Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 671/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]czerwca 2014 r., znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazania dokonania oceny stanu technicznego budynku p o s t a n a w i a: I. odrzucić skargę; II. zwrócić A. R. kwotę 500 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

A. R., reprezentowana przez pełnomocnika – matkę H. T.-R., złożyła w dniu 8 lipca 2014 r. skargę do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]czerwca 2014 r., znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazania dokonania oceny stanu technicznego budynku.

Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Odpis tego zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w dniu 20 sierpnia 2014 r. (k. 19 akt sądowych).

W dniu 27 sierpnia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącej, postanowieniem z dnia 1 października 2014 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 1 października 2014 r. zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II OZ 1223/14.

W związku z uprawomocnieniem się orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2014 r. skarżąca został ponownie wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od skargi w kwocie 500 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w dniu 19 grudnia 2014 r. (k. 87 akt sądowych).

W piśmie z dnia 8 grudnia 2014 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o wyrażenie zgody na rozłożenie na raty wpisu sądowego od skargi. Następnie skarżąca w dniu 24 grudnia 2014 r. wpłaciła 250 zł, a w dniu 7 stycznia 2015 r. ponownie uiściła 250 zł (k. 82-84, 88-89 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

W myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej także jako: "P.p.s.a.", skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż jeżeli strona po doręczeniu jej wezwania do uiszczenia opłaty sądowej, ale przed upływem siedmiodniowego terminu, złoży wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych, pierwotne wezwanie traci aktualność, gdy zaś nastąpi odmowa zwolnienia, wezwanie powinno być powtórzone po uprawomocnieniu się odmowy. W takiej sytuacji bezskuteczny upływ terminu oznaczonego w zarządzeniu wydanym ponownie powoduje odrzucenie skargi, choćby strona złożyła kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (por. przykładowo: postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2005 r., II FZ 125/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 12 oraz zachowujące aktualność w niniejszej sprawie postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC 1999, nr 11, poz. 196).

W niniejszej sprawie termin do uiszczenia wpisu od skargi, oznaczony w zarządzeniu wydanym ponownie po uprawomocnieniu się orzeczenia w przedmiocie prawa pomocy, upływał w dniu 29 grudnia 2014 r. – zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a.

W terminie tym skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w terminie, albowiem dopiero w dniu 7 stycznia 2015 r. opłacona została przez nią pełna kwota wpisu.

Skarga A. R. podlega więc odrzuceniu na podstawie powołanego art. 220 § 3 P.p.s.a.

Należy podkreślić, iż złożenie przez skarżącą wniosku o rozłożenie na raty należności z tytułu wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie, nie miało wpływu na obowiązek uiszczenia wpisu w zakreślonym przez Sąd terminie. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują jakiejkolwiek prawnej możliwości rozłożenia wpisu od skargi na raty, czy też odroczenia jego zapłaty. Wprawdzie art. 229 § 1 tej ustawy pozwala sądowi na rozłożenie na raty bądź odroczenie zapłaty nieuiszczonych należności sądowych, jednakże przepis ten odnosi się do nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a nie ma on zastosowania do wpisu od skargi, w stosunku do którego obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa i którego nieopłacenie powoduje odrzucenie skargi (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 126/04, CBOSA; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Warszawa 2009, s. 655).

Ponadto nawet gdyby uznać, iż skarżąca pozostawała w mylnym przekonaniu, że złożony przez nią wniosek o rozłożenie wpisu od skargi na raty spowoduje zawieszenie biegu terminu do jego uiszczenia, to nie miałoby to wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że nieznajomość przepisów prawa nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w dochowaniu terminu. W ocenie Sądu, analiza akt sądowych sprawy prowadzi do wniosku, iż skarżąca była prawidłowo i w sposób jasny informowana o czynnościach, do jakich wykonania została zobowiązana w związku ze złożoną przez nią skargą. W wezwaniu do uiszczenia wpisu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi. Pouczenie zawarte w tym wezwaniu nie mogło natomiast zawierać informacji o potencjalnych skutkach złożenia wniosku o rozłożenie wpisu na raty, skoro – jak wskazano wyżej – przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości odroczenia płatności lub rozłożenia na raty takich opłat (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 2 września 2013 r., I SA/Op 446/12, CBOSA oraz postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., I FZ 119/14, CBOSA).

Zwrot sumy pieniężnej, uiszczonej przez skarżącą tytułem wpisu od skargi, uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.