Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 203/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.14 ust.1, art.14 ust.10
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski, asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.), Protokolant Sarah Sobecka – Kucharczyk, po rozpoznaniu w dniu 01 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, listopad 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego kwotę 796,00 zł (siedemset dziewięćdziesiąt sześć) tytułem zwrotu kosztów postępowania 4. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] 2004r. Nr [...] określającej nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym za miesiące styczeń, marzec, listopad 2001r.

W uzasadnieniu wskazano, iż organ pierwszej instancji ustalił na podstawie danych z dokumentów celnych SAD uzupełnionych zeznaniami świadków, że w 2001r. pan M. S. dokonywał sprzedaży usług transportowych polegających na sprowadzaniu do Polski na rzecz indywidualnych odbiorców samochodów (tj. samochodu osobowego O. dla pana R. K., samochodu F. dla pani A. i R. K., samochodu F. dla pana R. F., samochodu S. dla pana A. G.). W przypadkach sprowadzanych z zagranicy samochodów dla innych osób M. S. występował jako pośrednik w kupnie sprzedaży tych samochodów , dokonując wyszukania samochodu odpowiadającego wymaganiom klienta , zapłaty w jego imieniu za samochód. Zapłata ta wchodziła w skład kwoty płaconej za sprowadzenie samochodu, naprawę i części zamienne.

Organ pierwszej instancji stwierdzając, że podatnik prowadził urządzenia księgowe, w których nie dokumentował obrotu w pełnej wysokości oraz nie składał deklaracji podatkowych i nie odprowadzał podatku od towarów i usług , określił wartość nie zaewidencjonowanej sprzedaży i ustalił łączny obrót podlegający opodatkowaniu za poszczególne miesiące w oparciu o przepisy art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług , określając podatek przy zastosowaniu stawki 22 %.

W ocenie organu odwoławczego przyjęty przez organ pierwszej instancji sposób określania wartości nie zaewidencjonowanej sprzedaży polegający na pomniejszeniu kwoty zapłaconej przez nabywcę samochodu o poniesione koszty wynikające z dokumentu SAD, znajduje uzasadnienie w wyczerpująco zebranym materiale dowodowym.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż za sprowadzane samochody i ewentualne ich naprawy podatnik nie wystawiał żadnych rachunków ani faktur VAT co potwierdzili świadkowie zeznając do protokołów przesłuchania świadków.

W skardze do Sądu Administracyjnego strona działając przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości, zasadzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .

Decyzji zarzucono:

- naruszenia prawa materialnego art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie pozwalające na ustalenie zawyżonego obrotu u skarżącego,

- naruszenie przepisów postępowania a w szczególności zasady zaufania obywateli do organów skarbowych – art. 121 , prawdy obiektywnej art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 187, 188, 191 i 193 Ordynacji podatkowej związanych z przebiegiem postępowania dowodowego których naruszeniem miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podnosi, iż materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe jest niepełny albowiem nie wyjaśniono wątpliwości zasygnalizowanych przez podatnika dotyczących wiarygodności zeznań świadków np. pana R. K.

Ponadto skarżący wskazuje, iż ustalony w sposób szacunkowy przychód w oparciu o art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług nie odzwierciedla stanu faktycznego jak również nie jest zbliżony do jego ustalenia. Przyjęta bowiem przez organy podatkowe zasada ustalenia przychodu nie tylko nie uwzględniała rodzaju dokonanej przez skarżącego sprzedaży usług zleconych przez kontrahentów to ponadto nie uwzględniała kosztów poniesionych przez usługodawcę (skarżącego). Nie wyjaśniono także okoliczności wskazanych przez wszystkich świadków, iż samochody były uszkodzone i wymagały szeregu napraw, demontażu i montażu części zamiennych.

Dodatkowo podniesiono, iż świadkowie przesłuchiwani byli pobieżnie wg schematycznie zadawanych pytań niejednokrotnie w ramach pomocy prawnej. Wskazano ,iż siedmiodniowy termin zakreślony przez organ skarbowy stosownie do art. 190 par. 1 Ordynacji podatkowej również nie został zachowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna , aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skardze.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Z ustaleń dokonanych przez organy podatkowe w trakcie prowadzonego postępowania wynikało, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usług mechaniki pojazdowej, blacharstwa i lakiernictwa auto holowania oraz pośrednictwa w kupnie-sprzedaży samochodów sprowadzanych z zagranicy w prowadzonej ewidencji przychodów nie ewidencjonował części obrotu z tytułu wykonywanych usług związanych z czynnościami sprowadzania samochodów osobowych na zlecenie osób trzecich. Ponadto ustalono, iż dopiero w dniu 04 maja 2001r. skarżący dokonał rejestracji dla podatku od towarów i usług, gdy w ocenie organów podatkowych już w miesiącu sierpniu 2000r. skarżący utracił prawo do podmiotowego zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług na mocy art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 08 sierpnia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) z tytułu sprzedaży wyrobu akcyzowego (samochodu osobowego).

Wyrokiem z dnia 01 czerwca 2005r. sygn. akt I SA/Bd 204/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r. wskazując, iż organy podatkowe nie ustaliły czy zaistniały wszystkie przesłanki określone w art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b cyt. ustawy a w konsekwencji czy podatnik utracił zwolnienie podmiotowe.

Skutkiem rozstrzygnięcia w zakresie roku 2000 musi być uchylenie również decyzji w zakresie roku 2001r. Skoro bowiem nie zostało wykazane , iż u skarżącego już w sierpniu 2000 roku powstał obowiązek rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług a sam podatnik rejestracji takiej dokonał dopiero w miesiącu maju 2001r., nie ma podstaw faktycznych i prawnych decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe za miesiąc styczeń, marzec i listopad 2001r. W niniejszej sprawie nie została bowiem ustalona podstawowa okoliczność tj. od kiedy skarżący utracił zwolnienie podmiotowe przysługujące mu z mocy art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT konsekwencją czego był obowiązek rejestracji i składania deklaracji podatkowych VAT-7.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja z dnia [...] 2005r. wydana została z takim naruszeniem prawa, które spełnia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości . Jednocześnie Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 par. 2 powołanej ustawy orzekł o kosztach. Mając zaś na uwadze fakt, iż zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został rozstrzygnięty do dnia rozprawy Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie.