Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 624/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 roku, nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych postanawia 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić skarżącej – A spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. ze Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 września 2006 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował A spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w G., iż jej pismo z dnia 1 sierpnia 2006 roku, uzupełnione pismem z 17 sierpnia 2006 roku, nazwane zażaleniem na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 25 lipca 2005 roku, nr [...], wstrzymujące samowolnie wykonywane roboty budowlane związane z budową urządzenia technicznego na działce nr [...] obręb [...], położonej przy ul. D. [...] w G., oraz pismo z dnia 22 sierpnia 2006 roku, nazwane odwołaniem od decyzji z dnia 10 sierpnia 2005 roku, nr [...], uzupełniającej treść ww. postanowienia, pozostawia bez rozpatrzenia.

Od tego pisma skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 roku, nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji oznaczone nr [...] z dnia 25 lipca 2006 roku, uzupełnione decyzją z dnia 10 sierpnia 2006 roku.

Skarżąca spółka zarzuciła kwestionowanemu pismu naruszenie:

▪ art. 134 k.p.a. i art. 124 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia w niniejszej sprawie bez zachowania formy postanowienia oraz poprzez pominięcie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zbadania, kwestionowanych przez skarżącą, podstaw wydania postanowienia nr [...];

▪ art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż w zaskarżonym piśmie brak jest wskazanych w art. 124 k.p.a. niezbędnych elementów konstrukcyjnych postanowienia, a w szczególności brak jest wyczerpującego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz samego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie podał podstawy prawnej twierdzenia, iż dla robót, które prowadzi skarżąca, niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę albo ich zgłoszenie, a co za tym idzie - nie wskazał materialnych przepisów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. W ocenie skarżącej organ nie zawarł także w swoim piśmie z dnia 18 września 2006 roku rozstrzygnięcia, ponieważ - uznając zażalenia za niedopuszczalne, winien był wydać postanowienie stwierdzające tę okoliczność. Orzeczenie o "pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania" nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, a nadto nie pozwala jednoznacznie stwierdzić jaka jest treść postanowienia.

Skarżąca zarzuciła nadto, iż ww. orzeczenie nie zostało należycie uzasadnione i nie zawiera pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi. Wskazała również, iż przed wydaniem postanowienia o niedopuszczalności zażalenia konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie, czy podstawę postanowienia wydanego w dniu 25 lipca 2006 roku, nr [...], stanowiły przesłanki wskazane w art. 48 ust. 2 i 3, czy art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z art. 3 § 2 cyt. ustawy wynika zaś, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Skarżąca spółka twierdzi, iż składa skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 roku, nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji oznaczone nr [...] z dnia 25 lipca 2006 roku, uzupełnione decyzją z dnia 10 sierpnia 2006 roku, nr [...].

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika natomiast, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 18 września 2006 roku skierował do strony skarżącej pismo nr [...]. W piśmie tym organ poinformował skarżącą, iż na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 25 lipca 2005 roku, nr [...], nie przysługuje zażalenie oraz stwierdził, iż na tym etapie postępowania strona nie ma możliwości zaskarżenia decyzji z dnia 10 sierpnia 2005 roku, nr [...]. Organ wskazał nadto, iż "w związku z powyższym pisma z dnia 1 sierpnia 2006 roku, z dnia 17 sierpnia 2006 roku oraz z dnia 22 sierpnia 2006 roku należało pozostawić bez rozpatrzenia".

Zgodnie z treścią art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie,

czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Według § 2 cyt. artykułu postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

W doktrynie powszechnie przyjmuje się, iż brak jednego z tzw. istotnych składników postanowienia, do których zalicza się oznaczenie organu administracji publicznej wydającego postanowienie, wskazanie adresata postanowienia, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia sprawia, że nie mamy w takim przypadku do czynienia z postanowieniem, lecz z aktem nieistniejącym (tak A. Wróbel w komentarzu do art. 124 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze, 2005, wyd. II oraz G. Łaszczyca w komentarzu do art. 124 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz",

Tom I i II, Zakamycze, 2005.).

W ocenie Sądu pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 roku nie jest postanowieniem, ponieważ nie zawiera rozstrzygnięcia.

Rozstrzygnięcie (inaczej osnowa, sentencja postanowienia) wyraża rezultat stosowania normy prawa procesowego (czasami także prawa materialnego i ustrojowego) w konkretnej kwestii, w oparciu o ustalony stan faktyczny. Rozstrzygnięcie stanowi istotę postanowienia - w tym fragmencie organ przesądza o udzieleniu określonemu podmiotowi uprawnienia bądź o nałożeniu na niego obowiązku. Musi ono przy tym być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakie uprawnienie lub obowiązek skierowano do określonego podmiotu. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać ani wyprowadzać z uzasadnienia postanowienia.

W piśmie organu z 18 września 2006 roku takiego jasnego i czytelnego rozstrzygnięcia nie ma. Zawarte w piśmie sformułowanie "w związku z powyższym pisma (...) należało pozostawić bez rozpatrzenia" w ocenie Sądu nie może zostać uznane za rozstrzygnięcie ani w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji oznaczonego nr [...] z dnia 25 lipca 2006 roku, ani w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego na to postanowienie.

Zdaniem Sądu forma i treść ww. pisma świadczą o tym, iż stanowi ono jedynie skierowaną do strony informację o dokonaniu czynności materialno – technicznej, co potwierdzają dalsze działania Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który rozpoznał zażalenie skarżącej z dnia 1 sierpnia 2006 roku (uzupełnione pismem z 17 sierpnia 2006 roku), na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu z dnia 25 lipca 2005 roku, nr [...], oraz zażalenie skarżącej z 22 sierpnia 2006 roku, na postanowienie z dnia 10 sierpnia 2005 roku,

nr [...], uzupełniającego treść ww. postanowienia, i postanowieniem z dnia 20 września 2006 roku, nr [...], utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Skoro pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2006 roku nie jest postanowieniem, a stanowi jedynie informację o dokonaniu czynności materialno – technicznej, polegającej na pozostawieniu przez organ pism strony bez rozpoznania, zatem skarga na nie jest niedopuszczalna. W razie dokonania takiej czynności materialno – technicznej strona może bowiem podjąć obronę swojego interesu prawnego jedynie w ten sposób, że zaskarży bezczynność organu.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił.

Sąd zwrócił stronie cały uiszczony wpis sądowy zgodnie z treścią

art. 232 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono.