Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1198/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1 art. 100 ust. 4 art. 104 ust. 1 pkt 1 ust. 9 ust. 11
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi R. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Dodge Grand Caravan nr nadwozia [...].

W toku postępowania ustalono, iż w dniu 10 marca 2009 r. R. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] R. G. nabył od spółki akcyjnej "A" na terenie [...] samochód marki Dodge Grand Caravan, rok prod.2005 za kwotę 6000 zł. W dniu 22 października 2009 r. wydano zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, w którym jako rodzaj pojazdu wpisano samochód ciężarowy.

W dniu 14 listopada 2009 r. R. G. sprzedał przedmiotowy pojazd D. J. za kwotę 15 000 zł na podstawie faktury VAT o nr [...].

W dniu 26 sierpnia 2011 roku D. J. dostarczył pojazd do Urzędu Celnego w celu dokonania jego oględzin. Z oględzin wynikało, iż nadwozie auta jest pięciodrzwiowe, wyposażone w miejsca siedzące dla 7 osób, samochód posiadał 3 rzędy siedzeń. Całość części pasażerskiej wyłożona była jednolitą tapicerką, posiadała podsufitkę oraz welurowe dywaniki. Zarówno przednie jak i tylne siedzenia pokryte były tapicerką. Wszystkie siedzenia posiadały pasy bezpieczeństwa i zagłówki, jeden zdemontowany z uwagi na fotelik dziecięcy. W części ładunkowej auta znajdowały się mocowania służące do zamontowania 5 siedzeń. Auto wyposażone było w automatyczną skrzynię biegów, automatyczna klimatyzację, elektrycznie opuszczane szyby w przednich drzwiach oraz w ostatnim rzędzie szyby bocznej przy ostatnim rzędzie siedzeń, elektrycznie otwierane drzwi tylne boczne i klapa tylna, centralny zamek lusterka sterowane elektrycznie, system ABS, system kontroli ESP, komputer pokładowy. Nadwozie posiadało oświetlenie wewnętrzne, fabryczny system audio wraz z głośnikami oraz poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera z przodu. Ponadto stwierdzono, iż część ładunkowa posiadała otwieraną tylną klapę. Szyby nadwozia przyciemnione w tylnych drzwiach, ogrzewana tylna szyba, brak stałej przegrody oddzielającej część pasażerską od ładunkowej. W protokole oględzin zaznaczono, iż samochód został wyposażony przez D. J. w system audio-video, odtwarzacz i dwa monitory.

Do akt załączono także poświadczone przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego zaświadczenie firmy "B" iż firma ta 23 stycznia 2009 roku na zlecenie R. G. dokonał przebudowania pojazdu. Przebudowa polegała na montażu przedzielenia pomiędzy przestrzenią bagażową a osobową, demontażu tylnego siedzenia praz pasów bezpieczeństwa, co w konsekwencji spowodowało, iż pojazd stał się samochodem 4 osobowym.

Decyzją z dnia [...].09.2011 r., o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Dodge Grand Caravan firmie [...] R. G. w wysokości 4.550,00 zł. W rozstrzygnięciu organ przywołał treść art. 3 ust. 1, art. 100 ust.1 pkt 2 i ust.4, art.101 ust. 2 pkt 1, art.101 ust.5, art.102 ust.1, art.105 ust.1, art.106 ust.2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r.– O podatku akcyzowym. W uzasadnieniu podkreślił, iż do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Obejmuje ona nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego i wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury, nazywane podpozycjami CN. Każda podpozycja CN posiada ośmiocyfrowy numer kodowy, w którym pierwsze sześć cyfr stanowią numery kodowe odnoszące się do pozycji i podpozycji nomenklatury, siódma i ósma określają podpozycje CN. Oprócz wyszczególnienia towarów Nomenklatura Scalona zawiera również Ogólne Reguły Interpretacji oraz uwagi do sekcji i działów a także uwagi do pozycji i podpozycji. Z kolei Wyjaśnienia do Taryfy Celnej obejmujące w szczególności noty wyjaśniające do zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej oraz opinie klasyfikacyjne przyjęte przez Radę Współpracy Celnej ogłoszone zostały w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej. Wyjaśnienia te nie są jednak wiążące, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji.

Pozycja 8703 obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (łącznie z pojazdami mechanicznymi pływającymi ) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702.

Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które są objęte pozycją 8703 są następujące cechy:

- obecność stałych siedzeń z wyposażeniem dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących

-obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli

-obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi

-brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów

-wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów np. dywaniki, oświetlenie, popielniczki itd.

W ocenie organu - z dokumentacji otrzymanej z oględzin pojazdu wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703. Posiada on bowiem cechy wymienione w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej jako cechy samochodu osobowego. Wartość rynkową pojazdu ustalono w oparciu o notowania na rynku krajowym w dniu powstania obowiązku podatkowego ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz jeżeli jest to możliwe do ustalenia z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo.

R. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł w nim, iż organ nie wziął pod uwagę faktu, iż auto jest produktem amerykańskim i klasyfikacja towarowa wg. standardów europejskich nie może mieć zastosowania, organy winny wziąć pod uwagę przepisy obowiązujące w kraju producenta. Zwrócono uwagę, iż przedmiotowy pojazd odebrany został na terenie Niemiec, musiał więc dokonać zmian i napraw, aby przystosować auto do obowiązujących w Polsce przepisów ruchu drogowego. W ocenie R. G. organ uwzględnił wyłącznie protokół oględzin u obecnego właściciela, a nie odniósł się do stanu samochodu przeprowadzonych przez stację diagnostyczną w 2009 roku. Te oględziny nie mają nic wspólnego z cechami pojazdu auta nabytego dwa lata wcześniej. Ponadto, w ocenie odwołującego się, organ winien przesłuchać na okoliczność stanu technicznego pojazdu obywatela [...], od którego R. G. nabył auto. Ponadto ustalając wartość rynkową pojazdu organ nie wziął pod uwagę dodatkowych kosztów, które strona poniosła dostosowując pojazd do obowiązujących w Polsce przepisów o ruchu drogowym.

Już w toku postępowania odwoławczego do akt załączono zaświadczenie wystawione przez firmę "C" z dnia 13 listopada 2009 r., z którego wynika, iż w tym samym dniu w przedmiotowym pojeździe dokonano zmiany przeznaczenia pojazdu z ciężarowego na osobowy. Polegały one na zmianie liczby miejsc z 5 na 7, zdemontowaniu kratki bezpieczeństwa oddzielającej przestrzeń bagażową od pasażerskiej, zamontowaniu oryginalnej tylnej klapy wraz z pasami bezpieczeństwa oraz zagłówkami i zakotwiczenia jej w miejscach przewidzianych do tego przez producenta. Załączono także zaświadczenie z dnia 14 listopada 2009 r. przeprowadzonym badaniu technicznym wraz z załącznikiem zawierającym opis zmian dokonanych w pojeździe. Wynika z nich, iż zamontowane siedzenia są oryginalnie wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki oraz zakotwiczone zostały w miejsca przewidziane do tego przez producenta.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012, o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podtrzymał twierdzenia organu I instancji w całości. Dodatkowo podkreślono, iż zarówno zmiany dokonane w marcu 2009 roku przez firmę "B", jak i kolejne przystosowujące do przewozu osób dokonane w listopadzie 2009 roku nie miały charakteru zmian konstrukcyjnych, dokonywały się wyłącznie poprzez montaż lub demontaż elementów nietrwałych i nie wymagały ingerencji w konstrukcję auta. Demontaż przegrody i montaż siedzeń przywróciły jedynie pierwotny charakter samochodu osobowego. Odnośnie podstawy opodatkowania organ wyjaśnił, iż nie odmówił mocy dowodowej przedłożonej fakturze zakupu, ale w oparciu o cenę porównywalnego krajowego samochodu wyliczył podstawę opodatkowania. Możliwość stosowania informatorów takich jak Eurotaxglass jest akceptowane przez orzecznictwo krajowe i unijne, zawierają one wiarygodne dane dla ustalenia średniej wartości rynkowej samochodu. W oparciu o powyższe organ uznał, iż kwota wykazana na litewskiej umowie kupna-sprzedaży znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdów tej samej marki, typu i rocznika zarejestrowanych w kraju. Strona na wezwanie organu nie wykazała ani konkretnych uszkodzeń auta, ani dokonanych zakupów części czy kosztów remontów. Niemniej ustalając wartość pojazdu w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy uwzględniono zły stan pojazdu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. G. podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. Jednocześnie po raz kolejny zakwestionował przebieg i wynik dokonanych oględzin pojazdu, dokonanych po dwóch latach od daty nabycia. Nadto podkreślił, iż wykładnia art. 100 ust. 4 ustawy O podatku akcyzowym może być tylko językowa. A skoro tak, to należy przyjąć, iż tylko takie auta osobowo-towarowe, które są jednocześnie zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, podlegać winny opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Wskazuje na to konstrukcja wyrazu "wyłącznie" Dalej Skarżący twierdził, iż jeśli dany pojazd jest jednocześnie zaliczany do kodu CN 8703 oraz jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, to podlega on opodatkowaniu akcyzą jako przedmiot określonych czynności opodatkowanych tym podatkiem. Jeżeli jednak pojazd ten będzie zaliczony również do kodu CN 8704 oraz będzie przeznaczony zasadniczo do przewozu towarów, to musi on pozostać poza zakresem polskiej ustawy akcyzowej. Do skargi załączono raport historii pojazdu stworzony przez firmę ubezpieczeniową na terenie USA. Z raportu tego, zdaniem Skarżącego jednoznacznie wynika, iż pojazd określono jako "salvage’, co oznacza, iż był on pojazdem zniszczonym i to do tego stopnia, że naprawa przekraczała wartość tego pojazdu. Błędne było także uwzględnienie przy wycenie pojazdu wyłącznie danych z systemu Eurotaxglass, bowiem organy uznały wyższość oględzin przeprowadzonych po kilku latach od dnia sprzedaży i po licznych remontach. Na zlecenie strony dokonano bowiem aktualnych badań przez autoryzowaną stację diagnostyczną. Nie wzięcie ich pod uwagę przy wycenie auta świadczy o jednostronnym traktowaniu dowodów i przyjmowaniu tych, które uprawdapadabniają tezy tylko organu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do klasyfikacji samochodu marki Dodge Grand Caravan, rok produkcji 2005, będącego przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego do prawidłowego kodu CN Nomenklatury Scalonej.

Organy celne prawidłowo przyjęły, że rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy winno nastąpić w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. – O podatku akcyzowym (DZ.U. Nr 3 z 2009r, poz.11 ze zm), bowiem weszła ona w życie z dniem 1 marca 2009r., a więc przed datą nabycia wewnątrzwspólnotowego. Prawidłowo też organy przyjęły, iż w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 22 października 2009 r. tj. w dniu, w którym przeprowadzone było badanie techniczne pojazdu. W tym dniu znajdował się na pewno na terenie kraju, a więc dokonano jego nabycia i przemieszczenia.

Z powyższej regulacji wynika, iż opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy O podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Zgodnie z art.3 pkt 1 w/w ustawy – do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Z kolei w treści art.100 ust.4 w/w ustawy zawarto legalną definicję pojęcia "samochody osobowe" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym. Obejmuje ono pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 1018 oraz pojazdów typu guad o kodzie 8703 1018. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób lub towarów, o którym mowa w cytowanym przepisie ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu - wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 w sprawie C-486/06, Lex nr 337569. W wyroku tym stwierdzono, iż "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów (pkt 23), przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy oceniać według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (pkt 24)". Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo-towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu-zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w szczególności z załączonych zdjęć oraz dokonanych oględzin wynika, iż będący przedmiotem niniejszego postępowania pojazd jest samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703. Samochód nie posiadał innej przestrzeni dla pasażerów niż dla kierowcy, przestrzeń wewnętrzna pojazdu wyposażona była w pasy bezpieczeństwa, posiadała stałe punkty kotwiące i wyposażenie dla zainstalowania siedzeń tak kierowcy, jak i pasażerów. Samochód w dacie oględzin posiadał 3 rzędy siedzeń. Całość części pasażerskiej była wyłożona jednolitą tapicerką. W części ładunkowej istniały mocowania służące do zamontowania 5 siedzeń. Wyposażenie wnętrza pojazdu zawierało elementy kojarzone z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. I tak: wentylację, oświetlenie, nagłośnienie. Ponadto wyposażone było w automatyczną skrzynię biegów, automatyczną klimatyzację, elektrycznie opuszczane szyby w przednich drzwiach oraz w ostatnim rzędzie szyby bocznej przy ostatnim rzędzie siedzeń, lusterka sterowane elektrycznie, system ABS, system kontroli ESP. Nadwozie samochodu charakteryzuje się jednobryłowym kształtem, jest zamknięte i przeszklone. Na osobowy charakter auta wskazuje także opis zmian dokonanych w pojeździe z dnia 14 listopada 2009 r., wskazano w nim, iż zamontowane siedzenia są oryginalnie wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki oraz zakotwiczone zostały w miejsca przewidziane do tego przez producenta pojazdu.

W tym miejscu wypada powołać cechy, które wskazują na to, że pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, a jego wnętrze może być używane bez zmian konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów w myśl wyjaśnień do Taryfy Celnej opublikowanej obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 (M. P. Nr 86, poz. 889). Mianowicie - obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów, obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu, brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów, wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów np. dywaniki, oświetlenie, popielniczki. Z prostego porównania cech pojazdu podlegającego oględzinom i cech projektowych określonych w wyjaśnieniach do Taryfy Celnej wynika, iż przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym klasyfikowanym do pozycji 8703.

Sąd nie kwestionuje faktu, ani rozmiaru dokonanych zmian w pojeździe tak przez niemiecką firmę "B", jak i polską firmę "C". Jakkolwiek do akt błędnie załączono poświadczenie zmian wykonane przez "B" samochodu marki Chrysler, niemniej jest okolicznością niesporną między stronami, iż firma ta dokonała zmian w przedmiotowym pojeździe 13 marca 2009r., a nie w styczniu tego roku. Istotną kwestią jest jednakże nie sam fakt ich dokonania, co następstw takich zmian świetle obowiązku sklasyfikowania pojazdów na tle obowiązujących przepisów. Otóż w ocenie Sądu fakt iż w momencie powstania obowiązku podatkowego samochód posiadał ścianę grodziową oddzielającą przestrzeń bagażową od części dla pasażerów, czy też dokonano innych zmian jego wnętrza w celu przystosowania pojazdu do indywidualnych potrzeb użytkowych nie oznacza, iż w ten sposób zlikwidowano stałe cechy konstrukcyjne auta przemawiające za jego osobowym charakterem. Były to bowiem czynności nie ingerujące w konstrukcję samochodu, a więc nie zmieniające zasadniczego przeznaczenia pojazdu oraz pozwalające na powrót do stanu pierwotnego. Zmiany, dokonane w listopadzie 2009 r. skutkujące zaklasyfikowaniem do kategorii pojazd osobowy było tylko ponownym przystosowaniem do przewozu osób, przywróceniem pierwotnych cech pojazdu. W żaden sposób nie skutkowały zmianą konstrukcyjną samochodu. Skarżący nie przedstawił dowodów przemawiających za przyjęciem, iż dokonał zmian konstrukcyjnych całkowicie pozbawiających auto przeznaczenia do przewozu osób. Nie zmienia to faktu, iż auto mogło również służyć do przewozu towarów. Co istotne – badania techniczne z października 2009 r. nie zawierało żadnych informacji o zmianach tego typu, pomimo, iż służyło pierwszej rejestracji.

Błędne przekonanie o skutkach montaży i demontaży jest następstwem uznania za istotne dla dokonanej klasyfikacji towarowej przepisów krajowych z zakresu ruchu drogowego. Podkreślić w tym miejscu należy, iż klasyfikacji pojazdów dla celów ustalenia wyrobów akcyzowych nie ustala się na podstawie ustawy - Prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Powyższe przepisy odnoszą się jedynie do potrzeb rejestracji pojazdu, a nie mają zastosowania do ustalania podatku akcyzowego. Dowód w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, niekwestionowany zresztą przez organy celne odzwierciedla jedynie stan techniczny pojazdu w chwili przeprowadzania tych badań. Zakres przeróbek pojazdu nie ma znaczenia dla klasyfikacji taryfowej pojazdu tak długo, aż nie zostanie wykazane ,że przebudowa pojazdu była tak głęboka, że doprowadziła do zmiany cech konstrukcyjnych pojazdu.

Znaczenie ma tu bowiem klasyfikacja pojazdu w świetle Nomenklatury Scalonej CN. W istocie dokumenty te częściowo sporządzane w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Czynnikami mającymi jednak zasadniczy wpływ na odpowiednią klasyfikację wyrobu do pozycji CN są ogólny wygląd oraz określone cechy pojazdu. Oznacza to, że zapisy w zagranicznych dowodach rejestracyjnych, zawierające określenie rodzaju pojazdu bądź nawet rejestracja w krajowym systemie komunikacyjnym jako ciężarowy nie przesądza o klasyfikacji taryfowej pojazdu do kodu CN 8704. Także dokumenty ubezpieczyciela amerykańskiego określające stan auta jako "salvage", co zdaniem autora skargi oznacza, iż pojazd był zniszczony w taki sposób, iż koszt naprawy przekraczał wartość auta nie mają znaczenia w świetle klasyfikacji taryfowej i nie czyniły one zbędnymi postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Ponadto z załączonego do skargi raportu historii pojazdu wynika stan określony jako "salvage" , niemniej ostatnią datą wpisu jest data 5 lipca 2008 roku, a więc data eksportu do Litwy, samo zdarzenie skutkujące zniszczeniem, czyli uderzenie przodem w inny pojazd (wbrew twierdzeniom Skarżącego o całkowitym, totalnym zniszczeniu auta) miało miejsce w styczniu 2008 roku. W żaden sposób dane te nie odzwierciedlają stanu samochodu na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego, czy nawet na dzień jego zakupu. Wskazać bowiem należy, iż od daty ostatniego wpisu do daty nabycia auta przez Skarżącego minął okres 8 miesięcy, a zgromadzony w aktach materiał dowodowy, w tym również przedłożony przez stronę żaden sposób nie dowodzi, że w dacie nabycia nadal był on w stanie absolutnego zniszczenia. Sąd nie daje wiary twierdzeniom Skarżącego, iż z uwagi na rozmiar strat i ilość naprawianych aut nie zachował żadnych dokumentów potwierdzających rozmiar szkody. Skarżący od kwietnia 2005 roku prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej pojazdów samochodowych, winien jako przedsiębiorca zapewnić wszelką możliwą dokumentacje związaną bezpośrednio z prowadzoną działalnością. Ponadto, co istotne - Skarżący zdołał uzyskać na potrzeby niniejszego postępowania zaświadczenia o niekosztownych przecież zmianach związanych z demontażem przegrody i siedzeń, a nie był w stanie dostarczyć jakiejkolwiek dokumentacji związanej z całkowitym remontem pojazdu. Analizując daty związane z tymi remontami należałoby przyjąć mało wiarygodne twierdzenie, iż montaż panela i siedzeń, które miało miejsce w marcu 2009 r. nastąpiło w całkowicie zniszczonym aucie i było jedną z pierwszych czynności w nim dokonanych.

W ocenie Sądu nie podlegała tez zakwestionowaniu przyjęta przez organy podstawa opodatkowania. Organ prawidłowo uznał, iż kwota wykazana na litewskiej umowie kupna sprzedaży pojazdu z dnia 10 marca 2009r odbiega od średniej wartości rynkowej pojazdów tej samej marki, typu i rocznika zarejestrowanych w kraju. Wezwał więc Skarżącego do złożenia oświadczenia odnośnie jego stanu technicznego, ewentualnych napraw, dokumentów potwierdzających ich zakres, rozmiar i koszty. Z uwagi na fakt, iż Skarżący nie był wstanie okazać takiej dokumentacji – wycena została przeprowadzona w oparciu o program komputerowy Carwert Eurotaxglass z uwzględnieniem złego stanu technicznego auta. Takie postępowanie organu pozostaje w zgodzie z treścią art.104 ust.9 ustawy O podatku akcyzowym. Nie budzi wątpliwości Sądu przyjęte przez organ stanowisko, iż w z uwagi na treść art.104 ust.1 pkt 2 w zw. z ust.11 zasadnym było przyjęcie wartości średniorynkowej w oparciu o dostępne taryfikatory. Skarżący natomiast nie wskazał żadnych dowodów, które mogłyby je podważać.

Rację należy przyznać organowi, iż oceniając zebrany materiał dowodowy uznał, iż wartość dowodowa poszczególnych środków dowodowych, a także wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności organy podatkowe winny oceniać według własnej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, samodzielnie decydując o tym, czy określony środek dowodowy, ze względu na jego indywidualne cechy i towarzyszące okoliczności zasługuje na to, by uznać go za wiarygodny czy też nie. W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, w sposób pełny i wyczerpujący uzasadniły także swoje stanowisko.

W świetle powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270).