Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 817/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: pozostawiono wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Saniewski, , , po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości p o s t a n a w i a pozostawić wniosek bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 30 września 2009 r. (k. 106) skarżąca K. R., reprezentowana przez pełnomocnika T. R., wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 5 października 2009r. przesłano pełnomocnikowi skarżącej formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej przesłał pismo z dnia 19 października 2009 r. wraz z dokumentami obrazującymi jego stan majątkowy oraz wypełniony i podpisany przez niego formularz PPF wskazujący na stan rodzinny, majątek i dochody pełnomocnika skarżącej.

Zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 21 października 2009r. pełnomocnikowi skarżącej ponownie przesłano formularz PPF celem jego wypełnienia, ze wskazaniem, że formularz powinien być wypełniony i podpisany przez wnioskodawcę tj. K. R., a ponadto powinien zawierać dane dotyczące jej osoby, a nie pełnomocnika. Wezwanie zgodne z zarządzeniem referendarza doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 listopada 2009 r.

Wobec braku przedstawienia formularza w żądanej formie referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 20 listopada 2009 r. pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 11 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej złożył sprzeciw, podnosząc w nim, że jeżeli Sąd nie traktował go jako pełnomocnika skarżącej - to brak ten powinien być uzupełniony poprzez stosowne wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Strona 2 z 3

Sygn. akt II SA/Sd 817/09

W przedmiotowej sprawie kwestią, którą Sąd jest zobowiązany rozstrzygnąć w pierwszej kolejności jest kwestia formalnej poprawności złożenia wniosku o prawo pomocy dla strony skarżącej - którą jest K. R., a nie jej pełnomocnik T. R..

Prawa pomocy może być przyznanie stronie postępowania przed sądem administracyjnym, na wniosek złożony przez stronę (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Badanie, czy istnieją przesłanki przyznania prawa pomocy Sąd jest zatem zobowiązany przeprowadzić mając na uwadze sytuację rodzinną i majątkową strony - a nie jej pełnomocnika. Co więcej sam wniosek, jak też przedstawienie sytuacji strony (a nie jej pełnomocnika) powinno być dokonane w ściśle określonej formie - poprzez wypełnienie urzędowego formularza (art. 252 § 2 p.p.s.a.).

W przedmiotowej sprawie skarżąca K. R. - działając przez swojego pełnomocnika T. R. - złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w treści pisma z dnia 30 września 2009 r. Wniosek ten wymagał uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie go na formularzu PPF. Formularz ten został wprawdzie złożony, ale nie wskazano w nim, że o prawo pomocy ubiega się skarżąca K. R., ale jej pełnomocnik (który przedstawił swoją - a nie strony skarżącej - sytuację uzasadniającą udzielenie prawa pomocy). Wobec tego nie można uznać złożonego w dniu 20 października formularza PPF (wraz z dokumentami obrazującymi sytuację pełnomocnika, a nie strony skarżącej), za uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżącej K. R..

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 257 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.