Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1326/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58  par. 1  pkt 2  i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. F. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji działający z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji, wnioskami z dnia 14 marca 2016 r. wystąpił do Urzędu Miasta Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez A. F. – dalej skarżącego oraz skierowanie go na badanie psychologiczne, stosownie do przepisów art.114 ust. 1 pkt.1b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz.1137) i art. 49 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz.151 ze zm.) oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit.b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Jak wskazano, podstawą faktyczną wniosków było otrzymanie przez skarżącego łącznie 25 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 7 marca 2015 r. do dnia 23 października 2015 r.

A. F. pismem z dnia 23 marca 2016 r. zwrócił się do Urzędu Miasta Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców o umorzenie postępowania w przedmiocie sprawdzenie kwalifikacji. Wskazał, że w dniu 5 listopada 2015 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stwierdzając, że przypisana mu liczba punktów w ewidencji uległa na skutek tego zmniejszeniu o 6 punktów. Nadto, skarżący podniósł, iż przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy Prawo o ruchu drogowym, który stanowi podstawę prawną wniosku o sprawdzenie kwalifikacji, obecnie nie obowiązuje i w związku z tym nie może być zastosowany, gdyż został uchylony przepisami ustawy o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. Nr 30, poz. 151), która w odniesieniu do tego przepisu weszła w życie z dniem 4 stycznia 2016 r. Skarżący podkreślił również, że art. 136 tejże ustawy także nie obowiązuje, gdyż zgodnie z art. 139 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, ma wejść w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1017 r. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, obecnie nie ma możliwości kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami na podstawie ww. przez wnioskodawcę przepisu.

Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. [...] (data doręczenia skarżącemu 13 maja 2016 r. – k. 8 akt adm.), sprostowanym w dniu 1 czerwca 2016 r., uznał twierdzenia skarżącego za nieuzasadnione w świetle obowiązujących przepisów i stanu faktycznego, ponieważ szkolenie zostało odbyte już po przekroczeniu liczby 24 punktów.

Skarżący w dniu 25 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu powtórzył argumentacje jak w piśmie z dnia 23 marca 2016 r., dodatkowo odnosząc się do kwestii wyczerpania właściwej drogi administracyjnej przed wystąpieniem ze skargą do Sądu. Wskazał, iż zaraz po uzyskaniu informacji w kwestii zaliczenia punktów karnych przez KWP skierował wniosek o umorzenie postępowania do Urzędu Miasta. Skierowanie pisma o niewłaściwym tytule oraz do niewłaściwego organu nie powinno być, w ocenie skarżącego, przeszkodą w uznaniu go za wniosek o zaprzestanie naruszeń do KWP, zważywszy, że Urząd Miasta przekazał organowi właściwemu ww. pismo, a organ ustosunkował się do niego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia o jej oddalanie jako bezzasadnej.

Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 19 października 2016 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący w ustawowym terminie nie złożył zażalenia.

W piśmie z dnia 7 października 2016 r. skarżący sprecyzował przedmiot skargi, zaskarżając czynność KWP, polegającą na dokonaniu wpisu ostatecznego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz podtrzymał zarzuty oraz argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Terminy wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - dalej "p.p.s.a.". W paragrafie pierwszym art. 53 został wprowadzony termin wniesienia skargi w przypadku zaskarżania aktów (rozstrzygnięć), które są doręczane skarżącemu. Termin ten, wynoszący trzydzieści dni, został powiązany z dniem doręczenia skarżącemu zaskarżanego aktu. Oznacza to, że termin ten ma zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia jest jakiekolwiek rozstrzygnięcie (akt) organu administracji publicznej, które podlega doręczeniu skarżącemu i może być zaskarżone do sądu administracyjnego. Takimi rozstrzygnięciami są decyzje i postanowienia administracyjne oraz inne akty administracyjne, których doręczenie stronie jest obowiązkiem organu wynikającym z przepisu prawa.

Natomiast w paragrafie drugim art. 53 p.p.s.a. zostały opisane terminy wniesienia skargi na akty (rozstrzygnięcia), które nie są doręczane skarżącemu. Terminy te dotyczą także wnoszenia skargi na czynności organu. Chodzi o takie akty, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W tych przypadkach terminy do wniesienia skargi zostały powiązane z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Termin do wniesienia skargi może w tym przypadku wynosić trzydzieści dni, w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wówczas termin biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Po drugie, termin ten może wynosić sześćdziesiąt dni, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wówczas termin ten biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu.

Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 ).

W przedmiotowej sprawie skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 23 marca 2016 r., natomiast organ odpowiedział na nie w dniu 9 maja 2016 r. Skarga została wniesiona natomiast dnia 28 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) czyli z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia, liczonego od dnia doręczenia odpowiedzi organu (13 maja 2016 r.). Fakt ten potwierdza ponadto postanowienie tut. Sądu z dnia 29 września 2016 r. Skarga nie mogła być zatem merytorycznie rozpoznana.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.