Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 916/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.B. i A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 września 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. B. i A. B. rozebrać obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, parterowy z poddaszem użytkowym, dachem dwuspadowym, nietrwale związany z gruntem o wymiarach 6,98 m na 4,54 m.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż w trakcie oględzin w dniu 9 stycznia 2007 roku ustalono, że na terenie działki nr [...] w S. jest budowany przedmiotowy obiekt budowlany, który docelowo ma pełnić funkcję rekreacji indywidualnej. Organ ustalił, że B. i A. B. nie posiadają pozwolenia na budowę tego obiektu. Ww. oświadczyli, że zawiadomili o zamiarze budowy przedmiotowego obiektu właściwy organ, który zgłosił sprzeciw, od którego inwestorzy odwołali się do Wojewody. W toku uzupełniających oględzin w dniu 3 lutego 2009 roku organ I instancji ustalił, że budowa została zakończona. Inwestorzy oświadczyli, że budynek pełni funkcję gospodarczą z częścią socjalną.

Organ I instancji ustalił nadto, że dla terenu działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr II/14/06 Rady Gminy z dnia 30 listopada 2006 roku), w którym należąca do inwestorów działka jest przeznaczona pod tereny rolnicze oraz lasy. Zgodnie z ustaleniami planu dopuszcza się rozbudowę istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz realizację - w ramach tej zabudowy - maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych.

Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 mkw., przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 mkw. powierzchni działki. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan wymaga zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane - budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu 3 lutego 2009 roku stwierdzono, że roboty budowlane zostały zakończone i tym samym nie wydano postanowienia wstrzymującego prowadzone roboty budowlane. Organ wyjaśnił, że wprawdzie inwestorzy złożyli zgłoszenie zamiaru "budowy domku", na które Starosta nieskutecznie wniósł dwukrotnie sprzeciw, uchylony za każdym razem przez Wojewodę, lecz zgodnie

z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane zgłoszony obiekt winien być budynkiem parterowym, gospodarczym. Natomiast wybudowany obiekt budowlany, nietrwale związany z gruntem, ma poddasze użytkowe i tym samym wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem nie spełnia wymogów określonych w ww. przepisie. Przez budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane rozumie się taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast zgodnie

z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane winien to być budynek wolno stojący parterowy. Wprawdzie zapisy w planie miejscowym dopuszczają pozostawić zabudowę o funkcjach innych niż w ustaleniach planu oraz o gabarytach innych niż w ustaleniach planu, lecz przedmiotowy obiekt został zrealizowany gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już obowiązywał i jest niezgodny z jego ustaleniami.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. i A. B. podnieśli, że na złożone zgłoszenie budowy "parterowego domku drewnianego" otrzymali sprzeciw Starosty. Po dwukrotnym odwołaniu się do Wojewody i wydaniu przez ten organ decyzji uchylających sprzeciw, Starosta nie wniósł sprzeciwu, tym samym uznał ich zgłoszenie za zgodne z prawem. Wyjaśnili, że zdecydowali się na pobudowanie na swojej działce domku drewnianego, nie związanego na stałe z gruntem, który pełni funkcję pomieszczenia socjalno-gospodarczego. Wskazali również na swoją sytuację zdrowotną i rodzinną. Wyjaśnili również, iż od 1997 roku bezskutecznie starają się przekwalifikować swoją działkę na rekreacyjną.

Decyzją z dnia 27 października 2011 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał B. B. i A. B. rozbiórkę nietrwale związanego z gruntem parterowego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, wymiarach rzutu poziomego 5,44 m x 4,54 m z dachem dwuspadowym i poddaszem użytkowym, pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej, wybudowanego na działce nr [...] w S. gmina K.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego było co do zasady uprawnione. W sytuacji bowiem, gdy strony zgłosiły w piśmie z dnia 21 września 2006 roku zamiar budowy "drewnianego domku ogrodowego" o wymiarach 5,5 m z 4,5 m (24,75 mkw.), natomiast na podstawie tego zgłoszenia wzniosły inny obiekt budowlany o funkcji rekreacji indywidualnej, z poddaszem użytkowym, nietrwale związany z gruntem

i o wymiarach, z pierwotnie wykonanym tarasem 6,89 m x 4,54 m, a po jego dobrowolnej likwidacji - 5,44 m z 4,54 m, to - pomimo nieskutecznie wniesionego sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wobec zamierzonej budowy, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek uruchomić postępowanie naprawcze z wykluczeniem procedury z art. 48 ustawy - Prawo budowlane. Organ wyjaśnił również, iż pojęcie "domek ogrodowy" nie pojawia się w ustawie - Prawo budowlane i w związanych z nią przepisach techniczno-budowlanych. Najbliższa mu znaczeniowo i funkcjonalnie jest altana (wymieniona w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane), która charakteryzuje się wydzieleniem z przestrzeni za pomocą drewnianych przegród - ażurowych w górnej ich części, i użytkowaniem tylko w porze dnia. Obiekt rekreacji indywidualnej, przeznaczony do okresowego wypoczynku, nie ma cech altany. Ustalenie że przedmiotem zgłoszenia byłą budowa obiektu nazwanego "domkiem ogrodowym", a wybudowano obiekt rekreacji indywidualnej, obligowało organ nadzoru budowlanego do zastosowania trybu określonego w art. 50 i art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż nie ma możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, nie jest bowiem możliwe pozostawienie obiektu budowlanego, którego lokalizacja narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy stwierdził także, iż w osnowie decyzji organu I instancji nie określono miejsca wybudowania obiektu, którego ona dotyczy, a także nie uwzględniono zmniejszenia jego powierzchni zabudowy poprzez likwidację tarasu, dlatego organ odwoławczy uchylił decyzję I-instancyjną w całości i orzekł co do istoty sprawy, eliminując wskazane uchybienia.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że drugie uchylenie przez Wojewodę sprzeciwu wobec "zamiaru budowy domku" nie potwierdziło zgodności z prawem dokonanego zgłoszenia, organ odwoławczy wskazywał bowiem na brak dowodu przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, z którego wynikałoby czy planowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, gdyż inwestor w odwołaniu zdefiniował swoje zamierzenie jako "parterowy budynek gospodarczy, nietrwale związany z gruntem, o pow. do 25 mkw.". Organ odwoławczy podkreślił, iż z materiału dowodowego wynika, że przedmiotem sprawy jest obiekt budowlany o funkcji rekreacji indywidualnej, a nie budynek gospodarczo-socjalny. Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (§ 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ wyjaśnił nadto, iż w postanowieniu z dnia 14 stycznia 2009 roku organ I instancji nie zobowiązał się do zalegalizowania budowy, uchylając poprzednie, podjęte w trybie art. 48 ustawy - Prawo budowlane, postanowienie ze względu na niekonstytucyjność zawartego w nim wyrażenia. Wyjaśnił tylko, że wyda nowe postanowienie, nakładające obowiązek dostarczenia niezbędnych dokumentów umożliwiających legalizację obiektu budowlanego. Organ I instancji nie powrócił jednak do trybu z art. 48 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ był on zastosowany w tej sprawie nietrafnie. Organ zaznaczył przy tym, że legalizacja ocenianego obiektu w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 48 ustawy - Prawo budowlane również nie byłaby możliwa, ze względu na niezgodność budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wyjaśnił także, iż rozstrzyga sprawy według stanu prawnego obowiązującego w dniu orzekania. Oczekiwanie na zmianę prawa, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania.

W skardze na powyższą decyzję B. i A. B. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazali, że na swojej działce pobudowali na podstawie zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, budynek drewniany spełniający funkcję gospodarczo-socjalną. Jest to budynek parterowy, o powierzchni użytkowej 25 mkw., nietrwale związany z gruntem o dachu dwuspadowym, tak jak istniejące budynki w okolicy. Wyjaśnili również, iż stawiając ww. budynek popełnili niezamierzony błąd, polegający na tym, że przy wejściu do niego posadowili mały taras, nie będąc świadomymi, że wchodzi on w zarys budynku. Nikt im nie zaproponował rozebrania tarasu, aby powierzchnia całkowita obiektu nie przekraczała 25 mkw. Podnieśli również, że bezskutecznie występowali o zmianę kwalifikacji spornej działki z rolnej na rekreacyjną lub budowlaną.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego jedynie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości; nie rozpatruje również sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 października 2007 roku, sygn. II OSK 1402/06, Baza Orzeczeń LEX nr 360233).

W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż skarżący w dniu 21 września 2006 roku dokonali zgłoszenia zamiaru budowy na działce rolniczej nr [...] w S. "domku". W odwołaniu z dnia 6 lutego 2007 roku, wniesionym od decyzji Starosty z dnia 16 stycznia 2007 roku zawierającej sprzeciw organu (k. 12 akt administracyjnych organu I instancji), doprecyzowali, iż zamiarem ich jest wybudowanie "parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem o powierzchni do 25 m2". Od tego zgłoszenia nie został wniesiony skutecznie sprzeciw.

W chwili dokonywania ww. zgłoszenia art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowił: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wynikało, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 wynikało zaś, iż taka budowa wymagała zgłoszenia właściwemu organowi.

Gdyby zatem skarżący rzeczywiście wybudowali na podstawie ww. zgłoszenia parterowy budynek gospodarczy, nietrwale związany z gruntem o powierzchni do 25 m2, to postępowanie organów nadzoru budowlanego byłoby bezzasadne. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim z protokołów dwóch wizji lokalnych, które miały miejsce - 9 stycznia 2007 roku i 3 lutego 2009 roku, jak i uzasadnień decyzji organów obu instancji, zawierających prawidłowo dokonane ustalenia, wynika jednak, że wybudowany na podstawie tego zgłoszenia obiekt budowlany nie stanowi "parterowego budynku gospodarczego, nietrwale związanego z gruntem o powierzchni do 25 m2". Jest to bowiem obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, o wymiarach rzutu poziomego 5,44 m x 4,54 m (pierwotnie 6,89m x 4,54m) z dachem dwuspadowym - posiadający parter i poddasze użytkowe, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej. O tym, że nie jest to budynek gospodarczy, czy też gospodarczo - socjalny, świadczy wprost oświadczenie skarżących zawarte w protokole wizji lokalnej z 9 stycznia 2007 roku, podczas której stwierdzili, iż obiekt ten docelowo ma pełnić funkcję rekreacyjną. Świadczą o tym również zdjęcia tego obiektu znajdujące się w aktach administracyjnych. Zasadnie organ I instancji podkreślił przy tym, że parterowy budynek gospodarczy z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy musi mieć tylko parter, natomiast wybudowany na działce skarżących obiekt budowlany, oprócz parteru ma również poddasze użytkowe, jest więc dwukondygnacyjny. Brak jest wprawdzie w ustawie - Prawo budowlane definicji "budynku parterowego", o którym mowa

w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, jednakże utrwalone w języku polskim oraz w budownictwie potoczne rozumienie słowa "parter" tłumaczyć trzeba jako pierwszą kondygnację nadziemną, stanowiącą poziom, na którym znajduje się główne wejście do budynku. Natomiast ostatnie piętro położone bezpośrednio pod dachem spadzistym jest określane jako poddasze. Z kolei terminologia związana z kondygnacjami jest zdefiniowana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Podkreślenia zatem wymaga, że wybudowany obiekt nie jest stricte budynkiem parterowym, czyli posiadającym jedną kondygnację nadziemną, albowiem posiada użytkowe poddasze. Tym samym zasadnie organy oceniły, iż wybudowany obiekt nie mieści się w dyspozycji przepisu

art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, szczególnie wobec tego, że wyłączenia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są wymienione enumeratywnie i nie jest dopuszczalna ich rozszerzająca interpretacja. Przedmiotowy obiekt podlegać zatem winien reżimowi określonemu w art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. To zaś ustalenie spowodowało, że trafnie organy zastosowały w niniejszej sprawie tryb legalizacyjny przewidziany przepisami art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane albowiem przedmiotowy obiekt został wybudowany wprawdzie na podstawie zgłoszenia ale z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane (art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane). Prawidłowo również organy nakazały rozbiórkę przedmiotowego obiektu - na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy - Prawo budowlane albowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okazało się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane wynika, że legalizacja przedmiotowego obiektu budowlanego byłaby możliwa jedynie w przypadku gdyby możliwe było nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (w tym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest prawem miejscowym). Celem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane jest bowiem doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi, czy też Polskimi normami (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach z dnia 1 grudnia 2010 roku, sygn. II SA/Łd 839/10, Baza Orzeczeń LEX nr 755943, oraz z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt

II SA/Łd 944/07, Baza Orzeczeń LEX nr 510930).

W niniejszej sprawie nie było możliwości nałożenia na inwestorów obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane albowiem wybudowany obiekt budowlany znajduje się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zarówno w chwili zakończenia budowy (budowa została zakończona w czerwcu 2008 roku – według zapisu z protokołu wizji z dnia 3 lutego 2009 roku k. 22 – 23 akt administracyjnych organu I instancji), jak

i w chwili wydawania przez organy decyzji, nie dopuszczał usytuowania na tym terenie obiektów budowlanych pełniących funkcję rekreacyjną. Zgodnie z zapisami uchwały nr II/14/06 Rady Gminy z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego S. na terenie gminy K. (Dz. U. Woj. Pomor. z 2007 r., nr 43, poz. 608), należąca do skarżących działka znajduje się na terenie oznaczonym 31.R,ZL - tereny rolne oraz lasy. Z zapisów § 5 ust. 3.0 pkt 7 uchwały wynika, iż na tym terenie obowiązujące lub wiodące funkcje i obiekty oraz formy użytkowania i zagospodarowania terenu to: uprawy rolne i ogrodnicze, tereny leśne i tereny do zalesień. Wynika z nich także, iż dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu to:

- lokalizacja obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej i drogowej,

- lokalizacja rowów i urządzeń melioracyjnych,

- lokalizacja dróg gruntowych, dojazdowych i wewnętrznych,

- lokalizacja dróg leśnych,

- lokalizacja obiektów związanych z gospodarką leśną (paśniki, wieże obserwacyjne itp.),

- przebudowa systemu drenarskiego i cieków powierzchniowych z zapewnieniem niezakłóconego przepływu,

- budowa maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obrębie istniejącego siedliska,

- rozbudowa, remonty oraz budowa nowych budynków gospodarczych w obrębie istniejącej zabudowy siedliskowej.

Dodatkowo z dotyczącej przedmiotowej działki karty terenu nr 12 wynika, iż na tym terenie należy zachować i chronić naturalny krajobraz obszaru wiejskiego z występującą oryginalną rozproszoną zabudową zagrodową. Ochronie podlega rzeźba terenu, wody otwarte, zieleń wysoka i lasy. Dopuszcza się rozbudowę istniejącej zabudowy i realizację nowej zabudowy uzupełniającej gospodarczej w granicy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz realizację maksymalnie dwóch budynków mieszkalnych w obrębie istniejącego siedliska. Zabudowę należy realizować w nawiązaniu do historycznego układu zabudowy zagrodowej zlokalizowanej wokół podwórza gospodarczego. Dopuszcza się zabudowę towarzyszącą gospodarczą spójną pod względem architektonicznym z zabudową wiodącą.

Skarżący zapisów ww. planu miejscowego przytoczonych przez organ I instancji nie kwestionowali, ponieważ – jak wynika z ich pism, są w pełni świadomi, iż na należącej do nich działce obiektów o charakterze rekreacyjnych budować nie można. Z tej przyczyny - jak sami wskazują, od lat wnoszą o zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki z rolnej na rekreacyjną. Zasadnie przy tym organ odwoławczy wyjaśnił skarżącym, iż ww. okoliczność nie mogła wpłynąć na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 6 k.p.a. organy administracji działają na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania. W sytuacji zatem gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (prawo miejscowe) organy nie mają żadnych podstaw do wstrzymywania postępowania w sprawie do czasu jego ewentualnej zmiany.

Reasumując - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do tego, aby organy orzekły o rozbiórce wybudowanego przez skarżących obiektu budowlanego, i z tej przyczyny - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę - jako niezasadną - oddalił.