Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1212/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 88, art. 92
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2005 nr 105 poz 884
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm  zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Halina Jakubiec Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 5 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 K.p.a., art. 92, art. 97 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku w związku z § 1 ust 1 i §9 ust.1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego odmówił przyznania R. K. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu organ wskazał iż R. K. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji został mianowany funkcjonariuszem w służbie stałej z dniem 15 lutego 1994 roku. Na mocy decyzji Komendanta Rejonowego Policji pobierał równoważnik za brak lokalu mieszkalnego od dnia 26 czerwca 1997 roku.

W dniu 5 sierpnia 2004 r. R. K. złożył oświadczenie mieszkaniowe informując, że od dnia 21 lipca 2004 r. zajmuje lokal mieszkalny w K na os. D nr [...]. W załączonej do oświadczenia mieszkaniowego kserokopii umowy o ustanowienie lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, jako osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkania zainteresowany podał żonę oraz dwójkę dzieci. Mając na uwadze powyższe Komendant Powiatowy Policji wydał decyzję z dnia [...] 2004 r. cofającą policjantowi prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dniem 21 lipca 2004 r. Decyzja stała się ostateczna.

Na postawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2006 r. R. K. pobierał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia, a od dnia 10 sierpnia 2008 r. z uwzględnieniem 5 norm (norma dodatkowa ze względu na grupę zaszeregowania).

W dniu 2 stycznia 2013 roku R. K. złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 1 stycznia 2010. Poinformował, że wraz z rodzina zajmuje lokal stanowiący jego własność. Lokal ten nie spełnia przysługujących mu 5 norm zaludnienia. Zajmowany lokal ma 18 m2, a policjantowi przysługuje lokal o powierzchni od 35 do 50 m2 .

Komendant Powiatowy Policji w dniu [...] 2013 r. wydał decyzję odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego. Podstawą prawną tej decyzji był przepis § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania odmowy przyznania cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Od tej decyzji R. K. wniósł odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji i w całości przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Powiatowy Policji powoływaną na wstępie decyzją z dnia [...] 2013 r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko.

Wskazał, że żona policjanta pozostała zameldowana w mieszkaniu swojej matki w K przy ul. T, a dzieci zostały zgodnie z przepisami zameldowane tam gdzie ich matka. W trakcie przesłuchania policjant wyjaśnił, że nigdy nie zaistniała formalna ani prawna potrzeba do przemeldowania rodziny pod adres na os. D nr [...]. R. K. wraz z rodziną zamieszkują również w nieregularnych czasookresach u teściowej przy ul. T – adres taki widnieje w instrukcji alarmowej KPP. Z dokonanych ustaleń wynika, że zajmowane mieszkanie od początku nie spełniało przysługujących policjantowi norm zaludnienia, mimo tego funkcjonariusz nigdy nie wystąpił z wnioskiem o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, a dopiero w roku bieżącym złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień za brak lokalu mieszkalnego. Ustawodawca nie wprowadził wymogu uwzględnienia norm zaludnienia przysługujących policjantowi w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wysokość tego świadczenia ustanowiona w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia jest stała dla określonych kategorii funkcjonariuszy – posiadających rodzinę lub nie. Organ zaznaczył też, że w tej sprawie istotna jest interpretacja rozdziału 8 ustawy o Policji, w szczególności art. 92 ust.1 oraz art. 89, a także rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r.. Wskazane powyżej przepisy w sposób jednoznaczny określają zasady przyznawania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.

Odwołujący się jest właścicielem lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w K na os. D nr [...]. Posiada więc tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Wykładnia językowa przepisów regulujących prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sposób jednoznaczny nie pozwala na przyznanie tego prawa osobom posiadającym lokal mieszkalny o powierzchni mniejszej od przysługujących norm zaludnienia. Organ dla uzasadnienia swojego stanowiska powołał się między innymi na wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 242/08 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 223/08.

Od powyższej decyzji R. K. wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia i wydania decyzji przyznającej mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Zaznaczył, że w czasie ponownego rozpatrywania jego sprawy wyjaśniony został problem zamieszkania członków jego rodziny powołując się na akt notarialny z dnia 13 grudnia 2007 r. Wskazał, że organ pierwszej instancji wybiórczo traktuje obowiązujące przepisy prawne i nie odnosi się do całości obowiązujących uregulowań.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powołał się na rozdział 8 ustawy o Policji a w szczególności na przepis art. 88. oraz na rozporządzenie MSWiA z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokalów mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów oraz na rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofnięcia i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Stwierdził, że na postawie tych aktów R. K. przysługiwałby lokal odpowiadający 4 normom zaludnienia, a po mianowaniu go na stanowisko Naczelnika Wydziału 5 normom zaludnienia. Takiego wymogu ustawodawca nie wprowadził jednak w odniesieniu do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z tego względu świadczenie z tego tytułu należy traktować co do zasady jako świadczenie zastępcze i tymczasowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb mieszkaniowych, do czasu realizacji resortowego prawa do lokalu mieszkalnego w formie przydziału lub udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie.

Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego może przybrać postać administracyjnego przydziału, udzielenia pomocy finansowej na jego uzyskanie (art. 94 ust. 1) lub też wypłaty równoważnika pieniężnego za jego brak (art. 92 ust 1). Reguły te znalazły następnie rozwinięcie w poszczególnych aktach wykonawczych.

Nie ulega wątpliwości, że policjant od dnia 21 lipca 2004 r., na podstawie umowy z SM. "A" zajmuje lokal mieszkalny położony na os. D nr [...] o powierzchni użytkowej 32,60 m2, w tym 18 m2 powierzchni mieszkalnej. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji cofnięto funkcjonariuszowi prawo do przedmiotowego równoważnika z dniem 21 lipca 2004 r. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie umową ustanowienia odrębnej własności lokalu oraz umową przeniesienia własności, sporządzoną w formie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]) R. K. wraz z żoną uzyskali prawo własności wyżej wymienionego lokalu.

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. "równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nie posiadają lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji". Skarżący nadal posiada prawo do zajmowanego lokalu, którego jest współwłaścicielem. Komendant Wojewódzki Policji ustalając stan sprawy stwierdził, że okoliczność iż powierzchnia mieszkalna zajmowanego lokalu jest obecnie niezgodna z przysługującymi funkcjonariuszowi pięcioma normami zaludnienia, nie ma żadnego znaczenia w sprawie. W omawianej sprawie należy bowiem zastosować jedynie przepis § 1 ust 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z wykładni językowej tego przepisu wynika, że rozporządzenie MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. nie wiąże prawa policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z przysługującymi mu normami zaludnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. K. podniósł, że przez lata nie otrzymał pomocy ze strony Policji z tytułu braku lokalu mieszkalnego, mimo, że spełniał on przesłanki jakie były wymagane przez prawo. Skarżący powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 386/08 oraz z dnia 24 listopada 2009 roku sygn. akt I OSK 547/09. Ponadto skarżący zarzucił, iż Komendant Powiatowy Policji wykonując dodatkowe czynności w postaci przesłuchania, a tym samym mając rozstrzygnięte wątpliwości w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego oraz jego żony w lokalu przy os. D nr [...], ponownie wydał decyzję odmawiającą przyznania równoważnika. Wskazał również, że zarówno organ I jak i II instancji w sposób nieprawidłowy dokonały wykładni obowiązujących przepisów prawa. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie stwierdza, że w sytuacji, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego ze środków pomocowych policji oraz gdy lokal ten nie spełnia określonych w rozporządzeniu MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału (...) policjantowi przysługuje bądź prawo do lokalu mieszkalnego bądź też prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz zasądzenie kosztów procesu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2012 poz. 217 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest legalność zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, w której organ nie przyznał skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy policjantowi w służbie stałej, któremu nie przydzielono lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a który posiada mieszkanie własnościowe o powierzchni mieszkalnej mniejszej niż przewidują to przepisy określające normy zaludnienia dla policjantów przysługuje równoważnik za brak lokalu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych, określone w drodze wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 97 ust. 1 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170). Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie sposoby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, którymi - poza przydziałem odpowiedniego mieszkania - są: prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wynikające z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. oraz prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, określone w art. 92 ust. 1 tej regulacji. Trzeba przy tym zaakcentować, że omawiane uprawnienie powinno być realizowane przede wszystkim przez przydzielenie funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego, zaś pomoc finansowa bądź równoważnik przysługuje mu dopiero wówczas, gdy przydziału nie dokonano i policjant takiego lokalu nie posiada. Artykuł 92 ust. 1 ustawy o Policji określa, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Z powyżej wskazanymi unormowaniami koresponduje treść art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, z którego wynika, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Tak samo w sytuacji, gdy zajmowane przez funkcjonariusza mieszkanie niepochodzące z zasobów mieszkaniowych Policji, czyli gdy prawo policjanta do lokalu wynikające z pełnionej służby nie zostało zrealizowane, a zajmowany lokal posiadany z tego tytułu ma powierzchnię mniejszą od przysługującej. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji faktycznej i prawnej policjantowi służy równoważnik za brak lokalu. Równoważnik za brak lokalu jest zastępczą formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, gdy w stosunku do policjanta, w stosunku do którego nie zrealizowano uprawnienia podstawowego przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji, to należy mu przyznać i wypłacać określoną sumę pieniędzy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji - "policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej". Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia "równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji nie posiadają spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu."

Przepisów tych zdaniem Sądu nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych unormowań tej ustawy dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji, a w szczególności regulacji zawartej w rozdziale 8 ustawy. Podstawową zasadą wykładni jest zasada wykładni normy prawnej w kontekście całej ustawy, a to oznacza, że wykładnia literalna przepisu powinna być uzupełniona, jak powyżej, wykładnią systemową i celowościową. Wynikająca z art. 92 ust.1 ustawy o Policji przesłanka nieposiadania lokalu mieszkalnego, warunkująca przyznanie równoważnika pieniężnego winna być odnoszona, zgodnie z regułami wykładni systemowej i celowościowej przepisu do pojęcia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 i 89 ustawy o Policji, czyli lokalu spełniającego wymogi określone w przepisach, a dotyczące norm zaludnienia. W takiej sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia.

Zdaniem Sądu posiadanie, lokalu o wielkości nieodpowiadającego przysługującym policjantowi i jego rodzinie normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono ten lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji.

Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska organów, iż równoważnik pieniężny przysługuje tylko w sytuacji, kiedy policjant lub członek jego rodziny nie posiada w ogóle lokalu mieszkalnego, a nie odpowiedniego lokalu mieszkalnego. Tym samym stosując powyższe rozważania do niespornych okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro posiadany przez skarżącego lokal nie spełnia norm zaludnienia, to przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Analogiczne stanowisko zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1146/11. Orzecznictwo sądownictwa administracyjnego istotnie w przedmiotowej kwestii nie było jednolite. Uporządkowaniem i ujednoliceniem stanowiska w tej kwestii zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08 (opubl. LEX nr 364569), gdzie w nieco innym stanie faktycznym, bo w sytuacji, gdy policjant zajmował lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, NSA zajął stanowisko, że: "policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (...), z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (...)."

Zatem posiadanie lokalu, którego powierzchnia nie odpowiada przysługującym policjantowi i jego rodzinie normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. W takiej bowiem sytuacji, jak wskazano wyżej zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym w powyższej uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 3/08, policjantowi przysługuje jedynie prawo do zamiany posiadanego lokalu na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu, a nie prawo do równoważnika przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Dodać również należy, że posiadania "policyjnego" mieszkania nie można w pełni utożsamiać z zajmowaniem innego lokalu. Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej nie przydziela się tylko w przypadku posiadania lokalu, który zapewnia przysługującą policjantowi i jego rodzinie powierzchnię mieszkalną. Zajmowanie natomiast mieszkania, ale niezgodnego z przysługującymi normami zaludnienia, nie wyklucza prawa policjanta do administracyjnego przydziału mieszkania z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie pozbawia też tego funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przewidzianego w art. 92 ust. 1 cyt. ustawy.

W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego przyznanego z zasobów Policji na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a powierzchnia mieszkalna lokalu na os. D nr [...] wynosi jedynie 18 m2 i nie spełnia wymaganych norm powierzchniowych przewidzianych dla funkcjonariuszy policji.

Nieprawidłowa, więc jest taka interpretacja przedmiotowych przepisów prawa, ze skoro skarżącemu nie przydzielono lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Policji, a posiada on prawo do zajmowanego lokalu mieszkalnego, ale niespełniającego przysługujących policjantowi norm powierzchni mieszkalnej, to pracodawca, odpowiedni organ policji jest zwolniony od świadczenia w zakresie pomocy mieszkaniowej i odmową przyznania policjantowi równoważnika za brak lokalu mieszkalnego zgodnie ustalonymi prawnie normami powierzchniowymi.

Wykładnia art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dokonana przez organy Policji jest, więc nieprawidłowa. Powyższe naruszenie przepisów prawa materialnego miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.

Zaznaczyć również należy, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko organu odwoławczego, zawarte w odpowiedzi na skargę, iż decyzja administracyjna przyznająca równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny.

Organy ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią prawne zapatrywania Sądu w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.