Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 92/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 84
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 92/22

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 grudnia 2021 r. znak: NSP.906.1.6.2019 Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpoznaniu odwołania M. M. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia 30 lipca 2019 r. nr SE.IIIa-413/68/18 w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zwanego dalej rozporządzeniem, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że sprawa była już przedmiotem oceny Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (dalej ŚPWIS), który decyzją z 30.12.2019 r. nr NSP 906.1.6.2019 utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach (dalej PPIS) z 30.07.2019 r. o braku podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej tj. przewlekłych chorób narządu głosu, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 9.09.2020 r. sygn. akt II SA/Ke 234/20 uchylił zaskarżoną decyzję ŚPWIS, stwierdzając, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to § 8 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny uzna, że materiał dowodowy, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzasadnienia tego materiału.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zwrócił uwagę, że M. M. w piśmie z 11 grudnia 2019 r. wniosła uwagi dotyczące wyjaśnień jednostek orzeczniczych oraz załączyła kolejny wynik badania wideostroboskopowego z 2 grudnia 2019 r., w którym rozpoznano przewlekłe zapalenie krtani oraz niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, a więc jednostkę chorobową wymienioną w pozycji 15.3 wykazu. Powyższej dokumentacji organ II instancji nie przekazał jednostkom orzeczniczym uznając, że kolejny wynik badania nie mógł wpłynąć na zmianę ustaleń jednostek, gdyż zgodnie z poglądami judykatury sam fakt, że strona inaczej aniżeli jednostki medyczne postrzega przyczynę powstania swojego schorzenia, czy też kompletność wydanych orzeczeń, opierając swoje stanowisko na zaświadczeniach wystawionych przez innych lekarzy, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania jednostki medyczne. Jednak zdaniem Sądu, organ powinien dostrzec, że rozpoznanie zawarte w wyniku badania z 2.12.2019 r. jest w istotnej dla sprawy części różne od rozpoznania znajdującego się w ocenianym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Kielcach (WOMP) i przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi (IMP) wyniku badania skarżącej z 20.08.2019 r. W pierwszym wyniku badań nie rozpoznano żadnej z chorób figurujących w wykazie (poz. 15), natomiast w drugim badaniu znalazło się rozpoznanie niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, tj. dokładnie takiej jednostki chorobowej, jaka figuruje w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15.3. Powyższa okoliczność może potwierdzać rozwinięcie się u skarżącej choroby zawodowej, skoro od ustania narażenia zawodowego skarżącej, tj. od kwietnia 2018 r. do daty badania dokumentującego wystąpienie objawów chorobowych nie upłynął jeszcze okres 2 lat, który zgodnie z wykazem chorób zawodowych upoważnia w przypadku jednostek chorobowych wymienionych w pozycji 15 do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Za takim stanowiskiem przemawia również wynik badania dołączony przez skarżącą do akt postępowania sądowo-administracyjnego z 21.02.2020 r., w którym również stwierdzono przewlekłe przerostowe zapalenie krtani oraz niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

W uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku WSA w Kielcach podniesiono, że nie została dokonana należyta ocena niczym nieumotywowanej korekty orzeczenia z 18.06.2019 r. Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. Wprawdzie w piśmie z 4.11.2019 r. wskazano, że w wyniku przeprowadzonego przez tę jednostkę badania rozpoznano u skarżącej obrzęk Reinkego, a nie jak błędnie wpisano "dysfonię hyperfunkcjonalną", jednak Instytut Medycyny Pracy w Łodzi w żaden sposób nie odniósł się merytorycznie do dokonanej korekty, nie wyjaśniając w szczególności, co było przyczyną zmiany rozpoznania. Nie sposób zatem ocenić, czy modyfikacja ta była wynikiem sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, błędem w sztuce lekarskiej czy też efektem przeprowadzenia nowych badań. Milczenie według sądu w tej kwestii jednostki orzeczniczej wzbudza wątpliwości, co do rzetelności i fachowości wydanego orzeczenia lekarskiego, które posiada walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i jest jednym z dowodów w sprawie.

Zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku, WSA w Kielcach zobowiązał organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez uzyskanie stanowiska WOMP oraz IMP po zapoznaniu się przez obie jednostki orzecznicze z wynikami badań lekarskich z 2.12.2019 r. oraz 21.02.2020 r. i uzyskanie dodatkowego uzasadnienia dokonanej korekty orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, które szczegółowo wskaże przyczyny modyfikacji w zakresie rozpoznania jednostki chorobowej oraz rozważy podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 27 grudnia 2021 r. znak: NSP.906.1.6.2019.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 31 sierpnia 2018 r. PPIS w Kielcach otrzymał od Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach zgłoszenie podejrzenia u M. M. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu. Organ I instancji ustalił, że M. M. była zatrudniona jako nauczyciel w wielu placówkach publicznych i prywatnych, w których łączny okres narażenia na nadmierny wysiłek głosowy wyniósł ponad 23 lata. Od 5 kwietnia 2018 r. do 3 sierpnia 2018 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a od 4 sierpnia 2018 r. do 30 stycznia 2019 r. na zasiłku rehabilitacyjnym. WOMP w Kielcach w dniu 21 marca 2019 r. wydał orzeczenie lekarskie nr PMLO-KChZ-108/18 o braku podstaw do rozpoznania u M. M. choroby zawodowej, gdyż nie stwierdzono wskazanych w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, lecz rozpoznano obrzęk Reinkego, który nie jest umieszczony w tym wykazie. Na skutek odwołania M. M. ponowne postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadził Instytut Medycyny Pracy w Łodzi i w dniu 18 czerwca 2019 r. wydał orzeczenie lekarskie nr NKPCHZA/38/2019 (z uwzględnieniem korekty dokonanej przy piśmie z 4.11.2019 r.) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani pozwalają na rozpoznanie obrzęku Reinckiego i nie są objęte wykazem chorób zawodowych.

Prowadząc ponownie postępowanie ŚPWIS pismem z 15.12.2020 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach i Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o weryfikację wydanych przez te jednostki orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, w zakresie wskazanym przez WSA w Kielcach.

W ocenie organu odwoławczego, orzeczenia: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach z dnia 21.03.2019 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 18.06.2019 r. uzupełnione ośmioma pismami (IMP: z 4.11.2019, 4.02.2020, 10.05.2021, 27.07.2021, 4.11.2021; WOMP: z 22.11.2019, 3.03.2021, 16.11.2021) wskazują, że w wyniku przeprowadzonej diagnostyki fonoaudiologicznej nie stwierdzono zmian chorobowych uznanych za następstwo nadmiernego wysiłku głosowego tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Obie jednostki orzecznicze uznały, że stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani M. M. nie zostały objęte wykazem chorób zawodowych, co oznacza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Zdaniem ŚPWIS, jednostki orzecznicze swoje opinie wydały na podstawie badań specjalistów foniatrii doświadczonych w diagnostyce chorób zawodowych natomiast uczestniczka postępowania w sposób nieuprawniony, nie posiadając odpowiedniej wiedzy medycznej, interpretuje fragmenty opisów badań i rozpoznania, nie mając świadomości znaczenia różnic w terminologii medycznej czy też synonimów określeń. Z treści pisma IMP w Łodzi z 4.11.2021 r. wynika, że badanie przeprowadzone w trybie odwoławczym to badanie niezależne. W zapisach elektronicznych z badań narządu głosu (nagrania z 2.12.2019 r., 21.02.2020 r., 12.02.2021 r.) foniatra nie wykazał obecności zmian w obrębie narządu głosu o charakterze zawodowym. Zgodnie z opinią tej jednostki, IMP nie był w stanie odnieść się i komentować prawidłowości oceny narażenia głosu na podstawie kolejnych kserokopii opisu badania foniatrycznego.

Co się zaś tyczy korekty orzeczenia lekarskiego nr NKPCHZA/38/2019, ŚPWIS kierując się stanowiskiem IMP w Łodzi zawartym w piśmie z 4.02.2020 r. przyjął, że przyczyną zaistniałej sytuacji był błąd techniczno-pisarski, który powstał w trakcie pisania orzeczenia w zakresie wpisania rozpoznania schorzenia narządu głosu. W piśmie podkreślono, że w karcie badania laryngologiczno-foniatrycznego z 6.06.2019 r. rozpoznano obustronne obrzęki Reinkiego.

Podsumowując, zdaniem ŚWPIS postępowanie w analizowanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku WSA w Kielcach z 9.09.2020 r., a okoliczność niestwierdzenia u M. M. choroby zawodowej została udowodniona.

Na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę wniosła M. M., domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie;

- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów poprzez odmowę uznania za wiarygodne wyników badań z przyczyny, że zostały przeprowadzone przez lekarzy nieuprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych oraz błędne ustalenie, że w wynikach tych badań nie stwierdzono istnienia choroby zawodowej;

- art. § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie i oparcie się na dowodach stojących w sprzeczności z pozostałą treścią materiału dowodowego w postaci przedłożonych wyników badań;

W uzasadnieniu skarżąca szczegółowo opisała czynności podejmowane zarówno przez organ administracji, jednostki orzecznicze jak i przez siebie w celu załatwienia sprawy dotyczącej rozpoznania u niej choroby zawodowej narządu głosu. Zdaniem autorki skargi, przedstawione przez nią wyniki badań wykonanych przez uprawnionego lekarza, specjalisty foniatry i audiologa, otolaryngologa dr n. med. W. W., pracownika Szpitala Klinicznego im. [...], który według rozporządzenia jest jednostką uprawnioną do orzekania w sprawach chorób zawodowych, należy traktować na równi z wynikami badań jednostek orzeczniczych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak natomiast wyjaśnienia, czy wynik badania przeprowadzony przez lekarza uprawnionego do rozpoznawania chorób zawodowych stwierdzający istnienie choroby ujętej pod poz. 15.3. wykazu chorób zawodowych organ prowadząc postępowanie uznał za niewiarygodny czy za dowód niższy rangą. Skarżąca stwierdziła, że istniejące wątpliwości tj. rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek orzeczniczych a przedłożoną dokumentacją medyczną, odmowa uznania za wiarygodne wyników badań oraz błędne ustalenie, że w wynikach tych badań nie stwierdzono objawów choroby zawodowej nie zostały właściwie rozpoznane, zdiagnozowane i wyjaśnione w toku postępowania, co było obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie.

W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi w całości, przywołując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wobec dyspozycji art. 153 Ppsa zarówno organ administracji publicznej jak i tut. Sąd, związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9.09.2020 r. sygn. akt II SA/Ke 234/20.

Zgodnie z wytycznymi WSA w Kielcach, ŚPWIS przesłał dokumentację medyczną skarżącej (badania: z 2.12.2019 r., 21.02.2020 r.) do orzekających w sprawie jednostek pierwszego i drugiego stopnia celem uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy kolejne badania są potwierdzeniem objawów choroby i czy mają wpływ na zmianę treści wydanych przez te jednostki orzeczeń lekarskich. Z udzielonej przez WOMP w Kielcach odpowiedzi wynikało, że analiza dokumentacji medycznej, a w szczególności zapis video badań laryngovideostroboskopowych z 2.12.2019 r. i 21.02.2020 r. przeprowadzona przez specjalistę foniatrę przeszkolonego z zakresu specyfiki zawodowych chorób narządu głosu, konsultującego pacjentów w WOMP wskazuje na przewlekłe obrzękowe zapalenie krtani o typie Reinke, z cechami niewydolności fonacyjnej głośni. W jego ocenie obraz ten nie odpowiada niedowładom mięśni wewnątrzkrtaniowych z wrzecionowatą niedomykalnością głośni. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia stwierdziła jednoznacznie, że załączone wyniki badań potwierdzają wcześniejsze rozpoznanie WOMP i nie mają wpływu na zmianę treści orzeczenia WOMP z 21.03.2019 r. nr PMLO-KChZ-108/18 (pismo z dnia 3.03.2021 r., k. nr 266 akt adm.).

Jednostka orzecznicza drugiego stopnia stwierdziła, że analiza zapisu wideostroboskowego załączonego do dokumentacji nie wykazała zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych (pisma z 10.05.2021 r., 27.07.2021 r. k. nr 298 i 343 akt adm.). W piśmie z 4.02.2020 r. IMP w Łodzi wyjaśnił, że przyczyną korekty orzeczenia lekarskiego nr NKPCHZA/38/2019 był błąd techniczno-pisarski powstały w trakcie pisania orzeczenia jedynie w zakresie wpisanego rozpoznania schorzenia narządu głosu. Z uwagi na datę pisma tj. 15.12.2020 r., w którym ŚPWIS zwracał się o udzielenie wyjaśnienia dokonanej korekty orzeczenia z 18.06.2019 r. nr NKPCHZA/38/2019, okoliczność, że w ww. piśmie błędnie podano rok "2020", pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości dokonanej korekty.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wydając zaskarżoną decyzję, Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach wykonał zalecenia w zakresie wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9 września 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 234/20. W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego wnikliwej oceny, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia u M. M. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych.

Obie jednostki orzecznicze zapoznały się z przedstawioną przez skarżącą dokumentacją medyczną i po jej analizie nie znalazły podstaw do zmiany swoich orzeczeń. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego na tle spraw związanych z rozpoznawaniem chorób zawodowych jednoznacznie wynika, że organy administracji orzekające w sprawach tego rodzaju są związane treścią merytoryczną orzeczeń lekarskich, o ile zostały wydane przez uprawnione jednostki orzecznicze z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza bowiem ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. To lekarz ma wiedzę specjalistyczną w zakresie rozpoznania choroby zawodowej i to on decyduje o tym, jakie dokumenty i badania są niezbędne, w jakim zakresie i jak mają być przeprowadzone (tak NSA w wyroku z 7 lutego 2018 r. II OSK 940/16, dostępnym na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie jest zobligowany do oceny wiarygodności dowodów przedłożonych przez skarżącą i określenia ich rangi w stosunku do pozostałych dowodów. Obowiązkiem organu jest przede wszystkim przekazanie orzekającym w sprawie jednostkom medycznym pełnej dokumentacji, tak aby umożliwić im zapoznanie się z całym materiałem dowodowym oraz zapewnić wydanemu przez nie orzeczeniu waloru opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a. Istotne w sprawie jest to, czy kompetentna do orzekania jednostka orzecznicza pierwszego i drugiego stopnia rozpoznają u skarżącej chorobę zawodową, nie zaś to, czy prywatne badania na zlecenie skarżącej wykonane nawet przez specjalistę w danej dziedzinie, taki fakt potwierdzą. Organy administracyjne nie są uprawnione do weryfikacji pod względem merytorycznym orzeczeń o stanie zdrowia chorego. Również sama skarżąca takich uprawnień nie posiada, o ile oczywiście wydane orzeczenie lekarskie odpowiada wymogom zawartym w przepisach. Przepisy proceduralne, jak słusznie zauważył organ, nie przewidują możliwości powoływania dodatkowego biegłego w postępowaniu administracyjnym, w celu usunięcia rozbieżności pomiędzy orzeczeniami jednostek orzeczniczych, a przedłożoną przez stronę dokumentacją medyczną. Fakt, że strona inaczej aniżeli jednostki medyczne postrzega przyczynę powstania swojego schorzenia, czy też kompletność wydanych orzeczeń, opierając swoje stanowisko na zaświadczeniach wystawionych przez innych lekarzy, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania jednostki medyczne.

Należy również podnieść, że ŚPWIS opierając się na wyjaśnieniach IMP w Łodzi w przekonujący sposób wyjaśnił dokonaną przez tę jednostkę korektę orzeczenia nr NKPCHZA/38/2019. Skoro wyniki badania laryngologiczno-foniatrycznego o czym wprost stanowi powyższe orzeczenie, potwierdzają rozpoznanie: obustronne obrzęki Reinkego, które zgodnie ze stanowiskiem obu jednostek orzeczniczych nie są objęte wykazem chorób zawodowych, to należy przyjąć, że wpisanie w orzeczeniu IMP w Łodzi z dnia 18.06.2019 r. dysfonii hyperfunkcjonalnej stanowiło błąd pisarski. Sprostowanie tego błędu i korekta wydanego przez IMP w Łodzi orzeczenia są zatem uzasadnione.

Na tle okoliczności analizowanej sprawy nie budzi wątpliwości, że orzeczenia lekarskie wraz z ich uzupełnieniem posiadają walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., co oznacza, że organy administracji związane były jego treścią i nie mogły czynić odmiennych ustaleń w zakresie stanu zdrowia skarżącej.

Zdaniem Sądu, nie można czynić organowi zarzutu niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ administracji dokonuje w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną jej rozstrzygnięcia. W analizowanej sprawie dla stwierdzenia przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata. Z ustaleń organu wynika, że zakończenie pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy nastąpiło z dniem 4.04.2018 r. W aspekcie przytoczonego unormowania na pełną akceptację zasługuje pogląd ŚPWIS, że kolejna wnoszona przez skarżącą dokumentacja wraz z nowymi wynikami badań nie może stanowić przedmiotu oceny organu. Upłynął bowiem 2-letni okres, w którym powinny nastąpić udokumentowane objawy choroby narządu głosu, aby zgodnie z przepisami można je wiązać przyczynowo z zakończonym wcześniej narażeniem zawodowym. Pominięcie ustalenia faktu nie mającego znaczenia dla sprawy, nie stanowi naruszenia o którym mowa w art. 7, 77, 80 k.p.a.

Zgodnie z art. 235¹ oraz 235² Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji wydanej przez uprawniony organ administracji publicznej. Sąd, w ramach kontroli legalności takiej decyzji, nie może wypowiadać się w kwestii stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Sąd jedynie bada, czy decyzje będące przedmiotem kontroli, są zgodne z prawem (wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. III SA/Kr 172/14, LEX nr 1531840).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, tj. przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., została podjęta po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w którym organ wykonał zalecenia w zakresie wskazanym w wyroku WSA w Kielcach z 9 września 2020 r. Ocena zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a także orzeczeń lekarskich wydanych przez właściwe jednostki medyczne została dokonana prawidłowo. Przyczyną wydania orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej było niestwierdzenie zmian chorobowych uznanych za następstwo nadmiernego wysiłku głosowego tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, w związku z czym organ inspekcji sanitarnej nie mógł uznać schorzenia skarżącej za chorobę zawodową i słusznie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie, nie budzą zastrzeżeń i wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej, co prowadzi do uznania, że wydanie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie było dotknięte naruszeniem prawa.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Ppsa.