Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 629/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9b, 9a
journal: Dz.U. 2006 nr 97 poz 674
law: Ustawa  z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 19 poz 239
law: Ustawa z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
journal: Dz.U. 1991 nr 98 poz 433
law: Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA – Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia WSA – Małgorzata Masternak-Kubiak Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją D. Kuratora Oświaty z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 9b ust. 7 pkt. 2, art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 ze zm.), art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 19, poz. 239 ze zm.), § 2, 2a i § 3 rozporządzenia MEN z dnia 10 października 1991 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. nr 98, poz. 433 ze zm.) oraz art. 156 §1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. Sz. od decyzji Starosty L. nr [...], z dnia [...] w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego nr [...], z dnia [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach uzasadnienia tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności aktu nadania A. Sz. stopnia awansu nauczyciela kontraktowego zostało wszczęte postanowieniem Starosty L. z dnia [...] nr [...] o wznowieniu postępowania w sprawie nadania A. Sz. stopnia awansu nauczyciela kontraktowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta L. stwierdził, że decyzja dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w L. Ś. z dnia [...] nr [...], nadająca A. Sz. stopień nauczyciela kontraktowego, wydana została z naruszeniem prawa i jednocześnie utrzymał ją w mocy argumentując, że uchylenie wadliwej decyzji pozostawałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Decyzją z dnia [...], nr [...] D. Kurator Oświaty stwierdził nieważność decyzji Starosty L. nr [...] z dnia [...] wskazując w uzasadnieniu rażące naruszenie prawa w decyzji dyrektora SOSW w L. Ś. oraz naruszenie właściwości organów w decyzji Starosty, polegające na niespełnieniu przesłanek z art. 150 § 1 kpa.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta L. stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w L. Ś. - aktu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego.

W dniu 15 grudnia 2006r. A. Sz. od decyzji powyższej złożyła w Kuratorium Oświaty we W. - a więc błędnie, gdyż nie za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w I instancji - odwołanie, które następnie postanowieniem D. Kuratora Oświaty z dnia [...], nr [...] zostało na podstawie art. 65 § 1 w zw. z art. 129 § 1 oraz art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia, 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006r., Nr 97, poz. 674 ze zm.) przekazane do rozpatrzenia wg właściwości. Starosta L. nie skorzystał z możliwości wskazanej w art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego odwołanie to zostało dnia 24 stycznia 2007r. wraz z aktami sprawy przekazane do D. Kuratora Oświaty w celu rozpatrzenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania D. Kurator Oświaty stwierdził, że decyzja Starosty L. została wydana z naruszeniem prawa, wobec czego ją uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu D. Kurator Oświaty wskazał, że decyzja Starosty L. została wydana bez podania podstawy faktycznej i prawnej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta L. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] stwierdzającą naruszenie prawa i nieważność aktu nadania A. Sz. stopnia awansu nauczyciela kontraktowego z dnia [...], nr [...], od której strona odwołała się do D. Kuratora Oświaty z zachowaniem ustawowego terminu.

D. Kurator Oświaty będący w tej sprawie, na podstawie art. 9b ust. 7 pkt 2 Karty Nauczyciela organem wyższego stopnia, rozpatrzył odwołanie. W postępowaniu ustalono, że A. Sz. w dniu nadania stopnia nauczyciela kontraktowego, tj. w dniu 6 kwietnia 2000r. zatrudniona była w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowawczym we L. Ś. Zgodnie z § 4 obowiązującego w tym dniu rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz.U. z 1991r., Nr 98, poz. 433 ze zm.), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkołach i placówkach kształcenia i wychowania specjalnego posiadała osoba, która:

1) legitymowała się dyplomem ukończenia studiów wyższych na kierunku pedagogika o specjalności pedagogika specjalna, lub na kierunku psychologia o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego,

2) miała kwalifikacje do nauczania i prowadzenia zajęć w szkołach i placówkach wymienionych w § 2, 2a i 3 rozporządzenia (tj. wszystkie pozostałe typy szkół i placówek z wyjątkiem specjalnych), a ponadto ukończyła nadające kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego - studia podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą albo kurs prowadzony przez kolegium nauczycielskie, placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli.

A. Sz. w dniu nadania stopnia awansu nauczyciela kontraktowego legitymowała się wyłącznie dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Matematyki i Techniki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w B. na kierunku wychowanie techniczne, zatem nie posiadała, zgodnie z powołanym przepisem, kwalifikacji wymaganych do pracy na stanowisku nauczyciela w placówce kształcenia specjalnego, jaką jest Specjalny Ośrodek Szkolno - Wychowawczy. Do pracy, jaką wykonywała Agata Sz. niezbędne było przygotowanie z pedagogiki specjalnej, którego odwołująca się nie posiadała.

W związku z powyższym nie mogła uzyskać w dniu 6 kwietnia 2000r. stopnia awansu nauczyciela kontraktowego, ponieważ zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw uzyskiwali go wyłącznie nauczyciele zatrudnieni w tym dniu zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami.

W odwołaniu z dnia 31 lipca 2007r. odwołująca się argumentuje, że w chwili nawiązania stosunku pracy z Publicznym Gimnazjum w P., tj. dnia 1 września 2001r. posiadała już niezbędne kwalifikacje, wobec czego na podstawie art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela uzyskałaby stopień awansu nauczyciela kontraktowego z mocy prawa z dniem nawiązania stosunku pracy.

Jednak jak wynika z przywołanego przepisu stopień awansu nauczyciela kontraktowego nie jest nadawany w tym trybie z mocy prawa. Użyte w nim sformułowanie określające wymóg posiadania uznanego dorobku zawodowego powoduje konieczność dokonania oceny czy posiadany przez nauczyciela dorobek spełnia to kryterium. Ponieważ stopień awansu nauczyciela kontraktowego nadaje dyrektor szkoły, również do niego należy uznanie dorobku nauczyciela za znaczący. O ile dyrektor skorzysta z tego uprawnienia, możliwe jest nadanie stopnia awansu nauczyciela kontraktowego w trybie art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela przy spełnieniu przez nauczyciela drugiego z kryteriów, czyli wymaganego okresu zatrudnienia. Z przywołanego przepisu wynika więc, że wprawdzie dyrektor może, lecz nie musi z możliwości zawartej w art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela skorzystać. Wzmianka o nadaniu nauczycielowi stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego w tym trybie powinna się wówczas znaleźć w uzasadnieniu aktu nadania. Stąd twierdzenie odwołującej się, że w dniu 1 września 2001r., czyli w momencie zatrudnienia w Publicznym Gimnazjum w P., kiedy to nauczycielka miała już wymagane kwalifikacje, uzyskałaby stopień awansu nauczyciela kontraktowego z mocy prawa jest nieuprawnione.

W świetle powyższych faktów należy uznać, że w przypadku A. Sz. dyrektor SOSW wadliwie zastosował przepis do istniejącego stanu faktycznego, wobec czego decyzja Starosty L. z dnia [...] nr [...] stwierdzająca nieważność aktu nadania nauczycielce stopnia awansu nauczyciela kontraktowego z dnia [...] nr [...] wydana została prawidłowo i należało orzec jak w sentencji.

W skardze na tę decyzję do sądu administracyjnego A. Sz. podniosła, że jest nauczycielką od 1 września 1995r. Od początku posiadała kwalifikacje (określone w art. 9 ust. 1 pkt.1) ustawy Karty Nauczyciela, to znaczy wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym. Nigdy nie wprowadziła nikogo w błąd w sprawie swojego wykształcenia, niczego nie zataiła i nie przedstawiała żadnych fałszywych dokumentów dotyczących jej pracy. Stopień awansu nauczyciela kontraktowego został jej nadany przez Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno -Wychowawczego w P. - na decyzję tego organu nie miała żadnego wpływu. Nie jest jej winą jeśli Dyrektor Ośrodka uchybił jakimkolwiek przepisom przy nadawaniu stopnia awansu. W momencie zatrudniania się w Publicznym Gimnazjum w P. w dniu 1 września 2001 r. posiadała pełne kwalifikacje do nauczania w tej szkole, wyróżniającą ocenę swojej pracy w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w P. oraz sześcioletni staż pracy, w którym ukończyła kurs kwalifikacyjny z pedagogiki opiekuńczo - wychowawczej oraz studia podyplomowe z informatyki. Gdyby , w dniu 1 września 2001 r. nie posiadała stopnia awansu nauczyciela kontraktowego, to na podstawie art. 9a ust. 3 ustawy Karta Nauczyciela uzyskałaby ten stopień z mocy prawa z dniem nawiązania stosunku pracy. Obecnie, po dwunastu latach pracy i odbycia przez nią stażu na stopień awansu nauczyciela mianowanego, (który, został oceniony pozytywnie) podjęto wobec niej działania mające na celu zdegradowanie do pozycji nauczyciela stażysty. Jeśli weźmie się pod uwagę, że od początku była: wykwalifikowaną nauczycielką, że stale była pozytywnie oceniana, że pracuje w zawodzie już ponad 11 lat, że zdobyła dodatkowe kwalifikacje, że nigdy swoim działaniem nie przyczyniła się do spowodowania błędu, to musi uznać, że te działania są głęboko niesprawiedliwe i nieuczciwe. Jej pisma, w których odwołuje się, krążą od ponad dwóch lat pomiędzy Starostwem Powiatowym w L. Ś., a Kuratorium we W. i nic z tego faktu nie wynika. Poza tym w ostatniej decyzji nr [...] D. Kuratora Oświaty występują błędy i fakty sprzeczne z rzeczywistością. Mianowicie: Kurator stwierdza, iż stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego nadany został jej w dniu 6 kwietnia 2000 r., co jest nieprawdą, gdyż był, to dzień 5 października 2000 r. Dalej Kurator stwierdza, iż w dniu nadania stopnia awansu nauczyciela kontraktowego legitymowała się wyłącznie dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Matematyki i Techniki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w B. na kierunku wychowanie techniczne, co również jest nieprawdą, gdyż wówczas już posiadała świadectwo ukończenia Kursu Kwalifikacyjnego z Pedagogiki Opiekuńczo - Wychowawczej, które otrzymała 30 czerwca 2000 r.

W odpowiedzi na skargę D. Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, powołując się na dokumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Decyzja Dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w L. Ś. z dnia [...] nadająca A. Sz. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego powołała w podstawie prawnej art. 9 "b" ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. – Karta Nauczyciela, powołanej wyżej w związku z art. 7 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz zmianie niektórych innych ustaw. Należy przy tym zauważyć, że decyzja ta nadając A. Sz. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego stanowi, że skarżąca może być zatrudniona w specjalnych ośrodkach szkolno-wychowawczych jako nauczyciel wychowania technicznego lub wychowawca pod warunkiem uzupełnienia kwalifikacji.

Przepis art. 9 "b" ust. 4 Karty Nauczyciela ma charakter przepisu kompetencyjnego, określając, kto nauczycielowi spełniającemu warunki o których mowa w ust. 1 art. 9 "b" nadaje stopień awansu zawodowego. Podstawowym warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego określonym w art. 9 "b" ust. 1 było posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1. W myśl regulacji art. 9 ust. 1 pkt 1 Karty Nauczyciela stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Natomiast stanowiący podstawę materialnoprawną aktu nadania skarżącej stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego przepis art. 7 ust. 3 ustawy z 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw ustalał, że nauczyciele zatrudnieni w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie umowy o pracę, którzy posiadają wymagane kwalifikacje, z tym dniem uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego i stają się nauczycielami zatrudnionymi na podstawie umowy o pracę odpowiednio na czas określony lub nie określony.

Z treści regulacji art. 7 ust. 3 w.w. ustawy wynika, że uzyskanie na jego mocy stopnia nauczyciela kontraktowego było uwarunkowane spełnieniem następujących przesłanek: 1) zatrudnieniem w dniu wejścia w życie ustawy /tzn. w dniu 6 kwietnia 2000r./ na podstawie umowy o pracę, 2) posiadaniem w tym dniu wymaganych kwalifikacji.

Zgodnie z przepisem § 4 ust. 1-2 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia /Dz.U. nr 98, poz. 433 ze zm./ kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w przedszkolach, szkołach i placówkach kształcenia i wychowania specjalnego posiada osoba, która:

1) legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na kierunku pedagogika o specjalności pedagogika specjalna lub na kierunku psychologia o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego,

2) ma kwalifikacje do nauczania i prowadzenia zajęć w szkołach i placówkach wymienionych w § 2, 2a i 3, a ponadto ukończyła - nadające kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego - studia podyplomowe, uzupełniające lub inne prowadzone przez szkołę wyższą albo kurs prowadzony przez kolegium nauczycielskie, placówkę doskonalenia nauczycieli lub inną instytucję, osobę prawną lub fizyczną, które mogą prowadzić takie kursy zgodnie z przepisami w sprawie placówek doskonalenia nauczycieli /ust. 1/.

Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w przedszkolach specjalnych, szkołach podstawowych specjalnych i innych placówkach kształcenia i wychowania specjalnego posiada również osoba, która ukończyła kolegium nauczycielskie o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego /ust. 2/.

Przechodząc do oceny spełnienia przez skarżącą w.w. przesłanek kwalifikacyjnych należy jeszcze raz przypomnieć, że w związku z uzyskaniem przez nią stopnia nauczyciela kontraktowego na mocy art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej Kartę Nauczyciela z dnia 18 lutego 2000r., podstawę tej oceny – zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu – stanowi dzień 6 kwietnia 2000r. /dzień wejścia w życie tej ustawy/, a nie dzień wydania decyzji deklaratywnej /5 października 2000r./ stwierdzającej, że w dniu wskazanym w wymienionej ustawie pewien stosunek prawny zaistniał.

Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że A. Sz. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 2000r., czyli w dniu oceny jej kwalifikacji legitymowała się wyłącznie dyplomem ukończenia studiów magisterskich na Wydziale Matematyki i Techniki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w B. na kierunki – wychowanie techniczne, zatem nie posiadała – zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia kwalifikacji wymaganych do pracy na stanowisku nauczyciela w placówce kształcenia i wychowania specjalnego, jaką jest specjalny ośrodek szkolno-wychowawczy. Do pracy tej niezbędne było przygotowanie z pedagogiki specjalnej lub psychologii o specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształcenia i wychowania specjalnego.

Do akt administracyjnych dołączono świadectwo ukończenia przez skarżącą w dniu 30 czerwca 2000r. kursu kwalifikacyjnego z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej zorganizowanego przez Dolnośląski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w J. G. potwierdzające uzyskanie kwalifikacji z zakresu pedagogiki opiekuńczo-wychowawczej. Wskazana okoliczność nie mogła wpłynąć na inny wynik rozstrzygnięcia. Wprawdzie przepis § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dopuszczał zatrudnienie na stanowisku nauczyciela placówki kształcenia i wychowania specjalnego osobę, która miała kwalifikację do nauczania w pozostałych, poza specjalnymi, typach szkół i placówek, jeżeli ponadto ukończyła nadającą kwalifikacje do pracy w określonym typie placówki kształtowania i wychowania specjalnego – m.in. placówkę doskonalenia nauczycieli – to jednak ocena tej okoliczności w sprawie mogłaby wchodzić w grę tylko pod warunkiem, że skarżąca legitymowałaby się wymienionym dokumentem w dniu 6 kwietnia 2000r. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. mocą którego nadano skarżącej stopień awansu zawodowego bezwzględnie wymagał spełnienia przesłanek kwalifikacyjnych w dniu 6 kwietnia 2000r., nie przewidując w tym zakresie żadnych wyjątków.

Wskazana okoliczność mogłaby mieć również znaczenie w sprawie, gdyby skarżąca ubiegała się o nadanie stopnia awansu zawodowego w innym trybie mianowicie art. 9 "b" ust. 1 Karty Nauczyciela. W wyroku NSA z 13 lutego 2007r., I OSK 541/06, przyjęto np., że w świetle art. 9 "b" ust. 1 Karty Nauczyciela ocena spełnienia przez nauczyciela ubiegającego się o awans zawodowy wymagań kwalifikacyjnych powinna być dokonana na dzień złożenia przez niego wniosku, a nie na dzień rozpoczęcia stażu.

Znaczenia dla oceny sytuacji skarżącej nie ma natomiast dołączone do akt sprawy świadectwo ukończenia studiów podyplomowych informatyki dla nauczycieli wydane w dniu 21 czerwca 2001r. przez Instytut Techniki Kolegium Karkonoskiego w J. G., gdyż kwalifikacje informatyczne nie są wymienione pośród przesłanek zajmowania stanowiska nauczyciela placówki specjalnej.

Dla porządku należy dodać, że skarżąca nie spełniała również wymogu określonego w § 4 ust. 2 rozporządzenia /ukończenie kolegium nauczycielskiego w specjalności nadającej kwalifikacje do pracy w placówkach kształcenia i wychowania specjalnego.

Zgodzić się należy również z argumentacją organu odwoławczego kwestionującego stanowisko skarżącej, że w chwili nawiązania stosunku pracy w Publicznym Gimnazjum w P., tj. dnia 1 września 2001r. posiadała już niezbędne kwalifikacje awansowe wskazane w art. 9a ust. 3 Karty Nauczyciela, i na podstawie tego przepisu uzyskałaby stopień nauczyciela kontraktowego. W myśl tego unormowania nauczyciele akademiccy legitymujący się co najmniej trzyletnim okresem pracy w szkole wyższej lub osoby posiadające co najmniej pięcioletni okres pracy i znaczący dorobek zawodowy uzyskują z dniem nawiązania stosunku pracy w szkole stopień nauczyciela kontraktowego. Dopełnieniem wskazanych w nim warunków jest wydanie decyzji potwierdzającej spełnienie przesłanek normatywnych, tymczasem z akt sprawy nie wynika, by decyzję taką wydano.

Skarżąca w dniu 6 kwietnia 2000r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 18 grudnia 2000r. nie spełniała wymagań kwalifikacyjnych koniecznych do uzyskania stopnia nauczyciela kontraktowego. Pomijając nawet fakt, iż decyzję awansową wydano "pod warunkiem", co samo przez się jest działaniem niezgodnym z prawem, jeżeli przepis szczególny nie zawiera podstawy do zamieszczenia takiego składnika należy stwierdzić, że skarżąca nie mogła uzyskać stopnia nauczyciela kontraktowego na podstawie art. 7 ust. 3 tej ustawy. Zasadne było zatem stwierdzenie nieważności decyzji o nadaniu stopnia nauczyciela kontraktowego, jako wydanej w warunkach opisanych w art. 156 § 2 k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi nawiązujących do ochrony praw nabytych wskazać należy, że obowiązująca w naszym porządku prawnym zasada trwałości aktu administracyjnego, dająca gwarancję pewności prawa doznaje ustawowych wyjątków, polegających w szczególności na możliwości wyeliminowania z porządku prawnego aktów administracyjnych wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Istnienie tego rodzaju wyjątków uzasadnione jest zasadą legalności i praworządności. Jednocześnie należy wskazać, że skarżąca może dochodzić naprawienia wszelkich szkód spowodowanych niezgodnym z prawem działaniem administracji na drodze postępowania cywilnego. Ta konstytucyjna zasada została wprowadzona właśnie po to, by skarżąca nie musiała ponosić konsekwencji cudzych błędów.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz,. 1270 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.