Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1245/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 31c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 995
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. S. (dalej: Skarżący, Strona), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "[...] WIOŚ", z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], wymierzającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w miejscowości [...], gmina [...].

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 19 lutego 2020 r. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali transport odpadów i skierowali go do miejscowości [...] na posesję pana P. S.. Pojazd zabezpieczono na terenie tej nieruchomości. W dniu 20 lutego 2020 r. o godzinie 9:00 inspektorzy WIOŚ przybyli wraz z Policją na przedmiotowy teren celem odkonwojowania transportu do firmy R. K. [...] do miejscowości [...].

Z notatki z czynności służbowej przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] w dniu [...] lutego 2020 r. wynika, że podczas podjęcia czynności w miejscu postoju pojazdu przedstawiciel firmy [...] sp. z o.o. P. S. odmówił współpracy i zachowywał się agresywnie tj. odmówił inspektorom możliwości wejścia na teren posesji, na której stał zabezpieczony pojazd, odmówił inspektorom złożenia wyjaśnień, przeprowadzenia oględzin, przy czym wyrażał się w sposób wulgarny.

Pismem z dnia 12 marca 2020 r. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej za uniemożliwienie inspektorom WIOŚ w [...] przeprowadzenia kontroli.

Pismem z 25 maja 2020 r. Skarżący został zawiadomiony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za uniemożliwienie inspektorom WIOŚ w [...] przeprowadzenia kontroli i wskazano dokumenty stanowiące materiał dowodowy w sprawie: notatka z konwojowania z dnia [...] lutego 2020 r., wniosek o udostępnienie numeru PESEL Skarżącego, pismo Wójta Gminy [...] będące odpowiedzią na wniosek o udostępnienie numeru PESEL. Skarżący nie skorzystał z uprawnienia wglądu do akt administracyjnych sprawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, (dalej: [...] WIOŚ, organ I instancji), decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 31c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 995 z późn. zm., dalej: u. IOŚ) wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w kwocie 10.000,00 złotych za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w m. [...], gm. [...].

Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. pełnomocnik Skarżącego odwołał się od ww. decyzji organu I instancji.

Pismem z 29 marca 2021 r. zawiadomiono stronę skarżącą o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w omawianej sprawie.

W odpowiedzi na wniosek pełnomocnika o udostępnienie akt administracyjnych sprawy, skany dokumentów zostały przekazane na wskazany przez adwokat adres e-mail (pismo przewodnie z dnia 10 maja 2021 r.).

Na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.) oraz art. 31c ust. 1 pkt 1 u.IOŚ Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] WIOŚ.

Organ II instancji podkreślił, że zaskarżoną decyzją wymierzono Stronie administracyjną karę pieniężną za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w dniu 20 lutego 2020 r., wobec czego bez znaczenia pozostaje podnoszony przez Stronę argument, że w dniu zatrzymania pojazdu, tj. [...] lutego 2020 r., inspektorzy WIOŚ wraz z Policją oraz Inspekcją Transportu Drogowego weszli na przedmiotowy teren. Nie sposób bowiem uzasadniać uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w danym dniu, faktem jest, iż kontrolujący byli już wcześniej obecni na przedmiotowym terenie. Zgodnie z art. 9 ust. 2 u. IOŚ inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska uprawnieni są do wstępu na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, do środków transportu, a także na teren niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 10 ww. ustawy. Skarżący był zobowiązany umożliwić przeprowadzenie kontroli i bez znaczenia jest podnoszony przez Stronę argument dotyczący kierowanej do kontrolujących prośby o poczekanie na zarząd firmy [...] Sp. z o. o.

GIOŚ stwierdził, że organ I instancji zebrał i właściwie rozpatrzył materiał dowodowy pod względem konieczności wydania zaskarżonej decyzji. Notatka z przeprowadzonych czynności jednoznacznie wskazuje, że Skarżący uniemożliwił inspektorom [...] WIOŚ przeprowadzenie czynności kontrolnych na terenie posesji [...], gdzie znajdował się zatrzymany pojazd. Mimo, iż przedmiotowa kontrola miała na celu wyjaśnienie rozbieżności zawartych w karcie przekazania odpadów, to przedmiotowe postępowanie dotyczy uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli. Wobec powyższego bez znaczenia dla tego postępowania są podnoszone w odwołaniu wyjaśnienia dotyczące informacji zawartych w ww. karcie.

Stroną przedmiotowego postępowania jest osoba, która uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli na terenie posesji [...], tj. Skarżący, a nie zarząd [...] Sp. z o. o. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., bowiem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania, przesunięciu terminu załatwienia sprawy, a także o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, kara w wysokości 10.000 zł jest adekwatna do popełnionego uchybienia i będzie miała charakter prewencyjny, zapobiegający podobnym naruszeniem w przyszłości. Jednocześnie podkreślić należy, iż kara wymierzona niniejszą decyzją stanowi najniższy możliwy wymiar określony w art. 31c ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

GIOŚ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f §1 K.p.a. W ocenie organu II instancji waga naruszenia nie jest znikoma, bowiem uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli było świadomym działaniem mającym na celu ukrycie nieprawidłowości oraz uniknięcie odpowiedzialności za ewentualnie stwierdzone naruszenia. Ponadto odnotowane przez [...] WIOŚ agresywne zachowanie Strony podczas próby przeprowadzenia kontroli utwierdza o słuszności i konieczności wymierzenia przedmiotowej kary. W sprawie nie miały miejsca przesłanki określone w art. 189f §1 pkt 2 K.p.a. tj. Skarżący nie został uprzednio ukarany za to samo naruszenie administracyjną karą pieniężną przez inny organ, ani też nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazany za wymienione w tym przepisie przestępstwa, co spełniałoby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zarzucił Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji wadliwej decyzji organu I instancji, albowiem organ ten prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, a mianowicie:

1. art. 10 § 1. K.p.a. w zw. z art. 77 § 1. K.p.a. polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, tj. przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji wobec P. S. w sytuacji gdy, po pierwsze Pan P. S. nie był przedstawicielem spółki [...] sp. z o.o. uprawnionym do podejmowania jakichkolwiek czynności w imieniu spółki, po drugie Pan P. S. poinformował zarząd spółki [...] sp. z o.o. o przybyciu inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska celem przeprowadzenia kontroli, po trzecie w dniu zatrzymania pojazdu, w dniu [...] lutego 2020 r. inspektorzy wraz z Policją i ITD weszli na teren posesji, dokonując kontroli, która nie wykazała żadnych naruszeń, a więc nie było podstaw do przeprowadzenia kontroli bez obecności kontrolowanego tj. zarządu spółki [...] sp. z o.o., po czwarte organ uniemożliwił wypowiedzenie się przez stronę, tj. przez spółkę [...] Sp. z o.o., której pracownik kierował zatrzymanym pojazdem, albowiem pomimo zapewnień ze strony organu żaden z jego pracowników nie stawił się powtórnie w miejscowości [...] w dniu 20 lutego 2020 r.;

2. art. 10 § 1. K.p.a. w zw. z art. 77 § 1. K.p.a. i art. 81 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji,

3. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegającego na tym, że w sprawie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (zasada ta nakazuje bowiem zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób pozwalający na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością), poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek pominięcia w stanie faktycznym następujących okoliczności:

- inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska dokonali kontroli już w dniu zatrzymania pojazdu kierowanego przez pracownika spółki [...] sp. z o.o. tj. w dniu [...] lutego 2020 r. podczas której to kontroli inspektorzy WIOS wraz z funkcjonariuszami weszli na teren posesji i która to kontrola nie wykazała żadnych naruszeń, a więc nie było podstaw do przeprowadzenia kontroli bez obecności kontrolowanego;

- zatrzymany i zabezpieczony pojazd został już następnego dnia, czyli w dniu 20 lutego 2020 r. w godzinach porannych odkonwojowany do firmy R. K. [...] przez funkcjonariuszy Policji i inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...], a więc podczas przybycia w dniu 20 lutego 2020 r. innych inspektorów WIOŚ zatrzymanego pojazdu na terenie nieruchomości już nie było;

- P. S. nie jest przedstawicielem spółki [...] sp. z o.o., która to jest dzierżawcą nieruchomości, na której miała być przeprowadzona kontrola i tym samym nie był uprawniony do wpuszczenia na teren posesji inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...];

- Pan P. S. poinformował inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, że kontrola będzie możliwa po przybyciu zarządu spółki [...] sp. z o.o. na miejsce kontroli, bowiem jest ona dzierżawcą terenu, na którym miała odbyć się kontrola i na którym to terenie znajduje się jej baza logistyczna - przy czym zarząd spółki zjawił się na terenie nieruchomości chwilę po oddaleniu się inspektorów WIOŚ, którzy na teren nieruchomości w późniejszym czasie już nie powrócili, mimo takich zapewnień;

- brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych,

- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania wadliwiej decyzji,

4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;

5. art. 8 K.p.a., bowiem organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

6. art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na bezzasadnym odmówieniu przymiotu wiarygodności oświadczeniom Skarżącego,

7. art. 86 K.p.a. poprzez nieprzesłuchanie Skarżącego, mimo, że w oparciu o zebrany w materiał dowodowy fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy nie zostały wyjaśnione,

8. art. 6 K.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

9. art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez prowadzenie zarówno przez organ I i II instancji postępowania w sposób naruszający zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. (nr jak na wstępie) utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr jak na wstępie) wymierzającą Skarżącemu administracyjną karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w miejscowości [...], gmina [...].

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 31c. ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, według którego ten, kto uniemożliwia organowi Inspekcji Ochrony Środowiska przeprowadzanie kontroli podlega karze pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 100.000 zł.

W niniejszej sprawie organy stwierdziły ziszczenie się ww. przesłanek, tj. uznały, że pan P. S. uniemożliwił inspektorom WIOŚ w [...] przeprowadzenie kontroli i ustalenie stanu faktycznego, dotyczącego zatrzymanego i zabezpieczonego w miejscowości [...], transportu odpadów.

Skarżący nie zgadza się z tym stanowiskiem, zarzucając organowi naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego, w tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego i przepisów dotyczących gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego w sprawie, tj. art. 6, 7, 8, 10, 11, 77, 80, 86 K.p.a.

Zdaniem Sądu skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Z akt sprawy wynika bezspornie, że Skarżący odmówił inspektorom WIOŚ w [...] w dniu [...] lutego 2020 r. możliwości wejścia na teren posesji, gdzie został zabezpieczony pojazd przewożący odpady. Odmówił on możliwości przeprowadzenia kontroli, złożenia wyjaśnień i przeprowadzenia oględzin. Ze sporządzonej notatki z ww. czynności służbowej wynika również, że Skarżący używał przy tym wulgarnych słów.

Powyższe zdarzenie zostało udokumentowane w notatce służbowej podpisanej przez wszystkich obecnych podczas próby podjęcia niniejszej czynności, w tym inspektorów oraz funkcjonariusza Policji.

Strona uważa przede wszystkim, że pominięto, iż nie był on przedstawicielem firmy, do której należał zatrzymany pojazd, poinformował zarząd tej spółki o przybyciu inspektorów WIOŚ, nie było podstaw do przeprowadzenia kontroli bez obecności kontrolowanego zarządu spółki, gdyż kontrolujący nie stwierdzili żadnych naruszeń oraz nie umożliwiono wypowiedzenia się stronie, tj. spółce wypowiedzenia się.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności pozostają bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż Skarżący błędnie uważa, że postępowanie to jest i powinno być skierowane przeciwko zarządowi spółki będącej właścicielem zatrzymanego pojazdu oraz dzierżawcą terenu, na którym znajdował się zabezpieczony pojazd.

Sąd zauważa, że organ, wobec zachowania samego Skarżącego, w niniejszej sprawie prawidłowo wszczął postępowanie uznając za stronę p. P. S. – sprawcę czynu określonego w art. 31c ust.1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska.

Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu odnosi się on do każdego, kto uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, a nie tylko do podmiotu (lub osób go reprezentujących), którego działalność jest kontrolowana.

Skarżący twierdzi, że nie był uprawniony, do wpuszczenia na teren posesji inspektorów, gdyż nie jest on przedstawicielem spółki (właściciela zatrzymanego pojazdu).

Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Prawidłowo organ w tym względzie stwierdził, że zgodnie z art. 10 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz kontrolowana osoba fizyczna, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o zakwaterowaniu sił zbrojnych, obowiązani są umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli, w szczególności umożliwić dokonanie czynności, o których mowa w art. 9 ust. 2 tej ustawy, w szczególności umożliwić wstęp przez całą dobę wraz z niezbędnym sprzętem: na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, do środków transportu, ale również i na teren niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie Skarżący uniemożliwił inspektorom WIOŚ w [...] przeprowadzenie kontroli zatrzymanego pojazdu zawierającego odpady, znajdującego się na terenie posesji w m. [...], gm. [...], w związku z czym organy prawidłowo uznały, że wypełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 31c ust. 1 pkt 1 ustawy oraz orzekły z tego tytułu Stronie karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Zdaniem Sądu kara ta nie jest zbyt wygórowana. Zauważyć należy, że ma ona najniższy wymiar, jaki przewiduje ustawa w tym zakresie. Ponadto spełnia ona przede wszystkim funkcję prewencyjną, zapobiegającą podobnym naruszeniom w przyszłości.

Wbrew twierdzeniom Strony został on zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia mu kary pieniężnej oraz miał możliwość zapoznania się i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie ma więc usprawiedliwionych podstaw.

Art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracyjny obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie, który polega na poszukiwaniu dowodów, pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. W niniejszej sprawie prawdą obiektywną było uniemożliwienie przez Skarżącego przeprowadzenia kontroli inspektorom ochrony środowiska, co zostało bezsprzecznie ustalone na podstawie wyczerpująco zebranego w sprawie materiału dowodowego, który został właściwie zgromadzony, a następnie oceniony przez orzekające organy administracji, z uwzględnieniem obowiązku zachowania zasady praworządności. Orzekające organy rozpatrzyły całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto organy dokonały oceny całokształtu zebranego materiału oraz przeprowadziły rzetelną ocenę znaczenia i wartości dowodów. W ocenie Sądu, postępowanie organów dwóch instancji, czyniło zadość obowiązkom płynącym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, aby dokonać rozstrzygnięcia o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.

Decyzja, wbrew twierdzeniom Strony została w prawidłowy sposób uzasadniona (zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.).

Sąd mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.