Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 998/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Komisja Orzekająca
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 14 poz 114
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Andrzej Skoczylas (spr.) Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2092/13 w sprawie ze skargi J. G. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. G. na rzecz Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2092/13 (dalej wyrok z [...]

grudnia 2013 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd

I instancji) oddalił skargę J. G. (dalej skarżący, strona albo Wójt Gminy)

na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny

finansów publicznych (dalej zwanej Główną Komisją albo organem II instancji) z [...]

czerwca 2013 r., nr [...] (dalej orzeczenie z [...]

czerwca 2013 r.) utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w

sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej zwanej Regionalną

Komisją albo organem I instancji) z [...] stycznia 2013 r., nr [...] (dalej

orzeczenie z [...] stycznia 2013 r.) w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie

dyscypliny finansów publicznych.

Powyżej wskazany wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i

prawnym sprawy:

Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych we wniosku z 2 października 2012

r., skierowanym do Regionalnej Komisji, wniósł o ukaranie Wójta Gminy z uwagi na

naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegające na niewykonaniu w terminie

zobowiązań Gminy N. z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem

na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin w łącznej kwocie [...] zł,

czego skutkiem była zapłata odsetek w łącznej wysokości [...] zł. Rzecznik wniósł

o wymierzenie obwinionemu kary nagany.

Po przeprowadzeniu w dniu [...] stycznia 2013 r. rozprawy w sprawie

naruszenia dyscypliny finansów publicznych Regionalna Komisja ustaliła, że

skarżący, nie wykonując w terminie zobowiązań stanowiących wpłaty do budżetu

państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej dla gmin,

naruszył art. 35 ust. 1 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek

samorządu terytorialnego (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 80, poz. 526 ze zm., dalej u.d.j.s.t.),

co skutkowało zapłatą odsetek w łącznej wysokości [...] zł, a to wypełnia

znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych w rozumieniu art. 16 ust. 1

ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów

publicznych (t.j. Dz.U. 2005 r., nr 14, poz. 114 ze zm., dalej u.o.n.d.f.p.).

W orzeczeniu z [...] stycznia 2013 r. Regionalna Komisja uznała Wójta Gminy

winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych i wymierzyła mu karę

upomnienia.

Organ, kwestionując argumenty obwinionego, wskazał, że Wójt Gminy jako

organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, realizując budżet, powinien

mieć na uwadze prawidłowe jego wykonanie zarówno po stronie dochodów, jak i

wydatków oraz zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe na planowane wydatki.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia skarżący wniósł o jego uchylenie w

całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy przez uznanie go niewinnym naruszenia

dyscypliny finansów publicznych.

W uzasadnieniu Wójt Gminy stwierdził, że uznanie go winnym naruszenia

dyscypliny finansów publicznych określonego w art. 16 u.o.n.d.f.p. jest

nieprawidłowe, ponieważ jego działania nie wypełniają dyspozycji tego przepisu, w

związku z art. 3 u.o.n.d.f.p., w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia czynu,

a tym samym nie noszą znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

Według obwinionego art. 16 u.o.n.d.f.p. należy interpretować w powiązaniu z art. 3

u.o.n.d.f.p. Zgodnie z art. 3 u.o.n.d.f.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie

popełnienia zarzucanych czynów, przepisów ustawy nie stosuje się do należności

celnych i należności podatkowych stanowiących dochody budżetu państwa lub

jednostki samorządu terytorialnego. U.o.n.d.f.p. nie definiuje takich pojęć, jak

"należności podatkowe" (o których mowa w art. 3), czy "zobowiązania" (o których

mowa w art. 16). Przyjmuje się zatem, że pojęcia te należy interpretować zgodnie z

potocznym ich rozumieniem bądź wykorzystując definicje tych pojęć zawarte w

innych przepisach prawa. Definicja pojęcia "podatki" zawarta jest w art. 3 pkt 3 lit. c)

ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 749 ze

zm., dalej o.p.), w myśl którego przez podatki należy rozumieć też niepodatkowe

należności budżetowe. W ocenie skarżącego wydaje się zasadne stosowanie

pomocniczo tej definicji do interpretacji pojęcia "należności podatkowe" zawartego w

art. 3 u.o.n.d.f.p., tym bardziej, że do wpłat dokonywanych przez gminy do budżetu

państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej należy

stosować przepisy działu III o.p., zgodnie z przepisami art. 35 ust. 3 u.d.j.s.t. Z kolei,

jeśli chodzi o pojęcie "zobowiązania", w doktrynie przyjmuje się definicję zawartą w

przepisach art. 353 Kodeksu cywilnego.

W ocenie skarżącego, należności Skarbu Państwa z tytułu wpłat

dokonywanych przez gminy do budżetu państwa z przeznaczeniem na część

równoważącą subwencji ogólnej mieszczą się w pojęciu "należności podatkowe", o

których mowa w art. 3 u.o.n.d.f.p. Równolegle należy przyjąć, że zobowiązanie gminy

wobec Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 29 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1

u.d.j.s.t., nosi cechy zobowiązania w ujęciu cywilistycznym i tym samym mieści się w

pojęciu "zobowiązania", zawartym w przepisach art. 16 u.o.n.d.f.p. Skoro w dacie

popełnienia zarzucanych czynów u.o.n.d.f.p. nie należało stosować do należności

podatkowych, stanowiących dochody budżetu państwa, a więc również (biorąc pod

uwagę przedstawiony sposób rozumienia art. 3 i art. 16 u.o.n.d.f.p.) do należności

Skarbu Państwa z tytułu wpłat dokonywanych przez gminy do budżetu państwa z

przeznaczeniem na część równoważącą subwencji ogólnej, to nieterminowe

regulowanie zobowiązań z tego tytułu przez gminy w 2011 r., skutkujące zapłatą

odsetek również w 2011 r., nie było objęte dyspozycją art. 16 u.o.n.d.f.p. Działania

Wójta Gminy mogłyby ewentualnie wypełniać dyspozycję art. 16 u.o.n.d.f.p., gdyby

miały miejsce po 11 lutego 2012 r., tj. po wejściu w życie ustawy zmieniającej ustawę

o dyscyplinie finansów publicznych, którą zmodyfikowano brzmienie art. 3 u.o.n.d.f.p.

Ponieważ nieterminowe regulowanie zobowiązań i odsetek za zwłokę przez

obwinionego obejmowało okres lipiec-listopad 2011 r., stąd też - uwzględniając

przepisy art. 24 ust. 1 u.o.n.d.f.p. - w ocenie skarżącego, jego działania nie noszą

znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

Orzeczeniem z [...] czerwca 2013 r. Główna Komisja utrzymała w mocy

orzeczenie Regionalnej Komisji.

W uzasadnieniu orzeczenia Główna Komisja podzieliła ustalenia faktyczne

poczynione przez organ I instancji. W ocenie Głównej Komisji, subwencja ogólna (ani

jakakolwiek jej część) nie jest należnością podatkową ani należnością celną, o

których mowa w art. 3 u.o.n.d.f.p. Cytując przepis art. 3 pkt 3 lit e) o.p. z sugestią, że

ustawa ta przez "podatek" rozumie również opłaty oraz "niepodatkowe należności

budżetowe", skarżący nie uwzględnia faktu, że we wskazanym przepisie zawarto

definicje utworzone dla potrzeb tej ustawy. Ponadto obrona pomija regulację art. 3

pkt 8 o.p., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o "niepodatkowych

należnościach budżetowych" - rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami

należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu

terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Bez wątpienia zatem

wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji

ogólnej są niepodatkowymi należnościami budżetowymi, wynikającymi ze stosunków

publicznoprawnych, i nie noszą cech zobowiązania w ujęciu cywilnoprawnym.

Komisja wskazała, że skarżący w toku postępowania przed Rzecznikiem

Dyscypliny Finansów Publicznych i przed Regionalną Komisją wyraźnie stwierdzał,

że niezrealizowanie wynikających z ustawy o dochodach jednostek samorządu

terytorialnego obowiązków terminowego przekazania do budżetu państwa środków

przeznaczonych na część równoważącą subwencji ogólnej traktował jako mniejsze

zło. Główna Komisja wskazała w powyższym kontekście, że obowiązek

pierwszeństwa dla należności publicznoprawnych wynika z racji ogólnospołecznych.

Obwiniony nie uwzględnia przy tym faktu, że środki, które powinien był przekazać do

budżetu państwa, podlegałyby przekazaniu do innych gmin, korzystających z części

równoważącej subwencji, gmin znajdujących się w jednoznacznie trudniejszej

sytuacji.

Zdaniem Głównej Komisji Orzekającej wymierzona obwinionemu kara

upomnienia, najłagodniejsza z katalogu kar zawartych w art. 31 ust. 1 pkt 1

u.o.n.d.f.p., uwzględnia dotychczasową niekaralność obwinionego oraz bardzo dobrą

opinię o jego wywiązywaniu się z obowiązków służbowych.

Pismem z 2 sierpnia 2013 r. Wójt Gminy złożył skargę na powyższe

orzeczenie Głównej Komisji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go

orzeczenia Regionalnej Komisji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym

kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 i art. 3 u.o.n.d.f.p., przez błędne

uznanie, że w sprawie, polegającej na nieterminowym regulowaniu w 2011 r.

zobowiązań gminy z tytułu wpłat dokonywanych z przeznaczeniem na część

równoważącą subwencji ogólnej ww. przepisy miały zastosowanie, a zmiana treści

tych przepisów, mająca miejsce w okresie między datami popełnienia czynów (w

2011 r.) a datami orzekania przez komisje obu instancji (w 2013 r.), nie miała wpływu

na sytuację prawną skarżącego, w szczególności nieprawidłowe przyjęcie, że

przepisy wcześniejsze nie były dla skarżącego względniejsze, co miało wpływ na

wynik sprawy;

b) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik

sprawy, tj. art. 80 ust. 1 i art. 89 ust. 1 u.o.n.d.f.p. przez brak wszechstronnego

rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym nieuwzględnienia okoliczności

przemawiających na korzyść skarżącego, a w konsekwencji uznanie go winnym

naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

W odpowiedzi na skargę z [...] września 2013 r. Główna Komisja wniosła o jej

oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

Zdaniem sądu I instancji zaskarżone orzeczenie z [...] czerwca 2013 r.

odpowiada prawu. Główna Komisja dokonała prawidłowej oceny prawnej ustalonego

stanu faktycznego, orzekając, że popełniony został czyn określony w art. 16 ust. 1

u.o.n.d.f.p., polegający na niewykonaniu w terminie zobowiązań Gminy N. z

tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą

subwencji ogólnej dla gmin w łącznej kwocie [...] zł, czego skutkiem była

zapłata odsetek w łącznej wysokości [...] zł. Zważywszy na to, że u.d.j.s.t. nie jest

ustawą podatkową, nieuprawniona jest teza o traktowaniu wpłaty na część

równoważącą subwencji ogólnej dla gmin jako zobowiązania podatkowego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w słowniczku ustawy o.p. brak

definicji pojęcia "należność podatkowa". Definiując pojęcie niepodatkowych

należności budżetowych, ustawodawca w art. 3 pkt 8 o.p. wyjaśnił, że rozumie się

przez to pojęcie niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód

budżetu państwa lub budżetu samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków

publicznoprawnych. Ponadto, gdyby ustawodawca uznał, że pojęcie "należność

podatkowa" należy rozumieć w szczególny sposób, zdefiniowałby je w ustawie bądź

odesłał do odpowiednich przepisów. Taką konstrukcję zastosowano w art. 2

u.o.n.d.f.p., odsyłając w zakresie znaczenia niektórych pojęć do ustawy o finansach

publicznych. Należy dodać, że obecnie, po nowelizacji ustawy o odpowiedzialności

za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, która obowiązuje od 11 lutego 2012

r., takie odesłanie zawarte jest również w art. 3 u.o.n.d.f.p., zgodnie z którym

przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 16, nie stosuje się do określania, ustalania,

poboru lub wpłaty należności celnych i należności z tytułu podatków i opłat, o których

mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i 3 o.p., stanowiących dochody budżetu państwa lub

jednostki samorządu terytorialnego, w tym odsetek za zwłokę, a także udzielania ulg i

zwolnień w zakresie tych należności.

Niezasadna jest także argumentacja, w myśl której fakt, że do określonych

należności mają zastosowanie przepisy o.p. lub ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, ma przesądzać o tym, że są to należności podatkowe.

W skardze kasacyjnej z [...] lutego 2014 r. Wójt Gminy reprezentowany przez

radcę prawnego zaskarżył wyrok z 16 grudnia 2013 r., zarzucając na podstawie art.

174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r,, poz. 270 ze zm, dalej p.p.s.a.) naruszenie:

a) prawa materialnego, tj. art. 16 i art. 3 u.o.n.d.f.p. przez błędną jego wykładnię

wskutek przyjęcia, że w sprawie polegającej na nieterminowym regulowaniu w 2011

r. zobowiązań gminy z tytułu wpłat dokonywanych z przeznaczeniem na część

równoważącą subwencji ogólnej, wskazane przepisy, art. 16 i art. 3 znowelizowanej

u.o.n.d.f.p., znajdowały zastosowanie tak w dacie popełnienia, tj. w 2011 r., jak i w

dacie orzekania, tj. w 2013 r., albowiem przepisy obowiązujące w czasie popełnienia

czynów nie były dla skarżącego względniejsze, a w konsekwencji uznanie, że

zarzucane czyny noszą znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych, co

miało wpływ na wynik sprawy,

b) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a

mianowicie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy

skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej (komisji

orzekających) dotknięte było wadami, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy,

takimi jak: nieuwzględnienie wszystkich okoliczności w sprawie, w tym okoliczności

przemawiających na korzyść skarżącego i jednostronne rozpatrzenie materiału

dowodowego, wbrew przepisom art. 80 ust. 1 i art. 89 ust. 1 u.o.n.d.f.p., a w

konsekwencji uznanie skarżącego winnym naruszenia dyscypliny finansów

publicznych, w oparciu o art. 19 ust. 2 u.o.n.d.f.p. Przy uwzględnieniu całokształtu

okoliczności sprawy zachodziłyby podstawy do ekskulpacji skarżącego.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 §1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. skarżący

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie skargi do

ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według

norm prawem przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów

postępowania poniesionych przed sądem I instancji, a także kosztów zastępstwa

procesowego.

Zdaniem skarżącego czyn polegający na niewykonaniu w terminie zobowiązań

Gminy N. z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część

równoważącą subwencji ogólnej dla gmin, czego skutkiem była zapłata odsetek, nie

wypełnia dyspozycji art. 16 ust. 1 u.o.n.d.f.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie

popełnienia czynu, a tym samym nie nosi znamion naruszenia dyscypliny finansów

publicznych, Art. 3 i 16 u.o.n.d.f.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia

czynów były bardziej korzystne dla skarżącego, stąd też należało je zastosować na

podstawie art. 24 ust. 1 u.o.n.d.f.p.

W ocenie skarżącego, sąd I instancji nie uwzględnił faktu niższych wpływów

do budżetu z powodu braku chętnych do nabycia gruntów oraz faktu niższych

wpływów udziałów w podatku dochodowym od osób fizycznych z prognozami

Ministerstwa Finansów. Poza tym, powoływanie się przez sąd I instancji na

obowiązek pierwszeństwa należności publicznoprawnych było w niniejszej sprawie

jedynie formalne i jednostronne, skoro gmina uregulowała w miarę sprawnie zaległe

zobowiązania, jak i zrekompensowała swoje zaległości wpłatami odsetek za zwłokę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie okazała się zasadna.

Dokonując kontroli instancyjnej wyroku sądu I instancji z 16 grudnia 2013 r.,

Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. w

postępowaniu kasacyjnym rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej następuje w

granicach skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu z urzędu przesłanek nieważności

postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania

zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

zapadł na skutek wniesionej skargi od orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej w

Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z [...] czerwca 2013 r.

utrzymującego w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o

Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z [...] stycznia 2013 r., w którym Wójt

Gminy N. został uznany winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych

polegającego na niewykonaniu w terminie zobowiązań Gminy N. z tytułu

wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część równoważącą subwencji

ogólnej dla gmin w łącznej kwocie [...] zł, czego skutkiem była zapłata

odsetek w łącznej wysokości [...] zł.

W skardze kasacyjnej sformułowany został jeden zarzut naruszenia prawa

materialnego oraz jeden zarzut uchybienia przepisom postępowania. W swojej treści

oba zarzuty w znacznym stopniu zbliżone zostały do uchybień podniesionych w

skardze na orzeczenie z [...] czerwca 2013 r. Z uwagi na to, że sąd I instancji w

sposób zgodny z prawem dokonał oceny legalności tego orzeczenia, sformułowane

zarzuty nie były uzasadnione.

Skarżący kasacyjnie niezasadnie wywodzi, że do momentu nowelizacji

u.o.n.d.f.p. mocą art. 1 pkt 1 i 11 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o

odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. 2011 r.t nr 240, poz. 1429 ze zm.), art. 3 i 16 u.o.n.d.f.p. nie były

na tyle precyzyjne, aby zakwalifikować nieterminowe wpłaty do budżetu państwa, o

których stanowią art. 29-31 u.d.j.s.t., jako czyny wypełniające dyspozycję art. 16

u.o.n.d.f.p. Zarówno bowiem w poprzednim stanie prawnym sprzed nowelizacji art. 3

u.o.n.d.f.p., kiedy to popełnione zostały przez Wójta Gminy N. czyny

wypełniające znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych, jak i obecnie

nieuprawnione pozostaje rozciąganie pojęcia "należności podatkowych" czy też

"należności z tytułu podatków i opłat" na obowiązkowe wpłaty na część równoważącą

subwencji ogólnej dla gmin. Wpłaty na część równoważącą subwencji ogólnej dla

gmin nie można uznać za należność podatkową z uwagi na brak podstaw do

dokonywania wykładni tego pojęcia według definicji określonych w słowniczku o.p.

oraz zrównywania znaczenia jednego pojęcia z innym sformułowaniem,

zamieszczonym w osobnej ustawie, mającym odrębne, ustalone znaczenie.

Subwencja ogólna nie jest należnością podatkową, tylko innego rodzaju

świadczeniem publicznoprawnym o charakterze bezzwrotnym, bezwarunkowym i

nieodpłatnym, które nie nosi cech zobowiązania w ujęciu cywilistycznym. Dla istoty

charakteru prawnego wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część

równoważącą subwencji ogólnej nie miała także znaczenia zmiana brzmienia art. 3

u.o.n.d.f.p. dokonana wyżej wskazaną ustawą z [...] sierpnia 2011 r. Zastąpienie

przez ustawodawcę zwrotu "należności podatkowe" sformułowaniem "podatki i

opłaty" wraz z odesłaniem do przepisów o.p. nie zmienia tego, że brak dokonania

wpłat, które spoczywały na skarżącym kasacyjnie, w okresie popełnionych czynów

wypełniał znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Z opisanych

względów nie można było uznać, że przepisy obowiązujące w czasie popełnienia

czynów byłyby dla skarżącego kasacyjnie względniejsze.

Przechodząc do drugiego zarzutu naruszenia przepisów postępowania,

zarówno w orzeczeniach organów obu instancji, jak i w uzasadnieniu wyroku z 16

grudnia 2013 r. rozważone zostały w wyczerpujący sposób podnoszone przez

skarżącego kasacyjnie względy przemawiające na Jego korzyść. Z racji brzmienia

znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów nie miały one jednak wpływu na

samą odpowiedzialność skarżącego kasacyjnie, jak i jej rodzaj. Należy w tym miejscu

podkreślić, że skarżący kasacyjnie nie wskazał, które dokładnie elementy w

ustalonym stanie faktycznym zostały ustalone w sposób niezgodny z prawdą.

Przedstawione z kolei przez Niego okoliczności nie miały wpływu ani na samo

przypisanie Jemu odpowiedzialności za popełnione czyny, ani na wysokość

nieuiszczonej do budżetu państwa wpłaty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt 1 wyroku, działając w oparciu o art.

184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

W pkt 2 Sąd zasądził na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. od skarżącego

kasacyjnie na rzecz Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie

Dyscypliny Finansów Publicznych kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.