Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 769/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 174, art. 183 § 1 i § 2, art. 184, art. 204 pkt 1, art. 205, art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1529/12 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania statusu weterana poszkodowanego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. G. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 14 stycznia 2013 r., sygn, akt II SA/Wa 1529/12, oddalił skargę T. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie przyznania statusu weterana poszkodowanego.

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...], orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2005 r., stwierdziła u T. G. powstanie 5% uszczerbku na zdrowiu z uwagi na osłabienie słuchu. Za datę powstania tego uszczerbku uznano datę wydania tego orzeczenia. Orzeczeniem z dnia [...] października 2007 r. stwierdzono pogorszenie słuchu oraz zwiększenie uszczerbku na zdrowiu do 40%. Uznano, że pogorszenie to nastąpiło w 2006 r. Uznano jednak, że 40% uszczerbek na zdrowiu nie był spowodowany wykonywaniem służby poza granicami państwa, a więc uszczerbek ten nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu łącznej wysokości uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa. Nie jest również spowodowany chorobą nabytą podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa.

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r, przyznał T. G. jednorazowe odszkodowanie pieniężne z tytułu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej. Podniesiono, że w okresie pełnienia służby w [...] od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] lutego 2005 r. doznał on urazu kręgosłupa, co spowodowało 8% uszczerbek na zdrowiu.

Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 2012 r., przyznał T. G. status weterana poszkodowanego oraz stwierdził, że, po ustaleniu 8% uszczerbku na zdrowiu pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa, wysokość dodatku weterana poszkodowanego wynosi 0% podstawy wymiaru.

Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. G., uznał, że nie zasługuje ona na uznanie. Podniesiono, że

1

decyzja o przyznaniu statusu weterana poszkodowanego zawiera informację o wysokości dodatku weterana poszkodowanego, która uzależniona jest od ustalenia procentowego uszczerbku na zdrowiu. Wskazano, że T. G. przyznany został status weterana poszkodowanego, natomiast dodatek weterana poszkodowanego nie mógł zostać przyznany, ponieważ minimalny wymiar procentowy uszczerbku na zdrowiu, uprawniający do takiego dodatku, wynosi 10%, a w przedmiotowej sprawie stwierdzono zaistnienie jedynie 8% uszczerbku na zdrowiu. Podniesiono, że żądanie, aby do ustalonego 8% uszczerbku na zdrowiu doliczono 40% uszczerbek z tytułu utraty słuchu nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że ten 40% uszczerbek nie ma związku z wypadkiem w trakcie służby poza granicami państwa i wobec tego uszczerbek ten nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu łącznej wysokości uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa. Podkreślono, że T. G. nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które miałyby potwierdzić jego twierdzenie o nabawieniu się schorzenia słuchu w związku ze służbą poza granicami kraju.

Skargę kasacyjną wniósł T. G., żądając uchylenia wyroku WSA w Warszawie w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw, z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Sąd I instancji błędnie przyją, że trwały uszczerbek na zdrowiu wywołany znacznym pogorszeniem się słuchu pozostawał bez związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w ramach PKW Irak. Podniesiono, że w orzeczeniu z dnia [...] października 2007 r. ustalono stopień pogorszenia słuchu, co wskazuje, iż doszło do niego podczas pełnienia służby w ramach PKW Irak. Zachodzi więc związek czasowy pomiędzy pełnieniem obowiązków w ramach PKW Irak, przebytym wypadkiem a pogorszeniem się stanu zdrowia. Komisje lekarskie nie były jednak zobowiązane do stwierdzania, czy uszczerbek na zdrowiu powstał w kraju, czy poza jego granicami. Wątpliwości zaś w tym powinien wyjaśnić organ administracji, czego nie uczynił. Wskazano, że decyzja z dnia [...] iipca 2012 r. nie spełniała wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. "albowiem organy obu instancji dokonały wszechstronnej i zgodnej ze stanem faktycznym oceny dowodów. Wywiodły z orzeczeń lekarskich zgromadzonych w aktach sprawy błędne wnioski". Sąd I instancji, oddalając skargę na tę decyzję,

naruszył art. 145 § 1 pkt 1 iit. c P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub też naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej: K.p.a.). Przypomnieć należy, że przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wywoływał kontrowersje w orzecznictwie. Dotyczyły one kwestii, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o naruszenie prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, czyli przepisów P.p.s.a., czy także o naruszenie przepisów K.p.a. stosowanych przez organy administracji, których działanie oceniał Sąd I instancji. W uchwale z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05 przyjęto, że naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, biorąc także pod uwagę postanowienia uchwały z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny był zobowiązany do merytorycznego rozpoznania zarzutów przedmiotowej skargi kasacyjnej.

Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym sąd naruszy powołany przepis, gdy, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie zauważy, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, albo odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy

administracyjnej, W obu tych wypadkach wadliwość taka musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Podkreślić należy, że tylko takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w tym przepisie. Zauważyć należy, że wyrażona w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, czyli do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także muszą podejmować wszelkie niezbędne działania w celu jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego muszą ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony.

Podstawą decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. były ostateczne orzeczenia wojskowych komisji lekarskich, które wskazywały, że utrata słuchu przez T. G. nie miała związku z wypadkiem, któremu uległ on podczas wykonywania zadań w trakcie Misji w Iraku. W orzeczeniu Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. wskazano, że datą powstania uszczerbku na zdrowiu jest data wydania orzeczenia. Przesądzono zatem, że utrata słuchu nie nastąpiła w trakcie wykonywania zadań w ramach PKW w Iraku. W orzeczeniu z dnia [...] października 2007 r. wskazano natomiast, że pogorszenie stanu słuchu wystąpiło w roku 2006. W toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadmninistracyjnego T. G. nie przestawił dowodów, które podważałyby ustalenia zawarte w tych orzeczeniach. Przypomnieć w tym miejscu należy, że wprawdzie, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, ale okoliczność ta nie zwalniała T. G. od aktywności dowodowej. Należy więc uznać, że ustalenia poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe.

4

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.