Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 302/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par.1 i par. 2  pkt.1, art. 27 par.1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 46 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 266
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, wierzyciel, organ) z dnia "[...]" r. w przedmiocie oddalenia zarzutów egzekucyjnych w sprawie prowadzonego przeciwko M. B. (dalej: zobowiązany, skarżący) postępowania egzekucyjnego z tytułu niepłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okresy: grudzień 2019r., od stycznia do maja 2020r. i sierpień 2020r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że skarżący był płatnikiem składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedno Dz. U. z 2020 r., poz. 266) zwanej dalej ustawą o sus, zobligowany był co miesiąc do obliczania i przekazywania składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący nie wywiązał się z tego obowiązku, co doprowadziło do powstania na jego koncie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okresy: "[...]"r., od "[...]" do "[...]".,"[...]". W związku z nieopłaceniem należnych składek podjęto działania zmierzające do odzyskania należności, tj.: "[...]"r. wystawiono upomnienia obejmujące należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne. Upomnienia zostały doręczone skarżącemu "[...]". Pomimo wezwania do zapłaty nie uregulował on jednak objętych nimi należności.

Organ wskazał następnie, że "[...]". skierowano do skarżącego tytuły wykonawcze: o numerach "[...]", "[...]" obejmujące należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia zdrowotne za: "[...]"., od "[...]" do "[...]"., "[...]". Skarżący pismem z "[...]"r. złożył zarzut dotyczący postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie ww. tytułów wykonawczych oraz skargę na czynność polegającą na zajęciu świadczenia emerytalnego z ubezpieczenia społecznego. Organ wskazał, że w uzasadnieniu zarzutów skarżący w istocie zakwestionował kwotę zadłużenia. Wskazał, że "wezwania, odsetki są niezasadne", a w jego ocenie "możliwa jest nadpłata na koncie z tytułu nieujawnionych wpłat dokonanych w moim imieniu." Organ przyjął, że treść pisma z "[...]" (jak i załączona doń dokumentacja) z uwagi na podnoszone kwestie nieistnienia zaległości, spełniała przesłankę określoną w art. 33 § 2 pkt 1 upea. Pismo zostało zatem zakwalifikowane jako zarzut w postępowaniu egzekucyjnym.

Mając na uwadze powyższe, wierzyciel dokonał analizy wniesionego środka zaskarżenia, w granicach określonych przepisami ustawy egzekucyjnej. W ramach ustaleń faktycznych organ wskazał, że skarżący jako osoba prowadząca nadal działalność gospodarczą nie wywiązuje się z obowiązku opłacania składek określonego w art. 46 § 1 ustawy o sus, który stanowi, że płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Organ wskazał następnie, że skarżący od listopada 2011 trwale zaprzestał regulowania należności, a nie opłacane składki za kolejne okresy były sukcesywnie kierowane do egzekucji administracyjnej. W celu wdrożenia egzekucji za sporny okres, wierzyciel wysłał upomnienia wzywające do uregulowania należności w termie siedmiu dni od daty doręczenia upomnienia. Upomnienia zostały doręczone "[...]" Podstawą do wystawienia upomnienia były złożone przez skarżącego deklaracje rozliczeniowe z wykazaną kwotą należnych do opłacenia składek:

-za grudzień 2019 deklaracja złożona "[...]"r.,

-za styczeń 2020 deklaracja złożona "[...]" r.,

-za luty 2020 deklaracja złożona "[...]" r.,

-za marzec 2020 deklaracja złożona "[...]" r.,

-za kwiecień 2020 deklaracja złożona "[...]" r.,

-za maj 2020 deklaracja złożona "[...]" r .,

-za sierpień 2020 deklaracja złożona "[...]" r.

Wierzyciel zaznaczył, że skarżący składając każdą z ww. deklaracji pod odpowiedzialnością karną za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy, oświadczył że dane zawarte w formularzu są zgodne ze stanem prawnym i faktycznym. Z powyższego organ wywiódł, że zobowiązany prowadząc nadal działalność gospodarczą był zobligowany do uregulowania należności wykazanych w deklaracjach. Wierzyciel zaznaczył również, że należności wskazane w upomnieniach nie zostały opłacone ani umorzone, nie wygasły w inny sposób, nadal są wymagalne. Wierzyciel podkreślił, że w wezwaniu do zapłaty poinformowano zobowiązanego, że brak uregulowania należności w terminie 7 dni od daty odebrania upomnienia spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Mając na względzie powyższe organ przyjął, że należności dochodzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach "[...]", "[...]" są wymagalne.

Pismem z 4 marca 2021 r. zobowiązany wywiódł do tut. Sądu skargę od ww. postanowienia wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie zarzutów co do meritum. W treści skargi, wskazał, że ZUS nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W tym kontekście podkreśłił, że dotychczas nie przesłuchano kierownika E. B., która dysponując stosownym upoważnieniem Prezesa ZUS podpisała zaskarżone postanowienie. Skarżący podnosił również, że pracownicy ZUS zatajali liczne istotne dla sprawy fakty, oraz dopuścili się zaniechań w wykonywaniu swoich obowiązków na jego szkodę.

W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie wierzyciela, w przedmiocie oddalenia zarzutów, jakie wniósł skarżący do wszczętego wobec niego postępowania egzekucyjnego.

Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U z 2019r. poz. 1438 ze zm. dalej jako: u.p.e.a.) - egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.).

Zgodnie z art. 34 § 1-3 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: w całości, w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym.

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

W zaskarżonym postanowieniu wierzyciel wyczerpująco omówił stan faktyczny sprawy, w tym okoliczności powstania dochodzonego zobowiązania, jego wymagalności jak również wszczęcia samego postępowania egzekucyjnego. Skarżący tymczasem zarówno na etapie składania zarzutu jak i skargi do Sądu, nie przedstawił w istocie żadnych dowodów lub nawet wiarygodnych twierdzeń mogących podważać istnienie egzekwowanego obowiązku lub prawidłowość prowadzonej egzekucji. Jego stanowisko w istocie sprowadzało się do niepopartego faktami zanegowania istnienia obowiązku i szeregu uwag natury polemicznej kierowanych do organu. Skarżący wyrażał również szereg subiektywnych sądów dotyczących jakości działania organu, lecz również nie poparł ich dowodami. Wierzyciel zaś szczegółowo przedstawił źródło powstania należności jak również fakt, że zobowiązany należności z tytułu składek nie regulował mimo obowiązku ich opłacania. Ponadto wierzyciel wykazał, że zobowiązany miał świadomość istnienia należności, wskazując na składane przez niego deklaracje za grudzień 2019r. i poszczególne miesiące 2020r. Także treść tytułów wykonawczych w oparciu o które prowadzono egzekucję nie budziła wątpliwości. Odpowiadały one wymogom wynikającym z art. 27 §1 u.p.e.a. Wskazano w nich przede wszystkim podstawę prawną dochodzonego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wraz ze wskazaniem przepisów prawa stan ten determinujących.

Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko wierzyciela co do okoliczności, że dochodzone zobowiązania wynikały z deklaracji składanych przez samego płatnika. Tym samym, sam zobowiązany potwierdził i określił kwoty zobowiązań publicznoprawnych, które jako nieuiszczone objęte zostały egzekucją administracyjną. Skarżący nie wykazał, by składki opłacił lub by był z nich zwolniony lub były one objęte jakąkolwiek ulgą znosząca ich wymagalność. Tym samym zgłoszony pismem z "[...]"r. zarzut choć spełnił wymogi formalne stawiane przez ustawodawcę dla tego środka zaskarżenia, to równocześnie nie miał merytorycznych podstaw.

Z powyższych względów, nie można uznać zarzutu nieistnienia obowiązku za zasadny. Wierzyciel prawidłowo ocenił w swoim postanowieniu, iż zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.