Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1994/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Budownictwa~Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2 i  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie do kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania postanawia odmówić przyznania A. S. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

W związku z prowadzonym przed Sądem postępowaniem ze skargi A. S. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], wnioskodawczyni wystąpiła w dniu 10 października 2008 r. z wnioskiem o przyznanie kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawczyni podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Z treści formularza wynika, że strona nie uzyskuje żadnych dochodów, posiada majątek w postaci mieszkania o powierzchni [...] m² oraz nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha. Z uwagi na to, że A. S. oświadczyła, iż podejmuje prace dorywcze za granicą, zwrócono się do wnioskodawczyni o wskazanie jak dochód uzyskała z tytułu zatrudnienia przy pracach dorywczych. W odpowiedzi na wezwanie A. S. oświadczyła, że tytułu zatrudnienia przy pracach dorywczych nie uzyskała żadnych dochodów. Skarżąca nadesłała również do Sądu zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] października 2008 r. z którego wynika, że w roku 2007 uzyskała dochód brutto w wysokości [...] zł.

Z uwagi na fakt, iż decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] przyznano skarżącej odszkodowanie za nieruchomość w wysokości [...] zł, zwrócono się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. o udzielenie informacji, czy kwota odszkodowania została stronie wypłacona. W odpowiedzi z dnia 27 października 2008 r. organ udzielił informacji, że w dniu [...] października 2007 r. dokonano płatności we wskazanej kwocie na rzecz Sądu Rejonowego w G., prowadzącego sprawę z wniosku GDDKiA o zezwolenie na złożenie pieniędzy do depozytu sądowego - powodem złożenia pieniędzy do depozytu sądowego była odmowa przyjęcia odszkodowania przez A. S.

Powyższy wniosek został rozpoznany – wydanym przez referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - postanowieniem z dnia 3 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1994/07, którym odmówiono przyznania A. S. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie zostało doręczone wnioskodawczyni w dniu 7 listopada 2008 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru.

Sygn. akt I SA/Wa 1994/07

W dniu 13 listopada 2008 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw na wyżej wymienione postanowienie, wskazując, że jest ono wysoce niesprawiedliwe w stosunku do jej sytuacji.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Prawo pomocy zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może być przyznane osobie fizycznej na jej wniosek. Stosownie do art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, natomiast w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §1, §2 i § 3 ustawy).

W badanej sprawie A. S. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jak również nie wykazała, że nie jest w stanie ich ponieść w pełnej wysokości bez ryzyka wystąpienia uszczerbku swojego utrzymania. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru leży w zakresie jej możliwości płatniczych.

Bezspornym jest, że wnioskodawczyni nie uzyskuje wysokich dochodów, jednakże w sprawie istotne jest to, że skarżącej przyznano odszkodowanie za nieruchomość w wysokości [...] zł. Jak wynika z treści pisma Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad (k- 150) A. S. z własnej woli zrezygnowała z przyjęcia środków pieniężnych, co skutkowało złożeniem tej kwoty w depozycie sądowym po to, aby w każdej chwili strona mogła pieniądze odebrać. Wobec tego nie można zatem uznać, że wnioskodawczyni pozostaje w sytuacji majątkowej, która przemawia za przyznaniem jej zwolnienia z kosztów sądowych oraz (lub) ustanowienia adwokata. Niezależnie od powyższego, zauważyć należy, że z akt sądowych wynika, iż w toku prowadzonego z jej skargi postępowania strona dokonywała opłat (por. k- 94 uiściła kwotę 100 zł, czy k-143 również uiściła kwotę 100 zł), co również potwierdza tezę, że mimo niewielkich dochodów skarżąca jest w stanie wygospodarować środki na opłacenie choćby kosztów sądowych. Ponadto dodać trzeba, iż na obecnym etapie postępowania skarżąca nie jest zobowiązana do uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 246 § 1pkt 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.