Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 769/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 13 ha ust. 1, art. 13i, art. 13 hc ust. 1, art. 13l ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenie opłaty elektronicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] października 2014 r., którą nałożył na K.P. ("skarżący") karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie przez niego przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji organ wskazał art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1 i art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz załącznika nr 2 pkt 3 lit. f do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), a także art. 50 pkt 1 lit. j i art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] października 2014 r. na drodze krajowej nr [...] na odcinku granica m. K. – M. Inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej pojazd marki FIAT o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy lekkiej o numerach rejestracyjnych [...]. Zespołem pojazdów kierował K.P. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 3,5 tony, co zostało ustalone na podstawie okazanych przez kierowcę do kontroli dowodów rejestracyjnych.

Podczas przejazdu ww. zespołu pojazdów po odcinku drogi krajowej nr [...] w dniu [...] października 2014 r. skaner urządzenia kontrolnego (DSRC) zainstalowany w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego nie wykrył urządzenia służącego do poboru opłaty elektronicznej (jednostki pokładowej viaBox) w kontrolowanym pojeździe, co skutkowało zatrzymaniem tego pojazdu do kontroli drogowej. Podczas czynności kontrolnych potwierdzono, że kierowca nie posiadał w prowadzonym pojeździe zainstalowanego urządzenia viaBox służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd płatnymi odcinkami dróg. Stwierdzono zatem, że w dniu [...] października 2014 r. kierujący K.P. - poruszał się po odcinku drogi krajowej nr [...], na którym pobiera się opłatę elektroniczną, bez jej uiszczenia.

Odcinek drogi krajowej nr [...] granica m. K. – M. (połączenie z drogą ekspresową nr [...]), na którym ustalono poruszanie się kontrolowanego zespołu pojazdów w dniu [...] października 2014 r., został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 3 lit. f do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

Z zachowaniem terminu skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę GITD na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji róg Krajowych i Autostrad (Oddział w K.) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] ustalił, że na drodze krajowej nr [...] na odcinku granica m. K. – M. (połączenie z drogą ekspresową nr [...]), po którym poruszał się kontrolowany pojazd znajdowało się oznakowanie informujące o obowiązku uiszczania przez korzystających z dróg publicznych opłaty elektronicznej. Mając na względzie powyższe okoliczności GITD stwierdził, że w dniu [...] października 2014 r. kierujący K.P., nie uiścił opłaty - o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych - za przejazd ww. zespołem pojazdów po odcinku drogi krajowej nr [...] granica m. K.– M. (połączenie z drogą ekspresową nr [...]). Konsekwencją tego było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów: protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] października 2014 r. wraz z załącznikami, dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów, protokołu przesłuchania kierującego w charakterze strony oraz pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w K.) z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

GITD, ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, że z całokształtu zebranego materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany zespół pojazdów, niewyposażony w urządzenie viaBox służące do poboru opłaty elektronicznej, poruszał się w dniu [...] października 2014 r. po odcinku drogi krajowej nr [...] wyszczególnionym w załączniku nr 2 pkt 3 lit. f do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej a za kontrolowany przejazd, stwierdzony w czasie kontroli mobilnej, nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią K.P., który kierował w dniu [...] października 2014 r. kontrolowanym zespołem pojazdów. Należy zaznaczyć, że w dniu [...] października 2014 r. po zakończeniu kontroli drogowej K.P. zostało doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej.

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności, iż nie posiadał wiedzy dotyczącej obowiązku dokonywania opłaty elektronicznej za przejazd samochodem, którym się poruszał i dotyczącego kategorii drogi, na którą wjechał, organ wskazuje, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Stosownie bowiem do art. 83 Konstytucji RP każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Brak wiedzy, lub świadomości w zakresie obowiązujących w Polsce kategorii dróg publicznych czy też ponoszenia opłat elektronicznych niewątpliwie nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. Podkreślenia wymaga, że obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. nr 218, poz. 1391). Stosownie zaś do art. 9 tejże ustawy przepisy ustanawiające ten obowiązek weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Ustawodawca przewidział zatem prawie trzyletni okres vacatio legis. Strona miała zatem wystarczająco dużo czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnym.

Nadto, organ wskazał, że z treści art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych jasno wynika, że obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej dotyczy pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ww. ustawy, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. W przedmiotowej sprawie skarżący poruszał się pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, co zostało ustalone na podstawie okazanych do kontroli dowodów rejestracyjnych. Z ustaleń kontrolujących wynikało, że został naruszony przez kierującego obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej określony wart. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, co skutkowało nałożeniem na kierującego kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że odcinek drogi, po którym poruszał się nie był oznakowany, GITD stwierdził, że zarzut ten nie jest zasadny. Wskazał, iż w toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (Oddział w K.) z dnia [...] stycznia 2014 r. ustalił, że na drodze krajowej nr [...] na odcinku po którym poruszał się kontrolowany pojazd znajdowało się oznakowanie informujące o obowiązku uiszczania przez korzystających z dróg publicznych opłaty elektronicznej. Organ zwrócił ponadto uwagę, że skarżący bez zastrzeżeń podpisał protokół kontroli, w którym stwierdzono, że "powyższa droga została prawidłowo oznaczona E-15a z tabliczką t-34, co oznacza, że na drodze krajowej nr 7 pobierana jest opłata elektroniczna". Należy podkreślić, że podpisany bez zastrzeżeń protokół ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., w związku z czym stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ wskazuje również, że w trakcie kontroli skarżący nie podnosił zarzutu niewłaściwego oznakowania drogi, co dodatkowo znajduje potwierdzenie w protokole przesłuchania, w którym miał nieskrępowaną możliwość wypowiedzenia się.

GITD za chybiony uznał również zarzut bezprawnego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał na jednoznacznie brzmiący art. 13k ust. 5 ustawy o drogach publicznych, upoważniający organ do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W dalszej części uzasadnienia GITD podkreślił, iż opłata elektroniczna jest naliczana i pobierana jedynie przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia viaBox. Brak takiego urządzenia pokładowego w pojeździe, co miało miejsce w niniejszej sprawie, skutkuje obowiązkiem nałożenia (z woli ustawodawcy) właśnie na kierującego pojazdem kary pieniężnej z tytułu nieuiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. Niedopełnienie obowiązku w postaci braku zainstalowanego w pojeździe urządzenia viaBox skutkuje bowiem niewniesieniem opłaty elektronicznej za przejazd po płatnym odcinku drogi krajowej. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, iż kierujący pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, za który uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej, jest obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej w przypadku przejazdu po drodze krajowej, objętej tymże obowiązkiem.

Organ ponownie rozpoznając sprawę stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego i uchylenia nałożonej kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów, przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona, nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych kary pieniężne są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego.

Konkludując powyższe należy stwierdzić, iż korzystający z drogi publicznej wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym był obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Powyższego obowiązku użytkownik drogi publicznej nie dopełnił, dlatego też organ w sposób właściwy ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 3 000 zł (słownie: trzy tysiące) za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych nałożył słusznie i zgodnie z prawem.

Skarżący nie zgadzając się z decyzją GITD zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie niniejszego postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 2 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym z dnia 29 sierpnia 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1310). Art. 1 pkt 3 tej ustawy zmieniono art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych i obniżono dotychczasową wysokość kar za brak opłaty viatoll z 3.000 zł do 500 zł. W dalszej części uzasadnienia skarżący podkreślił, że dla rozpatrywanej sprawy najważniejsza jest regulacja zawarta w art. 4 ww. ustawy o zmianie zgodnie z którą, nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy o drogach publicznych, a wszczęte umarza, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skarżący przypominał, że ustawa zmieniająca weszła w życie po trzech miesiącach od jej ogłoszenia - tj. w dniu 2 stycznia 2015 r., karę nałożono na niego w dniu [...] października 2014 r., zatem - w ocenie skarżącego - przedmiotowe postępowanie powinno zostać umorzone.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.").

Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania.

Rozpoznając sprawę z punktu widzenia powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011r.

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i w/w ustawy (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym.

Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 131 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący dokonał przejazdu w dniu [...] października 2014 r. po odcinku drogi krajowej nr [...] K. –M. (połączenie z drogą ekspresową nr [...]), objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych, pojazdem samochodowym, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Korzystał zatem z drogi krajowej, poruszając się po niej zespołem pojazdów, tj. pojazdem wraz z przyczepą, których dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Nie jest spornym, iż przejazd odbywał się bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej. Przeprowadzona kontrola wykazała bowiem, że skarżący nie posiadał w samochodzie zainstalowanego urządzenia viabox, służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym.

Należy wskazać, że obowiązek posiadania urządzenia do poboru opłat elektronicznych jest obowiązkiem o charakterze bezwzględnym. Obowiązujący system pozwala bowiem na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie - brak zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.

GITD prawidłowo uznał zatem, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, albowiem w świetle przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych zobowiązani są do uiszczania opłat elektronicznych, jeżeli poruszają się po nich m.in. zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, zaś niezbędnym warunkiem do uiszczenia opłaty jest posiadanie w samochodzie urządzenia viabox, które służy do poboru tej opłaty. Sąd zauważa przy tym, że w aktach sprawy znajduje się pismo Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak: GDDKiA-O/ZG-Z2-ar-407-198/13), z którego treści wynika, że odcinek drogi, po którym w dniu [...] października 2014 r. wykonywany był przejazd bez uiszczenia należnej opłaty, był prawidłowo oznakowany znakami informacyjnymi mówiącymi, iż jest to droga płatna (znak T-34). Tym samym skarżący wiedział, a przynajmniej wiedzieć powinien, że po w/w odcinku przejazd jest możliwy tylko przy uiszczeniu stosownej opłaty.

Wskazać przy tym należy, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przewóz po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji i wina nie ma tu znaczenia.

Sąd nie podzielił także zarzutów skargi, które odnoszą się do znaczenia w sprawie art. 4 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych, ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. z 2014 r. poz.1310).

Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania administracyjnego na podstawie art. 13k ust. 1 lub 2 ustawy, o której mowa w art. 1, a wszczęte umarza się, jeżeli naruszenie zostało popełnione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Wskazać należy, że ww. ustawa została ogłoszona w dniu 1 października 2014 r. i weszła w życie z dniem 2 stycznia 2015 r. Jednakże postępowanie administracyjne nie tylko zostało przed jej wejściem w życie wszczęte, lecz także zakończone decyzją ostateczną w dniu [...] grudnia 2014 r. (nadaną w urzędzie pocztowym w dniu [...] grudnia 2014 r.). Tymczasem umarza się postępowanie będące w toku, które staje się bezprzedmiotowe, nie zaś postępowanie, które zostało zakończone wydaniem decyzji. Zatem przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione i nie wpływające na wydane rozstrzygniecie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.