Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 701/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii C oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 t.j. ze zm.), art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017r., poz. 978), po rozpoznaniu odwołania A. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o cofnięciu A. M. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii C, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, w zakresie prawa jazdy kategorii C, dok. nr [...] wydany dnia 26 marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, wskazał że przyczyną cofnięcia uprawnień było stwierdzenie - orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 17 marca 2017 r., wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. - istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

W odwołaniu skarżący zarzucił:

1. wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C pomimo posiadania ważnych do 2020 r. badań lekarskich w zakresie tej kategorii (ostateczne orzeczenie lekarskie, które nie zostało zmienione ani uchylone przez jakikolwiek organ) i bez wydania decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie w zakresie kategorii C na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit, b ustawy o kierujących pojazdami, mimo wniosku zawartego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2017 r. skierowania na badania lekarskie w kategorii D i odpisano mu w piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r., w sytuacji gdy to pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2017 r. dotyczyło już postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C i w tej sprawie zostało złożone);

2. brak zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu wydania ostatecznej decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie w zakresie kategorii C i do czasu wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego co do istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C prawa jazdy;

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, dowodowego, a także pomimo złożenia dowodów i wniosków w piśmie z dnia 6 kwietnia 2017 r.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta przez organ I instancji na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z czym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami, obowiązany jest do jej wydania, w sytuacji zaistnienia okoliczności przewidzianych w cytowanym przepisie.

Kolegium wskazało, że skarżący w uzupełnieniu do odwołania przedłożył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 5 maja 2017 r. stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, wydane przez Gabinet lekarski dr n.med. A. P. (lekarz uprawniony do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców) na podstawie art. 75 ust 1 pkt 1 u.k.p. Termin następnego badania został w przedmiotowym orzeczeniu określony na: "05.05.2022".

Kolegium podało, że w sprawie nie jest sporne, że orzeczenie wydane przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. nr [...] z dnia 17 marca 2017 r., jednoznacznie stwierdza u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Stwierdzenie powyższych przeciwwskazań zdrowotnych - stosownie do wyżej przywołanego art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami - w sposób oczywisty determinuje starostę do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Organ wyjaśnił, że orzeczenie nr [...] zostało wydane w dniu 17 marca 2017 r., co uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiotowym zakresie – oznacza, że odnosi się ono do stanu zdrowia - w zakresie istnienia (bądź braku istnienia) przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami – A. M. na ten dzień. Jednocześnie w orzeczeniu wskazano, że wydane zostało bezterminowo.

Organ powołał się na treść art. 75 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i wskazał, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4:

1) osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do kierowania motorowerem, pojazdami

silnikowymi lub uprawnienia do kierowania tramwajem;

2) osoba przedłużająca ważność prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia na

kierowanie tramwajem;

3) osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia;

4) kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu,·

5) osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia,·

6) osoba występująca o zezwolenie na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub przewożącym wartości pieniężne albo o przedłużenie ważności tego dokumentu. ".

W myśl § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2014 r., poz. 949 ze zm.), jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej.

Kolegium zauważyło, że orzeczenie lekarskie, na którym Starosta [...] oparł zaskarżoną decyzję (orzeczenie nr [...] z 17 marca 2017 r.) zostało wydane – przez uprawnionego lekarza Instytutu Medycyny Pracy [...] i przeprowadzone na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, na skutek złożonego przez skarżącego odwołania od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 20 lutego 2017 r. wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Oba orzeczenia stwierdzają istnienie przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii orzeczenie C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Orzeczenia te zostały wydane w związku z ubieganiem się przez stronę o uzyskanie prawa jazdy kategorii D, w sytuacji posiadania prawa jazdy kat. B i C. Następstwem powzięcia przez Starostę informacji o przeciwwskazaniach zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami określonych kategorii, było wydanie w oparciu o przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Odnosząc się do załączonego do uzupełnienia odwołania orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego przez uprawnionego lekarza prywatnego gabinetu lekarskiego - na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy - które to badanie odnosi się do osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, organ wskazał, że nie może ono mieć wpływu na przedmiot prowadzonego postępowania. W szczególności podniesiono, że skuteczne kwestionowanie wydanego orzeczenia lekarskiego nie ma formy przedkładania kolejnych orzeczeń lekarskich (zawierających "oczekiwane przez Stronę" wyniki badania lekarskiego), bowiem obowiązujące w tym zakresie przepisy tj. art. 79 ust. 4-7 ustawy o kierujących pojazdami wprost stanowią, iż osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy (ust. 4). Jednostka, o której mowa w ust. 4, mająca przeprowadzać badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (ust. 5). Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (ust. 6). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (ust. 7).

Kolegium podkreśliło, że z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż orzeczenie z dnia 17 marca 2017 r. wydane przez Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł. jest ostateczne. Nie może tego orzeczenia podważyć inne orzeczenie, wydane przez lekarza, który nie jest uprawniony do weryfikacji ostatecznego orzeczenia wydanego przez ww. placówkę medyczną. W tym stanie rzeczy zarzuty wskazane przez stronę w odwołaniu Kolegium uznało za niezasadne.

Co do zarzutu odwołania, dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. C przez organ prowadzący postępowanie, wyrażonej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że nie zostały wypełnione przesłanki obligujące do zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 97 § 4 k.p.a. Wręcz przeciwnie organ administracji uzyskał rozstrzygniecie zagadnienia, którym był stan zdrowia skarżącego przez inny organ, jakim był Instytut Medycyny Pracy w Ł. i to w postaci orzeczenia ostatecznego. Wobec wszczęcia przedmiotowego postępowania z urzędu, brak było również podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 98 k.p.a.

W skardze A. M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Wskazał, że w tej sprawie postępowanie nie było prowadzone przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, ani organy nie podejmowały wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym nie miały na względzie słusznego interesu skarżącego jako obywatela Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wyjaśnił, iż w związku z tym, że jest bezrobotny a pojawiła się szansa pracy i warunkiem potrzebnym do otrzymania tej pracy było uzyskanie prawa jazdy kolejnej kategorii tj. D na autobus (w sytuacji gdy Urząd Pracy sfinansował mu kurs na prawo jazdy kategorii D) - koniecznym było przeprowadzenie badań lekarskich, w tym badania okulistycznego. Mając dotąd ważne badania w zakresie kategorii C prawa jazdy do 2020 roku, skarżący udał się na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. przy ul. [...]. Wszystkie badania przebiegły pomyślnie poza badaniami u lekarza okulisty, który wystawił negatywną dla niego opinię, stwierdzając rzekomy daltonizm - co spowodowało wydanie orzeczenia lekarskiego nr [...]. W Instytucie Medycyny Pracy w Ł. lekarz wystawił skarżącemu także negatywne orzeczenie lekarskie nr [...].

Skarżący zarzucił organom administracji obu instancji:

1. naruszenie art. 7, art. 8 i art. 15 k.p.a. w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C pomimo posiadania ważnych do 2020 r. badań lekarskich w zakresie kategorii C (ostatecznego orzeczenia lekarskiego, które nie zostało zmienione ani uchylone przez jakikolwiek organ) i bez wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w zakresie tej kategorii na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, mimo wniosku zawartego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2017 r. w tej sprawie, a także pomimo przedstawienia aktualnego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 5 maja 2017 r., stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy z całej grupy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E;

2. brak zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu wydania ostatecznej decyzji o skierowaniu strony na badania lekarskie w zakresie kategorii C i do czasu wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego co do istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C prawa jazdy;

3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postepowania wyjaśniającego, dowodowego, a także pomimo złożenia dowodów i wniosków w piśmie z dnia 6 kwietnia 2017 r., a w postępowaniu odwoławczym aktualnego, odmiennego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 5 maja 2017 r. stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy z całej grupy kategorii C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E;

4. naruszenie zasady czynnego udziału strony, poprzez brak wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga A. M. jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii C. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organy administracji, że w trakcie ubiegania się przez A. M. o przyznanie prawa jazdy kategorii D, wobec skarżącego wydane zostało orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Wobec powyższego przypomnieć należy, że z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978), dalej u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Niemniej analiza przesłanek, jakie muszą być spełnione, aby organ mógł wydać taką decyzję, będzie wskazywała zarazem zakres postępowania dowodowego i rodzaj dowodów, jakie organ musi przeprowadzić.

Sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma bezwzględny obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r., III SA/Kr 1589/14, LEX nr 1625650, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2014 r., II SA/Bd 1269/14, LEX nr 1642820). Organ administracji jest bowiem związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa była w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badania lekarskiego kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców(t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 250), zawiera w tym zakresie tożsame uregulowania, wobec czego, dotychczasowe orzecznictwo w pełni zachowało swoją aktualność. Zatem, orzeczenia lekarskie wydane prze uprawnione jednostki medyczne nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez te organy postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12, LEX nr 1396546, z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08, z dnia 17 marca 2005 r., I OSK 1273/04, z dnia 23 marca 2017 r., I OSK 2195/16; z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2646/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Regulacja przewidziana w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r., a dotycząca czynności specjalistycznych, jakimi są badania lekarskie, sposób ich przeprowadzania i rozpoznawania odwołań, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają zatem weryfikacji tak pod względem ich treści, jak i procedowania (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., OSK 1273/04, LEX nr 189224). Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ww. ustawy, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p., z czego skarżący skorzystał. Odwołał się od orzeczenia lekarskiego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. w dniu 20 lutego 2017 r. nr [...] stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.

Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy etap diagnostyczno-orzeczniczy postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Orzeczenia lekarskie w przedmiotowej sprawie wydano na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. Przepis § 10 rozporządzenia stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Taka też jednostka przeprowadziła badanie skarżącego. Zgodnie z § 11, jednostką uprawnioną do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy jest m.in. Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł. i to właśnie ta instytucja przeprowadziła ponowne badanie skarżącego. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 7 i 8 do rozporządzenia.

W świetle powyższych uwag należy uznać, że szczególna procedura wydawania i weryfikacji orzeczeń lekarskich ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie bowiem, związanego z takim dokumentem domniemania prawdziwości, tzn. zgodności zawartych w nim twierdzeń z rzeczywistym stanem rzeczy, w odniesieniu do omawianego orzeczenia lekarskiego możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu ww. procedury przeprowadzania badań lekarskich. W konsekwencji organ winien uwzględnić późniejsze orzeczenie lekarskie, weryfikujące orzeczenie wcześniejsze – czy to na skutek wniosku o ponowne przeprowadzenie badania, czy też w wyniku badania przeprowadzonego w związku z nadejściem terminu następnego badania, wskazanego w poprzednim orzeczeniu – pod warunkiem, że orzeczenie takie będzie wydane przez uprawniony podmiot, na warunkach i w trybie określonych w rozporządzeniu z 2014 r. Tym samym organ nie jest władny uwzględniać – jako przeciwdowodu, o jakim mowa w art. 76 § 3 k.p.a. – orzeczeń, zaświadczeń lub wyników badań lekarskich wykonanych przez inne podmioty medyczne lub w innym trybie. Takie dokumenty mogą być przedkładane i uwzględniane jedynie w ramach wyżej opisanej procedury diagnostyczno-orzeczniczej, unormowanej w rozporządzeniu z 2014 r., którą wieńczy wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego i przesłanie jego kopii właściwemu staroście (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r. sygn. I OSK 3143/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast starosta – wszczynający na podstawie takiego orzeczenia lekarskiego postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami – nie jest już władny dokonywać, w toku prowadzonego postępowania, weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Jak to już bowiem wyżej wskazano, w postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami ustawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracji – musi być ono wystawione przez uprawnionego lekarza (spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p., wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy prowadzonej przez marszałka województwa) i w trybie określonym w rozporządzeniu z 2014 r. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, orzeczenie lekarskie wydane w dniu 17 marca 2017 r. przez Instytut Medycyny Pracy [...] nie mogło zostać skutecznie zakwestionowane poprzez przeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącego. Zmierzonego rezultatu nie mogło zatem odnieść przedstawione przez stronę orzeczenie nr [...] z dnia 5 maja 2017 r., bowiem nie zostało wydane w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Należy zaznaczyć, że związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim wyłącza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, także dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu. Powyższe stwierdzenie nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co do wydanego orzeczenia lekarskiego, jednak, jak to już wyżej wskazano, tego rodzaju dowód może pochodzić wyłącznie od uprawnionych jednostek służby zdrowia działających w określonym trybie, co świadczy o istotnym ograniczeniu zakresu postępowania dowodowego w tego typu sprawach, prowadzonych przez organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., I OSK 2388/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze, tj art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organy dysponując ostatecznym orzeczeniem lekarskim jednostki orzeczniczej nie miały podstaw do jego kwestionowania, jak również nie miały możliwości prowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie. Z kolei skuteczność zarzutu naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Przy czym to na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowych dowodów i czynności, które miałyby istotny wpływ na jej zakończenie. Z tych samych powodów na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skarżącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w zakresie kategorii C i do czasu wydania ostatecznego orzeczenia lekarskiego, co do istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C prawa jazdy. Takim orzeczeniem lekarskim organ administracji już bowiem dysponował - t.j. orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 17 marca 2017 r., wydanym przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., stwierdzającym istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

ds