Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 686/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz skarżącego P. S.A. w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, decyzją z [...] stycznia 2010 r. nr [...], uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z [...] października 2008 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę [...] prawa własności nieruchomości położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...] i stwierdziła nabycie z mocy prawa przez gminę [...] prawa własności zabudowanej nieruchomości to położonej w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [..] z wyłączeniem sprzedanych przed 27 maja 1990 r. lokali w budynkach położonych na tej nieruchomości oraz urządzeń przesyłowych, o których mowa w art. 49 kc.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Wojewoda [...], powołując art. 17a ust. 3 ustawy z dnia 10 maja 1990r., zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2005 r., wszczął z urzędu postępowanie dotyczące komunalizacji między innymi nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] oraz nr [...] i po jego zakończeniu decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990r., stwierdził nabycie z mocy prawa przez gminę [...] m.in. przedmiotowych działek nr [...] i [...].

Po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. od decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2006 r. organ odwoławczy,decyzja z dnia [...] września 2006 r. nr [...], uchylił powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji z uwagi na niewyjaśnienie i nieudokumentowanie stanu spornego mienia z dnia 27 maja 1990 r.

Kolejną, dotyczącą działek nr [...] i nr [...] decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Wojewoda [...] tym razem odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę [...] prawa własności tych samych nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...].

Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że choć w dniu wejścia w życie cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r. była według niego ujawniona w ewidencji gruntów działka nr [...] stanowiąca własność Skarbu Państwa, z której dopiero później zostały wydzielone sporne działki nr [...] i [...], to jednak jego

zdaniem należało w trybie cyt. Art. 5 ust. 1 pkt 1 orzec nie o działce nr [...] lecz o działkach nr [...] i [...], gdyż wspomniane działki wydzielone po dniu 27 maja 1990 r. z działki nr [...] w wyniku kolejnych podziałów tego mienia są aktualnie uregulowane w różnych księgach wieczystych. Ponadto, zdaniem organu pierwszej instancji| w stosunku do przedmiotowego mienia przedsiębiorstwu państwowemu P. przysługiwało prawo zarządu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (D.U. nr 22, poz. 99 ze zm.) zatem nie należało ono do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i w związku z tym nie podlegało skomunalizowaniu z mocy prawa na rzecz gminy [...].

Po rozpatrzeniu odwołania P. SA z dnia 12 listopada 2008 r. od pierwszoinstancyjnej decyzji z dnia [...] października 2008 r. komunalizującej działki nr [...] i [...], organ odwoławczy, decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], uchylił kwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę Wojewodzie [...] do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niewyjaśnienie i nieudokumentowanie, po raz kolejny ptanu faktycznego i prawnego mienia z dnia 27 maja 1990 r., a tylko z tym dniem następuje skutek komunalizacyjny przepisu art. 5 ust. 1 cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Jednocześnie motywując przekazanie tej sprawy do ponownego rozpatrzenia organ drugiej instancji wskazał, że we wszczętym z urzędu w trybie art. 17 a ust. 3 tej ustawy postępowaniu, ustalenie jakie składniki spełniają warunki ich skomunalizowania z mocy prawa jest wyłącznym obowiązkiem każdego wojewody oraz wymaga tego również zasada instancyjności postępowania administracyjnego.

Rozpatrując skargę P. SA, na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 sierpnia 2009 r. I SA/Wa 424/09 nie uwzględnił wyżej wskazanych i wymienionych w uzasadnieniu decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej argumentów dotyczących przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i uchylił z tej przyczyny decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...].

Rozpoznając sprawę po raz kolejny organ odwoławczy stwierdził, że weryfikowana decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2009 r. nie mogła być utrzymana w mocy jednakże z innych przyczyn aniżeli wskazane w skardze P. z dnia 9 lutego 2009 r.

Mianowicie skoro komunalizacyjny skutek wskazanego w decyzji Wojewody [...] art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nastąpił tylko i wyłącznie z dniem wejścia tego przepisu w życie (co wynika wprost z jego treści stało się w dniu 27 maja 1990 r. o godz. 0,00), decyzje komunalizacyjne podejmowane na podstawie cyt. Art. 5 ust. 1 mogą dotyczyć wyłącznie mienia w jego stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu 27 maja 1990 r. Dlategoj, choć w aktualnych wpisach wieczystoksięgowych,przedmiotowe działki, wydzielone po tej dacie z mienia istniejącego w dniu 27 maja 1990 r.,są obecnie uregulowane w różnych księgach wieczystych, to stan faktyczny i prawny, w tym własnościowy, komunalizowanego z mocy prawa mienia w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 podlega ocenie i rozstrzygnięciu tylko na dzień 27 maja 1990 r.

Powołując licznie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego organ odwoławczy stwierdził, że organy orzekające w postępowaniu komunalizacyjnym po sprawdzeniu spełnienia warunków ujętych w cyt. Art. 5 ust. 1 pkt 1 mają obowiązek stwierdzenia takiego przepływu prawa własności tylko według stanu z dnia 27 maja 1990 r. deklaratoryjną (nie konstytutywną) decyzją komunalizacyjną, niezależnie od istniejących w dniu podejmowania decyzji, a dokonanych po tej dacie wpisów ewidencyjnych i wieczystoksięgowych dotyczących tego mienia, a jeżli dany składnik nie spełniał w dniu 27 maja 1990 r. warunków wymienionych w tym przepisie, wydają decyzję o odmowie takiego stwierdzenia. Dopiero ostateczna decyzja komunalizacyjna podjęta na podstawie cyt. Art. 5 ust. 1 umożliwia wszystkim zainteresowanym podmiotom, w tym gminom, wystąpienie o doprowadzenie do zgodności rzeczywistego stanu własnościowego przedmiotowego mienia z wpisami w dokumentacji wieczystoksięgowej.

Organ odwoławczy stwierdził, że z aktualnie zebranego w sprawie materiału dowodowego,w tym: odpisów z księgi wieczystej nr [...] i księgi gruntowej [...] (k-12-19), informacji z rejestru gruntów spornego mienia według jego stanu z dnia wejścia w życie cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (k-189), oraz wykazu zmian gruntowych tego mienia (k-3), wynika, że w dniu 27 maja 1990 r. istniała zabudowana działka nr [...] stanowiąca własność Skarbu Państwa, w stosunku do której nie został ustanowiony, w obowiązującym wtedy trybie; żaden tytuł prawny dla innej, poza Skarbem Państwa, państwowej osoby prawnej. W konsekwencji

powyższego pozostawała ona wtedy w zarządzie i należała (w rozumieniu cyt. Art. 5 ust. 1) do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego (zob. art. 3 i art. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 1085 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74 w brzmieniu wówczas obowiązującym).

Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki organ odwoławczy wskazał, iż w treści art. 16 cyt. ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe, ustawodawca ustalił, że: "P. gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem, zapewnia jego ochronę".

Zarówno wydzielanie jak i obejmowanie przez państwowe osoby prawne (w tym przedsiębiorstwa państwowe takie jak m.in. P.), przekazywanych im przez właściwy organ państwa, państwowych nieruchomości gruntowych w zarząd, następowało przed 27 maja 1990 r.w trybie określonym art. 38 ust. 2 cyt. Ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r., a wcześniej w użytkowanie, na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32 poz. 159), które przeszło potem w zarząd, bądź jeszcze wcześniej decyzjami władz państwowych wydanymi na podstawie art. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 47, poz. 354), oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. w sprawie nabywania i przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1949 r. Nr 47 poz. 354), a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. w sprawie przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych (Dz,U, z 1958 r. Nr 67, poz. 332 ze zm.).

Z przepisu art. 38 ust. 2 cyt. Ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami wyraźnie wynika, że zarząd nieruchomości był ustanawiany w drodze t.o.a.p stopnia podstawowego albo za zezwoleniem tego organu na podstawie umowy o przekazanie nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, bądź umowy o nabycie nieruchomości - i wszystkie państwowe jednostki miały wynikające z powyższego art. 38 i nast. Obowiązek uregulowania stanu prawnego gruntów faktycznie przez nie wówczas użytkowanych, niezależnie od tego kiedy i od kogo przejętych. Jednocześnie wspomniano, że art. 3 i art. 6 cyt. Ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. wynika, że państwowe grunty nie oddane wówczas w zarząd innym państwowym osobom prawnym pozostawały w zarządzie terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.

Powyższe wyraźnie wskazuje.w ocenie organu,na brak podstaw do uznania, iż przedsiębiorstwo P. uzyskało przed dniem 27 maja 1990 r. tytuł prawny do spornego mienia. Nie wynika on w szczególności bezpośrednio z rozporządzenia z dnia 24 września 1926 r., dekretu z dnia 13 listopada 1945 r., jak również z przepisów regulujących status prawny tego Przedsiębiorstwa, w tym ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe, bowiem przekazywanie przedsiębiorstwom prawnorzeczowego tytułu do składników mienia ogólnonarodowego (państwowego) stanowiących nieruchomości zawsze było sformalizowane z uwagi na charakter tego rodzaju mienia, niezależnie kiedy faktycznie przez Przedsiębiorstwo P. objętego. Natomiast ustawa z dnia 8 września 2000 r. w ogóle nie ma zastosowania do okresu sprzed 27 maja 1990 r.

Organ pierwszej instancji orzekając w weryfikowanej decyzji z dnia [...] października 2008 r. o wybiórczo wybranych składnikach utworzonych (wydzielonych) po dniu wejścia w życie cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r. i pomijając jednocześnie rozstrzygnięcie o mieniu stanowiącym w dniu 27 maja 1990 r. inną nieruchomość (działkę nr [...]), mającą inne granice, nną powierzchnię i inne oznaczenie ewidencyjne, w istotny sposób naruszył przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.,, a nadto w sentencji swojej decyzji niedopuszczalnie stwierdził, że działki nią objęte mogły zostać skomunalizowane z dniem 27 maja 1990 r. choć zostały one wydzielone z działki nr [...] kilka lat później i na dodatek grunty te, w dniu podejmowania decyzji przez organ pierwszej instancji, nie stanowiły już wtedy mienia państwowego lecz komunalne.

Podsumowując organ stwierdził, że przedmiotowe zabudowane mienie państwowe,stanowiące działkę nr [...], istniało w dniu wejścia w życie cyt. Ustawy z dnia 10 maja 1990 r., nie podlegało wyłączeniu z komunalizacji następującej z mocy prawa i należało wtedy do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, to jako położone wówczas na obszarze gminy [...] stało się z dniem 27 maja 1990 r.,na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, mieniem komunalnym tej Gminy.

W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej P. S.A. w W. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U.90.32.191) w związku z art. 34 Kodeksu cywilnego w brzmieniu ustalonym przed dniem 27 maja 1990 r. polegającą na błędnym przyjęciu, iż przedmiotowe grunty należały do terenowych organów administracji stopnia podstawowego, skoro nie znajdowały się w zarządzie P. jako państwowej osoby prawnej, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, prowadząc do komunalizacji przedmiotowego gruntu na rzecz miasta [...]. Naruszający prawo materialne charakter decyzji,według skarżącego, polega również na tym. iż organ nie zastosował art. 34 i art. 34a powoływanej wyżej ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P.". Przepisy te zawierają bezwzględną przesłankę wyłączającą komunalizację z mocy prawa i pomimo,iż znajdują się poza ogólnym aktem prawnym określającym przesłanki komunalizacji, to stanowią niezbędny element normy prawnej, której treść organ powinien zrekonstruować i zastosować. Ponadto przedmiotowa decyzja narusza przepisy postępowania w postaci art. 1 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne wyznaczenie zakresu sprawy indywidualnej, co skutkowało nieprawidłowym określeniem przesłanek wydania przedmiotowej decyzji, a co za tym idzie, miało istotny wpływ na wynik postępowania. Z powyższego błędnego przyjęcia przesłanek decyzji wyniknęło dalsze naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77 kpa, a to przede wszystkim poprzez przeprowadzenie dowodów nieadekwatnych wobec przedmiotu sprawy indywidualnej, jak również poprzez naruszenie zasady oficjalizmu w zbieraniu dowodów i przeniesienie ciężaru dowodu istotnych w sprawie okoliczności na stronę postępowania, co jest wyrazem zasady prawnej formalnej, która w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania. Powyższe naruszenia przepisów postępowania również miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, chociaż z innych powodów niż powołano w jej treści.

Zaskarżona decyzja została wydana przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy. Zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może także rozszerzyć zakresu sprawy. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ I instancji decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] była odmowa komunalizacji nieruchomości położonych w jednostce ewidencyjnej [...] obręb [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i [...]. Organ odwoławczy uznał tą decyzję za wadliwą i ją uchylił. Jednakże zgodnie z art 138 § 1 pkt 2 kpa uchylając decyzję organu I instancji organ odwoławczy obowiązany jest w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Tymczasem organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji jednocześnie orzekł o komunalizacji, ale nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] podczas gdy postępowanie przed organem I instancji i decyzje tego organu odnosiły się wyłącznie do działek oznaczonych nr [...] i [...].

Z materiału dokumentacyjnego wynika, że w dacie 27 maja 1990 r. istniała działka nr [...] położona w obr. [...]. Po tej dacie działka ta ulegała podziałowi - najpierw decyzją z [...].03.1999 r. na działki nr [...] i [...], a w 2001 r. działka nr [...] została podzielona na kilkanaście działek. Postanowieniem z dnia [...].01.2006 r., Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę W. prawa własności części nieruchomości nr [...], oznaczonej obecnie jako działki nr [...], [...], [...] i [...], a następnie decyzją z [...] maja 2006 r. stwierdził komunalizację tych działek. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła tę decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] wydał dwie decyzje datowane [...].10.2008 r:

-

-Nr [...], którą stwierdził nabycie z mocy prawa przez gminę W. działek nr [...] i [...];

-Nr [...], którą stwierdził, że gmina W. nie nabyła z mocy prawa własności działki nr [...] i [...] i która to decyzja, na skutek odwołania Burmistrza miasta i gminy W., została uchylona zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzja Krajowej Komisji Odwoławczej z [...] stycznia 2010 r.

Z powyższych ustaleń wynika, że intencją organu I instancji było wszczęcie postępowania tylko co do części nieruchomości, która w dacie 27 maja 1990 r. była oznaczona nr [...], a która to część w dacie orzekania przez organ I instancji była oznaczona jako działki nr [...], [...], [...], [...]. Natomiast postępowanie nie zostało wszczęte co do całej działki nr [...]. Natomiast organ odwoławczy orzekł

o całej działce nr [...] mimo, że nawet co do całości postępowanie komunalizacyjne nie zostało w ogóle w tej sprawie wszczęte. Nadto decyzją z [...].10.2008 r. Nr [...] Wojewoda [...] rozstrzygnął co do komunalizacji innej jeszcze części działki nr [...] oznaczonej w tej decyzji nr [...] i [...]. Nie wynika z akt sprawy czy ta ostatnia decyzja stała się ostateczna, ale nie można wykluczyć, że ta część działki nr [...] została skomunalizowana.

Powoływane przez organ odwoławczy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, orzecznictwo sądowe nie stoi na przeszkodzie temu by komunalizacji była poddana tylko część nieruchomości. Żaden bowiem przepis ustawy z 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) nie wyłącza możliwości komunalizacji części nieruchomości. Należy tylko zwrócić uwagę, że z decyzji wydawanej w przedmiocie komunalizacji musi wyraźnie wynikać, że dotyczy ona części nieruchomości istniejącej w dniu 27 maja 1990 r. i że ta część w dacie wydawania decyzji oznaczona jest aktualnymi numerami w ewidencji gruntów.

Tak więc organ odwoławczy orzekł w przedmiocie, który nie był przedmiotem sprawy rozstrzyganej przez organ I instancji. Jak to zostało wyżej wywiedzione organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Organ odwoławczy winien ponownie rozstrzygnąć sprawę odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę W. prawa własności nieruchomości położonych w jednostce ewidencyjnej [...], obręb

[...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...], bo taki był zakres rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W zależności od wyniku tego

postępowania organ odwoławczy upoważniony jest do wydania decyzji tylko o treści przewidzianej w art. 138 § 1 kpa, a wyjątkowo, przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w art. 138 § 2 kpa może uchylając decyzję organu I instancji, przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Tak więc zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Ponownie rozpoznając odwołanie organ rozstrzygnie o istocie sprawy jaką jest komunalizacja nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...] w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...] i wyda w tym zakresie decyzję mając na względzie uwagi przytoczone w niniejszym uzasadnieniu wyroku.

Wobec stwierdzonego uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd nie badał zgodności z prawem merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie komunalizacji i zasadności stawianych temu rozstrzygnięciu zarzutów skargi.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.