Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1325/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 w zw. z art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 lipca 2010 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] maja 2004 r., znak:[...] , nakazano J.G. rozbiórkę na własny koszt garażu wybudowanego na działce ewidencyjnej numer[...]. . Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2009r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 września 2009 r., II SA/Kr 650/09 oddalił skargę J.G. na decyzję organu odwoławczego.

W związku z niezrealizowaniem nałożonego obowiązku pisemnie upomniano i wezwano zobowiązanego do wykonania przedmiotowej rozbiórki, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (upomnienie z dnia 19 marca 2010 r., znak:[...] ). Kontrola w dniu 19 kwietnia 2010 r. wykazała, że obowiązek rozbiórki nie został zrealizowany. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wszczął postępowanie egzekucyjne, wystawiając tytuł wykonawczy z dnia 21 kwietnia 2010 r. (doręczony stronie 26 kwietnia 2010 r.).

W dniu 28 kwietnia 2010 r. J.G. złożył zarzuty oraz wniósł o umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a".

Postanowieniem z dnia 12 maja 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. uznał wniesione zarzuty, dotyczące określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią decyzji, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, za bezzasadne.

W dniu 30 kwietnia 2010 r. K.G. wniosła o wyłączenie spod egzekucji garażu położonego na działce nr[...] , , stanowiącej współwłasność oraz wniosek o wznowienie postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki garażu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. odmówił wyłączenia spod egzekucji przedmiotowego garażu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. , podając w podstawie prawnej art. 20 § 1 pkt 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 120, art. 121 § 4 i § 5, art. 122 u.p.e.a., nałożył na J.G. grzywnę w wysokości 42.845,60 zł w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, orzekł o obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 68 zł oraz wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny wraz z opłatą w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia oraz wykonania w terminie do 30 dni od dnia otrzymania postanowienia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia 21 kwietnia 2010 r. Poinformował też, że o wykonaniu obowiązku należy niezwłocznie powiadomić organ egzekucyjny, a w przypadku niewykonania obowiązku w terminie, orzeczone zostanie wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. W przypadku natomiast nieuiszczenia grzywny i opłaty za postanowienie, kwota ta zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych.

W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Wyjaśniono, że orzeczony w stosunku do zobowiązanego nakaz rozbiórki dotyczy budynku garażu, wobec czego przy ustaleniu wysokości grzywny w celu przymuszenia zastosowanie znajdują przepisy art. 121 § 4 i § 5 u.p.e.a. Grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, a jej wysokość stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Powierzchnia zabudowy garażu wynosi 49 m2, a zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 maja 2010 roku w sprawie ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2010 r. cena ta wynosi 4372 zł, zaś 1/5 tej ceny stanowi kwotę 874,40 zł. Iloczyn zastosowanych wielkości skutkuje wymierzeniem grzywny w wysokości 42. 845,60 zł. Wyjaśniono również, że nałożona grzywna stanowi wyłącznie środek przymusu, którego celem jest doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku. W razie niewykonania przedmiotowego obowiązku w terminie, orzeczony zostanie kolejny środek egzekucyjny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w postaci wykonania zastępczego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J.G. podniósł, że nie ma prawnej możliwości wykonania obowiązku, gdyż jego wykonanie będzie równoznaczne z naruszeniem prawa współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości. Ponieważ organ I instancji jest w posiadaniu dokumentów, z których wynika, że K.G. – jego żona jest współwłaścicielką budynku, powinna być ona uznana za osobę zobowiązaną w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona powołała się na pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 20 stycznia 2010 r., I SA/Sz 832/2009, zgodnie z którym nie do przyjęcia jest, aby małżonek zobowiązanego, którego odpowiedzialność rozpoczyna się w związku z przymusowym dochodzeniem należności, był objęty mniejszą ochroną prawną aniżeli sam zobowiązany. Skoro małżonek zobowiązanego odpowiada składnikami majątku wspólnego i musi znosić egzekucję z tych składników, to tym samym musi otrzymać upomnienie wyrażające ostrzeżenie o tym, że w związku z nieuregulowaniem należności przez zobowiązanego, zachodzą okoliczności do przymusowego wykonania obowiązku w drodze egzekucji ze składników majątku wspólnego. Brak przesłania upomnienia stanowi bowiem istotne uchybienie procesowe i daje podstawę do zgłoszenia zarzutu (art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), a następnie do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt. 7 ww. ustawy). Zobowiązany podniósł zatem, że wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z powołanej decyzji z pominięciem prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym i następującym po nim postępowaniu egzekucyjnym stanowiłoby naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz konstytucyjnego prawa własności. Wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia przez organ II instancji wniosku K.G. o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z [...] lipca 2010 r., znak: [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ wyjaśnił, że egzekucja dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wysokość grzywny została obliczona w prawidłowej wysokości, która nie zależy od uznania organu. Wydane przez PINB postanowienie zawiera wymagane ustawą wezwania i pouczenia.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia K.G. na etapie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o nakazie rozbiórki wskazano, że sprowadza się on do kwestionowania prawidłowości tej decyzji. Kwestie te nie mogą być badane w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności egzekwowanego obowiązku, zatem weryfikacja decyzji ostatecznej, z której wynika obowiązek, nie jest możliwa w postępowaniu egzekucyjnym. Wyjaśniono także, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie ma znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Dopiero wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego lub wstrzymanie jej wykonania miałoby znaczenie, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 i 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Ustosunkowując się do uwagi, że zobowiązany nie ma prawnej możliwości wykonania obowiązku, bo będzie to równoznaczne z naruszeniem prawa współwłaściciela wskazano, że stanowi ona w istocie zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, o którym mowa w art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Środkiem służącym kwestionowaniu dopuszczalności wszczęcia egzekucji administracyjnej są zarzuty, rozpatrywane przez PINB w odrębnym trybie. Zarzuty takie zostały przez zobowiązanego wniesione, a PINB w postanowieniu z dnia 12 maja 2010 r. uznał je za bezzasadne. Jak wynika z akt postępowania egzekucyjnego skarżący nie złożył zażalenia na to postanowienie. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że prawomocnym wyrokiem z dnia 8 września 2009 r., II SA/Kr 650/09 WSA oddalił skargę na decyzję MWINB z dnia 9 marca 2009 r. wydaną w sprawie rozbiórki. Ma to znaczenie, gdyż z urzędu przedmiotem oceny WSA były przesłanki nieważności kontrolowanej decyzji, w tym przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., dotycząca niewykonalności decyzji w dniu jej wydania, która ma charakter trwały. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Skoro według zobowiązanego K.G. została pominięta jako strona na etapie postępowania administracyjnego, a WSA oddalając skargę prawomocnym wyrokiem przesądził, że nie zachodzi żadna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, to organy administracji publicznej związane są wyżej wymienionym prawomocnym wyrokiem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.G. zarzucił naruszenie art. 26 § 1 w związku z art. 27c u.p.e.a poprzez jego niezastosowanie oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniósł, że zarówno w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym postępowanie egzekucyjne, jak i w samym postępowaniu egzekucyjnym organ pominął fakt, że współwłaścicielką, na zasadzie wspólności majątkowej, budynku objętego nakazem rozbiórki jest jego żona K.G. Również wobec braku rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami wyegzekwowanie grzywny w celu przymuszenia, nałożonej kwestionowanymi w niniejszej skardze postanowieniami, będzie możliwe w zasadzie tylko z majątku wspólnego. W sprawie znajduje wobec tego zastosowanie art. 27c u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych zwrócił uwagę, że każde prowadzenie egzekucji przeciwko zobowiązanemu z majątku wspólnego wymaga wystawienia tytułu wykonawczego na oboje małżonków. Skarżący zarzucił, że pomimo wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki i wiedzy, że w postępowaniu tym nie brały udziału wszystkie strony postępowania, PINB kontynuuje postępowanie egzekucyjne, celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego w powołanej decyzji. Tymczasem wyegzekwowanie nakazu rozbiórki garażu, którego współwłaścicielem jest również jego żona, przed rozpatrzeniem sprawy wszczętej wnioskiem o wznowienie postępowania spowoduje, że to drugie postępowanie stanie się bezprzedmiotowe. Z uzasadnienia postanowienia wynika także w ocenie zobowiązanego, że organ nie rozróżnia przesłanek nieważności postępowania, które z urzędu podlegały ocenie WSA w sprawie sygn. II SA/Kr 650/09 od przesłanek wznowienia postępowania z uwagi na pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Niezależenie natomiast od oceny prawnej czy jego żona miała prawo uczestniczyć jako strona w postępowaniu administracyjnym czy nie, postępowanie egzekucyjne ma bezpośredni wpływ na jej prawa i obowiązki, tymczasem jest ona pozbawiona udziału w tym postępowaniu oraz zgłaszania własnych zarzutów co do czynności organu egzekucyjnego. Organy obu instancji prowadzące postępowanie administracyjne i egzekucyjne konsekwentnie ignorują fakt istnienia współwłasności małżeńskiej, najpierw nie uznając żony za stronę postępowania, a następnie nie uwzględniając jej osoby w postępowaniu egzekucyjnym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1192/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2010 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, a także uchylił czynność polegającą na wystawieniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w dniu 21 kwietnia 2010 r. tytułu wykonawczego nr:[...] .

Naczelny Sąd Administracyjny, wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , wyrokiem z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt: II OSK 733/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

W uzasadnieniu wskazano, że zasadny jest zarzut błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 27c u.p.e.a. Sąd I instancji przyjął, że przepis ten ma zastosowanie także w przypadku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym, wobec czego winien mieć zastosowanie w sprawie, gdyż podlegający rozbiórce garaż stanowi przedmiot współwłasności małżeńskiej. Stanowisko to jest wynikiem błędnej interpretacji przedmiotowego przepisu. Wadliwie Sąd pierwszej instancji przyjął, że małżonek osoby zobowiązanej staje się "współzobowiązanym" na skutek konieczności znoszenia nakazu rozbiórki i tolerowania ograniczenia w swoich uprawnieniach właściciela. Rozszerzenie zakresu przedmiotowego stosowania przepisu art. 27c u.p.e.a. poza przypadki egzekucji należności pieniężnych nie zostało przez Sąd I instancji uzasadnione i nie jest zasadne. Przedmiotowy zakres zastosowania przepisu art. 27c u.p.e.a. potwierdza także katalog środków egzekucyjnych określonych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. (środki służące egzekucji należności pieniężnych). W stosunku do obowiązków o charakterze niepieniężnym stosowane są środki wskazane w art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a., które nie są skierowane do majątku zobowiązanego. NSA podzielił pogląd dotyczący nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, że w przypadku jego egzekucji nie mamy do czynienia z egzekucją "z majątku", czyli przymusowym wykonaniem takiego obowiązku, który ma charakter majątkowy i daje się zaspokoić w drodze zastosowania środków przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy. Nakaz rozbiórki nie daje się zrealizować z zastosowaniem środków majątkowych. Również grzywna w celu przymuszenie, w razie jej uiszczenia, nie zwalnia przecież z konieczności wykonania obowiązku. Wykonanie nakazu rozbiórki ma na celu usunięcie stanu sprzecznego z prawem, a egzekucja w tym zakresie nie jest egzekucją prowadzoną z majątku, czyli z zastosowaniem środków egzekucyjnych skierowanych do majątku zobowiązanego (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. , II OSK 2/07).

Za zasadny uznano także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez badanie zasadności stosowania przez organy grzywny w celu przymuszenia i przyjęcie, że zastosowany w sprawie środek egzekucyjny nie prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków, że nie jest najmniej uciążliwy. Kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego podlegała weryfikacji w trybie zarzutów do prowadzonego postępowania na podstawie art. 33 pkt 8 u.p.e.a., nie mogła zaś być weryfikowana w ramach postępowania dotyczącego zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest także uzasadnione stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że zastosowana grzywna naruszała art. 7 § 2 u.p.e.a. Katalog środków egzekucyjnych służących egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym wymienia art. 1a pkt 12 lit. b) u.p.e.a. W stosunku do obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zastosowanie mogą znaleźć dwa z nich, grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Sąd zgodził się z argumentami skargi kasacyjnej oraz z przytaczanymi w niej orzeczeniami sądów administracyjnych, że grzywna w celu przymuszenia w stosunku do obowiązku rozbiórki budynku nie jest co do zasady środkiem bardziej uciążliwym niż przymusowe wykonanie zastępcze. Zastosowanie w pierwszej kolejności wykonania zastępczego (co wykluczy już stosowanie grzywny) może mieć miejsce wyjątkowo, gdy z okoliczności sprawy wynika, że grzywna z jakichś oczywistych względów, związanych np. z osobą zobowiązanego, nie może doprowadzić do zrealizowania przez niego obowiązku we własnym zakresie (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., II OSK 2315/10).

Skuteczny jest także w ocenie NSA zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 135 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez orzeczenie o uchyleniu czynności polegającej na wystawieniu tytułu wykonawczego. Wystawienie tytułu wykonawczego nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, potwierdza on istnienie i wymagalność obowiązku do wykonania którego doprowadzić ma - wszczęte na jego podstawie - postępowanie egzekucyjne i nie mieści się w katalogu spraw na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Szczecinie z 30 października 2008 r., II SA/Sz 666/08, lex 504550).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Sąd zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tym, jak stanowi art. 190 cytowanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, związanie to nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. wraz z cytowaną tam literaturą). W orzecznictwie podkreśla się z kolei, że "pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego" (wyrok NSA z dnia 4 września 2004 r., I FSK 1130/06, LEX nr 384165).

Na gruncie przedmiotowej sprawy należy zatem stwierdzić, że wiążąca jest dokonana przez NSA w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt: II OSK 733/11 wykładnia art. 27c i art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015) a także art. 135 przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie braku kompetencji sądu administracyjnego do uchylenia tytułu wykonawczego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 27c ustawy egzekucyjnej, a stanowisko, że regulacja ta ma zastosowanie w sprawie, gdyż podlegający rozbiórce garaż stanowi przedmiot współwłasności małżeńskiej - jest wynikiem błędnej interpretacji przedmiotowego przepisu – "rozszerzenie zakresu przedmiotowego stosowania przepisu art. 27c u.p.e.a. poza przypadki egzekucji należności pieniężnych (...) nie jest zasadne". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że nie jest także uzasadnione stanowisko, zgodnie z którym zastosowana grzywna naruszała art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wreszcie – zgodnie z wykładnią dokonaną przez NSA – nie mógł mieć w sprawie zastosowania art. 135 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wystawienie tytułu wykonawczego nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie mieści się w katalogu spraw na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podzielając niekwestionowane ustalenia faktyczne organu, będąc związany wykładnią dokonaną przez NSA stanowiącą również odpowiedź na zarzuty skargi, a także nie dostrzegając z urzędu wad zaskarżonego postanowienia, zobowiązany jest do stwierdzenia, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.