Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2231/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 lutego 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. NSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1583/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. akt: II SA/Kr 1583/09,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Nr [...], znak [...], Starosta Tatrzański na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P. – M., na działce nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że projekt budowlany pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest kompletny, spełnia wymogi formalne, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, zaś stosownie do przedłożonego raportu inwestycja nie naruszy wymogów wynikających z przepisów o ochronie środowiska.

Wojewoda Małopolski po rozpatrzeniu odwołania J. S., K. T., J. G. i S. S. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., znak [...], uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Starosta Tatrzański po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] [...] Sp. z o.o. w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości Poronin - Majerczykówka (Kategoria obiektu XXIX) na działce nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że gmina Poronin posiada miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Poronin (część 4), zatwierdzony Uchwałą Nr XII/103/99 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia1999 r. (Dz. Urz. Województwa Nowosądeckiego Nr 44 z dnia 4 października1999 r., poz. 1048). Zgodnie z jego ustaleniami działka nr [...], na której przewidziana jest inwestycja leży w terenie oznaczonym symbolami M1 i M1x przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną.

Organ mając na uwadze wskazania Wojewody zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2005 r. nałożył na inwestora obowiązek uszczegółowienia celu inwestycji i znaczenia jej dla obszaru lokalizacji.

Zaznaczono, że z załącznika graficznego dołączonego do pisma inwestora z dnia 31 maja 2005 r. wynika, iż lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej swym zasięgiem obejmuje wsie sąsiednie, między innymi Gliczarów, Murzasichle oraz Ciche, a więc ma znaczenie ponadlokalne. Organ I instancji uznał, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości Poronin - Majerczykówka nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem nie jest towarzyszącą infrastrukturą techniczną. Powyższe w ocenie organu skutkuje odmową wydania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniosła [...] [...] Sp. z o.o. w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] października 2005 r., znak [...], Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonej decyzji słusznie podniesiona została kwestia niezgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami Uchwały Nr XII/103/99 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Poronin (część 4) w Gminie Poronin. Organ wskazał także, że przedmiotowy plan dla terenu oznaczonego symbolami M1 i M1x, na obszarze którego projektowana jest inwestycja, w § 6 podaje: "Tereny M1, M1x (...), przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową pensjonatową związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną". Ustalenia tego planu dopuszczają więc w obszarze lokalizacji projektowanej inwestycji przeznaczenie terenu m.in. pod infrastrukturę techniczną, ale tylko o charakterze towarzyszącym. Organ wyjaśnił, że do infrastruktury technicznej zalicza się między innymi infrastrukturę telekomunikacyjną. Zgodnie z ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, do infrastruktury telekomunikacyjnej zaliczono - urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Zdaniem Wojewody Małopolskiego projektowaną inwestycję należy więc bezsprzecznie zakwalifikować jako infrastrukturę techniczną. Pojęcie infrastruktury towarzyszącej należałoby rozumieć jako infrastrukturę techniczną służącą obsłudze zabudowy lokalnej (istniejącej o możliwej do usytuowania na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania). Celem jednak sprawdzenia zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem, należało dokonać rozważań odnośnie kwalifikacji zasięgu tego przedsięwzięcia. Wykazany przez inwestora w aktach sprawy zasięg działania projektowanej stacji bazowej obejmuje obszar o charakterze ponadlokalnym. Biorąc pod uwagę, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem systemu łączności bezprzewodowej, służącym do transmisji sygnału w całym systemie stacji bazowych nadawczo-odbiorczych, projektowana inwestycja jest więc inwestycją o zasięgu ponadlokalnym.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w § 17 planu ustalono zasady wyposażenia w system telekomunikacyjny zastrzegając, iż "z uwagi na ochronę krajobrazu należy stosować przewody podziemne". Tak sformułowany warunek stanowi dodatkową przesłankę, która sugeruje, że w zamyśle twórcy planu, ze względu na konieczność zachowania walorów krajobrazowych, w obszarze wsi Poronin (część 4), nie jest możliwe w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej, lokalizowanie obiektów takich jak słupy, a tym bardziej wieże nadawczo – odbiorcze. W skład projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej wchodzi zaś wieża antenowa.

Zdaniem Wojewody Małopolskiego wobec niespełnienia jednego z podstawowych wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wskazanego w art. 35 usta. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ma możliwości udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Strona skarżąca zarzuciła w skardze, że zarówno Starosta, jak i Wojewoda Małopolski dokonali niezgodnej z prawem, zawężającej interpretacji przepisów prawa telekomunikacyjnego oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko organów administracji sprzeczne jest też z zasadą wolnej konkurencji. Niezbyt przekonujące są argumenty o rozróżnieniu infrastruktury technicznej na lokalną i inną. Jest natomiast oczywistym, że stacja bazowa telefonii komórkowej [...] zaspokaja potrzeby mieszkańców Poronina - Majerczykówki w takim samym stopniu jak [...] S.A., która otrzymała na założenie instalacji technicznych wszelkie możliwe zezwolenia. Strona podniosła, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwala na inwestycje w postaci infrastruktury technicznej, mającej służyć zabudowie mieszkaniowej i pensjonatowej, to wynika z niego jednoznacznie, że ma też służyć osobom przebywającym w pensjonatach, czyli obsłudze gości. Stanowisko organów administracji jest także sprzeczne z poglądami, prezentowanymi przez sądy administracyjne w wyrokach z dnia 4 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1535/97 i 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 813/04. Zdaniem strony skarżącej Wojewoda Małopolski z zapisów w planie wywodzi zbyt daleko idące wnioski i dokonuje nadinterpretacji. Dotyczy to rozważań odnośnie § 17 planu. Skarżąca we wniosku nie wskazywała, że przewody zasilające stację będą prowadzone linią napowietrzną, a zatem rozważania na ten temat są zupełnie chybione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1583/09, oddalił skargę, stwierdzając, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy ani naruszenia prawa materialnego.

Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Wniosek inwestora dotyczył budowy stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości Poronin - Majerczykówka, na działce nr 6798. Inwestycja obejmować miała budowę wieży antenowej H-50 wraz z pomostami obsługowymi oraz komunikacją i kontenerem.

Sąd zaznaczył, że skarżąca nie kwestionuje prawidłowości ustaleń organów pierwszej i drugiej instancji, w myśl których na obszarze stanowiącym teren zamierzonej inwestycji obowiązywała w dacie wydania kolejnych decyzji Uchwała Nr XII/103/99 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Poronin ( część 4) w Gminie Poronin (Dz. Urz. Województwa Nowosądeckiego Nr 44 z dnia 4 października1999 r., poz. 1048), jak również, że działka nr 6798, w myśl postanowień tej uchwały znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu powyższego symbolem M1 M1x.

Powyższe ustalenia jako bezsporne i nie budzące także zastrzeżeń w ramach kontroli wydanych w sprawie decyzji Sąd pozostawił poza szerszymi rozważaniami.

Dalej Sąd zaznaczył, że z § 3 ust. 1 powyższej uchwały wynika, że na rysunku planu wyodrębniono tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolami: M1, Mix, M2, M2x, M3, M3x M4, M4x, M5, M5x, których dotyczy § 6. Przy użyciu stosownych symboli wyznaczono nadto tereny: usług i administracji specjalnej; usług turystycznych; działalności gospodarczej; otwarte, rolne; otwarte, leśne; dróg, ulic i parkingów; oczyszczalni ścieków; projektowanego cmentarza oraz jego stref ochronnych, których dotyczą regulacje zawarte odpowiednio w § 7- § 9, §11- §13, §15 i §19. W myśl § 3 ust. 2, w planie określono także zasady wyposażenia w systemy infrastruktury technicznej i komunalnej, przy czym telekomunikacji dotyczy § 17.

Sąd wyjaśnił, że cechą charakterystyczną powyższej uchwały jest to, że w poszczególnych jej postanowieniach odróżnia się pojęcia "infrastruktury technicznej" oraz "infrastruktury technicznej towarzyszącej" jak również wprowadza pojęcia "urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną", "obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną" oraz "urządzeń i obiektów budowlanych".

Zdaniem Sądu I instancji przy braku szczególnych uwarunkowań, co do zasady, pojęcia używane w języku prawnym należy wykładać dynamicznie, uwzględniając zmiany znaczeniowe zachodzące na przestrzeni czasu w systemie prawnym. Takie podejście zaś uzasadnia wzgląd na spójność systemu prawnego oraz aktualności i wykonalność norm tworzących go w danym czasie. Prezentowana wykładnia przepisów obowiązujących w dacie orzekania w sprawie niniejszej przez organy administracji publicznej uwzględnia takie właśnie założenie, co dotyczy także przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony w 1999r.

Sąd wyjaśnił, że w przepisie art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) zdefiniowano pojęcie "uzbrojenia terenu", przez które należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ten ostatni przepis stanowił zaś, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Typowe znaczenie pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej nie obejmuje, zatem innego rodzaju budowli. Definicję obiektów budowlanych i ich rodzajów zawarto w art. 3 pkt 1- 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zaś znajdując one zastosowanie także przy wykładni postanowień planu z uwagi na ścisły związek przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dalszym etapem inwestycyjnym, któremu one służą.

Uwzględniając powyższe definicje, w ocenie Sądu I instancji zarówno projektowana wieża antenowa, jaki posadowiony na fundamentach kontener stanowią budowle i są obiektami budowlanymi. Nie mieszczą się one jednak w katalogu przewidzianym w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami albowiem nie stanowią budowanych pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń telekomunikacyjnych.

W dalszych rozważaniach Sąd wskazał, że § 6 ww. uchwały stanowi o przeznaczeniu oraz zasadach zabudowy zagospodarowania terenów mieszkaniowych wymienionych w ust. 1, w tym terenu Majerczykówki, oznaczonej symbolami M1, M1x (pkt 1). Z § 6 ust. 2 wynika, że tereny M1, Mix, M2, M2x , M3, M3x M4, M4x, przeznacza się pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. W dalszej części § 6 ust. 2 tej regulacji, w pkt 1 - 9 ustalono zasady zabudowy i zagospodarowania powyższych terenów.

Analizując powyższe ustalenia Sąd podkreślił, że po pierwsze wskazują one na dążenie uchwałodawcy do stworzenia na terenach mieszkaniowych odpowiednich warunków umożliwiających codzienny, weekendowy, czy urlopowy wypoczynek, poprzez wprowadzenie dużej powierzchni działek budowlanych przy podziale terenu, relacja wskaźników powierzchni zabudowy oraz powierzchni, którą należy przeznaczyć pod zieleń wypoczynkową lub użytkową, sposób zagospodarowania działek pensjonatowych jako ogrodów wypoczynkowych, wymóg realizacji niskiej zabudowy (do 11 m dla budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i pensjonatowych oraz do 9 m dla budynków gospodarczych i pomocniczych), wprowadzenie ograniczeń przy dopuszczonej równolegle zabudowie usługowej do nieuciążliwej, jak również powiązań komunikacyjnych do budowy ulic dojazdowych - a nie dróg - i to niezbędnych, jak również w zakresie infrastruktury technicznej, zawężenie jej do infrastruktury technicznej towarzyszącej.

Po drugie zaś dążenie uchwałodawcy do zachowanie walorów krajobrazowych przestrzeni, jak również tradycji Podhala w formie architektonicznej budynków.

Sąd dokonał wykładni pojęcia "infrastruktura techniczna towarzysząca". Zaznaczył, że skoro drogi - ograniczone do niezbędnych ulic - ujęto w § 6 ust. 2 planu odrębnie, "pojęcie infrastruktury technicznej towarzyszącej" oznacza w tym przepisie jedynie towarzyszące, a więc służące wyłącznie potrzebom konkretnej zabudowy w tym obszarze uzbrojenie terenu, tj. budowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. W tym zakresie należy też dążyć z uwagi na ochronę krajobrazu do realizacji preferencji wprowadzonych w § 16 pkt 2 i § 17 pkt 3 dla elektrycznych sieci kablowych i telekomunikacyjnych przewodów podziemnych.

Sąd zważył dalej, że pojęcie "infrastruktury technicznej towarzyszącej" pojawia się w ustaleniach planu jedynie dla terenów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, zaś inne regulacje upoważniają do jego dalszego zawężenia. Istotnym jest bowiem to, że w ramach powyższych ustaleń nie ma mowy o dopuszczeniu zagospodarowania terenu pod budowę urządzeń związanych z infrastrukturą techniczną - jak np. w § 11 ust. 2 pkt 1 c na terenach rolnych, oznaczonych symbolem R. Nie ma tu również mowy o dopuszczeniu zagospodarowania terenu pod budowę urządzeń i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną - jak np. w § 11 ust. 3 pkt 1 c na terenach rolnych o podwyższonym reżimie ochrony, oznaczonych symbolem RE lub w § 11 ust. 5 pkt 1 c na terenach zieleni w tym użytków rolnych o podwyższonym reżimie ochrony i nadrzecza oraz w § 11 ust. 6 pkt 1 c przy terenach zieleni o wysokim reżimie ochrony, albo też w § 12 ust. 2 pkt 1 na terenach w większych kompleksach, oznaczonych symbolem L1 leśnych, a także w § 12 ust. 3 na terenach leśnych o małej powierzchni - w tym lasów, stanowiących obudowę potoków, oznaczonych symbolem L2.

Zdaniem Sądu takie rozróżnienie nie może zostać uznane za przypadkowe, przy czym wskazuje ono dodatkowo, że na terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe plan nie dopuszcza w szczególności budowy obiektów budowlanych takich jak maszty antenowe i z nimi związane budowle.

Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa telekomunikacyjnego, czy wolnej konkurencji w zawężającej interpretacji postanowień przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części, która dotyczy przecież terenów mieszkaniowych. Wykładnia przepisów dokonana przez organ pozostaje w zgodzie z zasadami planowania i zagospodarowaniu przestrzennego, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym wymogami ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju.

Sąd podkreślił, że z uwzględnieniem tych zasad przedmiotowy plan dopuszcza bowiem realizację objętej wnioskiem stacji bazowej telefonii komórkowej, która ma służyć nie tylko mieszkańcom gminy Poronin np. na terenach otwartych, rolnych i terenach otwartych, leśnych. Uprzednio analizowane postanowienia dla terenów oznaczonych symbolami M1, M1x powyższego planu wskazują jednoznacznie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest typowym elementem infrastruktury technicznej towarzyszącej terenom mieszkaniowym, nie harmonizuje ona z otoczeniem pod względem architektonicznym i wręcz zaburza ład przestrzenny wprowadzony na tym obszarze.

Z powyższych względów Sąd uznał za prawidłową ocenę przedmiotowej inwestycji prezentowaną już w decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2005 r., której wydanie uzasadniały także inne uchybienia dostrzeżone przez organ odwoławczy. Za prawidłową Sąd uznał także decyzję Starosty Tatrzańskiego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2005 r. Sąd zauważył, że naruszenie przepisów postępowania związanych z wydaniem tych aktów administracyjnego dotyczy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz zasad z art. 8 k.p.a. i 11 k.p.a., co wiąże się z brakiem kompleksowej, uwzględniającej wszelkie istotne postanowienia wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest jednak tak, by w powyższych decyzjach nie wyjaśniono w ogóle podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, dokonana w nich wykładnia planu pozostaje w zgodzie z jego postanowieniami i akcentuje trafnie różnice między infrastrukturą i infrastrukturą towarzyszącą.

Zdaniem Sądu I instancji w opisywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, zaś występujące uchybienia przepisom postępowania nie stanowią podstawy jego wznowienia oraz nie miały wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie reprezentowana przez radcę prawnego M. M., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenia prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270) poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to jest:

- błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że postanowienia § 3 ust. 1, § 6 i § 17 uchwały nr XII/103 Rady Gminy Poronin z dnia 6 sierpnia 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Poronin (część 4) w Gminie Poronin (Dz. Urz. Województwa Nowosądeckiego Nr 44, poz. 1048) stanowią o niedopuszczalności realizacji inwestycji, mając na względzie, że planowane przedsięwzięcie stanowi urządzenie infrastruktury technicznej;

- błędną wykładnię art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej;

2. naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi):

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji publicznej ocenę przedsięwzięcia z punktu widzenia analizy urbanistycznej.

Z ostrożności procesowej skarżąca kasacyjnie wniosła o zbadanie czy osoba podpisująca decyzje posiadała do tego kompetencje w świetle art. 268a kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi, wymienione w art. 176 P.p.s.a., podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 P.p.s.a. mogą stanowić:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają on usprawiedliwionej podstawy.

Skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu musiał podlegać zarzut naruszenia tych ostatnich przepisów.

Skarżąca kasacyjnie wskazała - w ramach podstawy wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - na naruszenie art. 7 i 77 kpa w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organy administracji i ocenę przedsięwzięcia z punktu widzenia analizy urbanistycznej. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W konsekwencji sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego a jedynie oceniają czy decyzje organów administracji nie naruszają tych przepisów w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego jako niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 7 i 77 kpa. Po pierwsze wskazać należy, że art. 77 kpa zawiera kilka jednostek redakcyjnych (4 paragrafy) zaś skarżący nie skonkretyzował, w naruszeniu którego z nich upatruje wadliwości orzeczenia Sądu. Powyższe czyni niemożliwym ocenę powyższego zarzutu przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Niezależnie od powyższego nie może ujść uwadze, że Sąd I instancji nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego, o jakim mowa w art. 7 i 77 kpa. Obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w w/w przepisach, ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej. Sąd administracyjny został niejako z mocy ustawy pozbawiony możliwości prowadzenia takiego postępowania skoro ustawa P.p.s.a. ogranicza sądowi możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego jedynie do dowodów z dokumentów i to tylko o tyle, o ile jest to dowód uzupełniający, nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i jest on niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 P.p.s.a). Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia przepisu art. 7 i 77 kpa nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można również skutecznie zarzucić Sądowi I instancji błędnej oceny co do naruszenia tych przepisów przez organy architektoniczno – budowlane.

Nie są również zasadne zarzuty skargi kasacyjnej zrealizowane w granicach drugiej podstawy to jest naruszenia prawa materialnego.

Wskazać przy tym należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego stąd – wbrew zarzutowi skargi nie mógł dopuścić się naruszenia tej normy poprzez jej "błędną wykładnię". Ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostał, zatem w tej sytuacji zarzut naruszenia tego przepisów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Analiza uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak też zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje, że prawidłowo - w okolicznościach niniejszej sprawy - organy administracji odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości Poronin na działce o nr ew. 6798.

U podstaw takiego rozstrzygnięcia legła ocena przez Wojewodę Małopolskiego, iż inwestycja objęta wnioskiem jest niezgodna z zapisami uchwały nr XII/103/99 Rady Gminy Poronin (część 4) w gminie Poronin. Poza sporem pozostaje, że zapisy w/w uchwały wskazują, iż działka, na której skarżąca spółka planowała zrealizować inwestycję objętą wnioskiem położona jest na terenie oznaczonym jako M1, M1x, który został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, pensjonatową, związana z nieuciążliwą działalnością usługową i gospodarczą w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczna. A zatem plan przewiduje możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej jednakże tylko takiej, która ma charakter towarzyszący podstawowej zabudowie. Jednocześnie wskazać należy, że w/w plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji ani "infrastruktury technicznej" ani tym bardzie "towarzyszącej infrastruktury technicznej". Pierwsze z w/w pojęć zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 281, poz. 2782 ze zm. ), która w art. 143 ust. 2 wskazuje, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemia przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Natomiast planowana inwestycja polegać ma – jak wynika z projektu budowlanego i jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – na budowie pięćdziesięciometrowej wieży antenowej wraz z pomostami obsługowymi oraz komunikacją i kontenerem. Na wierzchołku wieży miał zostać zainstalowany maszt antenowy oraz anteny. Kontener ma zostać posadowiony na ławach fundamentowych żelbetowych o wskazanych wymiarach. Nie ulega zatem wątpliwości, że inwestycję tę należy zaliczyć do obiektów budowlanych – budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. – Prawo budowlane, który wprost wskazuje (tak w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji jak i obecnie), że wolnostojące maszty antenowe stanowią budowę. Wobec powyższego inwestycja objęta wnioskiem – jako obiekt budowlany - nie może być zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym bardziej zatem nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej towarzyszącej. Analiza przepisu § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że intencją jego autora było zezwolenie na realizację tylko takich urządzeń infrastruktury technicznej, które są ściśle związane z podstawowym przeznaczeniem, jakim jest zabudowa mieszkaniowa i pensjonatowa. Przez pojęcie "towarzysząca" należy wszak rozumieć "związana", "połączona", "równoczesna". Przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie oprócz anten (nadawczo – odbiorczych i radiowych) jest budowa wieży, na której anteny te mają być zamontowane. Realizacja tych obiektów budowlanych byłaby sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkuje koniecznością odmowy udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust., 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Nie zmienia powyższej oceny treść § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864 ze zm.), który definiuje pojęcie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wskazując, że są to m.in. antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 lutego 2006r. a zatem po dacie wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Wojewody Małopolskiego. Z tych względów zapisy wskazanego rozporządzenia nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Jedynie na marginesie wskazać należy, że postanowienia § 6 uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują możliwości realizowania obiektów telekomunikacyjnych na obszarze oznaczonym symbolami M1 i M1x, co tym bardziej uzasadnia, że planowana inwestycja jest sprzeczna z zapisami tego planu.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają zapisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. nr 106, poz. 675). Wojewódzki sąd administracyjny badając legalność rozstrzygnięcia bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydawania ostatecznej decyzji. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja została wydana 14 października 2005 r. a zatem w okresie znacznie poprzedzającym uchwalenie ustawy j.w. Powyższe skutkuje, że z oczywistych przyczyn ustawa ta nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje wreszcie czy stacja bazowa telefonii komórkowej wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców. Powyższe kwestie winny być oceniane w odrębnym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.