Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 752/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56 par. 1a, art. 56 par. 1b, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A – J. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r. w sprawie zaliczenia A spółki z o.o. w S. wpłaty z 27 listopada 2014 r. w kwocie 841.248 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. w części na należność główną – 542.041,40 zł i w części na odsetki za zwłokę – 299.206,60 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że 2 kwietnia 2010 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęło zeznanie podatkowe spółki za 2009 r. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8), w którym spółka wykazała kwotę podatku należnego w wysokości 299.473 zł oraz kwotę podlegającą wpłacie w wysokości 3.539 zł. Następnie 24 listopada 2014 r. strona złożyła pierwszą korektę ww. deklaracji z wykazaną kwotą podatku należnego w wysokości 869.910 zł oraz kwotę podlegającą wpłacie w wysokości 573.976 zł. W dniu 26 listopada 2014 r. wpłynęła druga korekta deklaracji bez zmian wartości kwot wykazanych w pierwszej korekcie. Z uwagi na to, że pierwotne zobowiązanie spółka uregulowała w całości, z rozliczenia powyższej korekty powstała zaległość podatkowa w wysokości 570.437 zł.

W dniu 27 listopada 2014 r. spółka A dokonała wpłaty podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 841.248 zł.

Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał rozliczenia powyższej wpłaty na zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r. O sposobie rozliczenia powyższej wpłaty strona została poinformowana w postanowieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] r.

Od postanowienia organu pierwszej instancji strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie art. 56 § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie stawki odsetek za zwłokę w wysokości 100%, wnioskując o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona w swoim środku zaskarżenia wyjaśniła, że 27 listopada 2014 r. wpłaciła kwotę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, przy zastosowaniu preferencyjnej stawki odsetek w wysokości 75% przyjmując, że zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 i 2010 r., nigdy nie zostało doręczone.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wydając wskazane na wstępie postanowienie, powołał się na art. 62 § 1 i § 4, art. 55 § 2 oraz art. 51 § 1 O.p. i podkreślił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. dokonał zaliczenia wpłaty z 27 listopada 2014 r. w sposób przedstawiony w sentencji postanowienia i zawarł w nim szczegółowe zestawienie dotyczące naliczonych odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej zawierające informacje o liczbie dni oraz o wysokości stawki odsetek zgodnie z obowiązującym w danym okresie obwieszczeniem Ministra Finansów.

Wskazano, że z uwagi na fakt, iż wpłata nie wystarczyła na pokrycie całej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę, zaliczono ją – zgodnie z art. 55 § 2 O.p. –proporcjonalnie na poczet zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu zaliczenia wpłaty pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek.

Odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie obniżonej stawki odsetek za zwłokę organ odwoławczy przypomniał, że w przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty i zapłaty w całości, w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty, zaległości podatkowej, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 75% stawki podstawowej, z zastrzeżeniem, że korekta deklaracji:

1) nie była złożona po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach, gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej,

2) nie była dokonana w wyniku czynności sprawdzających.

Jedynie zatem samodzielna inicjatywa podatnika zmierzająca do ujawnienia w deklaracji prawidłowej kwoty wcześniej zaniżonego podatku uprawnia do naliczenia od tak ujawnionych zaległości ulgowych odsetek. Skorygowanie deklaracji wywołane zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli albo po jej przeprowadzeniu lub w ramach czynności sprawdzających wyklucza taką możliwość.

Organ wskazał dalej, że 21 listopada 2014 r. pracownice [...] Urzędu Skarbowego w Ł. udały się do siedziby Spółki celem doręczenia korespondencji, to jest: pisma z 17 listopada 2014 r. Nr KP/503-214/2014/EB – zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w zakresie:

– prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01.01.2009 r. do 31.12.2010 r.;

– prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2010 r. do 31.12.2010 r.

Istotę sporu stanowiła odpowiedź na pytanie, czy wobec odmowy przyjęcia w tym dniu korespondencji przez I. G. (zatrudnionej w spółce na stanowisku pracownika ds. administracyjnych i płac) nastąpiło skuteczne doręczenie spółce ww. zawiadomienia.

Powołując się na art. 151 oraz art. 153 § 1–2 O.p. podkreślono, że w aktach sprawy znajduje się pismo organu podatkowego pierwszej instancji z 21 października 2014 r., odebrane przez I. G. 22 października 2014 r., a fakt doręczenia powyższej korespondencji został potwierdzony przez I. G. jej własnoręcznym podpisem wraz z pieczątką firmową Spółki (złożonymi na potwierdzeniu odbioru).

Zdaniem organu odwoławczego, nie można było zatem zgodzić się z zarzutem zażalenia, że osoba ta nie miała upoważnienia do odbioru korespondencji – pism od organów podatkowo-kontrolnych i odbierała jedynie korespondencję nadesłaną przez kontrahentów. Podkreślono, że sposób zorganizowania przyjmowania przesyłek w siedzibie osoby prawnej jest kwestią wewnętrznego obiegu korespondencji i zaniedbania w tym zakresie obciążają osobę prawną. Tym bardziej, jeżeli (na co wskazywał pełnomocnik strony) specyfika prowadzonej działalności spółki polegała na ciągłych wyjazdach służbowych członków zarządu.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy pierwszej instancji skutecznie doręczył 21 listopada 2014 r. zawiadomienie o wszczęciu kontroli podatkowej. Zatem nie wystąpiła sytuacja, w której spółka mogła skorzystać z obniżonej stawki naliczania odsetek za zwłokę w wysokości 75 % stawki, o której mowa w art. 56 § 1 O.p., z uwagi na późniejszą datę złożonej przez spółkę korekty deklaracji CIT-8 (to jest: w dniu 24 listopada 2014 r.).

Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:

(1) art. 56 § 1b O.p., poprzez błędne uznanie, że zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej zostało doręczone przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego w dniu 21 listopada 2014 r. w siedzibie spółki;

(2) art. 153 O.p., poprzez całkowicie błędne przyjęcie, że doszło do odmowy przyjęcia pisma skierowanego do spółki;

(3) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p., poprzez naruszenie zasad postępowania podatkowego określonego w tych przepisach, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a przede wszystkim poprzez pominięcie i przemilczenie w uzasadnieniu postanowienia argumentów przedstawionych w trakcie postępowania odwoławczego;

(4) art. 22 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej, wyrażającej się w swobodzie układania stosunków cywilnoprawnych wewnątrz przedsiębiorstwa.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów sądowych poniesionych w sprawie.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że zaskarżone postanowienie należy uznać za błędne i pozbawione podstaw prawnych, bowiem zawiadomienie nigdy nie zostało doręczone stronie.

Podkreślono, że wyjaśnienia złożone przez I. G. jednoznacznie wskazują, że pracownicy [...] Urzędu Skarbowego wielokrotnie informowani byli o treści zakresu obowiązków, a przede wszystkim o braku upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej przez organy administracji państwowej.

Zdaniem autora skargi, powoływanie się organu podatkowego pierwszej instancji na fakt, iż I. G. w dniu 22 października 2014 r. odebrała postanowienie z dnia [...] r., nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż w tym dniu w chwili gdy pismo było doręczane przez pracownika urzędu, osoby reprezentujące Spółkę, tj. K. P. oraz J. P. przebywali w siedzibie Spółki, i uzyskała ustne pozwolenie na odbiór pisma od wiceprezesa Spółki, zatem odebraną korespondencję mogła niezwłocznie przekazać do rąk członków zarządu Spółki.

Ponownie wskazano, że zakres obowiązków I. G. obowiązuje ją jako pracownika Spółki od 2006 r., a wyłączenie możliwości odbioru korespondencji m.in. z urzędów skarbowych zostało wyraźnie zaznaczone z ostrożności procesowej, mając na względzie negatywne konsekwencje jakie powoduje odbiór korespondencji przez pracownika firmy i nie przekazanie jej w odpowiednim terminie osobom upoważnionym do reprezentacji.

Podkreślono, że żaden przepis prawa nie nakazuje przedsiębiorcy, a także osobie prawnej, wyznaczenia osoby upoważnionej do odbioru wszelkiej korespondencji w czasie godzin pracy.

Reasumując wskazano, że aby przyjąć prawną fikcję doręczenia, odmowa przyjęcia pisma musi pochodzić od adresata pisma, nie zaś pracownika Spółki, który adresatem nie jest. Także późniejsze działania organu I instancji zmierzające do doręczenia korespondencji w późniejszym czasie sugerują, zdaniem strony, że 21 listopada 2014 r. nie doszło do odmowy przyjęcia zawiadomienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalanie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie 3 listopada 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci adnotacji sporządzonej przez pracowników [...] Urzędu Skarbowego z 4 grudnia 2014 r. oraz wezwania do zapłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie podnieść należy, że na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest ustalenie, czy skarżąca Spółka mogła skorzystać z obniżonej stawki odsetek od zaległości podatkowej w wysokości 75% stawki podstawowej, na podstawie art. 56 § 1a O.p. Zgodnie z tym przepisem – w przypadku złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty i zapłaty w całości, w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty zaległości podatkowej, stosuje się obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 75% stawki, o której mowa w § 1.

Celem powyższego rozwiązania było zachęcenie podatników do samodzielnego korygowania deklaracji (zeznań) w przypadku stwierdzenia przez nich zaniżenia kwot podatku. W takiej sytuacji, zamiast czekać na ewentualną ingerencję organów podatkowych z nadzieją, że ona nie nastąpi, podatnicy mogą skorygować deklarację z błędnie wykazaną kwotą podatku (raty), uzasadnić przyczynę korekty i zapłacić w ciągu 7 dni kwotę zaległego podatku wraz z odsetkami naliczonymi według stawki obniżonej.

Jedynie zatem samodzielna inicjatywa podatnika zmierzająca do ujawnienia w deklaracji prawidłowej kwoty wcześniej zaniżonego podatku (zaliczki, raty) uprawnia do naliczenia od tak ujawnionych zaległości ulgowych odsetek. Skorygowanie deklaracji wywołane zawiadomieniem o zamiarze kontroli albo po jej przeprowadzeniu lub w ramach czynności sprawdzających - wyklucza taką możliwość.

Zgodnie bowiem z art. 56 § 1b O.p. przepisu § 1a nie stosuje się do korekty deklaracji: 1) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach, gdy nie stosuje się zawiadomienia - po zakończeniu kontroli podatkowej; 2) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających.

Istotę sporu w rozpatrywanej sprawie stanowi zatem odpowiedź na pytanie, czy w siedzibie Spółki skutecznie doręczono zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01.01.2009 r. do 31.12.2010 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od 01.01.2010 r. do 31.12.2010 r., z uwagi na fakt odmowy przyjęcia w dniu 21 listopada 2014 r. korespondencji przez I. G. –zatrudnioną w Spółce na stanowisku pracownika do spraw administracyjnych i płac.

Z akt sprawy wynika, że 21 listopada 2014 r. pracownice [...] Urzędu Skarbowego w Ł. udały się do siedziby Spółki celem doręczenia korespondencji, to jest: pisma z 17 listopada 2014 r. Nr KP/503-214/2014/EB – zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej. Na miejscu, w siedzibie Spółki, w sekretariacie, I. G., zatrudniona na stanowisku sekretarki – asystentki zarządu, odmówiła przyjęcia korespondencji i wyjaśniła, że jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, a powyższa czynność należy do zakresu jej obowiązków, jednakże na chwilę obecną otrzymała od zarządu spółki zakaz odbierania wszelkiego rodzaju korespondencji od urzędu skarbowego oraz sądów. Powyższy zakaz dotyczy również korespondencji od tych organów doręczanej za pośrednictwem poczty. W tym przypadku listonosz zostawia awizo, a ona następnie przekazuje je zarządowi spółki (notatka sporządzona 21 listopada 2014 r.).

Powołane wyżej okoliczności wskazują, zdaniem Sądu, że I. G. była w skarżącej spółce "osobą uprawnioną do odbioru pism" w rozumieniu art. 151 O.p.

W opinii Sądu, nie może być skuteczne działanie spółki ograniczające upoważnienie I. G. do odbioru pism od konkretnego podmiotu, to jest: urzędu skarbowego oraz sądów.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, za poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 1975/13, wskazuje, że termin "osoba uprawniona do odbioru pism" musi być odczytywany generalnie, to jest: jako osoba ogólnie (bez rozróżniania nadawców czy sposobu doręczania pism) zajmująca się odbiorem korespondencji skierowanej do spółki, gdyż z art. 45 K.p.a. (odpowiednik art. 151 O.p.) nie wynika, by osoba taka musiała mieć oddzielne upoważnienie do odbioru korespondencji od organów administracji publicznej, czy sądów. W powołanym wyroku sąd podzielił pogląd zawarty w wyroku NSA z 12 grudnia 2012 r., II OSK 1480/11, zgodnie z którym: "przez osobę upoważnioną do odbioru pisma należy rozumieć każdą osobę, która ze względu na wykonywaną funkcję została regulaminowo lub tylko zwyczajowo uprawniona do odbierania korespondencji przesyłanej do siedziby adresata. Przepis art. 45 K.p.a. wyłączył natomiast możliwość doręczenia pism innym osobom, jako nieuprawnionym, to jest sąsiadowi czy klientowi jednostki organizacyjnej, albo osobom przebywającym przypadkowo w siedzibie jednostki organizacyjnej, do której została skierowana korespondencja. Osoba odbierająca pismo doręczane w trybie art. 45 K.p.a. musi być więc rzeczywiście, chociażby zwyczajowo, upoważniona do jego odbioru".

Powyższy pogląd NSA, mimo przywołanych w ww. wyroku przepisów K.p.a., można odnieść i zastosować do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, bowiem przepisy dotyczące doręczeń cytowane w ww. wyroku znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Ordynacji podatkowej.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy podnieść należy, że przedstawione wyżej okoliczności wskazują, zdaniem Sądu jednoznacznie, że I. G. była osobą, która (zwyczajowo) uprawniona była do odbioru kierowanej do skarżącej Spółki korespondencji. Uznać zatem należy, że I. G. spełnia wymogi do uznania jej za "osobę uprawnioną do odbioru pism" w rozumieniu art. 151 O.p., a w konsekwencji odmowa przyjęcia przez nią korespondencji adresowanej do Spółki przez organ podatkowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 153 § 1 O.p. W okolicznościach sprawy skutki te oznaczają nie spełnienie przesłanki z art. 56 § 1a O.p., a tym samym wypełnienie przesłanki z art. 56 § 1b O.p., co oznacza niemożność zastosowania przez skarżącą obniżonej stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej.

Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, wskazane przez organ odwoławczy okoliczności dotyczące innej korespondencji organu podatkowego z 21 października 2014 r., która została odebrana przez I. G. 22 października 2014 r., a fakt doręczenia powyższej korespondencji potwierdzony został przez I. G. jej własnoręcznym podpisem wraz z pieczątką firmową Spółki (złożonymi na potwierdzeniu odbioru) świadczą o zasadności stanowiska organów w kwestii doręczenia spornej korespondencji. Zatem nie można zgodzić się z pełnomocnikiem Spółki, iż ww. osoba nie ma upoważnienia do odbioru korespondencji – pism od organów podatkowo-kontrolnych i odbiera jedynie korespondencję nadesłaną przez kontrahentów. W tym miejscu podkreślić należy, iż zasadnie organ odwoławczy podniósł, że sposób zorganizowania przyjmowania przesyłek w siedzibie osoby prawnej jest kwestią wewnętrznego obiegu korespondencji i zaniedbania w tym zakresie obciążają osobę prawną.

Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku pełnomocnika Spółki w powyższej sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji skutecznie doręczył 21 listopada 2014 r. zawiadomienie o wszczęciu kontroli podatkowej. Zatem nie wystąpiła sytuacja, w której Spółka mogłaby skorzystać z obniżonej stawki naliczania odsetek za zwłokę w wysokości 75 % stawki, o której mowa w art. 56 § 1a O.p. z uwagi na późniejszą datę złożonej przez Spółkę korekty deklaracji CIT-8, to jest: w dniu 24 listopada 2014 r.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 56 § 1b O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i legalności działania organów podatkowych (art. 120 O.p.), gdyż przyjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa, a organy działały w oparciu o przepisy prawa. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem przyjętym w sprawie, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Oceny w tym zakresie nie mogły zmienić dokumenty przedstawione przez skarżącą na rozprawie 3 listopada 2015 r. Podkreślić należy, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sadowego. Artykuł 106 § 3 wyznacza zatem ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z 6 października 2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX 558886). Nie chodzi więc w tym przepisie o taką sytuację, gdy sąd dokonuje oceny zgodności z prawem orzeczenia administracyjnego wydanego na podstawie już zgromadzonych w sprawie dokumentów w postępowaniu administracyjnym, lecz o możliwość dopuszczania przez sąd nowych dowodów jako dowodów uzupełniających dla realizacji tej ustawowej funkcji sądu (B. Dauter w: Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IV, LEX 2011, komentarz do art. 106). Zdaniem Sądu, dowody zgłoszone przez skarżącą we wniosku dowodowym nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny sposobu doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w siedzibie skarżącej, dlatego wniosek dowodowy został oddalony.

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

mko