Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1011/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

do wyroku z dnia 31 stycznia 2005 r.

Komendant Miejski Policji w P. - działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) decyzją (rozkazem personalnym) z dnia 21 maja 2003 r., Nr 470/2003 zwolnił J.M. - zastępcę naczelnika Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w P. w 10 grupie uposażenia zasadniczego, posiadającego prawo do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego w kwocie 1900 zł z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej dla funkcjonariuszy, którzy podjęli służbę przed dniem 1 stycznia 1999 r. i dodatkiem funkcyjnym II kategorii w wysokości 450 zł - z zajmowanego stanowiska z dniem 30 kwietnia 2003 r. i z dniem 1 maja 2003 r. mianował go na stanowisko specjalisty Referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w P. w 8 grupie uposażenia zasadniczego z prawem do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego w kwocie 1900 zł. oraz mnożnikiem 1,40, z zachowaniem stopnia etatowego podinspektora i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości, Komendant Wojewódzki Policji w R. - rozpatrując odwołanie J.M. - decyzją z dnia [...]r. [...] uchylił tę decyzję tylko w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe orzekając o zwolnieniu z dniem 21 maja 2003 r. i mianowania z dniem 22 maja 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1141/01 - rozpatrując skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] r., Nr [...] - oddalił skargę J.M. nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Sąd uznał, iż "poza sporem pozostaje okoliczność, że na podstawie rozkazu organizacyjnego Nr [...] z dnia [...] r. w Komendzie Miejskiej Policji w P. dokonano zmian organizacyjnych skutkujących m.in. likwidacją stanowiska zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej KMP w P., zajmowanego przez J.M.Nie jest kwestionowane również, iż w dniu 16 kwietnia 2003 r. przeprowadzona została ze skarżącym rozmowa kadrowa udokumentowana protokołem, z którego wynika, że J.M. wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko służbowe "specjalisty". Nie doszło zatem do naruszenia art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, gdyż nie było możliwości mianowania skarżącego na inne równorzędne stanowisko, chociaż była możliwość mianowania na stanowisko eksperta (jedno zwolniło się 15 kwietnia 2003 r., a drugie 15 maja 2003 r.), które jest wyższe od zaproponowanego, lecz niższe od zajmowanego dotychczas, przy czym sprawa mianowania policjanta na określone stanowisko nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. M. wnosił o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...]r. Jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, a także procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r. z późn. zm.), art. 7, art. 77 § 1, art. 108 § 1 k.p.a.".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano przede wszystkim, że zmiany organizacyjne nie są poza sporem, gdyż - czego sąd nie badał - owe zmiany prowadzące do likwidacji stanowiska skarżącego "polegały wyłącznie na zastąpieniu nazewnictwa stanowiska zastępcy naczelnika sekcji na eksperta", czego dowodzi porównanie zakresu obowiązków, były to zatem zmiany pozorne. Ponadto w okolicznościach tej sprawy należało uznać, że w każdym razie właśnie stanowisko eksperta jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem, skarżącego zaś mianowano na stanowisko specjalisty usytuowane o 5 szczebli niżej niż ekspert, wreszcie skarżący wprawdzie wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko, lecz z zastrzeżeniami, które później przedstawił na piśmie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewódzki Komendant Policji wniósł ojej oddalenie.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że co do zasady zasługuje ona na uwzględnienie.

Nietrafny jest wprawdzie zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, który nie znajduje zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, gdy podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego.

Jak stanowi art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że likwidacja stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego pozostaje poza sporem, lecz w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego tę okoliczność i przeczy jej skarżący, okoliczność pozostaje więc sporna. Skarżący utrzymuje, że likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska była pozorna i polegała wyłącznie na zmianie nazewnictwa, gdyż - zachowując dotychczasowy zakres czynności - zastępcy naczelnika sekcji nadano miano eksperta, lecz Sąd tego nie badał. Skarżący utrzymuje ponadto, że w każdym razie w rozumieniu powołanego przepisu stanowisko eksperta jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem, podczas gdy według Sądu jest niższe od dotychczasowego, lecz nie wiadomo skąd wynika to przekonanie, jeżeli nie dokonano żadnych porównań. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z mocy przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest wykładnią prawną dokonaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle tego przepisu nie może budzić wątpliwości, że wydając wyrok z dnia 27 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1141/01 dopuścił się naruszenia prawa materialnego, a zwłaszcza przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, przewidującego, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny - Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że likwidacja stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego pozostaje poza sporem, w sytuacji, kiedy w aktach sprawy nie ma dokumentu potwierdzającego tę okoliczność i przeczy jej skarżący. Sąd nie badał zarzutu J.M., że likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska była pozorna i polegała wyłącznie na zmianie nazewnictwa, gdyż - zachowując dotychczasowy zakres czynności - zastępcy naczelnika sekcji nadano miano eksperta. Sąd nie uporał się również z zarzutem skarżącego, że w rozumieniu powołanego przepisu stanowisko eksperta jest równorzędne z dotychczasowym stanowiskiem. Pogląd Sądu, że stanowisko to jest niższe od dotychczasowego nie został w żaden sposób wykazany, bo nie dokonano żadnych porównań.

Kierując się wskazaną wyżej wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7 i 77 oraz 107 § 3 Kpa.

W sprawie nie wyjaśniono, czy doszło do rzeczywistej likwidacji stanowiska zajmowanego dotychczas przez J.M., czy likwidacja ta nie była pozorna i polegała jedynie na zmianie nazewnictwa, gdyż - zachowując dotychczasowy zakres czynności - zastępcy naczelnika sekcji nadano miano eksperta. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających tę okoliczność, a zaprzecza jej skarżący. Zebrany w sprawie materiał dowodowy ani też uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie pozwalają na uporanie się z zarzutem skarżącego, że w świetle brzmienie przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji - przewidującego, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko - stanowisko eksperta jest równorzędne z jego dotychczasowym stanowiskiem. Organy obu instancji stwierdzając, że stanowisko eksperta jest niżesz od dotychczas zajmowanego przez skarżącego nie wykazały tego poprzez dokonanie stosownych porównań.

Ponownie rozpatrując sprawę należy zebrać pełny materiał dowodowy, w wydanych decyzjach trzeba ustosunkować się do wątpliwości wskazanych w poprzednim akapicie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.