Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 388/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust 12 pkt 5, art. 11 (1) ust 7
journal: Dz.U. 2012 poz 1356
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2014 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami (wygaśnięcia zezwolenia) 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Samorządowe Kolegium O. w C. utrzymało w mocy decyzję nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy O. [...]r., w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...]r. zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży,

Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1356).

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją nr [...] stwierdził wygaśnięcie zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych poza do spożycia poza miejscem sprzedaży. Podstawą do orzeczenia, było stwierdzenie, iż skarżący nie wniósł przewidzianej przez odpowiednie przepisy opłaty za korzystanie z zezwolenia w terminie do 30 września 2013 roku. Ściślej w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji ustalono, że "A" S.A. złożyła dyspozycję przelewu opłaty za korzystanie z ww. zezwolenia [...] r., prawidłowo wskazano w nim Gminę O. jako odbiorcę i jej konto bankowe. Tyle tylko, że kwota opłaty wpłynęła na konto organu pierwszej instancji [...] r., a więc po upływie określonego w ustawie terminu, co obliguje organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

W odwołaniu od tego orzeczenia "A" S.A. podniósł, że z treści przepisu art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (dalej ustawa) nie wynika, że kwota opłaty ma w wyznaczonym terminie znajdować się na koncie Gminy a jedynie, że przedsiębiorca ma dokonać "wniesienia opłaty" na wyznaczony rachunek organu. Prawidłowym wniesieniem opłaty jest również złożenie dyspozycji przelewu przez zobowiązanego, o ile zostało dokonane przed upływem przewidzianego przez ustawę terminu.

Na skutek odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że ustawodawca wprowadzając w art. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ... obowiązek uiszczania opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych uznał, że jest to opłata o charakterze publicznoprawnym, powiązana z ustawowymi zadaniami gmin, których realizacji ma służyć, a obowiązek jej wnoszenia wynika wprost z ustawy, która jednocześnie reguluje jej wysokość. Opłatę za korzystanie z zezwoleń pobiera się corocznie w wysokości uzależnionej od rodzajów napojów alkoholowych, na sprzedaż których podmiot gospodarczy posiada zezwolenie. Opłata ta wnoszona jest na rachunek gminy, w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego (art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ...). W myśl art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, wygasa w przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7.

Zdaniem SKO w C. wskazane powyżej przepisy należy rozumieć w ten sposób, że udzielone zezwolenie wygasa z mocy prawa z upływem określonego w ustawie terminu do wniesienia stosownej opłaty, a na wygaśnięcie zezwolenia nie ma wpływu czy opóźnienie to było zawinione przez stronę, a także przyczyny uchybienia terminu. Nie jest prawnie możliwe przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty lub złożenia oświadczenia, jest on bowiem terminem prawa materialnego.

Ponadto organ II instancji nie przyjął argumentacji zawartej w odwołaniu, iż z ustawy o wychowaniu w trzeźwości ... nie wynika, aby kwota opłaty w wyznaczonym terminie miała znajdować się na koncie Gminy, a wystarczającym jest aby przedsiębiorca wniósł opłatę w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ze słów "opłata wnoszona jest" (dyspozycji art. 18. ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości), można wywieźć, że kwota opłaty w zakreślonym terminie winna być na koncie gminy. Należy pamiętać bowiem o skutku, jaki wywołuje brak na rachunku gminy środków z opłaty. Jest o nim mowa w cytowanym już art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy. W praktyce oznacza to, że wobec braku środków z opłaty na rachunku gminy przed upływem ostatniego dnia terminu, w kolejnym następującym po nim dniu zezwolenie na sprzedaż alkoholu już nie obowiązywało - uległo wygaśnięciu z mocy samej ustawy. Argumentacja, że kwota opłaty "wyszła" z konta posiadacza zezwolenia ale jeszcze nie "dotarła" na konto organu pierwszej instancji nie może mieć wpływu na tego typu postępowanie, gdyż ustawa nie przewiduje możliwości "przywrócenia mocy obowiązującej" zezwolenia, które wygasło wraz z nadejściem dnia kolejnego po ostatnim dniu terminu.

Na to rozstrzygnięcie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej kpa), poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz brak należytego uzasadnienia decyzji,

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowym było jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, z uwagi na naruszenie przez organ I instancji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez przyjęcie, iż do wpłat opłat z tytułu korzystania z zezwolenia stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o spełnieniu świadczeń,

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 111 ust. 7 i art. 18 ust. 12 pkt. 5 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, iż w sytuacji gdy korzystający z zezwolenia dokonał opłaty w ustawowym terminie, ale środki te zostały uznane na koncie organu po terminie wynikającym z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, zezwolenie wygasa.

W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji (na podstawie art. 145 §1 pkt 1 ppsa) jak i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji (na podstawie art. 135 ppsa) - w całości,

2) wyrzeczenie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana w całości,

3) zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej wg norm przepisanych.

Jednocześnie, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ppsa wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. , na podstawie art. 61 § 3 ppsa, wniosła o uwzględnienie tego wniosku przez Sąd - z uwagi na grożące skarżącemu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Burmistrz Miasta i Gminy O. dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego uznając, że termin spełnienia tego świadczenia należy rozpatrywać przez pryzmat regulacji cywilnoprawnych. Zatem wydając decyzję w I instancji (co następnie powtórzył organ II instancji) naruszył prawo materialne, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Dokonując wykładni przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ust. o wychowaniu w trzeźwości, bezpodstawnie przyjął, iż do opłat z tytułu korzystania z zezwolenia stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o spełnieniu świadczeń. Prawidłowa wykładnia tego przepisu powoduje, iż za wykonanie obowiązku przez korzystającego z zezwolenia, należy uznać dokonanie wpłaty w zakreślonym terminie, tj. złożenie prawidłowej dyspozycji przelewu, na które zlecający ma odpowiednie środki. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła dyspozycję przelewu [...] roku, wskazała prawidłowego odbiorcę i jego konto bankowe. Bez znaczenia dla oceny wykonania obowiązku przez skarżącą jest fakt, że środki znalazły się na koncie gminy dopiero [...] roku. Skarżąca powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 20 grudnia 2006 roku (sygn. III SA/Po 836/06) - który zapadł w niemal identycznym stanie faktycznym jak w przedmiotowej sprawie – a z którego wynika, że datą uiszczenia opłaty jest data przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą wystarczającą na pokrycie opłaty, (porównaj postanowienie NSA z 12.05.2005r w sprawie FSK 1403/04 ONSA/WSA 2006/1/10 i postanowienie S.N. z 17.11.1978 sygn. akt IV PZ 59/78 niepubl). Jest to bowiem zobowiązanie publicznoprawne, do którego nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego odnośnie spełnienia świadczenia. Zdaniem strony uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego dotyczące spełnienia świadczenia. Nie można więc uznać, aby skarżąca nie uiściła opłaty w terminie. Skoro bowiem w ustawowym terminie złożyła dyspozycję przelewu i nie była to dyspozycja nieprawidłowa lub bez pokrycia, w świetle obowiązujących przepisów, nie można mówić o niedokonaniu opłaty w terminie. Interpretacja treści przepisu art. 18 ust. 12 pkt 5 ust. o wychowaniu w trzeźwości, prowadząca do przeciwnych wniosków, jest w istocie przykładem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. prawidłowej wykładni tego przepisu, spowodowałoby uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania na zasadzie art. 138 §1 pkt 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z [...] r. strona skarżąca podtrzymała wnioski zawarte w skardze.

Na rozprawie 13.08.2014 r. Sąd połączył sprawy o sygn. akt III SA/Gl 388/14 i III SA/Gl 389/14 do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania ze sprawą o sygn. 387/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej powoływana jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.

Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone są przy tym przez granice sprawy. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy prawa materialnego, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej.

Materialnoprawną podstawę zapadłych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1356) – dalej powoływana także jako u.w.t.

Zgodnie z jej art. 18 ust. 1 sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Z kolei art. 18 ust.7 powołanej ustawy stanowi, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest m.in.: posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 i wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111. Wreszcie w myśl art. 18 ust. 12 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku:

1) likwidacji punktu sprzedaży;

2) upływu terminu ważności zezwolenia;

3) zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży;

4) zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej;

5) niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7.

W rozpatrywanej sprawie istotny jest ostatni przypadek wygaśnięcia zezwolenia, tj. niedokonanie opłaty w terminie do 30 września 2013 r.

Zgodnie z art. 111 ust. 1 u.w.t. w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18. Według art. 111 ust. 7 u.w.t. opłata, o której mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego.

Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w powołanym przepisie jest terminem zawitym materialnym, który nie podlega przywróceniu (por. wyrok NSA z 31 marca 2009 r. sygn. II GSK 817/08, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednoznaczne sformułowanie użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie, że "zezwolenie wygasa" pozwala na wniosek, że następuje to z mocy prawa, a nie z mocy decyzji administracyjnej. W konsekwencji, nieuiszczenie opłaty w zakreślonym terminie skutkuje sankcją w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Podkreślić bowiem trzeba, że sankcja z art. 18 ust. 12 pkt 5 powołanej ustawy w postaci wygaśnięcia konkretnego typu zezwoleń jest przewidzianą wprost przez prawo bezwarunkową i bezwzględną konsekwencją niedotrzymania terminów dokonywania opłaty za korzystanie z przyznanych zezwoleń. Obowiązek uiszczenia opłaty oraz skorelowana z nim sankcja w postaci wygaśnięcia posiadanego zezwolenia ma bowiem konstrukcję obowiązku wynikającego bezpośrednio z mocy ustawy.

W doktrynie podkreśla się, że uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek prawny wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym (B. Adamiak [w] Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, C.H. Beck, 6 wyd., str. 321). W konsekwencji uznać należy, że brak jest podstaw do przedłużania takiego terminu przy wykorzystaniu narzędzia, które daje przepis art. 57 § 4 Kpa. (vide: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Zakamycze 2005, wyd. 2, str. 389). Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 grudnia 2010 r. (sygn. akt II GSK 14/10), z którym to poglądem należy się w pełni zgodzić, przepis art. 57 § 4 Kpa nie ma zastosowania do terminów prawa materialnego, jakimi są terminy wskazane w art. 111 ust. 7 ustawy (tak samo: wyrok NSA z 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 897/08, wyrok NSA z 27 października 2009 r., sygn. akt II GSK 79/09, LEX 573542, wyrok NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 816/08).

Ponadto zgodnie z uchwałą 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2003 r., sygn. akt FPK 11/02, którą Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w pełni podziela, opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przewidziana w art. 11¹ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jest opłatą o charakterze publicznoprawnym, bowiem zezwolenia są wydawane na wykonywanie działalności gospodarczej, a co za tym idzie, na korzystanie z udzielonego zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej objętej tym zezwoleniem.

Zgodnie z art. 5 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) środkami publicznymi są dochody publiczne, do których między innymi zalicza się różnego rodzaju opłaty (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych).

W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych opłaty za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych są dochodami pobieranymi przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Zatem do zobowiązań z tytułu takich należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową).

W rozdziale III Ordynacji podatkowej w art. 60 § 1 pkt 1 i 2 ustawodawca przesądził, stosując odpowiednio te regulacje, że za termin zapłaty tego rodzaju zobowiązań, uważa się "przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, biurze usług płatniczych lub w instytucji płatniczej albo dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta" zaś "w obrocie bezgotówkowym - dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika lub rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo - kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej na podstawie polecenia przelewu."

Wobec powyższego przy ustalaniu terminu opłat za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jako należności publicznoprawnych przy zapłacie gotówką albo w drodze przelewu istotna jest – odpowiednio - data dokonania wpłaty gotówkowej albo przyjęcia dyspozycji do realizacji, a nie data zaksięgowania wpłaty na rachunku odbiorcy.

Na koniec zauważyć należy, że poprawny jest pogląd, że skoro terminy wniesienia opłat należnych z tytułu wydanego zezwolenia są terminami prawa materialnego, to nie mogą ulegać one przedłużaniu i nie stosuje się do nich reguł dotyczących terminów procesowych. "Terminy płatności opłat zostały określone przez ustawodawcę w sposób ścisły i jednoznaczny, bo przez kalendarzowe oznaczenie ich daty upływu." (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 14/10). Według orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i poglądów doktryny, wyłączona jest możliwość zastosowania art. 57 § 4 k.p.a. dla terminu określonego w art. 11¹ ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tak NSA w wyroku z 27 października 2009 r., sygn. akt II GSK 79/09; LEX nr 573542, a także w komentarzach do Kodeksu postępowania administracyjnego, np. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, str. 360, czy B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 326 i następne).

Wobec powyższego, biorąc pod uwagę względy wykładni systemowej i celowościowej stwierdzić należy, że wniesienie na rachunek gminy opłaty, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, obejmuje również wpłatę na rachunek gminy uczynioną przekazem lub przelewem, a za termin dokonania tej opłaty w rozumieniu powołanego przepisu należy uznać dzień wpłaty kwoty przekazu albo przyjęcia polecenia przelewu przy założeniu, że rachunek strony posiada pokrycie na kwotę wystarczającą na uiszczenie opłaty. Natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący dokonał wpłaty gotówkowej 30 września 2013 r., a więc przed upływem terminu wygaśnięcia zezwolenia.

Za zasadny Sąd uznał zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 111 ust.7 i art.18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ... poprzez jego błędną wykładnię.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawiony wyżej pogląd prawny i fakt, że wpłata na pokrycie opłaty za korzystanie z zezwolenia została wniesiona 30 września 2012 r., a więc z zachowaniem terminu w podanym wyżej znaczeniu.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało uchylić zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.