Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 193/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Asesorzy Jacek Fronczyk, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 września 2003 r. A.K. wystąpił do Dyrektora Biura Nadzoru Właścicielskiego Urzędu W. z wnioskiem o udostępnienie szeregu szczegółowych informacji dotyczących funkcjonowania B .Sp. z o.o., której wyłącznym udziałowcem jest m. W..

Dyrektor Biura Nadzoru Właścicielskiego w dniu 15 września 2003 r. przekazał przedmiotowy wniosek Prezesowi Zarządu B. Sp. z o.o. z prośbą o udzielenie odpowiedzi w terminie do 6 października 2003 r.

W dniu [...] października 2003 r. Zarząd Spółki przekazał wnioskodawcy informacje dotyczące zagadnień zawartych we wniosku. Ponadto przekazano mu wnioski pokontrolne z kontroli przeprowadzonej na jego wniosek w Dzielnicy B. ,m.in. w zakresie nadzoru nad B. Sp. z o.o.

Przekazane informacje, w ocenie A.K., nie wyjaśniły żadnych poruszonych przez niego we wniosku spraw. W związku z tym wystąpił z kolejnymi pismami zarówno do Dyrektora Biura Nadzoru Właścicielskiego, jak również do Zastępcy Prezydenta W. oraz bezpośrednio do Prezydenta W.

W piśmie do Prezydenta z dnia 15 grudnia 2003 r. wnioskodawca zwrócił się do niego o spowodowanie udzielenia odpowiedzi na pismo z dnia 18 października 2003 r. skierowane do Dyrektora Biura Nadzoru Właścicielskiego. Ponadto wystąpił o odniesienie się do stanowiska Państwowej Komisji Wyborczej wyrażonej w piśmie z dnia [...] grudnia 2002 r. dotyczącego łączenia mandatu radnego rady gminy lub radnego rady dzielnicy W. z funkcją dyrektora, czyli członkowstwem we władzach zarządzających Spółki, prawa handlowego z udziałem gminnych osób prawnych lub podmiotów gospodarczych, w których uczestniczą takie osoby, stanowiącego naruszenie art. 24f ustawy o samorządzie gminnym w kontekście pracy, jako dyrektora w B., A.M. – radnego dzielnicy B.

Na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie złożonego przez A.K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wyznaczyło Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 20 maja 2004 r. i zarządziło wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.

W skardze na bezczynność Prezydenta W. z dnia 25 maja 2004 r. A.K. powołał się na treść art. 237 kpa w zw. z art. 36, 37 kpa i wskazał, że na jego pismo z dnia 9 września 2003 r. skierowane do Dyrektora Nadzoru Właścicielskiego W. nie otrzymał odpowiedzi dotyczących najistotniejszych spraw oraz, że jego pytania były formą zażalenia na domniemane nieprawidłowości w funkcjonowaniu TBS.

Podniósł również, że pismem z dnia 18 grudnia 2003 r. zwrócił się do Prezydenta. W. z interwencją oraz prośbą o spowodowanie i nakazanie udzielenia odpowiedzi przez podległego dyrektora.

Podał ponadto, że mimo upływu terminu wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do dnia 20 maja 2004 r. nie otrzymał wyjaśnień.

W piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2004 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi, skarżący podtrzymał skargę i wskazał, że nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia 15 grudnia 2003 r. skierowane do Prezydenta W.

Nie otrzymał również odpowiedzi w sprawie zatrudnienia J.B., a także wyników badań Rady Nadzorczej Spółki.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność.

W uzasadnieniu podniósł, że zakres i przedmiot zapytań skarżącego mieści się w przedmiotowym zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz stwierdził, że identyfikacja podmiotu zobowiązanego nie może być dokonywana w oderwaniu od art. 4 ust. 3 ww. ustawy, który stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w art. 1 i 2 tego przepisu będące w posiadaniu takich informacji.

W niniejszej sprawie podmiotem właściwym do udostępnienia informacji w zakresie żądanym przez skarżącego jest wyłącznie Zarząd B. Sp. z o.o. jako podmiot reprezentujący osobę prawną samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy) i w związku z tym wszystkie wystąpienia A. K. były przekazywane do Prezesa Zarządu Spółki z prośbą o udzielenie odpowiedzi.

Prezydent wskazał również, że skarżący był zaproszony przez Zarząd na spotkanie celem udostępnienia wszelkich informacji, o które wnioskował, przez co stworzono mu warunki do pełnej realizacji prawa do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czym w istocie jest pismo skarżącego z dnia 15 grudnia 2003 r. skierowane do Prezydenta W.. Czy jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), czy też może skargą w rozumieniu Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Analiza pierwszej części pisma, w której skarżący wnosi "o spowodowanie udzielenia odpowiedzi na moje pismo z dnia 18 października 2003 r. do p. E.P." pozwala na stwierdzenie, iż jest to skarga w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII kpa, a nie wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością takiego rozumowania jest powołanie się przez A. K. w skardze na przepis art. 237 kpa w związku z art. 36, 37 i 38 kpa.

Mając na względzie przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiący, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służby zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż w postępowaniu skargowo-wnioskowym brak jest podstaw prawnych do rozstrzygania skargi skierowanej do Prezydenta m.st. Warszawy w formach przewidzianych we wspomnianym wyżej przepisie.

Stąd też do skarg i wniosków nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.

Analizując zaś żądanie A. K. zawarte w dalszej części pisma z dnia [...] grudnia 2003 r. należy zauważyć, że dotyczy ono odniesienia się przez adresata pisma do stanowiska Państwowej Komisji Wyborczej, czyli innymi słowy wyrażenia opinii w tym zakresie.

Aby móc mówić o bezczynności organu, musi być spełniony warunek, że organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przepisami prawa, a bezczynność ta zawsze musi być rozpatrywana na gruncie konkretnej regulacji prawnej.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej odnosi się jedynie do udzielania informacji w jej rozumieniu, a prawo do informacji publicznej obejmuje zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego i doktryną, prawo żądania informacji o faktach i danych istniejących w chwili udzielania informacji.

Omawiane żądanie skarżącego, nie ma charakteru wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem nie dotyczy sfery faktów lecz wyrażenia opinii przez organ.

Nie może być więc rozpatrzone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie znajduje w tym przypadku zastosowania.

Skoro więc w odniesieniu do drugiego w kolejności żądania nie mogła być zastosowana wspomniana ustawa, to tym samym skargę jako niedopuszczalną również w tej części należało odrzucić, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 wskazanej wyżej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.