Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1152/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska ( spr ) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2012r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany przeznaczenia gruntów leśnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Marszałek Województwa W. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.- dalej Kpa), art. 7 ust. 2 pkt 5, ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P. wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych o pow. [...] ha, oznaczonych w ewidencji jako obręb P. arkusz mapy [...], działka nr ewid. [...], arkusz mapy [...], działki nr ewid.: [...] stanowiących własność osób fizycznych oraz Miasta P., wynikające z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. – z. k. z." w P. część D – P., sporządzonego po podjęciu przez Radę Miasta P. Uchwały Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. – Z. K. Z." w P., przewidzianych pod teren komunikacji drogi publicznej klasy lokalnej ([...]) oraz pod teren komunikacji drogi publicznej klasy zbiorczej ([...]), jak również nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych o pow. [...] ha, oznaczonych w ewidencji jako obręb P. arkusz mapy [...], działki nr ewid.: [...], arkusz mapy [...], działki nr ewid.: [...] stanowiących własność osób fizycznych oraz Miasta P., wynikające z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. –z. k. z." w P. część D – P. sporządzonego po podjęciu przez Radę Miasta P. Uchwały Nr [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. – Z. K.Z." w P. przewidzianych pod teren komunikacji drogi publicznej klasy zbiorczej ([...], [...]).

W uzasadnieniu organ wskazał, iż grunty leśne znajdujące się na działce nr ewid. [...], arkusz [...], oddział - [...] obręb P. przeznaczone są na cele turystyczne, stanowią polanę wypoczynkową ze znajdującymi się na niej ławkami oraz koszami na śmieci, z występującą brzozą oraz lipą. Wiek drzewostanu określa się obecnie na 69 lat. Dla przedmiotowego terenu nie ustalono wskazań gospodarczych. Grunty leśne znajdujące się na działkach nr ewid.: [...], [...], ark. [...], oddział [...], obręb P., położone są na glebie w typie lasu świeżego (umiarkowanie świeżego), drzewostan jest trudno dostępny, a teren średnio atrakcyjny. Gatunkiem panującym są dąb oraz lipa, z występującym miejscami grabem (udział gatunkowy w stosunku 5 Db, 4 Lp, 1 Gb). Wiek drzewostanu określa się obecnie na 68 lat. Dla przedmiotowego terenu jako wskazanie gospodarcze ustalono trzebież późną - TP. Grunty leśne znajdujące się na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], arkusz [...], oddział [...] obręb P., położone są na glebie w typie siedliskowym lasu mieszanego świeżego (umiarkowanie świeżego), drzewostan jest trudno dostępny, a teren jest średnio atrakcyjny. Gatunkiem panującym jest lipa z występującą brzozą (udział gatunkowy w stosunku 6 Lp, 4 Brz). Wiek drzewostanu określa się obecnie na 68 lat. Dla przedmiotowego terenu jako wskazanie gospodarcze ustalono trzebież późną - TP. Grunty leśne znajdujące się na działce nr ewid. [...] ark. [...], oddział [...] i [...], obręb P., położone są na glebie w typie lasu świeżego (umiarkowanie świeżego), drzewostan jest trudno dostępny, a teren średnio atrakcyjny. Gatunkiem panującym są dąb oraz lipa, z występującym miejscami grabem (udział gatunkowy w stosunku 5 Db, 4 Lp, 1 Gb). W oddziale [...] gatunkiem panującym jest akacja. Wiek drzewostanu określa się obecnie na 68 lat. Dla akacji wiek określa się obecnie na 27 lat. Dla przedmiotowego terenu jako wskazanie gospodarcze ustalono trzebież późną - TP. Dla gruntów położonych w oddziale [...]jako wskazanie gospodarcze wskazano czyszczenie późne - CP. Dalej organ wskazał, iż przez tereny działek nr ewid.: [...] i [...] ark. [...] projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeprowadzenie fragmentu drogi o klasie zbiorczej, oznaczonej na rysunku projektu planu symbolem [...]. Przeprowadzenie tego fragmentu drogi ma na celu wyeliminowanie przejazdów tranzytowych przez teren zabudowy mieszkaniowej, w szczególności na relacji ul. S. - ul. Z.. Przez tereny działek nr ewid.: [...] ark. [...] oraz działki nr ewid. [...] ark. [...] projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeprowadzenie fragmentu drogi o klasie lokalnej - ul. K., oznaczonej na rysunku projektu planu symbolem [...]. Realizacja tego fragmentu drogi wynika z konieczności jej poszerzenia w celu usprawnienia ruchu i poprawy bezpieczeństwa jej użytkowników. Przedmiotowe grunty leśne położone są wzdłuż dróg już istniejących, wchodzą w skład klinowo - pierścieniowego systemu zieleni miasta oraz stanowią fragment lasów ochronnych miasta P..

Organ wyjaśnił, iż art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że ochrona gruntów leśnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nieleśne lub nierolnicze. Planowana funkcja w projekcie mpzp, która przewiduje poszerzenie istniejących dróg, wzdłuż których część z wnioskowanych gruntów leśnych jest usytuowana oraz ich niewielka powierzchnia przeznaczona w projekcie mpzp pod planowane cele sprawiają, że dalsza ochrona tych gruntów leśnych w myśl zapisów ustawy staje się nieracjonalna.

Ponadto organ wskazał, iż grunty leśne, znajdujące się na działkach nr ewid.: [...], ark. [...], oddział [...], obręb P., położone są na glebie w typie siedliskowym lasu świeżego (silnie świeżego), drzewostan jest trudno dostępny, a teren jest średnio atrakcyjny. Gatunkiem panującym są sosna oraz lipa z występującym miejscowo grabem (udział gatunkowy w stosunku 5 Db, 4 Lp, 1 Gb). Wiek drzewostanu określa się obecnie na 67 lat. Dla przedmiotowego terenu jako wskazanie gospodarcze ustalono trzebież późną - TP. Grunty leśne znajdujące się na działkach nr ewid.: [...], ark. [...], oddział [...], obręb P., położone są na glebie w typie siedliskowym lasu mieszanego świeżego (umiarkowanie świeżego), drzewostan jest łatwo dostępny, a teren jest średnio atrakcyjny. Gatunkiem panującym jest dąb, w tym dąb czerwony, z występującymi miejscami brzozą oraz akacją (udział gatunkowy w stosunku 4Dbc, 2 Db, 3 Brz, 1 Ak). Wiek drzewostanu określa się obecnie na 25 lat. Dla przedmiotowego terenu jako wskazanie gospodarcze ustalono czyszczenie późne - CP. Organ podniósł, iż przez tereny działek nr ewid.: [...] ark [...] oraz [...] i [...] ark [...] projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeprowadzenie drogi o klasie zbiorczej - ulicy N. K., oznaczonej w projekcie miejscowego planu symbolem [...] oraz [...]. Realizacja drogi będzie miała na celu przeniesienie ruchu, głównie tranzytowego, z wnętrza terenu mieszkaniowego dawnej wsi P. na obrzeża (odciążenie biegnącej przez tereny zabudowy mieszkaniowej ul. P.), co ma w konsekwencji wpłynąć na uspokojenie ruchu w tej części miasta, przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa ruchu wszystkich użytkowników, a w szczególności pieszych i rowerzystów oraz znacząco poprawić komfort życia osób zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie ul. P. i K.. Jednocześnie planowane przeniesienie głównego potoku pojazdów na nowo projektowaną drogę, będzie miało korzystny wpływ na zmniejszenie lokalnych zanieczyszczeń powietrza na terenach zabudowy położonych wzdłuż ul. P.. Ponadto planowana droga, ma mieć w konsekwencji również bardzo istotne znaczenie komunikacyjne dla obsługi terenu z zachodzącym w jego granicach procesem urbanizacji, jak i na terenach gmin sąsiednich oraz związany z tym wzrost natężenia ruchu. Organ wskazał, iż jak wynika z "Prognozy oddziaływania na środowisko", stanowiącej załącznik do złożonego wniosku, podczas opracowywania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brano pod uwagę wariant pozostawiający w obecnym kształcie przebieg głównych szlaków komunikacyjnych, w którym nie przewidziano nowo projektowanej drogi klasy zbiorczej ([...]). Rozwiązanie to zostało jednak odrzucone ze względu na brak możliwości zapewnienia standardów akustycznych na terenach zabudowy mieszkaniowej przylegających bezpośrednio do ul. P.. Przewidywany wzrost natężenia ruchu pojazdów spowodowałby w tym przypadku pojawienie się znacznych przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu, a brak możliwości zastosowania skutecznych rozwiązań przeciwhałasowych (m.in. ekranów akustycznych) doprowadziłby do sytuacji, w której nie jest realne ograniczenie hałasu do poziomów określonych w przepisach prawa. Organ podkreślił, iż przedmiotowe grunty leśne stanowią fragment lasów ochronnych miasta P. oraz wchodzą w skład klinowo - pierścieniowego systemu zieleni miasta. Grunty te, będące częścią większego kompleksu leśnego, wraz z terenem sąsiadującym objętym projektem mpzp - stanowiącym część byłego użytku ekologicznego "S.", oznaczonym w projekcie miejscowego planu symbolem [...] oraz granicząc bezpośrednio z terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P.. Z. K. Z." w P. - część [...] "O. J. S.", uchwalonym przez Radę Miasta P. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., ze względu na swoje wyjątkowe walory przyrodnicze, krajobrazowe oraz turystyczne tworzą, w granicach miasta P., obszar niezwykle cenny przyrodniczo. Lokalizacja obszaru opracowania projektu planu w granicach północno - zachodniego klina zieleni, jak również występowanie w jego granicach terenów cennych przyrodniczo powoduje, że tutejsza fauna i flora charakteryzuje się dużym stopniem różnorodności. Tereny leśne w południowo - wschodniej części omawianego terenu, wpływają pozytywnie na zmniejszenie poziomu zanieczyszczeń powietrza, jak również mają wpływ na kształtowanie lokalnego klimatu akustycznego, ograniczając rozprzestrzenianie się hałasu generowanego przez linię kolejową oraz ul. K.. Obecność roślinności wysokiej oraz brak źródeł emisji wpływa korzystnie na poprawę jakości powietrza atmosferycznego w tej części omawianego terenu. Na kształtowanie lokalnej jakości powietrza pozytywnie wpływa również zjawisko dobrego przewietrzania tych terenów (brak zwartej zabudowy, duży udział terenów zieleni). Organ podkreślił, iż przeprowadzona w terenie wizja lokalna potwierdziła, że część gruntów wnioskowanych o zmianę przeznaczenia stanowi fragment większego kompleksu leśnego, dobry stan zdrowotny drzewostanu, jak również atrakcyjność rekreacyjną oraz krajobrazową terenu objętego wnioskiem o zmianę przeznaczenia wraz z terenami sąsiednimi. Organ podniósł, iż nie można zatem rozpatrywać złożonego wniosku odnosząc się tylko do gruntów leśnych wnioskowanych o zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, ale również poprzez pryzmat terenów sąsiednich, gdyż zmiana przeznaczenia wnioskowanych gruntów leśnych pod planowane cele będzie miała w konsekwencji wpływ również na tereny sąsiednie, przez które miałaby przebiegać planowana droga "N. K.", powodując tym samym nieodwracalne zmiany w całym, znajdującym się na tym obszarze ekosystemie. Ponadto, w załączonych do wniosku ww. opracowaniach planistycznych, obszar byłego użytku ekologicznego "S." scharakteryzowany jest jako cenny przyrodniczo. Ze względu na wysoką wartość przyrodniczą dużej części terenów znajdujących się w granicach planu, obejmujących fragment dawnego użytku ekologicznego "S.", w ocenie organu, konieczne byłoby zachowanie w jak największym stopniu cennych walorów naturalnych tych terenów oraz zapobieganie procesom wpływającym na zubożenie tutejszej szaty roślinnej. Dalej organ podniósł, iż obszary leśne w P. wraz z innymi terenami zieleni tworzą system przewietrzający miasto, a także sieć korytarzy ekologicznych, które stanowią obszar cenny przyrodniczo, gdyż umożliwiają migrację poszczególnych elementów fauny zamieszkującej ekosystem P. i okolic. Lasy na terenie miasta P., stanowiąc tereny najbardziej dostępne dla mieszkańców miasta, pełnią również funkcję rekreacyjną oraz wypoczynkową. Obszary leśne w P. są również terenami bardzo istotnymi dla prawidłowego funkcjonowania środowiska i utrzymania ekosystemu w przyrodniczej równowadze. Klinowo - pierścieniowy układ zieleni oraz powiązania z położonymi poza granicami miasta większymi kompleksami terenów zieleni, stanowią naturalny filtr powietrza dla miasta oraz wspomagają wymianę powietrza pomiędzy zurbanizowanymi terenami miasta, co ma szczególnie istotne znaczenie dla terenów zwartej zabudowy centrum miasta, gdzie ilość terenów zieleni urządzonej jest niewielka. Sąsiedztwo większych kompleksów zieleni oddziałuje korzystnie na warunki klimatyczne miasta, poprawiając jakość i standard życia w mieście.

W ocenie Marszalka Województwa ustalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny korelować również z zapisami pozostałych planów miejscowych, w tym planu miejscowego dla obszaru "P. Z. K. Z." w P. - część [...] "O. J. S.", sąsiadującego bezpośrednio z gruntami leśnymi wnioskowanymi o zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Taka zależność, pozwoliłaby na kompleksową ochronę walorów przyrodniczych i krajobrazowych całego północno - zachodniego fragmentu miasta P.. Ponadto, zapisy w ww. "Prognozie oddziaływania na środowisko" stanowią, że ochrona i odtwarzanie ciągłości terenów tworzących system zieleni miejskiej, pełniących zasadnicze funkcje przyrodnicze i klimatyczne, stanowi nadrzędne zadanie w polityce przestrzennej miasta. Ponadto dla obszaru byłego użytku ekologicznego "S." oznaczonego symbolem [...] "Prognoza oddziaływania na środowisko" przewiduje zwrócenie szczególnej uwagi na ustalenie ochrony poszczególnych komponentów środowiska, zabezpieczenie przed ich nadmierną antropopresją oraz zapewnienie ciągłości poszczególnych elementów środowiska. W stosunku do wszystkich terenów zieleni nakazuje się ochronę ich walorów krajobrazowych, poprzez utrzymanie istniejącego krajobrazu lasów, łąk oraz poprzez utrzymanie właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz wprowadzenie nowych elementów. Organ podkreślił, iż na etapie wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nie jest możliwe również dokładne oszacowanie, jak wielkie straty poniesie środowisko naturalne poprzez ewentualną budowę planowanej drogi. W konsekwencji może się okazać, że straty poniesione przez środowisko naturalne, będą znacznie większe niż te, które pierwotnie zakładają zapisy wspomnianej "Prognozy oddziaływania na środowisko" tj. konieczność wycięcia drzewostanu na terenach przeznaczonych pod lokalizację pasa drogowego (szacunkowo 1,5 ha - na fragmencie drogi oznaczonej w projekcie miejscowego planu symbolem [...]), co w konsekwencji skutkować będzie utratą siedlisk leśnych oraz trwałym ograniczeniem zdolności biologicznych tych terenów. Organ podniósł, iż Stowarzyszenie K. i O. K. "S.", podniosło, że autorzy Studium nałożyli obowiązek przeprowadzenia analiz ekonomicznych, a organ wydający decyzję powinien także wziąć pod uwagę analizy ekonomiczne. Na początek należy się odnieść do samego Studium, którego zadaniem, zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest określenie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a samo studium nie jest aktem prawa miejscowego. Należy również zauważyć, że ustalenia studium nie są wiążące dla organu wydającego zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów. Nie można jednak lekceważyć roli dokumentów planistycznych w prowadzonym postępowaniu, a również stanowiących załączniki do Studium gdyż, jak ma to miejsce w przypadku załączonego Opracowania ekofizjograficznego sporządzonego dla potrzeb studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. z [...] r., dokument ten pozwolił na uzyskanie niezbędnych informacji dotyczących środowiska przyrodniczego w obrębie terenu objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i całego miasta P..

Organ podniósł, iż w niniejszym postępowaniu wnioskodawca nie miał obowiązku przedstawienia uzasadnienia ekonomicznego projektowanego przeznaczenia gruntów objętych wnioskiem. Decyzję w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne podejmowane są m.in. na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania opinii. Opinie te są jednym z istotnych elementów materiału dowodowego, jednak nie są wiążące dla organu wydającego decyzję (co wynika z istoty opinii, żadna opinia nie jest wiążąca). Organ wskazał, iż organ opiniujący podniósł w swoim uzasadnieniu argumenty, z zakresu urbanistycznego, nie odnosząc się do kwestii merytorycznych dotyczących zasadności przeznaczenia przedmiotowych gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w myśl ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (jedn. tekst Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej, o czym stanowi art. 7 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy. Decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma charakter uznaniowy. Organ, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny, a następnie rozpatrzyć w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Organ podkreślił, iż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych jedynie w art. 6 ust. 1 odnosi się do kwestii przesłanek, jakimi winien kierować się organ przy przeznaczaniu gruntu leśnego na cele nieleśne lub nierolnicze. Zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 ustawy na cele nierolnicze i nieleśne powinny zostać przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy. Art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że ochrona gruntów leśnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nieleśne lub nierolnicze. Organ wyjaśnił, iż ze względu na dużą wartość przyrodniczą gruntów leśnych objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia, stanowiących część większego kompleksu leśnego, a wraz z terenem sąsiednim, znajdującym się w obrębie projektu mpzp oraz terenem sąsiednim objętym mpzp dla obszaru "P. Z. K. Z." w P. - część [...] "Otoczenie J. S.", które zaliczone zostały do obszarów cennych przyrodniczo, zmiana przeznaczenia przedmiotowych gruntów leśnych pod planowane cele jest nieracjonalna z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Zdaniem organu konieczne jest zachowanie cennych walorów naturalnych zarówno terenów objętych projektem mpzp jak i terenów sąsiednich, zapobieganie procesom mogącym wpływać negatywnie na utrzymanie występujących na tym terenie ekosystemów oraz zachowanie ciągłości oraz zwartości obszarów leśnych, tak, aby jak najlepiej mogły one wypełniać swoje przyrodnicze, krajobrazowe oraz turystyczne funkcje. Organ wskazał, iż art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi, że w lasach ochronnych mogą być wznoszone budynki i budowle służące gospodarce leśnej, obronności lub bezpieczeństwa państwa, oznakowaniu nawigacyjnemu, geodezyjnemu, ochronie zdrowia oraz urządzenia służące turystyce. Natomiast w art. 9 ust. 3 czytamy, że w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów lasy ochronne mogą być przeznaczone na inne cele niż określone w ust. 2. Względy społeczne planowanej drogi "N. K." są trudne do oszacowania, gdyż planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, mogąca się przyczynić do zwiększenia ruchu samochodowego w tej części miasta, będzie obsługiwana również przez inne drogi w tym m.in. ul. Z.. Na chwilę obecną nie jest również możliwa dokładna ocena, jaką rolę w planowanej komunikacji będzie stanowiła droga [...] będąca fragmentem [...] miasta P.. Podobnie, nie jest również możliwe dokładne oszacowanie strat jakie poniesie środowisko naturalne poprzez wprowadzenie w tereny cenne przyrodniczo planowanej drogi. W konsekwencji może się okazać, że straty w środowisku naturalnym będą znaczne większe, niż zakładana utrata siedlisk leśnych oraz trwałe ograniczenie zdolności biologicznych tych terenów. Ponadto teren ze znajdującymi się w jego obrębie lasami ochronnymi, posiadający walory przyrodnicze, krajobrazowe czy rekreacyjne, jest dobrem ogólnym, służącym całej społeczności miejskiej, jak i mieszkańcom gmin sąsiednich.

Ponadto, stosownie do obowiązujących zapisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003, Nr 80, poz. 717 ze zm.) za kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej gminy (miasta) odpowiedzialny jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Proces uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaga jednak uzyskania szeregu przewidzianych prawem uzgodnień oraz m.in. zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wydanej przez organ uprawniony (art. 17 pkt 8 tejże ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Taka konstrukcja, zobowiązuje Prezydenta (burmistrza, wójta), do rozsądnego gospodarowania gruntami leśnymi położonymi w obrębie miasta.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta P. zaskarżając ją w części tj. w zakresie pkt 2.

W uzasadnieniu strona wskazała, iż zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ochrona gruntów rolnych i leśnych polega na ograniczaniu przeznaczaniu ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Jednak nie jest to ochrona bezwzględna, gdyż w myśl art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów lasy ochronne mogą być przeznaczone na inne cele niż wymienione w ust. 2 tego artykułu, także pod tereny dróg publicznych, po uzyskaniu zgody organu - w tym wypadku Marszałka Województwa W..

Strona podniosła, iż w omawianej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której poprowadzenie nowego odcinka drogi wymagało by odlesienia [...] ha gruntów leśnych. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż nowy odcinek drogi będzie przebiegał wzdłuż torów kolejowych - bezpośrednio przy obwodnicy kolejowej miasta. Droga publiczna - oznaczona w projekcie planu miejscowego symbolami [...], [...] -bez wątpienia stanowi ważny cel społeczny i nie ma innych gruntów, przez które może być poprowadzona. Jej lokalizacja poprawi komfort życia mieszkańców przy dotychczasowym ciągu dróg K. – P., przebiegającym przez środek zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej dawnej wsi P., a ponadto zmieni układ komunikacyjny w tym rejonie, dostosowując go do rosnących potrzeb mieszkańców nie tylko okolicznych osiedli ale również gmin sąsiednich. Ważne względy społeczne, przemawiające za lokalizacją tego odcinka drogi, opisane zostały także w załączonym opracowaniu. Strona wyjaśniła, iż ciąg ulic S. – P. – K. leży na trasie przejazdów tranzytowych zarówno w układzie istniejącym, jak i projektowanym, tj. z uwzględnieniem zachodniej obwodnicy miasta P.. Ciąg ten wpisuje się w połączenie drogowe pomiędzy węzłem R. na zachodniej obwodnicy miasta P., a projektowanym węzłem K. na drodze krajowej nr [...] - planowana [...]rama komunikacyjna. Wzrost natężenia ruchu na tej trasie potwierdzają prognozowane dobowe potoki samochodowe na rok 2025, stan projektowany. Przeprowadzone analizy do planu wykazały, że ww. połączenie nie ma charakteru wyłącznie lokalnego. Odwołujący podkreślił, iż brak nowego odcinka drogi wymagałby zastosowania innych rozwiązań komunikacyjnych w tym rejonie. Jednak, jedyny inny możliwy przebieg tej trasy prowadzi przez środek dawnej wsi P., przez tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nie ma bowiem możliwości obejścia zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od północy, gdyż powstają tam kolejne osiedla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wspomniany przebieg przez środek dawnej wsi P. wymagałby adaptacji. Jednakże adaptacja istniejącego układu ulic: P. i odcinka K. na terenie dawnej wsi P. do parametrów drogi klasy [...] jest niemożliwa. Wymagana rozporządzeniem szerokość pasa drogowego min. 20 m, w rzeczywistości musi ograniczyć się do istniejących 10 - 12 m na odcinku przebiegającym przez wieś P., gdyż część budynków zlokalizowana jest na granicy pasa drogowego. Co więcej, nie można tutaj zapewnić wymaganych standardów akustycznych dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Planowana ul. N. K. ([...], [...]), trasowana wzdłuż innego korytarza transportowego, tj. towarowej obwodnicy kolejowej miasta P., ma stanowić obejście terenu wsi P. od południa. Nowa droga pozwoli na odciążenie z ruchu samochodowego ul. P. i fragmentu ul. K., a tym samym wyeliminowanie uciążliwości dla lokalnej społeczności. W wyniku realizacji ul. N. K. nastąpi znaczna poprawa bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu, w szczególności pieszych i rowerzystów. Strona wskazała także, iż w omawianym przypadku, na skraju terenów leśnych P. przeciętych linią kolejową, w sąsiedztwie dość ruchliwej drogi prowadzącej z centrum miasta w stronę K. i R., argument o utrzymaniu ekosystemu w przyrodniczej równowadze wydaje się być pozbawiony podstaw.

Odwołujący podniósł, iż wielokrotne podkreślanie wartości przyrodniczej terenów leśnych, stanowiących część większego kompleksu leśnego, nie zmieni faktu, iż ten teren już jest przecięty linią kolejową i znajduje się przy przejeździe kolejowym, gdzie generowane są hałas i zanieczyszczenie powietrza, spowodowane przez ruch samochodowy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż na etapie wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nie jest możliwe dokładne oszacowanie, jak wielkie straty poniesie środowisko naturalne poprzez ewentualną budowę planowanej drogi. Argumentowano, iż w konsekwencji może się okazać, że straty poniesione przez środowisko naturalne będą znacznie większe niż te, które pierwotnie zakładają zapisy sporządzonej na potrzeby planu "Prognozy oddziaływania na środowisko", tj. konieczność wycięcia drzewostanu na terenach przeznaczonych pod lokalizację pasa drogowego, co w konsekwencji skutkować będzie utratą siedlisk leśnych oraz trwałym ograniczeniem zdolności biologicznej tych terenów. Skoro wyraźnie wskazano, iż nie jest możliwe oszacowanie skutków, to podkreślenia wymaga, że powyższe wątpliwości oparto zaledwie na przypuszczeniach organu wydającego decyzję. Hipotetycznie założono, że obciążenia dla środowiska mogą być znaczne. Zarówno wywód organu jak i wyciągnięte wnioski są nieprzekonujące i nie powinny być podstawą wydania decyzji odmownej. Podobnie w uzasadnieniu decyzji odniesiono się do drugiego aspektu lokalizacji nowego odcinka drogi, wskazując, iż względy społeczne planowanej drogi "N. K." są trudne do oszacowania, gdyż planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna mogąca się przyczynić do zwiększenia ruchu samochodowego w tej części miasta, będzie obsługiwana również przez inne drogi, w tym m.in. ul. Z. (która prowadzi do ul. O.). Zdaniem organu wydającego decyzję, na chwilę obecną nie jest również możliwa dokładna ocena, jaką rolę w planowanej komunikacji będzie stanowiła droga [...], będąca fragmentem [...] [...] miasta P.. Z załączonej analizy (str. 10) wynika, iż ruch z [...], z węzła R. w stronę centrum P. będzie się kierował przez ul. P. i K., a więc tam gdzie ma dojść do jego usprawnienia w wyniku uchwalenia planu miejscowego. Rola drogi N. K. jest oceniana przez organ wydający decyzję w oparciu o kolejne przypuszczenia. Jednakże w tym wypadku organ w swoich rozważaniach pomija ważną kwestię, a mianowicie to, że droga ta nie będzie służyć tylko okolicznym mieszkańcom, lecz będzie stanowiła ciąg komunikacyjny, po którym będzie się odbywać ruch z gmin ościennych do centrum miasta.

Reasumując, w przypadku lokalizacji drogi publicznej, zgodnie z projektem planu miejscowego, zmiany na omawianym terenie będą się sprowadzały do poszerzenia korytarza komunikacyjnego przebiegającego przez obszar lasu, poprzez dodanie do istniejącej linii kolejowej ciągu drogi publicznej. Skrajny fragment terenu lasu już w tej chwili jest odcięty od większego kompleksu leśnego. Jedynie przeświadczenie organu pozwala mu stwierdzić, iż poszerzenie wspomnianego korytarza spowoduje tak dramatyczne skutki jak opisane w uzasadnieniu decyzji. Wprawdzie utracony zostanie pas lasu wzdłuż linii kolejowej, jednak nie doprowadzi to do degradacji większych obszarów kompleksu leśnego. Natomiast z pewnością, lokalizacja nowego odcinka drogi przyczyni się do poprawy komfortu życia mieszkańców dawnej wsi P. oraz zdecydowanie polepszy przebieg układu komunikacyjnego w kierunku K. i R.. Zdaniem organu sporządzającego projekt planu miejscowego, w tym konkretnym przypadku ważne względy społeczne przewyższają cel, jakim jest zachowanie gruntów leśnych.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Organ podniósł, iż ponieważ zaskarżona decyzja jest decyzją uznaniową, dlatego Kolegium oceniło czy zebrany w sprawie materiał pozwala na wydanie innego rozstrzygnięcia w sprawie niż zrobił to organ I instancji. Mając na uwadze zarzuty Skarżącego, dotyczące w szczególności braku wpływu inwestycji na środowisko i znaczenia dla lokalnej społeczności, Kolegium stwierdziło, iż z treści projektu planu wynika, że wnioskowane do zmiany przeznaczenia grunty są cenne przyrodniczo a projektowana droga może mieć negatywny wpływ na środowisko. Przechodząc do meritum sprawy organ wskazał, iż w załączonej do wniosku Prognozie oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P.-z. k. z." w P. - część [...] – P.; Założenia dla kształtowania układu komunikacyjnego dla projektu mpzp "P.-z. k. z." w P. - część [...] – P., na s. 36 Skarżący sam podał "Zjawisko negatywnego oddziaływania lokalizacji nowych szlaków komunikacyjnych na powierzchnię ziemi, jak i warunki gruntowe wystąpi w największej skali na terenach przeznaczonych pod lokalizację nowoprojektowanej drogi klasy zbiorczej ([...]), przebiegającej wzdłuż nasypu kolejowego, w południowej części obszaru objętego mpzp na obecnym etapie projektowania określenie skali występowania tego zjawiska jest utrudnione, w związku z czym szczegółowy opis oddziaływania lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięcia zostanie wykonany na potrzeby specjalistycznych opracowań, niezbędnych do uzyskania wymaganych prawem decyzji zezwalających na realizację tego przedsięwzięcia." Na s. 44 i 45 skarżący sam napisał: "Najbardziej drastyczne skutki w odniesieniu do pokrywy roślinnej wystąpią w przypadku realizacji nowo projektowanej drogi zbiorczej ([...]), która przebiegać będzie przez tereny leśne. Lokalizacja tej inwestycji wiązać się będzie z koniecznością dokonania wycinki drzew na znacznym obszarze lasu (Szacunkowo 1,5ha) oraz całkowitym usunięciem roślinności z powierzchni przeznaczonej pod budowę pasa drogowego. Szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne środki, jakie zostaną podjęte w celu wykonania kompensacji przyrodniczej, zostaną przedstawione na późniejszych etapach projektowania. W chwili obecnej, z uwagi na brak szczegółów opisujących planowaną inwestycję, nie jest możliwe szczegółowe określenie charakteru i zasięgu jej oddziaływania." Z kolei na s.56 skarżący pisze: "Nie przewiduje się jednak wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko (za wyjątkiem realizacji projektowanej drogi zbiorczej, której oddziaływanie zostanie szczegółowo opisane na późniejszych etapach projektowania, poprzedzających uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia)." Dalej SKO wskazało, iż słusznie organ I instancji zauważył, że skarżący, na rozprawie w dniu [...] stycznia 2011 r. stwierdził, że "niemożliwe jest przedstawienie dokładnej oceny oddziaływania na środowisko oraz oceny ekonomicznej, ze względu na projektowany charakter planów przebiegu planowanej drogi zbiorczej."

Organ wskazał, iż biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia samego wnioskodawcy stwierdzić należy, że słusznie organ I instancji odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia terenów leśnych. Projektowana droga jest z całą pewnością potrzebna ale już na etapie projektowania Prezydent Miasta P. sam stwierdził, że jej budowa będzie znacząco oddziaływać na środowisko, a skutki jej budowy będą możliwe do oceny dopiero na etapie uzyskiwania stosownych zezwoleń. Autorzy opracowania Prognozy oddziaływania na środowisko, oparli twierdzenie, iż wariant zaproponowany przez wnioskodawcę jest najkorzystniejszy dla środowiska, tylko i wyłącznie na opinii, iż niemożliwym jest ograniczenie oddziaływania akustycznego dotychczasowego ciągu komunikacyjnego. W żaden jednak sposób nie wykazano (chociażby przez porównanie), iż lokalizacja drogi na terenach leśnych będzie miała mniejszy wpływ na środowisko niż przebudowa dotychczasowych węzłów komunikacyjnych. Z załączonych do wniosku dokumentów jasno wynika, iż oddziaływania nowo projektowanej drogi zbiorczej na środowisko będzie znaczne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Prezydent Miasta P. zarzucając jej naruszenie:

- art. 6 Kpa poprzez naruszenie granic swobody uznania administracyjnego,

- art. 7 Kpa poprzez niedostateczne przeprowadzenie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nieuwzględnienie i nienależytą ocenę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, brak indywidualizacji rozstrzygnięcia i oparcie go na rozważaniach ogólnych,

- art. 11 Kpa poprzez znacznie ograniczone, niewystarczające uargumentowanie i wyjaśnienie zasadność przesłanek, stanowiących podstawę do wydania rozstrzygnięcia,

art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w związku z art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez interpretowanie ochrony gruntów lasów ochronnych w kategoriach absolutnych.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż postępowanie administracyjne może prowadzić wyłącznie organ właściwy w sprawie (miejscowo, rzeczowo i instancyjnie) oraz że w trakcie całego postępowania organ ten winien dokonywać licznych czynności, które zapewnią przestrzeganie prawa: działać na podstawie obowiązującej normy prawnej, prawidłowo ustalać jej znaczenie, prawidłowo dokonywać subsumcji faktów uznanych pod stosowaną normę prawną, wreszcie poprawnie ustalać następstwa prawne przeprowadzonych ustaleń i ocen.

Dalej skarżący podniósł, iż uznanie administracyjne oznacza zatem przewidziane obowiązującymi przepisami uprawnienie organu administracji wydającego decyzję do wyboru rozstrzygnięcia. Decyzje oparte na uznaniu podlegają kontroli sądów administracyjnych w zakresie oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę odnośnie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie.

Dalej skarżący wskazał, iż z tego też względu należy rozumieć uznanie administracyjne jako możliwość wydania rozstrzygnięcia zgodnego z uznaniem organu jedynie po przeprowadzeniu dogłębnej i obiektywnej, nienastawionej na uzyskanie z góry określonego rezultatu, analizy całości okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego. Zagadnienie powyższe wiąże się nierozerwalnie z zasadą wyrażoną w art. 7 Kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dokładnym wyjaśnieniem sprawy może być jedynie takie prowadzenie postępowania, które nie zmierza do osiągnięcia i "uzasadnienia" z góry powziętego założenia. Opierać się to powinno na analizie całości sprawy, a więc, zgodnie z art. 138 Kpa organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.

Skarżący podniósł również ,iż obowiązki organu wynikające z art. 11 Kpa nie ograniczają się tylko do przekonującego uzasadnienia treści decyzji pod względem prawnym i faktycznym, również w odniesieniu do decyzji uznaniowych. Omawianą zasadę narusza organ, w szczególności wówczas, gdy w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy.

Skarżący wyjaśnił, iż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma za swój cel ochronę wskazanych gruntów. Jednak postrzeganie ochrony gruntów rolnych i leśnych w kategoriach absolutnych sparaliżowałoby system gospodarowania gruntami. Ustawodawca przewidział w związku z tym procedurę przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych głosi, iż na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Warto zauważyć, że szczególny typ lasów jakimi są lasy ochronne, mimo ich szczególnego przeznaczenia i funkcji, również podlega przeznaczeniu na inne cele - art. 9 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przewiduje, iż w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów, lasy ochronne mogą być przeznaczone na inne cele niż określone w art. 9 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Przepisy nie wskazują wprost, jakimi kryteriami powinny kierować się organy przy wyrażaniu zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolne i nieleśne, pozostawiając w tym zakresie swobodę organom orzekającym. Nie oznacza to jednak dowolności, dlatego organ dokonując bądź odmawiając uzgodnienia powinien wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, wskazując czym się przy tym kierował.

W ocenie skarżącego skorzystanie przez SKO w przedmiotowej sprawie z uznania administracyjnego, jak również zaprezentowane przez SKO podejście do techniki stosowania uznania przez organ I instancji, budzi liczne zastrzeżenia. Rozstrzygnięcie SKO ograniczyło się w praktyce do analizy czy w przedmiotowej sprawie, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, można było wydać rozstrzygnięcie odmienne. Nie analizowano powtórnie sprawy, a skoncentrowano się zasadniczo jedynie na informacjach przekazanych przez organ I instancji w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., doręczonym wraz z przekazywaną dokumentacją postępowania i odwołaniem. Trudno w takim przypadku postrzegać decyzję SKO (jak również nie było to możliwe w odniesieniu do organu I instancji) jako wydaną przy zachowaniu zasad postępowania administracyjnego, zakreślających ramy swobody uznania organu. Skarżący podniósł, iż SKO oparło się jedynie na twierdzeniach organu I instancji, bez sprawdzenia czy organ ten faktycznie zbadał brak możliwości przeprowadzenia drogi w innym wariancie w kontekście skutków dla środowiska. W ocenie skarżącego materiał dowodowy nie wskazywał jednoznacznie na konieczność udzielenia decyzji odmownej. Wręcz przeciwnie, od chwili złożenia wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. wyraźnie zarysowana była złożoność sprawy i nieoczywistość rozstrzygnięcia. Wydanie prawidłowej decyzji wymagało obiektywnego, zindywidualizowanego podejścia do zagadnienia, a nie przyjmowania z góry konkretnego rozstrzygnięcia. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący wyraził twierdzenie, iż wywód organu I instancji oraz wyciągnięte wnioski są nieprzekonujące i nie powinny być podstawą wydania decyzji odmownej. Strony wielokrotnie stwierdzały, że nie ma możliwości dokładnego oszacowania wpływu na środowisko planowanej drogi. W jaki więc sposób marszałek jest w stanie ustalić, iż stopień szkodliwości projektu jest na tyle wysoki, że pomimo licznych argumentów natury ekonomicznej, komunikacyjnej, a także ekologicznej, przemawiających za korzystnością planowanego rozwiązania, a wyrażonych w dokumentacji załączonej do wniosku oraz podkreślonych w odwołaniu, wydał decyzję odmowną. Z przytoczonych przez organy obu instancji zapisów prognozy wynika, iż w skali całego terenu objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego największą ingerencję w pokrywę roślinną oraz najintensywniejsze negatywne oddziaływanie na warunki gruntowe oraz środowisko przyrodnicze będzie miało miejsce na terenach oznaczonych w projekcie planu jako [...] i [...]. Należy jednak zauważyć, że ten zapis prognozy operuje wyłącznie w zakresie terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie wskazano na najintensywniejsze oddziaływanie, lecz jest to oddziaływanie najintensywniejsze w skali tego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W gruncie rzeczy prognoza charakteryzuje ten plan jako mało inwazyjny dla środowiska, przez co nawet określenie o najintensywniejszym oddziaływaniu na środowisko w skali terenu objętego projektem planu nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia założenia, iż oddziaływanie to jest na tyle intensywne i szkodliwe, że należy z góry wyłączyć dopuszczalność projektowania tam drogi, zwłaszcza mając na uwadze pozostałe argumenty przemawiające za przedłożonym projektem przebiegu drogi.

W przedmiocie postawionego organowi sporządzającemu projekt planu zarzutu braku porównania alternatywnych rozwiązań z rozwiązaniem zaproponowanym w projekcie, skarżący wskazał, iż teoretyczną alternatywą mógłby być przebieg drogi po istniejącym już, obecnie wykorzystywanym śladzie. W odwołaniu od decyzji I instancji wskazano jednak, że adaptacja obecnego układu komunikacyjnego do klasy [...] (zbiorczej) jest niemożliwa z powodu braku miejsca, gdyż pas drogi klasy [...] wymaga szerokości min. 20 m, a dostępne jest jedynie 10 - 12 m. Alternatywne przebiegi drogi klasy [...] były przedmiotem dyskusji, w której wskazywano, iż nie ma także możliwości przeprowadzenia jej po północnej stronie istniejącej zabudowy. W praktyce więc nie istnieje alternatywne rozwiązanie, co nie znalazło odzwierciedlenia w wydanych rozstrzygnięciach. Niezwykle istotny jest również fakt, że SKO nie odniosło się do większości zarzutów wyrażonych w odwołaniu. SKO zwróciło w swoim rozstrzygnięciu uwagę na fakt, iż "w szerokim uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawia argumenty przemawiające za wyrażeniem zgody na zmianę przeznaczenia przedmiotowych gruntów", w żaden jednak sposób SKO nie odniosło się do tych argumentów ograniczając się jedynie do stwierdzenia, w dalszej części pisma, iż przy stwierdzeniu, że dane grunty mają walory przyrodnicze, SKO miał na uwadze zarzuty skarżącego. Skarżący wskazywał na zaprojektowanie drogi w przewidzianym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P. korytarzu tranzytowym obejmującym pas linii kolejowej - północnej kolejowej obwodnicy P., a tym samym minimalizację obszaru negatywnego oddziaływania sieci komunikacyjnej na tereny leśne poprzez lokalizację ich na terenach gdzie już to oddziaływanie występuje. Nie należy również pomijać argumentu, zgodnie z którym płynny ruch samochodowy generuje mniej zanieczyszczeń niż pojazdy stojące w korku przed przejazdem kolejowym. Skarżący zwrócił również uwagę na brak indywidualizacji rozstrzygnięcia zarówno przez organ I instancji jak i SKO. W swoim rozstrzygnięciu organ I instancji wielokrotnie odnosił się do lasów stanowiących klinowo-pierścieniowy system zieleni, bez indywidualizacji zagadnienia. SKO w swoim rozstrzygnięciu nie odniósł się w ogóle do tak ogólnego ujęcia problemu. Organ I instancji w swej decyzji wielokrotnie wskazuje na walory przyrodnicze i rekreacyjne lasów klinowo-pierścieniowego systemu zieleni, w sposób poniekąd oderwany od stanu faktycznego przytacza argument atrakcyjności turystycznej i rekreacyjnej przedmiotowych gruntów, wskazując je jako ostoję fauny i flory (operując raczej w kontekście ogółu lasów klinowo-pierścieniowego systemu zieleni), podczas gdy wnioskowane do przeznaczenia na cele nieleśne grunty położone są bezpośrednio wzdłuż istniejącej już, intensywnie eksploatowanej magistrali kolejowej. Trudno jest w tym przypadku mówić o atrakcyjności turystycznej czy znacznych walorach przyrodniczych. Nadto, w piśmie Marszałka Województwa W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ ten podnosi, iż atrakcyjność rekreacyjna nie odnosi się wyłącznie do gruntów leśnych objętych wnioskiem ale odnosi się także do terenów sąsiednich nie objętych projektem planu i wspólnie tworzących obszar cenny przyrodniczo i rekreacyjnie. Nie zwrócono jednak uwagi, co podnoszono już w odwołaniu, że przedmiotowy teren stanowi jedynie minimalną, peryferyjną część kompleksu leśnego, położony przy tym bezpośrednio, równolegle do istniejącej linii kolejowej. W żaden znaczny sposób nie zakłóci ani nie wpłynie to na funkcje całego kompleksu leśnego, a na terenach leżących w bezpośrednim sąsiedztwie swoje negatywne oddziaływanie wywiera istniejąca już linia kolejowa. Nieracjonalnym byłoby wprowadzanie negatywnych oddziaływań na innych terenach w sytuacji już istniejącego (zapisanego w studium) korytarza komunikacyjnego.

Skarżący podniósł ponadto, iż ochrona gruntów leśnych i rolnych nie może oznaczać całkowitego zakazu przeznaczania ich pod cele nierolne i nieleśne. Mając na uwadze, iż przedmiotowe lasy stanowią lasy ochronne, zgodnie z art. 15 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.), ich przeznaczenie na inne cele może nastąpić w przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów. Brak innych gruntów został już wyżej poruszony, natomiast na ważny interes społeczny skarżący zwracał uwagę już w odwołaniu od decyzji I instancji. Wykazano, że projektowana droga nie będzie służyć jedynie mieszkańcom okolicznych miejscowości lecz będzie również stanowiła ciąg komunikacyjny z gmin ościennych do centrum miasta. Organ nie wziął pod uwagę przedłożonego wraz z odwołaniem opracowania: "Założenia dla kształtowania układu komunikacyjnego". SKO wyraził w swym rozstrzygnięciu opinię, iż przedmiotowa droga jest potrzebna, tym samym podkreślając istnienie ważnych względów społecznych, przemawiających za planowaniem drogi na przedmiotowych terenach. Pomimo treści odwołania SKO nie ustosunkował się do argumentacji za jej lokalizacją na danych gruntach, a tym samym przemawiającej za ich przeznaczeniem na cele nieleśne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując iż zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Organ wskazał, iż swoje stanowisko oparł na dokumentacji dostarczonej przez samego skarżącego. Organ podniósł również, iż w żaden sposób nie wykazano, że lokalizacja drogi na terenach leśnych będzie miała mniejszy wpływ na środowisko niż przebudowa dotychczasowych węzłów.

Na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Marszałka Województwa w części odnoszącej się do nie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z uwagi na zaskarżenie decyzji organu I instancji wyłącznie w zakresie odnoszącym się do nie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych Sąd jest uprawniony do kontroli decyzji wyłącznie w tym zakresie.

Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Według art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymienia rodzaje gruntów, których przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody i wskazuje organy właściwe do wyrażenia tej zgody. W orzecznictwie wskazuje się, iż ustawa ta jedynie w art. 6 ust. 1 odnosi się do kwestii przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy kwalifikowaniu gruntu leśnego i rolnego do odmiennego przeznaczenia. Zgodnie z zapisem art. 6 ust. 1 ustawy, na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Taka konstrukcja rozstrzygnięcia oznacza, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 109/11, Wspólnota 2011/17/45).

W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości, iż decyzja dotycząca wyrażenia przez właściwy organ zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne ma charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 Kpa powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 Kpa) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. A zatem organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, ma również obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy. Podnieść należy, że okoliczność, iż przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu administracji, nie zwalnia sama przez się tego organu od obowiązku uzasadnienia faktycznego decyzji. Nie może ono opierać się na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Decyzje uznaniowe wymagają również uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Organ administracji publicznej jest także zobowiązany do podania pełnego uzasadnienia prawnego, w szczególności wyjaśnienia motywów skorzystania ze swych uprawnień. Inaczej rzecz ujmując organ administracji publicznej w każdym wypadku musi przedstawić przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego. Należy podkreślić, że załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji uznaniowej nie upoważnia organu do podejmowania rozstrzygnięć mających cechy dowolności.

W przedmiotowej sprawie wbrew wywodom skargi nie doszło do przekroczenia uznania administracyjnego.

W ocenie Sądu powyższemu uzasadnieniu nie można przypisać cech dowolności. W tym miejscu wskazać należy, iż samo powołanie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zawierającego zasadę ogólną, bez szczegółowego odniesienia się do konkretnej nieruchomości, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia nie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia.

W niniejszej sprawie organ dokonał stosownej analizy powołując regulacje prawną i odnosząc ją do konkretnej nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy, iż w uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał znajdujące się na wnioskowanym terenie lasy. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy grunty te, będące częścią większego kompleksu leśnego, wraz z terenem sąsiadującym objętym projektem mpzp - stanowiącym część byłego użytku ekologicznego "S.", oznaczonym w projekcie miejscowego planu symbolem [...] oraz granicząc bezpośrednio z terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. Z. K. Z." w P[...] - część [...] "Otoczenie J. S." uchwalonym przez Radę Miasta P. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., ze względu na swoje wyjątkowe walory przyrodnicze, krajobrazowe oraz turystyczne tworzą, w granicach miasta P., obszar niezwykle cenny przyrodniczo.

W tym miejscu zgodzić należy się z organem, iż nie można rozpatrywać złożonego wniosku odnosząc się tylko do gruntów leśnych wnioskowanych o zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, ale również poprzez pryzmat terenów sąsiednich, gdyż zmiana przeznaczenia wnioskowanych gruntów leśnych pod planowane cele będzie miała w konsekwencji wpływ również na tereny sąsiednie, przez które miałaby przebiegać planowana droga "N. K.", powodując tym samym nieodwracalne zmiany w całym, znajdującym się na tym obszarze ekosystemie. W szczególności, iż przedmiotowy grunt, jak wskazano wyżej, granicząc bezpośrednio z terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "P. Z. K. Z." w P. - część [...] "Otoczenie J. S.". Ponadto organ zwrócił uwagę, iż lokalizacja obszaru opracowania projektu planu w granicach północno - zachodniego klina zieleni, jak również występowanie w jego granicach terenów cennych przyrodniczo (dawny użytek ekologiczny "P." oraz, sąsiadujący z gruntami leśnymi wnioskowanymi o zmianę przeznaczenia, fragment użytku ekologicznego "S.") powoduje, że tutejsza fauna i flora charakteryzuje się dużym stopniem różnorodności.

Ponadto organ prawidłowo wskazał na aspekt zmniejszenia poziomu zanieczyszczeń powietrza, wpływu na kształtowanie lokalnego klimatu akustycznego, ograniczając rozprzestrzenianie się hałasu generowanego przez linię kolejową oraz ul. K..

Organ uzasadniając odmowę słusznie powołał się również na dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę. Organ podniósł, iż w załączonych do wniosku ww. opracowaniach planistycznych, obszar byłego użytku ekologicznego "S." scharakteryzowany jest jako cenny przyrodniczo. Ze względu na wysoką wartość przyrodniczą dużej części terenów znajdujących się w granicach planu, obejmujących fragment dawnego użytku ekologicznego "S.", konieczne byłoby zachowanie w jak największym stopniu cennych walorów naturalnych tych terenów oraz zapobieganie procesom wpływającym na zubożenie tutejszej szaty roślinnej. Ponadto organ wskazał, iż dla obszaru byłego użytku ekologicznego "S." oznaczonego symbolem [...] "Prognoza oddziaływania na środowisko" przewiduje zwrócenie szczególnej uwagi na ustalenie ochrony poszczególnych komponentów środowiska, zabezpieczenie przed ich nadmierną antropopresją oraz zapewnienie ciągłości poszczególnych elementów środowiska. W stosunku do wszystkich terenów zieleni nakazuje się ochronę ich walorów krajobrazowych, poprzez utrzymanie istniejącego krajobrazu lasów, łąk oraz poprzez utrzymanie właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz wprowadzenie nowych elementów. Także podkreślił, iż na etapie wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, nie jest możliwe również dokładne oszacowanie, jak wielkie straty poniesie środowisko naturalne poprzez ewentualną budowę planowanej drogi. W konsekwencji może się okazać, że straty poniesione przez środowisko naturalne, będą znacznie większe niż te, które pierwotnie zakładają zapisy wspomnianej "Prognozy oddziaływania na środowisko" tj. konieczność wycięcia drzewostanu na terenach przeznaczonych pod lokalizację pasa drogowego (szacunkowo 1,5 ha - na fragmencie drogi oznaczonej w projekcie miejscowego planu symbolem [...]), co w konsekwencji skutkować będzie utratą siedlisk leśnych oraz trwałym ograniczeniem zdolności biologicznych tych terenów.

Ponadto wskazać należy, iż w "Prognozie oddziaływania na środowisko" czytamy, iż na cennych przyrodniczo terenach znajdujących się w granicach planu, stwierdzono obecność aż 160 gatunków roślin naczyniowych, w tym 29 gatunków roślin zagrożonych. Ponadto wskazano tam, iż w granicach omawianego terenu (na terenach dawnego użytku) stwierdzono także obecność gatunków roślin, objętych na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska ochroną całkowitą lub częściową.

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy teren zaliczyć należy do cennych przyrodniczo, a jakiekolwiek na nim zmiany będą miały bez wątpienia wpływ na istniejącą florę i faunę zarówno w obszarze objętym planem jak i na terenach z nim sąsiadujących.

Podnieść również należy, na co zasadnie zwrócił uwagę organ II instancji, iż z prognozy tej wynika, że zjawisko negatywnego oddziaływania lokalizacji nowych szlaków komunikacyjnych na powierzchnię ziemi, jak i warunki gruntowe wystąpi w największej skali na terenach przeznaczonych pod lokalizację nowoprojektowanej drogi klasy zbiorczej ([...]), przebiegającej wzdłuż nasypu kolejowego, w południowej części obszaru objętego mpzp na obecnym etapie projektowania, określenie skali występowania tego zjawiska jest utrudnione, w związku z czym szczegółowy opis oddziaływania lokalizacji tego rodzaju przedsięwzięcia zostanie wykonany na potrzeby specjalistycznych opracowań, niezbędnych do uzyskania wymaganych prawem decyzji zezwalających na realizację tego przedsięwzięcia. Ponadto na s. 44 i 45 Prognozy czytamy, iż "Najbardziej drastyczne skutki w odniesieniu do pokrywy roślinnej wystąpią w przypadku realizacji nowo projektowanej drogi zbiorczej ([...]), która przebiegać będzie przez tereny leśne. Lokalizacja tej inwestycji wiązać się będzie z koniecznością dokonania wycinki drzew na znacznym obszarze lasu (Szacunkowo 1,5ha) oraz całkowitym usunięciem roślinności z powierzchni przeznaczonej pod budowę pasa drogowego. Szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualne środki, jakie zostaną podjęte w celu wykonania kompensacji przyrodniczej, zostaną przedstawione na późniejszych etapach projektowania. W chwili obecnej, z uwagi na brak szczegółów opisujących planowaną inwestycję, nie jest możliwe szczegółowe określenie charakteru i zasięgu jej oddziaływania." Z kolei na s.56 Prognozy wskazano, iż "nie przewiduje się jednak wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko (za wyjątkiem realizacji projektowanej drogi zbiorczej, której oddziaływanie zostanie szczegółowo opisane na późniejszych etapach projektowania, poprzedzających uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia)."

Wobec powyższego, w świetle choćby dokumentu przedłożonego przez samego skarżącego, jednoznacznie wynika, iż mamy do czynienia z terenem cennym przyrodniczo, a planowana realizacja drogi w sposób znaczący będzie oddziaływać na środowisko.

Dokonując oceny niniejszego wniosku, organ zasadnie wskazał, iż mając na uwadze treść art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym ochrona gruntów leśnych polega na m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze, zapobieganiu procesom degradacji i dewastacji gruntów leśnych oraz szkodom w drzewostanach i produkcji leśnej, powstającym wskutek działalności nieleśnej i ruchów masowych ziemi powinien dokonać oceny, czy ochrona gruntów leśnych w aspekcie niniejszej sprawy tj. wpływu planowanej inwestycji na cenny przyrodniczo obszar, uznał, iż uniemożliwia na obecnym etapie wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne polegające na budowanie trasy o klasie zbiorczej.

Oceniając powyższy wniosek w tym aspekcie Sąd uznał za prawidłowe ustalenie organu, iż ze względu na dużą wartość przyrodniczą gruntów leśnych objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia, stanowiących część większego kompleksu leśnego, a wraz z terenem sąsiednim, znajdującym się w obrębie projektu mpzp oraz terenem sąsiednim objętym mpzp dla obszaru "P. Z. K. Z." w P. - część [...] "Otoczenie J. S.", które zaliczone zostały do obszarów cennych przyrodniczo, zmiana przeznaczenia przedmiotowych gruntów leśnych pod planowane cele jest nieracjonalna z punktu widzenia ochrony gruntów leśnych. Organ wyjaśnił, iż konieczne jest zachowanie cennych walorów naturalnych zarówno terenów objętych projektem mpzp jak i terenów sąsiednich, zapobieganie procesom mogącym wpływać negatywnie na utrzymanie występujących na tym terenie ekosystemów oraz zachowanie ciągłości oraz zwartości obszarów leśnych, tak, aby jak najlepiej mogły one wypełniać swoje przyrodnicze, krajobrazowe oraz turystyczne funkcje. Prawidłowo organ uznał, iż względy społeczne planowanej drogi "N. K." są trudne do oszacowania, gdyż planowana zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, mogąca się przyczynić do zwiększenia ruchu samochodowego w tej części miasta, będzie obsługiwana również przez inne drogi w tym m.in. ul. Z.. Na chwilę obecną nie jest również możliwa dokładna ocena, jaką rolę w planowanej komunikacji będzie stanowiła droga [...] będąca fragmentem [...] miasta P.. Podobnie, nie jest również możliwe dokładne oszacowanie strat jakie poniesie środowisko naturalne poprzez wprowadzenie w tereny cenne przyrodniczo planowanej drogi. Organ podniósł, iż w konsekwencji może się okazać, że straty w środowisku naturalnym będą znaczne większe, niż zakładana utrata siedlisk leśnych oraz trwałe ograniczenie zdolności biologicznych tych terenów. Ponadto teren ze znajdującymi się w jego obrębie lasami ochronnymi, posiadający walory przyrodnicze, krajobrazowe czy rekreacyjne, jest dobrem ogólnym, służącym całej społeczności miejskiej, jak i mieszkańcom gmin sąsiednich.

W tym miejscu podkreślić należy, iż zarówno z oświadczenia skarżącego złożonego na rozprawie administracyjnej jak i z Prognozy wynika, że na obecnym etapie nie da się dokładnie określić jaki wpływ na środowisko będzie miała planowana inwestycja.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie powyższe okoliczności uprawniały organ do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, iż budowa nowej trasy o klasie zbiorczej przenosząca ruch z terenu zabudowanego poprawi komfort życia mieszkańców, to jednakże brak możliwości oceny na obecnym etapie wpływu w planowanej komunikacji drogi [...] będącej fragmentem [...] miasta P. oraz innych dróg w tym ul. Z. oraz brak możliwości oceny faktycznego wpływu planowanej inwestycji na środowisko nie daje jednoznacznej odpowiedzi czy planowana inwestycja z punktu widzenia ekonomiczno-społecznego jest uzasadniona.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że nowo planowana zabudowa przyczyni się do zwiększenia ruchu w tym rejonie, to jednakże w świetle wyżej wskazanych okoliczności nie można również przesądzić, iż z uwagi m.in. na drogę [...] ruch tranzytowy w tym rejonie ulegnie znacznemu zmniejszeniu.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż organ niedostatecznie przeprowadził czynności niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy wskazać należy, iż jest on bezzasadny. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Podnieść należy, iż głównym dowodem w sprawie była przedłożona przez skarżącego Prognoza oddziaływania na środowisko. Ponadto organ w toku postępowania przeprowadził rozprawę jak i wizję lokalną. Jak wynika z protokołu wizji, potwierdziła ona, że część gruntów wnioskowanych o zmianę przeznaczenia stanowi fragment większego kompleksu leśnego, dobry stan zdrowotny drzewostanu, jak również atrakcyjność rekreacyjną oraz krajobrazową terenu objętego wnioskiem o zmianę przeznaczenia wraz z terenami sąsiednimi.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy, nie przekraczając granic uznania administracyjnego, dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uzależnione jest wydanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych. Stąd też zarzuty skarżącego odnoszące się do art. 6 Kpa, art. 11 Kpa nie znajdują uzasadnienia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.