Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1535/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p. o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 47 ust. 2 oraz art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 1984 r Nr 32 poz. 174) uchylił czynność materialno-techniczną w postaci zameldowania na pobyt stały Z.K. w lokalu nr 51 przy ulicy A 7 w Ł.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że do dokonania czynności materialno-technicznej polegającej na wpisie w dowodzie osobistym określonej osoby adnotacji o zameldowaniu na pobyt stały w danym lokalu niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek , a mianowicie:

1/osoba ubiegająca się o zameldowanie musi mieszkać w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych)

2/osoba ta winna posiadać uprawnienia do przebywania w tym lokalu (art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Powołując się na wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego OZ w Ł. organ administracji stwierdził, że brak zgody obojga małżonków P. na zameldowanie Z.K. w przedmiotowym lokalu stanowiącym majątek wspólny małżonków P., nie pozwala na dokonanie czynności materialno-technicznej w postaci zameldowania Z.K. Bezspornym pozostaje bowiem jedynie fakt zamieszkiwania Z.K. w lokalu nr 51 przy ul A 7 w Ł., brak jest natomiast spełnienia drugiej z dwóch koniecznych przesłanek.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez Z.K. odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, argumentując, że mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, iż zameldowanie w lokalu stanowiącym majątek wspólny małżonków wymaga zgody obojga małżonków, należało uznać, że brak zgody P.P. na zameldowanie Z.K. w przedmiotowym lokalu nie pozwala na dokonanie tej czynności przez organ administracji.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sadu Administracyjnego OZ w Ł. Z.K. podniosła, że lokal przy ul. A 7 w Ł. przepisała na córkę M.P., a sama wyprowadziła się i zameldowała na działce. W trakcie trwania małżeństwa córki koszty utrzymania mieszkania pokrywała razem z córką. Z uwagi na podeszły wiek oraz chorobę postanowiła zamieszkać u córki w przedmiotowym lokalu, tym bardziej, że po rozwodzie, zięć P.P. już tam nie mieszkał. Skarżąca nie może pogodzić, się z faktem, że jej zameldowanie jest uzależnione od zgody P.P.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W dniu 16 stycznia 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wpłynęło pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego w Ł. przekazujące w załączeniu poświadczone za zgodność z oryginałem kopie druków Zgłoszenia pobytu stałego oraz Kartoteki Osobowej Mieszkańca, z których wynika, że Z.K. w dniu 9 lipca 2002 roku zameldowała się na pobyt stały w Ł. przy ul. A 7 m. 51.

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Z chwilą uchybienia przepisom postępowania, bądź przepisom prawa materialnego, regulującego określony stosunek prawny, zachodzi podstawa do ingerencji sądu.

Nie zawsze jednak będzie zachodziła konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji, postanowienia, aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Mogą być różne tego przyczyny. Jedną z nich jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie, która może wynikać z różnych powodów. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Sytuacja ta (bezprzedmiotowość orzekania) zaistniała właśnie w niniejszej sprawie. Na skutek bowiem zameldowania się w dniu 9 lipca 2002 roku Z.K. w lokalu przy ul. A 7 m. 51 w Ł. upadła konieczność rozstrzygania legalności wydanej przez Wojewodę [...] decyzji Nr [...] z dnia [...] zaskarżonej przez Z.K. Skoro bowiem przedmiotem zaskarżenia było uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu skarżącej w przedmiotowym lokalu, to fakt, iż skarżąca ostatecznie w dniu 9 lipca 2002 roku zameldowała się przy ul. A 7 m. 51 w Ł. powoduje bezprzedmiotowość orzekania co do zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w postanowieniu.