Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 848/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.1,art.2,art.3 par.2-3,art.58 par.1 pkt 1 i 6,art.58 par.3;
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.223 par.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na Wojewodę w przedmiocie niedopełnienia obowiązków służbowych i naruszenia przepisów prawa postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

F. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę m.in. na niedopełnienie obowiązków służbowych oraz rażącą obrazę przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez Wojewodę w postępowaniu odwoławczym, a także zarzucił temu organowi tuszowanie nieprawidłowości i łamania prawa dokonywanych przez Starostę S. W ocenie skarżącego pracownik organu nie dopełnił obowiązków służbowych poprzez rażącą obrazę przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy odwoławczej, w której organ I instancji – jak podał skarżący - z premedytacją zaniechał właściwych obowiązków naliczenia odszkodowań za bezprawną wycinkę drzew i krzewów, zniszczenie działki nr "[...]", zajęcie nieruchomości przez sześć lat oraz naliczenia zapłaty za ręczną pracę przy wykonywaniu prac porządkowych. Zarzucił brak właściwego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na dzień zniszczenia działki oraz wycinki drzew i krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia, brak właściwego nadzoru nad organem l-ej instancji w sprawowaniu swojego urzędu w sprawie, którego przewlekłość przekracza sześć lat, tolerowanie zgłaszanych nieprawidłowości i łamania prawa przez organ l-ej instancji. W związku z tym wniósł o uznanie przez Sąd, że Wojewoda dopuścił się rażącego naruszenia prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego odszkodowania - rekompensaty z tytułu pozbawienia władztwa nad nieruchomością przez okres sześciu lat, przywrócenia stanu pierwotnego nieruchomości, naprawy zniszczeń i odbudowy obiektów szklarniowych oraz zabudowy działki zgodnie z decyzją. W uzasadnieniu podał, że "[...]" uzyskała zgodę we wrześniu 2012 roku na wycinkę 385 szt. drzew, które zagrażały bezpieczeństwu ludzkiemu i kolidowały z przebiegiem linii energii elektrycznej. Wskazał, że Spółka wystosowała wniosek do Wójta Gminy Ś. o wycinkę drzew spisanych w dokumentach załączonych do wniosku, zobowiązując się do wypłaty odszkodowania w terminie jednego miesiąca. Spółka nie wywiązała się z ustawowego terminu wypłacenia odszkodowania, podejmując się w dniu 15 listopada 2012r. wycinki 385 szt. drzew, wycinając je bez wiedzy i zgody właścicieli oraz dokonując całego szeregu zniszczeń działki nr "[...]", których można było uniknąć. Po zakończeniu wycinki w dniu 28 grudnia 2012r. Spółka pozostawiła działkę w ogólnym bałaganie, nie dokonując żadnych prac porządkowych oraz do obecnej chwili nie wypłaciła żadnych odszkodowań. Zarzucił przewlekłość i nieuzasadnioną zwłokę organu l-ej instancji co do właściwego odszkodowania za zniszczone mienie prywatne oraz mataczenie w sprawie administracyjnej, a w odniesieniu do Wojewody - nierozpoznanie odwołań zgodnie z treścią art. 15, art. 136, art. 138 i art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, co zdaniem skarżącego uzasadnia przedmiotową skargę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wyjaśnił, że Starosta S. decyzją z dnia "[...]" ustalił odszkodowanie na rzecz skarżącego oraz jego małżonki za czasowe zajęcie nieruchomości oraz za szkody powstałe na tej działce w wyniku wycinki drzew przeprowadzonej przez Spółkę, a Wojewoda decyzją z "[...]" utrzymał tę decyzję w mocy. W związku z wniesionymi skargami akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Podniesiono ponadto, że postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda uznał zażalenie skarżącego dotyczące niezałatwienia przez Starostę sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wyłącznie skarga na niedopełnienie obowiązków służbowych oraz rażące naruszenie prawa przez Wojewodę. Natomiast skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę S., zawarta w tym samym piśmie skarżącego z dnia 19 listopada 2018r., jest przedmiotem odrębnego rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 107/18.

Podnieść zatem należy, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw administracyjnych, to znaczy spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych spraw, do których stosuje się na mocy przepisów szczególnych przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Jednakże zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.)

Zatem merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy niedopełnienia obowiązków służbowych oraz rażącego naruszenia przepisów prawa przez organ odwoławczy w sprawie dotyczącej odszkodowania za zajęcie nieruchomości i wycinkę drzew. Taki przedmiot skargi nie mieści się jednak w zakresie kompetencji sądu administracyjnego. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sąd administracyjny w ogóle nie jest uprawniony do orzekania co do kwestii niedopełnienia obowiązków służbowych. W związku z tym nie jest uprawniony do oceny, czy do takiego niedopełnienia obowiązków przez pracowników organu faktycznie doszło. Wyjaśnić przy tym należy, że powołany w skardze art. 223 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odnosi się wyłącznie do postępowania skargowego prowadzonego przez organ administracji publicznej, ale rozstrzygnięcia zapadłe w tym trybie nie podlegają kognicji sądu administracyjnego.

Natomiast odnośnie do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa wskazać należy, że w tym zakresie Sąd dokonuje oceny wydając wyrok ze skargi na akt administracyjny, bądź też rozstrzygając o skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zatem w niniejszej sprawie Sąd dokonał już oceny co do zgodności z prawem decyzji wydanej przez Wojewodę w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 15 listopada 2018r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 541/17. W związku z tym nie ma żadnej podstawy prawnej, aby w tym zakresie wydawać odrębne orzeczenie. Natomiast kwestia przewlekłości postępowania prowadzonego przez Starostę będzie – jak wskazano wyżej - przedmiotem odrębnego rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 107/18 i dlatego też nie może być przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia