Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 15/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 112 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 112
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi V. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 5 stycznia 2022 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesłana przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ), skarga V. K. z dnia 24 listopada 2021 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

Przesłane przez organ wraz z wcześniejszą skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania (sygn. akt II SAB/Wr 494/21 – skarga odrzucona postanowieniem z dnia 29 października 2021 r.) akta administracyjne sprawy, stanowiące akta wspólne z niniejszą sprawą, były niekompletne, wobec czego w wykonaniu zarządzenia z dnia 24 maja 2022 r., pełnomocnik organu został wezwany do nadesłania zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki kierowanej do skarżącego, zawierającej decyzję z dnia 12 listopada 2021 r. udzielającej skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, ewentualnie do wykazania w inny sposób okoliczności doręczenia decyzji, w terminie 7 dni, wraz z pouczeniem o brzmieniu art. 112 p.p.s.a. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 20 czerwca 2022 r. (k. 25 akt sądowych), jednak pozostało ono bezskuteczne. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 26 lipca 2022 r. Sąd ponownie wezwał pełnomocnika organu do nadesłania potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. decyzję, w terminie 7 dni z jednoczesnym pouczeniem o treści art. 112 ustawy p.p.s.a. i wskazaniem, że w razie uchylania się organu od zastosowania się do zarządzenia sąd może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wezwanie to również pozostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 112 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Stosownie zaś do art. 62 pkt 1 p.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów.

Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art. 112 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania, gdy organ ten pomimo braku przeszkód faktycznych lub prawnych, świadomie nie realizuje postanowień sądu. Jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu w przypadku stwierdzenia, że wydane wcześniej postanowienie lub zarządzenie nie zostało przez organ zrealizowane (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2021 r. I OZ 36/21, z 27 września 2006 r. II OZ 1002/06 oraz z 17 marca 2009 r. II OZ 241/09, publ. - CBOSA).

W realiach niniejszej sprawy organ nadesłał akta administracyjne wraz z wcześniejszą skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę (sygn akt II SAB/Wr 494/21). W aktach tych znajdowała się decyzja wydana 12 listopada 2021 r. kończąca postępowanie z wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Brak było jednak dowodu doręczenia tej decyzji stronie skarżącej lub jej pełnomocnikowi. Brak w przekazanych aktach istotnego dowodu rodzi konieczność zarządzenia uzupełnienia akt o ww. dowód niezbędny dla oceny dopuszczalności skargi. Z tego też względu Sąd wezwał pełnomocnika organu do uzupełnienia akt poprzez przedłożenie ww. dowodu. Z uwagi na brak odpowiedzi na powyższe wezwanie, zostało ono ponowione z pouczeniem o możliwości wymierzenia grzywny w razie dalszego uchylania się organu od wykonania zarządzeń Sądu. Wojewoda ponownie nie udzielił żadnej odpowiedzi na wezwanie. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaistniała dostateczna podstawa do wymierzenia organowi grzywny w wysokości 1000 zł. Wymierzając grzywnę i ustalając jej wysokość Sąd miał na uwadze, przede wszystkim, że postawa organu – przejawiająca się zupełnym ignorowaniem wezwań Sądu (brak udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi) uniemożliwia przystąpienie do procedowania co do złożonej skargi, oraz rzutuje na długość samego postępowania sądowego godząc w prawa strony skarżącej. Mając zaś na uwadze, że nie jest to pierwszy przypadek ignorowania przez Wojewodę wezwań Sądu o przekazanie akt sprawy lub uzupełnienie innych dokumentów w sprawach ze skarg cudzoziemców na bezczynność lub przewlekłość postępowania Wojewody, mając na względzie nie tylko represyjną ale i prewencyjną funkcję grzywny Sąd uznał, że zasadnym jest wymierzenie grzywny w podanej wysokości.

Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 112 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.