Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1456/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na pismo Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarządzenia przymusowego wykwaterowania z lokalu mieszkalnego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata I.O. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych .


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10 sierpnia 2010 r. T.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę żądając wstrzymania i uchylenia "decyzji administracyjnej" Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]

w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarządzenia przymusowego wykwaterowania strony z lokalu mieszkalnego oraz o wstrzymanie

i uchylenie wszystkich decyzji podjętych na wniosek wskazanego wyżej organu przez inne instytucje państwowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podając, że pismem z dnia

[...] lutego 2010 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego jej wykwaterowania z lokalu mieszkalnego i nie wydał w tym przedmiocie żadnej decyzji administracyjnej.

Pismem z dnia 13 czerwca 2011 r. pełnomocnik ustanowiony z urzędu cofnął skargę, wskazując, iż została ona złożona przedwcześnie, bowiem organ nadal prowadzi postępowanie w tej sprawie. Ponadto złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, bowiem nie zostały one zapłacone w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie

w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Cofnięcie skargi zasadniczo prowadzi do umorzenia postępowania, o ile nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje, że utrzymany zostanie w mocy akt lub czynność, dotknięte wadą nieważności. Jednakże ocena w tym zakresie możliwa jest jedynie wówczas, gdy sama skarga jest dopuszczalna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W niniejszej sprawie T.G. przedmiotem skargi uczynił pismo Dyrektora Zarządu Zasobów Mieszkaniowych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarządzenia przymusowego wykwaterowania strony z lokalu mieszkalnego.

Należy stwierdzić, że powyższe pismo z dnia [...] lutego 2010 r. nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz pismem organu o charakterze wyłącznie informacyjnym skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. W konsekwencji pismo te nie stanowi aktu podlegającego kognicji sądu administracyjnego.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że w takiej sytuacji nie jest możliwe rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi, gdyż w przedmiotowej sprawie Sąd odrzuca skargę jako niedopuszczalną.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wskazanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 240 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.