Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 427/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. ref. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.) odmówiono wnioskodawczyni, Z. P., informacji publicznej w formie wykazu wydanych w latach 2004-2008 przez Prezydenta Miasta B. decyzji o warunkach zabudowy oraz o pozwoleniu budowlanym.

Z uzasadnienia decyzji wynikało, iż wnioskowanej informacji nadano charakter informacji przetworzonej, w związku z czym wezwano stronę do wykazania interesu publicznego w jej żądaniu. Strona jednak, zdaniem organu, przedstawiając swoje stanowisko nie wykazała powodów, dla których spełnienie jej żądania miało być szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Decyzję tę strona zaskarżyła i działając przez swego pełnomocnika wniosła o jej uchylenie oświadczając, iż żądanie wykazania interesu publicznego w jej sprawie nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, stanowisku doktryny, jak również jednolitej praktyce sądowo-administracyjnej.

Wskutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozpoznało sprawę i decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a uchyliło zaskarżone rozstrzygniecie w całości.

Po dokonaniu analizy stanu faktycznego, a także przepisów art. 14 ust. 2 i 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej Kolegium stwierdziło, iż istotą żądania udzielenia informacji zgłoszonego przez odwołująca było udostępnienie informacji przetworzonej tj. takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, zestawień, zebrania lub zsumowania informacji znajdujących się w dokumentach dostępnych w urzędzie, połączonych z zaangażowaniem do ich pozyskania pewnych określonych środków osobowych i finansowych. Zdaniem organu II instancji fakt ten nie został zakwestionowany, a zatem, mając na względzie treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uzyskanie tego typu informacji było możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny.

W opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego przesłanka ta nie została należycie oceniona w postępowaniu przed Prezydentem Miasta B., bowiem wyjaśnienia wymagała kwestia śledztwa w sprawie podejrzenia nadużycia władzy w postaci niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez pracowników organu I instancji i jego związku z żądaną informacja publiczną i interesem publicznym.

W ponownym postępowaniu, uzupełniając materiał sprawy poprzez wezwanie strony do wskazania powodów, dla których sporządzenie wykazu opisanego w jej wniosku miało być istotne dla interesu publicznego Prezydent Miasta B. wydał decyzję Nr [...] z dnia [...]r. odmawiającą udzielenia informacji publicznej żądanej przez Z. P.

Powołując się na przepis art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej organ odniósł się wyłącznie do kwestii śledztwa w sprawie podejrzenia nadużycia władzy w postaci niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez pracowników organu I instancji i jego związku z żądaną informacja publiczną i interesem publicznym, a więc do wskazań organu II instancji wyrażonych w jego decyzji kasacyjnej. Ograniczając swoje rozważania wyłącznie do tego problemu podniósł, iż kierując się wytycznymi zawartymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wezwał stronę do stosownego oświadczenia, jednakże zdaniem organu wskazane przez nią powody żądania wnioskowanej informacji nie spełniają przesłanki interesu publicznego. Nie może nią być bowiem wskazana przez stronę "społeczna kontrola wydawanych przez władze gminy B. decyzji w zakresie gospodarki przestrzennej" ani też "abstrakcyjny charakter działania ukierunkowany na wykorzystanie informacji w budowaniu mechanizmów ograniczających patogenne zachowania organów administracji publicznej", czy fakt wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 września 2008r. sygn. akt II S.A./Gl 385/08. Zdaniem organu nie można też było stwierdzić związku żądanej informacji z prowadzonym postępowaniem karnym.

Po wniesieniu odwołania, w którym strona zakwestionowała stanowisko Prezydenta Miasta B. uznając je jako bezprawne i naruszające regulację zawartą w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dodatkowo domagając się wyłączenia tego organu w przypadku uchylenia zaskarżonego orzeczenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Powtarzając częściowo argumentację zamieszczoną w decyzji kasacyjnej Kolegium dodatkowo wskazało, iż po zapoznaniu się z przesłankami przedstawionymi przez stronę należało stwierdzić, że żadna z nich nie uzasadnia udzielenia żądanej informacji z uwagi na szczególny interes publiczny. Organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta Miasta B., co do tego, iż postępowanie karne prowadzone jest przez powołane do tego organy i to one na gruncie obowiązujących przepisów mają prawo występowania do różnych instytucji o udzielenie niezbędnej informacji. Również wskazywanie na społeczną kontrolę wydawanych przez władze Gminy B. decyzji w zakresie gospodarki przestrzennej oraz abstrakcyjny zakres działania ukierunkowany na wykorzystanie informacji w budowaniu mechanizmów ograniczających patogenne zachowania organów administracji publicznej w opinii Kolegium Odwoławczego nie uzasadniało tezy, iż żądana informacja ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego.

Odnosząc się do żądania wyłącznie organu I instancji od załatwiania sprawy strony poinformowano odwołującą o braku formalnoprawnych przesłanek do wyłączenia organu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. P., działając przez swego pełnomocnika zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. obrazę prawa materialnego, a to art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędną jego wykładnię i uznanie, że kryteria udostępniania informacji publicznej są niejednoznaczne, mimo, iż cytowana norma prawna nie stwarza problemów interpretacyjnych.

Zarzucono nadto obrazę art. 6 i art. 89 § 1 k.p.a poprzez "prejudycjalne wyrażenie sądu" o niejednoznacznych kryteriach udostępniania informacji publicznej, co skutkować miałoby negatywne załatwienie sprawy, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez "fabularyzowanie" przyjęcia, że udostępnianie na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy wykazu wydanych decyzji z zakresu gospodarki przestrzennej przekracza zakres zwykłych, bieżących czynności Prezydenta Miasta B., mylne przyjęcie, że uzyskanie prostego wypisu z prowadzonego przez Wydział Architektury rejestru jest możliwe w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione interesem publicznym.

Ponadto wskazano na brak w petitum zaskarżonej decyzji podstawy prawnej orzeczenia uzasadniającej nieuwzględnienie żądania strony, rażąco błędne i dowolne przyjęcie, że żadna z podanych przez stronę przesłanek nie uzasadnia udzielenia informacji z uwagi na szczególny interes publiczny, a także brak wyczerpującego uzasadnienia nie istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu przez stronę żądanej informacji i naruszenie zasady legalizmu poprzez zaniechanie zawiadomienia organu procesowego o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Prezydenta Miasta B..

Skarżąca w oparciu o postawione zarzuty wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa, zawiadomienie prokuratury o wyczerpaniu znamion przestępstwa spenalizowanego w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponadto o przeprowadzenie oględzin obszaru sąsiadującego z zamierzoną przez skarżącą inwestycją w celu potwierdzenia interesu publicznego mającego związek z żądaną informacją publiczną.

W uzasadnieniu skargi, ponad powtórzenie stanowiska skarżącej prezentowanego w jej pismach kierowanych do organów prowadzących postępowanie w sprawie, a także wywód prawny w zakresie interpretacji pojęcia "informacja publiczna" i jej rodzaje, skarżąca zakwestionowała zakwalifikowanie informacji w postaci wykazu decyzji, jako informacji kwalifikowanej. Nie zgodziła się także z poglądem organu, co do braku interesu publicznego w żądaniu wykazu decyzji określonych w jej wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumenty przytaczane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W ramach kontroli wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracyjne oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, prawidłowość zastosowania prawa materialnego, a także słuszność dokonanej w sprawie interpretacji prawa materialnego.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy. Nie są jednak związane zarzutami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie zaznaczyć należy, iż nieprawidłowość zastosowania praw materialnego polegać może także na błędnej wykładni przepisu wskazanego jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji. Z punktu widzenia zasady praworządności, o której mowa w art. 7 ustawy zasadniczej, a także w art. 6 k.p.a, stosowanie prawa powinni polegać na działaniu opartym o treść prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego aktu stanowiły powołane w nim przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112 poz. 1198 z późn. zm.). W treści jej art. 3 ust.1 pkt 1 ustawodawca użył określenia "informacja przetworzona", jednakże nie zdefiniował tego określenia w ramach wskazanej ustawy. Pojęcia tego nie definiuje również żaden z innych, obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Mając na względzie, iż postępowanie wszczęte wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wymaga jej załatwienia w trybie procedury administracyjnej, obowiązkiem organu, w przypadku uznania, iż żądanie wnioskodawcy dotyczy właśnie takiej informacji, o której mowa w treści przywołanego art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bezspornie rzetelne wyjawienie swego "ratio". Wynika to nie tylko z regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a, ale także z treści norm opisanych w art. 9 i art. 11 k.p.a. Organ administracji publicznej musi bowiem w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia przedstawić fakty, na podstawie których załatwił sprawę, powiązać je należycie z zastosowanymi przepisami prawa i ujawnić tok myślowy, jaki poprzedzał wydany akt. W swoich wywodach zawartych w uzasadnieniu decyzji musi zatem wyczerpująco wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej czuwają także nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W przypadku uznania, iż w sprawie występuje przesłanka w postaci "informacji przetworzonej", wobec braku definicji legalnej użytego w przywołanym akcie prawnym pojęcia , obowiązkiem organu było w sposób nie budzący wątpliwości wykazać, z jakich przyczyn zajął takie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza jednak, iż obowiązku tego w sprawie nie wypełniono.

Jak wynika z akt sprawy przedstawionych Sądowi wraz ze skargą Z. P. wniosek jej, nazwany wnioskiem o sporządzenie wykazu decyzji w zakresie zagospodarownia przestrzennego, sprecyzowany został w jego treści poprzez podanie, iż dotyczy sporządzenia wykazu wydanych przez organ merytoryczny w B. decyzji budowlanych i ustalających warunki zabudowy po dniu [...]r. w B.. Organ I instancji, w uzasadnieniu pierwszej decyzji wydanej w sprawie stwierdził w sposób stanowczy, iż żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a w konsekwencji zażądano od strony wykazania interesu publicznego.

Jak z powyższego wynika, nie podjęto żadnych prób wyjaśnienia, z jakich przyczyn Prezydent Miasta B. tak traktuje żądaną przez stronę informację. Tego typu zachowanie organu , w opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nosi cechy arbitralności i odbiega od przywołanych wyżej zasad nałożonych na organu administracji publicznej procedurą administracyjną.

Trzeba jednak zauważyć, iż orzeczenie to zostało uchylone przez organ odwoławczy. Jednakże w motywach wykazanych w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zwrócono uwagi na podniesione wyżej, istotne uchybienie. Odniesiono się natomiast do dokonanej przez organ oceny interesu publicznego strony, co zdaniem Sądu może być brane pod uwagę dopiero po ustaleniu w sposób nie budzący wątpliwości, iż wykazanie interesu publicznego przy żądaniu danej informacji publicznej jest konieczne. Wyłącznym warunkiem obligującym do wykazywania interesu publicznego, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest żądanie informacji przetworzonej.

Co prawda organ II instancji podjął próbę stworzenia definicji pojęcia informacji przetworzonej na potrzeby niniejszej sprawy stwierdzając iż jest to informacja, która, co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, zestawień, zebrania lub zsumowania informacji znajdujących się w dokumentach dostępnych w urzędzie, połączonych z zaangażowaniem do ich pozyskania pewnych określonych środków osobowych i finansowych. Jednakże generalne wyjaśnienie pojęcia " informacja przetworzona", nawet, gdyby było trafne, nie wyjaśnia z jakich przyczyn taki charakter ma mieć informacja żądana przez skarżącą. Obowiązkiem organu jest bowiem dokonanie subsumcji stanu faktycznego pod zinterpretowaną przez siebie normę prawną. Tego jednak nie uczyniono.

W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta B., wydanej po rozpoznaniu powtórnie sprawy z wniosku Z. P., problematyka charakteru "informacji przetworzonej’ w ogóle nie istnieje, a organ prowadził tam wyłącznie rozważania w zakresie przesłanki "interesu publicznego".

W tym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za stosowne wskazać, iż ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji wskutek uchylenia jego decyzji uprzednio wydanej jest rozpoznaniem sprawy w całości, od nowa, gdyż poprzednio wydana decyzja nie istnieje. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane powszechnie w orzecznictwie i piśmiennictwie jako decyzja kasacyjna. Przepis art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. stanowi, że "przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Owe zalecenia wiążą organ pierwszej instancji jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych, zaś sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji. Bezpośrednia ingerencja organu wyższego stopnia, w postaci zaleceń i poleceń co do sposobu załatwiania konkretnej sprawy indywidualnej, rozstrzyganej w drodze decyzji, nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 1990 r., IV SA 564/89, PiŻ 1991, nr 3, s. 15), W decyzji kasacyjnej organ odwoławczy nie może zatem przesądzać o istocie sprawy (por. wyr. NSA z dnia 19 kwietnia 2001 r., II SA 734/00, niepubl.), co obliguje organ I instancji rozpoznający ponownie sprawę do rozpoznania jej w pełnym zakresie.

Oznacza to, iż w sprawie z wniosku Z. P. o udostępnienie określonego rodzaju informacji Prezydent Miasta B. był zobowiązany powtórnie ocenić , czy jej żądanie obejmuje informację publiczną, czy żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i dopiero po dokonaniu takiego bezspornego ustalenia mógł dokonać analizy przesłanki interesu publicznego oraz zachowania strony w tym aspekcie.

Jak wspomniano wyżej, uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera wyłącznie rozważania w zakresie przesłanki interesu publicznego.

W powyższej sytuacji rolą organu odwoławczego, który dostrzegłby opisane uchybienie, byłoby przede wszystkim ocenić, czy uzupełnienie postępowania, co do oceny występowania w sprawie przesłanki w postaci "informacji przetworzonej" może nastąpić na etapie postępowania odwoławczego, czy też wymaga dokonania ustaleń w zakresie, o jakim mowa w art. 138 § 2 k.p.a W przypadku uznania, iż materiał sprawy w tym zakresie jest wystarczający, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno samodzielnie rozważyć powyższą kwestię. Zauważa się jednak, iż, w sposób całkowicie arbitralny, w sposób tożsamy, co w uprzednio wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, uznano, iż żądanie sporządzenia wykazu decyzji dotyczących warunków zabudowy i pozwoleń budowlanych z terenu gminy B. za lata 2004-2008 ma charakter informacji przetworzonej. Z jakich przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że żądanie strony wymaga dokonania "stosownych analiz, zestawień, zebrania i zsumowania informacji znajdujących się w dokumentach w urzędzie, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie pewnych określonych środków osobowych i finansowych" nie zostało jednak w najmniejszym stopniu umotywowane.

Powołując się ponownie na wyróżnione na wstępie niniejszych rozważań obowiązki organu administracji publicznej, a w szczególności obowiązki wynikające z treści art. 107 § 3 k..p.a. trzeba stwierdzić, iż przedstawione motywy zaskarżonej decyzji budzą istotne zastrzeżenia. Przede wszystkim jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela zaprezentowanego tam poglądu, by żądanie wykazu decyzji administracyjnych z określonego obszaru, okresu i przedmiotu było jednoznaczne z żądaniem informacji przetworzonej, a nadto prezentuje stanowisko, iż w świetle bogatej literatury prawniczej i orzecznictwa sądów administracyjnych pogląd ten można potraktować jako nietrafny. Takie czynności organu jak m.in. selekcja dokumentów, uchwał (decyzji), a także ich analiza pod względem treści, to zwykłe czynności (procesy) związane z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie posiadają one cech przetwarzania informacji, ponieważ w wyniku ich stosowania nie powstaje żadna nowa - pod względem jakościowym - informacja. Podobnie samo sięganie do materiałów archiwalnych nie przesądza jeszcze o tym, że mamy do czynienia z przetwarzaniem informacji ( por. Agata Niżnik-Mucha artykuł pt. Problematyka zakresu przedmiotowego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Teza nr 6 publ. CASUS.2008 Nr .2 poz..15 ) "Przetworzenie" informacji, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej polega na dokonaniu zmian w jej treści, a nie na odjęciu z jakiegoś dokumentu elementów niezwiązanych z jego treścią. W tej sytuacji należy przyjąć, że tzw. anonimizacja decyzji, polegająca na wykreśleniu z niej niektórych elementów formalnych, dotyczących danych osobowych stron bez naruszenia samego rozstrzygnięcia administracyjnego, nie jest przetworzeniem informacji. Skoro tak, decyzja w ten sposób przygotowana do ujawnienia jest informacją publiczną nieprzetworzoną, która powinna być ujawniona bez żadnych dodatkowych warunków. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji musi prowadzić do uzyskania jakościowo nowej informacji wykreowanej z informacji jednostkowych ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt II SA.Kr 1258/08 publ.LEX nr 478697). Informacja przetworzona to taka informacja, która została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Taką informacją może być np. zestawienie umów z ostatnich kilku lat wraz ze wskazaniem wykonawców i kwot, jakie otrzymali za wykonane prace ( por. P.Szustakiewicz , Jawność umów w zamówieniach publicznych teza 6, artykuł publ. Zam.Pub.Dor. 2008/3/4). Czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej przy uwzględnienie jej art. 5 ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 stycznia 2005r. sygn. akt II SAB/Op 14/04 niepuubl.).

Informacją przetworzoną będzie taka informacja publiczna, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych lecz nie będą informacją przetworzoną proste zestawienia dokumentów, które zostały wytworzone w związku z działalnością organu, w dodatku takich, które opisywane są w jego rejestrach.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż nie został w sprawie należycie wyjaśniony charakter żądania inicjującego postępowanie, a w konsekwencji tego przedwcześnie rozpoczęto dywagacje w kwestii interesu publicznego skarżącej , co do tego żądania.

W ponownym postępowaniu obowiązkiem organu będzie wykazać, czy do sporządzenia wykazu określonych we wniosku skarżącej decyzji konieczne jest przetworzenie danych posiadanych przez Prezydenta Miasta B. w jego rejestrach, a więc stworzenie nowego typu informacji. Zauważa się, iż żądaniem objęty jest "wykaz decyzji", a strona nie wnosi o przedstawienie jej treści aktów wydanych przez Prezydenta miasta B., ani też dokonania ich analizy z punktu widzenia dat, adresatów lub charakteru rozstrzygnięcia. W opinii Sądu dla wyjaśnienia wskazanej kwestii byłoby konieczne wezwanie skarżącej do sprecyzowania treści złożonego wniosku, poprzez wyraźne określenie, co rozumie przez pojęcie "wykazu decyzji".

Kwestią następczą jest zatem ocena interesu publicznego skarżącej, co uczyniło w stanie obecnym sprawy bezprzedmiotowe rozważania w tym zakresie.

Odpowiadając na wnioski skarżącej, zawarte w jej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, iż rozstrzygnięcie w postaci uchylenia decyzji wyklucza stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa. Natomiast błędne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnych wynikające z naruszenia prawa materialnego lub istotnego naruszenia prawa procesowego w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a nie wyczerpuje znamion przestępstwa i nie pociąga za sobą obowiązku sygnalizacji . Także przeprowadzenie jakichkolwiek oględzin wykracza poza kompetencje sądów administracyjnych, które orzekają w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie czyniąc dodatkowych ustaleń w swoim zakresie.

Wobec faktu, iż sprawa wymaga ponownego, wnikliwego jej wyjaśnienia Sąd skorzystał z uprawnienia nadanego mu mocą przepisu art. 135 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie orzeczono po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a jak w sentencji.