Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 209/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uwzględniono skargę na dofinansowanie projektu
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b, art. 54
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na pismo Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia (...) stycznia 2019 r., nr (...) w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia 1) stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju, 2) zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz A. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w N. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca") wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. " [...]" nr [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (dalej: "NCBiR", "organ") poinformowało Wnioskodawcę, iż projekt został oceniony negatywnie, bowiem nie spełnił kryteriów wyboru projektów.

Strona złożyła protest od negatywnej oceny ww. projektu.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. NCBiR wezwało Stronę do uzupełnienia protestu (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia) przez opatrzenie protestu czytelnym podpisem oraz pieczątką imienną osoby/osób upoważnionych do reprezentowania wnioskodawcy (zgodnie ze sposobem reprezentacji określonym w dokumencie rejestrowym lub stosownym pełnomocnictwie). Wezwanie zostało odebrane przez Wnioskodawcę [...] grudnia 2018 r., a termin na uzupełnienie protestu upłynął [...] grudnia 2018 r.

Wnioskodawca nie dokonał w terminie uzupełnienia protestu zgodnie z wezwaniem.

Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...], NCBiR pozostawiło protest bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że Wnioskodawcy przysługuje prawo dokonania stosownych uzupełnień lub poprawy omyłek w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania do uzupełnienia protestu pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Pismo w przedmiocie uzupełnienia protestu byłoby skuteczne, gdyby Wnioskodawca doręczył je do Instytucji Pośredniczącej do dnia [...] grudnia 2018 r., bądź też przed upływem tego terminu nadał je w polskiej placówce pocztowej.

Tymczasem, jak wskazał NCBiR, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), dalej: "ustawa wdrożeniowa", protest pozostawia się bez rozpatrzenia, m.in. w przypadku nieuzupełnienia/niepoprawienia w terminie protestu niespełniającego wymogów formalnych lub zawierającego oczywiste omyłki - mimo prawidłowego wezwania.

Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w N. zarzucając mu naruszenie:

1) art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wezwanie Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych protestu, w sytuacji kiedy protest spełniał wszystkie wymogi formalne, wynikające z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji bezpodstawne pozostawienie protestu Skarżącej bez rozpatrzenia, co z kolei doprowadziło do bezprawnego wyeliminowania Spółki z możliwości pozyskania dofinansowania projektu;

2) art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż czytelny podpis wraz z pieczątką jest wymogiem formalnym protestu, w sytuacji, w której wymóg taki nie wynika z jakiegokolwiek przepisu procedury wyboru wnioskodawców do dofinansowania, co doprowadziło w konsekwencji do bezpodstawnego pozostawienia protestu bez rozpatrzenia;

3) art. 37 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez zastosowanie przy ocenie protestu wymogu posługiwania się czytelnym podpisem oraz pieczątką imienną, a zatem oczekiwanie od Skarżącej podania informacji w formie niewymaganej przepisami prawa;

4) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny oraz bez zapewnienia wnioskodawcom równego sposobu wyboru projektów do dofinansowania, polegające na bezpodstawnym wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych w zakresie opatrzenia protestu czytelnym podpisem oraz pieczątką imienną i zastosowania sankcji wobec Skarżącej za nie uzupełnienia braków w formie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w sytuacji, w której protest podpisany był przez Prezesa Zarządu, który również podpisywał załączniki do wniosku o dofinansowanie, w którym to zakresie organ nie wzywał do uzupełnienia braków podpisu i dysponował wzorem podpisu osób upoważnionych do reprezentowania Skarżącej na etapie wniesienia protestu, a przede wszystkim w sytuacji, w której brak jest obowiązku posługiwaniem się pieczątką imienną i czytelnym podpisem w procedurze wyboru do dofinansowania, a przez to dokonanie oceny projektu w sposób naruszający prawo, co z kolei doprowadziło do pozostawienia protestu Skarżącej bez rozpatrzenia.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazanie sprawy Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi oraz uznanie, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.), w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

W myśl art. 61 ustawy wdrożeniowej, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a tej ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.

Należy podkreślić, że prawo, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy ustawy wdrożeniowej, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego oraz inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju poinformowało Skarżącą, iż projekt pt. " [...]", został oceniony negatywnie. Strona wniosła protest.

Pismem z dnia [...] listopada 2018 r. NCBiR wezwało Stronę do uzupełnienia protestu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia przez opatrzenie protestu czytelnym podpisem oraz pieczątką imienną osoby/osób upoważnionych do reprezentowania wnioskodawcy (zgodnie ze sposobem reprezentacji określonym w dokumencie rejestrowym lub stosownym pełnomocnictwie). Skarżąca nie dokonała w terminie uzupełnienia protestu.

Zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy wdrożeniowej, protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera podpis wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania, z załączeniem oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy.

W przypadku wniesienia protestu niespełniającego wymogów formalnych, o których mowa w art. 54 ust. 2 ww. ustawy, lub zawierającego oczywiste omyłki, właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w nim oczywistych omyłek w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3). Uzupełnienie tego braku w tym terminie konwaliduje wcześniejszą wadę (art. 54 ust. 4).

Jak wynika z akt sprawy, wniesiony przez Skarżącą protest od negatywnej oceny projektu pt. " [...]", zawierał nieczytelny podpis (karty 47– 57), do protestu nie załączono również oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie osoby, która podpisała protest do reprezentowania Wnioskodawcy.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku podstaw do żądania przez organ czytelnego podpisu protestu Sąd stwierdza, że podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. W przypadku zatem jakichkolwiek wątpliwości w zakresie czytelności podpisu przy jednoczesnym braku wyraźnego wskazania imienia i nazwiska osoby podpisującej dokument, braki w tym zakresie powinny być uzupełnione.

W tym zakresie wywody skargi kwestionujące istnienie braków formalnych protestu uznać należało za nieuprawnione. Natomiast brak podstaw do żądania opatrzenia dokumentu pieczątką imienną.

Przenosząc przytoczone wyżej regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że po stwierdzeniu braków protestu w zakresie określonym w art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy wdrożeniowej, organ był zobowiązany do wezwania Skarżącej do uzupełnienia protestu w zakresie podpisu wnioskodawcy lub osoby upoważnionej do jego reprezentowania oraz do załączenia oryginału lub kopii dokumentu poświadczającego umocowanie takiej osoby do reprezentowania wnioskodawcy, w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3).

Z akt sprawy nie wynika bowiem aby Skarżąca dołączyła do protestu oryginał lub kopię dokumentu poświadczającego umocowanie osoby, która podpisała protest do reprezentowania Wnioskodawcy.

Sąd zwraca uwagę, że niedołączenie do protestu dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która go podpisała do działania imieniu Wnioskodawcy stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu na wezwanie.

Złożenie dokumentu umocowania do reprezentowania Skarżącej na wcześniejszych etapach procedury konkursowej, czy – wskazywane w skardze podpisy osoby upoważnionej składane we wniosku o dofinansowanie, pozostaje bez znaczenia dla oceny spełniania wymogów formalnych protestu (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. IV SA/Gl 1131/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2017 r. sygn. V SA/Wa 3226/16 z 1 lutego 2017 r.).

Brak wezwania do uzupełnienia protestu we wskazanym wyżej zakresie stanowi uchybienie organu w kontekście przytoczonej wyżej regulacji zawartej w art. 54 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy wdrożeniowej.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione.

Rozpoznając ponownie sprawę NCBiR weźmie pod uwagę poczynione wyżej uwagi i wezwie Skarżącą do uzupełnienia braków protestu we wskazanym wyżej zakresie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w sentencji wyroku.