Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 327/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: pozostawiono wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Bd 327/11 POSTANOWIENIE Dnia 19 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc luty 2003r. postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania


UZASADNIENIE

I SA/Bd 327/11

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 kwietnia 2011r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej

w T. z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc marzec 2003r. W treści skargi sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 23 maja 2011r. skarżący został wezwany do wypełnienia załączonego druku formularza "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Stosowne wezwanie, wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, zostało doręczone skarżącemu w dniu 07 czerwca 2011r., (K-15). Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia upływał zatem z dniem 14 czerwca 2011 r. Skarżący stosowny formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy złożył w dniu 15 czerwca 2011r. (data nadania przesyłki na poczcie).

Zarządzeniem z dnia 22 czerwca 2011 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy – działając na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

W dniu 11 lipca 2011r. skarżący wniósł do Sądu sprzeciw od wskazanego orzeczenia referendarza sądowego. W uzasadnieniu skarżący przyznał, że faktycznie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu wniósł po upływie zakreślonego terminu. Przekroczenie terminu uzasadnił choroba matki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwana p.p.s.a. - w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd

na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ, jak wynika z akt sprawy, sprzeciw

od zarządzenia referendarza sądowego został wniesiony w ustawowym terminie Sąd jest zobligowany do dokonania oceny sprawy w związku ze złożonym wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy.

Stosownie do treści art. 257 ustawy p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Ponadto, jak stanowi art. 85 powoływanej ustawy, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

W rozpatrywanej sprawie skarżący wezwanie do uzupełnienia wniosku

o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu otrzymał w dniu 07 czerwca 2011 r. Termin do uzupełnienia wniosku upłynął zatem z dniem 14 czerwca 2011r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" skarżący złożył natomiast w dniu 15 czerwca 2011r., a więc po upływie zakreślonego terminu.

Wobec tego, mając na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie, na podstawie art. 257 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji