Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 404/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1, art. 8, 35 par. 1 i 3, art. 36 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Mirosław Gdesz Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. J. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 3 czerwca 1997 r. Z. L. wystąpił do Urzędu [...] W. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 3 grudnia 1997 r. organ poinformował wnioskodawcę, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia powyższego wniosku.

Pismem z dnia 4 lipca 2011 r. Z. L. ponaglił Urząd W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość, natomiast pismem z dnia 5 października 2011 r. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] uznał zażalenie Z. L. za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość wystąpiła M. J., wskazując że jest następcą prawnym przedwojennej właścicielki ww. gruntu – Z. W., natomiast w dniu 20 sierpnia 2012 r. wystąpiła do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 20 sierpnia 2012 r. skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, bowiem Prezydent W. nie zastosował się zarówno do wyznaczonego przez siebie terminu zakończenia postępowania, jak również terminu wyznaczonego mu przez Wojewodę [...], a który upłynął w kwietniu 2012 r., przekraczając tym samym terminy, o których mowa w art. 35 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że przed Prezydentem W. prowadzone jest postępowanie o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość z wniosku złożonego w dniu 4 lipca 2011 r. przez Z. L. Do postępowania tego przyłączyła się także M. J., która w dniu 20 sierpnia 2012 r. złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Odpowiedź na powyższe zażalenie udzielona została w piśmie z dnia 17 września 2012 r. Organ wskazał ponadto, że w toku postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.

Zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa).

Stosownie z kolei do treści art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

Wskazać przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent W. do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, choć wniosek wszczynający postępowanie wpłynął do organu w 1997 r. Zważyć przy tym należy, że większość czynności zmierzających do wydania decyzji podjęto dopiero w lipcu 2011 r., po wniesieniu przez Z. L. pisma z dnia 4 lipca 2011 r. ponaglającego do rozpatrzenia jego pierwotnego wniosku. Także pomimo wydania przez Wojewodę [...] postanowienia z dnia [...] stycznia 2012 r. zobowiązującego organ do wydania decyzji w sprawie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia, organ nie tylko nie wydał takiej decyzji, ale również nie podjął żadnych czynności zmierzających do zakończenia postępowania.

Ponadto, mimo ponaglenia organu w dniu 4 lipca 2011 r. do wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania za ww. nieruchomość, pierwsze pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do wnioskodawcy dopiero w dniu 21 grudnia 2012 r., a to na skutek wniesionego zażalenia do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie, natomiast kolejne i ostatnie takie pismo wystosowano w dniu 17 września 2012 r., w związku z wniesieniem w dniu 20 sierpnia 2012 r. przez M. J. do Sądu skargi na bezczynność.

W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość uznać należało za uzasadniony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym, a także naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność, z uwagi na fakt, że wniosek M. J. o przyznanie odszkodowania wpłynął do organu w dniu 21 sierpnia 2012 r., nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.