Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 174/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 481
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi R. R. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby 1. odrzuca skargę w zakresie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby oraz określenia inwalidztwa, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSW w [...] (zwana dalej: "RKL") orzeczeniem z [...] czerwca 2018r. nr [...], po przeprowadzeniu badania lekarskiego R. R. (zwany dalej: "Skarżącym"), na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014r. poz. 1898, zwane dalej: "rozporządzeniem"), ustawy z 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2018r. poz. 481, zwana dalej: "u.k.l.") oraz ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin (Dz.U. z 2018r. poz. 132), rozpoznała u Skarżącego:

a) obustronny niedosłuch w zakresie tonów wysokich, niskich i średnich (§ 20 pkt 4, r. 5, kat. B załącznika do rozporządzenia),

b) obturacyjny bezdech senny niewielkiego stopnia leczony aparatem CPAP (§ 31 pkt 2, r. 5, kat. B załącznika do rozporządzenia),

c) chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią szyjną i lędźwiowo-krzyżową bez objawów korzeniowych i deficytów neurologicznych (§ 55 pkt 1, r. 5, kat. B załącznika do rozporządzenia),

d) nadwzroczność i starczowzroczność obojga oczu (§ 7 pkt 2, r. 5, kat. A załącznika do rozporządzenia).

RKL, na podstawie wykonanych badań i konsultacji specjalistycznych, orzekła, że aktualny stan zdrowia Skarżącego powoduje ograniczoną zdolność do służby w Policji (kategoria B), nie dając podstaw do zaliczenia Skarżącego do którejkolwiek z grup inwalidzkich.

2. Skarżący w odwołaniu z [...] lipca 2018r. od ww. orzeczenia zarzucił:

a) przeprowadzenie niestarannie i niedbale badania laryngologicznego, na podstawie które wydano orzeczenie,

b) bardzo szybkie i niedokładne badanie audiologiczne, które nie obejmowało całości częstotliwości, a jedynie ich część, co potwierdziła badająca Skarżącego laryngolog,

c) ponowne badanie laryngologiczne przeprowadzono w niewłaściwych warunkach - do pokoju, w którym było przeprowadzane, weszły co najmniej trzy osoby, i panował w nim hałas zakłócający badanie,

d) wynik pierwszego badania laryngologicznego zniszczono, wobec czego na prośbę Skarżącego wygenerowano go ponownie z urządzenia i przekazano mu w zaklejonej kopercie,

e) Skarżący nie otrzymał własnej kopii przeprowadzonych badań.

W związku z tym Skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie badania laryngologicznego, tym razem we właściwych warunkach, bez udziału osób trzecich zakłócających badanie.

Skarżący wskazał ponadto, że zdiagnozowany u niego obustronny niedosłuch odbiorczy ma związek ze służbą w Policji, gdyż powstał w trakcie realizacji zadań służbowych. Skarżący po zdiagnozowaniu schorzenia nadal pełnił służbę, lecz orzeczono wobec niego zakaz pracy na wysokości. Także schorzenia narządu ruchu (choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią) powstała w trakcie wykonywania przez niego zadań służbowych.

3. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: "CKL"), w wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego, orzeczeniem z [...] sierpnia 2018r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie RKL.

CKL w uzasadnieniu wskazała, Skarżącego skierowano na kolejne badanie audiometrii tonalnej. Wynik badania wskazuje na uszkodzenie słuchu w stopniu umiarkowanym – około 40-50 dB. CKL uszkodzenie słuchu zakwalifikowała zgodnie z § 20 pkt 4, r. 5, kat. B/C i § 20 pkt 2, r. 5, kat. B/C załącznika do rozporządzenia, gdzie w szczegółowych objaśnieniach do § 20 pkt 4 opisano, że kwalifikacja orzeczenia powinna opierać się na klasyfikacji uszkodzenia słuchu w paśmie częstotliwości 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz (pasmo mowy), uszkodzenie rzędu 40-70 dB należy kwalifikować jako umiarkowane. W związku z tym CKL uznała, że Skarżącego prawidłowo zakwalifikowano do kategorii B, bo stwierdzone uszkodzenie słuchu nie spełnia kryteriów ciężkiego uszkodzenia słuchu. Dodatkowym argumentem przemawiającym za zakwalifikowaniem Skarżącego do kategorii B jest i to, że z kart badań profilaktycznych Medycyny Pracy wynika, że uszkodzenie słuchu stwierdzono już w 2011r., a nawet wcześniej i do 2017r. (do czasu odejścia Skarżącego ze służby) nie stanowiło przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Schorzenie nie pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby, ponieważ nie spełnia kryteriów załącznika do rozporządzenia.

Zdaniem CKL, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią, bez objawów korzeniowych w badaniu neurologicznym prawidłowo zakwalifikowana według § 55 pkt 1, r. 5, kat. B załącznika do rozporządzenia. Schorzenie nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby, ponieważ nie spełnia kryteriów ww. załącznika.

CKL, mając to na względzie, nie znalazła podstaw do uchylenia lub zmiany ww. orzeczenia RKL.

4. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 grudnia 2018r. wniósł o:

a) uchylenie ww. orzeczenia CKL w całości, zarzucając CKL działania na jego szkodę przez nie uznanie jego dolegliwości zdrowotnych, nabytych przez 38 lat służby (11 lat w Milicji Obywatelskiej i 27 lat w Policji) za związane ze służbą i stanowiących podstawę do inwalidztwa – co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz

b) uznanie inwalidztwa Skarżącego i jego związku ze służbą.

W ocenie Skarżącego CKL naruszyła art. 47 ust. 2 u.k.l. przez wydanie orzeczenia na Jego szkodę także ze względu na to, że posłużyła się w orzeczeniu nieprawidłową argumentacją, nie biorąc pod uwagę:

- że wobec Skarżącego orzeczono zakaz pracy na wysokości oraz uznała, że nie stanowiło to przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku oraz

- że w badaniach profilaktycznych znajdują się audiogramy diagnozujące zaburzenia słuchu Skarżącego;

- występującej u Skarżącego choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią, która w istotny sposób wpływa na możliwość podejmowania wysiłku fizycznego i przysparza wielu dolegliwości bólowych.

Skarżący podkreślił, że w czasie służby w [...] Komendy Głównej Policji uczestniczył w systemie treningowym jednostki i w działaniach bojowych, które obejmowały: zajęcia wysokościowe na śmigłowcu, gdzie panował ogromny hałas; loty na miejsce zdarzeń, również w ogromnym hałasie; specjalistyczne zajęcia strzeleckie z broni krótkiej i maszynowej połączone z detonacją środków pozoracji. Zaburzenia słuchu pojawiły się w trakcie służby i miały charakter postępujący, stąd też orzeczono wobec Skarżącego zakaz pracy na wysokości. Skarżący miał trudności w komunikowaniu się z innymi osobami. Obecnie problemy głębokiego niedosłuchu odbiorczego z upośledzeniem słyszenia mowy potocznej utrudniają mu prawidłową komunikację w życiu codziennym i mają, w jego przekonaniu, charakter postępujący. Również problemy z kręgosłupem mają związek z długoletnią służbą Skarżącego w Policji.

Skarżący wskazał też, że z niewiadomych względów, przełożony właściwy w sprawach osobowych nie podejmował działań skutkujących wszczęciem postępowań powypadkowych, mających związek z dolegliwościami nabytymi w trakcie realizacji zadań służbowych, których brak wykorzystała CKL, działając na Jego szkodę.

5. CKL w odpowiedzi na skargę z [...] stycznia 2019r. wniosła o oddalenie skargi w zakresie ustalenia zdolności do służby oraz odrzucenie skargi w zakresie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby. W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

6. Sędzia sprawozdawca zarządzeniem z 23 kwietnia 2018r., w związku z zawartym w skardze stwierdzeniem o zaskarżeniu całości orzeczenia CKL, wezwał Skarżącego o wskazanie, czy zakresem zaskarżenia objął również ustalenie zdolności do służby w Policji.

7. Skarżący w odpowiedzi z 30 kwietnia 2019r. poinformował, że zakresem zaskarżenia objął również ustalenie zdolności do służby w Policji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Dz.U. z 2018r., poz. 2107, zwana dalej: "P.u.s.a."), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle art. 1 § 2 P.u.s.a. kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kontrolują więc decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

2. Sąd stwierdza w związku z tym, że mając powyższe na względzie, a w szczególności przepis art. 134 § 1 P.p.s.a, że niedopuszczalna była skarga wniesiona przez Skarżącego na ww. orzeczenie CKL z [...] sierpnia 2018r., uchylające w całości ww. orzeczenie RKL z [...] lutego 2018r. i orzekające ponownie w sprawie - w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą i zdolności do pracy.

W tym zakresie skarga podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym Sąd nie mógł wziąć pod rozwagę wszelkich argumentów Skarżącego podniesionych w skardze i uzupełniającym ją piśmie procesowym, które odnosiły się do określenia inwalidztwa, związku schorzeń, stwierdzonych przez RKL i CKL, ze służbą i zdolnością do pracy.

Sąd wyjaśnia ponadto, że ustawodawca określając w u.k.l. tryb postępowania przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przewidział, że ww. komisje lekarskie oceniają, na podstawie badań, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą.

Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury (w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych), orzeczenia ww. komisji lekarskich można podzielić na dwie odrębne grupy.

Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby.

Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 21 maja 2015r. sygn. akt I OSK 2978/13, 9 listopada 2009r. sygn. akt I OSK 354/09, dostępne na www.nsa.gov.pl, oraz postanowienie NSA z 6 listopada 2000r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47).

Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych.

Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości.

W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą oraz nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 kwietnia 2010r. sygn. akt I OSK 93/10, 29 maja 2008r. sygn. akt II OSK 667/08, 22 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 220/10, dostępne na www.nsa.gov.pl, jak również uchwałę Sądu Najwyższego z 27 października 1999r. sygn. akt III ZP 9/99 - OSNAPiUS z 2000/5/167; uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienia NSA z: 6 listopada 2000r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47, 21 lutego 2013r. sygn. akt I OSK 251/13, dostępne na www.nsa.gov.pl).

W konsekwencji należy stwierdzić, że wyłącznie od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny zdolności do służby funkcjonariuszy, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Sąd reasumując tą część rozważań stwierdza, że skoro Skarżący w petitum skargi zaskarżył ww. orzeczenie CKL z [...] sierpnia 2018r. w całości oraz na rozprawie nie zdecydował się na cofnięcie skargi w zakresie dotyczącym ustalenia związku schorzeń ze służbą oraz określeniem grupy inwalidztwa, i w tym zakresie sformułował w skardze wiele zarzutów i podniósł w jej uzasadnieniu wiele argumentów, należało uznać, że skarga do Sądu administracyjnego z tego zakresu była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na mocy ww. przepisu art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

3. Sąd stwierdza ponadto - uznając za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia kategorii zdolności do służby Skarżącego, że skarga w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby m.in. w Policji, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby;

1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;

3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Stosownie do art. 32 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie zarówno kandydatów do służby, jak i funkcjonariuszy, w tym Policji, oraz sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby.

Rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 u.k.l.).

Stosownie do art. 34 u.k.l. rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne.

Zgodnie z art. 35 u.k.l. w przypadku orzeczenia niezdolności do służby rejonowa komisja lekarska orzeka również o grupie inwalidzkiej w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym, m.in. funkcjonariuszy Policji oraz ich rodzin.

W myśl art. 38 ust. 1 u.k.l. rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej.

Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 u.k.l. orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 u.k.l. Z ostatniego z wymienionych przepisów wynika, że rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również:

1) w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby - wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej;

2) w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Ochrony Państwa i Centralnego Biura Antykorupcyjnego doznanego wskutek wypadku lub choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z tytułu których przysługuje świadczenie odszkodowawcze, oraz w przypadku ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2 - odpowiednio wykazami chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz wykazami norm oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu.

Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawarto w załączniku do ww. rozporządzenia, które wydano na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l.

Zaznaczyć należy, że kontrola przez Sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich o zdolności funkcjonariuszy do służby obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego, w szczególności czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ww. u.k.l. oraz ww. rozporządzenia. Sąd nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne.

Sąd nie jest zatem uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby. Kontroluje natomiast przebieg postępowania i prawidłowość kwalifikacji schorzenia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym także ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm., zwana dalej: "k.p.a."). Podkreślić również trzeba, iż tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w k.p.a.

Wojskowe komisje lekarskie mają bowiem obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2018 r., poz. 258; zwanego dalej: "rozporządzeniem"), zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować ogólne zasady rządzące postępowaniem administracyjnym.

Stosownie do treści § 14 rozporządzenia, orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej, o zdolności do odbywania czynnej służby wojskowej poza granicami państwa, o zdolności do odbywania czynnej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach wojsk i służb oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych, a także o związku choroby lub ułomności z czynną służbą wojskową wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby – także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 6, wykorzystując w szczególności: 1) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza niezawodowego lub pełnionej przez niego funkcji wojskowej; 2) historie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 3) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 4) książeczkę zdrowia żołnierza niezawodowego; 5) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza niezawodowego.

W myśl § 16 ust. 1 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu wymaganej dokumentacji. Jeżeli wojskowa komisja lekarska stwierdzi, iż do wydania orzeczenia są niezbędne dokumenty inne niż określone w ust. 1, pisemnie wzywa żołnierza niezawodowego, do ich dostarczenia w terminie nieprzekraczającym 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 2), zaś po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego do dostarczenia dokumentów wojskowa komisja lekarska może wydać orzeczenie na podstawie posiadanej dokumentacji.

Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że w sprawie orzekały - zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - właściwe miejscowo i rzeczowo komisje lekarskie, stosownie do art. 16 i art. 17 ust. 1 pkt 1 u.k.l.

Organy obu instancji – RKL i CKL - orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, a ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w wydanych w sprawie orzeczeniach. Dodatkowo CKL, mając na względzie podniesione przez Skarżącego w odwołaniu zarzuty, przeprowadziła nowe badanie audiometrii totalnej, jak również ustosunkowała się do zarzutu dotyczącego choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa Skarżącego. Doszło zatem do dokonania oceny stanu zdrowia Skarżącego na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych w toku postępowania przez Skarżącego.

Wbrew zatem twierdzeniom skargi w sprawie doszło do prawidłowego zastosowania art. 47 ust. 2 u.k.l., a CKL nie orzekła na niekorzyść Skarżącego ani nie pogorszyła jego sytuacji w odniesieniu do ww. orzeczenia RKL.

CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyjaśniła ponadto Skarżącemu w sposób szczegółowy, że wynik audiometrii tonalnej wskazuje na uszkodzenie słuchu w stopniu umiarkowanym – około 40-50 dB. Tym samym prawidłowe było zakwalifikowanie przez CKL ww. uszkodzenie słuchu Skarżącego, na podstawie § 20 pkt 4 załącznika do rozporządzenia w związku z § 20 pkt 2 załącznika do rozporządzenia do kategorii B.

CKL prawidłowo również, odwołując się szczegółowych objaśnień do ww. § 20 pkt 4 załącznika do rozporządzenia, wskazała, że kwalifikacja orzeczenia powinna opierać się na klasyfikacji uszkodzenia słuchu w paśmie częstotliwości 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz (pasmo mowy).

Trafne było również uznanie przez CKL, że uszkodzenie słuchu Skarżącego rzędu 40-70 dB należy kwalifikować jako umiarkowane. W związku z tym CKL uznała, że Skarżącego prawidłowo w orzeczeniu RKL zakwalifikowano do kategorii B, bo stwierdzone uszkodzenie słuchu nie spełnia kryteriów ciężkiego uszkodzenia słuchu. CKL dodatkowo podkreśliła, że dodatkowym argumentem przemawiającym za zakwalifikowaniem Skarżącego do kategorii B jest i to, że z kart badań profilaktycznych Medycyny Pracy wynika, że uszkodzenie słuchu stwierdzono wcześniej – przed 2011r. a Skarżący do 2017r. (do czasu odejścia ze służby) pełnił służbę na zajmowanym stanowisku.

Zdaniem Sądu CKL prawidłowo uznała też, że choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią szyjną i lędźwiowo- krzyżową bez objawów korzeniowych i deficytów neurologicznych – wskazana została w § 55 pkt 1 załącznika do rozporządzenia. Na tej podstawie CKL miała prawo uznać, że Skarżącego należało zakwalifikować do kat. B.

Sąd stwierdza ponadto, o czym mowa w pkt 2 niniejszego uzasadnienia wyroku, że kognicji Sądu administracyjnego nie podlegają oceny CKL w zakresie dolegliwości zdrowotnych Skarżącego i ich związku ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby, jak również oceny CKL wobec chorób, które nie powodują inwalidztwa czy ograniczenia w zdolność do służby.

4. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w puncie pierwszym sentencji, a mając na względzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji.