Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1359/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Powołane przepisy: article: art 245 par 1, par 3, art 254 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania egzekucji prowadzonej ze świadczenia emerytalno-rentowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość postanawia zwolnić Skarżącego od wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (sto złotych)


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. B. (zwanego dalej "Skarżącym"), na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wstrzymania egzekucji wobec Skarżącego, prowadzonej ze świadczenia emerytalno-rentowego zobowiązanego z uwagi na bezprzedmiotowość tegoż postępowania.

Od powyższego wyroku Skarżący reprezentowany przez właściwego pełnomocnika złożył w dniu 24 maja 2010 r. skargę kasacyjną. Wraz ze skargą kasacyjną wpłynął wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości. We wniosku wskazano, iż sytuacja materialna Skarżącego jest bardzo ciężka i uzasadnia nie tylko przyznanie prawa pomocy w części przez ustanowienie adwokata z urzędu lecz także zwolnienie od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała Skarżącego do nadesłania wypełnionego i podpisanego formularza PPF, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący we wskazanym terminie przesłał wypełniony formularz PPF. Z informacji przedstawionych przez Skarżącego wynika, iż jest on osobą posiadająca dwie różne niepełnosprawności, orzeczone na stałe w stopniu umiarkowanym. Nie posiada nieruchomości w tym domu, mieszkania, nieruchomości rolnych, przedmiotów wartościowych, ani zasobów pieniężnych. Skarżący prowadzi wspólnie z żoną gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości 1032, 52 zł, dochód żony stanowi emerytura w wysokości 1357, 81 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli Skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego.

W przedmiotowej sprawie tutejszy Sąd kilkakrotnie oceniał już sytuację majątkową Skarżącego. Postanowieniem z dnia 20 października 2009 r., sygn III SA/Wa 1359/09 przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym zwalniając go od wpisu od skargi. Natomiast postanowieniem z dnia 31 marca 2010 r. o tej samej sygnaturze referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Skarżący w złożonym w dniu 30 czerwca 2010 r. formularzu PPF podał, iż wraz z żoną osiąga miesięczne dochody w wysokości 2 390,33 zł. Skarżący wskazał na brak wystarczających środków na podstawowe leki i środki farmakologiczne oraz zabiegi rehabilitacyjne konieczne z uwagi na ciągle pogarszający się stan jego zdrowia.

Skarżący we wcześniejszych pismach skierowanych do Sądu, w szczególności w piśmie z dnia 8 kwietnia 2010 r. oraz wypełnionym formularzu PPF z dnia 2 kwietnia

2010 r. potwierdził, iż jego sytuacja majątkowa nie zmieniła się od czasu przyznania mu prawa pomocy na mocy postanowień z dnia 20 października 2009 r. oraz z dnia 31 marca 2010 r., nie zmniejszyły się również obciążenia finansowe ponoszone przez Skarżącego. Skarżący podkreślił, iż miesięczne dochody jego i jego żony nie wystarczają na pokrycie wydatków ponoszonych na konieczne utrzymanie i leczenie. Ponadto renta będąca jednym źródłem dochodu Skarżącego jest zajęta w wysokości 40 % przez organy egzekucyjne.

Mając na uwadze oświadczenie Skarżącego, iż jego sytuacja majątkowa nie uległa poprawie, a miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym Skarżącego przekraczają wspólne miesięczne dochody Skarżącego i jego żony o ok. 150 zł. i porównując je z obciążeniami wynikającymi na obecnym etapie postępowania - obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, Sąd uznał że zachodzą przesłanki do udzielenia Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Jest to na obecnym etapie jedyny koszt i zagwarantuje Skarżącemu wniesienie środka zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.