Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 504/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1 art. 193 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 i art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Jarosław Szaro /spr./ Protokolant specjalista Beata Janczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi Spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki "A" w W. kwotę 757 (słownie siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015r. nr SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. (dalej Spółka lub Skarżąca), od decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009r., postanowiło uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy R. na mocy ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2014r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. w wysokości 57.524 zł.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Spółka zaniżyła wartość budowli podlegających opodatkowaniu. Wójt Gminy przyjął, że Spółka była właścicielem kompletnego obiektu budowlanego tj. kanalizacji kablowej i ułożonych w niej kabli do końca stycznia 2009r. Wskutek sprzedaży kanalizacji kablowej w jej posiadaniu

w ciągu kolejnych miesięcy 2009r. (od lutego do grudnia) pozostawały kable telekomunikacyjne. Z tych też powodów na Spółce jako właścicielu, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania kanalizacji kablowej

i ułożonych w niej kabli (styczeń 2009r.) zaś, za pozostałe miesiące (luty- grudzień 2009r.) z tytułu władania kablami telekomunikacyjnymi, które nie były przez Spółkę deklarowane do opodatkowania. Organ podatkowy I instancji obliczył podatek od nieruchomości przyjmując, że podstawę opodatkowania stanowią budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 3205,70 m2; grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 2,85 m2; budowle o wartości 5.433.554zł (dotyczy stycznia 2009r) oraz o wartości 2.576.759zł (dotyczy okresu od lutego do grudnia 2009r.).

Mając na względzie powyższe organ I instancji uznał, że skoro w 2009r. Spółka dokonała zapłaty podatku od nieruchomości w kwocie 10.283zł, to do zapłaty pozostała jej kwota 47.241zł wraz z odsetkami.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] Wójt Gminy R. nadał ww. decyzji nie ostatecznej z dnia 12 grudnia 2014r. rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2014r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika dor. pod. A. L., wniosła o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania podatkowego.

Spółka zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie art. 122, art. 187 § 1

i art. 193 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r., Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U.

z 2012r., poz. 749), dalej O.p. zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 4 i art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych

(tj. Dz. U z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l. z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki oraz z przekazanego przez Spółkę zestawienia linii telekomunikacyjnych w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy

w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Powyższe naruszenie doprowadziło do niezgodności wydanej decyzji z art. 210 § 4 O.p., gdyż w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie wskazano, jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania. W konsekwencji nie można było prawidłowo ustalić, czy podstawa opodatkowania została określona prawidłowo.

Spółka podniosła również, że argumentacja organu zgodnie z którą, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej podlegają podatkowi od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym sprawy, gdyż od lutego 2009r. Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. W takiej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] marca 2015r. uchyliło decyzję Wójta Gminy R. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że przyczyną wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego były nieprawidłowości popełnione przez organ i instancji w związku

z niewyjaśnieniem kwestii osoby pełnomocnika uprawnionego do doręczeń.

Organ odwoławczy wskazał, że Spółka ustanowiła w sprawie dwóch pełnomocników: K.S. oraz A. L.. Osoby te dołączyły do akt sprawy pisemne pełnomocnictwa. Zdaniem Kolegium art. 145 § 2 O.p. statuuje po stronie organu obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi i tym samym zakaz ich doręczania stronie, skoro ta działa przez pełnomocnika. W przypadku ustanowienia pełnomocnika, przepisy nie dają organowi możliwości wyboru, w zakresie tego, komu doręczyć korespondencję.

W ocenie Kolegium przesłane przez organ I instancji akta sprawy nie zawierają jakiejkolwiek informacji wskazującej na to, czy Wójt Gminy R. występował do strony o wskazanie pełnomocnika do doręczeń szczególnie, że dopuszczonym do sprawy K.S. oraz A. L. doręczono pisma na jeden adres: GGW L. C. i Wspólnicy w Warszawie. Powołując się na dorobek orzeczniczy judykatury, Kolegium stwierdziło, że pominięcie przez organ podatkowy pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu.

Kolegium, wskazując na znaczenie zasady wyrażonej w art. 122 O.p. stwierdziło również, że w przesłanych o organu odwoławczego aktach sprawy nie stwierdzono materiału dowodowego (przede wszystkim ewidencji środków trwałych podatnika), pozwalającego na kontrolę postawionych w decyzji tez, w tym poprawności wyliczenia podatku. Takie braki formalne uniemożliwiły organowi odwoławczemu weryfikację prawidłowości stanowiska organu I instancji.

Spółka, reprezentowana przez adwokata K.S. , zaskarżyła powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją Wójta Gminy R., a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 233 § 2 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p., przez dokonanie błędnego rozstrzygnięcia w sytuacji, w której nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009 co oznacza, że należało uchylić decyzję organu

I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że Kolegium nie uwzględniło, że orzekło w sprawie zobowiązania podatkowego przedawnionego, gdyż takim już było

w momencie wydania oraz doręczenia zaskarżonej decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009r.

Skarżąca wskazała, że określony w art. 70 § 1 O.p. termin stanowi granicę czasową ostatecznej weryfikacji samoobliczenia podatku dokonanego przez podatnika. Brak doręczenia ostatecznej decyzji organu podatkowego, określającej zobowiązanie podatkowe do momentu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., oznacza konieczność umorzenia postępowania podatkowego. Wniosek ten wynika zdaniem Skarżącej z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. W takiej sytuacji organ podatkowy nie miał podstaw do zastosowania art. 233 § 2 O.p., gdyż prowadziło by to do wydania orzeczenia merytorycznego już po upływie terminu przedawnienia. Skarżąca podniosła, że trafność jej argumentacji znajduje potwierdzenie w treści uchwały NSA z dnia 29 września 2014r., II FPS 4/13.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż organ podatkowy nadał swojej decyzji, odrębnym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., rygor natychmiastowej wykonalności. Tym samym, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Skarga jest uzasadniona bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , wydając zaskarżoną decyzję, naruszyło prawo materialne a w konsekwencji również prawo procesowe.

Tryb powstania obowiązku podatkowego, zobowiązania podatkowego oraz obliczenia i wpłaty podatku od nieruchomości przez osoby prawne został określony

w art. 6 ust. 9 u.p.o.l. Przewiduje on, odmiennie niż w przypadku osób fizycznych, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w odniesieniu do osób prawnych powstaje z mocy prawa, zaś osoba taka ma obowiązek złożenia deklaracji określającej wysokość tego podatku w terminie do 31 stycznia danego roku podatkowego, a następnie wpłacenia tego podatku w tym terminie za miesiąc styczeń, oraz do 15 dnia każdego miesiąca za każdy następny miesiąc roku podatkowego.

Zobowiązanie w podatku od nieruchomości od osób prawnych powstaje więc w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia,

z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Zdarzeniem takim jest władanie nieruchomością wskazaną w przepisach u.p.o.l. (art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ).

Jednocześnie z mocy art. 21 § 2 O.p. podatek wykazany przez podatnika

w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, a więc należnym. Oznacza to, że do chwili kiedy nie zajdą okoliczności określone w art. 21 § 3 O.p., podatek zadeklarowany jest podatkiem należnym, określającym wysokość zobowiązania podatnika.

Przepis art. 21 § 3 O.p. stanowi natomiast, że w przypadku nie zapłacenia przez podatnika podatku w całości albo w części, nie złożenia deklaracji lub wykazania wysokości podatku w błędnej wysokości, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość podatku. Dopiero z chwilą uprawomocnienia się decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, podatek należny wynika z tej decyzji, nie zaś z deklaracji podatnika. Do tego momentu wysokość zobowiązania podatkowego jest określona w deklaracji podatkowej.

W przedmiotowej sprawie zaistniała w ocenie organu podatkowego trzecia

z alternatyw wskazanych w przepisie art. 21 § 3 O.p., a mianowicie, podatnik

w ocenie organu podatkowego wykazał podatek od nieruchomości w nieprawidłowej wysokości, bez uwzględniania wszystkich okoliczności jakie powinny zostać wzięte pod uwagę, co w ocenie organu zaniżało wysokość zobowiązania podatkowego

i skutkowało koniecznością wydania decyzji określającej wymiar podatku.

Decyzja taka została wydana w dniu [...] grudnia 2014r. i odebrana przez adresata dnia 30 grudnia 2014r. Decyzja ta dotyczyła podatku od nieruchomości za rok 2009.

Termin przedawnienia takiego zobowiązania określony został w przepisie art. 70 § 1 O.p., który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem

5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty podatku. Jak już wyżej wskazano, zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie powstało

z mocy prawa, zaś termin zapłaty tego podatku przypadał w poszczególnych miesiącach roku 2009. Bieg terminu przedawniania należy zatem liczyć od końca tego roku i upływał on w związku z tym w dniu 31 grudnia 2014r.

Skutkiem materialnoprawnym upływu terminu przedawnienia jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, a procesowym jego skutkiem jest niemożność wydania decyzji określającej wysokość takiego zobowiązania.

W przypadku prowadzenia postępowania podatkowego przez organ podatkowy, niemożność wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego będzie dotyczyła zarówno postępowania pierwszoinstancyjnego, jak też postępowania odwoławczego. Niezależnie zatem od tego, czy okoliczność przedawnienia zaistnieje przed wydaniem decyzji w I instancji, czy też w II instancji, organy podatkowe nie mogą w sposób ostateczny określić wysokości zobowiązania podatkowego. Nie może w obrocie prawnym ostać się decyzja określająca wysokość tego zobowiązania, jeżeli postępowanie nie zakończy się ostateczną decyzją przed upływem terminu przedawnienia. W niniejszej sprawie przed zakończeniem postępowania odwoławczego zobowiązanie podatkowe wygasło na skutek przedawnienia. Nie można więc było procedować w przedmiocie jego wysokości, uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W tym zakresie Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę prawną zawartą w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 6 października 2003r., sygn. FPS 8/03,

w której stwierdzono, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się, jeżeli termin przewidziany w art. 70 § 1 O.p. upłynął przed wydaniem decyzji organu odwoławczego.

Oznacza to, że aby w sposób prawidłowy określić wysokość zobowiązania podatkowego, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji muszą wydać decyzje przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego wysokość podlega określeniu.

Jeżeli tego nie uczynią, dochodzi do przedawnienia tego zobowiązania, po upływie którego to terminu, określenie jego wysokości nie jest dopuszczalne.

W przedmiotowej sprawie okoliczność taka zaistniała, bowiem organ

II instancji decyzję swoją wydał w dniu 5 marca 2015r., a więc po upływie terminu przedawnienia, które nastąpiło dnia 31 grudnia 2014r. Ocenę co do skutków takiego procedowania wyraził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 3 grudnia 2012r. I FPS 1/12, w której stwierdził, że organ podatkowy po upływie terminu przedawnienia,

o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., nie może orzekać w przedmiocie przedawnionego zobowiązania podatkowego, nawet jeżeli zobowiązanie to wygasło wcześniej przez zapłatę. Pogląd ten został podtrzymany przez skład całej Izby Finansowej w uchwale z dnia 29 września 2014r. (II FPS 4/13) w której stwierdzono, że w świetle art. 70 § 1 O.p. oraz art. 208 § 1 i 233 §1 pkt 2 lit. a O.p., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę.

W uzasadnieniu uchwały skład Izby wskazał, że najistotniejszym skutkiem upływu terminu przedawnienia jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego (art. 59 § 1 pkt 9 O.p.). Jest to skutek identyczny ze skutkiem zapłaty zobowiązania. Wygaśnięcie zobowiązania podatkowego to jednak tylko jeden z wielu skutków upływu terminu przedawnienia. Upływ terminu z art. 70 O.p., niezależnie od tego, czy podatek został zapłacony, skutkuje niemożnością orzekania o wysokości tego podatku, nawet w przypadku kwalifikowanej wady decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Nie budzi wątpliwości, że określając granice czasowe możliwości orzekania co do istoty sprawy ustawodawca odwołał się do terminów przedawnienia, a nie do przedawnienia zobowiązania.

NSA w powołanej wyżej uchwale stwierdził, że z art. 245 § 1 pkt 3, art. 247 § 2, art. 79 § 2, art. 88 § 1 O.p. wynika, że ustawodawca z upływem terminów przedawnienia wiąże nie tylko skutek w postaci wygaśnięcia zobowiązania, ale również skutki procesowe, polegające na odmowie zmiany lub uchylenia decyzji.

Zatem przedawnienie zobowiązania jest przyczyną, dla której organ podatkowy jest zobowiązany umorzyć całe postępowanie w sprawie z urzędu.

W przypadku organu I instancji podstawą takiego działania jest art. 208 § 1 O.p., który nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. W odniesieniu do organu podatkowego II instancji (tak jak w niniejszej sprawie, w której to Kolegium orzekało już po upływie terminu przedawnienia), podstawą do umorzenia postępowania w sprawie jest art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Należy bowiem podkreślić, że przykładem bezprzedmiotowości postępowania co do jego całości jest wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w wyniku upływu terminu przedawnienia. W takim przypadku niedopuszczalne jest ponowne skonkretyzowanie indywidualnych obowiązków podatnika. Do takich zaś skutków, tj. do określenia zobowiązania podatkowego Spółki już po wygaśnięciu tego zobowiązania prowadziłaby zaskarżona decyzja, gdyby nie została uchylona przez tut. Sąd.

Kolegium, uchylając decyzję Wójta Gminy R. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nakazało tym samym organowi I instancji prowadzić dalej postępowanie podatkowe i w rezultacie określić wysokość zobowiązania podatkowego, które wcześniej wygasło na skutek upływu terminu przedawnienia

z dniem 31 grudnia 2014r.

Mając na względzie treść art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. takie rozstrzygnięcie Kolegium nie mogło ostać się w obrocie prawnym. Akceptując, co oczywiste, pogląd całej Izby NSA, Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie prowadzenie postępowania podatkowego

w fazie postępowania odwoławczego było niedopuszczalne wobec zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 1 O.p. Konsekwentnie, również orzekanie co do wysokości zobowiązania podatkowego przez organ I instancji w ramach ponownie prowadzonego postępowania byłoby niedopuszczalne z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Upływ tego terminu stanowi negatywną przesłankę - przeszkodę do dalszego kontynuowania postępowania podatkowego. Z tego względu upływ terminu przedawnienia powinien być uwzględniony z urzędu przez organ podatkowy, przed którym postępowanie aktualnie się toczy. W przedmiotowej sprawie organem tym było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. .

Zatem w przedmiotowej sprawie organ podatkowy II instancji naruszył art. 70 § 1 O.p., poprzez jego nieuwzględnienie, czego skutkiem było naruszenie prawa procesowego, poprzez wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 233 § 2 O.p., zamiast na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię prawa i wyda rozstrzygnięcie znajdujące oparcie w drugim z tych przepisów.

Niezależnie od powyższego należy również wskazać, że organ podatkowy

II instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa procesowego, których naruszenie, zdaniem Kolegium, stanowiło podstawę do wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego. W ocenie Sądu nie miał racji organ odwoławczy stwierdzając, że organ I instancji działał niezgodnie z art. 145 § 2 O.p., gdyż nie wystąpił do Strony

o wskazanie pełnomocnika do doręczeń. Art. 145 § 2 O.p. stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z kolei zgodnie z art. 145 § 3 O.p. strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego do doręczeń. W przypadku niewyznaczenia pełnomocnika właściwego do doręczeń, organ podatkowy doręcza pismo jednemu z pełnomocników.

W niniejszej sprawie Spółka w postępowaniu przed organem I instancji była reprezentowana przez adwokata K.S. (data pierwszego pisma złożonego przez tego pełnomocnika to 9 czerwca 2014r.; w piśmie podano adres do doręczeń: Warszawa, ul. Piękna [...]) oraz przez doradcę podatkowego A. L. (data pierwszego pisma złożonego przez tego pełnomocnika to 27 listopada 2014r.; w piśmie podano adres do doręczeń: Warszawa, ul. Panieńska 1a/122). Zarówno w pełnomocnictwach, jak i pismach przewodnich składanych przez Stronę, Spółka nie wskazała, który z pełnomocników jest właściwy do doręczeń. W pełnomocnictwach wyznaczono jednakowy zakres umocowania, bez wskazania, których z pełnomocników jest właściwy do doręczeń. W związku z powyższym organ podatkowy I instancji miał prawo, na podstawie art. 145 § 3 O.p., doręczyć decyzję z dnia 12 grudnia 2014r. jednemu z pełnomocników, wedle własnego wyboru. W niniejszej sprawie Wójt Gminy R. doręczył decyzję własną dor. pod. A. L., który przystąpił jako pełnomocnik do postępowania na niecały miesiąc przed wydaniem decyzji organu I instancji a następnie składał od niej odwołanie i zażalenie na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Sposób doręczenia decyzji organu I instancji jest zgodny z art. 145 § 3 O.p., nie mógł więc stanowić podstawy do uchylenia rozstrzygnięcia, jak to uczyniło Kolegium.

Sąd pragnie również zwrócić uwagę na naruszenie przepisów prawa procesowego, którego dopuścił się sam organ odwoławczy, niezależnie od wyżej wskazanych uchybień związanych z niezastosowaniem instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego. W protokole z posiedzenia SKO w P. z dnia 5 marca 2015r., na którym wydano zaskarżoną decyzję, podpisani są następujący członkowie Kolegium: J.K., K.Z., J.G.. Natomiast w zaskarżonej decyzji wskazano, że na posiedzeniu Kolegium w dniu 5 marca 2015r. wydano zaskarżoną decyzje w składzie: J.K., T.Z., J.G.. Takie też widnieją podpisy pod zaskarżoną decyzją. Z powyższego wynika więc, że pomiędzy treścią protokołu a zaskarżoną decyzją istnieje sprzeczność co do składu Kolegium, które brało udział w wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takie działanie jest sprzeczne z art. 173 § 3 O.p., który stanowi, że protokół (z każdej czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 172 § 1) sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Treść przedmiotowego protokołu nie pozwala z całą pewnością stwierdzić, czy w wydaniu zaskarżonej decyzji brał udział T.Z. czy też K.Z.. Zatem przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło niewątpliwie do naruszenia przepisów postępowania również w tym zakresie.

Błędny był także argument organu odwoławczego, zawarty w odpowiedzi na skargę, że do przedawnienia zobowiązania podatkowego nie doszło w wyniku zastosowana środka egzekucyjnego, co spowodowało, że bieg terminu przedawnienia został przerwany zgodnie z art. 70 § 4 O.p. Kolegium wskazało, że organ podatkowy nadał swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Należy podkreślić, że wydanie i doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest równoznaczne z zastosowaniem środka egzekucyjnego i zawiadomieniem o tym podatnika. Zastosowanie środka egzekucyjnego polega na prowadzeniu egzekucji z pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, renty, emerytury, rachunków bankowych, z papierów wartościowych, z weksla, z ruchomości i nieruchomości, w ramach katalogu środków egzekucyjnych, wyznaczonych przez art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tj. Dz. U. z 2014r. poz. 1619 ze zm., dalej p.e.a. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego polega z kolei na doręczeniu podatnikowi zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, protokołu zajęcia prawa majątkowego, protokołu zajęcia i odbioru nieruchomości, protokołu odbioru dokumentu (art. 67 p.e.a.). Powiadomienie podatnika o zastosowanym środku egzekucyjnym poprzez doręczenie mu jednego z ww. dokumentów skutkuje dopiero przerwą biegu terminu przedawnienia. Zatem na podstawie samego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2014r. nie mogło dojść do przerwania biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby doszło do zastosowania któregokolwiek z wymienionych w art. 1a pkt 12 p.e.a. środków egzekucyjnych oraz aby Spółka została powiadomiona o jego zastosowaniu, wedle art. 67 tej ustawy. Należy zaś wskazać, że zgodnie z uchwałą NSA, wydaną

w składzie 7 sędziów z dnia 28 kwietnia 204r. I FPS 8/13, uchylenie postanowienia

o nadaniu decyzji nie ostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności

i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 p.e.a. postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p.

W niniejszej sprawie SKO w P. wydało w dniu [...] marca 2015r. postanowienie nr [...] o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy R. z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zatem nawet jeśliby w sprawie doszło, po wydaniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2015r., do zastosowania jakiegokolwiek środka egzekucyjnego i powiadomienia o tym Podatnika, to skutki tych czynności w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zostały by unicestwione w wyniku wydania postanowienia z dnia [...] marca 2015r. przez samo Kolegium. Z tych względów podniesione przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę twierdzenia dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia należało uznać za bezzasadne.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2012r., poz. 270 ze zm. ) dalej P.p.s.a. Orzeczenie w pkt 2 sentencji wyroku znajduje podstawę w art. 152 P.p.s.a. O kosztach orzeczono z kolei w myśl art. 200

i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.).