Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2463/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 lit. a-c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 942/11 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 942/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] lutego 2010 r. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez D. P. Z kontroli sporządzono protokół, z którego wynikało, że pojazd wyposażony był w urządzenie pomiarowo-liczące, tj. taksometr fiskalny marki [...] o nr [...], na dachu pojazdu znajdowały się trzy urządzenia techniczne: baner reklamowy z dwustronnym napisem "[...]" oraz dwa podświetlane banery reklamowe z napisami "[...]"; ponadto na karoserii kontrolowanego pojazdu umieszczone były oznaczenia "[...]"; kierujący okazał do kontroli m.in.: wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla spółki "A." Sp. z o.o., zaświadczenie wydane przez skarżącą spółkę o spełnieniu przez kontrolowanego wszystkich wymagań określonych w art. 39a ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm. – powoływanej dalej również jako u.t.d.).

Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu oraz przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który zeznał m.in., że na podstawie umowy zlecenia wykonywał przewóz osób na rzecz spółki "A." Sp. z o.o. Wskazał ponadto, że do chwili kontroli wykonał jeden kurs przewozu oraz, że za przewozy osób wystawiał paragon z kasy fiskalnej. Z zeznań kierowcy wynikało także, że kasa fiskalna [...] podłączona była do drogomierza, a jej użytkownikiem była skarżąca spółka.

W następstwie powyższego Komendant Rejonowy Policji [...] pismem z dnia [...] lutego 2010 r. zawiadomił spółkę "A." Sp. z o.o. o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego.

Odpowiadając na powyższe, skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. złożyła wyjaśnienia i wniosła o przeprowadzenie dowodów z: przesłuchania w charakterze świadka pasażerów, na okoliczność czy rzeczywiście w momencie kontroli wykonywany był zarobkowy przewóz osób; przesłuchania w charakterze świadka kierowcy, na okoliczność czy w momencie kontroli wykonywany był przewóz pasażerów, czy kontrolujący zażądał wydania paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej i czy podał podstawę prawną takiego żądania, czy kierowca został pouczony o możliwości odmowy podpisania protokołu z kontroli oraz czy kontrola zakończyła się nałożeniem kary pieniężnej.

Ponadto spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, czy urządzenie zamontowane na dachu pojazdu było lampą lub urządzeniem technicznym oraz czy zamontowane w pojeździe urządzenie odpowiadało prawnie określonym cechom taksometru; a także na okoliczność, czy skarżąca spółka jest abonentem numeru telefonu znajdującego się na skontrolowanym pojeździe oraz na okoliczność stwierdzenia, czy oznaczenia znajdujące się na pojeździe odpowiadały nazwie firmy skarżącej spółki.

Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. oddalił powyższe wnioski dowodowe skarżącej spółki.

Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 2.9.1, Lp. 2.9.2. i Lp. 2.9.3 załącznika do u.t.d. nałożył na spółkę "A." Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 15000 zł, za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d., a więc zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5000 złotych), zakazu umieszczania lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5000 złotych), oraz zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (kara 5000 złotych).

W wyniku złożonego przez skarżącą odwołania Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż to skarżąca spółka była stroną postępowania i to na nią winna zostać nałożona kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenia. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie było niesporne i wynikało to z akt, że w kontrolowanym pojeździe - niebędącym taksówką osobową, zamontowany był taksometr. W ocenie organu, na dachu skontrolowanego pojazdu znajdował się transparent identyfikujący go z taksówką, co naruszało przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Organ wskazał także, że bezsprzecznie na pojeździe umieszczono oznaczenia z nazwą lub numerem telefonu skarżącej spółki, co skutkowało naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., bowiem były to oznaczenia, które wprowadzałyby w błąd konsumentów.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. "A." Sp. z o.o. zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 75 oraz art. 89 ust. 5 u.t.d., poprzez wydanie decyzji na podstawie protokołu kontroli w postępowaniu, w którym – zdaniem skarżącej – stosownie do art. 75 u.t.d. było to niedopuszczalne;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wobec nieustalenia przez ten organ przesłanek uzasadniających odpowiedzialność skarżącej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d.;

- art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d. przez ustalenie rodzaju usługi wyłącznie na podstawie zeznań świadka–kierowcy skontrolowanego pojazdu, skoro – zdaniem skarżącej – powinien on być przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów;

- art. 142 k.p.a., art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 2 i art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu odwołania, co do oddalenia przez organ pierwszej instancji wniosków dowodowych;

- art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., ponieważ – w przekonaniu skarżącej – z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonanej usługi oraz okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego;

- art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., poprzez bezzasadne przyjęcie, że w pojeździe był umieszczony i używany taksometr;

- art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., poprzez niezasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczono oznaczenia identyfikujące skarżącą spółkę oraz jej numer telefonu;

- art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa lub inne urządzenie techniczne;

- art. 4 ust. 11 u.t.d., poprzez przyjęcie, że strona wykonywała przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego;

- art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP, poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., mimo że przepis ten jest sprzeczny z przepisami Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., stwierdził, że zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 15000 złotych organy Policji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] lutego 2010 r. strona skarżącą wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącej spółki o naruszeniu przez organy art. 4 pkt 11 u.t.d. wskazując, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne, jakim posługują się taksówki, nadto w pojeździe tym zamontowana była kasa fiskalna podłączona do taksometru, natomiast kierujący pojazdem w swoich zeznaniach wskazał wyraźnie, że wykonywał skontrolowanym pojazdem usługi przewozu osób na rzecz skarżącej spółki.

Sąd podkreślił, że licencja skarżącej spółki nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. oznaczonych dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl zaś art. 12 ust. 1b u.t.d., licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Zróżnicowanie przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką skutkowało wprowadzeniem zakazów z art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) u.t.d.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd I instancji stwierdził, że zarówno umieszczenie na dachu skontrolowanego pojazdu banerów - urządzeń technicznych, jak i sposób oznaczania tego pojazdu, a także fakt montażu i używania w nim taksometru, należą ewidentnie do cech charakterystycznych dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Sąd podkreślił jednocześnie, że umieszczony na pojeździe numeru telefonu nie musi być zarejestrowany na rzecz skarżącej spółki. Wystarczy, że numer ten pozwala na pozyskiwanie klientów przez podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Z tej przyczyny sąd I instancji uznał, że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca spółka, wykonując przewóz okazjonalny, dopuściła się naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, umieszczenie na dachu pojazdu przez skarżącą spółkę banera, spełniało kryteria naruszenia zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Jako niezasadny sąd uznał również zarzut dotyczący braku przesłanek do zakwalifikowania urządzenia umieszczonego w kontrolowanym pojeździe jako taksometru, wskazując, że nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym twierdzenie skarżącej spółki o tym, iż przedmiotowe urządzenie nie było taksometrem, a drogomierzem. Urządzenie to bowiem pokazywało, podobnie jak taksometr, kwotę pieniężną, a nie - jak drogomierz - tylko drogę przebytą przez pojazd. Zainstalowanie zatem takiego urządzenia spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Sporne urządzenie było nie tylko zainstalowane, ale również używane przez kierowcę, dowodem czego są zeznania kierowcy.

Sąd I instancji nie dopatrzył się również, aby art. 18 ust. 5 u.t.d. naruszał w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej zawartą w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP lub by art. 18 ust. 5 u.t.d. naruszał konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.

W ocenie sądu I instancji, organy Policji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a., uzasadniając swoje rozstrzygnięcia z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej "A." Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: art. 4 pkt 11 u.t.d. (błędnie określając tę jednostkę redakcyjną jako art. 4 ust. 11), poprzez przyjęcie, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego; art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., poprzez uznanie, że w pojeździe był zamontowany taksometr, a nie drogomierz, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby urządzenie zamontowane w pojeździe było taksometrem w rozumieniu definicji legalnej tego urządzenia oraz uznanie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby zamontowane w pojeździe urządzenie było używane. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie: art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., poprzez uznanie, że na pojeździe zostały umieszczone oznaczenia z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, podczas gdy na pojeździe nie umieszczono takich napisów, a także art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., poprzez uznanie, że na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby na pojeździe zamontowano lampę lub urządzenie techniczne, które konstrukcyjnie odpowiada urządzeniom określonym w tym przepisie, lecz wynika jedynie, że na pojeździe umieszczono plastykową puszkę pozbawioną cech powyższych urządzeń.

Skarżąca spółka zarzuciła też na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez:

- błędne przyjęcie przez sąd za prawidłowo ustaloną okoliczność, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynikała ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało zastosowaniem art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d., a ponadto organy nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,

- błędne przyjęcie, że w samochodzie był zamontowany taksometr, podczas gdy w pojeździe zamontowano dalmierz oraz że nie ma różnicy pomiędzy taksometrem (urządzeniem, które posiada swoją legalną definicję), a drogomierzem – dalmierzem (urządzeniem niespełniającym cech taksometru) oraz przyjęcie, że urządzenie umieszczone w pojeździe było używane, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż to błędne ustalenie skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi,

- poprzez uznanie, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, to jest okoliczność, że na pojeździe były umieszczone napisy będące oznaczeniem nazwy, adresu lub telefonu skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe błędne ustalenie skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi.

- poprzez uznanie, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, to jest okoliczność, że na pojeździe była umieszczona podświetlona lampa (lub inne urządzenie techniczne), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższe błędne ustalenie skutkowało wyczerpaniem hipotezy art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. wobec skarżącej oraz mogło skutkować oddaleniem skargi.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

Komendant [...] Policji nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżąca kasacyjnie postawiła zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności – co do zasady – wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony.

Stwierdzić należy, że wnosząca skargę kasacyjną wskazała na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą kasacyjnie skutku, gdyż przepis określa jedynie zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym.

Strona wnosząca skargę kasacyjną, stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a., nie wskazała, jaka jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona przez ten Sąd. Wymieniony wyżej przepis prawa składa się z czterech paragrafów, które odnoszą się do uzasadnienia wyroku. Z tym jednak, że art. 141 § 1, § 2, § 3 p.p.s.a. wskazuje, kiedy uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony, a kiedy z urzędu oraz jaki obowiązuje termin do sporządzenia uzasadnienia wyroku i od kiedy taki termin może być liczony, a także w jakiej formie rozstrzyga sąd administracyjny o odmowie sporządzenia uzasadnienia. Uwzględniając treść uzasadnienia skargi kasacyjnej uznać należy, że strona skarżąca nie formułuje opisanego wyżej zarzutu w oparciu o wymienione przepisy prawa, a odnosi go do wadliwości uzasadnienia wyroku – art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy jedynie zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie. Powyższy zarzut nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Pozostałe podstawy kasacyjne odnoszące się do omawianej grupy zarzutów procesowych dotyczą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a i kwestionują prawidłowość ustaleń stanu faktycznego przyjętych za podstawę wyroku a dokonanych przez organy administracji, dotyczących uznania, że w imieniu skarżącej był wykonywany okazjonalny przewóz osób, uznania, że w kontrolowanym pojeździe był zamontowany taksometr, na pojeździe były umieszczone napisy będące oznaczeniem nazwy, adresu lub telefonu skarżącej, a na dachu pojazdu zainstalowana była lampa.

Stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał za prawidłowe ustalenia organu dokonane we wskazanym wyżej zakresie. Znajdują one potwierdzenie zarówno w treści protokołu z kontroli pojazdu, jak i w treści protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy pojazdu, a także wynikają ze zdjęć urządzeń umieszczonych w pojeździe i na pojeździe. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także zdjęcia, jeżeli - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w toku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego ustalono, że zatrzymanym do kontroli pojazdem wykonywany był przewóz osób na rzecz skarżącej spółki. W czasie kontroli kierowca okazał przede wszystkim wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Z protokołu kontroli wynika nadto, że kierowca skontrolowanego pojazdu – D. P. zeznał, iż w dniu kontroli do momentu jej przeprowadzenia wykonywał jeden kurs przewozu osób, zaś osobom przewożonym wystawia paragon fiskalny z kasy fiskalnej. Powyższe pozwalało zatem na przyjęcie przez organy, a następnie przez sąd I instancji, że to na rzecz skarżącej spółki był wykonywany przewóz osób kontrolowanym pojazdem.

W toku postępowania prawidłowo ustalono również, że kontrolowany pojazd wyposażony był w urządzenie techniczne. W pojeździe zamontowany był również taksometr, połączony z kasą fiskalną. Tak określone elementy wyposażenia pojazdu zostały udokumentowane zdjęciami fotograficznymi pojazdu i urządzeń umieszczonych w pojeździe. Okoliczność umieszczenia w pojeździe taksometru wynika również z protokołu przesłuchania kierowcy. Stąd też prawidłowo uznały organy, a następnie sąd I instancji, że w kontrolowanym pojeździe umieszczony był taksometr, a nie drogomierz - dalmierz, jak twierdzi skarżąca kasacyjnie.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 5 lit. a) oraz błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) u.t.d., wskazać należy, że treść art. 4 pkt 11 u.t.d. wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Jak wynika z treści wskazanych przepisów, przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest trafny zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d., a także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 5 lit. b) i lit. c) u.t.d. Wskazane przepisy – w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji – stanowią, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, wymienione zakazy wynikają z faktu, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (pojazdem niebędącym taksówką) i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Ratio legis wprowadzenia tych zakazów było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930).

Wprowadzenie wyraźnego rozróżnienia oznaczenia pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką od pojazdów wykonujących transport drogowy okazjonalny (w omawianym znaczeniu) ma służyć przeciwdziałaniu wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że użyte w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. pojęcie taksometru obejmuje tylko takie urządzenie, które odpowiada "definicji legalnej tego urządzenia". Otóż, w art. 18 ust. 5 u.t.d. ustawodawca posłużył się pojęciami "taksometr, lampa lub inne urządzenie techniczne" nie definiując tych pojęć, natomiast akt prawny, na który powołano się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ustawie z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. nr 243, poz. 2441 ze zm.). Tymczasem stosując wykładnię celowościową należy przyjąć, że użyte w art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. pojęcie "taksometr" oznacza takie urządzenie techniczne, które służy obliczeniu według ustalonej taryfy należności za przejazd.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., stwierdzić należy, że umieszczanie na pojeździe oznaczeń o których mowa w tym przepisie, jest przywilejem przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej stosownej licencji. Takie oznakowanie auta jest natomiast zakazane dla wszystkich innych przedsiębiorców wykonujących okazjonalny przewóz osób. Nie ma przy tym znaczenia prawnego, czy nazwa umieszczona na pojeździe jest nazwą przedsiębiorcy wykonującego przewóz okazjonalny, czy też innego przedsiębiorcy. Istotne jest, czy na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy, u którego można zamówić usługę przewozu okazjonalnego osób wykonywanego przez tego przedsiębiorcę, którego pojazd opatrzony jest omawianym napisem.

Tymczasem w niniejszej sprawie z protokołu kontroli i zdjęć fotograficznych wynika, że na pojeździe umieszczono oznaczenia z nazwą firmy "[...]" i numerem telefonu "[...]". Omawiane dowody są wystarczające do poczynienia prawnie istotnego ustalenia, że kontaktując się z podmiotem, którego nazwę i numer telefonu umieszczono na kontrolowanym pojeździe, można zamówić usługę wykonywaną przez skarżącą dokonującą przewozu osób. Po takim prawidłowo dokonanym ustaleniu, prawidłowo wykładany art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. został należycie zastosowany. Omawiany zarzut kasacyjny jest zatem nieusprawiedliwiony.

Podobnie w wykładni celowościowej należy poszukiwać wskazówek dla wykładni pojęcia "lampy lub innych urządzeń technicznych" umieszczonych na dachu pojazdu, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Skoro zakazy te wprowadzono w celu zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką przed konkurencją ze strony przedsiębiorców niemających stosownej licencji oraz ochrony pasażerów przed wprowadzeniem w błąd co do wykonywanego przejazdu, to należy uznać, że nie ma znaczenia prawnego ustalenie czy lampa umieszczona na dachu pojazdu była podłączona do instalacji elektrycznej, czy też nie, jak i dokładne rozróżnienie przedmiotów określanych przez ustawodawcę jako lampa lub inne urządzenie techniczne. Istota problemu sprowadza się bowiem do ustalenia, czy zainstalowane na dachu pojazdu urządzenie wyraźnie sugeruje, że oznaczony nim pojazd wykonuje przewóz w oparciu o licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Z tej przyczyny za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego za nieusprawiedliwione.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.