Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 520/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA, Kamila Paszowska-Wojnar, Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Usługi Transportowe-Handel A. S. (dale: strona, skarżąca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 9 lipca 2020 r. nr BP.501.655.2020.1091.DL1.5947 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej uotd), Ip. 6.1.2, lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 27, art. art. 32 ust. 3, art. 34, art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014), rozdział I, rozdział VIII załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm., dalej rozporządzenie nr 3821/85) – utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 24 stycznia 2020r. nr WITD.DI.0152.10066/5/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (art. 92a ust. 1, 7, 11 uotd, zał. nr 3 lp. 6.1.2., lp. 6.3.3.).

Organ I instancji nakładając karę pieniężną wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu 17 listopada 2019r. na drodze krajowej S3, samochodu ciężarowego marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy marki S. o nr rej. [...] stwierdzono posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą oraz stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenia zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do N. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu strony, pojazdem kierował A. P. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 17.11.2019r., do którego nie zostały wniesione zastrzeżenia.

Uzasadniając decyzję organ I instancji przedstawił okoliczności w jakich stwierdzono zarzucane naruszenia. Wskazał organ, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w pierwszym slocie tachografu zainstalowanego w pojeździe znajdowała się karta kierowcy do tachografu cyfrowego C. S., natomiast pojazdem kierował A. P. Analiza pobranych danych z karty kierowcy A. P. i pamięci urządzenia wykazała, że w tachografie zostało zmienione oprogramowanie pozwalające na zatrzymywanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy. W ramach prowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że po przyciśnięciu sekwencji przycisków na tachografie podczas jazdy nierejestrowane były aktywności kierowcy "jazda" oraz przejechane kilometry. Dokonano przejazdów próbnych, które potwierdziły manipulację na tachografie. Za pomocą zamontowanego wyłącznika tachografu po wprowadzeniu odpowiedniej sekwencji przycisków, można było zmieniać wskazania urządzenia rejestrującego oraz drogomierza. Podczas jazdy tachograf rejestrował odpoczynek na karcie kierowcy i w pamięci urządzenia. Sporządzono dokumentację filmową z próby drogowej podczas której włączany i wyłączny był wyłącznik tachografu.

W toku czynności kontrolnych dokonano pobrania danych cyfrowych z okazanej do kontroli karty kierowcy należącej do A. P. oraz z urządzenia kontrolno-pomiarowego (tachografu cyfrowego) S., nr seryjnym [...] wyprodukowanym w 2016 r., z oprogramowaniem 7.6, zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe samochodowym wyprodukowanym w 2017 r. Oprócz pobrania danych sporządzono między innymi wydruki z karty kierowcy, danych technicznych oraz zdarzeń i usterek z urządzenia rejestrującego.

Powyższe dane poddano analizie zestawiono w celu weryfikacji z danymi uzyskanymi z polskiej bazy Viatoll (Systemu Elektronicznego Poboru Opłat) i stwierdzono iż kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy i w pamięci urządzenia rejestrującego rzeczywistych danych w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi w badanych okresach (wskazanych na str. 6 decyzji organu I instancji).

Organ wskazał, że przesłuchany jako świadek kierowca zeznał, że to on włożył kartę innego kierowcy C. S., którą dostał od niego i miał na tej karcie dojechać do S3 do MOP J. to jest 47 kilometrów i tam miał włożyć swoją kartę. Takie polecenie dostał od swojego szefa. Ponadto zeznał, ze w pojeździe którym jeździ zainstalowany jest wyłącznik tachografu który był przez niego używany we wskazanych przez niego okresach (str. 7 decyzji organu I instancji).

W wyniku odwołania strony organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Odnośnie naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do uotd. Za zasadne organ odwoławczy uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do uotd.

Odnośnie wniosków dowodowych strony, organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania świadka C. S. na okoliczność w jaki sposób A. P. wszedł w posiadanie jego karty kierowcy, gdyż kontrolowany kierowca dokładnie zeznał w jaki sposób wszedł w posiadanie karty innego kierowcy i dlaczego jej użył. Nie znalazł również organ podstaw do uwzględnienia wniosku o dowód z opinii biegłego. Wyjaśnił organ, że inspektorzy transportu drogowego dysponują wiedzą specjalistyczną w zakresie objętym kontrolą. Organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92c uotd.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do nieuzasadnionego przypisania stronie naruszenia opisanego pod l.p. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wyrażające się w tym, że organ administracji drugiej instancji nie dysponując jakimkolwiek materiałem dowodowym, domniemywa zmanipulowanie oprogramowania do urządzenia rejestrującego (tachografu) przez kierowcę, pomimo że kontrolujący podczas kontroli nie znaleźli jakichkolwiek urządzeń niedozwolonych mogących wpływać na działanie urządzenia rejestrującego (tachografu cyfrowego), w toku postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji nie ustalono, czy w okolicznościach sprawy doszło do jakiejkolwiek manipulacji w tachografie bądź impulsatorze zamontowanym w w/w pojeździe, czy możliwy jest montaż i demontaż urządzenia zakłócającego pracę tachografu lub impulsatora w trakcie poruszania się pojazdu, względnie zainstalowanie (zmiana) oprogramowania pozwalającego na zatrzymanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy, zaś do nierejestrowania na urządzeniu rejestrującym wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na karcie kierowcy doszło wskutek awarii tachografu, co oznacza, że w sprawie zachodzi przesłanka zwalniająca stronę z odpowiedzialności administracyjnej, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym,

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 78 § 1 i 2 k.p.a., a także 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wyrażające się w bezzasadnym nie uwzględnieniu żądań dowodowych strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a także błędnym przyjęciu wtórnej, subsydiarnej wagi dowodu z zeznań świadka, w konsekwencji nietrafnego przyjęcia, iż w sprawie strona ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu naruszenia przepisu lp. 6.1.2 i lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy, tzn.:

a) zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów na okoliczność, czy tachograf cyfrowy w pojeździe marki S., nr rejestracyjny [...] w okresie, którego dotyczy zarzut naruszenia przepisu lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, działał prawidłowo, a jeżeli nie - to z jakich przyczyn, w szczególności, czy mogło dojść do awarii tachografu lub impulsatora na skrzyni biegów w w/w pojeździe, czy w okolicznościach sprawy doszło do jakiejkolwiek manipulacji w tachografie bądź impulsatorze zamontowanym w w/w pojeździe, czy możliwy jest montaż i demontaż urządzenia zakłócającego pracę tachografu lub impulsatora w trakcie poruszania się pojazdu, względnie zainstalowanie (zmiana) oprogramowania pozwalającego na zatrzymanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy - a w konsekwencji, ustalenie w sposób dowolny (w oparciu o "doświadczenie zawodowe inspektorów"), że w tachografie zostało zmienione oprogramowanie pozwalające na zatrzymywanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy, przy jednoczesnym zaniechaniu identyfikacji, o jakie oprogramowanie miało by chodzić i na czym miałoby polegać jego działanie, pomimo że ustalenie powyższego bezwzględnie wymagało posiadania wiadomości specjalnych,

b) zaniechaniu przesłuchania w charakterze świadków C. S., pomimo że strona wnioskowała o przeprowadzenie w/w dowodu celem ustalenia okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie, tj. na okoliczność: w jaki sposób i w jakich okolicznościach A. P. wszedł w posiadanie karty kierowcy świadka, celem weryfikacji złożonych na drodze i pod naciskiem kontrolujących inspektorów, niewiarygodnych zeznań A. P., jakoby ww. osoba niebędąca przewoźnikiem ani reprezentantem strony miała przekazać kierowcy kartę innego kierowcy oraz informować o istnieniu rzekomego niezidentyfikowanego wyłącznika tachografu;

3) z ostrożności procesowej na wypadek uznania ustaleń faktycznych organu II instancji za prawidłowe naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (sankcjonującym niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi) przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy powinien znaleźć zastosowanie przepis 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jak również naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., wyrażające się w braku odniesienia się do powyższego zarzutu w decyzji organu drugiej instancji, pomimo że został on zawarty w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 180 z późn. zm.). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID - 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. O skierowaniu sprawy do rozpoznania w trybie powołanego wyżej przepisu oraz o terminie posiedzenia niejawnego strony zostały zawiadomione.

Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony (art. 92a ust. 1, zał. nr 3 lp. 6.1.2. uotd). Zasadnie także organy nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za stwierdzone naruszenie tj. posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (art. 92a ust. 1 , zał. nr 3 lp. 6.3.3 uotd).

Wbrew zarzutom skargi akta sprawy potwierdzają słuszność stwierdzenia przez organy, że kierowca ingerował w działanie tachografu. Za takim wnioskiem jednoznacznie przemawiają ustalenia poczynione i utrwalone w trakcie kontroli i zebrane w trakcie postępowania, których strona skutecznie nie podważyła. Strona przede wszystkim nie podważyła mocy dowodowej protokołu kontroli, ani też nie wykazała awarii tachografu.

Przeprowadzona kontrola i próba drogowa, co wynika z protokołu kontroli, do którego nie wniesiono zastrzeżeń, wykazały nieuprawnioną ingerencję w działanie tachografu.

Zaznaczyć trzeba, że protokół kontroli, sporządzony przez uprawnionych funkcjonariuszy publicznych w prawem przewidzianej formie w zakresie przyznanych im ustawowych kompetencji, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., któremu przysługuje szczególna moc dowodowa. Na gruncie tego przepisu judykatura przyjmuje jednolicie, że "utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową" (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019r., sygn. akt II GSK 1944/17). Szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co wymaga aktywności podmiotu kwestionującego treść dokumentu urzędowego. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co w nich urzędowo stwierdzone, nadto przedmiotem oceny, tak jak i inne dowody w postępowaniu prowadzonym przez inne organy (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1976/15, LEX nr 2412739).

W sprawie kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Co więcej przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w pojeździe którym jeździ zainstalowany jest wyłącznik tachografu który był przez niego używany we wskazanych przez niego okresach. Ponadto zeznał, że to on włożył kartę innego kierowcy C. S., którą dostał od niego i miał na tej karcie dojechać do S3 do MOP J. to jest 47 kilometrów i tam miał włożyć swoją kartę. Takie polecenie dostał od swojego szefa.

Nie podziela Sąd argumentacji strony o braku stosownych uprawnień i kompetencji inspektorów transportu drogowego w zakresie wiedzy specjalistycznej i konieczności powołania biegłego. Inspekcja transportu drogowego jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego, a inspektorzy transportu drogowego posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej także w zakresie działania tachografów. W sprawie inspektorzy poczynili ustalenia faktyczne potwierdzające brak awarii tachografu i ingerowanie w działanie tachografu.

Z protokołu kontroli bezspornie wynika, że w pierwszym slocie tachografu zainstalowanego w pojeździe znajdowała się karta kierowcy do tachografu cyfrowego C. S., natomiast pojazdem kierował A. P. Analiza pobranych danych z karty kierowcy A. P. i pamięci urządzenia wykazała, że w tachografie zostało zmienione oprogramowanie pozwalające na zatrzymywanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy. Ingerencję w działanie tachografu potwierdziła również przeprowadzona przez kontrolujących próba drogowa. W ramach prowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że po przyciśnięciu sekwencji przycisków na tachografie podczas jazdy nierejestrowane były aktywności kierowcy "jazda" oraz przejechane kilometry. Dokonano przejazdów próbnych, które potwierdziły manipulację na tachografie. Za pomocą zamontowanego wyłącznika tachografu po wprowadzeniu odpowiedniej sekwencji przycisków, można było zmieniać wskazania urządzenia rejestrującego oraz drogomierza. Podczas jazdy tachograf rejestrował odpoczynek na karcie kierowcy i w pamięci urządzenia. Sporządzono dokumentację filmową z próby drogowej podczas której włączany i wyłączny był wyłącznik tachografu.

W toku czynności kontrolnych dokonano także pobrania danych cyfrowych z okazanej do kontroli karty kierowcy należącej do A. P. oraz z urządzenia kontrolno-pomiarowego (tachografu cyfrowego) S. nr seryjnym [...] wyprodukowanym w 2016 r., z oprogramowaniem 7.6, zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe samochodowym wyprodukowanym w 2017 r. Oprócz pobrania danych sporządzono między innymi wydruki z karty kierowcy, danych technicznych oraz zdarzeń i usterek z urządzenia rejestrującego

Zwraca również Sąd uwagę na dokonaną przez organy analizę danych cyfrowych w oparciu o dane ViaToll. Z pozyskanych informacji wynika, że kierowca nie rejestrował na karcie kierowcy i w pamięci urządzenia rejestrującego rzeczywistych danych w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi w badanych okresach.

W trakcie postępowania organy ustaliły ponadto, że w przedsiębiorstwie strony doszło do wielokrotnych przypadków ingerowania w działanie tachografów (32 pojazdy).

Zdaniem Sądu, organy zasadnie wskazały, że strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c uotd. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Trafnie organy oceniły, iż skarżąca nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd. W sprawie do naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy były takimi, na które skarżąca, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć.

Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 uotd, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. Wpływ ten przejawia się między innymi w możliwości prowadzenia odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli oraz zatrudniania odpowiednich osób. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c uotd. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2163/14, z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2752/14, z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 205/14 z dnia 12 marca 2015 r., wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 186/14, CBOSA).

Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., CBOSA).

W niniejszej sprawie, co słusznie podkreśliły organy żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności skarżąca nie wykazała. Wręcz przeciwnie strona dysponując danymi o logowaniu własnych pojazdów na bramownicach ViaToll mogła porównać je z danymi z tachografu, czego nie czyniła, a jak stwierdzono w przedsiębiorstwie strony skala naruszeń była duża i powtarzalna.

W ocenie Sądu, nie doszło również w sprawie do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Jak już Sąd wskazywał w sprawie nie było potrzeby powoływania biegłego, inspektorzy w zakresie posiadanych kompetencji ustalili stan faktyczny sprawy, a podjęte wnioski są uzasadnione. Zasadnie odmówił również organ przeprowadzenia dowodu z przesłuchania C. S. na okoliczność w jaki sposób A. P. wszedł w posiadanie jego karty kierowcy, gdyż kontrolowany kierowca dokładnie zeznał w jaki sposób wszedł w posiadanie karty innego kierowcy i dlaczego jej użył. A mając na uwadze wielokrotność stwierdzonych naruszeń w przedsiębiorstwie strony i brak jej reakcji, zeznania ww. pozostawały bez wpływu na zakres odpowiedzialności.

Podsumowując, zdaniem Sądu, zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.