Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 281/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 77 art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12 art. 12a
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącego D. M. kwotę 460 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., [...]Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie art. 33a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia

2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm. – zwanej dalej k.p.a.), w związku z § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie upoważnienia organów i jednostek do uznawania kwalifikacji w zawodach regulowanych (Dz.U. Nr 237, poz. 2007), odmówiła D. M. uznania kwalifikacji zawodowych odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie, w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że wnioskodawca nie posiada odpowiedniego doświadczenia zawodowego we wnioskowanej specjalności. Wskazał także, że dokument poświadczający doświadczenie zawodowe wnioskodawcy nie potwierdza pełnienia przez niego samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a zwłaszcza w zakresie projektowania budynków w technologii konstrukcji murowych, żelbetowych, stalowych, zespolonych oraz sprężonych.

Po rozpatrzeniu wniosku D. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, uchyliła własną decyzję [...]z dnia [...] czerwca 2009 r., w części dotyczącej odmowy uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń i orzekła o uznaniu kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił zarzuty zawarte we wniosku D. M., z dnia 21 lipca 2009 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy i zauważył, iż wnioskodawca zarzucił decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. naruszenie:

- art. 6, 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a.;

- art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych oraz art. 33 a ust. 4, 5 i 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a także art. 1 ust. 1 i art. 9 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej;

- art. 16 Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22 ze zm.) poprzez nieuznanie za dowód posiadania wiedzy i doświadczenia o charakterze zawodowym faktu, iż wnioskodawca wykonywał taką działalność w innym Państwie Członkowskim.

Ponadto, organ zauważył, iż wnioskodawca podniósł, że jako inżynier budownictwa spełnia wszystkie warunki, aby jego kwalifikacje zawodowe zostały uznane we wnioskowanej specjalności oraz że pełnił samodzielne funkcje techniczne zarówno w biurze projektów, jak i na budowie.

W ocenie Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez D. M. zasługiwał na uwzględnienie w części.

Argumentując Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podniosła, iż na mocy przepisów ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz art. 33 a ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, właściwa Krajowa Rada Izby wszczyna postępowanie w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych architekta, inżyniera budownictwa lub urbanisty na wniosek obywatela państwa członkowskiego.

Organ zaznaczył, że D. M. złożył wniosek o uznanie kwalifikacji zawodowych załączając do niego wymagane dokumenty, tj. 1) dokument potwierdzający obywatelstwo; 2) dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe inżyniera budownictwa oraz zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym, 3) zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, że inżynierowi budownictwa nie zawieszono prawa do wykonywania działalności lub nie zakazano mu wykonywania zawodu, złożone nie później niż 3 miesiące od daty jego wydania.

Z dokumentu potwierdzającego doświadczenie zawodowe wnioskodawcy, wynika, że D. M. pełnił funkcje: projektanta i inżyniera budowy. Tytuł Chartered Engineer, tj. tytuł inżyniera z uprawnieniami budowlanymi, został nadany D. M. z dniem 17 października 2007 r. Wnioskodawca wykonując ww. funkcje był odpowiedzialny m. in. za prace projektowe dotyczące przykładowo wyznaczania zbrojenia żelbetowych płyt stropowych, obliczeń statyczno-wytrzymałościowych, sporządzenia projektu budowlanego obiektu, jak również sprawował nadzór nad robotami dotyczącymi m.in.: wyznaczania obrysu budynku, wykopania fundamentów, montażu zbrojenia fundamentów, wykonania podmurówki, wylania posadzki betonowej, wymurowania ścian parteru, montażu stalowych belek stropowych, montażu płyt stropowych, ułożenia zbrojenia górnego i wylania nadbetonu, montażu stalowych ram, wykonania drewnianych stropów, montażu ścian zewnętrznych, wewnętrznych, stropów i więźby dachowej.

Mając powyższe na uwadze, a także wynik rozmowy odbytej w dniu 5 listopada 2009 r., której przedmiotem było doświadczenie zawodowe strony, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa uznała, że wnioskodawca pełnił samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, tzn. wykonywał działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pełniąc funkcję projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń w okresie od 25 lutego 2004 r. do 7 września 2009 r.

Przedstawione doświadczenie zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi na stanowisku inżyniera budowy, w okresie od 18 września 2007 r. do 30 listopada 2008 r., w opinii Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa było niewystarczające do uznania kwalifikacji zawodowych ww. specjalności.

Wobec tego Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że D. M. posiada wymagane wykształcenie i doświadczenie zawodowe i może wykonywać zawód regulowany w Polsce odpowiadający samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. złożył D. M. wnosząc o jej uchylenie w części, w której organ nie uznał kwalifikacji zawodowych skarżącego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 6 k.p.a., poprzez wydanie decyzji nie znajdującej uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa;

- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie, rozpatrzenie i ocenę całego materiału dowodowego polegające na przyjęciu, iż przedstawione przez skarżącego doświadczenie zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi jest niewystarczające do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie;

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaświadczeniom o odbyciu praktyki zawodowej przedstawionym przez skarżącego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie art. 12a ustawy Prawo budowlane oraz art. 33a ust. 5 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, poprzez przyjęcie, iż doświadczenie zawodowe polegające na pełnieniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi przesłankę uznania kwalifikacji zawodowych;

- naruszenie art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 pkt li 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia wymagań określonych w ustawie;

- naruszenie przepisu art. 33a ust. 4, 5 oraz 10 ustawy o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia warunków określonych w ustawie;

- naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 i art. 9 ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, poprzez wydanie decyzji odmawiającej uznania kwalifikacji zawodowych pomimo spełnienia warunków i wymagań określonych w ustawie;

- naruszenie art. 16 Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, poprzez nieuznanie za dowód posiadania wiedzy i doświadczenia o charakterze zawodowym faktu, iż wnioskodawca wykonywał taką działalność w innym Państwie Członkowskim.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymała stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

W dniu 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia odrzucił skargę D. M. w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, że mimo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w całości, Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. orzekła jedynie w kwestii uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno – budowlanej do projektowania bez ograniczeń, pominęła natomiast wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie w zakresie uprawnień kierowania robotami budowlanymi. W konsekwencji Sąd uznał, iż w zakresie uprawnień budowlanych do kierowania robotami bez ograniczeń nie została wydana decyzja, a organ w tym względzie pozostaje w bezczynności. Wniesiona przez skarżącego D. M. skarga dotyczyła wyłącznie nieuznania przez organ Krajową Radę Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwalifikacji zawodowych skarżącego w specjalności konstrukcyjno budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, a zatem skarga obejmowała kwestie, co do których nie została wydana decyzja przez organ ponownie rozpoznający sprawę. Skarga została zatem wniesiona przedwcześnie, zanim jeszcze organ odwoławczy rozstrzygnął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 grudnia 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd stwierdził, że pomimo pominięcia w osnowie rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji w zakresie kwalifikacji zawodowych skarżącego do kierowania robotami budowlanymi bez graniczeń, to z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że organ stwierdził, iż skarżący nie posiada kwalifikacji zawodowych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, a zatem orzekł w istocie o utrzymaniu w mocy w pozostałej części decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że decyzja w zaskarżonej części nie odpowiada prawu.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2009 r. [...], w części zaskarżonej, dotyczącej odmowy uznania kwalifikacji zawodowych skarżącego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. Podnieść należy, że wymieniona zaskarżona część orzeczenia nie znajduje się w części decyzji będącej zapisem dotyczącym rozstrzygnięcia, znajduje się natomiast w uzasadnieniu decyzji. Samo rozstrzygnięcie decyzji zawiera zapis, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 a ust. 10 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budowlanych oraz urbanistów, organ uchylił własną decyzję [...]z dnia [...] czerwca 2009 r., w części dotyczącej odmowy uznania kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń i orzekł o uznaniu kwalifikacji zawodowych D. M. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania bez ograniczeń. Ta wymieniona część rozstrzygnięcia nie jest kwestionowana przez skarżącego. Kwestionuje on jedynie odmowę uznania jego uprawnień do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń. W tym też zakresie Sąd kontrolował zaskarżoną decyzję.

Na mocy art. 12a prawa budowlanego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w art. 12 ust. 1, mogą również wykonywać osoby, których odpowiednie kwalifikacje zawodowe zostały uznane na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Przepisami odrębnymi regulującymi ww. kwestie są przepisy ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2008 r., Nr 63 poz. 394).

Natomiast zgodnie z przepisem art. 12 ustawy prawo budowlane za samodzielną funkcję techniczną w budownictwie uważa się działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązania zagadnień architektonicznych i technicznych oraz techniczno-organizacyjnych, a w szczególności działalność obejmującą:

1) projektowanie, sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych i sprawowanie nadzoru autorskiego;

2) kierowanie budową lub innymi robotami budowlanymi.

Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego (art. 12 ust. 2 prawa budowlanego).

Należy jeszcze wskazać na przepis zawarty w § 5 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2006 r. Nr 83 poz. 578) zgodnie z którym odbycie praktyki zawodowej za granicą powinno być potwierdzone zaświadczeniem wydanym przez kierownika jednostki, w której odbywała się praktyka zawodowa, z poświadczeniem osoby nadzorującej, posiadającej uprawnienia odpowiednie w danym kraju. Zaświadczenie powinno zawierać:

1) wyszczególnienie robót budowlanych i obiektów budowlanych, przy których projektowaniu bezpośrednio uczestniczyła lub pełniła funkcję techniczną na budowie osoba odbywająca praktykę zawodową, z określeniem: rodzaju, przeznaczenia, konstrukcji oraz, odpowiednio do wnioskowanej specjalności uprawnień budowlanych, inne charakterystyczne parametry techniczne lub użytkowe, a także lokalizację i nazwę inwestora;

2) potwierdzenie czasu trwania praktyki zawodowej z podaniem dat rozpoczęcia i ukończenia praktyki przy projektowaniu lub budowie obiektów budowlanych, o których mowa w pkt 1, z określeniem charakteru wykonywanych czynności;

3) ogólną ocenę teoretycznej i praktycznej wiedzy z zakresu wnioskowanej specjalności, dokonaną przez osobę, pod nadzorem której odbywana była praktyka.

W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o uznanie kwalifikacji odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, a wiec zgodnych z wymogami art. 12 ust 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 12a prawa budowlanego. Wskazywał, że za granicą nie wykonywał praktyki zawodowej, tylko w ramach stosunku pracy wykonywał samodzielne funkcje techniczne, samodzielnie podejmował decyzje i nadzorował prace. Okoliczności te, jego zdaniem

z racji wykonywanych czynności w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej powinny być uwzględnione przez uznanie wykonywanych uprawnień do uznania kwalifikacji.

Organ rozpoznając wniosek w tym zakresie wskazał, że wnioskodawca przedstawiając dokumentację poświadczającą doświadczenie zawodowe podał, że pełnił funkcje projektanta i inżyniera budowy. I taki tytuł uzyskał w Irlandii w dniu 17 października 2007 r. (Chartered Enggineer). W uzasadnieniu decyzji Krajowa Rada podała, że na podstawie złożonych dokumentów oraz przeprowadzonej rozmowy, której przedmiotem było doświadczenie zawodowe skarżącego uznała, że wnioskodawca pełnił samodzielne funkcje techniczne w budownictwie tzn. wykonywał działalność związaną z koniecznością fachowej oceny zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień technicznych oraz techniczno-organizacyjnych pełniąc funkcje projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń w okresie od 25 lutego 2004 do 7 września 2009 r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje zatem wyłącznie kwestia uznania kwalifikacji odpowiadających samodzielnym funkcjom technicznym w budownictwie w Polsce w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, tj. zaliczenia doświadczenia zawodowego skarżącego dotyczącego kierowania robotami budowlanymi. Organ w tym zakresie ustalił, że skarżący prowadził nadzór nad robotami budowlanymi dotyczącymi wyznaczania obrysu budynku, wykopania fundamentów, montażu zbrojenia fundamentów, wykonania podmurówki, wylania posadzki betonowej, wymurowania ścian parteru, montażu stalowych belek stropowych, montażu płyt stropowych, ułożenia zbrojenia górnego i wylania nadbetonu, montażu stalowych ram, wykonania drewnianych stropów, montażu ścian zewnętrznych, wewnętrznych, stropów i więźby dachowej. W konkluzji stwierdził, że wnioskodawca pełnił samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, jednakże doświadczenie zawodowe w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do kierowania robotami budowlanymi na stanowisku inżyniera budowy w okresie od 18 września 2007 r. do 30 listopada 2008 r. jest niewystarczające do uznania ww. kwalifikacji zawodowych w ww. specjalności.

Zdaniem Sądu organ nie uzasadnił należycie swojego stanowiska w tym zakresie bowiem odniósł się jedynie do wybranego przez siebie okresu zatrudnienia skarżącego nie wskazując dlaczego nie uwzględnia pozostałego okresu zatrudnienia podnoszonego przez D. M. Tym samym Sąd uznał takie uzasadnienie decyzji za niewystarczające do przyjęcia za zgodne z prawem. Krajowa Rada podjęła decyzję bez faktycznego wskazania motywów swojego rozstrzygnięcia i uzasadnienia dlaczego uznała doświadczenie zawodowe skarżącego za niewystarczające. Zaznaczając, że doświadczenie zawodowe skarżącego jest niewystarczające, a więc stosując w tym zakresie uznaniowość administracyjną, Rada powinna wskazać motywy swojego rozstrzygnięcia. Przeciwny pogląd skazuje zainteresowanego na brak możliwości naprawy stanu, który organ uznał za niewystarczający do osiągnięcia celu zgodnego z wnioskiem. Decyzje posiadające charakter uznaniowy powinny być szczegółowo uzasadniane właśnie z uwagi na luz decyzyjny jaki posiada organ przy rozstrzyganiu sprawy. Dodatkowo należy wskazać, że brak uzasadnienia tego typu rozstrzygnięcia (uznaniowego) jest niezgodny z treścią art. 107 § 3 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji min. do wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W tym kontekście należy uznać rozstrzygniecie organu za niezgodne z tym przepisem.

Należy podnieść, że w kontekście ww. uwag Krajowa Rada powinna odnieść się do całości materiału przedstawionego przez skarżącego. Przyjęła, że doświadczenie zawodowe dotyczące kierowania robotami budowlanymi na stanowisku inżyniera budowy skarżący zdobywał w okresie od 18 września 2007 r. do 30 listopada 2008 r. Jednakże z treści pisma firmy Duffy Chartered Engineers z dnia 14 października 2009 r. wynika, że również we wcześniejszym okresie, bowiem w okresie od 26 września 2006 r. do 7 września 2007 r. skarżący był odpowiedzialny za budowę i osobiście prowadził oraz nadzorował prace budowlane na kilku budowach (szczegółowo wymienionych w piśmie) na stanowisku nadzorującego inżyniera budowy. Dane zawarte w tym piśmie zostały pominięte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przy ocenie doświadczenia zawodowego skarżącego dotyczącego kierowania robotami budowlanymi. Jest to o tyle istotnie, że dane te podał skarżący już we wniosku o uznanie uprawnień z dnia 15 kwietnia 2009 r. Wprawdzie we wniosku dane te złożone były w formie oświadczenia skarżącego, to jednak 5 listopada 2009 r. zostały złożone w formie kopii tłumaczenia oryginalnego pisma. Tym samym Sąd uznał, że z uwagi na brak odzwierciedlenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do danych zawartych w tym piśmie, zwłaszcza na temat nadzorowania prac budowlanych w okresie od 26 września 2006 r. do 7 września 2007 r., Krajowa Rada nie wzięła pod uwagę całości materiału sprawy.

Należy również wskazać, że organ powinien ustosunkować się do okoliczności, którą podnosi skarżący w skardze oraz podnosił we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż w Irlandii wpis na listę osób wykonujących samodzielne funkcje w budownictwie jest dobrowolny i nie ma charakteru konstytutywnego dla wykonywania tych funkcji. Jest to o tyle istotne, że ustalenie tej okoliczności wpływałoby na ocenę czy data wpisu wskazuje na okoliczność nabycia uprawnień przez skarżącego za granicą, czy tylko potwierdza fakt ich posiadania. Sam skarżący wskazuje natomiast wykonywanie tych funkcji od września 2004 r. (wskazując na samodzielność decyzji).

Organ nie ustosunkowując się do tych faktów i nie podając motywów uznania doświadczenia skarżącego za niewystarczajace, wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to mogło mieć wpływ na wynika sprawy. Wydając decyzję organ zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów oraz do uzasadnienia swojego stanowiska według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W rozstrzygnięciu Krajowej Rady elementów tych zabrakło. Zabrakło też odniesienia się organu do twierdzeń skarżącego o nabyciu powyższych uprawnień przez sam fakt wykonywania tych funkcji, działalności w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, zgodnie z Dyrektywą 2005/36 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w powiązaniu z ustawa z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

W tym kontekście Sąd uznał za zasadne zarzuty skarżącego, iż Krajowa Rada nie wskazała, na jakiej podstawie stwierdziła, że doświadczenie zawodowe skarżącego jest niewystarczające do uznania kwalifikacji zawodowych ww. specjalności. Tym samym organ dopuścił się także naruszenia przepisu art. 11 k.p.a., na mocy którego organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwianiu sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany odnieść się do przedstawionych w wyroku uwag, przede wszystkim zobowiązany będzie odnieść się do treści pisma z dnia 14 października 2009 r. Duffy Chartered Engineers oraz uzasadnić swoje stanowisko zgodnie z wymogami zawartymi w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 w zw. z art. 200 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.