Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2251/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 3 kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr), Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi H. K., W. K., H. i W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII S.A./Wa 2251/07

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołań H. K., W. K. oraz H. i W. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r., Nr [...] odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2006r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. S.A. pozwolenia na budowę 4 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz 22 szczelnych szamb na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obrębu [...] położonych przy ul. S. w W., decyzją z dnia [...] października 2007r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2006r. o pozwoleniu na budowę z przyczyn podmiotowych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpili H. K., W. K. oraz H. i W. K. - współwłaściciele nieruchomości lokalowej, położonej przy ul. S. [...], nr lok. [...] (segment), na działce nr ew. [...], w obrębie [...] w W.

Organ odwoławczy analizując projekt budowlany przedmiotowej inwestycji ustalił, iż zaprojektowane budynki, znajdujące się w odległości od 3,1 m do 4,6 m od granicy działki nr ew. [...] zachowują wymagane przepisem § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) odległości względem nieruchomości wnioskodawców.

Podobnie szczelne szamba spełniają wymogi przepisu § 36 ust 2 pkt 2 w/w rozporządzenia względem nieruchomości wnioskodawców.

Ponadto w aktach sprawy znajduje się sporządzona przez mgr. inż. arch. J. D. analiza czasu nasłonecznienia budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej przy ul. S. [...] (m.in. lokalu wnioskodawców) potwierdzająca prawidłowość zaprojektowania i usytuowania przedmiotowej inwestycji, wskazująca między innymi, iż wszystkie pomieszczenia zespołu budynków przy ul. S. [...] mają zapewnione nasłonecznienie wynoszące co najmniej 3 godziny w godzinach 7.00 - 17.00 w dniach 21 marca i 21 września.

W ocenie organu odwoławczego w stosunku do lokalu wnioskodawców zostały spełnione wymogi przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) dotyczące zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił również uwagę na fakt braku udziału wnioskodawców w postępowaniu zakończonym kwestionowaną przez nich decyzją o pozwoleniu na budowę uznając jednocześnie, iż stroną w postępowaniu

w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę mogą być jedynie podmioty wymienione w przepisie art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli H. K., W. K. oraz H. i W. K.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 28 kpa oraz przepisów art. 7 kpa, art. 77 §1 kpa i art. 107 §3 kpa podnosząc, iż " z całą pewnością stronami postępowania muszą być zawsze bezpośredni sąsiedzi".

Zdaniem skarżących doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego poprzez zbyt bliskie usytuowanie budowanego budynku oraz przekroczenie norm dotyczących wysokości przesłaniania co wynika z załączonej do akt sprawy przez skarżących mapy sporządzonej przez geodetę.

Skarżący zarzucają organowi pominięcie zgłoszonego dowodu w postaci mapy.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Organ zobligowany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek

w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby, która ma legitymację procesową

w rozumieniu art. 28 kpa.

O tym czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako

" interes prawny".

Interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji zindywidualizowanego podmiotu prawa.

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialno- prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać co następuje.

Przedmiotem sprawy poddanej kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę z powodu uznania, iż wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia złożył podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną decyzją, który nie wykazał swego indywidualnego, własnego interesu prawnego.

Skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego nr 2 - segmentu, położonego na działce nr ew. [...], obręb [...] w W. przy ul. S. [...], stanowiącego odrębną nieruchomość (odpis zwykły księgi wieczystej z dnia [...].09.2007r. i [...].09.2007r.), posiadającymi udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego.

Skarżący nie są członkami wspólnoty mieszkaniowej (wyjaśnienia złożone na rozprawie).

Z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że działka skarżących nr ew. [...] sąsiaduje bezpośrednio z działkami inwestora.

Jednakże samo położenie nieruchomości skarżących nie może oznaczać automatycznego przyznania skarżącym przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca powinna wykazać swój interes prawny, a więc przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego może skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu (wyrok NSA z dnia 12 września 2002r., I SA./Lu 369/02, wyrok NSA z dnia 25 lutego 1999r., IV SA. 345/97).

Zdaniem skarżącej projektowana inwestycja została usytuowana zbyt blisko granicy z działką skarżących, jest także zbyt wysoka co spowodowało przekroczenie norm dotyczących wysokości przesłaniania, a analiza czasu nasłonecznienia tzw. " linijka słońca" nie była wykonana w ramach projektowanej inwestycji.

W ocenie sądu organy w sposób prawidłowy dokonały analizy zgłoszonych przez skarżącą zarzutów pod kątem możliwości uznania jej za stronę postępowania nieważnościowego.

Z projektu zagospodarowania działki oraz rysunków zawartych w projekcie budowlanym wynika, że ściana boczna projektowanego budynku od strony granicy działki skarżących pozbawiona jest okien i znajduje się w odległości od 3,1 m do 4,6 m, co zgodne jest z przepisem § 12 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Wysokość projektowanych budynków nie przekracza 12 m zgodnie

z postanowieniami decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2006r, Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z analizy czasu nasłonecznienia znajdującej się w aktach sprawy wynika, że nasłonecznienie wszystkich pomieszczeń zespołu budynków przy ul. S. [...] jest wystarczające, wynoszące co najmniej 3 godziny w godzinach 7.00 - 17.00 w dniach 21 marca i 21 września.

Wprawdzie analiza czasu nasłonecznienia została przeprowadzona po sporządzeniu projektu budowlanego lecz wykonana została przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami i potwierdziła prawidłowość zaprojektowania zespołu budynków jednorodzinnych oraz zagospodarowania terenu.

Powołany przez skarżących dowód w postaci mapy sporządzonej przez geodetę Ł. K. nie podważa ustaleń dokonanych przez organy z tej przyczyny, że przedmiotowa mapa wykonana została po dokonaniu bezpośrednich pomiarów w dniu

3 kwietnia 2007r. i jej ustalenia odnoszą się do faktycznie już wykonanych robót budowlanych.

Odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę wynikające z przedstawionej przez skarżących mapy leżą w gestii organów nadzoru budowlanego i nie mają wpływu na ocenę ustalenia kręgu podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu " nieważnościowym".

W decyzji o pozwoleniu na budowę 4 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oraz 22 szczelnych szamb, obszar oddziaływania obiektu

o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy - Prawo budowlane ograniczony został do nieruchomości inwestora w związku z czym skarżący nie byli stroną tego postępowania.

Organy oceniły, że projektowana inwestycja nie powoduje negatywnych skutków dla właścicieli sąsiedniej nieruchomości (skarżących), a tym samym nie narusza jego interesu prawnego.

Interes prawny skarżących musi być konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie powinno znaleźć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 28 kpa ) - wyrok NSA z dnia 29 marca 2006r., II OSK 679/05, niepubl.

W rozpoznawanej sprawie, wskazany przez skarżących interes prawny nie spełniał powyższych wymogów i nie wynikał z przepisów prawa materialnego wobec czego prawidłowa jest decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania nadzorczego

z powodu braku legitymacji skarżących.

Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.