Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 159/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132, art. 132a ust. 3 pkt. 1,2,3
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P.H. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie niedopełnienia obowiązków służbowych oraz nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z dnia [...]r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej; KWP), działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 roku poz. 161), po rozpatrzeniu odwołania P. H. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. (dalej: KPP) z dnia [...]r. w zakresie orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku – zreformował pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu KWP wskazał, że [...] r. postanowieniem nr [...] KPP wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Stronie zarzucając mu popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na niedopełnieniu obowiązków służbowych oraz nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, które zakończył orzeczeniem z [...] r.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego od tego orzeczenia przez funkcjonariusza orzeczeniem nr [...] z dnia [...] r. KWP orzekł o jego uchyleniu w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W konsekwencji powyższego 26 sierpnia 2019 r. KPP uchylił postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o zakończeniu czynności dowodowych w przedmiotowym postępowaniu. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. zmieniono oraz uzupełniono obwinionemu zarzuty w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym.

Następnie postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. przedłużono termin prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej dwóch miesięcy do dnia 30 września 2019 r.; w tym samym dniu rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czyrmości dowodowych w przedmiotowym postępowaniu, a KPP wydał orzeczenie nr [...] o uznaniu policjanta winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za to, że:

I. w dniu 18 marca 2019 r. w L. będąc dysponentem patrolu zmotoryzo-wanego interwencyjnego przebywając na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45, zaniechał czynności służbowych zleconych podczas odprawy do służby przez asp. szt. W. P. specjalistę Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. polegających na systematycznej kontroli placówek handlowych, parkingów samochodowych i skwerów w celu niedopuszczenia do włamań i zniszczeń mienia oraz miejsc zagrożonych znajdujących się w rejonie nr VI pełnienia służby, tj. L. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] wskazanych w [...] nr 2, rejon nr VI, tj. L. ([...]) - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 30 pkt. 3 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (dalej: Zarządzenie nr 768);

II. w dniu 18 marca 2019 r. w L. na ul. [...], na ślepej ulicy, w miejscu ustronnym, porośniętym krzakami, w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45 wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy, gdyż będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywał w radiowozie z wyłączonymi światłami zewnętrznymi pojazdu, światłami oświetlającymi tablicę rejestracyjną pojazdu oraz podświetleniem napisu "POLICJA" panelu sygnałów świetlnych i dźwiękowych znajdujących się na dachu radiowozu, przez co nie był widoczny we wskazanym podczas odprawy do służby przez asp. szt. W. P. specjalistę Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. rejonie pełnienia służby - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 30 pkt. 1 Zarządzenia nr 768;

III. w dniu 18 marca 2019 r. w L. będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywając na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45, nie dopełnił obowiązku utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. podkom. G. G. - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 29 ust. 1 Zarządzenia nr 768;

IV. w dniu 18 marca 2019 r. w L. będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego opuszczając rejon nr VI pełnienia służby patrolowej, tj. L. przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] wskazany w [...] nr 2 ([...]), nie dopełnił obowiązku uzyskania zgody na jego opuszczenie od dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. podkom. G. G. udając się na ul. [...] w L. około godziny 0:45, a następnie około godz. 1:30 - tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji w zbiegu z § 29 ust. 2 Zarządzenia nr 768;

V. w dniu 18 marca 2019 r. w L. będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego stał radiowozem marki Kia Ceed o nr rej. [...] na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20, a następnie od 1:30 do 2:45, a tym samym nie wykorzystywał pojazdu wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi, zachowując prędkość umożliwiającą obserwację terenu i osób, a także nie opuszczał go by pieszo patrolować miejsca zagrożone oraz dokonywać sprawdzeń miejsc i obiektów w rejonach zagrożonych, zgodnie z zadaniami zleconymi podczas odprawy do służby przez asp. szt. W. P. specjalistę Zespołu ds. Wykroczeń Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. polegającymi na systematycznej kontroli placówek handlowych, parkingów samochodowych i skwerów w celu niedopuszczenia do włamań i zniszczeń mienia oraz miejsc zagrożonych znajdujących się w rejonie nr VI pełnienia służby, tj. L. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...] wskazanych w [...] nr 2, rejon nr VI, tj. L. ([...]), przez co wykonywał czynności służbowe w sposób nieprawidłowy - tj. o czyn z art. 132 ust. 3, pkt. 2 ustawy o Policji w zbiegu z § 32 pkt. 1 i 2 Zarządzenia nr 768;

VI. w dniu 18 marca 2019 r. w L., będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego i przebywając na ul. [...] sprzeniewierzył się dbaniu o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i przyczynił się do nadwyrężenia budowania zaufania do niej, śpiąc w radiowozie podczas pełnienia służby - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zbiegu z § 23 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (dalej: Zarządzenie nr 805);

VII. w dniu 3 kwietnia 2019 r. w godzinach dopołudniowych nie będąc w służbie wykorzystał zawód do celów prywatnych, udał się wspólnie z sierż. szt. M. J. do L. na ul. [...] w rejon posesji o nr [...], gdzie po okazaniu legitymacji służbowej przekazał R. C. nieprawdziwe informacje wzbudzając przekonanie, że prowadzi czynności służbowe związane ze sprawą dotyczącą przestępczości narkotykowej - tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zbiegu z § 12 Zarządzenia nr 805.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia Strona wniosła o jego uchylenie i umorzenie w zakresie zarzutu nr VII, a to z uwagi na treść art 135 ust. 3 ustawy o Policji; w pozostałym zakresie o jego uchylenie i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego z nakazaniem przeprowadzenia wnioskowanych w toku postępowania przez obrońcę dowodów. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na jego treść. Wskazując poszczególne fragmenty zeznań świadków podkreśliła istnienie odmiennego stanu faktycznego niż ustalony w sprawie. W dalszej treści odwołania sformułowała zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania:

• instrukcji przebiegu służby w ramach nadzoru średniego szczebla kierowniczego nad pełnieniem służby w terenie w Komendzie Powiatowej Policji w B. stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] r. poprzez wdrożenie i przeprowadzenie kontroli obserwacyjnej z naruszeniem procedur zawartych w przedmiotowej instrukcji;

• art. 135e ust. 7 ustawy o Policji poprzez błędne sformułowanie zarzutów i zastosowanie zbiegu przepisów nieznanych ustawie;

• art. 135e ust. 3 w ustawy o Policji poprzez sformułowanie i postawienie obwinionemu zarzutu oznaczonego jako VII historycznie odmiennego od pierwotnych w sytuacji gdy od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinamego wiadomości o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego minęło ponad 90 dni;

• art. 135f ust. 3 ustawy o Policji poprzez ograniczenie obwinionemu prawa do działania w całym postępowaniu, w tym uniemożliwienie uczestnictwa w przesłuchaniu świadków i nieinformowanie obrońcy o dacie dokonywanych poszczególnych czynności;

• art. 135f ust. 7 pkt 1 ustawy o Połicji poprzez bezprawne oddalenie wniosków dowodowych;

• art. 135f ust. 3 i ust 7 pkt 2 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, ze wnioskowane dowody o przeprowadzenie konfrontacji są nieprzydatne do stwierdzenia wskazanych przez obrońcę wniosków dowodowych;

• art. 135c ust. 2 ustawy o Policji poprzez odmowę wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego;

• art. 135e ust. 1 i ust. 7 pkt 6 ustawy o Policji poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego wykraczającą poza ramy logiki i doświadczenia życiowego oraz poza uznanie administracyjne;

2. prawa materialnego:

• § 30 pkt 1 Zarządzenia nr 768 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sformułowanie " bycie widocznym w rejonie służby" odnosi się do pełnienia służby w oświetlonym radiowozie, § 12 Zarządzenia nr 805 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obwiniony wykorzystał zawód do celów prywatnych, podczas gdy rozpytanie osób mogących stanowić osobowe źródło dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest sprawą prywatną w rozumieniu tego przepisu;

• art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o Policji oraz § 29 ust 1 i 2, § 30 pkt 1 i 3 , § 32 ust 1 i 2 Zarządzenia nr 768 poprzez przyjęcie, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych;

• art 132 ust 1 ustawy o Policji oraz § 23 Zarządzenia nr 805.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym KWP postanowił o utrzymaniu w mocy pierwszoinstancyjnego orzeczenia w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego zarzutów nr 1, 4, 7; o uchyleniu zarzutów nr 2, 3, 5, 6 i uniewinnieniu obwinionego w tym zakresie; o utrzymaniu w mocy orzeczonej kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu organ zaakcentował, że w dniu 17 marca 2019 r. Strona oraz sierż. szt. M. J. funkcjonariusze Ogniwa Patrolowe - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. pełnili służbę w godzinach 21:00 - 5:00. Do służby zostali stosownie odprawieni; z odprawy do służby patrolowej sporządzony został protokół, z którego wynika, iż w/w funkcjonariusze służbę pełnili na terenie miasta L. Zgodnie z cedułą nr 2 do ich zadań należała kontrola w rejonie miejsc z "Mapy Zagrożenia" - placówek handlowych, parkingów samochodowych, skwerów, w celu niedopuszezenia do włamań, kradzieży i zniszczenia mienia. Wyszczególniono również godziny miejsc pełnienia służby w określonym rejonie tj:

• w godz. 21:30 - 22:30 w rejonie ul. [...], ul. [...], ul. [...]

• w godz. 22:30 - 0:00 w całym przydzielonym rejonie

• w godz. 0:00 - 2:00 w rejonie ul. L., ul. [...], ul. [...]

• w godz. 2:30 - 4.30 w rejonie ul. [...], ul. [...], ul. [...].

Funkcjonariuszom zlecono również zadania doraźne polegające na objęciu patrolem ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul [...] i [...] w rejonie boiska i placu zabaw oraz miejsc zagrożonych wskazanych w krajowych mapach zagrożeń na terenie podległym KPP w B. tj. ul. [...] oraz ponownie [...] w L. z uwagi na spożywanie alkoholu w miejscu publicznym. Ponadto funkcjonariusze w czasie służby winni byli dokonać kilkukrotnej kontroli w rejonie ul. [...] z uwagi na włamania do domów oraz nie dopuścić do kradzieży przewodów ze studzienek telekomunikacyjnych. Około godziny 0:30 asp. szt. J. M. - Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej w B. wraz z asp. szt. A. G. - Kierownikiem Ogniwa Patrolowe - Interwencyjnego Wydziału Preweneji KPP B. rozpoczęli utajnioną kontrolę pełnienia służby przez patrol zmotoryzowany Strony. Funkcjonariusze poddani kontroli utajnionej o godzinie 0:30 realizowali służbę na uł. [...], [...], [...]. Około godziny 0:45 z ul. [...] udali się w rejon ul. [...] i zaparkowali pojazd służbowy na końcu ulicy. Jak wynika z oględzin zapisów rejestratora rozmów korespondencji radiowej o godzinie 01:18 patrol został drogą radiową wywołany przez kontrolnego służby. Na pytanie o swoją pozycję oraz wykonywane czynności Strona udzieliła odpowiedzi, iż funkcjonariusze w chwili obecnej wykonują patrol ul. [...]. O godzinie 1:20 patrol przemieścił się do ul. [...], a następnie zatrzymał na parkingu przy sklepie Carrefour. Tam kontroli służby w terenie dokonał asp. szt. J. K. - asystent Wydziału Preweneji KPP w B. Następnie po zakończonej kontroli patrol przejechał uł. [...], dojechał do skrzyżowania z ul. [...] i ponownie zaparkował pojazd na końcu ulicy. Funkcjonariusze obserwowani byli cały czas przez asp. szt. J. M. oraz asp. szt. A. G. Około godziny 2:45, w/w podeszli do radiowozu. Zauważyli w nim Stronę oraz sierż. szt. M. J., którzy zajmowali w pozycji leżącej siedziska kierowcy i pasażera z przodu pojazdu, oczy funkcjonariuszy były zamknięte. Szyby nosiły ślady lekkiego zaparowania, jednak nie utrudniało to wglądu do wnętrza pojazdu. Sylwetki funkcjonariuszy tkwiły w bezruchu nawet po skierowaniu do wnętrza pojazdu strumienia światła z latarki asp. szt. J. M. Dopiero po uderzeniu podstawą latarki w okno kierowcy, sierż. szt. M. J. podniósł się i wyprostował oparcie fotela, tuż po nim tą samą czyrmość wykonała Strona. Kontrolowani funkcjonariusze nie komentowali swojego zachowania, byli zamroczeni. Po dokonaniu wpisu w notatnik asp. szt. J. M. oraz asp. szt. A. G. udali się do KPP w B.

Rozpatrując więc tą sprawę KWP skonkludował, że podczas pełnionej służby patrolowej policjanci mają obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji, a opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej może nastąpić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby. Podczas patrolowania policjanci powinni być widoczni w rejonie pełnienia służby, o ile nie określono innej taktyki, w każdym przypadku reagować na wezwanie do udzielenia pomocy, systematycznie kontrolować wszystkie miejsca zagrożone znajdujące się na trasie patrolu lub w rejonie pełnienia służby, pozyskiwać i przyjmować wszystkie informacje na temat występujących zagrożeń w danym rejonie. W razie otrzymania informacji o przestępstwie lub wykroczeniu w rejonie pełnienia służby, policjanci meldują o tym fakcie dyżurnemu jednostki Policji, a następnie bezzwłocznie udają się na miejsce wydarzenia.

Przechodząc do oceny zarzutów stawianych Stronie – z pkt. I - KWP podkreślił, że materiał zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje że w godzinach 0:45 - 2:45 obwiniony przebywał poza wskazanym rejonem służbowym, nie realizował zadań z odprawy, jak również nie zgłosił faktu jego opuszczenia czy też wykonywania innych czynności służbowych dyżurnemu Komendy Powiatowej Policji w B. Obwiniony nie zaprzeczył, iż we wskazanych godzinach przebywał w rejonie ul. [...] jednak oświadczył, iż wraz z sierż. szt. M. J. dokonał patrolu pieszego wskazanego rejonu. Spowodowane było to uzyskaniem informacji od jednego z mieszkańców tej ulicy, iż w tym miejscu może dochodzić do przestępczości narkotykowej. Argumenty te jednak – w opinii organu - nie zasługiwały na uwzględnienie, nie były spójne ze zgromadzonym materiałem dowodowym i uznano je za przyjętą linię obrony. Dodano, iż obwiniony w tracie przesłuchania wskazał wprost, iż informacje takie może potwierdzić mieszkaniec domu oznaczonego nr [...], który to także miał dokonywać zapisu numerów rejestracyjnych pojazdów tam poruszających się. Natomiast z przesłuchania w charakterze świadka R. C. zam. L. ul. [...], wynikało, iż nigdy nie rozmawiał on z funkcjonariuszami Policji i nie przekazywał nikomu swoich spostrzeżeń czy też uwag co do stanu bezpieczeństwa ul. [...]; okolice uważa za spokojną. Nadto KWP podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż obwiniony wraz z drugim funkcjonariuszem po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego udał się do R. C. i dopiero wówczas zapytał czy na koniec ulicy [...] wjeżdżają jakieś samochody i to oni poinformowali go, że może tam dochodzić do przestępczości narkotykowej. Skonfrontowany ze świadkiem obwiniony oświadczył, iż zapytał w/w czy na ulicę tą w godzinach wieczorowych wjeżdżają samochody. Wyjaśnienia obwinionego organ uznał za niespójne, wewnętrznie sprzeczne i nie wiarygodne. Organ wskazał także na zabezpieczoną korespondencję radiową prowadzoną przez patrol, z której wynika, że o godzinie 1:18 funkcjonariusze zostali wywołani przez kontrolnego służby asp. szt. J. K. Na pytanie o bieżącą pozycję i wykonywane czynności Strona udzieliła odpowiedzi, iż wykonują patrol ul. [...], mimo iż faktycznie przebywali na ul. [...]. Już wówczas przekazał kontrolnemu nieprawdziwe informacje co do przebiegu służby. Poza tym z przesłuchania świadka asp. szt. S. J. - asystenta Zespołu Profilaktyki Społeeznej Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w B. wynika, że od czasu wprowadzenia systemu w 2016 roku nie odnotowano jakiegokolwiek przypadku zgłoszenia w KMZB ulicy [...] w L. jako miejsca zagrożonego przestępczością; potwierdził to także Dzielnicowy Rewiru

Odnośnie zarzutu z pkt. II organ wskazał, że skoro w tej sprawie stwierdzono, iż funkcjonariusze nie przebywali w wyznaczonym rejonie służbowym i nie realizowali zleconych im zadań służbowych błędem było jednoczesne zarzucenie im wykonania czynności służbowych w sposób nieprawidłowy skoro czynności takich nie wykonywali.

Co do zarzutu nr III organ stwierdził, iż zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż doszło do popełnienia przewinienia braku kontaktu i łączności z dyżurnym – więc postanowił uniewinnić obwinionego od tego czynu.

Odnosząc się do zarzutu nr IV KWP wyjaśnił, że funkcjonariusze około godziny 0:45 oraz 1:30 udali się w rejon ul. [...] gdzie zgodnie z zadaniami z oprawy nie powinni przebywać, opuszczając tym samym rejon pełnienia służby w określonych ramach czasowych; o zmianie miejsca pełnienia służby nie poinformowali dyżurnego jednostki; nie dokonali odpowiedniego zapisu w notatniku służbowym. Natomiast w przypadku określonych zadań z odprawy za rejon pełnienia służby należy uznać konkretny odcinek drogi czy też ulicę wskazaną przez odprawiającego do służby. Funkcjonariusze mogli poruszać się po całym rejonie służbowym bez konieczności informowania dyżurnego tylko godzinach od 22:30 - 0:00. W przypadku zaś zmiany miejsca pełnienia służby w innych godzinach wskazanych na odprawie mogli to zrobić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby co w omawianym przypadku nie miało miejsca

W kwestii zarzutu nr V tj., iż Strona nie wykorzystała pojazdu wyłącznie do przemieszczania się pomiędzy rejonami zagrożenia oraz miejscami zagrożonymi, zachowując prędkość umożliwiającą obserwację terenu i osób oraz nie opuściła pojazdu aby pieszo patrolować miejsca zagrożone oraz dokonywać sprawdzeń miejsc i obiektów w rejonach zagrożonych – KWP stwierdził zbieżność tego czynu z innym zarzutem dyscyplina mym.

Odnosząc się da zarzutu nr VI organ odwoławczy stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy nie potwierdza, ani też nie zaprzecza temu, że funkcjonariusz był pogrążony we śnie w związku z tym należałoy uniewinnić obwinionego w zakresie stawianego zarzutu.

Dokonując oceny postępowania obwinionego w kontekście wypełnienia przez niego znamion nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej określonego w zarzucie w pkt. VII – KWP wskazał, iż żaden z przełożonych nie zlecał obwinionemu dokonywania czynności rozpytania sąsiadów w związku z prowadzoną sprawą dyscyplinarną; zadania te nie wynikały z bieżących obowiązków służbowych Strony; nie było konieczności osobistego udania się do świadka. Za nielogiczne organ uznał osobisty kontakt ze świadkiem i rozpytywanie go na okolieznośei związane z toczącym się postępowaniem, skoro to właśnie na ich podstawie funkcjonariusz miał opuścić rejon służbowy i wykonywać inne aniżeli zlecone na odprawie czynności.

Oceniając stopień zawinienia w zakresie przedstawionych Stronie zarzutów – zdaniem KWP - dokonane przez organ I instancji ustalenia uznał za właściwe. Obwiniony będąc doświadczonym funkcjonariuszem Policji winien pełnić służbę zgodnie z zarządzeniem nr 768; w trakcie odprawy do służby będąc w patrolu zmotoryzowanym wspólnie z sierż szt. M. J. otrzymał konkretne zadania kontroli miejsc z mapy zagrożenia; zadania ani stałe ani doraźne nie przywidywały konieczności kontroli rejonu ul. [...]; miał pełną świadomość, że nie wykonuje zadań złeconych na odprawie. Wyjaśnienia obwinionego w zakresie kontroli powyższej ulicy w związku z uzyskaniem informacji dotyczących zagrożenia przestępczością narkotykową należy uznać na przyjętą linię obrony, która stoi w sprzeczności z zasadami doświadczenia zawodowego, jakie powinni posiadać funkcjonariusze pionu prewencji. Obwiniony w przypadku zmiany miejsca pełnienia służby zobligowany był powiadomić dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby i co ważne uzyskać jego zgodę, co nie miało miejsca w tym przypadku. Kontakt z potencjalnymi świadkami, jak i tymi, którzy swoje zeznania złożyli lub będą składać, poza formalnymi czynnościami procesowymi było także zachowaniem nagannym i wymagającym piętnowania. Przywołując treść art. 132a ustawy o Policji organ zaakcentował, że funkcjonariusz o tak dużym doświadczeniu w służbie prewencyjnej miał wszelkie podstawy by przypuszczać, iż: opuszczenie rejonu służbowego, brak powiadomienia o tym fakcie dyżurnego jednostki, nie wykonywanie zadań zleconych podczas odprawy służbowej, przekazywanie drogą radiową niezgodną ze stanem faktycznym lokalizację pełnienia służby w chwili wywołania przez kontrolnego oraz podejmowane czynności wobec świadka postępowania dyscyplinarnego poprzez wprowadzanie go w błędne przeświadczenie co do występowania na danym terenie określonego rodzaju przestępczości - może stanowić czyn o znamionach deliktu dyscyplinarnego.

Zatem mimo, iż organ drugiej instancji przyjął odmienne stanowisko niż KPP co do uznania Strony winną popełnienia czynów zarzucanych w pkt. 2, 3, 5, 6 – to jednak uznał, iż wymierzona kara dyscyplinarna jest karą adekwatną do ciężaru popełnionych deliktów dyscyplinarnych określonych w zarzutach nr 1,4,7. Przy wymiarze kary uwzględniono, iż w tym przypadku jest to najniższa możliwa do wymierzenia kara dyscyplinarna, która jest współmierna do popełnionego czynu jak i stopnia zawinienia; uwzględnia przy tym dotychczasowy przebieg służby obwinionego. KWP podkreślił, że Strona zarzuconych czynów dopuściła się z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym; w toku postępowania dyscyplinarnego nie przyznała się do ich popełnienia, pomimo ustalenia ponad wszelką wątpliwość okoliezności zdarzenia; nie wyraziła również skruchy. Postawa obwinionego przyjęta w toku postępowania dyscyplinarnego wskazuje, że nie zrozumiał znaczenia swoich czynów, a przez to jego właściwości warunki osobiste nie dają podstaw do przypuszczenia, że w przypadku wymierzenia łagodniejszej kary dyscypłinamej będzie przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędów w ustaleniach faktycznych organ stwierdził ich subiektywny charakter, nieznajdujący poparcia w stanie faktycznym. Wskazał, że część zarzutów podniesionych przez obrońcę obwinionego dotyczyła jeszcze stanu przed wydaniem postanowienia o zmianie i uzupełnieniu zarzutów co powoduje, iż nie dotyczą one meritum sprawy. Podkreślono, że nie jest przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu prawidłowość wdrożenia kontroli obserwacyjnej, a sam fakt ujawnienia nieprawidłowości podczas pełnionej przez obwinionego służby i dla samej możliwości prowadzenia postępowania dyscyplinarnego nie ma znaczenia kto w jakich okolicznościach ujawnił przedmiotowe zdarzenie, istotne jest, iż miało ono faktycznie miejsce.

W zakresie nieprawidłowości dotyczących błędnego sformułowania zarzutów i przyjęcia kwalifikacji prawnej poprzez zastosowanie zbiegów przepisów KWP wyjaśnił, iż w ustawie o Policji wskazane jest wprost, iż naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustawa o Policji nie zna instytucji zbiegu przepisów, o których mowa w ustawie kodeks karny. Nie można było zatem w kwalifikacji prawnej wskazać łącznie występujących w zbiegu dwóch lub więcej podstaw prawnych wynikających z Zarządzenia nr 768. Art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji ma charakter ogólny właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania wykonania obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone czynności służbowe.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu określonego w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji KWP wyjaśnił, że ustawodawca powiązał go z "powzięciem wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinamego". Zatem w przypadku kiedy w trakcie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego ujawnią się okoliczności wskazujące na konieczność zmiany lub uzupełnienia zarzutu mającego bezpośredni związek ze zdarzeniem organ ma obowiązek ich korekty.

Ustosunkowując się do zarzutu ograniczenia obrony w postępowaniu organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie przewiduje się uczestnictwa obrońcy w trakcie wykonywanych czynności. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem szczególnym, samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego; uprawnienia jakie przysługują obrońcy i obwinionemu zostały precyzyjnie określone przede wszystkim w art 135f ustawy o Policji. Nie wynika z niego prawo do bezpośredniego udziału we wszystkich czynnościach tego postępowania, w tym prawo do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków oraz by organ dyscyplinarny był zobowiązany do informowania strony o terminach planowanych innych czynności dowodowych.

Odnośnie bezprawnego oddalenia wniosków dowodowych dotyczących ustalenia zasadności i legalności wdrożenia kontroli obserwacyjnej wobec Strony, ustalenia czy wobec w/w funkcjonariusza stosowano takie instrumenty prawne i z jakim skutkiem – KWP wskazał na postanowienie nr [...] z dnia [...] r., Którym KPP nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego w tym zakresie; w treści uzasadnienia organ odniósł się już do kwestii wdrożenia kontroli obserwacyjnej oraz jej wyników. Analogiczna sytuacja dotyczy oddalenia wniosków dowodowych w postaci przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy obwinionym, a pozostałymi świadkami występującymi w sprawie. KWP podkreślił, że zauważył, iż postanowienie rzecznika dyscyplinamego o zakończeniu czynności dowodowych wydane zostało w dniu [...] r. tj. w dacie zapoznania obwinionego i obrońcy z aktami postępowania dyscyplinarnego, przed upływem ustawowego terminu 3 dni przysługującemu zarówno obrońcy jak i obwinionemu na założenie wniosku o ich uzupełnienie. Ujawniony przez organ odwoławczy błąd proceduralny nie ma jednak znaczenia dla prowadzonego postępowania dyscyplinamego i nie mógł skutkować uchyleniem orzeczenia organu I instaneji. Złożone wnioski dowodowe poddane zostały wnikliwej analizie przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego i ocenione jako bez wpływu dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Czynności konfrontacji bowiem nie przeprowadza się w każdym wypadku występowania sprzeczności, lecz tylko w sytuacji, gdy może to przyczynić się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i pozostawione jest ocenie organu procesowego co do celowości tej czynnośei w konkretnej sprawie, a zebrany materiał dowodowy przez organ pierwszej instancji był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego dlatego też nie było konieczności przeprowadzenia dodatkowej czynnośei procesowej. Pozostałe uwagi i zastrzeżenia co do swobodnej oceny materiału dowodowego KWP uznał za subiektywne i nie znajdujące poparcia w stanie faktycznym.

Kwestionując powyższe orzeczenie ostateczne Strona w skardze zarzuciła:

1) Naruszenie przepisów postępowania dyscyplinarnego, a to: art. 135n ust. 4 pkt 2) ustawy o Policji w zw. z art. 134i ust. 1 oraz art. 135 ust. 3 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia w zakresie zarzutu VII w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia i umorzenia postępowania w tym zakresie albowiem przełożony dyscyplinarny nie dokonał wszczęcia postępowania w sprawie o czyn zarzucany w pkt VII, a sformułowany i postawiony obwinionemu zarzut stanowi czyn historycznie odmienny od pierwotnie postawionych zarzutów, a ponadto od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego minęło ponad 90 dni;

2) Obrazę prawa materialnego, a to:

a) §12 Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że obwiniony wykorzystał zawód do celów prywatnych, podczas gdy:

- rozpytanie osób mogących stanowić osobowe źródło dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest sprawą prywatną w rozumieniu tego przepisu;

- z materiału dowodowego wynika, że obwiniony dokonał rozpytania sąsiadów celem potwierdzenia uprzednio zgłaszanych przez jednego z mieszkańców rejonu próśb co do patrolowania ul. [...];

- działania obwinionego związane były z prowadzoną sprawą dyscyplinarną, a zatem nie działał w prywatnym celu, ale w celach związanych ze swoją aktywnością zawodową;

- obwiniony nie ma wpływu na odczucia i odbiór relacji przez drugą osobę;

b) art. 134h ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie i wymierzenie kary nieodpowiedniej i niewspółmiernej w świetłe dyrektyw wymiary kary w stosunku do popełnionych przewinień dyscyplinarnych.

W konsekwencji wniosła o:

1. uchylenie orzeczeń organów obu instancji i umorzenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie zarzutu VII z uwagi na treść art. 135 ust. 3 ustawy o Policji;

2. uchylenie orzeczenia KWP i zobowiązanie do zmiany orzeczonej kary na karę łagodniejszego rodzaju;

3. zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że zarzut numer VII został obwinionemu postawiony pomimo braku wszczęcia postępowania co do zdarzenia z dnia 3 kwietnia 2019 r. - tj. w sprawie o czyn odrębny zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo, a także z innej daty, obecnie natomiast wskazany w ustawie termin 90 dni już upłynął, a zatem postępowanie w sprawie o czyn VII winno zostać umorzone; również czynność zmiany/uzupełnienia zarzutów w zakresie zarzutu VII została przeprowadzona po terminie wynikającym z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. W zaskarżonym orzeczeniu, wyższy przełożony dyscyplinarny w żaden sposób nie odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów co do tego naruszenia art. 135 ust. 3 i 4 ustawy o Policji. Formalnie postępowanie w przedmiocie zarzutu VII nigdy nie zostało wszczęte. Czyn opisany we wskazanym zarzucie nie pozostaje w żadnej korelacji z pierwotnym zachowaniem obwinionego. Związku takiego mieć nie może, albowiem zachowanie obwinionego zostało wywołane dopiero wszczęciem wobec niego postępowania dyscyplinarnego.

Poza tym podkreślono, że obwiniony nie nastrajał świadka, nie nakłaniał do składania zeznań określonej treści; kontakt ze świadkiem ograniczył się w zasadzie do ustalenia czy świadek potwierdza informacje, którymi dysponowali policjanci i czy okoliczności tę może zeznać na Policji. Zatem zachowanie obwinionego wbrew przyjętej przez organy I i II instancji tezie nie narusza wskazywanych norm i orzeczenie w zakresie zarzutu VII wymaga uchylenia.

Wskazano na niewspółmierność kary, gdyż KPP uznając obwinionego za winnego wszystkich zarzucanych mu 7 przewinień dyscyplinarnych wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, a KWP mimo, że uniewinnił obwinionego od 4 (czterech) z 7 (siedmiu) zarzucanych przewinień i w zakresie pozostałych 3 (trzech) utrzymał rozstrzygnięcie w mocy to podtrzymano wymierzoną karę. Zatem jest ona rażąco niewspółmierna skoro dla siedmiu przewinień organ uznał za adekwatną tożsamą dla jedynie trzech spośród tych siedmiu. Podważono także prawdziwość oceny postawy obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do ww. zarzutów wskazał, że analiza sprawy wskazała że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nastąpiło w ustawowym terminie. Natomiast na późniejszym etapie postępowania obwinionemu uzupełniono zarzuty, co zgodne jest z dyspozycją art 135e ust 10 ustawy o Policji. Zmiana treści zarzutu bądź uzupełnienie zarzutów nie jest tożsama z koniecznością wszczęcia nowego postępowania dyscyplinarnego, a następuje w toku już trwającego. Ponadto wykładnia art 135 ust 3 ustawy o Policji wskazuje, ze nie można stawiać równości pomiędzy dniem powzięcia wiadomości o zdarzeniu i dniem powzięcia wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wszczęcie kolejnego postępowania dyscyplinamego obligatoryjne byłoby jedynie w przypadku gdyby funkcjonariusz popełnił delikt dyscyplinarny podmiotowo i przedmiotowo odmienny od tego, który stał się podstawą do zainicjowania już prowadzonego, czyli zdarzenie będące podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie mogłoby mieć żadnego związku z obecnie już prowadzonymi czynnościami. Natomiast kontakt ze świadkiem i rozpytywanie go na okoliczności związane z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym miały zatem ścisły związek z czynem pierwotnym, który to zarzucono funkcjonariuszowi w toku prowadzonego postępowania. Nie było zatem konieczne wszczynanie w powyższej sprawie odrębnego w swej materii postępowania dyscyplinarnego, a wymagane było, oczywiście po zebraniu materiału dowodowego uzupełnienie zarzutów w już toczącej się sprawie. Skarżący nie powinien dokonywać wobec wskazanej osoby żadnych czynności, bowiem nie był do wykonania tych czynności służbowo upoważniony. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że funkcjonariusz nie realizował żadnych zadań służbowych, a na posesji R. C. znajdował się ze względów prywatnych, których nie należy utożsamiać z jakimikolwiek czynnościami służbowymi. Okazanie legitymacji służbowej lub identyfikatora służbowego czy też podejmowanie działań mogących powiązać daną osobę ze służbą w Policji może nastąpić w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przez ustawę. W okolicznośeiach niniejszej sprawy obwiniony nie podejmował żadnych czynności służbowych jak i nie miał też prawnego umocowania do ich podejmowania.

Odnosząc się do wymierzonej kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku KWP przytoczył treść art. 134h ustawy o Policji, zgodnie z którą wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotych-czasowy przebieg służby. Natomiast obwiniony opuszczając rejon służbowy swoim zachowaniem wypaczył fundamentalne cele przyświecające służbie patrolowej i miał pełną świadomość, że nie wykonuje zadań zleconych na odprawie. Po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego podjął próbę wywołania u jednego z mieszkańców przekonania o prowadzonych działaniach policyjnych związanych ze zwalczaniem przestępczości narkotykowej we wskazanym rejonie, co miało później przełożyć się na treść zeznań w sprawie dyscyplinarnej składanych przez w/w osobę którą wskazano jako świadka.

Co do zarzutu, że wymiar kary jest rażąco niewspółmierna do popełnionych przez obwinionego czynów KWP wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki mające wpływ na złagodzenie wymiaru kary co podnosi pełnomocnik w treści skargi. Co prawda funkcjonariusz nie był wcześniej karany dyscyplinarnie jak również był nagradzany w trakcie służby nagrodami pieniężnymi, jednak nie jest to w stanie zrównoważyć ciężaru gatunkowego stawianyeh mu zarzutów oraz negatywnej wymowy towarzyszących im okolicznościom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.

Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że odpowiada ono prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jego zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest orzeczenie ostateczne reformujące orzeczenie I instancji w przedmiocie uznania skarżącego za winnego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych z pkt. I, IV I VII tj. odpowiednio z art. 132 ust. 3 pkt 2, pkt 3 oraz ust. 1 ustawy o Policji w zw. z odpowiednio § 30 pkt. 1, § 29 ust. 2 Zarządzenia nr 768 oraz § 12 Zarządzenia nr 805 tj. zaniechania realizacji czynności służbowej zleconych podczas odprawy do służby; opuszczenia rejonu pełnienia służby patrolowej, bez dopełnienia obowiązku uzyskania zgody na jego opuszczenie od dyżurnego; wykorzystania zawodu do celów prywatnych, gdyż nie będąc w służbie, po okazaniu legitymacji służbowej, przekazał świadkowi nieprawdziwe informacje wzbudzając przekonanie, że prowadzi czynności służbowe związane ze sprawą dotyczącą przestępczości narkotykowej - za których popełnienie została wymierzona kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Organ oceniając wagę popełnionych przez Skarżącego czynów uwzględnił okoliczności popełnienia poszczególnych przewinień dyscyplinarnych, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na policjancie obowiązków. Nadto nie stwierdził okoliczności mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary – co uzasadnił w zaskarżonym orzeczeniu.

Natomiast Strona skarżąca kwestionując zasadność orzeczenia zarzuca naruszenie zasad procesowych, uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego, z pominięciem okoliczności wskazywanych przez Stronę i akcentuje utrzymanie w mocy orzeczenia w zakresie zarzutu VII w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia i umorzenia postępowania w tym zakresie albowiem przełożony dyscyplinarny nie dokonał wszczęcia postępowania w sprawie o czyn zarzucany w pkt VII, a sformułowany i postawiony obwinionemu zarzut stanowi czyn historycznie odmienny od pierwotnie postawionych zarzutów, a ponadto od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o ewentualnym popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego minęło ponad 90 dni.

Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

Zgodnie z regulacjami ustawy o Policji tj. art. 132 – ust. 1 policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niedopełnieniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych na podstawie tych przepisów (ust. 2). Natomiast w myśl art. 132 ust. 3: pkt. 1 - naruszeniem dyscypliny służbowej jest odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 (tj. jeśli wykonanie rozkazu lub polecenia łączyłoby się z popełnieniem przestępstwa); pkt. 2 - naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; pkt 3 - niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko organów, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Organ jednoznacznie wykazał, że Skarżący bez zgody dyżurnego i bez poinformowania go o tym zamiarze

będąc dysponentem patrolu zmotoryzowanego interwencyjnego przebywał na ul. [...] w godzinach od 0:45 do 1:20 i od 1:30 do 2:45 przez co zaniechał wykonywania czynności służbowych zleconych podczas odprawy do służby. W tym czasie bowiem zamiast patrolować zlecone konkretnie miejsca przebywał w radiowozie z wyłączonymi światłami zewnętrznymi pojazdu, światłami oświetlającymi tablicę rejestracyjną pojazdu oraz podświetleniem napisu "POLICJA" panelu sygnałów świetlnych i dźwiękowych znajdujących się na dachu radiowozu, w miejscu ustronnym, porośniętym krzakami. Powyższym wypełnił więc dyspozycję zarzucanych w pkt I i IV czynów. Zaakcentowac z całą stanowczością także należy, że służba patrolowa w ramach działań prewencyjnych Policji wymaga odpowie-dzialności, rzetelności wykonywanych zadań; obowiązki te wymagają stosownej dyscypliny i sumienności. Niedopuszczalne jest samowolne, niczym nieuzasadnione opuszczanie miejsca wyznaczonego na odprawie do patrolowania czy przemieszczanie się w inny rejon, bez wcześniejszego zgłoszonia i uzgodnienia tego zamiaru z dyżurnym jednostki. Dlatego też jakiekolwiek tłumaczenia w tym zakresie Skarżącego należy uznać za całkowicie chybione.

Zaakcentować także należy, że służba w Policji opiera się na konkretnych zasadach, ujętych w jednoznacznych regulacjach stanowiących lex specialis i obwarowanych sztywnym reżimem prawnym; jest to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do realizacji tych celów wyznaczani są stosowni funkcjonariusze, którzy ponoszą odpowiedzialność za prawidłowe ich wykonywanie. Tym bardziej więc zaskakująca jest postawa Skarżącego - negująca jednoznacznie ustalony przez organ stan faktyczny, zarzucająca naruszenie zasad procesowych i uchybienia formalne - które nawet jeśli zaistniałyby to zupełnie nie miałyby jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy wobec konkretnych ustaleń poczynionych przez rzecznika dyscyplinarnego i zeznań świadków.

Postawa Skarżącego zaprzeczająca obciążaniem go za zaistniała sytuację jest zupełnie niezrozumiała skoro Strona pełni odpowiedzialną służbę i miała powierzone konkretne czynności do wykonywania, czego w ustalonym czasie nie dokonywała. W konsekwencji nastąpiło naruszenie dyscypliny służbowej, którą organ prawidłowo stypizował w konkretnych normach ustawy o Policji, z uszczegóło-wieniem poprzez jednoczesne podanie odpowiednich regulacji resortowych z Zarządzeń KGP nr 768 i 805.

Reasumując stwierdzić należy, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia i stwierdził jego zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro rozstrzygnięcie nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić więc należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. A takich uchybień Skarżący nie wskazywał.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem.

Odnośnie rozszerzenia zarzutów naruszenia dyscypliny służbowej o zarzut z pkt VII tj., że w dniu 3 kwietnia 2019 r. w godzinach dopołudniowych nie będąc w służbie wykorzystał zawód do cełów prywatnych, udał się wspólnie z sierż. szt. M. J. do L. na ul. [...] w rejon posesji o nr [...], gdzie po okazaniu legitymacji służbowej przekazał R. C. nieprawdziwe informacje wzbudzając przekonanie, że prowadzi czynności służbowe związane ze sprawą dotyczącą przestępczości narkotykowej – tut. Sąd w całości podziela stanowisko organu Policji. Skoro stosownie do art. 135a pkt 1 ustawy o Policji -postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny; zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy (art. 135e ust. 1), a zgodnie z art. 135f ust. pkt 2 ustawy o Policji obwiniony w toku postępowania dyscyplinarnego uprawniony jest do zgłaszania wniosków dowodowych – to tym samym nie do zaakceptowania są twierdzenia strony skarżącej, że w trakcie postępowania wyjaśniającego mógł udać się do świadka, przeprowadzać z nim jakąkolwiek rozmowę bo działał w celu prywatnym, a nie związanym se swoją służbą. Słusznie uznał więc KWP, że przekazane świadkowi podczas rozmowy informacje zmierzały do zalegalizowania wcześniej złożonych przez obwinionego wyjaśnień w sprawie. Tym bardziej, że nie wynikały one z powierzonych przez przełożonych obowiązków służbowych Skarżącego; zatem nie był do wykonania tych czyrmości służbowo upoważniony.

Co do zarzutu przekroczenia 90-dniowego terminu dla objęcia powyższego działania Skarżącego ramami analizowanego postępowania – to również ten zarzut należy uznać za chybiony, bowiem przedstawione zachowanie Strony ma ścisły związek z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem dyscyplinarnym. Skoro więc stosownie do treści art. 135 ust. 3 ustawy o Policji - postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego - to tym samym organ od dnia uzyskania informacji o możliwości popełnienia przewinienia dyscyplinarnego ma 90 dni na wszczęcie postępowania. Natomiast jeśli w toku jego prowadzenia wyjdą na jaw nowe okoliczności wskazujące na konieczność zmiany lub uzupełnienia zarzutu mającego bezpośredni związek ze zdarzeniem to organ zobligowany jest do dokonania stosownej korekty. Powyższe miało miejsce również w niniejszej sprawie, a zatem zarzuty w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.

Podobnie jak twierdzenia o niewspółmierności kary skoro naganna postawa i zachowanie Strony poprzez umyślne zaniechanie wykonywania powierzonych na odprawie obowiązków służbowych w powiązaniu z niepoinformowaniem dyżurnego o samowolnym oddaleniu się z miejsca służby oraz oddziaływaniu na świadka w toku postępowania dyscyplinarnego zostało jednoznacznie wykazane. Wprawdzie pierwotnie dokonane przez Stronę naruszenia zostały ujęte w pkt 1 – 7, a następnie ograniczone do pkt 1, 4 i 7 – powyższe jednak w żaden sposób nie umniejszyło rangi i wagi zawinienia Skarżącego, bowiem kluczowymi zarzutami były okoliczności z 3 punktów nadal stanowiących podstawę ukarania.

Ponadto w całej rozciągłości należy podzielić stanowisko organów Policji co do adekwatności wymierzonej kary za stawiane zarzuty, zwłaszcza wobec postawy Skarżącego nie wyrażającej żadnej skruchy, ani chęci poprawy, ani refleksji nad świadomym i celowym naruszeniem dyscypliny służby – co organy obszernie wykazały w swoich orzeczeniach.

Konkludując należy stwierdzić, że organy policyjne nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

-----------------------

1