Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1785/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski (spr) AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2004r sprawy ze skargi M. B. i R. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] 2000r, Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8.05.2000 r. (znak:........) Prezydenta Miasta K. , działając na podstawie art. 28, art. 33 ust.l, art. 34 ust.4 i art. 46 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.R. i J.R. pozwolenia na rozbudowę garażu w istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości położonej w T. oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid:. [....]. Odwołanie M.B. i R.L. nie zostało uwzględnione i Wojewoda :[....] , decyzją z dnia 11.07.2000 r. (znak:.......) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że nie ma podstaw do odmowy wydania żądanego pozwolenia na budowę. Inwestorzy przedłożyli, kompletny projekt budowlany sporządzony przez osobę uprawnioną, jak również ostateczną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zamierzona inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył M.B. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany jest sprzeczna z decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia 24.08.1999 r. (znak:........) ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w której ustalono, że "dla rozbudowywanego obiektu obowiązuje nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona przez istniejące ganki i schody zewnętrzne"., a nadto w załączniku graficznym tej decyzji ustalono linię zabudowy dla inwestycji na 6 m od linii rozgraniczających Al. :[....]. W zaskarżonej decyzji żaden z wyżej wymienionych wymiarów nie został zachowany. Inwestor i projektant w dokumentacji podają fikcyjne wymiary nie odzwierciedlające stanu rzeczywistego. W trakcie postępowania skarżący podnosił te okoliczności i domagał się ich sprawdzenia ale organy kwestię tę pominęły. Organ poza lakonicznym stwierdzeniem, że za projekt odpowiedzialność ponosi projektant - nie zajął stanowiska kto i kiedy jest w stanie zweryfikować zgodność projektu z rzeczywistością.

W piśmie z dnia : [....].08.2000 r., skarżący wnosił o przeprowadzenie dowodu z pomiaru sytuacyjnego sporządzonego na jego zlecenie przez biegłego sądowego.

Na tę samą decyzję w sprawie tut. Sądu sygn.akt II SA/Kr 1968/00 skargę wniósł R.L. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił podobnie jak i M.B. , że decyzja jest niezgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również, że projekt co do odległości jest niezgodny ze stanem rzeczywistym.

Zarządzeniem z dnia :[....] .08.2004 r., zarządzono połączenie sprawy sygn.akt II SA/Kr 1968/00, ze sprawą niniejszą do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę M.B. Wojewoda :[....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo podnosząc, że w załączniku do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podano wymiar ok. 6 m pomiędzy linią ogrodzeń a zamierzona rozbudową garażu. Odległość rozbudowy od pasa drogi podana w dokumentacji w przybliżeniu w przybliżeniu jest dopuszczalna w okolicznościach gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zawarto jednoznaczny wymóg zachowania linii zabudowy wyznaczonej przez istniejące ganki i schody zewnętrzne. "Rozmiary i konstrukcja przedmiotowej rozbudowy pozwała na dotrzymanie ustalonych warunków zabudowy i nie można z góry przesądzać, że inwestor przekroczy utrwaloną w licu ganków i schodów zewnętrznych linię zabudowy realizując obiekt w zbliżeniu do pasa drogowego :[....] ".

W odpowiedzi na skargę R.L. , Wojewoda :[....] także wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu podnosząc, że wywód skargi w zasadniczej części odnosi się do sprawy która jest przedmiotem rozstrzygania przez ówczesny Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie sygn.akt II SA/Kr 168/99. Co do niezgodności projektu z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to zarzut ten nie ma większego znaczenia gdyż odległość ta ( 4,50 m - 4,65 m) jest zgodna z wymogami § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dniał4.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995 r nr. 10 poz. 46 z późn.zm. - obecnie tj. Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz. 140 - zwane dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w

trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz, 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

W toku postępowania przed organem I instancji skarżący M.B. jak I.L. i R.L. zarzucali, że projekt budowlany jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, jak z warunkami określonymi decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ( zob. np. pismo M.B. które do organu I instancji wpłynęło w dniu ; ....02.2000 r. -k. .... akta administracyjnych, oraz np. pismo I.R. i R.L. które do organu I instancji wpłynęło w dniu ......02.2000 r. - k.....).

Nad tymi zarzutami oba orzekające organy przeszły do porządku dziennego, zadowalając się ogólnym stwierdzeniem, że zamierzona inwestycja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzuty skarżących w tej kwestii bliżej nie zostały rozpoznane. Organ I instancji bez szczegółowego odniesienia się do postawionych zarzutów wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, a organ II instancji rozpoznając odwołanie, w których te zarzuty były ponownie podniesione, nie odniósł się do nich.

Dopiero w odpowiedziach na skargi organy usiłowały się do odnieść do postawionych zarzutów. Oczywiście odpowiedź na skargę nie jest decyzją administracyjną i nie może stanowić uzupełnienia decyzji w jakimkolwiek jej fragmencie.

Otóż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. l lit. 5 organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę sprawdza zgodność projektu

zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Jeżeli strona postawi zarzut, że projekt jest niezgodny z wymaganimi decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, musi ten zarzut sprawdzić i pogląd swój wyrazić z uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa). Na marginesie można podnieść, że pogląd odpowiedzi na skargę R.L. , iż niezgodność projektu z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie ma większego znaczenia gdyż odległość ta jest zgodna z wymogami § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dniał 4.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest błędny. Dopóki w obrocie istnieje decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to postawione w niej wymagania są wiążące dla organów zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę. Tak więc ponownie rozpoznając sprawę organy musza zbadać zarzuty podnoszone przez skarżących a głównie odnoszące się do niezgodności projektu z wymaganiami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również niezgodności projektu z rzeczywistym stanem. Fakt, że projekt taki musi pochodzić od osoby posiadającej stosowne uprawnienia nie świadczy o tym, że taki projekt nie podlega weryfikacji przez organy w toku postępowania.

Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art. 135 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

O kosztach Sąd nie orzekł bowiem skarżący, zgodnie z art. 210 p.o.p.s.a. nie zgłosili wniosku o przyznanie należnych kosztów. Charakter sprawy, decyduje o bezprzedmiotowości orzeczenia o którym mowa w art. 152 p.o.p.s.a.