Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 855/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych spółki w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący A. W. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze zawarł wniosek, w którym zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych wskazując, że nie jest w stanie ich ponieść.

Strona skarżąca oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w kwocie po 1.800 zł brutto miesięcznie. Majątek małżonków stanowi nieruchomość rolna o pow. 2,26 ha oraz nieruchomość gruntowa o pow. 1,14 ha zabudowana halą magazynową.

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego w zakresie sytuacji materialnej skarżącego pełnomocnik strony wskazał, że oświadczenie dotyczące odpowiedzialności karnej jest częścią samego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz to, że sytuacja majątkowa strony uzasadnia uwzględnienie wniosku. Pełnomocnik nie złożył przy tym żądanych dokumentów i oświadczeń.

Postanowieniem z dnia 1 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Analiza oświadczeń złożonych przez skarżącego oraz brak przedłożenia żądanych dokumentów precyzujących sytuację majątkową wnioskodawcy, w ocenie referendarza prowadzi do wniosku nie dającego podstaw do przyjęcia, że w sprawie zachodzą szczególne okoliczności pozwalające na skuteczne ubieganie się o zwolnienie od kosztów sądowych.

Na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła sprzeciw w uzasadnieniu którego podkreśliła, że złożone przez nią oświadczenia dostatecznie przedstawiają sytuację finansową wnioskodawcy. Zdaniem strony żądanie przez referendarza dodatkowych dokumentów jest nieuprawnione bowiem złożony wniosek nie budzi wątpliwości i zawiera wystarczające wyjaśnienia dotyczące sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Zdaniem skarżącego sytuacja finansowa jego rodziny wbrew stanowisku referendarza nie pozwala ponieść pełnych kosztów postępowania. W ocenie skarżącego w sposób wystarczający przedstawił on swoją sytuację majątkową, która jego zdaniem uzasadnia uwzględnienie złożonego przez niego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na datę wszczęcia postępowania wniesienie sprzeciwu przez stronę powoduje, że zaskarżone postanowienie traci moc, a sąd na nowo rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wniosek skarżącego zawiera żądanie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w rozumieniu art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym, częściowym zakresie skarżący powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie skarżący powyższej przesłanki nie spełnia. Należy bowiem zauważyć, że z materiałów (oświadczeń), które strona skarżąca przedłożyła nie można uznać, by skarżący w ogóle nie był w stanie partycypować w kosztach postępowania sądowego.

Analiza oświadczeń złożonych przez skarżącego prowadzi do wniosku, że dysponuje on określonym majątkiem, który powinien umożliwić uiszczenie np. wpisu sądowego od skargi. Skarżący posiada wraz z małżonką określone nieruchomości (co do których toczy się postępowanie windykacyjne) oraz miesięczny dochód uzyskiwany ze stosunku pracy w łącznej kwocie 3600 zł.

Pełnomocnik skarżącego odpowiadając na wezwanie referendarza nie przesłał wymaganych dokumentów, które potwierdzałyby złożone przez niego oświadczenia. Brak było chociażby wyciągów z rachunków bankowych małżonków, czy oświadczenia o nie posiadaniu takich rachunków. Skarżący nie wyjaśnił w pełni sytuacji posiadanych nieruchomości (nie złożył zaświadczeń o ich ilości i wielkości). Ponadto sam skarżący deklarując uzyskiwany przez siebie i małżonkę miesięczny dochód w ramach umowy o pracę nie przedłożył dokumentu potwierdzającego tą okoliczność.

W ocenie Sądu skarżący nie udzielając pełnych, możliwych do weryfikacji wyjaśnień, co do stanu majątkowego i sytuacji życiowej zarówno jego samego jak i pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym żony uniemożliwił sądowi pozytywne rozpoznanie złożonego wniosku. Przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne bowiem tylko wtedy, jeżeli strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy przedstawi w sposób wyczerpujący informacje dotyczące sytuacji materialnej i finansowej jej i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. To właśnie na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania zasadności złożonego przez niego wniosku w kontekście ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.

Podkreślić przy tym należy, że dla uzyskania prawa pomocy nie wystarczy subiektywne przekonanie wnioskodawcy o zasadności jego otrzymania. Bierność wnioskodawcy w zakresie dokładnego i wiarygodnego wyjaśnienia jego sytuacji majątkowej i rodzinnej nie stoi co prawda na przeszkodzie do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednak uniemożliwia sądowi dokonanie jednoznacznej oceny, że zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe, co implikowałoby konieczność udzielenia pomocy z budżetu państwa (wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., I FPP 8/13, LEX nr 1296441).

Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd stwierdza, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadnia stanowiska, że uiszczenie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje zachwianie sytuacji materialnej i bytowej skarżącego w taki sposób, że nie będzie on w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Należy także podkreślić, że opłaty sądowe są rodzajem daniny publicznej i dlatego zasadą jest obowiązek ich ponoszenia. Przyznanie prawa pomocy jest rodzajem szczególnej formy dofinansowania ze strony budżetu państwa, które winno mieć wyjątkowe zastosowanie w sytuacjach, w których strona nie może obiektywnie uzyskać środków finansowych w postępowaniu sądowym.

Podkreślić zatem należy, że prawo pomocy jest instytucją mającą służyć podmiotom bez dochodu lub – pomimo wykorzystania wszystkich swoich możliwości i zasobów osiągającym bardzo niskie dochody, dla których konieczność poniesienia kosztów sądowych stanowiłaby barierę nie do przezwyciężenia, a przez to ograniczenie prawa do sądu.

Zdaniem Sądu skoro skarżący dysponuje majątkiem o określonej wartości w skład którego wchodzą nieruchomości, uzyskuje wraz z małżonką dochód ze świadczonej pracy to przyznanie prawa pomocy takiemu podmiotowi, stanowiłoby rozstrzygnięcie sprzeczne z zasadami słuszności.

Sąd miał także na względzie okoliczność, że w tym, jak i w innym postępowaniu skarżącego rozpoznawanym przed tutejszym Sądem, pomimo deklarowanych trudności finansowych strona jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Bezsprzecznie jest to uprawnienie wnioskującego, z którego może on korzystać według swego uznania jednak pozwala to na przyjęcie wniosku, iż skarżący dysponuje zdolnością do regulowania swoich zobowiązań. Nieuzasadnionym byłoby zatem stwierdzenie, że skarżący był w stanie ponieść koszty związane z zastępstwem prawnym, a jednocześnie nie mógł ponieść należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.

Powyższe ustalenia prowadzą do konkluzji, że przeniesienie obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na Skarb Państwa byłoby w niniejszej sprawie niezasadne.

W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.