Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi G. G., J. G. i Z. G. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014r. Nr [...]

Minister Środowiska działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. Nr 267 z późn. zm.) - po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku złożonego, w trybie art. 127§3 Kpa, przez G. O., J. G. i Z. G., utrzymał w mocy decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2014 r., znak [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że cytowaną w sentencji decyzją, na podstawie art. 105 §1 Kpa, w związku z art. 156 §1 pkt 2, art. 157 i art. 158 §1 Kpa, umorzono postępowanie wszczęte na wniosek G. O., J. G. i Z. G. o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej W.:

- z dnia [...] listopada 1969 r., znak [...],

- z dnia [...] lutego 1971 r. nr 788, znak [...].

Pierwszą z tych decyzji uchylono decyzję nr [...] tegoż organu z dnia [...] grudnia 1964 r., znak [...], w sprawie pasów izolacyjnych w rejonie [...] wokół istniejącej [...], w części dotyczącej określonego terenu, a drugą uzupełniono decyzję nr [...], powiększając teren przeznaczony pod pasy izolacyjne. Decyzje te wydano na podstawie art. 30 ustawy z dnia 31 stycznia

1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47) oraz przepisów rozdziału III zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 8 sierpnia 1961 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu (M.P. Nr 62, poz. 268).

Z rozstrzygnięciem Ministra Środowiska nie zgodzili się G. O., J. G. i Z. G., zastępowani przez radcę prawnego P. G. Występując o ponowne rozpatrzenie sprawy, podniesiono, że wnioskodawcy są stronami, w rozumieniu art. 28 Kpa, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. dwóch decyzji, ponieważ sukcesja uniwersalna, jaka następuje w ramach dziedziczenia, prowadzi do pełnego przeniesienia praw i obowiązków

poprzednika prawnego na sukcesorów. Jego zaś interes prawny został naruszony przez wywłaszczenie w powołaniu na nieważne decyzje. Nieważność tych decyzji wynika z faktu, iż dokonywały zmian w wygasłej decyzji nr [...], która obejmowała wywłaszczoną nieruchomość. Decyzje zmieniające zatem wiązały się z nieruchomością wnioskodawców, bez względu na to, czy obejmowały

bezpośrednio tę nieruchomość, czy nie. Skoro zaś umowa zawarta w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości nie jest decyzją nie może być stwierdzona jej nieważność, a to oznacza, że wnioskodawcy mają interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji stanowiących podstawę umowy wywłaszczeniowej.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano także, że G. O., J. G. i Z. G. mają interes prawny dotyczący jednego z elementów całości sprawy, tym samym są stronami w odniesieniu do całości postępowania, a więc zarówno co do decyzji nr 318, jak i dwóch decyzji zmieniających tę decyzję. Dodatkowo podkreślono, że podstawą stwierdzenia nieważności tychże decyzji jest wygaśnięcie decyzji nr [...] z dniem [...] grudnia 1967 r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, że Minister Środowiska, postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., wydanym na podstawie art. 61 a §1 Kpa, z przyczyn podmiotowych odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności cytowanych na wstępie dwóch decyzji, a następnie utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r..

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1274/13, oba postanowienia Ministra Środowiska zostały uchylone. Wyrok jest prawomocny. W ocenie Sądu, ustalenie czy G. O., J. G. i Z. G. mają interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1969 r. oraz z dnia [...] lutego 1971 r., które zmieniły zakres terytorialny pasów izolacyjnych wokół istniejącej [...], czyli strefy ochronnej ustanowionej przez ten organ decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1964 r., wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pewnym zakresie, co powinno nastąpić po wszczęciu postępowania.

Mając na względzie ocenę prawną i zalecenia co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku, Minister Środowiska wydał decyzję z dnia [...] marca 2014 r., którą umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte na wniosek G. O., J. G. i Z. G. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 1969 r. i z dnia [...] lutego 1971 r., ponieważ we wstępnej fazie postępowania ustalił, że wniosek nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Organ nie rozpatrywał sprawy merytorycznie, ograniczając się do zbadania dopuszczalności wszczęcia postępowania.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji może skutecznie zwrócić się wyłącznie strona postępowania zakończonego decyzją lub osoba, która wykaże, że posiada interes prawny w żądaniu weryfikacji decyzji. Stąd należy przede wszystkim ustalić, czy wnioskodawcy uznający się za strony mają legitymację do wystąpienia z takim wnioskiem, co wynika z art. 157 §2 Kpa, w związku z art. 28 Kpa.

Na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o stwierdzenie nieważności organ ustalił, że R. G. nabył własność nieruchomości przy ul. [...] - działki nr [...] i działki nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha - na podstawie aktu własności ziemi nr [...] rep. [...] wydanego przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium [...] Rady Narodowej W. w dniu [...] czerwca 1972 r., a następnie sprzedał tę nieruchomość Skarbowi Państwa ([...]), na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 961 r. Nr 18, poz. 94). Umowę wywłaszczeniową zawarto aktem notarialnym z dnia [...] lutego 1973 r..

Powyższe fakty miały miejsce po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 1964 r., w sprawie lokalizacji pasów izolacyjnych wokół istniejącej [...], a także decyzji, które wnioskodawcy uważają za nieważne, tzn. decyzji: z dnia [...] listopada 1969 r. i z dnia [...] lutego 1971 r. R. G. zmarł w dniu [...] września 1991 r., a jego spadkobiercy nabyli spadek, czyli ogół praw i obowiązków majątkowych, mających cywilnoprawny charakter.

W świetle tych wyjaśnień należy stwierdzić, że G. O., J. G. i Z. G. nie byli stronami postępowań, które zakończyły się wydaniem ww. decyzji z dnia [...] listopada 1969 r. oraz z dnia [...] lutego 1971 r., jak również nie mają prawa własności do przedmiotowych nieruchomości w W. przy ul. [...], ponieważ zostały one zbyte w 1973 r. i nie były składnikiem masy spadkowej po R. G. Wnioskodawcy będący spadkobiercami R. G., któremu odjęto prawo własności dwóch działek gruntu, wywodzą swój interes prawny z umowy wywłaszczeniowej. Działki te bowiem weszły w skład pasów izolacyjnych chroniących środowisko przed szkodliwym oddziaływaniem [...], objętych lokalizacją szczegółową ustaloną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1964 r. G. O., Z. G. i J. G., korzystając z uprawnienia wynikającego z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wystąpili o zwrot wywłaszczonych nieruchomości jako spadkobiercy poprzednich właścicieli. Nie można jednak dokonać prostego przełożenia uprawnienia spadkobierców do żądania zwrotu wywłaszczonych nieruchomości na prawo do domagania się stwierdzenia nieważności dwóch decyzji w sprawie zmiany granic strefy ochronnej określonych pierwotnie decyzją nr [...].

Interesu prawnego wnioskodawców - wbrew stanowisku przedstawionemu we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie można wywodzić z braku możliwości stwierdzenia nieważności umowy wywłaszczeniowej w postępowaniu administracyjnym.

Umowa ta jest dla organu wiążąca, a ponadto postępowanie nie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], przywołanej w akcie notarialnym z dnia [...] lutego 1973 r. rep. nr [...], ale dwóch decyzji, które ją zmieniały. Wnioskodawcy są zainteresowani stwierdzeniem nieważności tych dwóch decyzji, ponieważ ma to potwierdzić fakt, że doszło do naruszenia prawa przy wywłaszczeniu w związku z lokalizacją strefy ochronnej ustaloną decyzją, która w ich opinii wcześniej wygasła. Należy podkreślić, że na tym etapie nie jest możliwe ustalenie, czy decyzja nr [...] wygasła. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesiono, że wnioskodawcy mają więc interes prawny, bo samo wydanie decyzji zmieniających decyzję lokalizacyjną, która obejmowała nieruchomość R. G., wpływa bezpośrednio na tę nieruchomość, i nie ma znaczenia, czy dotyczą jej zmiany w obszarze strefy ochronnej [...] wprowadzone tymi decyzjami. Takie twierdzenie jest niezgodne z wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1274/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu ww. wyroku, że Minister Środowiska powinien zbadać, na podstawie map Nr [...], stanowiących odpowiednio załączniki do decyzji z dnia [...] listopada 1969 r. oraz z dnia [...] lutego 1971 r., czy któraś z tych decyzji dotyczy działek R. G. W wyroku zaznaczono także, że jeżeli na to pytanie organ uzyska odpowiedź twierdzącą, będzie to oznaczało, że spadkobiercy mają interes prawny w żądaniu zbadania legalności tej decyzji, która rozstrzyga o przedmiotowych działkach - bądź włącza je do strefy ochronnej, bądź wyłącza. W przeciwnym razie opinia organu o braku interesu prawnego skarżących będzie uzasadniona.

Stosując się do wskazania Sądu, ustalono, że żadna z decyzji, które obejmuje wniosek o stwierdzenie nieważności, nie rozstrzyga o działkach gruntu nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, znajdujących się przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 1969 r. uchylono decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1964 r. w określonej części, wyłączając z terenu przeznaczonego na urządzenie pasów izolacyjnych teren o powierzchni ok. [...] ha, położony przy ul. [...], oznaczony literami a, b, d, c, a na mapie Nr [...]. Ten wyłączony teren znajduje się w innym rejonie niż ul. [...]. Skoro działki R. G. pozostały w strefie ochronnej, to nie weszły w skład terenów o łącznej powierzchni ok. [...] ha przedstawionych na mapie Nr [...], włączonych do strefy decyzją z dnia [...] lutego 1971 r. Fakt, że żadna z kwestionowanych przez wnioskodawców decyzji nie dotyczy działek gruntu nr [...] z obrębu [...] przy ul [...], nie stanowi kwestii spornej, ponieważ taką informację podano we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji, przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w istocie dotyczą wyroku, w którym przedstawiono jednoznaczną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania.

Przysługiwanie wnioskodawcom statusu strony w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji zmieniających decyzję nr [...] Sąd uzależnił od tego, czy rozstrzygają one o nieruchomości R. G., a nie od tego, czy skarżący mieliby interes prawny w żądaniu weryfikacji decyzji nr [...]. W świetle powyższych wyjaśnień należy uznać, że G. O., Z. G. i J. G., nie mając przymiotu strony, nie mają legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1969 r., oraz z dnia [...] lutego 1971 r..

Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym również wyrok z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1274/13, załatwienie żądania osoby, która uważa się za stronę, powinno następować w drodze decyzji, przy czym może to być decyzja o umorzeniu postępowania, jeżeli po wyjaśnieniu kwestii podmiotowej okaże się, że wniosek pochodzi od osoby niemającej legitymacji materialno-prawnej do jego złożenia.

Skargę na powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2014 roku, domagając się ich uchylenia, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. G., J. G., Z. G., zastępowani przez radcę prawnego. Decyzjom zarzucono:

1) naruszenie przepisu prawa procesowego - art. 138 §1 pkt. 1) k.p.a. i art. 61a k.p.a., poprzez jego niewłaściwą interpretację i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo wystąpienia przesłanek zastosowania tego przepisu;

2) naruszenie przepisu prawa procesowego - art. 28 kpa. poprzez jego niewłaściwą interpretację i niezgodne z prawem, błędne uznanie że skarżący nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

Zdaniem skarżących błędnie uzależnił ich interes prawny od ram czasowych decyzji, pomijając istotne w sprawie ramy czasowe trwania skutków decyzji. Jak wskazywali skarżący już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, ich poprzednik prawny dokonał przymusowej sprzedaży nieruchomości na mocy aktu notarialnego z dnia [...] lutego 1973 roku, (Rep. Akt [...]), w trybie przepisu art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, bowiem jak wskazano w treści tego aktu, jego nieruchomość przeznaczona była w oparciu o decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] czerwca 1958 roku, na przyłączenie do pasu izolacyjnego [...]. Niemniej jednak w dacie podpisania umowy — w roku 1973, decyzja ta była już uchylona, a następnie uzupełniona decyzjami o stwierdzenie nieważności, których wnoszą skarżący. Nie ulega, więc wątpliwości, iż wywłaszczenie (w drodze umownej) nastąpiło w oparciu o decyzję nieistniejącą w dacie wywłaszczenia, co czyni nieważną procedurę opisaną w art. 6 ustawy wywłaszczeniowej. Stwierdzenie tego faktu (nieważności opisanych wyżej decyzji), przekłada się w bezpośredni sposób na interes prawny skarżących, bowiem otwiera im drogę sądową w postępowaniu cywilnym jak i drogę postępowania administracyjnego. Nie dostrzegł także Minister wydający zaskarżone decyzje, że w sprawie niniejszej materialnoprawnym źródłem interesu prawnego skarżących, jest fakt zawarcia umowy przeniesienia własności nieruchomości przez R. G. na Skarb Państwa w oparciu o art. 6 ustawy wywłaszczeniowej, bez istnienia przesłanek opisanych w art. 3 tejże ustawy. Tymczasem jak wskazuje w swoim orzecznictwie NSA (wyrok z dnia 20 lipca 2012 roku, I OSK 1153/2012) "Zgodnie z art. 28 Kpa. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny. Mieć w postępowaniu administracyjnym interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przyjmuje się, że podmiot ma interes prawny w konkretnym postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem tego postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go bezpośrednio zainteresowanym w tym postępowaniu i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony." Jak wynika z opisanego wyżej stanu faktycznego, skarżący posiadają nie tylko faktyczny ale i prawny interes w wycofaniu z obrotu prawnego opisanych wyżej decyzji, albowiem ich istnienie w obrocie prawnym uniemożliwia ustalenie naruszenia prawa przy zawarciu umowy przeniesienia własności nieruchomości na Skarb Państwa przez R. G.

Dodatkowo skarżący wskazują, iż Minister po raz kolejny nieprawidłowo uznał, że wnioskodawcy nie są stronami w niniejszej postępowaniu. Wnioskodawcy wskazali, iż do wywłaszczenia -w trybie przepisu art. 6 ustawy 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, doszło w powołaniu na nieważne decyzje administracyjne, których nieważność wynikała z faktu, iż dokonywały one zmian nieistniejącej w obrocie (wygasłej) decyzji nr [...] z dnia [...]-12-1964 roku. Niezależnie, więc od faktu, że poprzednik prawny wnioskodawców nie był stroną któregokolwiek z postępowań, w których wydano owe decyzje, jego interes prawny został naruszony przez działanie bezprawne. bowiem podstawą wywłaszczenia w trybie zawarcia umowy, były decyzje nieważne. Warto w tym miejscu podkreślić, że nawet jeśli obie zmieniające decyzje objęte niniejszym postępowaniem nie obejmowały bezpośrednio nieruchomości poprzednika prawnego wnioskodawców to odnosiły się one i zmieniały decyzję, która taką nieruchomość obejmowała a więc miały bezpośredni wpływ i wiązały się nieruchomością wnioskodawców. Skoro zaś umowa podpisana stosownie do przepisu art. 6 ustawy 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, nie może być sama w sobie przedmiotem stwierdzenia nieważności (nie jest, bowiem decyzją), oznacza to, iż wnioskodawcy mają uzasadniony interes prawny do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji, stanowiących podstawę zawartej umowy wywłaszczeniowej.

Ponadto skarżący podkreślają że w złożonym wniosku w sposób klarowny wskazali, iż sam fakt, iż przedmiotowe decyzje nie dotyczyły bezpośrednio działek wnioskodawców to samym faktem ich wydania potwierdzały obowiązywanie decyzji nr [...] w dacie ich wydania, a jak to zostało wyjaśnione we wcześniejszych pismach kierowanych do Organu decyzja nr [...] w ówczesnym czasie już nie obowiązywała, bowiem utraciła ważność w dniu [...]-12-1967 roku. Tym samym obie zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i powinna zostać stwierdzona ich nieważność. Dlatego też zdaniem skarżących Organ owszem ustosunkował się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niemniej jednak dokonał oceny prawnej oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób nielogiczny i wbrew jakimkolwiek regułom.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż rozpoznając przedmiotową sprawę orzekający w sprawie organ związany był wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 października 2013r. Sygn. akt IV SA/Wa 1274/13, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania na zasadzie art. 153 p.p.s.a wiążą zarówno Sąd jak i orzekające w sprawie organy,

W przedmiotowym wyroku, Sąd wskazał, że cyt " ..skarżący mieliby bezspornie interes prawny w żądaniu weryfikacji decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] grudnia 1964r. Umowa sprzedaży nieruchomości zawarta w 1973r. powołuje bowiem się na tę decyzję jako uzasadniającą zastosowanie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961r. nr 18, poz. 94). Akt ten przewidywał dwa tryby wywłaszczania, co nie zmienia że w każdym wypadku było to pozbawienie właściciela jego uprawnień w powołaniu na określony w umowie cel społeczny, publiczny. Jednym z nich było zawarcie umowy, drugim zaś klasyczne postępowanie wywłaszczeniowe w drodze administracyjnego postępowania. W przedmiotowej sprawie skorzystano z możliwości wywłaszczenia w drodze umowy, co wyraźnie wynika z jej treści. Causa zaś tego wywłaszczenia to podana w umowie decyzja lokalizacyjna z 1964r. Gdyby zatem odpadła przyczyna wywłaszczenia czyli decyzja lokalizacyjna zostałaby wyeliminowana z obrotu prawnego, wówczas spadkobiercom otworzyłaby się droga do kwestionowania umowy wywłaszczeniowej. Oczywiście jest odrębną kwestią z jakim skutkiem.

W tym miejscu należy stwierdzić, że wywody skargi odnośnie tego, że decyzja z 1964r. w dacie zawarcia umowy wywłaszczeniowej nie istniała są jedynie twierdzeniem strony. Czy twierdzenia te są zasadne na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe ustalenie tej kwestii. Przedmiotem bowiem postępowania nieważnościowego nie jest decyzja z 1964r, lecz dwie późniejsze acz odnoszące się do tej pierwotnej. Dalej należy stwierdzić, że umowa wywłaszczeniowa, z której wywodzą skarżący swój interes prawny jako następcy prawni po osobie, której odjęto prawo własności nie przywołuje expressis verbis decyzji [...] listopada 1969r. i z dnia [...] lutego 1971r. Ponieważ jednak decyzje te dotyczą decyzji z 1964r. bowiem zmieniają jej zakres terytorialny – ich pominięcie w umowie wywłaszczeniowej nie oznacza, że nie regulowały one statusu działek R. G. W tym miejscu zatem rozpoczyna się rola Ministra, który powinien zbadać, czy któraś z kwestionowanych decyzji dotyczyła działek R. G., co w szczególności wymaga dokładnej analizy załączników graficznych do tych orzeczeń. Jeżeli na to pytanie organ uzyska odpowiedź twierdzącą wówczas będzie to oznaczało, że spadkobiercy mają interes prawny w żądaniu zbadania legalności tej decyzji, która rozstrzyga o spornych działkach – bądź je włączając do strefy ochronnej bądź wyłączając. Jeżeli natomiast decyzje te nie dotyczą działek nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, wówczas opinia organu o braku interesu prawnego skarżących w tym postępowaniu będzie w pełni uzasadniona."..

Powyższe rozstrzygnięcie Sądu wbrew zarzutom podnoszonym w skardze wyznacza w sposób precyzyjny i nie budzący żadnych wątpliwości zakres ustaleń jakie winien był poczynić orzekający w sprawie Minister, aby uznać czy skarżący posiadają czy nie interes prawny w kwestionowaniu decyzji z [...] listopada 1969r. i z dnia [...] lutego 1971r. tj. zbadać w oparciu o załączniki graficzne tych orzeczeń, czy któraś z nich dotyczyła działek R. G.

Jak wynika z akt sprawy organ przeprowadził zgodnie z wytycznymi Sądu analizę w/w decyzji. Stosując się do wskazania Sądu, ustalono, że żadna z decyzji, które obejmuje wniosek o stwierdzenie nieważności, nie rozstrzyga o działkach gruntu nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, znajdujących się przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 1969 r. uchylono decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 1964 r. w określonej części, wyłączając z terenu przeznaczonego na urządzenie pasów izolacyjnych teren o powierzchni ok. [...] ha, położony przy ul. [...], oznaczony literami a, b, d, c, a na mapie Nr [...]. Ten wyłączony teren znajduje się w innym rejonie niż ul. [...]. Skoro działki R. G. pozostały w strefie ochronnej, to nie weszły w skład terenów o łącznej powierzchni ok. [...] ha przedstawionych na mapie Nr [...], włączonych do strefy decyzją z dnia [...] lutego 1971 r. Fakt, że żadna z kwestionowanych przez wnioskodawców decyzji nie dotyczy działek gruntu nr [...] z obrębu [...] przy ul [...], nie stanowi kwestii spornej, ponieważ taką informację podano we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Wobec zatem ustalenia, że decyzje te nie dotyczą działek nr [...] z obrębu [...] o łącznej powierzchni [...] ha, zasadne i zgodne z wytycznymi Sądu jest stanowisko organu o braku interesu prawnego skarżących w tym postępowaniu.

Okoliczność, iż na wniosek skarżących nie może być wszczęte postępowanie nieważnościowe w/w decyzji skutkuje uznaniem, że organy nie mogły wbrew zarzutom skargi dokonać merytorycznej oceny zgodności z prawem tych decyzji.

Tym samym zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji, w istocie dotyczą prawomocnego wyroku, w którym przedstawiono jednoznaczną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania i zgodnie z art.153 p.p.s.a nie mogą zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.