Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 397/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant referent prawny Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi C.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. orzekł o wznowieniu C.W. wypłat zasiłku przedemerytalnego od dnia 15 grudnia 2001 r.

C.W. w dniu 14 stycznia 2002 r. wystąpił z prośbą o przyznanie prawa do świadczenia emerytalnego od 1 stycznia 2002 r.

Prezydent Miasta S. decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] na podstawie art.155 kpa w związku z art.37 l ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu odmówił zmiany decyzji z dnia [...] o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego na świadczenie przedemerytalne.

C.W. odwołał się od decyzji Prezydenta do Wojewody [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...][...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż skarżący po raz pierwszy został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. [...] Decyzją nr [...] z dnia [...] kierownik tego Urzędu przyznał C.W. zasiłek przedemerytalny. Zasiłek przedemerytalny pobierany był do dnia 17 października 1999 roku.

W okresie od 18 października 1999 r. do 14 grudnia 2001 r. prawo do zasiłku było zawieszone z powodu zatrudnienia skarżącego w A S.A. w S. Decyzją Prezydenta Miasta S. wznowiono wypłatę zasiłku przedemerytalnego od dnia 15 grudnia 2001 r. Od tej decyzji C.W. nie odwołał się. Wojewoda nie znalazł podstaw do zmiany decyzji Prezydenta Miasta S. wydanej w dniu [...].

Stwierdził, że zgodnie z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. nowelizującej ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, osoby które zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r. i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego czy świadczenia przedemerytalnego nabywają i zachowują do nich prawo na dotychczas obowiązujących zasadach, a więc określonych w przepisach tej ustawy obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001 r. Skarżący urodził się w dniu [...]. Do dnia 31 grudnia 2001 r. nie spełniał żadnego z warunków stanowiących podstawę przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego w myśl art.37 "k" ust.1 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., gdyż do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy /14.12.2001 r./ legitymował się stażem pracy, stanowiącym jednocześnie okres uprawniający do emerytury, wynoszącym 38 lat 2 miesiące i 19 dni, a więc krótszym niż 40 lat i ma ukończonych 57 lat życia.

Przepis art.37 "l" ust.1 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. pozwala na przyznanie świadczenia przedemerytalnego tylko tym osobom, które spełniały warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Znowelizowany przepis art.37 "k" ust.1 pkt 2 wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., a zatem prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie tego przepisu mogą nabywać jedynie osoby zarejestrowane w urzędzie pracy po dniu 1 stycznia 2002 r.

C.W. w dniu 22 marca 2002 r. zaskarżył decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że od dnia 1 stycznia 2002 r. nabył prawo do świadczenia przedemerytalnego, bowiem osiągnął wiek ponad 55 lat i posiadał staż pracy przekraczający 35 lat. Gdy zwracał się w dniu 14 stycznia 2002 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w S. o zmianę zasiłku przedemerytalnego na bardziej korzystne świadczenie przedemerytane posiadał staż pracy 38 lat i wiek 58 lat, a ponadto zwolniony został z pracy w dniu 14 grudnia 2001 r. z powodu likwidacji zakładu A S.

Stwierdził ponadto, iż razem z nim na tych samych warunkach zostali zwolnieni z zakładu koledzy z pracy, ale zarejestrowali się po 1 stycznia 2002 r. i świadczenia przedemerytalne zostały im przyznane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie jest zasadna.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1271/ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U nr 153, poz.1269/ - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że sąd administracyjny bada prawidłowość zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydawania.

Decyzja stosownie do art.145 § 1 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U nr 153, poz.1270/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie nie doszło do naruszenia przez organy administracyjne przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. /Dz.U Nr 154, poz.1793/ obowiązującej od dnia 1 stycznia 2002 r., nowelizującej ustawę z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, osoby które przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego nabywały oraz zachowywały do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Skarżący przed 1 stycznia 2002 r. nabył prawa do zasiłku przedemerytalnego i po dniu 1 stycznia 2002 r. prawo to zachował.

Skarżący przed 1 stycznia 2002 r. nie nabył prawa do świadczenia przedemerytalnego. W myśl bowiem art.37 "k" ust.1 pkt 1-4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r. , świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:

1/ osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, lub

2/ w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy ukończył co najmniej 5 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub

3/ do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4/ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy.

C.W. w dacie rozwiązania z nim stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, to jest 14 grudnia 2001 r. nie spełniał wyżej wymienionych warunków. Miał bowiem niespełna 58 lat i osiągnął okres uprawniający do emerytury poniżej 40 lat.

Skarżący podnosi, iż koledzy zwolnieni wraz z nim z zakładu pracy zarejestrowali się po 1 stycznia 2002 r. i świadczenia przedemerytalne zostały im przyznane. Nie wyjaśnia, jaki osoby te osiągnęły okres uprawniający do emerytury i w jakim były wieku w dacie rejestracji.

Jeśli osoby te były w tym samym wieku co skarżący i posiadały analogiczny okres uprawniający do emerytury, to istniała możliwość przyznania im świadczeń przedemerytalnych na podstawie art.37 "k" ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 roku. Zgodnie z tym przepisem świadczenie przedemerytalne przysługiwało osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.

Jednakże uprawnienie powyższe przysługiwało w myśl art.37 "l" ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. - tylko osobom, które spełniały warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Znowelizowany ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. przepis art.37 "k" ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązywał /zgodnie z art.12 tej ustawy/ dopiero od dnia 1 stycznia 2002 r. Prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie tego przepisu nabyły jedynie osoby zarejestrowane w urzędzie pracy po dniu 31 grudnia 2001 r.

Skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy przed dniem 1 stycznia 2002 roku, a zatem nie mogło zostać przyznane mu świadczenie przedemerytalne na zasadach przewidzianych dla osób rejestrujących się po dniu 31 grudnia 2001 r.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.