Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 25/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2007 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody na decyzję Rada Miasta z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Wojewoda w dniu 12 stycznia 2007 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] zmieniającą uchwałę w przedmiocie zasad utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że Rada Miasta zaskarżoną uchwałą rażąco naruszyła art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz.U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem uchwalenie przez organ stanowiący gminy uchwały w przedmiocie zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, wymaga uprzedniego uzyskania opinii właściwego podmiotu, czyli w niniejszej sprawie -Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Uzyskanie opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wymagane jest każdorazowo przed podjęciem uchwały w tym przedmiocie. Tymczasem w niniejszej sprawie projekt uchwały w ogóle nie został temu organowi przedstawiony do zaopiniowania.

Nadto Rada Miasta przekroczyła swoje kompetencje określone w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach wprowadzając zakaz spalania pochodzących z działki części roślin w ciągu dnia w okresie od [...] maja do [...] września. Kompetencji do wprowadzenia takiego zakazu nie można było wyprowadzić z tego przepisu, wskazującego na zakres przedmiotowy regulaminów utrzymania porządku i czystości na terenie gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o uwzględnienie skargi, uznając zarzuty organu nadzoru za trafne. Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2007 r. Rada Miasta poinformowała, że uchwałą Rady Miasta z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], będąca przedmiotem skargi uchwała, została uchylona. ,

W dniu 7 maja 2007 r. /data stempla pocztowego/ Wojewoda oświadczył, iż wobec uchylenia objętej skargą uchwały, cofa skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie wywołane skargą Wojewody podlega umorzeniu.

Zgodnie z art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd. Natomiast jak wynika z art. 161 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, tylko wtedy, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 zdanie trzecie p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu skarżący skutecznie cofnął skargę.

Umorzenie postępowania nie będzie implikować pozostawienia w mocy nieważnej uchwały. Uchwała, na którą Wojewoda złożył skargę została bowiem uchylona. W sprawie nie zachodzą więc także żadne okoliczności, ze względu na które należałoby przyjąć, że przedmiotowa czynność procesowa Wojewody -cofnięcie skargi - zmierza do obejścia prawa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.