Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 490/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 54 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 roku Wojewoda [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę M. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 maja 2009 roku, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 lutego 2009 roku o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, z wnioskiem o wymeldowanie M. M. z pobytu stałego we wskazanym lokalu wystąpił K. M. wskazując, że była żona nie zamieszkuje w omawianym lokalu.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 23 lutego 2009 roku organ I instancji orzekł o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...].

Od decyzji wniesione zostało odwołanie, co do którego organ odwoławczy postanowieniem z dnia 20 maja 2009 roku stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła, działając za pośrednictwem pełnomocnika, M. M.

Wojewoda [...] uznał w całości skargę M. M. i uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 20 maja 2009 roku Nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji o wymeldowaniu M. M. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Organ podał, że, jak wynika z akt, na odwołaniu brak pieczęci kancelarii Urzędu zawierającej datę wpływu dokumentu, nie ma też koperty, na której znajdowałaby się ewentualna data nadania przesyłki. W związku z taką sytuacją za datę wniesienia odwołania organ przyjął datę bardziej korzystną dla strony skarżącej, tj. datę stworzenia (sporządzenia) dokumentu, czyli – dzień 20 kwietnia 2009 roku. Oznaczać by to mogło, że odwołanie wniesione zostało ponad miesiąc po terminie (k -116-118 akt adm.).

Skarżąca stwierdziła, że organ nieprawidłowo zaadresował przesyłkę zawierającą decyzję oraz, że powinna ona być skierowana pod inny adres. Skarżąca przyjęła zatem, że decyzja nie został w sposób prawidłowy doręczona i – że nie zaczął biec termin do wniesienia odwołania.

Po dokonaniu analizy stanu sprawy organ odwoławczy zgodził się z zarzutami skarżącej, uwzględnił wnioski i skargę.

Organ uznał bowiem za słuszne to, co wywodziła skarżąca, to znaczy, że korespondencja do Urzędu kierowana pocztą elektroniczną lecz nie opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym nie może zostać uznana za wywołującą skutki prawne, czyli – że doręczenie decyzji organu I instancji stronie mogło nastąpić jedynie pod dotychczasowym adresem, którym dysponował organ prowadzący postępowanie.

Ze względu na fakt, że decyzja został pierwotnie przesłana na adres inny, nie została skutecznie doręczona, a zatem termin do wniesienia odwołania w istocie nie rozpoczął biegu.

Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł, jak wskazano na wstępie, K. M., który napisał w uzasadnieniu skargi, iż – jego zdaniem - decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 29 lutego 2009 r. została doręczona Pani M. prawidłowo. Pani M. M. sama wnioskowała w toku postępowania o dostarczanie jej korespondencji pod adres: ul. [...] w [...], pomimo iż nie zamieszkiwała już w tym lokalu. Skarżący jednakże wskazuje, iż M. M. została poinformowana o wydaniu decyzji w tej sprawie. Skarżący ponadto podnosi, iż pełnomocnik Pani M. M. nieprawidłowo opisał treść ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w [...], która w istocie przyznawała Pani M. prawo do zamieszkiwania w spornym lokalu pod kilkoma warunkami, ale których, zdaniem skarżącego, była żona nie spełniła. Ponadto K. M. wskazuje na nieprawidłowe funkcjonowanie Urzędu Miejskiego w [...], który wydał odpis decyzji z dnia 29 lutego 2009 roku córce Pani M., co skarżący uznał za niezgodne z przepisami, w szczególności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, a co wpłynęło, zdaniem skarżącego, w sposób niekorzystny na jego sytuację prawną w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli i oceny Sądu w niniejszej sprawie jest legalność postanowienia Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2009 roku, mocą którego Wojewoda [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uwzględnił skargę M. M. na własne postanowienie z dnia 20 maja 2009 roku o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji – Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 lutego 2009 roku o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] i postanowienie to uchylił.

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. będącym prawną podstawą podjętego postanowienia, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Tak stało się w niniejszej sprawie.

Na postanowienie podjęte na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Jeszcze raz podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądu w takim przypadku jest jedynie orzeczenie o uwzględnieniu skargi, bowiem w zakresie merytorycznym nie nastąpiło jeszcze rozpatrzenie sprawy przez dwie instancje.

W skardze K. M. podnosi, że postanowienie Wojewody [...] jest z dnia 20 lipca 2009 roku jest niezgodne z prawem, gdyż:

1/ decyzja organu I instancji została doręczona M. M. prawidłowo,

2/ adwokat byłej żony nierzetelnie przytoczył treść ugody zawartej przez strony przed sądem cywilnym i nierzetelnie przedstawia stan sprawy,

3/ zachowanie byłej żony jest naganne.

Dwa ostatnio wymienione zarzuty ( w pkt. 2 i 3) nie dotyczą niniejszego postępowania, bowiem nie mają bezpośredniego związku i nie rzutują na prawidłowość zaskarżonego postanowienia Wojewody [...].

Jeśli zaś chodzi o uwzględnienie skargi w całości przez organ, to, nie wchodząc w dość skomplikowane zagadnienia dotyczące swobodnego uznania organu i " przyznania się" do zarzutów podniesionych w skardze przez M. M. należy - w odniesieniu do okoliczności faktycznych sprawy podkreślić, co następuje.

Z akt administracyjnych wynikają następujące informacje:

na stronie 105 akt adm. znajduje się wypis komputerowy maila przesłanego przez M. M. do Urzędu Miasta w [...], którym strona zawiadamia Urząd, że nie przyjedzie z Norwegii na rozprawę administracyjną i pisze "proszę więc o przysłanie mi decyzji"; na stronie 106 akt zapisane są dwa adresy P. M. (córki stron), a na 107 stronie akt – ponowy mail od M. M., w którym strona wnosi o doręczenie odpisu decyzji o wymeldowaniu "celem złożenia odwołania", bowiem ta doręczona została córce, która nie poinformowała skarżącej o prawie do złożenia odwołania.

Przy decyzji organu I instancji ( strona 110-114 akt) brak potwierdzeń doręczenia odpisu decyzji stronom,

- na stronie 123 akt adm. kserokopia zpo – potwierdzenie odbioru decyzji z dn.23.02.2009 roku, przesłanej do P. M. do [...], z potwierdzeniem odbioru pisma w dniu 4.03.2009 roku przez nieznaną w sprawie ( nie występującą osobę, wyjaśnienia brak).

Powyższe w żadnym razie nie świadczy – w ocenie Sądu, że odpis decyzji organu I instancji z dnia 23 lutego 2009 roku doręczony został prawidłowo, w sposób przewidziany przepisami kpa, M. M. ( por. art. 39 i n. kpa, art.63 kpa).

Wskazywane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią, że: organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. (art. 39), ; pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi.

Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.( art. 40 § 1 i § 2 ); pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. (art. 42. § 1) i - w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. (art. 43. ).

Zgodnie zaś z art. 63 kpa "podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, przy czym

podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno:

1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz

2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru i

"w przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny."

Z powyższego wynika, że skarga M. M. dotycząca postanowienia Wojewody [...] z dnia 20 maja 2009 roku była uzasadniona i zasługiwała na uwzględnienie.

Tym samym podjęte postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 lipca 2009 roku zaskarżone w tym postępowaniu nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze skargę K. M. jako nieuzasadnioną Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.