Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2286/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 245,246  par. 1 pkt 1 art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. i M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia postanawia: 1. przyznać skarżącym B. M. i M. M. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącym B. M. i M. M. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

Skarżący B. M. i M. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...].

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, skarżący złożyli pismo z dnia 7 grudnia 2007 r. zatytułowane "Zażalenie", jednak z jego treści wynikało, że domagają się przyznania prawa pomocy. W piśmie z tym, jak i w piśmie złożonym z w dniu 13 grudnia 2007 r. skarżący powoływali się na swoją trudną sytuację materialną. Podnieśli m. in., że są osobami bardzo schorowanymi (szczególnie skarżący –podano, że jest inwalidą I grupy z 85 % stałego uszczerbku na zdrowiu), co wiąże się z wysokimi kosztami leczenia (ok. 600 zł miesięcznie), do pism załączono liczne kserokopie rachunków, faktur VAT, dokumentujących wydatki ponoszone przez skarżących m. in. na lekarstwa, utrzymanie mieszkania, itp. Skarżący sporządzili listy wydatków (rocznych i miesięcznych), z których wynika, że dochody w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie (koszty utrzymania domu, leczenie, wyżywienie).

W nadesłanym następnie na wezwanie Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonym w wymaganej prawem formie, tj. na urzędowym formularzu PPF wnioskodawcy wskazali, ze domagają się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Małżonkowie mieszkają wspólnie w domu o pow. 75 m² (rok budowy – 1968),stanowiącym ich własność. Nie posiadają zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Posiadają samochód marki Skoda, rok. produkcji 1984. Skarżąca nie uzyskuje dochodu, zaś dochód skarżącego z tytułu renty i dodatku pielęgnacyjnego wynosi 2644,13 zł. Z wyjaśnień wnioskodawców (oraz nadesłanych kserokopii dokumentów) wynika, ze dochód ten wystarcza jedynie na bieżące utrzymanie, skarżący wskazali ponadto, że czasami muszą korzystać z pomocy dzieci.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

Mając na względzie informacje zawarte we wniosku sporządzonym na urzędowym formularzu PPF oraz wyżej wymienionych pismach wnioskodawców, należało uznać, iż skarżący wykazali, że nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Biorąc pod uwagę, że skarżący utrzymują się ze świadczenia w wysokości 2644,13 zł, nie posiadają żadnych oszczędności i ponoszą wysokie koszty utrzymania (w tym duże wydatki związane ze złym stanem zdrowia), należało uznać, że uiszczenie kosztów sądowych oraz opłacenie pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika we własnym zakresie, przekracza możliwości finansowe wnioskodawców.

Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.