Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Zasądzono zwrot wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie-Koźlu w przedmiocie informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącemu P. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 maja 2014 r., złożonym drogą elektroniczną na skrzynkę e-mail Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w Kędzierzynie-Koźlu, P. K. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie-Koźlu z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, przez udostępnienie dokumentów w postaci kserokopii/skanu protokołów kontroli sanitarnej (tematycznej lub interwencyjnej, wraz z załącznikami m.in. arkuszem oceny stanu sanitarnego zakładu żywienia zbiorowego), przeprowadzonej od 2011 r. w [...], przy ul. [...] w [...].

Następnie, pismem dnia 29 lipca 2014 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego T. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Opolu skargę na bezczynność organu w udostępnieniu żądanej informacji publicznej podnosząc, że do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał jego wniosku, tj. nie udostępnił informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej w tym przedmiocie.

Odpowiadając na skargę, w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kędzierzynie-Koźlu wniósł o odrzucenie skargi. Organ wskazał, że wniosek skarżącego po raz pierwszy otrzymał wraz z wniesioną skargą w dniu 29 lipca 2014 r. i od razu, po wpłynięciu skargi przesłał skarżącemu żądane informacje. Jako potwierdzenie udzielenia informacji organ załączył m.in. pismo przewodnie stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego wraz z załączonymi do niego dokumentami, o udostępnienie których wystąpił skarżący, adresowane do skarżącego oraz potwierdzenie doręczenia żądanej informacji na adres pełnomocnika skarżącego.

W dniu 1 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, datowane na dzień 1 października 2014 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi, z uwagi na udostępnienie przez organ żądanych informacji publicznej po wniesieniu skargi do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie podlega umorzeniu.

Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez uprawniony podmiot powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, w którym właściwy sąd administracyjny orzeka w przedmiocie powstałego sporu.

Stosownie jednak do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli, przez cofnięcie wniesionej skargi. Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne uznaje się cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W niniejszej sprawie skarżący skutecznie wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia mu żądanej informacji publicznej. Następnie dokonał cofnięcia skargi, bowiem w piśmie z dnia 1 października 2014 r. wyraźnie oświadczył, że cofa wniesioną skargę.

W ocenie Sądu dokonane w sprawie cofnięcie skargi uznać należało za skuteczne. Wola skarżącego w tym zakresie wyraźnie bowiem została wyrażona w piśmie jego pełnomocnika z dnia 1 października 2014 r., a samo cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy czynności dotkniętych wadą nieważności.

Zauważyć trzeba, że cofnięcie skargi nastąpiło na skutek udostępnienia przez organ skarżącemu żądanej przez niego informacji, w zakresie udostępnienia której skarżący zarzucał organowi bezczynność. Takie działanie organu uprawnione było w świetle art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Oznacza to, że do czasu rozpoznania skargi przez sąd może on uczynić zadość żądaniu skarżącego, co do którego pozostawał w bezczynności. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., skutkuje natomiast bezprzedmiotowością postępowania, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W przypadku braku przedmiotu postępowania przestaje bowiem istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będzie miał zatem zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (por. uchwała (7) Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex nr 463487).

Oceniając zaistnienie w niniejszej sprawie podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego należało dać jednak pierwszeństwo cofnięciu skargi, jako czynności dyspozycyjnej strony skarżącej, stanowiącej wyraz przyznanego jej prawa do rozporządzalności skargą. Skoro dokonana przez organ czynność udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, w zakresie której skarżący zarzucał organowi bezczynność, była dopuszczalna w świetle art. 54 § 3 P.p.s.a., cofnięcie skargi uznać należało za dopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono w pkt 1 sentencji o umorzeniu postępowania. Podstawę rozstrzygnięcie z pkt 2, stanowił natomiast art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.