Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 368/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wojewody D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt IV SO/Wr 10/06 o wymierzeniu organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi oraz o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu dla strony z urzędu w sprawie ze skargi U. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wymierzył Wojewodzie D. grzywnę w wysokości 3000 zł za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi U. S. na decyzję tego organu z dnia [...] wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w sprawie zachodzą przesłanki do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., bowiem skarga złożona została przez skarżącą w Delegaturze [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 10 maja 2006 r., zaś organ przekazał ją Sądowi wraz z aktami sprawy dopiero w dniu 5 marca 2007 r., a zatem prawie 9 miesięcy po upływie ustawowego terminu. Określając wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę, iż organ działał pod wpływem błędu wynikłego z niewłaściwej informacji udzielonej przez pracownika sekretariatu Sądu, z której wynikało, iż skarga U. S. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 14 czerwca 2006 r. i została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SA/Wr 559/06. Jak wyjaśnił to Sąd I instancji sprawa ta dotyczyła w istocie zupełnie innego przedmiotu i została zakończona odrębnym orzeczeniem.

Zażalenie na to postanowienie wniósł Wojewoda D., reprezentowany przez radcę prawnego G. N., domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 55 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż opóźnienie w przekazaniu dokumentacji wynikło z błędnego przekonania, iż skarga U. S., która wpłynęła do Sądu w dniu 14 czerwca 2006 r., dotyczyła przedmiotu objętego wnioskiem o wymierzenie grzywny. Opóźnienie to zostało spowodowane przez błąd pracownika Sądu, który udzielił organowi niewłaściwej informacji, a co nie zostało przez Sąd wzięte pod uwagę. Wojewoda podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek pozwalających przyjąć, iż zachodzi konieczność wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie stwierdzić należy, iż z uwagi na rozbieżność orzecznictwa sądów administracyjnych co do rodzaju środka zaskarżenia, jaki przysługuje w odniesieniu do postanowienia wydanego na skutek wniosku strony o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FPS 1/08 uznał, iż wniosek o jakim mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie, od którego pobiera się wpis sądowy, zaś od postanowienia wydanego na skutek tego wniosku służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając wniesione przez Wojewodę D. zażalenie uznał, iż nie posiada ono usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny.

W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, iż Wojewoda Dolnośląski nie przekazał w ustawowym terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu skargi U. S. na decyzję tego organu z dnia [...], bowiem, jak wynika z akt sprawy, jej przekazanie nastąpiło dopiero w dniu 5 marca 2007 r. Okoliczność ta potwierdzona została także przez organ, który jednakże podniósł, iż opóźnienie nastąpiło nie z jego winy, a wynikało z błędnej informacji udzielonej przez pracownika Sądu, zgodnie z którą skarga U. S. miała wpłynąć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 14 czerwca 2006 r. Zauważyć należy, iż jakkolwiek rzeczywiście udzielona została Wojewodzie taka informacja, jednakże podkreślić należy, iż okoliczność ta nie miała wpływu na ocenę zaniechania organu, bowiem skarga U. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] została nadana na adres Delegatury [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 8 maja 2006 r. w Urzędzie Pocztowym w K., do organu wpłynęła zaś w dniu 10 maja 2008 r. Wojewoda D. zobowiązany był więc do przekazania tej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stwierdzić zatem należy, iż niezależnie od uzyskanej w sekretariacie Sądu informacji organ zobligowany był do przesłania Sądowi skargi U. S., co wynika wprost z art. 54 § 2 P.p.s.a. Niedopełnienie tego obowiązku i przekazanie sprawy ze znacznym, bo blisko dziesięciomiesięcznym opóźnieniem obciąża organ.

W tej sytuacji zasadnym było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, iż Wojewoda D. uchybił ustawowemu terminowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a., zaś postanowienie o wymierzeniu organowi z tego tytułu grzywny w pełni odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.