Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 451/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 3a pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] w m. [...], gm. [...], umorzył postępowanie odwoławcze.

Decyzję tę wydano w następujących okolicznościach.

Na wniosek spółki [...] sp. z o.o. w organizacji z s. w [...] [...] grudnia 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] [...] grudnia 2018 r. wydał na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: u.u.i.ś.) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o. z s. w [...] zarzucając organowi I instancji naruszenie:

- art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.u.i.ś. poprzez wydanie decyzji w postępowaniu, które było prowadzone z pominięciem strony - wnoszącej odwołanie spółki,

- art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) poprzez niezapewnienie stronie – odwołującej spółce udziału w postępowaniu, a w konsekwencji brak umożliwienia spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Spółka podniosłą, że jest właścicielem działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w [...], gm. [...], które to działki znajdując się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Wskazano, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w sąsiedztwie działek spółki, a oddzielają je jedynie tory kolejowe. Spółce przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu, gdyż jej nieruchomości znajdują się w zasięgu znacznego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Planowana przez inwestora uciążliwa działalność produkcyjna i lokalizacja budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz infrastrukturą towarzyszącą będzie w sposób oczywisty kolidować z istniejącą zabudową nieruchomości spółki. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że powierzchnia terenu zainwestowania wyniesie [...] m2, powierzchni zabudowy [...] m2, a powierzchni utwardzonej ok. [...] m2, co daje łącznie ok. 68,6 % powierzchni całkowitej działki. Pozostały teren tj. ok. 31,4% przeznaczony ma być pod powierzchnię biologicznie czynną. Pozostawienie stosunkowo niewielkiej powierzchni biologicznie czynnej znacząco zakłóci wsiąkanie wód opadowych na terenie przedsięwzięcia, a tym samym zakłóci istniejącą na całym obszarze odziaływania przedsięwzięcia retencję wód opadowych i w konsekwencji wpłynie również na możliwe korzystanie z nieruchomości odwołującej się, istotnie ograniczając ją w sposobie zagospodarowania działek. Wskazano, że nieruchomości spółki i nieruchomość objęta inwestycją mają być obsługiwane przez tę samą sieć melioracyjną (wspólny rów melioracyjny). Z uwagi na brak alternatywnych metod zagospodarowania wody deszczowej, niewydolność sieci melioracyjnej powstała na skutek zbyt dużego obciążenia w efekcie spowoduje spływanie nadmiaru wód opadowych i ich zaleganie na nieruchomościach spółki. W tej sytuacji normalne korzystanie z nieruchomości przez spółkę może okazać się utrudnione, a czasem wręcz niemożliwe. W świetle tego spółce przysługiwał przymiot w niniejszej sprawie na podstawie art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. W związku z tym organ I instancji pomijając spółkę dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., uniemożliwił jej bowiem czynny udział w postępowaniu. Dlatego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

SKO w [...] umarzając postępowanie odwoławcze wskazało, że w świetle art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie umarza się, gdy stanie się ono bezprzedmiotowe w całości lub w części. Wyjaśniło, że bezprzedmiotowość zachodzi, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy przywołał przepisy art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. oraz art. 28 K.p.a. i wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przymiot strony w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań oprócz podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia mają także właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której przedsięwzięcie ma być realizowane, właściciele działek sąsiednich bezpośrednio graniczących, jak i tych, które objęte są oddziaływaniem danego przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, jak i właścicielem działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Jednocześnie uznanie, że nieruchomość mieści się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia oznacza rzeczywisty wpływ planowanej inwestycji zarówno na korzystanie z tej nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] w [...]. Z akt sprawy wynika, że w całości będzie ono realizowane wyłącznie na tejże działce. Tym samym zaskarżona decyzja nie dotyczy nieruchomości stanowiących własność odwołującej spółki i nie wpływa bezpośrednio w jakikolwiek sposób na uprawnienia spółki związane z korzystaniem z jej nieruchomości. Zdaniem SKO interesu prawnego nie uzasadnia obawa odwołującej o ewentualny nadmiar wód opadowych z uwagi na istniejącej jej zdaniem "niewydolności sieci melioracyjnej" (rowu melioracyjnego). Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu inwestycji, po ich podczyszczeniu w separatorze mają być odprowadzane do kanalizacji deszczowej lub do ziemi, poprzez zbiornik retencyjny, zgodnie z warunkami i przepisami odrębnymi. W ramach realizacji inwestycji planowany jest natomiast do wykonania zbiornik retencyjny na wody opadowe. Również obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmujący wieś [...], część północną obrębu [...] i część wschodnią obrębu [...] oraz część [...] – część [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...]) przewiduje odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych do kanalizacji deszczowej na zasadach określonych w przepisach odrębnych na terenach niewyposażonych w kanalizację deszczową, a do czasu budowy sieci kanalizacji deszczowej, zobowiązuje do zapewnienia odbioru i oczyszczania wód opadowych i roztopowych, w tym do budowy zbiorników retencyjnych w ramach poszczególnych nieruchomości (§ 17 ust. 3 pkt 2 lit. c i d). W konsekwencji Kolegium uznało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w jakikolwiek sposób oddziaływać na stan wód gruntowych, rowu melioracyjnego czy ilość wód opadowych na terenie nieruchomości odwołującej.

Kolegium uznało też, że planowane przedsięwzięcie nie ograniczy odwołującej spółki w prawie do nieruchomości, nie pozbawi możliwości korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków w rozumieniu art. 140 K.c., ani nie wpłynie na sposób prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę. Przedsięwzięcie nie spowoduje emisji szkodliwych dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, a tym samym nie doprowadzi do pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji ograniczać się będzie wyłącznie do terenu jego nieruchomości, a przedsięwzięcie nie wpłynie na stan jakości środowiska w rejonie inwestycji. Uciążliwości w fazie realizacji przedsięwzięcia będą miały wyłącznie charakter przejściowy i ewentualnie będą oddziaływać jedynie na nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Stąd Kolegium orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. jak na wstępie.

W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję SKO w [...] spółka [...] sp. z o.o. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność posiadania przymiotu strony przez skarżącą spółkę w świetle brzmienia art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. i w konsekwencji błędne nieuchylenie decyzji środowiskowej i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zasadniczo spółka w motywach skargi powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu. Nadto zarzucając Kolegium naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. podniosła, że organ błędnie ograniczył się do powtórzenia zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia, zamiast zbadać jej zapisy jako podstawowego dowodu w sprawie. Tymczasem zdaniem skarżącej zapisy karty informacyjnej przedsięwzięcia są bardzo ogólne i nie precyzują sposobu, ani miejsca odprowadzania wód deszczowych. W zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych występują w karcie liczne niespójności i sprzeczne zapisy. Przykładowo w pkt 4 karty (s. 43) jest mowa o odprowadzaniu wód deszczowych do kanalizacji deszczowej lub zbiornika retencyjnego, zbiornika retencyjno-chłonnego, bądź rowu, a w podsumowaniu zawartym we wnioskach w pkt 19 karty (s. 193) jest już tylko mowa o odprowadzaniu wód deszczowych do kanalizacji deszczowej. Zdaniem skarżącej w żaden sposób z zapisów tych nie wynika, że wody opadowe nie będą odprowadzane do zlewni rowu C-A, a przy takim odprowadzaniu wód opadowych i deszczowych realizacja przedsięwzięcia spowoduje istotne ograniczenia w korzystaniu przez skarżącą z jej nieruchomości z uwagi na brak możliwości przyjęcia do zlewni rowu C-A dodatkowej ilości wód deszczowych w zakładanych w karcie wielkościach. W tym kontekście niezbadanie zapisów karty informacyjnej przedsięwzięcia przez organ II instancji miało istotny wpływ na błędne uznanie, że w świetle przepisu art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. skarżąca nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Dlatego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi, wskazując, że planowana inwestycja nie będzie w żaden sposób, ani w granicach dopuszczalnych norm ani w sposób ponadnormatywny oddziaływać na nieruchomości skarżącej. Upatrywanie interesu w przewidzianej w obowiązującym planie miejscowym możliwości odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej na zasadach określonych w przepisach odrębnych na terenach niewyposażonych w kanalizację deszczową, a do czasu budowy sieci kanalizacji deszczowej – do zbiorników retencyjnych w ramach poszczególnych nieruchomości nie oznacza istnienia interesu prawnego uprawniającego do udziału w niniejszym postępowaniu. Kolegium stwierdziło, że przyjmując stanowisko skarżącej uznać należałoby za stronę każdy podmiot korzystający z kanalizacji sanitarnej gminy [...].

Uczestnik postępowania – inwestor spółka [...] sp. z o.o. w piśmie z [...] grudnia 2019 r. wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że skarżąca nie wykazała w świetle art. 74 ust. 3a u.u.i.ś., by jej nieruchomości znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia w sposób mogący wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę [...] sp. z o.o. jako niezasadną należało oddalić.

Istotą sporu prawnego pomiędzy skarżącą spółką a organami orzekającymi w sprawie, zwłaszcza zaś organem odwoławczym, jest zagadnienie, czy skarżąca jako właściciel działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w [...], gm. [...], powinna być uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie działki nr [...] w m. [...], gm. [...].

Zastosowanie w niniejszej sprawie znalazł w omawianym kluczowym zakresie przepis art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. (w brzmieniu po nowelizacji, która weszła w życie [...].01.2018 r.), w myśl którego stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:

1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;

2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Ów przepis służy zawężeniu poprzez doprecyzowanie definicją legalną kręgu stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porównaniu z wcześniej obowiązującą regulacją ogólną, w myśl której stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. nieprawomocny wyrok WSA w [...] z [...] października 2019 r., sygn. II SA/Łd [...], dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skrótowo rzecz ujmując, o byciu stroną w postępowaniu środowiskowym decydują dwa warunki: posiadanie prawa rzeczowego do nieruchomości oraz to, że nieruchomość ta znajduje się w określonym położeniu wobec przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w [...] z [...] lipca 2019 r., sygn. II SA/Gl [...], dostępny j.w.). W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach interes prawny dotyczy obecnie tylko podmiotów wymienionych w art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. i przez pryzmat tego przepisu należało oceniać, czy skarżąca ma interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zwrócić należy przy tym uwagę, że interes prawny nie może być hipotetyczny. Interes prawny musi być aktualny i istnieć w dniu, w którym podmiot domaga się jego ochrony.

W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo oceniło, że realizacja i funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia - działalność produkcyjno-magazynowa nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżącej, których przeznaczenie jest zbliżone , jeśli nie tożsame. Skarżąca nie przedstawiła argumentów wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji w jakikolwiek sposób mogła wpłynąć na sposób wykonywania przysługującego jej prawa własności w zakresie należących do niej nieruchomości, wprowadzając ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Skarżąca jako główny argument za uznaniem, że jej działki znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem, uznała okoliczność pozostawienia na działce inwestycyjnej niewielkiej części pod powierzchnię biologicznie czynną (ok. 31,4%), co – zdaniem skarżącej – znacząco zakłóci wsiąkanie wód opadowych na terenie przedsięwzięcia, a tym samym zakłóci istniejącą na całym obszarze odziaływania przedsięwzięcia retencję wód opadowych. W konsekwencji wpłynie to również na możliwe korzystanie z nieruchomości skarżącej, istotnie ograniczając ją w sposobie zagospodarowania działek.

W ocenie Sądu Kolegium dokonało prawidłowej i rzetelnej oceny, iż w świetle art. 74 ust. 3a u.u.i.ś. położone po przeciwległej stronie torów kolejowych w m. [...] należące do spółki [...], zabudowane wielkopowierzchniowymi obiektami magazynowymi, działki nie znajdują się w zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurową oraz infrastrukturą towarzyszącą.

W charakterystyce przedsięwzięcia dołączonej do decyzji organu I instancji wskazano, że inwestycja obejmie wykonanie: hali, drogi i podjazdu, miejsc postojowych, placu manewrowego, portierni, zbiorników p.poż. wraz z pompownią, zbiornika retencyjnego na wody opadowe, miejsca gromadzenia odpadów oraz przyłączy mediów. Hala docelowo ma być przeznaczona pod funkcje magazynowe, produkcyjne i logistyczne.

Należy zauważyć, że pozytywne opinie wobec planowanego przedsięwzięcia wyraziły: [...] Inspektor Sanitarny (opinia sanitarna z [...].08.2018 r.), Państwowe Gospodarstwo Wodne [...] (opinia z [...].08.2018 r.) oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] (opinia środowiskowa z [...].10.2018 r.). Odnośnie zarzutów skarżącej spółki dotyczących zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na terenie przedsięwzięcia Inspektor Sanitarny wskazał, że wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu przedsięwzięcia – po uprzednim podczyszczeniu w osadniku i separatorze substancji ropopochodnych – będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej lub do zbiornika retencyjnego bądź do zbiornika retencyjnego chłonnego lub do rowu. [...] wskazały na konieczność określenia w decyzji m.in. następujących warunków i wymagań – wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji, po podczyszczeniu w separatorze, będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej lub do ziemi, poprzez zbiornik retencyjny, zgodnie z warunkami i przepisami odrębnymi. Organ ten stwierdził, mając na względzie charakter i skalę oddziaływania, zastosowane rozwiązania i technologie, brak możliwości znaczącego oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód i brak negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia stwarzającego zagrożenie dla realizacji celów środowiskowych, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 i art. 61 Prawa wodnego (tj. dla jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne lub silnie zmienione, dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych, dla jednolitych części wód podziemnych oraz dla obszarów chronionych). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] stwierdził zaś, że wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji zbierane będą systemem wewnętrznej kanalizacji deszczowej, podczyszczane w separatorze substancji ropopochodnych oraz w osadniku. Docelowy zbiornik wód opadowych i roztopowych nie jest jeszcze znany, będzie to kanalizacja deszczowa lub zbiornik retencyjny/zbiornik retencyjno-chłonny lub rów. Organ ten nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na niestwierdzenie przekroczenia standardów jakości środowiska na najbliższych terenach.

Stosując się do powyższych wymagań opinii Burmistrz [...] w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia (z [...].12.2018 r.) przyjął jako warunek (jeden z wielu), by wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu inwestycji, po podczyszczeniu w separatorze, odprowadzać do kanalizacji deszczowej lub do ziemi, poprzez zbiornik retencyjny, zgodnie z warunkami i przepisami odrębnymi.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej jakoby organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ocenił kwestii prawidłowości nieuznania skarżącej spółki za stronę postępowania. Mając na względzie, że spółka [...] ograniczyła swą argumentację odnośnie przysługującego jej przymiotu strony postępowania jedynie do kwestii zakłócenia wsiąkania wód opadowych na terenie przedsięwzięcia, a przez to zakłócenia istniejącą na całym obszarze oddziaływania przedsięwzięcia retencji wód opadowych, Kolegium ustosunkowało się właśnie do tego zagadnienia. Wyjaśniło, że interesu prawnego spółki nie uzasadnia obawa o ewentualny nadmiar wód opadowych z uwagi na istniejące jej zdaniem "niewydolności sieci melioracyjnej" (rowu melioracyjnego). Organ odwoławczy podał, że w treści decyzji I-instancyjnej wskazano, iż wody opadowe i roztopowe pochodzące z terenu inwestycji, po ich podczyszczeniu w separatorze mają być odprowadzane do kanalizacji deszczowej lub do ziemi, poprzez zbiornik retencyjny, zgodnie z warunkami i przepisami odrębnymi. Wyjaśniono, że w ramach realizacji inwestycji planowany jest natomiast do wykonania zbiornik retencyjny na wody opadowe. Powyższe odpowiada zapisom obowiązującego na tym terenie planu miejscowego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...]), który przewiduje odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych do kanalizacji deszczowej na zasadach określonych w przepisach odrębnych na terenach niewyposażonych w kanalizację deszczową, a do czasu budowy sieci kanalizacji deszczowej, zobowiązuje do zapewnienia odbioru i oczyszczania wód opadowych i roztopowych, w tym do budowy zbiorników retencyjnych w ramach poszczególnych nieruchomości (§ 17 ust. 3 pkt 2 lit. c i d). Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w jakikolwiek sposób oddziaływać na stan wód gruntowych, rowu melioracyjnego czy ilość wód opadowych na terenie nieruchomości spółki. Dodało też że przedsięwzięcie nie ograniczy skarżącej w prawie do nieruchomości, nie pozbawi możliwości korzystania z rzeczy i pobierania z niej pożytków w rozumieniu art. 140 K.c., ani nie wpłynie na sposób prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Przedsięwzięcie nie spowoduje emisji szkodliwych dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, a tym samym nie doprowadzi do pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji ograniczać się będzie wyłącznie do terenu jego nieruchomości, a przedsięwzięcie nie wpłynie na stan jakości środowiska w rejonie inwestycji. Z kolei uciążliwości w fazie realizacji przedsięwzięcia będą miały charakter przejściowy i ewentualnie będą oddziaływać jedynie na nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji.

Sąd stwierdził, że analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia przeprowadzona w skardze na potrzeby wykazania, że organ nie dokonał jej oceny celem zbadania przymiotu strony spółki [...], jest wybiórcza i nie oddaje treści i sensu jej ustaleń. Skarżąca starając się wykazać pewną niekonsekwencję przyjętych rozwiązań inwestycyjnych w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych przywołała jedynie opisy zawarte na k. 43 i 193 karty. Porównanie przyjętych rozwiązań opisanych na wymienionych stronach karty, bez uwzględnienia zapisów zawartych na s. 70-74, doprowadziło skarżącą do błędnych wniosków jakoby przyjęte przez inwestora rozwiązania nie precyzowały sposobu i miejsca odprowadzania wód deszczowych.

Należy zwrócić uwagę, że w wariancie zaproponowanym przez inwestora w zakresie wód powierzchniowych i podziemnych (k. 43 karty inf.) wskazano, że wody opadowe lub roztopowe kierowane będą do kanalizacji deszczowej lub do zbiornika retencyjnego, zbiornika retencyjno-chłonnego, rowu. Rozwiązania te przyjęto jako opcjonalne. Dodano, że zastosowane rozwiązanie technologiczne gwarantuje minimalizację ilości powstających ścieków oraz ich odpowiednie zagospodarowanie. Funkcjonowanie nie spowoduje negatywnego oddziaływania na środowisko, a migracja zanieczyszczeń do środowiska gruntowo-wodnego nie wystąpi.

Z kolei w rozdziale 9. zat. "Oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko" na s. 70 wskazano, że wody opadowe i roztopowe z terenu przedsięwzięcia w sposób zorganizowany odprowadzane będą do środowiska, po uprzednim podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych do kanalizacji deszczowej lub do zbiornika retencyjnego lub zbiornika retencyjnego chłonnego lub do rowu. Przywołano tu zapis planu miejscowego (wyżej powołana uchwała), który w § 17 ust. 3 pkt 2 lit. c) zakłada, że odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych ma się odbywać do kanalizacji deszczowej na zasadach określonych w przepisach odrębnych; zaś na terenach niewyposażonych w kanalizację deszczową, do czasu budowy sieci kanalizacji deszczowej, obowiązuje zapewnienie odbioru i oczyszczania wód opadowych i roztopowych, w tym budowy zbiorników retencyjnych, w ramach poszczególnych nieruchomości. Powołanie owego zapisu planu miejscowego w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, w kontekście zarzutów skarżącej spółki, miało o tyle znaczenie, że wyjaśnia, właściwy sens przyjętych rozwiązań technicznych w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych, które znalazły wyraz we wnioskach zawartych na s. 193 karty. Wskazano w tym miejscu bowiem, że wody te pochodzące z terenów utwardzonych oraz połaci dachowych będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej po uprzednim ich podczyszczeniu w separatorze substancji ropopochodnych. Wynika z tego, przy uwzględnieniu zapisów planu miejscowego, że intencją inwestora jest odprowadzać wody opadowe i roztopowe do kanalizacji deszczowej, a do czasu jej budowy do zbiornika retencyjnego lub zbiornika retencyjnego chłonnego lub do rowu. Takie też wnioski sformułowało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd za chybione uznaje twierdzenia skarżącej dotyczące niezbadania możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji do zlewni rowu C-A, co może spowodować – na skutek realizacji przedsięwzięcia – istotne ograniczenia w korzystaniu przez skarżącą z jej nieruchomości. Po pierwsze skarżąca nie wykazała, by istniał jakikolwiek związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zlewnią rowu C-A a należącymi do niej działkami i działką inwestora (nr [...]). Po wtóre zaś, przy aktualnym przeznaczeniu nieruchomości skarżącej pod wielkogabarytową zabudowę magazynową spółka [...] nie dowiodła, w jaki sposób na należących do niej działkach może dojść na skutek realizacji inwestycji do ograniczenia w ich zagospodarowaniu, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem (art. 74 ust. 3a ust. 3 u.u.i.ś.).

Nie sposób zatem uznać, by ziściły się przesłanki do uznania skarżącej za stronę przedmiotowego postępowania o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia zaplanowanego na działce nr [...], oddzielonego od działek skarżącej torami kolejowymi, a o funkcji zbliżonej (jeśli nie tożsamej) do istniejącej na działkach skarżącej. W tym stanie rzeczy prawidłowym było uznanie, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe jako zainicjowane odwołaniem podmiotu, któremu nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 74 ust. 3a pkt 3 u.u.i.ś. i na podstawie art. 138 K.p.a. umorzenie postępowania odwoławczego.

Dlatego Sąd skargi nie uwzględnił i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.