Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 751/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 lipca 2012 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. odmówił A.T. umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego w kwocie 256 zł i dodatku do tego zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł oraz odsetek ustawowych naliczonych na dzień wydania decyzji orzekających o obowiązku zwrotu tych świadczeń w kwotach odpowiednio 93 zł i 36,00 zł.

W uzasadnieniu organ przedstawił sytuację zdrowotną, rodzinną i finansową wnioskodawczyni. Podniósł, że pomimo iż strona była informowana o konieczności powiadomienia organu o wszelkich zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, nie dochowała powyższego obowiązku. W tej sytuacji sprzeczne z interesem społecznym byłoby uwzględnienie wniosku, gdyż nagradzałoby to osoby świadomie pobierające nienależnie świadczenia. Ponadto, organ uwzględnił konieczność dbania

o prawidłowe wydatkowanie środków publicznych. Podkreślił też, że decyzja ta ma charakter uznaniowy. Kierownik MOPS ocenił, że sytuacja strony nie jest wyjątkowa i jako taka nie uzasadniała umorzenia nienależnie pobranych świadczeń.

Po rozpoznaniu odwołania A.T. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia 17 września 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium zarzuciło temu organowi m.in., że nie podał żadnego argumentu przemawiającego za odmową umorzenia przedmiotowych kwot, nie odniósł się bowiem do wysokości dochodów i wydatków strony, a także nie rozważył należycie jej sytuacji dochodowej, rodzinnej i realnej możliwości podjęcia przez wnioskodawczynię zatrudnienia. Kolegium wskazało ponadto na brak wywiadu środowiskowego poprzedzającego wydanie decyzji.

Decyzją z dnia 5 listopada 2012 r., Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. ponownie odmówił A.T. umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego w kwocie 256 zł, dodatku do tego zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł oraz odsetek ustawowych naliczonych na dzień wydania decyzji orzekających o obowiązku zwrotu tych świadczeń w kwotach odpowiednio 93 zł i 36,00 zł.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji ustalił, że strona mieszka

i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką K.T. Wnioskodawczyni jest w wieku aktywności zawodowej, jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy w B. jako bezrobotna bez prawa do pobierania zasiłku. Utrzymuje się z pracy dorywczej. Choruje przewlekle w związku z "[...]", lecz nie ponosi kosztów leczenia. Nie posiada orzeczonej niepełnosprawności i od lutego 2007 r. nie korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. Jej córka jest uczennicą [...], w okresie wakacyjnym podjęła pracę sezonową. Ponadto, stwierdzono u niej płaskostopie, w związku z którym w okresie od 24 września 2012 r. do 10 października 2012 r. uczęszczała na zabiegi fizjoterapeutyczne w Gabinecie Fizjoterapii w J. Poza jednorazowym zakupem wkładek ortopedycznych wnioskodawczyni nie ponosi kosztów związanych z leczeniem córki. Głównym źródłem utrzymania rodziny w czerwcu 2012 r. było wynagrodzenie z tytułu pracy dorywczej strony w wysokości 300 zł (według oświadczenia), świadczenia rodzinne w kwocie 268,00 zł oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 99,50 zł. Natomiast koszty związane z utrzymaniem mieszkania poniesione w tym miesiącu wyniosły 175,17 zł (w tym: opłaty za energię elektryczną- 113,44 zł, woda - 61,73 zł), zaś w lipcu 2012 r. wyniosły 272,75 zł (w tym: opłaty za energię elektryczną- 114,51 zł, butla gazowa - 58,00 zł, woda - 78,24 zł, odprowadzenie nieczystości - 22,00 zł). We wrześniu 2012 r. rodzina dysponowała natomiast dochodem z tytułu pracy dorywczej strony w kwocie 400,00 zł (według oświadczenia) i świadczeń rodzinnych w kwocie 268,00 zł. Wydatki w tym miesiącu wyniosły zaś łącznie 216,29 zł (energia - 116,81 zł, woda - 20,48 zł, gaz - 57,00, wywóz nieczystości stałych 22,00 zł). Organ pierwszej instancji podniósł, że systematycznej pomocy finansowej i rzeczowej rodzinie udziela matka wnioskodawczyni, która oświadczyła, że miesięcznie przekazuje córce 400 zł i udziela pomocy w formie żywności. Organ wyjaśnił, że nie uwzględnił jednorazowego wydatku na zakup wkładek ortopedycznych w kwocie 250,00 zł i kosztów utrzymania samochodu (przegląd techniczny - 160,00 zł i OC - 700,00 zł), gdyż w okolicznościach sprawy nie były to wydatki niezbędne. Samochód nie służy bowiem stronie jako środek transportu do pracy, a ponadto nie istnieje konieczność stałego kontaktu rodziny z placówkami służby zdrowia. Dodał, że wnioskodawczyni odmówiła udzielania informacji, jaki charakter ma wykonywana przez nią praca dorywcza i czy ma możliwości większego zarobkowania (oświadczenie z dnia 8 października 2012 r.). Pomimo wykazywanego niewielkiego dochodu z pracy dorywczej i pomocy ze strony matki jest ona w stanie zabezpieczyć potrzeby rodziny i ponosić wydatki nieadekwatne do wykazywanych środków finansowych (koszty utrzymania mieszkania, eksploatacji samochodu i utrzymania rodziny). Ponadto, na czas rozpatrywania wniosku o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń, strona zaprzestała ubiegania się otrzymywany dotychczas dodatek mieszkaniowy, co przyczyniłoby się do pomniejszenia wydatków związanych utrzymaniem mieszkania i nie wykorzystuje swoich możliwości w celu podjęcia legalnego zatrudnienia dającego większe możliwości zarobkowania.

W złożonym odwołaniu A.T. stwierdziła, że ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie podjąć żadnej pracy. Źródłem utrzymania rodziny są zasiłki rodzinny i mieszkaniowy oraz jej praca dorywcza. Wskazała, że od wielu lat cierpi na problemy z kręgosłupem, zaś córka jest alergikiem, a ponadto musi nosić wkładki ortopedyczne. Do lekarza muszą jeździć ok. 6 km. Odwołująca się stwierdziła, że koszty utrzymania samochodu są jednorazowe, gdyż jest to tylko ubezpieczenie pojazdu i przegląd techniczny. Natomiast samochód służy do przewozu opału i dojazdów do lekarza. Odwołująca się stwierdziła, że organ pierwszej instancji nie występował z inicjatywą przyznania jej jakichkolwiek świadczeń należnych jej córce po śmierci ojca.

Decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w O. utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło

w uzasadnieniu, że umorzenie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym, która winna być wykorzystywana jedynie w szczególnie uzasadnionych okolicznościach, wobec czego sama trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Sytuacja rodziny winna być "szczególna" i to na tle rodzin uprawnionych do świadczeń rodzinnych, a nie względem wszystkich innych rodzin. Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do oceny sytuacji rodziny w kontekście zgłoszonego żądania. Wskazało, że odwołująca się prowadzi gospodarstwo domowe z dziewiętnastoletnią córką. Z przeprowadzonego dnia 17 lipca 2012 r. wywiadu środowiskowego wynikało, że wnioskodawczyni jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy bez prawa do zasiłku. Podejmowała krótkotrwałe okresy zatrudnienia, a okres pobierania zasiłku wyczerpała z dniem 28 września 2011 r. Jak oświadczyła, utrzymuje się z pracy dorywczej, z której w maju uzyskała dochód w wysokości 400 zł, a w czerwcu - 600 zł. Pomocy udziela jej również w formie żywności rodzina. Odwołująca się zajmuje z córką własnościowy dwupokojowy lokal mieszkalny, a jego wyposażenie w sprzęt codziennego użytku (meble, sprzęt RTV) jest ponadprzeciętne. W toku wywiadu strona oświadczyła, że choruje z powodu "[...]", zaś córka cierpi na alergiczny nieżyt nosa i płaskostopie. Z powodu płaskostopia ma zalecone noszenie wkładek ortopedycznych. W maju 2012 r. dochód rodziny strony wyniósł 767,50 zł, zaś w czerwcu 567,50 zł. W lipcu 2012 r. córka podjęła pracę dorywczą. Wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wyniosły w maju 251,45 zł, a wydatki na leczenie - 60 zł. W czerwcu koszt utrzymania mieszkania wyniósł 70,52 zł. W tym miesiącu strona kupiła córce wkładki ortopedyczne za pożyczone środki finansowe. Kolegium wskazało ponadto, że strona posiada samochód osobowy, którego koszty utrzymania częściowo pokrywa jej matka. Organ ustalił, że strona ma możliwość poruszania się środkami komunikacji publicznej w celu kontaktu z placówkami służby zdrowia. Kolegium dodało, że w odwołaniu strona wskazała, iż obecnie pobiera dodatek mieszkaniowy w kwocie 104,39 zł miesięcznie.

Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy ocenił, że pomimo trudności ze zdrowiem, odwołująca się jest w stanie uzyskać z prac dorywczych dochód ok. 400 - 500 zł miesięcznie. Ponadto pomaga jej rodzina. Kolegium podkreśliło, że dochód odwołującej się jest niski, lecz przekracza ustawowe kryterium dochodowe dla osób ubiegających się

o przyznanie zasiłku rodzinnego. Ponadto, córka strony jest w stanie przyczynić się do poprawy stanu dochodowego rodziny. Zarówno odwołująca się, jak i jej córka, mimo trudności zdrowotnych, nie legitymują się orzeczeniem o niepełnosprawności i są w stanie podjąć choćby dorywczą pracę celem polepszenia sytuacji dochodowej. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, że w trudnej dochodowo sytuacji, utrzymanie i korzystanie z samochodu, choćby tylko w celu dojazdu do lekarza i transportu drewna, nie stanowi dużego wydatku. Utrzymanie samochodu wiąże się bowiem w ciągu roku z koniecznością pokrycia ubezpieczenia i badań technicznych pojazdu, napraw bieżących, co w sytuacji posiadania pojazdu z "{...]" r. musi mieć miejsce, a także kosztów paliwa. Ekonomiczniejszym z punktu widzenia sytuacji strony, byłoby zatem korzystanie ze środków publicznego transportu, co jak wskazano w toku wywiadu środowiskowego, jest możliwe.

Wszystkie powyższe okoliczności, w tym ocena strony, że utrzymanie samochodu nie stanowi dużego kosztu, spowodowały, że Kolegium, pomimo niskiego dochodu strony, nie uznało za uzasadnione umorzenie nienależnie pobranych świadczeń. Skoro bowiem odwołującą się stać na utrzymanie miesięczne pojazdu i częste podróże do lekarza, winna ona liczyć się również z obciążeniem wynikającym z konieczności zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.

W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, A.T. powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą stanu zdrowia swojego i córki, kosztów z tym związanych oraz braku możliwości znalezienia pracy i zarobkowania. Skarżąca podała ponadto, że dwukrotnie przyznano jej zasiłki z opieki społecznej, zaś jej matka ograniczyła udzielaną pomoc do przekazywania żywności. Podniosła, że obecnie córka nie pracuje. Wyjaśniła też, że jeżeli zaistnieje taka potrzeba, to samochód naprawia sama.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Decyzją z dnia 2 lipca 2012 r. organ pierwszej instancji zażądał od skarżącej zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, które zostały jej wypłacone na podstawie decyzji tego organu z dnia 10 października 2008 r. w łącznej kwocie 356 zł wraz

z odsetkami w wysokości łącznie 129 zł.

Skarżąca zwróciła się o umorzenie powyższej należności, lecz decyzją z dnia 5 listopada 2013 r. odmówiono umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego w kwocie 256 zł i dodatku do tego zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie 100 zł oraz odsetek ustawowych naliczonych na dzień wydania decyzji orzekających o obowiązku zwrotu tych świadczeń, gdyż w ocenie organu pierwszej i organu drugiej instancji - który wydał kwestionowaną decyzję - sytuacja rodzinna, zdrowotna i dochodowa skarżącej nie uzasadniały umorzenia przedmiotowych należności.

Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 30 ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.), zgodnie z którym organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Podkreślenia wymaga, że w świetle przepisów cytowanej ustawy osoba, która uzyskała świadczenia, co do których następnie właściwy organ w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdził, iż są one nienależne, jest zobowiązana do ich zwrotu. Nie jest przy tym dopuszczalne uchylanie się od tego obowiązku jedynie z powodu związanych z nim uciążliwości finansowych, o ile nie zaistnieją obiektywne przeszkody ściśle określone przez ustawodawcę. Wobec powyższego, osoba zobowiązana winna

w pierwszej kolejności podjąć starania celem zwrotu nienależnie pobranego ze środków publicznych świadczenia, w całości lub chociażby w części. Następnie, jeżeli sytuacja rodzinna i majątkowa zobowiązanego nie umożliwia realizacji zobowiązania w całości lub w części, może skorzystać z możliwości umorzenia należnej do zwrotu kwoty, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia.

Z treści art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika, że instytucja umorzenia należności, w całości lub w części, winna być stosowana wyjątkowo i to jedynie w sytuacjach, gdy realnie nie jest możliwe odzyskanie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w drodze postępowania egzekucyjnego (czyli przymusowego wykonania decyzji zobowiązującej do zwrotu), bądź gdy takie dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę zobowiązaną, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Dodatkowo, z uwagi na charakter spornych świadczeń, należy podkreślić, że w interesie społecznym leży przede wszystkim to, aby ewentualnie pobrane nienależnie świadczenia udzielone w ramach pomocy Państwa jak najszybciej zostały zwrócone, celem dalszego wykorzystania na cele publiczne. Należy podzielić przywołany w zaskarżonej decyzji pogląd, że użyty w art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych zwrot "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny" należy interpretować biorąc pod uwagę fakt, iż co do zasady, do świadczeń rodzinnych uprawnione są jedynie osoby o niewysokich dochodach, spełniające tzw. kryterium dochodowe. Nawet sama trudna sytuacja materialna danej rodziny nie uzasadnia umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Jest to możliwe dopiero wówczas, gdy sytuacja rodziny będzie "szczególna" i to szczególna na tle rodzin uprawnionych do świadczeń rodzinnych, a nie względem wszystkich rodzin (tak m.in. w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt

IV SA/Gl 1037/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 687/11 czy w powołanym w zaskarżonej decyzji wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 765/11).

Strona, która uprzednio pobrała nienależne świadczenie, do którego zwrotu jest obowiązana, a którego umorzenia się domaga, powołując się na brak możliwości spłaty spowodowany szczególną sytuacją majątkową i rodzinną, winna więc udokumentować ten fakt i przedłożyć organowi orzekającemu stosowne dowody uwiarygodniające te twierdzenia.

Zasadnie organy obu instancji podkreślały, że decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych ma charakter uznaniowy. Przy działaniu

w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy spośród przynajmniej dwóch możliwych. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza jednak dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego, wynikający z przepisu prawa materialnego, ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. art. 7, 77 § 1 i innych przepisach K.p.a. jak i kryteriami, które organ musi uwzględnić w każdym indywidualnym przypadku.

Wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona. Obejmuje ona bowiem badanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Nie ulega zatem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji na podstawie art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych organ administracji winien ustalić, czy

i w jaki sposób zwrot nienależnie pobranych świadczeń będzie mieć wpływ na sytuację życiową zobowiązanego, w szczególności, czy pozbawienie zobowiązanego świadczeń nie pogorszy jego sytuacji na tyle, że będzie on zmuszony ubiegać się o kolejne świadczenia. Organ musi więc ustalić, czy inne okoliczności takie jak wiek, stan zdrowia, stan rodziny wskazują na to, że pomimo dokonania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, osoba zobowiązana będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje niezbędne potrzeby bytowe i będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. Te okoliczności rzutują na sytuację rodzinną zobowiązanego. Jego szczególnie uzasadniona sytuacja jest bowiem przesłanką możliwości umorzenia kwot nienależnie pobranych świadczeń (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 554/08, LEX nr 501795).

Za prawidłowo podjęte orzeczenie w ramach uznania administracyjnego, może być zatem uznane tylko takie, gdzie organ administracji szczegółowo zbadał stan faktyczny

w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacji związania, mając na uwadze szczególną rolę decyzji uznaniowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7900/98, LEX nr 47243).

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza powyższych zasad, gdyż została wydana po dokładnym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dorosłą córką. Rodzina zajmuje dwupokojowe własnościowe mieszkanie, o pow. "[...]", ponadprzeciętnie wyposażone w meble i sprzęt RTV. Pomimo trudności zdrowotnych, skarżąca i jej córka są w stanie podjąć dorywczą pracę celem polepszenia sytuacji dochodowej. Pomimo wykazania małego dochodu uzyskiwanego z pracy dorywczej, skarżąca jest więc w stanie zabezpieczyć potrzeby swojej rodziny i ponosić wydatki (koszt utrzymania mieszkania, eksploatacji samochodu i codziennego utrzymania rodziny), które są nieadekwatne do wykazywanych środków finansowych. Ponadto, w toku postępowania administracyjnego skarżąca przyznała, że uzyskuje stałą pomoc materialną od matki, polegającą na wspieraniu jej w zaspokajaniu bieżących potrzeb związanych z utrzymaniem rodziny.

W ocenie Sądu, ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny pozwalał na podjęcie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, organy te wysnuły słuszne wnioski. Właściwie stwierdziły, że skarżąca jest w stanie spłacić ciążące na niej zadłużenie, pomimo wskazywanych przez nią trudności finansowych, tym bardziej, że uzyskuje ona regularne wsparcie ze strony matki, może podjąć pracę w celu poprawy swojej sytuacji materialnej i stać ją na utrzymywanie samochodu, które stanowi duży wydatek. Łączy się bowiem z koniecznością pokrycia w ciągu roku kosztów ubezpieczenia, kosztów badań technicznych, a także ponoszeniem kosztów paliwa. Niekwestionowaną przez organy orzekające okolicznością jest podkreślana przez skarżącą choroba córki. W tym względzie również nie sposób odmówić słuszności twierdzeniu, że córka strony jest w stanie przyczynić się do poprawy stanu dochodowego rodziny. Ponadto, rację mają organy wskazując, że skarżąca powinna starać się o podjęcie zatrudnienia i podniesienia tym samym kwoty miesięcznie uzyskiwanego dochodu.

Dodać należy, że w zaskarżonej decyzji skarżąca została pouczona o możliwości rozłożenia spłaty należności na raty.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, iż organy administracji uchybiły swym powinnościom w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Wniosek skarżącej został rozpatrzony przy uwzględnieniu przedstawionej przez nią sytuacji materialnej i rodzinnej. Wyciągniętych przez nie wniosków nie można uznać za dowolne, a uzasadnień wydanych decyzji za niewystarczające. Na tle zgromadzonego materiału

w żaden sposób nie można było wykazać, że w sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny skarżącej, co mogłoby być przesłanką uzasadniającą umorzenie ciążących na niej należności.

W tym stanie rzeczy, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić.