Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1099/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 127, art. 169 par. 1, art. 220 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant: starszy specjalista Izabela Ścieszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za czerwiec 2011 r. 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. określił Spółce A z o.o. zobowiązanie z tytułu podatku od gier za czerwiec 2011 r. w wysokości 56.000 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości 36.185 zł.

W dniu 27 maja 2013 r. do ww. organu podatkowego wpłynęło odwołanie, zawierające żądanie zmiany decyzji, ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w Ł. przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Dyrektorowi Izby Celnej w Ł., wnosząc o utrzymanie decyzji w mocy.

Następnie Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Spółka A z o.o. wniosła skargę zarzucając naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących postępowanie administracyjne oraz naruszenie przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039) oraz Konstytucji RP.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto strona skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności uregulowanej w art. 127 oraz art. 169 § 1 i art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z dnia 3 lipca 2012 r., poz. 749 ze zm.).

Stosownie do art. 220 § 1 O.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Postępowanie odwoławcze oparte jest w pełni na zasadzie skargowości - może zostać podjęte i przeprowadzone tylko w wyniku dokonania przez uprawniony podmiot (stronę) czynności procesowej wniesienia odwołania. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania, powoduje, że organ wyższego stopnia może skorzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego (J. Brolik [w:] C. Kosikowski, L.Etel, J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski "Ordynacja podatkowa Komentarz Lex", wydanie 5).

Odwołanie, będące jednym z rodzajów podania, winno zawierać informacje podstawowe dla każdego podania, wymienione w art. 168 § 2 O.p. oraz elementy określone w art. 222 O.p. – właściwe dla odwołania.

Do elementów podstawowych każdego podania należy podpis strony wnoszącej odwołanie. Złożenie podpisu pozwala domniemywać organowi administracji publicznej, że podanie pochodzi od osoby, która złożyła podanie. W przypadku odwołania podpis pozwala organowi odwoławczemu ustalić, czy odwołanie pochodzi od strony.

Odwołanie, które nie zostało podpisane, nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji organ drugiej instancji stosownie do art. 169 § 1 O.p. jest zobowiązany wezwać wnoszącego podanie do podpisania odwołania w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tego braku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wydanie postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia jest jedynym dopuszczalnym przez prawo rozstrzygnięciem, które wydaje organ odwoławczy, o ile strona nie zastosuje się do wezwania. A contrario rozpatrzenie niepodpisanego odwołania stanowi rażące naruszenie art. 127, art. 222 i art. art. 169 § 1 O.p.

Znajdujące się w aktach sprawy odwołanie Spółki z o.o. datowane na dzień 23 maja 2013 r. nie zawiera podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki A z o.o. Z akt sprawy nie wynika, aby Dyrektor Izby Celnej wezwał Spółkę A z o.o. do podpisania odwołania. Pomimo braku podpisu organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie i wydał zaskarżoną decyzję.

Rozpatrując ponownie odwołanie Dyrektor Izby Celnej w Ł. winien stosownie do art. 169 § 1 O.p. wezwać Spółkę A z o.o. do podpisania odwołania, przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki A z o.o. względnie do nadesłania podpisanego egzemplarza odwołania. Dalszy los postępowania odwoławczego będzie zależny od tego, czy Spółka A z o.o. uzupełni ów brak w terminie przewidzianym w art. 169 § 1 O.p.

Mając na uwadze, że działanie organu odwoławczego naruszało ww. przepisy Ordynacji podatkowej w stopniu rażącym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. O zwrocie kosztów sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. przy czym sąd nie uwzględnił wniosku Spółki A z o.o. o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego bowiem w postępowaniu sądowym strona nie była zastępowana przez pełnomocnika. Wobec powyższego kwota zasądzonych kosztów obejmuje jedynie uiszczony wpis od skargi. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.

IB