Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1563/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] r., nr [...]; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Starosta [...], działający na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. nr 69 poz. 415) orzekł o utracie prawa do zasiłku przez R.B. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

W odwołaniu od opisanej decyzji R.B. wskazał, iż ukończył 56 lat i posiada 20 letni staż pracy, co uzasadnia przyznanie mu zasiłku przez 12 miesięcy. Jako pozbawione podstaw prawnych uznał pozbawienie go prawa do zasiłku przed upływem tego okresu. Wskazał nadto na nieprawidłowo, w jego odczuciu, sformułowaną decyzję przyznającą mu to prawo, gdyż nie określono tam długości pobierania zasiłku. W uzupełnieniu odwołania odniósł się do treści pisma przewodniego skierowanego do Wojewody [...] wraz z aktami sprawy i odwołaniem. Zakwestionował zawarte tam stwierdzenie dotyczące długości jego stażu pracy. Jego zdaniem nie było to 18 lat i 10 miesięcy lecz 32 lata i 10 miesięcy, gdyż nie doliczono okresu przebywania odwołującego na rencie (1994 -2000) oraz okresu zarejestrowania go w urzędzie pracy, jako bezrobotnego (2001-2008). Do pisma załączono kserokopie poświadczenia okresów zatrudnienia z książeczki ZUS.

Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną przez Wojewodę [...] na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymano w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, iż odwołujący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu 16 lutego 2011r. uzyskując status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku od dnia 24 lutego 2011r. Udokumentował okres uprawniający do zasiłku powyżej 5 lat, co uprawniało go do uzyskania 100% kwoty zasiłku.

Wojewoda [...] przywołał treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia(...) wskazując, iż okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie jego pobierania na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Odwołujący zamieszkiwał w powiecie [...], który należy do rodzaju takich powiatów, a więc okres pobierania przez niego zasiłku wynosił 6 miesięcy.

Odnosząc się do argumentów przedstawionych w odwołaniu Wojewoda przyznał, iż odwołujący ukończył 50 rok życia, jednakże nie udokumentował dwudziestoletniego okresu uprawniającego do zasiłku. Zgodnie z brzmieniem art. 73 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy o promocji zatrudnienia wypłata zasiłku przez okres 12 miesięcy wymaga nie tylko odpowiedniego wieku lecz również określonej długości stażu pracy..

Organ odwoławczy dokonał analizy kolejnych okresów zatrudnienia odwołującego stwierdzając, iż łącznie stanowi to 18 lat 10 miesięcy i 9 dni. Wzięto pod uwagę udokumentowane przez stronę zatrudnienie od 1 lutego 2008r. do 31 stycznia 2011r., okres zatrudnienia od 9 grudnia 1991r. do 19 marca 1994r., okres zatrudnienia od 13 lutego 1980r. do 2 grudnia 1991r. oraz odbywanie zasadniczej służby wojskowej w latach 1976-1978. Nie uwzględniono wskazanego przez odwołującego okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz okresu zarejestrowania jako bezrobotnego w powołaniu na regulację zawartą w art. 72 ust. 2 i art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...)

Podkreślono, iż ustawa ta zawiera unormowania bezwzględnie obowiązujące i nie daje organom możliwości dowolnego przedłużania okresów pobierania zasiłków.

Wyjaśniono dodatkowo odwołującemu, iż zasadnie decyzja przyznająca mu prawo do zasiłku nie określiła okresu pobierania zasiłku. Zasiłek ten przysługuje pod warunkiem, iż nie nastąpią okoliczności powodującego jego utratę, czego nie można określić w dacie wydawania decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R.B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów kodeksu pracy i naruszenie statusu bezrobotnego. Jego zdaniem organ niezasadnie uwzględnił jego staż pracy w ilości 18 lat i 10 miesięcy lat pomijając niektóre okresy, mimo, że fakt jego zatrudnienia przez okres ponad 20 lat wynika z wpisów do książeczki ubezpieczeniowej, a także z dokumentacji zgromadzonej w Sądzie Pracy.

Jego zdaniem zaskarżona decyzja wydana została przez osobę nieuprawnioną, gdyż nie był to Dyrektor Urzędu Pracy lecz osoba działająca z upoważnienia. Do skargi załączono dokumentację w postaci kserokopii stron książeczki ubezpieczeniowej zawierającej poświadczenia zatrudnienia oraz kserokopię odpowiedzi na odwołanie skierowaną do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w sprawie prowadzonej w przedmiocie renty inwalidzkiej. Z pisma tego wynika, iż ZUS Oddział S. ustalając długość stażu pracy zaliczył R.B. okresy od 1971r. do 1994r. w ilości 19 lat i 29 dni.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, iż w dniu zarejestrowania się, jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. skarżący udokumentował okres 18 lat 10 miesięcy i 9 dni pracy.

W piśmie z dnia 15 lutego 2012r. skarżący ustosunkował się do treści odpowiedzi na skargę podtrzymując, iż wyliczenia długości jego stażu pracy przez organ są błędne, a pełną dokumentacją w tym przedmiocie dysponował ZUS Oddział S. Podtrzymał również swoje twierdzenia o konieczności zaliczenia mu do stażu pracy okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Zwrócił się jednocześnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie niezrozumiałej dla niego przesłanki w postaci 150% przeciętnej stopy bezrobocia, powoływanej przez Wojewodę [...] w odpowiedzi na skargę. Do pisma załączył kserokopie świadectw pracy dokumentujących jego zatrudnienie nieuwzględnione przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji z okresów 1971-1973, 1975-1976 i 1979-1980.

Skarżący przesłał nadto dwa pisma o nazwie "wyjaśniające". W pierwszym z nich, z dnia 23 kwietnia 2012r. wniósł o naliczenie mu zasiłku w wysokości 120%, wyrównanie zasiłku za okres od 24 sierpnia 2011r. do 24 lutego 2012r. wraz z odsetkami i podtrzymał swój zarzut o nieprawidłowości decyzji przyznającej mu zasiłek dla bezrobotnych ze względu na brak w niej określenia długości okresu jego pobierania.

W drugim piśmie z dnia 26 kwietnia 2012r. skarżący podniósł, iż w dniu rejestracji w urzędzie pracy odmówiono mu przyjęcia do akt wyliczeń okresów zatrudnienia dokonanych przez ZUS Oddział S., a pisma w tym przedmiocie nie zostały przedstawione w aktach osobowych skarżącego, w związku z czym uznaje on, iż akta te nie są pełne. Do pisma załączona została kserokopia skargi kierowanej przez R.B. do Dyrektora Urzędu Pracy z dnia 23 lutego 2011r. W skardze tej zawarte są zarzuty, co do nieprawidłowego wyliczenia stażu pracy R. B. i nieuwzględnienie stanowiska ZUS Oddział S., co do długości lat jego pracy .

Wojewoda [...], ponad odpowiedź na skargę, przesłał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu kopie korespondencji prowadzonej pomiędzy organem i skarżącym od 25 stycznia do 19 kwietnia 2012r.

W wykonaniu zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ nadesłał dokumenty uzupełniające akta rejestracji bezrobotnego w dniu 16 lutego 2011r oraz akta rejestracji z dnia 12 stycznia 2001r.

W nadesłanych dokumentach znajdował się oryginał pisma skarżącego z dnia 23 lutego 2011r., którego kopię załączył do skargi oraz odpowiedź z dnia 28 lutego 2011r. udzielona przez Zastępcę Dyrektora Urzędu Pracy na to pismo. W odpowiedzi tej odniesiono się do zarzutów stawianych przez R.B. informując, iż zaliczenie okresów zatrudnienia następuje na podstawie świadectwa pracy, a nie informacji wystawianych przez ZUS. Stwierdzono nadto, iż nie kserowano w Urzędzie Pracy dokumentów z okresu poprzedniej jego rejestracji, gdyż nie posiadał on wtedy uprawnień do zasiłku. Urząd nie posiada zatem dokumentacji dotyczącej jego okresów zatrudnienia. W aktach uzupełniających przedstawiono pismo ZUS Oddział w S. kierowane do Sądu Wojewódzkiego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z nieczytelną datą, jako odpowiedź na odwołanie w sprawie [...], w którym ZUS uznawał, jako udowodnione 19 lat i 29 dni okresów składkowych i nieskładkowych pracy R. B. Akta uzupełniające przedstawione Sądowi zawierały również pismo z dnia 15 lutego 2011r. kierowane przez organ do R. B., zawierające pouczenie o treści § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262 poz. 2607), a w tym pouczenie, iż osoba rejestrująca przedstawia do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy świadectwa pracy oraz inne dokument niezbędne do ustalenia jej uprawnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Do kompetencji sądów administracyjnych przyznano kontrolę i działalności administracji publicznej. Kontrola ta przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz.1269 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 zwanej dalej p.p.s.a.) i wymaga jej zainicjowania w formie skutecznie wniesionej skargi przez uprawniony podmiot.

Skargę taką wniósł R.B., co nakazywało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach dokonać kontroli zaskarżonej przez niego decyzji, a także odnieść się do całości poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego, gdyż po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ze stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze, a także w toku postępowania toczącego się w sprawie utraty przez niego prawa do zasiłku dla bezrobotnych wynikało, iż kwestionuje on czasokres, na jaki przyznano mu to uprawnienie. W konsekwencji tego nie zgadza się z utratą prawa do zasiłku po upływie 6 miesięcy jego pobierania.

Prawo do zasiłku dla podmiotów nabywających status bezrobotnego uregulowane zostało w treści art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415 z póżn. zm. ) zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Z przepisów art. 72 ust. 1-2 i art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wynika natomiast wysokość i czas, na jaki bezrobotnemu może przysługiwać zasiłek dla bezrobotnego. Wymienione przepisy mają charakter abstrakcyjny i do określenia na jaki okres i w jakiej wysokości przyznawany jest stronie zasiłek dla bezrobotnych konieczne jest skonkretyzowanie tych elementów prawa do zasiłku w formie decyzji administracyjnej. Nie jest zatem trafne stanowisko Wojewody [...], co do tego by w decyzji wydanej w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku nie można było określić czasu, na jaki jest on przyznany. Hipotetyczne tylko wystąpienie w przyszłości nowych okoliczności powodujących utratę prawa do zasiłku, nie może mieć znaczenia dla treści decyzji o przyznaniu uprawnienia lecz wymagałoby w przypadku rzeczywistego zaistnienia, odrębnego rozstrzygnięcia.

Decyzja ostateczna o przyznaniu prawa do zasiłku, określająca wysokość tego zasiłku i okres jego pobierania odbiera możliwość kwestionowania tego okresu w postępowaniu w przedmiocie utraty prawa do zasiłku. Jednakże decyzja, jaką przyznano skarżącemu prawo do zasiłku (decyzja z dnia [...]r. Nr [...]) określała wyłącznie dzień początkowy oraz wysokość przyznanego R.B. prawa. Rozstrzygnięcie w zakresie czasu trwania uprawnienia de facto nie zapadło, a nadto w uzasadnieniu tej decyzji nie poddano analizie stanu faktycznego sprawy w aspekcie przesłanek, od których zależy długość okresu zasiłkowego. Tym samym orzeczenie o utracie prawa do zasiłku musi zostać poprzedzone wyjaśnieniem faktów niezbędnych dla ustalenia, czy upłynął już okres przysługującego skarżącemu uprawnienia. Orzeczenie to nie może ograniczać się wyłącznie do stwierdzenia, iż utrata prawa nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wymienione w art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia dwa różne okresy pobierania zasiłku będą traktowane zawsze, jako maksymalne, po spełnieniu odpowiednich ku temu przesłanek. Aby określić maksymalną długości prawa do zasiłku konieczne jest więc ich ustalenie.

Skoro decyzja ostateczna o przyznaniu prawa do zasiłku nie zawierała orzeczenia o jego długości to nie nastąpiło w tym zakresie res iudicata, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ramach skargi na decyzję wydaną w przedmiocie utraty prawa do zasiłku, uznał za dopuszczalne poddać kontroli prawidłowość ustaleń organu, co do przesłanek wyznaczających długość pobierania zasiłku. W przeciwnym bowiem przypadku skarżący pozbawiony byłby możliwości obrony swoich praw przyznanych mu w ramach procedury administracyjnej, a w szczególności odwoływania się od niekorzystnych dla siebie rozstrzygnięć.

W treści uzasadnienia decyzji Wojewody [...] poddanej kontroli w związku ze skargą R. B., organ odwoławczy podjął próbę wykazania przyczyn przyznania skarżącemu zasiłku na okres 6 miesięcy. Uznał, iż w chwili rejestracji, a to w dniu 16 lutego 2011r. organ zatrudnienia na podstawie złożonych przez stronę dowodów ustalił okres uprawniający do zasiłku wyłącznie 18 lat, 10 miesięcy i 9 dniu stażu pracy, a bezrobotny nie przedstawił dowodów potwierdzających jego dwudziestoletni staż pracy. Organ nie określił jednak, co uznaje za dowód potwierdzający okres uprawniający do zasiłku. Jak wcześniej zauważa się, nie uczyniono tego również w decyzji o przyznaniu prawa do zasiłku. Dokumenty niezbędne do ustalenia statusu i uprawnień bezrobotnego, które po myśli art. 33 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia obowiązek przedstawić ma osoba rejestrująca się w urzędzie pracy nie zostały w ustawie bliżej określone. Ustawodawca nie uściślił również obowiązku bezrobotnego polegającego na "udokumentowaniu okresu uprawniającego do zasiłku", o którym mowa w art. 71 ust. 6 ustawy. Przekazał natomiast tę kwestię, w ramach delegacji, przepisom wykonawczym.

W § 1 in fine rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262 poz. 2607), wskazano, że określa ono dokumenty niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego i uprawnień rejestrowanych osób. Wymienione one zostały w treści § 3 ust. 1 rozporządzenia. Należą do nich - dowód osobisty lub inny dokumentu tożsamości, dyplom, świadectwo ukończenia szkoły lub świadectwo szkolne albo zaświadczenie o ukończeniu kursu lub szkolenia, świadectwo pracy oraz inne dokumenty niezbędne do ustalenia uprawnień. Pojęcie "inne dokumenty" nie zostało jednak sprecyzowane ani na poziomie ustawy ani też aktu wykonawczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2010 r. sygn. I OSK 750/10 publ. LEX nr 745313).

Przedstawione Sądowi materiały sprawy wskazują, iż skarżący, w toku postępowania rejestracyjnego otrzymał pouczenie o treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy. Zważyć przyjdzie, iż pojęcie "inne dokumenty" nie zostało w tym pouczeniu zindywidualizowane. Wykonując swój obowiązek wynikający z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny przedstawił Urzędowi Pracy dokumentację, która jego zdaniem pozwalała mu na wylegitymowanie się posiadanym stażem pracy. Ze składanych przez skarżącego pism wynika, iż w chwili rejestracji nie był w posiadaniu świadectw pracy, które pozostawały w aktach ZUS ze względu na prowadzone w latach wcześniejszych postępowanie rentowe. Brak złożenia świadectw pracy, czego, jak się okazało oczekiwał organ, nie był zatem wynikiem opieszałości, czy złej woli strony. Tymczasem na podstawie złożonej przez stronę dokumentacji organ sporządził zestawienie okresów zaliczanych. Z zestawienia okresów zaliczanych wynika, iż nie uwzględniono skarżącemu lat pracy, które zostały ujęte w piśmie ZUS Oddział S. Jednak dokument ten nie został przedstawiony do podpisu bezrobotnego (vide k.14 akt administracyjnych).

Reasumując stwierdzić trzeba, iż organ wybiórczo potraktował dokumentację przedstawioną przez bezrobotnego w chwili jego rejestracji i nie podjął żadnych niezbędnych kroków, jakie wynikają z zasady zaufania i obowiązku informacji (art. 8 i art. 9 k.p.a.)

Takie działanie organu stanowi o istotnym naruszeniu procedury administracyjnej. Pierwszorzędnym obowiązkiem organu administracyjnego, zwłaszcza gdy z braku wymaganych od strony zachowań wywodzi on negatywne dla niej skutki prawne, jest pouczenie nie tylko o służących stronie prawach i obowiązkach, ale także o sposobach czy środkach wykazania istotnych dla wyniku postępowania okoliczności. Tego zaś organy orzekające w sprawie niniejszej zaniedbały. Tymczasem wyraźne uregulowanie w tej materii zawarte zostało w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a to w art. 8, a zwłaszcza art. 9. Wypełniając obowiązki wynikające z przywołanych norm prawnych przed wydaniem decyzji należało pouczyć skarżącego o konieczności złożenia innych, niż dotychczasowo złożone, dokumentów i zakreślić dla realizacji tego obowiązku termin. Pouczenie to powinno nadto znaleźć stosowne udokumentowanie w aktach sprawy. Decyzja negatywna dla strony mogłaby zapaść tylko wówczas, gdyby zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Równolegle z pouczeniem skarżącego o konieczności podjęcia właściwych kroków w celu udokumentowania przez niego okresu zatrudnienia organ, z uwzględnieniem obowiązku wynikającego z treści art. 7 k.p.a., w dodatku korzystając z faktu, iż posiada znacznie szersze niż strona możliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego, powinien współdziałać ze stroną i przedsięwziąć kroki zmierzające do potwierdzenia przedstawionej przez stronę sytuacji. Mógł zatem zwrócić się do organów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie brakujących świadectw pracy bezrobotnego. Nałożenie przez ustawodawcę w przepisach prawa materialnego obowiązku udokumentowania przez stronę określonych faktów w żadnym wypadku nie zwalnia organu administracji z obowiązku podjęcia próby wyjaśnienia wszystkich, niezbędnych dla sprawy okoliczności, co zwłaszcza powinno mieć miejsce wtedy, gdy strona uprawdopodobni pewne zdarzenia, a nie spełni nałożonego na nią obowiązku ich udokumentowania ze względu na niezrozumienie lub z przyczyn obiektywnie dla niej niemożliwych.

Niezapoznanie strony z istotnym w sprawie dokumentem, jakim było zestawienie okresów zaliczanych nie tylko godzi w zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu ale dyskwalifikuje ten dokument, jako dowód w świetle art.81 k.p.a. Umożliwienie zapoznania się skarżącego ze stanowiskiem organu zajętym wobec zebranych dowodów pozwoliłoby mu na zareagowanie jeszcze przed wydaniem decyzji, już w toku postępowania i ewentualne uzyskanie dla siebie korzystnego rozstrzygnięcia. Analizując działanie organów podejmowane w toku postępowania w przedmiocie utraty prawa skarżącego do zasiłku stwierdzić należy, iż wykazane wyżej uchybienia nie zostały w żaden sposób naprawione. W konsekwencji tego ani w postępowaniu o przyznanie prawa do zasiłku, ani też w postępowaniu o utratę tego zasiłku nie doszło do ustalenia faktów niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii długości okresu, w którym skarżący uprawniony był do pobierania zasiłku. Przyjąć więc trzeba, iż sprawa utraty prawa do zasiłku nie dojrzała do jej ostatecznego rozstrzygnięcia.

Z uwagi na uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji sprawa trafia ponownie do rozpatrzenia przez organ I instancji, który kierując się motywami zawartymi w uzasadnieniu wyroku winien przeprowadzić prawidłowe postępowanie administracyjne. Należy powtórzyć, iż decyzja ostateczna o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku nie zawierała orzeczenia o okresie, na który zasiłek ten przyznano, a w jej uzasadnieniu nie zawarto rozważań świadczących o dokonanych ustaleniach, co do ustawowych przesłanek, od których okres ten zależy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie utraty prawa skarżącego do zasiłku pozostaje w związku z jego prawem ukształtowanym po myśli art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, a więc zależnym od spełnienia wymaganych tam przesłanek. Muszą one zatem zostać jednoznacznie ustalone w toku kontrolowanego obecnie przez Sąd postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy uwzględnieniu okoliczności związanych z pierwotnym postępowaniem, w tym odnoszących się do udokumentowania okresów zatrudnienia, stosownie do ustalonego stanu faktycznego, organ wyda właściwej treści decyzję. Badając sprawę w aspekcie art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia weźmie pod uwagę, iż część dokumentów przedstawionych przez skarżącego w toku rejestracji została pominięta bez poinformowania go o tym (vide karta okresów zaliczanych bez podpisu bezrobotnego) i bez pouczenia o obowiązku ich uzupełnienia.

Mając na uwadze przytoczone argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny, po myśli art.145 §1 pkt 1 lit. c i art.135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ze względu na charakter zaskarżonej decyzji orzeczono o jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku na mocy art.152 tej ustawy.

,

.