Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1246/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 155, art. 7, art. 77, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. siedzibą w I., Turcja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dotyczącej dokonania zmiany decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej D. z siedzibą w I., Turcja kwotę 817 (osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Urząd Patentowy RP działając na podstawie art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1418 z późn. zm. dalej p.w.p.) w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2014 r. złożonego przez B. z siedzibą w I., T., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r. przez B. z siedzibą w I., T. za numerem [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach:

Dnia [...] stycznia 2012 r. spółka B. z siedzibą w I., T., wniosła na podstawie art. 155 k.p.a. o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r. przez B. z siedzibą w I., T. za numerem [...]. Wnioskodawca wniósł o zmianę przedmiotowej decyzji w zakresie nazwy uprawnionego, tzn. o wpisanie B. zamiast B.

W uzasadnieniu Wnioskodawca stwierdził, że B., w imieniu której został zgłoszony znak [...] nie była odrębnym podmiotem prawnym, lecz tylko błędnie podaną nazwą przedsiębiorstwa istniejącego pod nazwą B. W nazwie zgłaszającego wpisano błędnie, pochodzące z języka t., słowo "Fabrikalari" (fabryka, zakład, przedsiębiorstwo) zamiast słowa "Sanayi" (przemysł, przemysłowy, przedsiębiorstwo). Jako dowód opisanej pomyłki załączono do wniosku oświadczenie z dnia [...] grudnia 2009 r. podpisane przez dwóch członków zarządu spółki D. będącej następcą prawnym spółki B. Wnioskodawca powołał się na znajomość okoliczności sprawy przez Urząd ze względu na toczące się przed nim dwa inne postępowania. Pierwsze to postępowanie prowadzone w trybie spornym ze sprzeciwu z dnia [...] maja 2007 r. wniesionego przez I. z siedzibą w L. wobec decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...]. Drugie to postępowanie o zmianę uprawnionego w rejestrze znaków towarowych dotyczące przedmiotowego znaku.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 252 ustawy p.w.p. odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu decyzji Urząd stwierdził, iż nie budzi wątpliwości fakt, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...]pod numerem [...] jest decyzją ostateczną, a na jej podstawie strona nabyła prawo w sferze prawa materialnego. Jednakże Urząd zauważył, że wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. został zgłoszony w imieniu spółki B. z siedzibą w I., T., natomiast decyzja z dnia [...] marca 2006 r. została wydana na wniosek i na rzecz spółki o nazwie B.

W ocenie organu materiały zgromadzone w przedmiotowej sprawie nie potwierdzały w sposób dostateczny, iż nazwa firmy Zgłaszającego, tj. B. została wskazana w podaniu o udzielenie prawa ochronnego w sposób błędny. Urząd wskazał, że nazwa ta pojawia się zarówno w udzielonym Kancelarii Patentowej P. pełnomocnictwie dołączonym do akt przedmiotowej sprawy. Na rzecz przedsiębiorstwa o takiej nazwie został zarejestrowany pod numerem [...] wspólnotowy znak towarowy [...] oraz znaki [...], zgłaszane do innych urzędów krajowych np. na Węgrzech, czy na Słowacji.

Zdaniem Urzędu Patentowego wskazane powyżej fakty uzasadniały domniemanie, iż w podaniu celowo wpisano w rubryce zgłaszającego nazwę B.

Tym samym Urząd nie znalazł podstaw, by uznać, że podmiot wnioskujący o zmianę decyzji może być uznany za stronę postępowania, a zatem nie została spełniona przesłanka umożliwiająca zmianę decyzji z dnia [...] marca 2009 r., tj. nie można mówić o wyraźnej zgodzie strony na zmianę decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2014 r. Wnioskodawca, B. z siedzibą w I., T., stwierdził, iż brak istnienia dokumentów potwierdzających błąd w nazwie spółki Wnioskodawcy wynika z tego, iż zapis nazwy spółki był wynikiem zwykłej pomyłki pisarskiej osoby, która napisała i wysłała zlecenie zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP znaku towarowego [...] do ochrony. Błąd powstał także w zgłoszeniach tego znaku w innych krajach. W niniejszej sprawie nie istnieje więc i nigdy nie istniała spółka o nazwie B. Spółka ta nie występuje w oficjalnym rejestrze spółek w T.. Według wnioskodawcy praktycznie jedynym możliwym w takiej sytuacji dokumentem, który może potwierdzać powstały błąd w nazwie spółki w tej sprawie jest oświadczenie z dnia [...] grudnia 2009 r. podpisane przez dwie uprawnione osoby spółki Wnioskodawcy o prawidłowym brzmieniu B. Zgłaszający podkreślił, że niniejszy błąd w nazwie spółki Wnioskodawcy został później wielokrotnie powielony w zgłoszeniach znaku [...] Wnioskodawcy w innych krajach - w Rumunii, Albanii, Gruzji, Armenii, Białorusi, Macedonii i innych oraz w OHIM. Jednakże w wyniku złożenia wspomnianego oświadczenia błąd ten został w większości przypadków przez Urzędy Patentowe wymienionych krajów poprawiony. Wnioskodawca stwierdził, iż błąd nie był skutkiem jego celowego działania. Zaznaczył, że pomyłka została zauważona dopiero, gdy po zgłoszeniu przez Wnioskodawcę do Urzędu Patentowego RP wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. o zmianę nazwy właściciela znaku towarowego [...] okazało się, że spółka o nazwie B. faktycznie nie istnieje. Na potwierdzenie, iż nazwa spółki, pod którą został zgłoszony znak [...], nigdy nie istniała, Wnioskodawca załączył kopię korespondencji e- mailowej prowadzonej z kancelarią patentową Wnioskodawcy z A. Załączył też dokument z Izby Handlowej w A. na dowód niewystępowania spółki B. w zapisach tej Izby. Ponadto załączył dokument z Izby Handlowej w I. na dowód tego, iż spółka B. nie figuruje w tym rejestrze.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2014r. oraz umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2010 r. podmiot o nazwie I. z siedzibą w L. złożył wniosek o rozważenie konieczności wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Następnie w dniu [...] października 2010 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a., tj. ze względu na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz skierowaniem jej do podmiotu nie będącego stroną w sprawie, a nawet nieistniejącego w chwili wydawania decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Urząd Patentowy RP odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2006 r. ze względu na brak interesu prawnego wnioskodawcy.

Urząd Patentowy RP stwierdził odwołując się do art. 155, 61 i 29 k.p.a., iż wnioski – z dnia [...] stycznia 2012 r. o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...], a także z dnia [...] marca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. złożone zostały przez spółkę B. Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż podmiot o nazwie B. z siedzibą w I., T., nie istniał zarówno w dniu [...] stycznia 2012 r., jak i w dniu [...] marca 2014 r. Co więcej - podmiot ten nie istniał także w dniu [...] marca 2003 r., tj. w dniu dokonania w Urzędzie Patentowym RP zgłoszenia znaku [...].

W tych okolicznościach organ uznał, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r. jest bezprzedmiotowe ponieważ wnioskodawca nie ma przymiotu strony.

Powyższa decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2014 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. z siedzibą w I., T..

Skarżąca podniosła, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa ponieważ organ nie wyjaśnił prawidłowo stanu faktycznego sprawy i błędnie uznał, że skarżąca nie miała w sprawie przymiotu strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 584/15 uchylił zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie w sprawie bowiem ustalił, że spółka B. z siedzibą w I., T. nie istniała w dacie złożenia wniosku o dokonanie zmiany, jak również w dacie wniosku o udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Organ wywodził, że z pisma samej strony wynikało, że B. z siedzibą w I., T. przestała istnieć około roku przed dokonaniem zgłoszenia. Organ wskazywał, że z odpisu Dziennika T. Rejestru Handlowego załączonego do wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. wynika, że B. z siedzibą w I., T. została przejęta przez spółkę Y., nowa nazwa spółki to D., a umowa połączenia obu spółek została wpisana do rejestru [...] maja 2002 r. W oparciu o te ustalenia organ uznał, że wniosek o zmianę decyzji nie pochodził od strony.

Sąd stwierdził, że organ wskazał, jednak, że stroną postępowania nie jest także B. z siedzibą w I., T.. Urząd Patentowy RP przyznał, że nazwę tę wpisano omyłkowo w zgłoszeniu znaku [...]. Z ustaleń organu wynika, że podmiot o nazwie B. z siedzibą w I., T.nie figuruje w rejestrze Izby Handlowej w Izmirze. W tych okolicznościach Urząd Patentowy RP doszedł do przekonania, że ze względu na brak pochodzącego od strony żądania wszczęcia postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

Sąd stwierdził, że przedstawione przez organ uzasadnienie decyzji o umorzeniu postępowania jest wewnętrznie niespójne, przez co narusza przepisy procedury administracyjnej, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Sąd podkreślił, że stanowisko Urzędu Patentowego RP zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ( z dnia 31 grudnia 2014 r.) zdaje się sanować sytuację, w której jako uprawniony do znaku towarowego został wskazany podmiot nieistniejący (brak danych o podmiocie B. z siedzibą w I., T.) i nie zmierza do wyjaśnienia zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa jakiemu podmiotowi prawo to w istocie zostało udzielone.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a., a tym samym umarzając postępowanie naruszył także art. 105 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że obowiązkiem Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Rozpoznając sprawę ponownie po wyroku WSA: Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. działając na podstawie art. 245 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1418 z późn. zm. dalej p.w.p.) w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpoznaniu wniosku z dnia 24 marca 2014 r. złożonego przez B. z siedzibą w I., T., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie dokonania zmiany decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny [...] zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r. przez B. z siedzibą w I., T. za numerem [...] - uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie w sprawie zmiany decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ patentowy skoncentrował się głównie na orzecznictwie do art. 155 k.p.a.

Organ stwierdził, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji należało umorzyć ponieważ wniosek o zmianę został złożony przez podmiot nie będący stroną w sprawie.

Powyższa decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez D. z siedzibą w I., T..

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mającym wpływ na ostateczny wynik postępowania w niniejszej sprawie, poprzez:

a. niewzięcie pod uwagę stanu faktycznego oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności niniejszej sprawy, przejawiające się w braku wystarczającego uzasadnienia Urzędu Patentowego RP odmowy dokonania zmiany w decyzji udzielającej prawa ochronnego na znak towarowy [...] skarżącego;

b. niedokonanie całościowej i pełnej oceny argumentów oraz dowodów (dokumentów) zawartych w niniejszej sprawie, które miały istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

c. niewzięcie pod uwagę pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. do Urzędu Patentowego RP z załączonymi dokumentami, w którym to piśmie skarżący wnosi o dokonanie zmiany nazwy spółki właściciela znaku towarowego [...] w Rejestrze Znaków Towarowych Urzędu Patentowego RP z: B. na: spółkę o nazwie D., które miało bardzo istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy;

d. naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez brak uprzedniego wezwania skarżącego do złożenia wyjaśnień i złożenia odpowiednich dokumentów dotyczących strony postępowania w sprawie zmiany nazwy właściciela znaku towarowego [...] i umożliwienia skarżącemu złożenia stosownych wyjaśnień w tej sprawie;

2. Naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich przesłanek, którymi kierował się Urząd Patentowy RP przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. w tej sprawie;

3. Naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 77 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie procedury postępowania oraz właściwego uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie;

4. Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 80 k.p.a. w zw. z 107 § 3 k.p.a., dotyczące niewłaściwej oceny przez Urząd Patentowy RP zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynikające z braku dokonania pogłębionej analizy w tym zakresie.

Skarżący podniósł także kwestię niezastosowania się do zapadłego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 584/15.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem.

Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 252 p.w.p.).

Ponieważ w sprawie niniejszej zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 584/15 to zgodnie z art. 153 ppsa Urząd Patentowy był związany tym prawomocnym rozstrzygnięciem.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a: Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności.

W sprawie niniejszej jednak Urząd Patentowy pominął prawomocny wyrok WSA z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 584/15. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nawet nie wspomniał, że takie rozstrzygnięcie w sprawie zostało wydane.

Organ w uzasadnieniu decyzji ograniczył się w zasadzie do przytoczenia orzecznictwa odnośnie art. 155 k.p.a. aby uzasadnić rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany decyzji.

Pomimo konkretnych wskazań Sądu (ww. wyrok sygn. akt VI SA/Wa 584/15) Urząd Patentowy praktycznie nie odniósł się do meritum sprawy.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca domagał się zmiany nazwy właściciela znaku towarowego [...] przez wykreślenie B. z siedzibą w I., T. i wpisanie B. z siedzibą w I., T., a następnie wykreślenie B. z siedzibą w I., T. i wpisanie D. z siedzibą w I., T..

W decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy RP odmówił dokonania zmiany, a następnie zaskarżoną decyzją uchylił decyzję z [...] stycznia 2014 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W sprawie bezsporne jest, że prawo ochronne na znak towarowy [...] zostało udzielone na rzecz B. z siedzibą w I., T.. Zgłoszenia znaku dokonano [...] marca 2003 r., zaś decyzja w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego została wydana [...] marca 2006 r.

Urząd Patentowy RP doszedł do przekonania, że ze względu na brak pochodzącego od strony żądania wszczęcia postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] marca 2006 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe i umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

Stanowisko Urzędu Patentowego RP zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zdaje się akceptować sytuację, w której jako uprawniony do znaku towarowego został wskazany podmiot nieistniejący (brak danych o podmiocie B. z siedzibą w I., T.) i nie zmierza do wyjaśnienia zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa jakiemu podmiotowi prawo to w istocie zostało udzielone.

W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a., a tym samym umarzając postępowanie naruszył także art. 105 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na powyższe kwestie wskazywał już Sąd w ww. wyroku z 2015 r. gdzie podkreślono, że obowiązkiem Urzędu Patentowego RP będzie rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ nie wykonał jednak tych wskazań.

Należy przypomnieć, że organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań Sądu oraz art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Należy przypomnieć organowi administracji, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

W niniejszej sprawie organ nie ustalił nawet jaki podmiot jest faktycznie uprawniony do przedmiotowego znaku towarowego. Czy podmiot ten istniej czy też został wskazany podmiot nieistniejący (brak danych o podmiocie B. z siedzibą w I., T.).

Sąd stwierdza, że działania UP nie zmierzały do wyjaśnienia zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa jakiemu podmiotowi prawo to w istocie zostało udzielone.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, obowiązkiem Urzędu Patentowego RP będzie zbadanie sprawy w jej całokształcie i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów strony przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ ma także obowiązek zastosować się do wskazań zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA z dnia 13 sierpnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 584/15.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.