Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1233/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.40 ust.4 pkt.4
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, (spr), Protokolant Referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2004 sprawy ze skargi Z. K.-C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oddala skargę


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 12 września 2002 r Z.K.- C. domagała się

ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania działki oznaczonej nr.1747

położonej w K.D. przy ulicy M. Nieruchomość miałaby

zostać zabudowana budynkiem mieszkalnym ,garażem i budynkiem gospodarczym.

Według wniosku należy także dokonać remontu posadowionej na działce stodoły.

Całość zabudowy ma stanowić siedlisko rolnicze. Decyzją z dnia [...] marca 2003 r

Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy

wzmiankowanej nieruchomości powołując się na stanowisko

Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który postanowieniem z dnia [...]

marca 2003 r nr. [...] nie uzgodnił projektu decyzji .

Rozpatrujące odwołanie wnioskodawczyni Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko organu I instancji. Kolegium ustaliło, iż teren

planowanej inwestycji znajduje się w obrębie układu urbanistyczno- architektoniczno-

krajobrazowego K.D. wpisanego do rejestru zabytków Województwa

pod numerem A/ 46, a ponadto jest objęty ochroną konserwatorską na

podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i

Gminy K.D. zatwierdzonego uchwałą nr LI / 284/ 98 Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 1998 r. Przedmiotowa inwestycja wymaga

zatem uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Odmowa uzgodnienia projektu decyzji jest podstawą odmowy ustalenia warunków

zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.K-C.

podkreśliła , iż organ odwoławczy był zobowiązany do merytorycznej kontroli

postanowienia Konserwatora Zabytków. Ocena ta zdaniem skarżącej jest niezbędna jest właściwa tym bardziej, iż z pisma Urzędu Miejskiego z dnia 21 stycznia 2003 r wnosić należy ,iż nie zgadzał się on ze stanowiskiem Konserwatora Zabytków. Skarżąca sama wprawdzie nie odwoływała się od postanowienia , ale prosiła organ I instancji o podjęcie takiej czynności. Według skarżącej Urząd Konserwatorski wydając swoje postanowienie naruszył dyrektywy zawarte w uchwale NSA z dnia 11 maja 1998 r "ONSA 1198 / 4 / 111 ". Wniosek prowadzi do realizacji zabudowy nieruchomości budynkami siedliska rolnego. Na działkach sąsiednich jest zlokalizowana zabudowa mieszkalno – gospodarcza. W piśmie z dnia 30 stycznia 2004 r skarżąca dodatkowo opisała położenie nieruchomości i sąsiednią zabudowę. Podkreśliła zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K.D. i zarzuciła Kolegium lekceważenie opinii organu I instancji podające konkretne fakty o terenie, co jest dla niej , jako podatnika wręcz gorszące.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje

stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Argumentacja powołana przez skarżącą nie może prowadzić do podważenia

zasadności stanowiska organów administracji . W sprawie nie jest kwestionowane, iż

obszar , którego dotyczy wniosek jest objęty ochroną konserwatorską i został wpisany do rejestru zabytków Województwa pod numerem A/46.

Powyższa ochrona wynika także z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K.D. zatwierdzonego uchwałą nr.LI / 284 / 98 z dnia 17 czerwca 1998 r. Stosownie do art.40 ust.4 pkt.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U z 1999 r Nr.15 , poz. 139 ze zmianami ) oznacza to konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków.( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2002 r sygn. akt III RN 175 / 2001 ONSP 2003 / 19 poz.452 ). Przepis ten zawiera instytucję współdziałania organów w toku załatwiania sprawy administracyjnej , gdzie działanie każdego z nich ma znaczenie materialne i stanowi część rozstrzygnięcia przyjętego w danej sprawie. W Uchwale Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1999 r ( sygn. akt OPK 14 / 98 ONSA 1999 nr.3, poz.80 ) podkreślono ukształtowany w doktrynie pogląd, według którego stanowisko organu współdziałającego, z którym należy uzgodnić decyzję bądź wydać decyzję po uzgodnieniu , jest wiążące dla organu decyzyjnego .Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która ma być wydana po uzgodnieniu przez organ decydujący. Sąd uznał, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , wydana po uzgodnieniu, wyraża w istocie stanowiska co najmniej dwu organów, gdzie każdy z nich zobowiązany jest do zbadania sprawy pod katem obowiązujących w tym zakresie przepisów i do zajęcia stanowiska. Oznacza to, iż organ wydający decyzję jest związany stanowiskiem organu współdziałającego i nie może we własnym zakresie oceniać zasadności tego stanowiska. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską oznacza, iż nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W świetle powyższych wywodów Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadność stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji nie może budzić wątpliwości. Na zupełnym niezrozumieniu oparty jest pogląd skarżącej, zarzucający organowi I instancji , iż ten nie złożył zażalenia na postanowienie Konserwatora Zabytków. Nie jest rzeczą organów administracji badanie przyczyn zaniechania wykorzystania przez stronę środków odwoławczych , o których była prawidłowo poinformowana.

Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr.153, poz.1270 ) skargę należało oddalić.