Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 150/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 22 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor sądowy Arkadiusz Blewązka, Protokolant Referent stażysta Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2) wypłacić skarżącemu A.M. kwotę 5 (pięciu) złotych tytułem zwrotu połowy uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 150/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Wójt Gminy N. jako organ I instancji, działając na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku Pana A.M. odmówil ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłączy wody, energii elektrycznej i gazu oraz szczelnego zbiornika na ścieki przewidzianego do realizacji we wsi B. na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w gminie N. W decyzji organ I instancji powołał i szczegółowo omówił warunki wynikające z ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, z których wynika, że inwestycja nie może być na wskazanym terenie zrealizowana. Odwołanie od w/w decyzji złożył Pan A.M. wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący wyjaśnił, że działkę nabył zgodnie z pismem Konsystorza Kościoła A z [...], z którego wynika, że zatwierdził on sprzedaż nieczynnych cmentarzy w B. i B. w gminie N. Wobec powyższego odwołujący nie zgadza się z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak również z decyzją Wójta Gminy nakazującej przerwanie prac porządkowych na nabytej nieruchomości i grożącej sankcjami karnymi. Nadto w przypadku uznania racji odwołującego za słuszne, Pan A.M. wnosił o zwolnienie z podatku od nieruchomości za lata ubiegłe i zwrot wpłaconego podatku od nieruchomości za 2002 roku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji powołał się na przepis art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 15 z 1999 r. po. 139 z późn. zm.), który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zasadniczym kryterium, na podstawie którego ocenia się możliwość ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu generalnego wiążącego zarówno organy gminy jak i zamieszkałych na jej obszarze obywateli. Kryterium to wynika wprost z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedsięwzięcie zamierzone przez odwołującego, jak wynika z analizy zapisu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Nowosolna jest niezgodne z przeznaczeniem przedmiotowego terenu. Zgodnie z aktualnym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy N. teren, na którym zaplanowano budowę domu mieszkalnego wraz z niezbędnymi przyłączami oznaczony został jako lasy istniejące. Nieruchomość ta położona jest w Parku Krajobrazowym Wzniesień [...] utworzonym rozporządzeniem Wojewody [...] i Wojewody [...] z dnia [...] w granicach strefy obszarów chronionego krajobrazu, a jak wynika z części opisowej obowiązującego planu "w granicach strefy obszarów chronionego krajobrazu ustala się adaptację, ochronę oraz wzbogacanie walorów przyrodniczo-krajobrazowych, a w szczególności adaptację i ochronę istniejących lasów z wykluczeniem zabudowy kubaturowej w lesie, z możliwością wykorzystania dla rekreacji biernej .

Od powyższej decyzji Pan A.M. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. W skardze podnióśł, że organy administracji nie chcą odkupić od niego nieruchomości, o której warunki zawbudowy i zagospodarowania terenu wystąpił, nie chcą dać też nieruchomości zamiennej ani nie chcą jej również przejąć nieodpłatnie, a skarżący zmuszony jest opłacać podatki od działki dla niego nieużytecznej.

W odpowiedzi na skargę oragn II instanji wniósł o jej oddalenie powołując się w uzasdanieniu na argumentację przedtawioną w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 22 listopada 2004 roku skarżący oświadczył, że nie kwestionuje decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagopsodarowania terenu i zgadza się z tym, że na tych terenach nie można budować, chodzi mu jednak aby od tej nieruchomosci nie płacić podatków.

W konsekwencji Pan A.M. cofnął skargę w sprawie ninijeszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania.

Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Oświadczenie skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.

W sprawie niniejszej oświadczenie skarżącego Pana A.M. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne.

Z uwagi na powyższe Sąd umorzył postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mając na uwadze powołane wyżej przepisy.

Zwrot wpisu sądowego na rzecz skarżącego w wysokości połowy kwoty uiszczonej został nakazany na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zmianami ).