Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 752/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. N. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej G. N. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Minister Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej

w W.(dalej: "Minister" lub "MF"), pismem z [...] maja 2016 r. udzielił G. N. (dalej: "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca") pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie dotyczącej skutków podatkowych wypłaty odszkodowania na tle przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.; dalej: "updof").

2. Przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

W zeznaniu podatkowym (PIT-37) za 2014 r. Skarżąca nie ujęła wypłaconego przez dotychczasowego pracodawcę (u którego była zatrudniona od 2009 r.) odszkodowania za niesłusznie rozwiązaną umowę o pracę. W 2010 r. nabyła prawa

do okresu chronionego w związku z wiekiem (4 lata do emerytury). Pracowała

na stanowisku kierownika administracji oraz rozliczała wnioski o płatność w ramach realizowanych projektów ze środków unijnych. W 2012 r. nowy Dyrektor podjął decyzję o przyjęciu na stanowisko Skarżącej osoby zaufanej. Postanowił zatem zwolnić Skarżącą, która była jednak w okresie ochronnym. Ponieważ nie chciała odejść dobrowolnie, posunął się do zwolnienia jej w trybie art. 52 Kodeksu pracy (zwolnienie karne) i [...] marca 2013 r. Skarżąca otrzymała rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Tryb zwolnienia pozbawił ją możliwości zgłoszenia się do Urzędu Pracy jako osoba bezrobotna oraz możliwości skorzystania z ubezpieczenia kredytów, które spłacała. Jako osoba samotna została więc nagle bez pracy z długami, których nie miała jak spłacać. Wnioskodawczyni była przede wszystkim zdruzgotana tym, że można wyrzucić kogoś z pracy bez żadnej winy, bezpodstawnie, dla własnych potrzeb. Zwolnienie Wnioskodawczyni z pracy spowodowało [...] i nawrót chorób, które ją dotknęły (choroba w., choroba w. i t.) przez ogromny stres. Ponieważ uznała je za bezpodstawne, skierowała sprawę do Sądu Pracy. Podczas rozprawy, która odbyła się [...] grudnia 2013 r. doszło do ugody sądowej, tj.: rozwiązania umowy na mocy porozumienia stron (zmiana świadectwa pracy na dzień [...] marca 2013 r.) oraz wypłaty tytułem odszkodowania kwoty [...] zł w dwóch ratach ([...] zł i [...] zł) w 2014 r. Odszkodowanie stanowiło rekompensatę za wyrządzoną Skarżącej krzywdę moralną, materialną i zdrowotną. Było także naprawieniem szkody wynikłej z nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę. Z treści ugody sądowej wynika, że świadczenie ma charakter odszkodowania wypłaconego na podstawie ugody i korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymane odszkodowanie nie było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie dotyczyło korzyści jakie mogłaby Wnioskodawczym osiągnąć, gdyby nie wyrządzono jej tej szkody. Otrzymane odszkodowanie nie stanowi utraconego wynagrodzenia, nie jest wyrównaniem krzywd za wyrządzoną szkodę. Wysokość oraz zasady odszkodowania zostały ustalone na rozprawie sądowej. Wyrządzonej krzywdy nie są w stanie wyrównać żadne pieniądze, jeśli o pracy decydują uwarunkowania polityczne i prywatne przesłanki, a nie rzetelna praca wykonywana prawie 40 lat. Organ podatkowy wezwał Skarżącą do korekty zeznania PIT-37 za 2014 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) czy otrzymane w wyniku ugody sądowej odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę, wypłacone zgodnie z art. 56 Kodeksu pracy korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 updof?

2) czy otrzymane odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy

o pracę korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b updof?

Zdaniem skarżącej, wysokość i zasady przyznania odszkodowania za niesłuszne zwolnienie z pracy przyznane Wnioskodawczym w drodze ugody sądowej wynikają wprost z art. 56 Kodeksu pracy, który stanowi normatywne źródło pracy, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof. Wysokość odszkodowania została ustalona na mocy ugody sądowej. Możliwość zawarcia ugody między stronami za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę nie została wyłączona z przepisów prawa pracy i nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Odszkodowanie przyznane

w drodze ugody sądowej jest takim samym odszkodowaniem jak odszkodowanie przyznane na podstawie wyroku sądowego (wynika z tych samych podstaw materialnych). W ugodzie sądowej określono odszkodowanie, a nie wynagrodzenie. Jest to wyrównanie wyrządzonych krzywd, a nie wyrównanie wynagrodzenia.

Reasumując, wypłacone odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3b updof. Korzysta też ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3, gdyż zasady ustalania odszkodowania wynikają wprost

z odrębnych przepisów/ustaw, tj. Kodeksu pracy (art. 45).

Co do zasady odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie tych ustaw, są zwalniane z podatku dochodowego od osób fizycznych. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 3g ww. ustawy jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (wyłącza zwolnienie odszkodowania ustalone na mocy ugody). Prowadzi to do tego, że odszkodowania ustalone ugodą są opodatkowane, a przyznane wyrokiem sądu korzystają ze zwolnienia. Stanowi to naruszenie zasady równości wobec prawa, poprzez zróżnicowanie sytuacji tych osób, co stoi w sprzeczności z zasadą demokratycznego państwa prawnego i prowadzi do rażącej niespójności rozwiązań prawnych.

2.2. Minister Finansów stanowisko skarżącej uznał za nieprawidłowe. Powołując się na przepisy art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 21 ust. 1 pkt 3b updof zauważył, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy za porozumieniem stron. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości odszkodowania. W tej sytuacji, zdaniem organu interpretacyjnego przyjąć należało,

że zawarta między Skarżącą a pracodawcą ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm.; dalej: "Kc"). W świetle treści tego przepisu strony zawierające ugodę, czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownicy utracone przez nią, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Odszkodowanie nie jest rekompensatą

za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy

o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w efekcie za porozumieniem stron (czyli

za zgodą Skarżącej). Odszkodowanie to ma więc tak naprawdę zrekompensować zarobek, jaki Skarżąca mogłaby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło. Określone w ugodzie świadczenie przyznane Skarżącej na zaspokojenie roszczeń wynikających z łączącego strony stosunku pracy nie jest zatem odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof. Zastosowanie do tej części świadczenia mógłby mieć przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b tej ustawy, jednakże zgodnie z treścią tego przepisu, zwolnienie nie ma zastosowania

do odszkodowań dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Dlatego wypłacona kwota nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof. Nie znajdzie również zastosowania do wypłaconej kwoty przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b updof.

W konsekwencji, wypłacona na rzecz skarżącej kwota wynikająca z zawartej ugody sądowej nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych. Kwota ta winna być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy, gdyż wypłata tego świadczenia miała swe źródło w uprzednio łączącym pracownika (Skarżącą)

z pracodawcą stosunkiem pracy. Tym samym wypłacona kwota stanowi dla Skarżącej przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu. Były pracodawca obowiązany był zatem obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz wystawić informację (PIT-11), zaś Wnioskodawczyni ww. kwotę obowiązana była opodatkować w zeznaniu podatkowym łącznie z pozostałymi dochodami osiągniętymi w danym roku podatkowym.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") skargę na ww. interpretację. Wystąpiła o jej uchylenie, stawiając przy tym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

1) art. 21 ust. 1 pkt 3 updof przez błędną wykładnię i przyjęcie, że odszkodowanie uzyskane przez poszkodowaną na podstawie ugody sądowej nie podlega zwolnieniu

od podatku dochodowego, gdy z przedstawionego stanu faktycznego i prawnego wynika, że korzystało ze zwolnienia od podatku;

2) art. 21 ust. 1 pkt 3b) updof poprzez błędną wykładnią i przyjęcie, że odszkodowanie uzyskane przez poszkodowaną na podstawie ugody sądowej nie podlega zwolnieniu

od podatku dochodowego, gdy z przedstawionego stanu faktycznego i prawnego wynika, że korzystało ze zwolnienia od podatku;

3) art. 56 w związku z art. 58 Kodeksu pracy i art. 45 Kodeksu pracy polegające

na dokonaniu błędnej interpretacji przepisów poprzez przyjęcie, że przyznane odszkodowanie było wyrównaniem utraty przez poszkodowaną utraconych zarobków, co było błędną interpretacją, gdyż wysokość odszkodowania nie miała powiązania

z wysokością wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy, lecz miało ewidentnie charakter odszkodowawczy związany ze szkodami materialnymi oraz moralnymi poniesionymi przez poszkodowaną w związku ze zwolnieniem jej w trybie art. 52 Kp;

4) art. 30 Kp poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że za zwolnienie w tym trybie można wypłacić odszkodowanie.

3.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko część zarzutów postawionych przez jej autora okazała się zasadna.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej także jako "uppsa"), czyli będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną Sąd uznał, że wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej Ministra Finansów. Zasadne okazały się bowiem zarzuty skargi dotyczące naruszeniem przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 3b updof.

4.2. W rozpoznawanej sprawie skarżąca we wniosku wskazała, że w ramach ugody sądowej otrzymała w 2014 r. odszkodowanie ([...] zł) za "wyrządzoną krzywdę moralną, materialną i zdrowotną" w związku z "niesłusznym" wypowiedzeniem umowy o pracę na podstawie art. 52 Kodeksu pracy. Zdaniem skarżącej, odszkodowanie otrzymane w wyniku ugody sądowej za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę, wypłacone na podstawie art. 56 Kodeksu pracy, podlega zwolnieniu

podatkowemu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b updof. Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Otrzymane przez skarżącą odszkodowanie

na podstawie ugody sądowej, tj. zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej także jako "Kc"), gdyż przepisy Kodeksu pracy "nie przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy za porozumieniem stron", ma "tak naprawdę zrekompensować zarobek, jaki Wnioskodawczyni mogłaby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło". Otrzymane w wyniku ugody sądowej odszkodowanie, o którym mowa we wniosku, "nie jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa

w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof". Nie podlega zatem zwolnieniu od podatku na podstawie przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3b updof. Otrzymana w wyniku ugody sądowej kwota winna być zakwalifikowana do przychodu ze stosunku pracy.

4.3. Ramy materialnoprawne.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 updof (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.), wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost

z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy, z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Z powyższych przepisów wynika, iż aby określone świadczenie mogło zostać objęte wspomnianym zwolnieniem, winno ono spełniać warunki określone w pierwszej części tego przepisu i nie może być wymienione w katalogu wyjątków od stosowania zwolnienia wymienionych w punktach od a) do g).

W świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b updof wolne od podatku dochodowego są także inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

5. Zdaniem Sądu, zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana przez Ministra Finansów z naruszeniem przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz 3b lit. b) updof poprzez błędną wykładnię, w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania

z obrotu prawnego. Organ interpretacyjny wadliwie przyjął bowiem, że świadczenie wypłacone na podstawie ugody sądowej dotyczącej wadliwego rozwiązania umowy

o pracę nie jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof, tylko z tej przyczyny, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wprost wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę

za porozumieniem stron. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy prawne prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których przepisy Kodeksu pracy (między innymi art. 56 i art. 58) mogą być uważane

za przepisy odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof, jako wprost określające wysokość lub zasady ustalania odszkodowania (zob. wyrok NSA z 25 lutego 2016 r., II FSK 3448/13; Lex nr 1983174, dostępny także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako: "CBOSA"). Również w sytuacji, gdy przepisy art. 56 i art. 58 Kp stanowiły podstawę prawną zawarcia ugody sądowej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2007 r., III SA/Wa 872/07; CBOSA). Dodać należy, że treść uzasadnienia zaskarżonej interpretacji jest wewnętrznie sprzeczna, gdyż organ interpretacyjny wypłacone skarżącej w 2014 r. sporne świadczenie traktuje w ramach innego wątku rozważań jako odszkodowanie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b) updof. Tyle tylko, że wbrew temu, co wynika ze stanu faktycznego wyraźnie przedstawionego przez skarżącą. Minister Finansów odstąpił przy tym od dokonania stosownych rozważań

na tle przepisów art. 45, art. 56 i art. 58 Kodeksu pracy, powoływanych przez skarżącą

we wniosku o wydanie interpretacji. Z przepisów tych wynika zaś, że wypłacone skarżącej świadczenie należy uznać za odszkodowanie (w całości lub w części).

Odrębną kwestią jest to, czy otrzymane przez skarżąca odszkodowanie dotyczy utraconych korzyści (wynagrodzenia), na co mogłaby wskazywać wykładnia art. 58 Kp, czy też ma charakter zadośćuczynienia, zgodnie ze stanowiskiem skarżącej. Skoro jednak Minister Finansów w związku z wadliwym założeniem dotyczącym braku podstaw prawnych do uwzględnienia przepisów Kodeksu pracy przy dokonywaniu wykładni przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 updof w przypadku stanów faktycznych związanych z zawarciem ugody sądowej odstąpił od wykładni przepisów art. 45, art. 56

i art. 58 Kp, to za wadliwe należy uznać uzasadnienie jego stanowiska co do braku podstaw do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b) updof. Aczkolwiek nie sposób wykluczyć, że sporne świadczenie w całości lub w znacznej części ma charakter wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, zgodnie z art. 58 Kp. Kwestia ta powinna zostać wyjaśniona na etapie uzupełniania braków wniosku bądź też uwzględniona w uzasadnieniu interpretacji w ramach stosownych rozważań prawnych.

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela bowiem te poglądy prawne prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w świetle których specyfika prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie z tytułu poniesionych strat (damnum emergens) i odszkodowanie z tytułu utraconego zysku (lucrum cessans). To pierwsze służy przywróceniu stanu majątku, który istniał przed wystąpieniem szkody. Chodzi zatem o majątek obejmujący dochód z reguły opodatkowany. Aby szkoda została wyrównana, do rąk poszkodowanego trafić powinna równowartość uszczerbku w majątku. Opodatkowanie odszkodowania uniemożliwiłoby osiągnięcie wspomnianego celu. W praktyce oznaczałoby też kolejne opodatkowanie tego samego dochodu. Z tych właśnie przyczyn ustawodawca wprowadził zwolnienie,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 updof. Odszkodowanie z tytułu utraconego zysku powinno być opodatkowane. W przeciwnym razie podatnik, który osiągnął korzyść, znalazłby się w sytuacji korzystniejszej niż podatnik, który korzyść by utracił (zob. wyrok NSA z 16 września 2016 r., II FSK 2327/14; M. Podatkowy 2017/1/4, Lex nr 2108988, CBOSA).

Za chybione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 30 oraz art. 56 w związku z art. 58 i art. 45 kodeksu pracy, gdyż przepisy te nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonego aktu. Dokonanie wykładni tych przepisów może służyć rozwiązywaniu wątpliwości związanych ze stanem faktycznym przedstawionym przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczących charakteru spornego świadczenia otrzymanego w wyniku zawarcia ugody sądowej. Odszkodowane wypłacone na podstawie art. 58 Kp ma bowiem charakter wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, czyli może wiązać się z utraconym przez skarżącą zyskiem.

6. Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania, czyli dokonać wykładni przepisów art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3b lit. b) updof na tle stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą

we wniosku, uwzględniając przy tym przepisy art. 45, art. 56 i art. 58 Kodeksu pracy,

a także charakter odszkodowania wypłaconego skarżącej w ramach ugody sądowej zawartej z pracodawcą, o której mowa we wniosku o wydanie interpretacji.

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 146 § 1 uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na mocy przepisów art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 uppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804

ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego składają się: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego oraz [...] zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (pkt 2 sentencji wyroku).