Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1263/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. P. – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. M. pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

A. M. w dniu 28 września 2012 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...].

W związku z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania M. P. pismem z dnia 15 października 2012 r. poinformował, iż nie wyraża zgody na usytuowanie projektowanych budynków gospodarczych przez inwestora przy granicy swojej nieruchomości, tj. działki nr [...]. Załączył do sprzeciwu kopie dwóch postanowień Starosty [...] o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 z późn. zm., zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych): z dnia 21 marca 2007 r. i z dnia 31 maja 2011 r.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. M. pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...].

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P., decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż projektowane budynki gospodarcze zostały zlokalizowane niezgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60, i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z projektu budowlanego wynikało, iż przedmiotowe budynki gospodarcze o wymiarach zewnętrznych 5,45 m x 4,50 m spełniają warunki ww. przepisu w części dotyczącej wymiarów zewnętrznych. Nie został natomiast spełniony warunek dotyczący wysokości budynku, gdyż wysokość projektowanych budynków przy granicy nieruchomości skarżącego wynosi równo 3,0 m, co było niezgodne z zapisami powyższego rozporządzenia.

W dniu 9 stycznia 2013 r. inwestor przedłożył poprawioną dokumentację. Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowych obiektów.

W uzasadnieniu przywołanej na wstępie decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, określone w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Wskazał, że inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zgodnie z którym dla terenów oznaczonych symbolem odpowiadającym oznaczeniu działki inwestora ustala się przeznaczenie terenu: budynki garażowe i gospodarcze jako przeznaczenie uzupełniające.

Ponadto projektowane budynki zostały zlokalizowane zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z projektu budowlanego wynika, iż budynki gospodarcze spełniają warunki tego przepisu w części dotyczącej wymiarów zewnętrznych, jak też w części dotyczącej wysokości budynku. Z poprawionego przez inwestora projektu budowlanego wynika, iż budynki spełniają również drugi warunek, gdyż inwestor obniżył wysokość projektowanych budynków przy granicy nieruchomości skarżącego do wysokości 2,95 m.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, dotyczących braku dostępu słońca do ich nieruchomości, organ wyjaśnił, że zgodnie z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przesłanianie światła dziennego dotyczy jedynie budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie ma on zatem zastosowania w tej sprawie, gdyż działka skarżącego jest działką niezabudowaną.

Wskazał, że ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowania i utrzymania obiektów budowlanych. W związku z tym M. P. jako właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z inwestycją przysługiwały prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu.

W ocenie organu odwoławczego nie znalazł potwierdzenia również zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 i 80 k.p.a.

Pozostałe zarzuty odwołania organ uznał za pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. P.. Decyzję zaskarżył w całości i zarzucił jej:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 7, 8, 77 k.p.a.

poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zupełne pominięcie rozważenia całokształtu dokumentów na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) odnośnie wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie budynków garażowo- gospodarczych na działce nr [...], w sąsiedztwie działek nr [...] i [...] w [...], z uwagi, iż odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, które niniejsza sprawa wyklucza z uwagi na wielkość działki o pow. 1057 kw.

Odstępstwo spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego art. 9 ust.

1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z których wynika, że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zaś w niniejszej sprawie żadnych uzasadnionych okoliczności nie ma. Podniósł, iż już wcześniej Minister Infrastruktury sprecyzował stanowisko w pismach z dnia 13 maja 2011 r. stwierdzających, iż niniejszy stan faktyczny nie jest przypadkiem szczególnie uzasadnionym.

2) Naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 9 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z których wynika,

że odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych dopuszcza się jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zaś w niniejszej sprawie żadnych uzasadnionych okoliczności nie ma;

b) § 12 ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych

poprzez wyrażenie zgody na usytuowanie budynku gospodarczego i garażu A. M. w granicy z sąsiednią działką budowlaną, t.j. nie tylko w odległości mniejszej niż 5,5 m od granicy, ale nawet w odległości mniejszej niż ustawowe 1,5 m;

a także:

naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

1) art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nierozważeniu wszystkich przepisów prawa, które mają zastosowanie w stanie faktycznym;

2) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art 7 k.p.a. poprzez niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreślił, że przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w części dotyczącej wysokości dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m o wysokości mniejszej niż 3.0 m - ale jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Wskazał, że jak wynika z treści pisma Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2011 r. wielkość działki wskazuje na możliwość budowy zgodnie z przepisami § 12 tego rozporządzenia. W związku z powyższym A. M., mając działkę o pow. 1057 m. kw., może usytuować budynki w ten sposób, że nie będzie naruszał ww. przepisu rozporządzenia.

Skarżący zarzucił również niezbadanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych, polegające na nieodniesieniu się Wojewody [...] do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Skarżący dodał, iż sprzedał J. i A. M. działkę nr [...] z przeznaczeniem budowy w oddaleniu od granicy z jego działką. Wkrótce także i on zamierza budować na działce nr [...], a ściany budynków, jakie planują postawić inwestorzy w granicy, będą miały znaczny negatywny wpływ na walory użytkowo-estetyczne działki skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Przedmiotem skargi do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] dnia [...] kwietnia 2013 r., mocą której organ utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr [...] w [...].

Art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane wskazuje, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

Art. 35 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W cytowanym przepisie art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został przede wszystkim pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu – ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno – budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy) uprawnienia budowlane.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ administracji pierwszej i drugiej instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów prawa budowlanego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie dwóch budynków gospodarczych jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., z którego wynika, że działka inwestora nr [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem "8MN" Z zapisów tego planu wynika, że dopuszcza się realizację budynków garażowych i gospodarczych jako przeznaczenie uzupełniające. Biorąc pod uwagę, że nieruchomość inwestycyjna (działka nr [...]) zabudowana jest domem mieszkalnych nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja stanowi jedynie zabudowę uzupełniającą.

Kwestią wymagającą szczegółowego omówienia w niniejszej sprawie jest zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami szczególnymi w tym przede wszystkim warunkami techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. dalej także jako: "warunki techniczne"). Główny zarzut skarżącego co do niezgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa koncentruje się na naruszeniu § 12 warunków technicznych oraz art. 9 ustawy – Prawo budowlane. Należy bowiem przypomnieć, że planowana inwestycja ma być realizowana przy granicy z działką sąsiednią – o nr [...] stanowiącą własność skarżącego.

Wbrew zarzutom skargi przepisy ustawy - Prawo budowlane oraz warunków technicznych nie stoją na przeszkodzie zatwierdzeniu powyższego projektu budowlanego.

Ustawodawca w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustanowił zasadę, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Jednocześnie jednak w tym samym paragrafie, w następnych ustępach i punktach przewidziane zostały sytuacje, w których istnienie możliwość odstąpienia od tej zasady. Jednym z takich wyjątków jest możliwość sytuowania budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Taka sytuacja zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Z opisu projektowanych budynków gospodarczych wynika bowiem, że są to obiekty o szerokości 4,5 m każdy (ścianą przyległą do granicy) i wysokości 2,95 m. Ściana granicząca z działką skarżącego nie posiada otworów okiennych i drzwiowych.

W tej sytuacji należało uznać, że obiekty te spełniają warunków, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który umożliwia wskazany sposób zagospodarowania terenu. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje, że planowana inwestycja obejmuje dwa budynki gospodarcze. Ustawodawca nie ograniczył bowiem możliwości realizacji inwestycji jedynie do jednego obiektu o wskazanych parametrach. Tymczasem, zakładając racjonalność ustawodawcy, gdyby jego intencją było wprowadzenie takiego ograniczenia to zawarłby odpowiedni zapis w przepisach prawa. Należy przy tym podkreślić, że takie zapisy – wskazujące na możliwość realizacji określonej liczby budynków gospodarczego (na każde 500 m2 działki) zostały wprowadzone przez ustawodawcę w ustawie - Prawo budowlane: w art. 29 ust. 1 pkt 2 tego aktu ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, parterowego budynku gospodarczego o wskazanych parametrach, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać 2 na każde 500 m2 działki.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło także do naruszenia art. 9 ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten stanowi, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on zastosowanie jedynie do takich przypadków, które nie zostały wymienione w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. A contrario jeśli warunki techniczne przewidują określoną sytuację (np. możliwość realizacji budynku gospodarczego przy granicy o określonych parametrach lub na działce o szerokości mniejszej niż 16 m), to ustawodawca nie wymaga uzyskania odrębnego postanowienia – wydanego w oparciu o art. 9 Prawa budowlanego i badania czy zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności, o których mowa w tym przepisie.

W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje, że postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Starosta Powiatu [...] odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych odnośnie wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej budowie budynku garażowo gospodarczego na działce nr ew. [...] bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną o nr [...] i [...]. Jedynie na marginesie wskazać należy, że wprawdzie w aktach sprawy brak jest wniosku inwestora poprzedzającego wydanie tego postanowienia jednakże – biorąc pod uwagę, że organ wskazuje w sentencji rozstrzygnięcia, iż odmawia udzielenia zgody od odstępstwa od przepisów § 12 ust. 1 i 2 warunków technicznych, to należy domniemywać, że projektowany budynek objęty wnioskiem nie spełniał parametrów, o których mowa w § 12 ust. 3 pkt 4 warunków technicznych. W takim wypadku ustawodawca uzależnił możliwość realizacji inwestycji od zgody na odstępstwo.

Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, czy wielkość działki i dotychczasowy sposób jej zagospodarowania pozwalają na inne usytuowanie projektowanych budynków. Ustawodawca określając wyjątki od zasady wprowadzonej w ust. 1 § 12 wymienił sytuacje, które mogą wystąpić niezależnie od siebie, a które uzasadniają realizację obiektów z odstępstwem od ogólnej zasady.

I wreszcie, wbrew zarzutom skarżącego, inwestycja nie narusza również usprawiedliwionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Rację ma organ, że działka skarżącego jest działką niezabudowaną. Powyższe oznacza, że nie został naruszony § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który wskazuje, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Podobnie należy ocenić stosowanie w niniejszej sprawie § 60 i 271 – 273 tego rozporządzenia.

I wreszcie podkreślenia wymaga, że usytuowanie projektowanych obiektów przy granicy z działką skarżącego nie będzie skutkowało uniemożliwieniem zagospodarowania działki o nr [...], stanowiącej własność skarżącego. Nieruchomość ta, jak wskazał skarżący, posiada ok. 1000 m2 powierzchni, a zatem istnieje możliwość takiego jej zagospodarowania, przy którym realizacja budynków gospodarczych objętych przedmiotową inwestycją nie będzie z nią kolidowała. Jedynie na marginesie wskazać także należy zrealizowanie budynku przy granicy z działką sąsiednią umożliwia inwestorowi tej ostatniej nieruchomości realizację budynku w z uwzględnieniem zasad wynikających z § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów budowlanych, w tym m.in. art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego tym bardziej, że zgodnie z art. 4 tej ostatniej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Wprowadzone przez ustawodawcę prawo wolności zabudowy jest ściśle związane z konstytucyjną zasadą prawa własności, które może być ograniczone jedynie w drodze ustawy. Skoro przedmiotowa inwestycja nie narusza żadnego z ww. przepisów to organ architektoniczno – budowlany nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie -na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.