Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2274/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2004-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004r. sprawy ze skargi H. i A. N. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę /. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. Nr [...], II. orzeka, że uchylona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]., Nr [...]wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 pkt 1, 4, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm. ), art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 142/01, poz. 1592 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) Prezydent Miasta [...]zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Gminy [...], nawierzchni dróg wraz z sieciami uzbrojenia terenu :kanalizacji sanitarnej [...], kanalizacji deszczowej [...]oraz sieci teletechnicznej i oświetlenia terenu w [...]w rejonie ulic : [...]wraz z przyłączami do nieruchomości położonych wzdłuż trasy inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż inwestor przedłożył dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania terenem na cele budowlane oraz projekt budowlany zgodny z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami sporządzony zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...]z dnia [...]., Nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. i A. O., D. L., M. i J. T., S. i R. S., M. S., E. i R. S., M. C., M. i R. G., M. i S. G., H. i A. N. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w tym § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a, § 10 ust. 1 pkt 2, § 52 przepisów Prawa budowlanego w tym art. 80, art. 35 ust. 1 pkt 3, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 6, 7, 32, 33, art, 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, 84 §1.

Organ II instancji rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...].na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż inwestor wraz z wnioskiem o pozwoleniu na budowę przedłożył dokumenty wymagane przepisami prawa budowlanego (art. 33 ust. 2 pkt 1-3) w tym: dowód prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany sporządzony przez osoby uprawnione wraz z wymaganymi uzgodnieniami oraz decyzję nr [...]z dnia [...]. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie nawierzchni dróg wraz z sieciami uzbrojenia terenu: kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz sieci teletechnicznej i oświetlenia terenu w [...].

Przedsięwzięcie to nie narusza ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego dnia [...]. przez Radę Miejską w [...] Uchwałą Nr [...]ze zmianami uchwalonymi dnia [...], przez Radę Miejską w [...]Uchwałą Nr [...]a projekt zagospodarowania terenu spełnia warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ponadto organ podniósł, iż wbrew zarzutom skarżących postępowanie administracyjne przeprowadzano zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku ze sprawą załatwianą z upoważnienia przewodniczącego zarządu, zaskarżona decyzja organu I instancji posiada pieczęć nagłówkową oraz pieczęć podpisową (imienną z upoważnienia Prezydenta Miasta), które odpowiadają wzorom blankietów korespondencyjnych, pieczęci nagłówkowych i pieczęci do podpisów w organach samorządu gminy, zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych (Dz.U. z1999r.,Nr112, poz. 1319).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996r., Nr 13, poz. 74 z późn. zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Art. 7 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy stanowi, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gmin, w szczególności zadania własne obejmują sprawy m. in. zapewnienia i utrzymywania gminnych dróg i ulic.

W zakresie działania Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miejskiego w [...]jest reprezentowanie Gminy [...]w sprawach, w których inwestorem jest Gmina. Uchwała nr [...]podjęta przez Zarząd Miasta [...]w dniu [...]. upoważnia Panią- J. R. -Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miejskiego w [...]do składania oświadczeń woli w zakresie zarządu mieniem miasta w sprawach wynikających z zakresu działania Wydziału Inwestycji Miejskich.

Zgodnie z art. 32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika. Natomiast przepis art. 33 Kpa* Określa jakie dokumenty inwestor jest obowiązany przedstawić przy ustanawianiu pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie inwestor przedłożył prawidłowo umocowane pełnomocnictwo wobec czego organ nie ma podstaw do żądania jakichkolwiek innych dokumentów.

Organ II instancji stwierdził, natomiast iż należy uwzględnić odwołanie w części dotyczącej błędnego określenia w zaskarżonej decyzji daty złożonego wniosku, tj. według decyzji - [...]. Akta sprawy zawierają wniosek z dnia [...]., który stanowił podstawę wszczęcia postępowania o pozwolenie na budowę. Jest to oczywista omyłka pisarska w decyzji organu I instancji, nie mająca wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Odnośnie zarzutu dotyczącego przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania technicznego ulicy [...], nie może on być rozstrzygany przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. Za rozwiązanie projektu oraz zgodność opracowania z przepisami, w tym techniczno budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami odpowiedzialny jest autor projektu - osoba uprawniona. Organ zatwierdzający dokumentację budowlaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) zobowiązany jest do zbadania zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a także z przepisami w tym techniczno - budowlanymi. Ponadto organ sprawdza dokumentację techniczną pod względem kompletności wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń oraz dokonuje sprawdzenia osób uprawnionych do sporządzenia projektu budowlanego.

W sprawie właściwie udokumentowano i prawidłowo oceniono kwalifikacje zawodowe wszystkich projektantów i sprawdzających dokumentację techniczną.

Jak wynika z dokumentacji projektowej ulicę [...]na odcinku [...]projektant określił jako ciąg pieszo-jezdny.

W myśl § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), droga powinna mieć w szczególności pobocze lub chodnik -jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych. Jednak § 43 ust. 2 cyt. rozporządzenia uściśla ww. warunek tzn. ulica klasy L (lokalna) lub klasy D (dojazdowa) w strefie zamieszkania może nie mieć wyodrębnionej jezdni i chodników. Ponadto § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 140 z późn.zm.) wskazuje, iż w zespole budynków jednorodzinnych dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo - jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 metrów.

Według dokumentacji technicznej - szerokość dojazdu wynosi [...] metrów, a projektowany pas zieleni przyczyni się do spełnienia wymagań określonych w § 1 ust. 2 rozporządzenia MTiGM w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto przyjęte rozwiązanie projektowe ulicy [...]potwierdziły i uzgodniły właściwe jednostki opiniujące, m.in. Wydział Inżyniera Miasta Urzędu Miejskiego w [...], tak więc brak jest podstaw do uwzględniania odwołania w części dotyczącej naruszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego przez przyjęte rozwiązanie.

Odnośnie prośby skarżących o powołanie biegłego, który rozstrzygnąłby merytorycznie, czy istnieje możliwość wprowadzenia zmian do projektu technicznego to nie znajduje on uzasadnienia, gdyż warunek ustanowienia biegłego regulowany przez art. 84 Kpa nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Organ wskazał również, iż skarżący pomimo licznych argumentów uzasadniających odwołanie nie wykazali naruszeń swoich interesów w rozumieniu art. 5 ust. 2 cyt. ustawy Prawo budowlane, w związku z planowaną inwestycją.

W tej sytuacji, gdy inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ zgodnie z art. 35 ust. 4 cyt. ustawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższą decyzję ostateczną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli H. i A. N.

Pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji I instancji, podnosząc, iż niezastosowanie art. 24 §1 kpa podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi istotne naruszenie prawa. Art. 24 § 1 przewiduje bowiem instytucje wyłączenia pracownika m.in. w sprawie, w której pozostaje on z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki lub w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W sytuacji, gdy inwestorem jest Gmina Miasta [...], a jest jednocześnie pracodawcą urzędników Urzędu Miejskiego w [...], powinni oni ulec wyłączeniu od rozpoznawania sprawy i na zasadzie art. 26 § 2 w związku z § 3 tego artykułu sprawa powinna być przekazana organowi wyższego stopnia lub innemu powiatowi.

Nadto pełnomocnik podnosi, iż podstawowy zarzut merytoryczny odwołania mieszkańców ulicy [...]dotyczy niezgodności decyzji o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...], w której ujęto stwierdzenie, że "Realizacja inwestycji nie może naruszać uzasadnionego prawnego interesu osób trzecich, ani powodować pogorszenia warunków użytkowania właścicielom sąsiednich nieruchomości". Skarżący twierdzili, że zatwierdzenie projektu w tym kształcie z całą pewnością takie pogorszenie wywoła.

Po uchyleniu pierwszej decyzji wydanej w sprawie, z powodu niezapewnienia zainteresowanym czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienia wypowiedzenia się strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z projektem i złożenia zastrzeżeń. Zastrzeżenia takie złożył pan N., proponując korzystniejsze rozwiązanie dla mieszkańców, jednakże otrzymał odpowiedź, że Wydział Inwestycji nie wyraża zgody na takie zmiany, ponieważ "Ulica [...]została zaprojektowana zgodnie z wymogami Wydziału Inżyniera Miasta, jako tzw. strefa zamieszkania z uwzględnieniem pasa zieleni w środku - w celu wygaszenia prędkości oraz wyraźnego wydzielenia miejsc postojowych". W "strefie zamieszkania bezwzględne pierwszeństwo przysługuje pieszym, a dozwolona prędkość pojazdów wynosi 20 km/h." Wskazano także, że propozycja pana N. nie uwzględnia istniejącej komory na kanale, która kolidowałaby z proponowanym przebiegiem jezdni, placu manewrowego dla obsługi posesji i miejsc parkingowych dla mieszkańców.

Po tej odpowiedzi mieszkańcy ulicy [...]złożyli "Pismo Mieszkańców", w którym przypominali o projekcie, który przedstawiał mniej uciążliwe rozwiązanie dla nich, ponieważ zakładał przeprowadzenie jednej jezdni dwukierunkowej, z chodnikami i pasem zieleni oddzielającym chodniki od jezdni. Rozwiązanie to zapewniało bezpieczeństwo pieszym oraz pojazdom opuszczającym tereny posesji. Jedyną czynnością dokonaną na skutek wniesienia w/w pisma przez Wydział Administracji było zwrócenie się do Wydziału Inwestycji, czy znany jest mu projekt przedstawiony przez mieszkańców i czy podtrzymuje swoje stanowisko, a po otrzymaniu odpowiedzi, że nie było nigdy takiego projektu, Urząd wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu i pozwoleniu na budowę. Nie badał natomiast merytorycznie, czy zastrzeżenia stron co do zgodności projektu z względami bezpieczeństwa ruchu drogowego są zasadne.

Odnośnie żądania stron o powołanie biegłego, pełnomocnik podnosi, iż zgodnie z twierdzeniami skarżących w sytuacji, kiedy zarówno inwestorem jak i decydentem jest organ gminy, projekt powinien być zbadany ze szczególną starannością, a art. 5 Prawa budowlanego wśród podstawowych wymagań, które powinny spełniać projekty budowlane wymienia ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

Skarżący ponadto wskazali, iż projekt zatwierdzony przez Urząd Miejski jest niezgodny z przepisami rozporządzenia MTiGM w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a przede wszystkim § 1 ust. 3, pkt 1 lit. a, który stanowi, że warunki techniczne dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych oraz ich usytuowania zapewniają w szczególności spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania, § 10 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że droga powinna mieć w szczególności pobocza lub chodnik - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych,'a także § 52 tego rozporządzenia, który stanowi, że pas zieleni może być elementem pasa drogowego, jeżeli pełni funkcje estetyczne lub związane z ochroną środowiska albo przyczynia się do wypełnienia wymagań określonych w § 1 ust. 3 rozporządzenia, czyli m.in. właśnie do wymagań bezpieczeństwa. W odpowiedzi na te zarzuty organ odwoławczy cytuje przepisy, które dopuszczają istnienie dróg bez chodników i zastosowanie ciągu pieszo - jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 metrów. Istnienie tych przepisów nie pozwala organowi na uchylenie decyzji I instancji.

Pełnomocnik podnosi, iż skarżący nie zgadzają się z tym stanowiskiem bowiem opiera się ono na nieprawidłowej wykładni zastosowanych przepisów. Zasadą jest budowanie dróg posiadających chodniki, a cytowany przez organ odwoławczy przepis jest wyjątkiem od reguły, który powinien być stosowany wtedy, gdy nie ma innej możliwości.

W odpowiedzi Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, iż zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) i w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz.U. Nr 103, poz. 652), [...]jako miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie, w tym m.in. w zakresie: administracji architektoniczno - budowlanej, ponadto w decyzji organu I instancji wymieniono wszystkich projektantów z uwzględnieniem posiadanych uprawnień budowlanych, którzy byli uczestnikami procesu budowlanego związanego z przedmiotową inwestycją.

WojewódzkiSadAdministracyjny uznał, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu przy rozpoznawaniu przez organy administracji niniejszej sprawy doszło do naruszenia art. 7, 8, 24 § 1 pkt 1 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawy z 14 czerwca 1960r. /Dz.U. Nr 30, poz. 168 ze zm./.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta [...], jednocześnie sprawujący funkcję Starosty wystąpiło wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i jako organ rozstrzygający wydał też decyzję.

Zadaniem Sądu było więc rozstrzygnięcie, czy organy gminy muszą wyłączyć się od udziału w postępowaniu, w którym stroną jest gmina.

Powyższą sprawę regulował uchylony już przepis art. 27a kpa, który został wprowadzony do Kodeksu w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z 24 maja 1990r.

W przypadku wyłączenia organów gminy sprawę załatwiał organ innej gminy wyznaczony przez kolegium odwoławcze przy sejmiku - jeżeli sprawa mieściła się w zakresie zadań własnych gminy lub wojewodę - gdy sprawa należała do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej.

Perypetie związane z powszechnie obowiązującą wykładnią tego przepisu dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny uchwałą z 23 czerwca 1993r. doprowadziły, przy okazji uchwalenia ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych z 12 października 1994r. do skreślenia art. 27a Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powstała sytuacja nie może jednak, w ocenie Sądu, prowadzić do wniosku, że organ sam sobie może wydać decyzję,

Wydawanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy gmina jest stroną postępowania administracyjnego, przez organ gminy byłoby sprzeczne z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa (p. też postępowanie administracyjne Wojciech CHRÓŚCIELEWSKI i Jan Paweł TARNO, Zielona Góra 1999rV.

postępowanie musi odbywać się w trakcie bezstronnego postępowania wyjaśniającego, bez jakiejkolwiek presji lokalnych nacisków.

Istotą prawidłowego postępowania administracyjnego jest dokładne wyjaśnienie i ustalenie stanu faktycznego sprawy. Znaczenie prawdy obiektywnej w działaniu administracji publicznej przyjmuje też Europejski Kodeks Dobrej Administracji stanowiąc w art. 8 "Urzędnik działa bezstronnie i niezależnie. Urzędnik powstrzyma się od arbitralnych działań, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację pojedynczych osób oraz od wszelkich form faworyzowania, bez względu na motywy takiego postępowania /J.ŚWIĄTKIEWICZ, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Warszawa 2002r.A

Prowadzenie przez Prezydenta Miasta, sprawującego też funkcję Starosty postępowania administracyjnego i wydawanie decyzji administracyjnych w przypadku gdy stroną tego postępowania, a więc adresatem decyzji, ma być sama gmina jest nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 8 kpa. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Prezydent sprawujący funkcją Starosty nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strony w tej sprawie i jako organ rozpoznający tę sprawę.

Zgodnie z art. 31 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1531 ze zm./ prezydent miasta kieruje bieżącymi sprawami gminy i reprezentuje ją na zewnątrz.

Z zapisu tego wynika, że prezydent miasta jest też ustawowym przedstawicielem strony , a to oznacza, że zachodzi określona w art. 24 1 pkt 4 kpa przyczyn wyłączenia prezydenta /p.też Uchwała NSA, OPS 1/03 z 19 maja 2003r. opublikowana w ONSA 2003/4/115/.

Prezydent jest też pracownikiem gminy, co wynika art. 2 pkt 1 lit. c ustawy z 22 marca 1990r, o pracownikach samorządowych /Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1593 ze zm./ a jednocześnie sprawuje funkcję organu miasta.

Pozostawanie z gminą w stosunku zatrudnienia oraz sprawowanie funkcji organu wykonawczego miasta i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na prawa i obowiązki prezydenta miasta.

Wyłączenie od udziału w postępowaniu prezydenta oznacza, że zastępcy prezydenta i pozostali pracownicy urzędu nie mogą wydać decyzji w tej sprawie.

Sąd podziela tu pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 11 września 1992r. sygn. akt IV SA 404/92 /ONSA 1993, z.2, poz. 50/ , że "jeżeli nie ma organu właściwego /vacat/ do wydawana decyzji administracyjnej /w rozumieniu art. 39 ust.1 ustawy z 8 marca 1990r, o samorządzie terytorialnym - Dz.U. Nr 19, poz. 95 ze zm./, żaden pracownik urzędu gminy nie może być upoważniony przez nieistniejący organ do działania w jego imieniu".

Wyłączenie od udziału w postępowaniu w sprawie oznacza odsunięcie od wszystkich czynności, jakie mogą być podjęte, a więc również niemożność udzielenia upoważnienia do wydawania decyzji jakiemukolwiek pracownikowi urzędu miasta /p. wspomniana Uchwała NSA z 19 maja 2003r./.

Skoro nikt spośród pracowników urzędu nie może wydać decyzji, to zastosowanie będzie miał art. 26 § 3 kpa, w myśl którego jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy stosuje się odpowiednio § 2.

Sprawa będzie więc podlegała załatwieniu przez Wojewodę, przy czym, mimo pewnej niezręczności pojęcia organ podległy, Wojewoda będzie mógł wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ /czyli starostę innego powiatu/.

Zdaniem Sądu, wydanie przez organy gminy decyzji administracyjnej adresowanej do gminy, czyli sytuacja gdy organy te są sędzią we własnej sprawie narusza też art. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997r. poprzez wywodzoną z zasady państwa prawnego - zasadę równego traktowania stron postępowania będących w identycznej sytuacji prawnej i faktycznej.

Sąd nie ustosunkował się do innych zarzutów skargi pełnomocnika pp H. i A. N., gdyż podstawą do uchylenia decyzji organów obu instancji stały się przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, po. 1270 ze zm./ uchylił decyzje organów obu instancji i na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł o tym, że decyzje nie mogą być wykonane. Ponadto na podstawie art. 200 Sąd orzekł o kosztach postępowania.