Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1655/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 , 2 i 3 oraz art. 15 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: § 15
journal: Dz.U. 2010 nr 45 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 77/11 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dowódcy 3 Flotylli Okrętów Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 30 listopada 2010 r. nr 112 w przedmiocie zawarcia kontraktu na pełnienie służby kontraktowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. o sygn. akt III SA/Gd 77/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. W. na decyzję Dowódcy 3 Flotylli Okrętów Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 30 listopada 2010 r. nr 112 w przedmiocie zawarcia kontraktu na pełnienie służby kontraktowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2010 r. starszy marynarz zawodowy T. W., sygnalista ORP "Lech", zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr 4250 w Gdyni o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej w korpusie szeregowych zawodowych.

Rozkazem personalnym z dnia 9 września 2010 r. nr 23 Dowódca Dywizjonu Okrętów Wsparcia (Jednostki Wojskowej Nr 4250) Marynarki Wojennej RP, działając na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) i § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz. 265), odmówił zawarcia kolejnego kontraktu ze starszym marynarzem zawodowym T. W. na pełnienie służby kontraktowej.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Niemniej jednak zawarcie kolejnego kontraktu nie jest obligatoryjne. T. W., którego kontrakt kończył się w dniu 25 września 2010 r., ze stosownym wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej wystąpił w dniu 23 lipca 2010 r. Jednak stosownie do art. 13 ww. ustawy, żołnierz kontraktowy może pełnić służbę przez łączny okres nieprzekraczający 12 lat. Z kolei powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od 18 miesięcy do 6 lat. W przypadku T. W. od daty zakończenia ostatniego kontraktu, tj. od dnia 25 września 2010 r. do daty upływu 12 lat służby kontraktowej, tj. do dnia 4 stycznia 2012 r., pozostanie okres 15 miesięcy i 10 dni, co uniemożliwia zawarcie kolejnego kontraktu.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego T. W. podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa, określających ogólne zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 6 – 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), twierdząc, że rozstrzygnięcie nie uwzględnienia słusznego interesu strony. Wniósł o uchylenie wydanej w jego sprawie decyzji.

Dowódca 3 Flotylli Okrętów Marynarki Wojennej w Gdyni rozkazem personalnym z dnia 30 listopada 2010 r. nr 112, wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

Organ odwoławczy, przytaczając dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał, że organy administracji są zobowiązane do załatwiania spraw, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Organy te muszą jednak działać na podstawie przepisów prawa. Obowiązujące w zakresie pełnienia zawodowej służby wojskowej przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazują, że żołnierz zawodowy może pełnić służbę kontraktową przez łączny okres 12 lat. Co istotne, powołanie może nastąpić jednorazowo na okres 18 miesięcy. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że odwołującemu do wspomnianego okresu 12 lat pozostało 15 miesięcy służby, nie ma zatem możliwości, aby zawrzeć z nim następny kontrakt.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na ww. rozkaz personalny T. W. zarzucił naruszenie art. 6 – 11 kpa, poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu i w konsekwencji przekroczenie granic uznania administracyjnego, prowadzące do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej i § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Dowódca 3 Flotylli Okrętów Marynarki Wojennej w Gdyni wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty, jakich użył w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w taki sposób, który wpływałby na konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Sąd zwrócił uwagę, że słuszny interes strony może być uwzględniony jedynie wtedy, gdy nie sprzeciwiają się temu przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie słuszny interes strony nie mógł być jednak uwzględniony. W świetle art. 13 ust. 1 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz służby kontraktowej może ją pełnić przez łączny okres nieprzekraczający 12 lat. Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 2 przedmiotowej ustawy, powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od 18 miesięcy do 6 lat, przy czym pierwszy kontrakt na pełnienie służby kontraktowej zawiera się na okres 18 miesięcy. W myśl § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. Zgodnie zaś z § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia, w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Przedmiotowa regulacja oznacza tym samym, iż zawarcie kolejnego kontraktu nie ma charakteru obligatoryjnego w każdym przypadku, gdy zostanie w tej materii złożony stosowny wniosek. Zawarcie kontraktu jest przede wszystkim dopuszczalne wtedy, gdy spełnione są wszystkie przesłanki ustawowe. Organ nie może zaś, rozstrzygając w ww. przedmiocie, działać w oderwaniu od wiążącej go regulacji normatywnej, uwzględniając wyłącznie kryteria pozaprawne. W skardze jako takie kryterium wskazano krótki okres czasu do uzyskania uprawnień emerytalnych.

Zdaniem Sądu, zawarcie kolejnego kontraktu w niniejszej sprawie, z uwagi na okoliczności faktyczne oraz regulację materialnoprawną, było niedopuszczalne. Nie może więc zasługiwać na uznanie argumentacja skarżącego, odnosząca się do wypływającego z art. 7 kpa obowiązku pozytywnego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji publicznej, jeżeli tylko przemawia za tym interes społeczny oraz jeżeli organ nie przekracza swoich możliwości. Powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od 18 miesięcy do 6 lat. W przypadku T. W. od daty zakończenia ostatniego kontraktu, tj. od dnia 25 września 2010 r. do daty upływu 12 lat służby kontraktowej, tj. do dnia 4 stycznia 2012 r. pozostanie okres 15 miesięcy i 10 dni. W tej konkretnej sprawie zawarcie zatem ze skarżącym kolejnego kontraktu wiązałoby się z ewidentnym naruszeniem przez organ dyspozycji art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niezależnie od faktu, iż wniosek żołnierza został pozytywnie zaopiniowany przez dowódcę jednostki wojskowej.

Sąd wskazał przy tym, że organ II instancji, wydając swoje rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy rozkaz personalny organu I instancji, zamiast art. 138 § 1 pkt 1 kpa, wadliwie powołał art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Jednak powołanie nie tej podstawy prawnej decyzji samo przez się nie powoduje jej nieważności, jeśli rozstrzygnięcie znajduje oparcie w obowiązującym przepisie prawa. Stanowi to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które mogłoby skutkować wyeliminowaniem wydanej decyzji z obrotu prawnego wyłącznie w razie stwierdzenia, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, jednak – w ocenie Sądu –sytuacja taka w sprawie nie zachodzi.

WSA w Gdańsku zaznaczył także, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niezapewnienia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, bądź zgłoszenia wniosków dowodowych. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi bowiem do konstatacji, że skarżącemu zapewniono możliwość zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania. Skarżący miał również możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, bądź zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych, jednak z możliwości tej nie skorzystał.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył T. W., wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według obowiązujących norm, w tym kosztów zastępstwa procesowego, natomiast w razie oddalenia skargi kasacyjnej, odstąpienie od obciążania skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji nie naruszyły prawa, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 kpa, wydając decyzje w niniejszej sprawie, i niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organu II instancji, który – będąc do tego zobowiązanym – nie naprawił uchybienia organu I instancji, polegającego na rozstrzygnięciu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz przekroczenie granic uznania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia również art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 15 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 15 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż w przypadku spełnienia przesłanek, o których mowa w tych przepisach, nie ma możliwości uwzględniania kryteriów pozaprawnych, gdy – w ocenie skarżącego – w rozpoznawanej sprawie, przy wydaniu rozstrzygnięcia, należało uwzględnić jego interes i szczególną sytuację strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku.

Zarzuty podniesione w tym zakresie dotyczą naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybienie przez Sąd I instancji tym przepisom miało polegać na nieuwzględnieniu skargi, pomimo wykazania, że organy obu instancji rozstrzygnęły sprawę bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, przekraczając granice uznania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia również art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) i § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 45, poz. 265).

W związku z tak sformułowanym zarzutem, należy wyjaśnić, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale jedynie w przypadku, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia procedury, to wyrok, jaki by zapadł, byłby zupełnie odmiennej treści. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wykazał takiej zależności ani w samej podstawie zarzutu, ani w jego uzasadnieniu. Niewykazanie rzeczonej zależności wynika jednak z faktu, że Sąd I instancji w pełni zasadnie uznał, iż wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem, a przedstawione w motywach zaskarżonego wyroku przepisy prawa, jak również ich prawidłowa wykładnia i zastosowanie, nie dają podstaw do jego kwestionowania.

Przepis art. 7 kpa nakłada na organ obowiązek uwzględnienia słusznego interesu strony. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku organ administracji ma obowiązek załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Zasadę tę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stosowano nie tylko do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego (w niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości), lecz także odnoszono do treści rozstrzygnięcia, tj. do stosowania norm prawa materialnego. W fundamentalnym dla tej kwestii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1981 r. o sygn. akt SA 820/81 (publ. ONSA 1981, nr 1, poz. 57) stwierdzono, że jeżeli w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa materialnego uznaniu administracyjnemu, nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przyznanego potencjalnie uprawnienia, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Przedstawiony pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowym, a rozpoznający niniejszą sprawę Sąd w pełni go podziela. Jednak w rozpoznawanej sprawie w ogóle nie można mówić o sprzeczności interesu publicznego z interesem indywidualnym. Rozstrzygnięcie wydane w sprawie zdeterminowane było bowiem normami prawa materialnego, a organ nie mógł w istniejących okolicznościach faktycznych, ustalonych w oparciu o akta personalne skarżącego, odzwierciedlające przebieg jego służby, wydać innej decyzji. Z kolei, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, określone w art. 6 i następnych kpa zasady ogólne postępowania nie mogą stanowić samoistnej podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Regulacje te nie mogą modernizować czy modyfikować przepisów materialnego prawa administracyjnego oraz nie mogą stanowić dyrektywy wykładni przepisów prawa materialnego, stosowanych w trybie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 1999 r. o sygn. akt I SA/Wr 1302/97, publ. LEX nr 40461).

Zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz służby kontraktowej może ją pełnić przez łączny okres nieprzekraczający 12 lat. Do łącznego czasu trwania służby kontraktowej zalicza się okresy odbywania lub pełnienia innych form czynnej służby wojskowej oraz okresy pełnienia służby w formacjach, o których mowa w art. 17a. Powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od 18 miesięcy do 6 lat, z zastrzeżeniem ust. 3. Pierwszy kontrakt na pełnienie służby kontraktowej zawiera się na okres 18 miesięcy. W myśl zaś art. 15 ust. 1 i 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej w § 15 ust. 1 i 2 stanowi, że w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego.

Z przepisów powyższych wynika, że żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Jednakże organ wojskowy nie ma obowiązku zawarcia kolejnego kontraktu. T. W., którego kontrakt kończył się w dniu 25 września 2010 r., z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej wystąpił w dniu 23 lipca 2010 r. Stosownie do art. 13 ust. 1 ww. ustawy, żołnierz kontraktowy może pełnić służbę przez łączny okres nieprzekraczający 12 lat. Z kolei powołanie żołnierza do służby kontraktowej może nastąpić jednorazowo na okres od 18 miesięcy do 6 lat. W przypadku T. W. od daty zakończenia ostatniego kontraktu, tj. od dnia 25 września 2010 r. do daty upływu 12 lat służby kontraktowej, tj. do dnia 4 stycznia 2012 r., pozostało 15 miesięcy i 10 dni. Wobec faktu, iż najkrótszy kontrakt na pełnienie służby kontraktowej może trwać 18 miesięcy, a łączny czas służby kontraktowej nie może przekraczać 12 lat, pozostały skarżącemu do upływu 12 lat służby kontraktowej okres 15 miesięcy i 10 dni jest niewystarczający, by możliwym było zawarcie kolejnego, choćby najkrótszego, bo trwającego 18 miesięcy, kontraktu. Przyjmując odmienny punkt widzenia za prawidłowy, czego w istocie oczekuje skarżący, domagając się uwzględnienia jego słusznego interesu, przy zawarciu kolejnego, najkrótszego kontraktu doszłoby do naruszenia powyższych norm, gdyż zawierając taki kontrakt, łączny czas służby kontraktowej T. W. przekroczyłby okres 12 lat, co jest niedopuszczalne w świetle art. 13 ust. 1 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zatem brzmienie przepisów materialnego prawa administracyjnego nie pozwala na uwzględnienie słusznego interesu strony. Okoliczności tej nie mogą zmieniać ani zasady słuszności, ani zasady współżycia społecznego, których w prawie administracyjnym nie stosuje się.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.