Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 486/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Opolu przez G. W. była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia

[...], znak [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko- Kozielskiego z dnia 14 lipca 2009 r., nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. K. pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym i w budynku gospodarczym oraz zadaszenie werandy na działce nr A przy ul. [...] w K.

Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2009 r. E. K. zwróciła się, na podstawie art. 32 i 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118), do Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie- Koźlu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym i w budynku gospodarczym oraz zadaszenie werandy w K., przy ul. [...], na działce o numerze ewidencyjnym A. Do wniosku dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany opracowany przez architekta F. W. nr upr. [...], wpisanego na listę członków izby samorządu zawodowego pod numerem [...] oraz konstruktora budowlanego M. K. nr upr.[...], wpisanego na listę członków samorządu zawodowego pod numerem: [...]. Projekt zagospodarowania działki

nr A sporządzony został na aktualnej mapie geodezyjnej wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K., na której zaznaczono aktualny przebieg granicy działek nr A, B i C i przyjęto do zasobu Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu w dniu 12 lutego 2009 r. pod nr [...]. W opisie projektu zagospodarowania działki objętej inwestycją wykazano, iż nadbudowie podlegać będzie tylko istniejąca weranda budynku mieszkalnego na wysokości poddasza, natomiast konstrukcja dachu zostanie zmieniona zarówno

w budynku mieszkalnym, jak i gospodarczym, przy czym, dach nad budynkiem gospodarczym zostanie obniżony o 1,00 m w stosunku do budynku mieszkalnego

i po modernizacji będzie pełnić dalej funkcję budynku gospodarczego z poddaszem nieużytkowym. Ponadto w połaci dachu od strony działki nr C zaznaczono dwa okna (w tym jedno istniejące) oraz właz dachowy. Wykazano również, iż poza granicami działki nr A objętej inwestycją znajdują się budynki mieszkalne

i gospodarcze oraz droga.

W dniu 30 czerwca 2009 r. Starostwo Powiatowe w Kędzierzynie- Koźlu wszczęło postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym poinformowano G. W. pouczając o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń.

Pismem z dnia 10 lipca 2009 r. (data wpływu) G. W. wniosła zastrzeżenie do projektu budowlanego, w zakresie okien dachowych wychodzących na jej posesję.

Decyzją z dnia 14 lipca 2009 r., nr [...], znak [...], wydaną na podstawie art. 28, art.33 ust.1, art.34 ust.4 i art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- zwanej dalej K.p.a., Starosta Kędzierzyńsko- Kozielski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. K. w zakresie objętym wnioskiem.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż planowana inwestycja jest zgodna

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odnosząc się do zastrzeżeń G. W., w zakresie okien dachowych, wskazał że są one bezpodstawne. Wyjaśnił, iż z przedłożonego projektu wynika, że od strony działki sąsiedniej będącej własnością odwołującej się, w połaci dachu mają być położone dwa okna dachowe (w tym jedno istniejące) oraz wyłaz dachowy. Z rzutu dachu wynika natomiast, iż krawędź dolna okien dachowych znajduje się w odległości 4,0 m od granicy działki sąsiedniej, co jest zgodne

z przepisami § 12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Powyższą decyzję zaskarżyła odwołaniem G. W., która domagała się jej uchylenia, podnosząc przede wszystkim inny przebieg granicy pomiędzy działką inwestorki, oznaczoną numerem geodezyjnym A, a działkami będącymi jej własnością, a objęte kolejnymi numerami geodezyjnymi C i B.

Wskazała, że dysponuje zezwoleniem z dnia 4 września 1964 r.

nr [...] na budowę budynku gospodarczego. Załączona do zezwolenia dokumentacja, w tym plan sytuacyjny, wykazuje jednoznacznie, że granica pomiędzy wymienionymi działkami przebiega wzdłuż ściany budynku gospodarczego, a następnie do narożnika budynku mieszkalnego inwestorki. Zwróciła uwagę, że powyższe zezwolenie zostało zatwierdzone przez Wydział Urbanistyki i Architektury byłej Powiatowej Rady Narodowej w K. i zawiera podpis Kierownika tego Wydziału architekta inż. Z. W.

Podkreśliła ponadto, że istniejący dotychczas budynek mieszkalny, który chce nadbudować E. K. nie posiadał żadnego okna dachowego, w szczególności, że połać dachu jest całkowicie pokryta dachówką. Wnosiła również o wyjaśnienie pojęcia "obszaru oddziaływania nieruchomości". Odwołująca się załączyła do odwołania kserokopię planu sytuacyjnego z dnia 4 września 1964 r.

Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutów G. W. wyjaśnił, iż bez znaczenia w niniejszym postępowaniu pozostaje ile okien dachowych zostało zaprojektowanych, a ile istniało w budynku sąsiednim, gdyż przepisy dotyczące warunków technicznych nie określają dopuszczalnej ilości okien, jakie można wykonać. Odnośnie przebiegu granic wskazał, iż na aktualnej mapie do celów projektowych wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej

i Kartograficznej w K., wskazane są linie określające przebieg granicy działek i organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę nie ma podstaw do kwestionowania tych danych. Powołując się na przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyjaśnił również, iż "obszar oddziaływania" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które wprowadzają dla obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przyznał, iż organ I instancji objął obszarem oddziaływania tylko działkę nr C, pomijając działkę nr B, wchodząca w skład tej samej nieruchomości i stanowiącą własność odwołującej się. Powyższe jednak nie wpłynęło na poprawność rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Opolu wniosła G. W.

Skarżąca domagała się rozpatrzenia sprawy przez Sąd, podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu. Nadal G. W. wywodziła naruszenie decyzją o pozwoleniu na budowę oczywistych interesów jej rodziny, która od dawna korzystała z nieruchomości w innych granicach obszarowych niż by miało wynikać

z dokumentacji zebranej przez organ na potrzeby prowadzonego postępowania.

Przede wszystkim akcentowała, że jej skarga "dotyczy konkretnie przebiegu granicy między działką nr A, a działkami nr C i B". Podkreśliła, że według mapy załączonej do dokumentacji projektu budowlanego granica przebiega przez jej budynek gospodarczy dzieląc go na połowę. Takie usytuowanie granicy jej oczywiście korzystne dla inwestora, ale nie ma nic wspólnego z rzeczywistym przebiegiem granic. Skarżąca ponownie odwołała się do dokumentacji z 1964 r., gdzie na planie sytuacyjnym przebieg granicy jest oczywiście wyznaczony po ścianie budynku gospodarczego od strony działki A. Zaznaczyła, że taki stan granic istniał za poprzednika prawnego, którym był jej ojciec.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację wyrażoną

w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazując jednocześnie, iż strona nie podnosi żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby jej uwzględnienie.

W toku postępowania sądowego Sąd zażądał od strony skarżącej przedłożenia dokumentacji składanej w kopii w postępowaniu administracyjnym,

a dotyczącej rzeczywistego przebiegu granic. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej R. W. okazał dokumentację budowlaną dotyczącą nieruchomości,

a wykazujące inny przebieg granicy. W szczególności poza wcześniej awizowaną dokumentacją z 1974 r. dotyczącą budowy budynku gospodarczego przedłożono dokumenty niemieckiej władzy budowlanej z 1939 r. oraz byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z 1972 r. wydane na potrzeby zgłoszenia budowy ogrodzenia oraz zmiany elewacji budynku mieszkalnego, a które wykazują na załączonych mapach przebieg granicy po ścianie budynku gospodarczego, a nie przez jego środek ( por. dokumenty k- 27 uzupełnione na k – 35 – 38 ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury, która doprowadziła do wydania zaskarżonego aktu.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Rozpoznając skargę w granicach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak

i zastosowane przepisy prawa oraz ich interpretacja nie budzi zastrzeżeń.

Przedmiotem dokonywanej w niniejszym postępowaniu oceny jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], Nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Kędzierzyńsko- Kozielskiego z dnia 14 lipca 2009 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi E. K. pozwolenia na nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu budynku jednorodzinnego mieszkalnego

i budynku gospodarczego oraz zadaszenie werandy, na działce nr A, przy ul. [...] w K.

Na wstępie należy wskazać na przepis art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U.2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm. ), który przyznaje prawo zabudowy nieruchomości gruntowej każdemu, komu przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami. Przez prawo do dysponowania nieruchomością należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego, albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy).

Takie uregulowanie prawa zabudowy ma konsekwencje w postanowieniach dalszych przepisów prawa budowlanego, a w szczególności art. 32 ust. 4 pkt 2 , art. 33 ust. 2 pkt 3, art. 35 ust. 1 i ust 4. Pierwszy z tych przepisów nakłada na inwestora rygor odpowiedzialności karnej za nieprawdziwe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jednak w żadnym zakresie nie zwalnia organu administracji publicznej od prowadzenia postępowania dowodowego i czynienia prawidłowych ustaleń stosownie do zasad przewidzianych

w art. 7 i art. 77 K.p.a.

Jest zatem obowiązkiem organu kontrola oświadczenia inwestora w razie wątpliwości co do jego treści, w tym zgłoszonego przez uczestników postępowania

( stron będących w zasięgu oddziaływania inwestycji ) zarzutu co do przebiegu granic, czyli zakresu własności.

Trzeba bowiem pamiętać o zapisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ). Postanowienia § 12 tego rozporządzenia oczywiście w istotny sposób determinują wszelkie inwestycje na nieruchomości.

Odnosi się to tak do budowy obiektu budowlanego, jak i innych form prowadzenia robót budowlanych, w tym nadbudowy.

Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez społeczno – gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią.

Przebieg granic nieruchomości następuje w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie takie może mieć drugi etap przed sądem powszechnym, o czym jednoznacznie stanowi ustawa z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, o czym jeszcze będzie mowa w dalszej części uzasadnienia. Bez względu jednak na tok tego postępowania nie stanowi ono samo w sobie podstawy do zawieszenia sprawy o pozwolenie na budowę.

Pozwolenie na budowę może być wydane jedynie osobie, która w organie administracji architektoniczno- budowlanej złoży wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć między innymi dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy obliguje organ przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę do sprawdzenia:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W sytuacji spełnienia wymagań określonych w cyt. wyżej przepisach, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy). Omawiany przepis nie dopuszcza bowiem jakiejkolwiek uznaniowości w sprawię wydania pozwolenia na budowę, jak też wprowadzania dalszych warunków od których zależałoby wydanie tego pozwolenia.

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż organy obu instancji wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, dokonały właściwej oceny zgodności przedłożonego projektu z przepisami.

Analiza akt sprawy wskazuje, że inwestorka E. K. spełniła wszelkie przewidziane prawem wymogi, a zatem brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę i zmianę konstrukcji dachu w budynku mieszkalnym i gospodarczym oraz zadaszenia werandy na działce nr A. Jak wynika bowiem z przedłożonej dokumentacji do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyła nie tylko oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością, na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, na cele budowlane ale także projekt budowlany wraz z uzgodnieniami. Projekt budowlany opracowany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

( Dz.U. Nr 140, poz. 906) przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Ponadto, jak wynika z projektu został on także sprawdzony przez uprawnione osoby. Z kolei projekt zagospodarowania zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 ust. 3 ustawy został opracowany na aktualnej mapie do celów projektowych, przez uprawnionego geodetę, na której kolorem żółtym zaznaczono aktualny przebieg granicy działek nr A, B i C i przyjęty do zasobu Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie- Koźlu w dniu 12 lutego 2009r. pod nr [...], czego potwierdzeniem są znajdujące się na projekcie podpisy i pieczęcie organu administracyjnego. W myśl bowiem art. 76 § 1 K.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego ograny państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i korzystają z domniemania prawdziwości.

Prawidłowo należy ocenić stwierdzenie organu, że w okolicznościach faktycznych sprawy inwestycja nie jest również sprzeczna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przywołując brzmienie tego przepisu w dacie orzekania, podkreślano, że na rysunku rzutu dachu projektu budowlanego na połaci dachu od strony skarżącej zaznaczono dwa okna (w tym jedno istniejące) oraz właz dachowy. Ponadto budynki znajdują się na działce nr A, której granice przebiegają, tak jak na aktualnej mapie do celów projektowych załączonej przez inwestora do projektu budowlanego. Z mapy tej jednoznacznie wynika, że odległość jednego narożnika budynku od granicy działki wynosi 3,00 m a drugiego 2,00 m natomiast z projektu budowlanego wynika, że odległość dolnej krawędzi projektowanych okien dachowych od granicy działki wynosi 4,00 m.

Należy także zwrócić uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczy realizacji nowego budynku, lecz nadbudowy istniejącego obiektu budowlanego.

W myśl § 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271 do 273 dopuszcza się

rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie

o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych.

W związku z wątpliwościami skarżącej trzeba także wskazać na § 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Dlatego w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę dla inwestycji E. K., nieruchomość skarżącej została objęta obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego przebiegu wspólnej granicy między nieruchomościami wyjaśnić należy, że w postępowaniu

o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ rozpatrujący tę sprawę nie rozstrzyga kwestii przebiegu granic. Opiera się w tym względzie na aktualnych podkładach geodezyjnych wynikających z ewidencji gruntów, które jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości

(art. 76 K.p.a.). Domniemanie to może być obalone min. przez wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, w odrębnym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na podstawie przepisów art. 29 i następnych zamieszczonych w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz.163 ze zm.), które może zostać ukończone ugodą, decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości lub decyzją o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi powszechnemu, który rozpoznaje sprawy o rozgraniczeniu w trybie nieprocesowym, o czym stanowi przepisy art. 31 ust. 4, art. 33 ust.1 i art. 34 ust. 1-3 tej ustawy. Dopiero wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, nakłada na organy obowiązek rozważenia, czy domniemanie prawdziwości dokumentu ewidencyjnego, może zostać podważone w postępowaniu rozgraniczeniowym, co w konsekwencji może prowadzić do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem obowiązkiem organu orzekającego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest ustalenie uprawnionego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy). Zaś samo zakwestionowanie przebiegu granicy w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, takiego rezultatu odnieść nie może, gdyż orzekające w takiej sprawie organy są związane domniemaniem z art. 76 K.p.a.

Należy wskazać, iż rozpoznanie sprawy w przedmiocie rozgraniczenia działek nie może być również postrzegane, jako zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie stanowiłoby podstawę do uwzględnienia przez organ administracyjny, bowiem żaden przepis ustawy nie uzależnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od wyniku postępowania organu administracji w przedmiocie przebiegu granic. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrzymuje się pogląd, że jeśli inwestor powołuje się na przysługujący mu tytuł prawny, ujawniony w księdze wieczyste, to dopóki nie zostanie wydane przez sąd powszechny postanowienie

o zabezpieczeniu powództwa (zatwierdzające określone zakazy), dopóty organ administracyjny związany jest tytułem prawnym do nieruchomości ( por. wyrok NSA

z dnia 24 lipca 2001 r., sygn. akt SA/Rz 586/00).

Kończąc wywody w tej sprawie Sąd ponownie zaznacza, że oddalenie skargi nie jest oparte na zakwestionowaniu okoliczności faktycznych, wynikających

z dokumentacji budowlanych z lat 1939 do 1972, a odnoszących się do innego przebiegu granicy między działkami D i C, a działką A. Z przedłożonej przez pełnomocnika skarżącej dokumentacji projektowej i map wynika, że granica nieruchomości nigdy wcześniej nie była przeprowadzona przez środek budynku gospodarczego G. W. i jej prawnych poprzedników. Inwestorka załączyła jednak do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę mapę w skali 1 : 500 do celów projektowych sporządzoną przez geodetę P. C. i zatwierdzoną przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K. Organ władzy architektoniczno – budowlanej nie miał podstaw do kwestionowania tego dokumentu. Przedłożona mapa odpowiadała bowiem wymogom opracowań geodezyjno – kartograficznych do celów projektowych o jakich mowa w Rozdziale 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno – kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie ( Dz.U.1995, Nr 25, poz. 133 ) wydanego na podstawie art. 43 ust. 4 Prawa budowlanego. W razie ustalenia innego przebiegu granic nieruchomości niż przyjęty przez Starostę Kędzierzyńsko– Kozielskiego i Wojewodę Opolskiego, w tym postępowaniu, oczywiście możliwe będzie wszczęcie postępowania weryfikującego udzielone pozwolenie na budowę na gruncie np. przepisów K.p.a. o wznowieniu postępowania i wymienionych wyżej przepisów Rozdziału 4 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 12.

W tym stanie rzeczy dokonana sądowa kontrola nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszyła przepisy prawa, wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.