Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 811/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. adwokat S. P. zwrócił się do Burmistrza o udzielenie informacji publicznej, poprzez przesłanie na wskazany adres całej dokumentacji prac planistycznych, w tym materiałów planistycznych dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie których możliwa jest budowa elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej na terenie Gminy, wszystkich decyzji, na podstawie których możliwa jest budowa elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej na terenie Gminy oraz całej dokumentacji związanej w wydaniem tych decyzji, wszystkich decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Gminę w 2015 r. i niedotyczących zabudowy mieszkaniowej, całej dokumentacji dotyczącej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie Gminy uchwalonych po 2014 r.

Uznając, że ww. wniosek obejmuje udostępnienie informacji przetworzonej, Burmistrz Gminy i Miasta pismem z dnia [...] marca 2016 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego w jej uzyskaniu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskodawca wskazał, że żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej, lecz zbiór informacji prostych, wobec czego domaganie się wykazania interesu publicznego wnioskodawca uznał za bezpodstawne.

Wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r. Stowarzyszenie [...] (dalej powoływane też jako Stowarzyszenie) zwróciło się do Burmistrza Gminy i Miasta o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu celem dokonania społecznej kontroli realizacji uprawnienia do otrzymania informacji publicznej od organów administracji. Stowarzyszenie podkreśliło, że poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu będzie realizowało swoje regulaminowe cele, w szczególności w zakresie wspierania przestrzegania przepisów prawa na terenie RP oraz profilaktyki i przeciwdziałania przypadkom nadużywania prawa przez obywateli oraz, że wskazane cele wykonuje m.in. poprzez udział w postępowaniach administracyjnych i sądowych w charakterze organizacji społecznej w zakresie wyznaczonym przez przepisy prawa. Jednocześnie Stowarzyszenie zaznaczyło, że za dopuszczeniem go do udziału w postępowaniu przemawia również interes społeczny, który realizowany jest poprzez reprezentację w prowadzonych postępowaniach interesów mieszkańców gminy, które są przeciwstawne w stosunku do działań wnioskodawców składających obszerne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, których realizacja zakłóca prawidłowe i efektywne działanie organów administracji publicznej danej jednostki administracyjnej.

Postanowieniem z dniu [...] kwietnia 2016 r. Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił ww. organizację społeczną do udziału w postępowaniu.

Decyzją nr [...] ([...]) z dnia [...] kwietnia 2016 r. Burmistrz Gminy i Miasta odmówił S. P. udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie z uwagi na brak podstaw do uznania, że istnieje szczególny interes publiczny w udostępnieniu wnioskodawczyni informacji przetworzonej. Organ I instancji podkreślił, że wnioskowana informacja publiczna z uwagi na jej szeroki zakres i związaną z tym konieczność poniesienie wyjątkowych nakładów finansowych i organizacyjnych przez organ (m.in. w związku z potrzebą przejrzenia całej wnioskowanej dokumentacji, jej anonimizacji i skopiowania), paraliżujących czasowo bieżąca pracę organu, stanowi informację publiczną przetworzoną, a wnioskodawca pomimo wezwania nie wykazał, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Od powyższej decyzji S. P. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Stowarzyszenie złożyło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony oraz odpowiedź na odwołanie.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania od decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, kwestionując stanowisko organu, że szeroki zakres wnioskowanej informacji uzasadnia uznanie jej za informację publiczną przetworzoną oraz zarzucając organowi I instancji brak rozważenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w kontekście możliwości zlecenia podmiotowi zewnętrznemu przygotowana zanonimizowanej informacji oraz możliwości zastosowania art. 15, art. 14 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej powoływana jako u.d.i.p.).

Na powyższą decyzję organu II instancji Stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2016 r., poz. 23, dalej powoływana jako K.p.a.) poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w związku z pominięciem w zupełności wskazywanej w decyzji organu I instancji oraz w piśmie uczestnika postępowania okoliczności, że wykonanie żądania obejmującego wiele dokumentów, które należy przejrzeć oraz skopiować sparaliżowałoby działalność urzędu oraz pracę jego pracowników;

- naruszenie przepisu materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem o ile organ II instancji prawidłowo stwierdził, że jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, to jest to informacja przetworzona, to jednak w niniejszej sprawie SKO uznało, że żądanie S. P. nie dotyczyło informacji przetworzonej.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie przytoczyło okoliczności mające, wbrew stanowisku SKO, wskazywać, że wniosek S. P. dotyczył informacji przetworzonej, oraz uzasadniające odmowę udostępnienia wnioskowej informacji publicznej z uwagi na niewykazanie interesu prawnego w uzyskaniu informacji przetworzonej.

Ponadto Stowarzyszenie przytoczyło okoliczności mające wskazywać na posiadanie legitymacji do wniesienia skargi. W tym zakresie pokreśliło, że z przepisu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż organizacja społeczna jest uprawniona do wniesienia skargi w sprawach dotyczących innych podmiotów, o ile kumulatywnie spełnione będą dwa warunki, tj. po pierwsze sprawa sądowoadministracyjna mieści się w zakresie statutowej działalności organizacji społecznej, a po drugie organizacja brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stowarzyszenie poprzez udział w postępowaniach dotyczących dostępu do informacji publicznej i nadzór nad ich prawidłowością w ramach społecznej kontroli realizuje swoje cele wyrażone w regulaminie. Zgodnie bowiem z regulaminem do jego celów należą m.in.: wspieranie przestrzegania przepisów prawa na terenie RP, szerzenie świadomości prawa wśród obywateli i urzędników, profilaktyka i przeciwdziałanie przypadkom nadużywania prawa przez urzędy i obywateli oraz ochrona środowiska. Cele te Stowarzyszenie realizuje m.in. poprzez udział w postępowaniach administracyjnych i sądowych w charakterze organizacji społecznej w zakresie wyznaczonym przez przepisy prawa. Z powyższego wynika, zdaniem Stowarzyszenia, że jego udział w postępowaniach dotyczących dostępu do informacji publicznej jest zgodny z jego celami statutowymi. Za udziałem tym przemawia również interes społeczny, który nie powinien być ograniczony tylko do interesu samej organizacji społecznej, lecz winien on służyć ochronie wartości wspólnych dla większej liczby podmiotów. Wartościami takimi mogą być np.: ochrona życia i zdrowia mieszkańców, poprawa warunków bezpieczeństwa na danym terenie, ale także społeczny nadzór nad postępowaniami wszczynanymi przez tzw. pieniaczy i zapewnienie w ten sposób prawidłowego i efektywnego funkcjonowania organów administracji publicznej danej jednostki. Stowarzyszenie zaś w ten uprawniony sposób reprezentuje interesy mieszkańców gminy, które są przeciwstawne w stosunku do działań osób składających - w niewiadomym celu - obszerne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, których realizacja zakłóca działanie organów i realizację ich działań na rzecz społeczności lokalnej. Stowarzyszenie wskazało, że z powyższych względów postanowieniem Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] kwietnia 2016 r., zostało ono dopuszczone do udziału w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie stwierdziło, że wskazane okoliczności uzasadniają również jego legitymację skargową w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, albowiem przedmiotowa sprawa mieści się w zakresie jego statutowej działalności (w tym przypadku w zakresie działalności regulaminowej, niemniej stowarzyszenie zwykłe, które nie posiada statutu, lecz tylko regulamin, również jest organizacją społeczną w rozumieniu art. 31 K.p.a.), a Stowarzyszenie brało udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze uczestnika na prawach strony.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dopuszczalność drogi sądowej przed sądami administracyjnymi uwarunkowana została zarówno podmiotowo, jaki i przedmiotowo. Dopuszczalność podmiotowa wynika z przyjętej bezwzględnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości oznaczającej, że postępowanie to może zostać skutecznie uruchomione tylko w wyniku skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, a więc podmiot, który na podstawie przepisu prawa ma legitymację do zaskarżenia działania, bezczynności czy przewlekłości postępowania organu administracji publicznej.

Skoro więc obligatoryjną przesłankę dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi stanowi legitymacja skargowa, czyli posiadanie uprawnienia do złożenia skargi i skoro tylko podmiot posiadający legitymację skargową władny jest żądać skutecznie przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli działania (bezczynności lub przewlekłości) organu administracji publicznej, to tym samym sąd przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli legalności określonego aktu (bezczynności lub przewlekłości) organu administracyjnego, zobligowany jest w pierwszej kolejności do poczynienia ustaleń, czy skarga pochodzi od uprawnionego podmiotu, przy czym ustaleń w tym zakresie dokonuje niezależnie od uprzedniej kwalifikacji danego podmiotu przez organy w postępowaniu administracyjnym, którą to kwalifikacją sąd nie jest związany.

Na tle stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy koniecznym zatem w pierwszym rzędzie stało się rozważenie kwestii zdolności Stowarzyszenia do bycia stroną skarżącą, czyli stroną legitymowaną w postępowaniu sądowadministracyjnym do wniesienia skargi.

Przyjmując bezwzględnie zasadę skargowości ustawodawca w art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej powoływanej jako P.p.s.a.) określił krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, regulując tym samym legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z przytoczonego przepisu, ustawodawca zróżnicował w nim przesłanki legitymacji skargowej wyszczególnionych w przepisie podmiotów. W przypadku organizacji społecznej działającej w sprawie dotyczącej innych osób legitymacja skargowa została ograniczona dwoma przesłankami, tj. przesłanką udziału organizacji w postępowaniu administracyjnym oraz związku sprawy z zakresem statutowej działalności organizacji, charakteryzowaną jako przesłanka materialnoprawna legitymacji skargowej organizacji społecznej. Warunek udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym zostanie spełniony, jeżeli organizacja występowała w tym postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony (postanowienie NSA z 27.09.2013 r., II OSK 1005/12 – dostępne, tak samo jak i kolejne cytowane orzeczenia, na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Przedstawienie przez organizację społeczną poglądu w sprawie (art. 31 § 5 K.p.a.) warunku tego nie spełnia. Organizacja społeczna musi zatem zgłosić żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu (art. 31 § 1 K.p.a.), a żądanie to musi zostać postanowieniem organu administracyjnego uwzględnione (art. 31 § 2 K.p.a.), skutkiem czego organizacja staje się w postępowaniu administracyjnym uczestnikiem na prawach strony (art. 31 § 3 K.p.a.).

Dla stwierdzenia zaistnienia przesłanki materialnoprawnej legitymacji skargowej wymagane jest natomiast ustalenie merytorycznego związku treści rozstrzygnięcia działania organu administracji publicznej z celami statutowymi organizacji społecznej (postawienie NSA z 12.02.2012 r., OSK 2608/13). Obie wymienione przesłanki legitymacji skargowej organizacji społecznej muszą być spełnione łącznie. Sama zatem okoliczność udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, obwarowana na etapie postępowania administracyjnego celami statutowymi organizacji oraz interesem społecznym (art. 31 § 1 in fine K.p.a.), nie daje z mocy prawa legitymacji do wniesienia skargi. Odrębny charakter mają bowiem regulacja art. 31 § 1 K.p.a. i art. 50 § 1 in fine P.p.s.a. Faktyczne dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym daje prawa procesowe wyłącznie w postępowaniu administracyjnym, nie daje zaś tych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności nie jest wystarczające do wniesienia przez taką organizację skutecznie skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 12.02.2012 r., II OSK 2608/13; postanowienie NSA z 8.10.2013 r., II OSK 1059/12, postanowienie NSA z 2.12.2014 r., II OSK 1885/13). Skoro ustawodawca nakazał sądowi badanie istnienia przesłanki pozostawania sprawy w zakresie statutowej działalności organizacji społecznej, to należy przyjąć, że nie jest on związany stanowiskiem organu administracji w tej kwestii.

Uznawszy zatem, że wniesienie skargi przez organizację społeczną w sprawie dotyczącej innych osób nie pozostaje w zakresie jej statutowej działalności, sąd będzie zobowiązany ją odrzucić nawet w przypadku, gdy organizacja ta brała udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie może więc poprzestać na stwierdzeniu formalnego dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym, ale powinien, nie będąc związanym rozstrzygnięciem organu w tym zakresie, dokonać własnych ustaleń odnośnie pozostawania sprawy w zakresie statutowej działalności organizacji.

O ile wystąpienie przesłanki udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, jako mającej charakter obiektywny, nie budzi co do zasady wątpliwości, o tyle kwestia objęcia przedmiotu sprawy zakresem statutowej działalności organizacji społecznej, mogącej, jak wykazano wyżej, stanowić przedmiot badania sądu administracyjnego, wymaga oceny zgodności przedmiotu sprawy z zakresem statutowej działalności konkretnej organizacji społecznej.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżące Stowarzyszenie, mające status stowarzyszenia zwykłego, wniosło przedmiotową skargę jako organizacja społeczna z powołaniem się na interes prawny innych osób oraz, że w postępowaniu administracyjnym zostało ono dopuszczone postanowieniem organu I instancji do udziału w postępowaniu w trybie art. 31 K.p.a. Okoliczność ta pozwala przyjąć, że spełniona została jedynie jedna z dwóch przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi przez organizację społeczną, a mianowicie formalna przesłanka "brania udziału w postępowaniu administracyjnym". Przepis art. 50 § 1 P.p.s.a. wymaga ponadto, zgodnie z poczynionymi powyżej uwagami, spełnienia przesłanki materialnoprawnej legitymacji skargowej, tj. aby sprawa mieściła się w zakresie statutowej działalności organizacji. Ocenie podlega zatem, czy dana sprawa dotyczy kierunków działalności organizacji społecznej zapisanych w statucie lub innym akcie organizacji spełniającym funkcję podobną do statutu. Określona w statucie organizacji społecznej jej działalność, a więc w istocie cele organizacji społecznej, muszą być możliwie precyzyjnie określone tak, aby dawały możliwość ustalenia, że wiążą się ściśle z przedmiotem danej sprawy. Legitymacja skargowa organizacji społecznej musi więc być uzasadniona skonkretyzowanymi celami statutowymi tej organizacji, tzn. musi istnieć merytoryczne w sensie prawnym powiązanie przedmiotu postępowania z celami statutowymi i z zakresem działania danej organizacji społecznej, a nie tylko powiązanie faktyczne. Nie do przyjęcia jest, że jednostka musi wykazać interes materialny wynikający z przepisu prawa materialnego, zaś organizacja społeczna może otrzymać legitymację na podstawie hasłowo, ogólnikowo określonych celów statutowych, bez wykazania związku z przedmiotem zaskarżonego działania. Wymóg art. 50 § 1 P.p.s.a. dotyczący "statutowej działalności" organizacji społecznej winien się mieścić w zakresie celów statutowych i powinien być on interpretowany ściśle, co oznacza, że działalności takiej nie można domniemywać z ogólnych zapisów określających cele stowarzyszenia (wyrok NSA z 20.11.2011 r., II OSK 1308/11; postanowienie NSA z 2.12.2014 r., II OSK 1885/13).

Zakres statutowej działalności stowarzyszenia zwykłego, jakim jest skarżące Stowarzyszenie, określa jego regulamin poprzez wskazanie celów. Ze znajdującego się w aktach sprawy regulaminu Stowarzyszenia wynika, że do jego celów należy m.in. "wspieranie [...]", "szerzenie [...]", "profilaktyka i przeciwdziałanie [...]" oraz "ochrona [...]" (pkt 1-5 ust. 9 regulaminu). Cele te w myśl regulaminu Stowarzyszenie realizuje m.in. poprzez udział w postępowaniach administracyjnych i sądowych w charakterze organizacji społecznej w zakresie wyznaczonym przez przepisy prawa. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia przytoczone przepisy regulaminu wskazują na to, że jego udział w postępowaniach dotyczących dostępu do informacji publicznej jest zgodny z jego celami statutowymi. Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przedmiot kontrolowanej sprawy dotyczy dostępu do informacji publicznej, o której udzielenie zawnioskował S. P., a który to wniosek nie został uwzględniony przez organ I instancji z uwagi na brak wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji uznanej przez organ za informację przetworzoną, co zostało natomiast zakwestionowane przez organ II instancji. Kwestię dostępu do informacji publicznej, w tym przetworzonej, reguluje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Celem tej ustawy jest zapewnienie swego rodzaju "społecznej kontroli" nad organami władzy publicznej, urzeczywistnienia idei transparentności władzy publicznej i zapewnienie aktualnej wiedzy o stanie państwa, samorządów i instytucji publicznych oraz ich majątku. Cele te realizowane są poprzez przyznanie w art. 2 tej ustawy prawa podmiotowego do uzyskania informacji publicznej. Z takiego ustawowego prawa, mającego źródło w art. 61 Konstytucji RP, skorzystał w przedmiotowej sprawie S. P. wnioskując o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu w żaden sposób nie wiążą się ściśle z przedmiotem niniejszej sprawy wymienione w ust. 9 regulaminu ogólne cele Stowarzyszenia do uczestniczenia w postępowaniu, w ramach którego konkretny podmiot realizuje zagwarantowane mu przez ustawę prawo do uzyskania informacji publicznej. Organizacja społeczna ze swej istoty stanowi zrzeszenie powołane do wypełniania określonych ważnych społecznie celów. Jako ważny społecznie cel działania organizacji społecznej nie może być uznane uniemożliwianie czy utrudnianie obywatelom możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przyznanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Takie działanie pozostaje bowiem w całkowitej sprzeczności z ideą ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustanowionym w niej uprawnieniom w zakresie dostępu do informacji publicznej, a ponadto stanowi działanie nie w sprawie ważnej społecznie (ad rem), ale przeciwko danym podmiotom (ad personam), co tym bardziej jest nie do zaakceptowania i nie do pogodzenia z punktu widzenia istoty i celu działalności organizacji społecznej. Nie może odnieść zamierzonego skutku stanowisko Stowarzyszenia mające stanowić uzasadnienie dla legitymacji skargowej, że złożenie obszernego wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa i zakłóca działanie organów administracji, gdyż po pierwsze sama ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje instrumenty prawne pozwalające na rozpatrzenie takich wniosków (na instrumenty te wskazał organ II instancji w uzasadnieniu decyzji), a po drugie nie uzależnia ona prawa do uzyskania informacji publicznej od zakresu wnioskowanej informacji. W takiej sytuacji nie można uznać, że wszczynając w drodze skargi postępowanie sądowoadministracyjne Stowarzyszenie realizuje regulaminowe cele. Ponadto, sformułowane w regulaminie Stowarzyszenia w sposób ogólnikowy i hasłowy cele w postaci "wspierania [...]", "szerzenie [...]" czy "przeciwdziałanie [...]" nie pozostają w wymaganym związku z przedmiotem sprawy, który stanowi kwestia dostępu do konkretnej informacji publicznej i w ramach niej kwalifikacja wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej. Wymienione cele niewątpliwie nie uprawniają Stowarzyszenia do przypisania sobie roli kontrolera indywidualnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nie pozostają w wymaganym związku z przedmiotem postępowania zainicjowanego konkretnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej złożonym przez S. P.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie zachodzi brak rzeczywistego i prawnego związku pomiędzy zakresem regulaminowej działalności Stowarzyszenia a przedmiotem postępowania. Skoro zaś istnienie takiego związku stanowi, jak wykazano to wyżej, bezwzględną przesłankę legitymacji skargowej Stowarzyszenia i skoro sama okoliczność formalnego dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym nie stanowi w świetle regulacji art. 50 in fine P.p.s.a. wystarczającej podstawy do skutecznego wniesienia skargi, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. z uwagi na stwierdzony brak legitymacji Stowarzyszenia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.