Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 807/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajecie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], na podstawie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2018r. poz. 2068), zwanej dalej: "u.d.p.", art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej zwaną: "k.p.a.", odmówił P. F., zwanemu dalej: "skarżącym", wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ul. pl. Piastowski/targowisko Z 0016, Pomorska 37/Kwiatowa Z

OOttNakielska 127/Słoneczna Z 0033, Nakielska 151/wiadukt Z 0034, Nakielska 201/Pijarów Z 0035, Nakielska169/Bronikowskiego Z 0036, Nakielska 225/kwiaciarnia Z 0037, Nakielska 251/Wierzbowa Z 0038, Nakielska 268/Łochowska/Lisia Z 0039, Powstańców Wlkp. 30/Jurasza Z 0041, Kujawska/Konopnickiej Z 0044,- Stawowa/Broniewskiego/Władysława IV-Z 0046, Broniewskiego a Z 0048, Stawowa 63 Z 0049, Okrzei 3 Z 0050, Bełzy 2 Z 0052, Magnuszewska 6/Z 0059, Bohaterów Kragujewca 5 Z 0060, Glinki/Chemik Z 0061, Glinki/Szpitalna Z 0062, Bałtycka 59/Głowackiego Z 0069,Powstańców Wlkp. 56 Z 0070, Sułkowskiego 19 Z 0072, słupów reklamowych w terminie od [...].12-2018r. do [...].12.2018r.

Jako przyczynę wydania decyzji odmownej, organ powołując się na art. 39 ust. 1 u.d.p., podał lokalizację ww. słupów reklamowych z naruszeniem warunków bezpieczeństwa w ruchu kołowym i pieszym.

W złożonym odwołaniu od ww. decyzji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

a/ art. 39 ust. 1 i 3 oraz art.40 ust.2 pkt 3 u.d.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego;

b/ art.8 § 1 i 2 k.p.a., polegające na wydaniu przez organ decyzji odmawiającej zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym słupów reklamowych w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami zezwalającymi na lokalizację w pasie drogowym tj. odstąpieniu przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

c/ art. 107 § 1 pkt 6) i § 3 k.p.a., polegające na nieprzedstawieniu przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny odstąpienia od utrwalonej, na przestrzeni kilku lat i w ramach kilkudziesięciu postępowań administracyjnych, praktyki rozstrzygania spraw tego rodzaju, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym;

d/ art.7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięcie przez organ pod uwagę, iż od kilku lat w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, co miesiąc, przy stosownej opinii plastyka miejskiego, wydawane były pozytywne decyzje o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowej lokalizacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 39 ust. 3 i ust. 3a u.d.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 oraz art. 61 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

W dniu [...] listopada 2018 r. skarżący złożył do organu pierwszej instancji wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez "stałe elementy małej architektury", tj. słupy informacyjno-reklamowe ze zmiennymi formami reklamowymi. Wniosek obejmował 62 słupów reklamowych, z czego część słupów została wyłączona do odrębnego postępowania.

Składając odwołanie od poprzedniej decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], strona w uzasadnieniu odwołania wskazała, że wobec posiadanych decyzji lokalizacyjnych wydawanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p., wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. wystąpiła o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i ustalenie opłaty za to. Organ tymczasem bezpodstawnie przekwalifikował ten wniosek i wydal negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na zlokalizowanie słupów drogowych.

Wobec powyższego organ odwoławczy pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., wezwał stronę do sprecyzowania, czy wniosek z dnia [...] listopada 2018 r. dotyczył wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklamy (decyzja lokalizacyjna z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych), czy też wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy (decyzja z art. 40 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych), czy też wydania obu tych decyzji. Wskazano, że pozytywna decyzja lokalizacyjna warunkuje możliwość wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy. W związku z tym brak stosownego wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, a w konsekwencji brak takiej decyzji, będzie skutkował koniecznością wydania decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

W odpowiedzi na ww. wezwanie, pełnomocnik strony w piśmie z dnia [...] września 2019 r. podtrzymał stanowisko co do zasadności zgłoszonego zarzutu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wywiedziono, że decyzja o zezwoleniu na zlokalizowanie reklamy w pasie drogowym wydawana w oparciu o art. 39 ust. 1 i ust. 3 u.d.p. z natury rzeczy ma charakter jednorazowy.

W świetle powyższego, mając na uwadze, że strona, będąc dysponentem postępowania administracyjnego, zawarła w swoim wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. żądanie o wydanie (lub przedłużenie) wyłącznie decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego i żądanie to podtrzymała na dalszym etapie postępowania, nie wnosząc przy tym o wydanie decyzji lokalizacyjnej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] uchyliło punkt I, decyzji organu pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] i przekazało sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji

Wskazano, że w ramach ponownego rozpatrywania sprawy należy rozpoznać wniosek strony w trybie art. 40 ust. 1 w związku z art. 39 ust. 3 u.d.p., a w ramach prowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji powinien dokonać oceny, czy wniosek strony odpowiada wymogom, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz.U. z 2016 r., poz. 1264 ze zm.).

Mimo jednoznacznych wytycznych, że w ramach ponownego rozpatrywania sprawy, należy załatwić wniosek strony jako żądanie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a nie jako żądanie wydania decyzji lokalizacyjnej, pismem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] organ I instancji bez podstawy prawnej wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o złożenie wniosku o wyrażenie zgody na lokalizację w pasach drogowych słupów reklamowych (decyzja lokalizacyjna w związku z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...] października 2019 r. strona za pismem przewodnim z dnia [...] października 2019 r., wniosła o wyrażenie zgody na lokalizację reklamy w trybie art. 39 ust. 3 i ust. 3a ustawy o drogach publicznych w terminie od [...].12.2018 r. do [...].12.2018 r. (62 słupy reklamowe).

Okoliczność, że na wezwanie organu I instancji z dnia [...] października 2019 r., skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej na okres od [...].12.2018 r. do [...].12.2018 r., nie jest równoznaczne z tym, że wywołał on skutek prawny od daty złożenia pierwotnego wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, tj. [...].11.2018 r.

W konsekwencji uznano, że, wniosek strony o wydanie decyzji zezwalającej na zlokalizowanie w pasach drogowych 62 słupów reklamowych w okresie do [...].12.2018 r. do [...].12.2018 r. został przez stronę złożony dopiero w dniu [...] października 2019 r. W okolicznościach niniejszej sprawy, wniosku tego nie można potraktować bowiem jako uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z dnia [...] listopada 2018 r.

Brak jest więc podstaw prawnych do wydania decyzji lokalizacyjnej zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym słupów reklamowych.

Decyzja organu pierwszej instancji jest zatem prawidłowa, choć z odmiennych względów niż te, które zostały opisane w uzasadnieniu decyzji.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący zaskarżył w całości decyzję SKO z [...] czerwca 2020 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. nr [...]

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

a) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

i. art. 8 § 1 i k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydanej w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami zezwalającymi na lokalizowanie w pasach drogowych słupów reklamowych tj. zaakceptowaniu przez organ odwoławczy wadliwego działania organu I instancji w postaci odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;

ii. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz przyjęcie za podstawę utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji nr [...] błędnej interpretacji pisma pełnomocnika skarżącego - w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy, praktyki organu I instancji i uprawnionych oczekiwań skarżącego, że wniosek skarżącego nie obejmował wniosku o lokalizację z art. 39 u.d.p., podczas gdy skarżący złożył wniosek zgodnie z wieloletnią praktyką stosowaną przez organ I instancji oraz zgodnie z zasadą uprawnionych oczekiwań, spodziewał się, że na podstawie jego wniosku zostanie wydana decyzja Iokalizacyjna oraz o zajęcie, tym bardziej, że nie został po złożeniu wniosku z [...].11.2018 r. wezwany przez organ I instancji do usunięcia jego ewentualnych braków;

iii. art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego;

iv. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez:

- nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu tj. w zakresie odstąpienia przez organ I instancji bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w analogicznym stanie faktycznym i prawnym;

- nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż od kilku lat w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, co miesiąc, przy stosownej opinii plastyka miejskiego, wydawane były pozytywne decyzje lokalizacyjne oraz zezwalające na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowych lokalizacjach oraz że organ od lat na wniosek skarżącego wydawał zarówno decyzję lokalizacyjną - zezwalającą na umieszczenie w pasach drogowych słupów reklamowych jak i decyzję zezwalającą na zajęcie, co w konsekwencji spowodowało, że w okresie poprzedzającym wydanie pierwszej decyzji lokalizacyjnej negatywnej dla słupów reklamowych usytuowanych we wskazanych w pkt 1 lokalizacjach w terminie od [...].12.2018 r. do [...].12.2018 r. były wydawane pozytywne decyzje lokalizacyjne, zatem odstąpienie od ich wydawania stanowiło zmianę w utrwalonej praktyce organu;

- niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący i bezzasadne przyjęcie, że wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację został wniesiony dopiero [...] października 2019 r., a zatem prawie rok od wskazanego terminu we wniosku z [...] listopada 2018 r.;

b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu przez SKO, że żądanie zawarte w podaniu z [...].11.2018 r. nie stanowiło wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej z art 39 ust. 3 u.d.p., podczas gdy Skarżący składał przez kilkanaście lat, co miesiąc wniosek o takiej samej treści, w następstwie którego organ I instancji każdorazowo wydawał zarówno decyzję lokalizacyjną z art 39 u.d.p. jak i decyzję o zajęcie pasa drogowego z art. 40 u.d.p. oraz pominięciu, że na etapie składania wniosku Skarżący nie został pouczony o konieczności jego sprecyzowania oraz nie wezwano go do usunięcia ewentualnych braków wniosku.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie jednak należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja zapadła wyłącznie w przedmiocie zezwolenia na zlokalizowanie reklam w pasie drogowym. Nie obejmuje ona rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego.

W tym względzie zasadnie SKO podkreśla konieczność rozróżnienia decyzji zezwalającej na zlokalizowanie (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.) od decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego tj. dotyczącej umieszczania reklamy w pasie drogowym (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Stanowisko to od dawna jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2009 r. sygn. II GSK 735/08) i nadal jest podtrzymywane (por. np. wyrok NSA z 30 września 2020 r. sygn. II GSK 226/18).

Rozróżnienie to ma konsekwencje w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony (art. 61 § 1 k.p.a.), jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie.

W postępowaniu wszczynanym na żądanie strony treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie może zmieniać przedmiotu postępowania. Jedynie pośrednio przez udzielenie informacji prawnej, zgodnie z zasadą ogólną udzielania informacji faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.), organ wpływa na dokonanie przez stronę zmiany przedmiotu żądania. Wymaga to zawsze jednak czynności procesowej strony, co do której obowiązują wszystkie wymagania odnośnie treści i formy. Wyłącza to przyjęcie domniemania czynności strony zmiany treści żądania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2019 r. sygn. II OSK 868/19).

Zasadnie zatem w przedmiotowej sprawie SKO skupiło się na skonkretyzowaniu żądania przez skarżącego nie powielając błędnej praktyki organu pierwszej instancji polegającej na "domniemywaniu", że sformułowane we wniosku żądanie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego zawiera w sobie żądanie wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie opisanego we wniosku obiektu (obiektów) w pasie drogowym.

Należy zauważyć, że we wniosku z [...] listopada 2018 r. skarżący wyraźnie żądał wydania zezwolenia "na zajęcie pasa drogowego", a nie wydania zezwolenia na zlokalizowanie (umieszczenie) reklam w pasie drogowym. Co więcej, odwołując się od decyzji Prezydenta z [...] maja 2019 r., skarżący zarzucił Prezydentowi, że ten bezpodstawnie dokonał przekwalifikowania postępowania z postępowania o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na postępowanie o wydanie zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym. W takim stanie sprawy zasadne jest stanowisko SKO, że nie było przesłanek do ustalenia, iż skarżący określił przedmiot wniosku w inny sposób, niż to wprost wyraził w piśmie z [...].09.2019 r.

Słusznie także SKO oceniło, że w toku dalszego postępowania z wniosku z [...] listopada 2018 r., brak było podstaw do uzupełnienia tegoż wniosku, w trybie uzupełnienia braków formalnych (art. 64 § 2 k.p.a.), o żądanie wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie reklamy w pasie drogowym. Z żadnego przepisu prawa nie wynika, że wniosek zawierający żądanie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego musi zawierać także element formalny w postaci żądania wydania decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym. Brak w piśmie zawierającym żądanie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego żądania wydania decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym nie powoduje zatem, że takie pismo obarczone jest brakiem formalnym, które wymaga uzupełnienia.

Z powyższego wynika, że słusznie oceniło SKO, iż żądanie wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie reklam w pasie drogowym w okresie od [...].12.2018 r. do [...].12.2018 r. zostało po raz pierwszy sformułowane przez skarżącego piśmie i to niejako z ostrożności procesowej z uwagi na informację organu I instancji, że jest to niezbędny warunek pozytywnego załatwienia podania. Wniosek skarżącego został zatem złożony po upływie okresu w jakim reklamy miały być zlokalizowane w pasie drogowym. Przepisy u.d.p., nie przewidują możliwości wydania decyzji mającej charakter decyzji "legalizującej" dokonane bez zezwolenia zajęcie pasa drogowego. Przepisy tej ustawy przewidują albo sytuację, kiedy dochodzi do zajęcia pasa drogowego w wyniku wcześniejszego uzyskania decyzji zezwalającej na to zajęcie (dokładnie – uzyskania najpierw decyzji zezwalającej na lokalizację i następnie związanej z nią decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego) w ramach czasowych i przestrzennych określonych w tym zezwoleniu, albo sytuację, kiedy dochodzi do zajęcia pasa drogowego bez uzyskania stosownego zezwolenia, co skutkuje koniecznością wydania decyzji wymierzającej karę (art. 40 ust. 12 u.d.p.). Rozpatrując zatem wniosek skarżącego z [...] października 2019 r. SKO zasadnie uznało, że niezależnie od innych przesłanek uzasadniających odmowę wydania zezwolenia, sama okoliczność złożenia wniosku po upływie terminu zajęcia pasa drogowego uzasadnia odmowę wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie reklam w pasie drogowym.

W świetle powyższego zarzuty skarżącego naruszenia przepisów postępowania (art. 8, art. 9, art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) są niezasadne. W istocie bowiem sprowadzają się one do twierdzenia, że należało rozstrzygnąć sprawę biorąc pod uwagę utrwaloną od lat praktykę polegającą na tym, że organ na wniosek skarżącego o zajęcie pasa drogowego wydawał zarówno decyzję lokalizacyjną - zezwalającą na umieszczenie w pasach drogowych słupów reklamowych jak i decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego.

Należy podkreślić, że wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. zasada nieodstępowania przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym nie dotyczy sytuacji, kiedy skutkiem jej zastosowania byłoby usankcjonowanie działań sprzecznych z prawem.

Błędność ww. praktyki rozpatrywania wniosków skarżącego nie uzasadnia dokonywania ustaleń faktycznych odnośnie treści żądania i daty jego zgłoszenia odmiennie niż wynika to ze złożonych w niniejszej sprawie pism skarżącego; nie uzasadnia także niemającego oparcia w prawie stanowiska, że samo zgłoszenie żądania o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego jest równoznaczne ze zgłoszeniem żądania o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym ani nie uzasadnia niemającego oparcia w prawie stanowiska, że brakiem formalnym wniosku zawierającego żądanie o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego jest brak jednoczesnego zgłoszenia żądania wydania decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), Sąd oddalił skargę.