Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 335/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.S. i A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1343/13 odrzucające sprzeciw W.S. i A. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1343/13 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek W.S. i A. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W.S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 18 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1343/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") odrzucił sprzeciw W. S. i A. S. (dalej: "Skarżący") od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2015 r. pozostawiające bez rozpoznania wniosek Skarżących o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej: "SKO") z dnia 18 czerwca 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WSA wynika, że zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania.

Powyższe zarządzenie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu zostało prawidłowo doręczone skarżącym w dniu 21 grudnia 2015 r.

Skarżący złożyli sprzeciw pismem nadanym na poczcie w dniu 31 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego).

W uzasadnieniu postanowienia WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie ostateczny termin do złożenia sprzeciwu przypadał w dniu 28 grudnia 2015 r., a zatem Skarżący złożyli sprzeciw po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 259 § 1 p.p.s.a.

Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu Skarżący wnieśli o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzupełnionym uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że ze względu na niezmiernie niskie dochody oraz konieczność ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem a przede wszystkim finansowaniem zakupów leków – nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosowanie do treści § 2 art. 259 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się i w pełni podziela stanowisko WSA, że Skarżący nie dochowali ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 grudnia 2014 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że składając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego w urzędzie pocztowym w dniu 31 grudnia 2015 r., Skarżący nie dochowali siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego wniesienie, ponieważ termin ten upłynął z dniem 28 grudnia 2015 r.

W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA nie mógł w takiej sytuacji postąpić inaczej, jak tylko odrzucić sprzeciw Skarżących.

Powyższej oceny nie zmienia również argumentacja Skarżących zawarta w zażaleniu.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny. działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.