był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

Uznał również, że wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ordynacji podatkowej. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty rejestracyjne złożone przez Skarżącego. Fakt, że organy wyprowadziły z zebranych materiałów dowodowych wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne od tych, które wskazywał Skarżący, nie stanowi o naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, a także nie uchybia prawidłowemu przeprowadzeniu całego postępowania (art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 194 § 1 ordynacji podatkowej).

Podkreślił, że organy podatkowe nie kwestionowały zapisów zawartych

w przedłożonych przez Skarżącego dokumentach zagranicznych i krajowych,

w których nabyty przez Skarżącego pojazd został określony jako "samochód dostawczy", "samochód ciężarowy". Nie mogło to jednak automatycznie, dla celów podatkowych (akcyza) skutkować przyjęciem, że pojazd ten jest samochodem ciężarowym.

Za niezasadny uznał również zarzut dotyczący niedokonania przez organy podatkowe pomiaru skrzyni ładunkowej pojazdu, gdyż ten warunek klasyfikacyjny, dotyczący stosunku długości przestrzeni ładunkowej do rozstawu osi, dotyczy wyłącznie pojazdów typu pick-up, co wynika bezpośrednio z Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (CN), w ramach pozycji 8703 i 8704.

W ocenie Sądu I instancji, w konsekwencji organy obu instancji prawidłowo zaklasyfikowały pojazd jako samochód osobowy, stanowiący wyrób akcyzowy objęty pozycją CN 8703 i dokonały prawidłowych ustaleń, w zakresie wartości przedmiotu opodatkowania i wyliczenia kwoty należnego podatku akcyzowego.

Od wyżej wskazanego wyroku skargę kasacyjną wniósł Skarżący, zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

. I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) zarzucił naruszenia przepisów postępowania mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

. 1. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zbyt ogólnikowe odniesienie się do zarzutów skargi oraz nie wyjaśnienie relacji między art. 100 ust.1 a art. 100 ust. 4 u.p.a.,

. 2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. i uznanie, że właściwie zastosowano art. 100 ust. 4 u.p.a,

. II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że pojazd jest samochodem osobowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Skarżący zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji, w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można dokonywać oceny zastosowany przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zbyt ogólnikowe odniesienie się do zarzutów skargi oraz nie wyjaśnienie relacji między art. 100 ust. 1 u.p.a., a art. 100 ust. 4 u.p.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W skardze kasacyjnej Skarżący zarzuca zbyt ogólnikowe odniesienie się do zarzutów skargi, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie uzasadnił jednak bliżej powyższego zarzutu, a w szczególności nie wskazał na czym polega zarzut nie wyjaśnienia relacji między art. 100 ust. 1 u.p.a., a art. 100 ust. 4 u.p.a., jak również nie wskazał jednostki redakcyjnej art. 100 ust. 1 u.p.a., której zarzut dotyczy.

W związku z tak sformułowanym zarzutem kasacyjnym należy przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39), podkreślono, że podstawa prawna wyroku obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku.

Podkreślić również należy, że tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2010 r., I FSK 911/09, CBOSA). Zatem niezbędnym jest wskazanie przyjętego stanu faktycznego sprawy, ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, podanie w uzasadnieniu wyroku przepisów prawa, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.

Natomiast brak uzasadnienia sformułowanego zarzutu, oraz brak wskazania na czym polegał istotny wpływ powyższego uchybienia na wynik sprawy, skutkuje uznaniem podniesionego zarzutu za niezasadny.

Dodać należy, iż zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 3 ust. 1 i 2 u.p.a., art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. art. 102 ust. 1 u.p.a. i art. 100 ust. 4 u.p.a., a także Ogólnych Reguł Interpretacji w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z dnia 17 października 2006r. zmieniającym załącznik nr I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz pozycji CN 8703.

Nie jest uzasadniony również zarzut podniesiony w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 u.p.a., Skarżący zarzucił naruszenie art. 151 p.p.s.a, który stanowi, że w razie nie uwzględnienia skargi, w całości lub w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części i uznanie, że właściwie zastosowano art. 100 ust. 4 u.p.a.

W ocenie NSA zarzut ten jest nietrafny bowiem został sformułowany w sposób wadliwy. Jego wadą jest brak połączenia z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które zdaniem Skarżącego zostały naruszone przez organ. Tylko bowiem przy naruszeniu prawa przez organ, można trafnie zakładać, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy, bo akceptuje wady postępowania administracyjnego. Brak ten jest istotną wadą, bowiem art. 151 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, odnoszącym się do postępowania przed Sądem I instancji i nie może stanowić samoistnej podstawy kasacyjnej. W sytuacji gdy Skarżący nie wskazuje na wady postępowania administracyjnego, nie można uznać, że doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. Takie rozumienie treści art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją istoty sądowej kontroli działalności administracji. Ponieważ Skarżący w ramach tego zarzutu procesowego nie podniósł naruszeń prawa, jakich jego zdaniem dopuścił się DIC, należało uznać, że powyższy zarzut kasacyjny jest nie uzasadniony.

Dodać należy, że w ramach powyższego zarzutu Skarżący, zarzucił również niewłaściwe zastosowanie art. 100 ust. 4 u.p.a., jednakże zarzut, jako dotyczący przepisu prawa materialnego, winien być podniesiony w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego, a nie naruszenia prawa procesowego.

Natomiast w ramach naruszenia prawa materialnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pojazd jest samochodem osobowym. Mając również na uwadze podniesiony wcześniej zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 i ust. 2 u.p.a. i art. 10) ust. 4 u.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pojazd jest samochodem osobowym.

Należy wskazać, iż Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do tegoż zarzutu przedstawił argumentację zmierzającą do podważenia ustalonego stanu faktycznego. Podniósł on bowiem, iż z przedstawionego duńskiego dowodu rejestracyjnego, czy karty pojazdu, jak też homologacji pojazdu wynikało, że jest to samochód dostawczy. Nadto , wskazał na cechy pojazdu które jego zdaniem posiadał pojazd, które świadczyły o jego ciężarowym przeznaczeniu, w postaci 2 miejsc, przegrody za siedzeniem kierowcy czy brak foteli i pasów bezpieczeństwa.

Podkreślić więc należy, w związku z tak skonstruowanym zarzutem naruszenia prawa materialnego, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie ( patrz wyrok NSA z dnia 06.04.2005 r., sygn. FSK 692/04,niepubl., oraz w wyrok NSA z dnia 13.10. 2004 r., sygn., FSK 548/04, niepubl., wyrok NSA z dnia 14.10.2004 r., sygn. FSK 568/04 – niepubl., w których stwierdzono, że brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak też, że nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji).

Skarżący natomiast w skardze kasacyjnej nie przedstawił zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, celem podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Jak natomiast ustalono, pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy, posiada jednobryłowe, zamknięte, zintegrowane 5 drzwiowe nadwozie, dwa rzędy siedzeń zamontowane w miejscach kotwiących, system bezpieczeństwa, to jest cztery poduszki air-bag, zagłówki i pasy bezpieczeństwa, wykończenie typowe dla samochodów osobowych, przeszklone panele boczne, elektrycznie podnoszone szyby oraz drzwi boczne i tylne, brak stałej przegrody między częścią pasażerską a bagażową, automatyczna klimatyzację, wycieraczki tylnej szyby i reflektorów.

Tak więc, wobec nie podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy, uznać należy iż Sąd I instancji, prawidłowo zaakceptował zastosowanie powyższych przepisów i uznał, iż pojazd winien być zaklasyfikowany do kodu CN 8704, jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Skarżący odwołał się również do wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu interpretacji indywidualnej nr [...], jego zdaniem świadczącej o tym, iż pojazd objęty postępowaniem jest przeznaczony do przewozu towarów. Jednakże Skarżący nie przedstawił w tym względzie skonkretyzowanego zarzutu, konkretnych przepisów, które tym postępowaniem organu zostały naruszone, natomiast interpretacja dotycz innego stanu faktycznego.

Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, zgodnie z art. 184 p.p.s.a., o kosztach orzekając stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 450,0 zł.