Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 687/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi L. i Z. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. i Z. W. zaskarżyli decyzję Wojewody [...]z dnia 18 kwietnia 2008 r. (znak [...]) umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty T. z dnia 22 maja 2007 r. (znak [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i A. Z. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości G., na działce o numerze ewidencyjnym [...]

Starosta T. w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wskazał, że inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy 108,30 m². Obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki o numerach ewidencyjnych [...]oraz [...](obrębu ewidencyjnego G.). Decyzja została wydana w oparciu o decyzję

o warunkach zabudowy z dnia 6 marca 2007 r. wydaną przez Wójta Gminy L. dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działkach o wyżej przytoczonych numerach ewidencyjnych, oświadczenie inwestora z 17 maja 2007 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...]umorzył postępowanie odwoławcze gdyż uznał, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy podzielił ocenę organu I instancji, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje wyłącznie działki inwestora. W tym względzie Wojewoda wskazał, że planowany budynek mieszkalny usytuowano zgodnie z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690; z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 357, poz. 2573; z późn. zm.) jednorodzinne budynki mieszkalne nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; budynki takie nie podlegają także postępowaniu w oparciu o zapisy Prawa wodnego.

Zdaniem Wojewody - skoro obszar oddziaływania planowanej inwestycji ogranicza się wyłącznie do działki inwestora, to stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane"), nie można uznać, że odwołujący są stronami

w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec tego postępowanie odwoławcze należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, stosownie do art. 138

§ 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1, art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego.

W skardze L. i Z. W. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...]oraz poprzedzającej decyzji Starosty T. "poprzez stwierdzenie ich niezgodności z prawem" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący wskazali, że organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Podnieśli także, że ich interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego, które wskazali w odwołaniu od decyzji Starosty T. Organ nie odniósł się do tych twierdzeń.

Przeciwko decyzji Starosty T. skarżący podnieśli argument, że teren obejmujący działki [...]oraz [...]w G. zgodnie z wyłożonym do publicznego wglądu projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. przeznaczony jest pod zieleń parkową z zakazem budowy na nim wszelkich budynków. W dalszej części uzasadnienia zarzucili, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanej inwestycji pozbawiona jest "podstawy planistycznej" oraz naruszenie przez Starostę T. w trakcie postępowania administracyjnego zasad przewidzianych w art. 7,8,10,11,77 § 1,80 i 1073 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Po wniesieniu skargi Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. zawiesił postępowanie uznając, że rozstrzygnięcie o prawidłowości zaskarżonej decyzji uzależnione jest między innymi od zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy L.

z dnia 6 marca 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji (utrzymanej

w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia

31 stycznia 2008 r., Nr [...]). Tymczasem nie zostało zakończone postępowanie (sygn. akt II SA/Bd 294/08) w sprawie ze skargi L. i Z. W. na wyżej wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w T. Pogląd ten został podzielony także przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. oddalił zażalenie T. i A. Z. na powyższe postanowienie w przedmiocie zawieszenia postanowienia.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2010 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. (sygn. akt II OSK 791/09) oddalił skargę kasacyjną Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2008 r. (II SA/Bd 294/08) oddalającego skargę L. i Z. W. na wyżej określoną decyzję SKO

w T. w przedmiocie warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne ogranicza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Wniosek powyższy jednoznacznie wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodność z prawem oznacza zaś przede wszystkim taki stan, w którym działania podejmowane przez organ administracji publicznej wobec obywatela opierają się na właściwych przepisach proceduralnych, uwzględniają zasady ogólne postępowania administracyjnego, a wydane rozstrzygnięcie kończące konkretną sprawę znajduje uzasadnienie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia przepisów prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji.

Istotną kwestią w sprawie była ocena, czy można przyznać skarżącym przymiot strony postępowania, przy czym oceny tej – jak słusznie wskazał organ – należy dokonać mając na uwadze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu.

Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Z kolei przez "obszar oddziaływania obiektu", stosownie do art. 3 pkt

20 Prawa budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Konieczne jest zatem, sięgnięcie do szczegółowych przepisów prawnych, w tym norm techniczno-budowlanych. W konkretnej sprawie pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 584221).

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż organ prawidłowo ocenił, że mając na względzie rodzaj, rozmiar i usytuowanie planowanej inwestycji na działce inwestorów, obszar oddziaływania planowanego obiektu zamyka się w granicach nieruchomości inwestorów. Tym samym nie może dojść do takiego oddziaływania, które narusza interesy skarżących, wynikających z konkretnego przepisu prawa.

W szczególności zasadnie organ uznał, że takimi przepisami, w oparciu o które skarżący mogliby wywodzić swój interes prawny, w przedmiotowej sprawie nie są wymienione przez skarżących w odwołaniu przepisy Prawa budowlanego, w tym art.

35 ust. 1 pkt 1, zobowiązujące organ do respektowania wymogów ochrony środowiska,

w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Budowa jednorodzinnego domu mieszkalnego nie jest jednym z przedsięwzięć wymienionych

w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko, a tym samym w świetle art. 71 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zasadnie także organ uznał, że podstawą interesu prawnego skarżących nie mogą być przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, w tym wskazywany przez skarżących w odwołaniu art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Ze znajdującego się

w aktach sprawy projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowany budynek znajduje się ponad krawędzią obniżenia, którym płynie Struga Toruńska i w którym znajduje się zbiornik wodny. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, że samo usytuowanie planowanego budynku może zmienić stan wody na gruncie.

Nie istnieje także w kontrolowanej sprawie potrzeba ochrony interesów prawnych skarżących wynikających z ograniczeń w sferze planowania przestrzennego. Podstawy do tego nie daje w szczególności treść decyzji o warunkach zabudowy z dnia 6 marca 2007 r. wydanej przez Wójta Gminy L. Decyzja ta nie została przez skarżących skutecznie zakwestionowana – została ona bowiem utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 31 stycznia 2008r., Nr [...]). Skarga na tą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 294/08), a z kolei skarga kasacyjna od tegoż wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. (sygn. akt II OSK 791/09). Podstawą powstania interesu prawnego skarżących nie może być także sama czynność wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G., który w miejscu planowanej inwestycji przewiduje tereny zielone. Projekt planu zagospodarowania przestrzennego nie jest prawem miejscowym. Rangę prawa miejscowego, którego zapisy mogłyby być podstawą interesu prawnego skarżących, ma jedynie odpowiednio uchwalony i opublikowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Dz. U. Nr 80, poz. 717; z późn. zm.).

W skardze skarżący nie wskazali, na czym miałoby polegać uchybienie przez Wojewodę przepisom proceduralnym. Sąd takich uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, nie dostrzega.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.