Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 709/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Protokolant Joanna Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. - Zastępca Dyrektora G. Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej, na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. ) w związku z art. 16, art. 20 ust.3, art. 24 ust. 1,2 i 4, art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zm. ) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne ( Dz. U. Nr 105, poz. 880, ze zm. ) odmówił B. D. wyrównania zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 1.09.2005 r. do 31.05.2006 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ l instancji wskazał, że B. D. spełnia przesłanki określone w ustawie o świadczeniach rodzinnych do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego B. D. wraz z wymaganymi dokumentami złożyła w dniu 21.06.2006 r., a tym samym nie znajduje uzasadnienia w ocenie organu wyrównanie świadczenia za okres poprzedzający jego przyznanie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. D. podnosząc, że nie została poinformowana przez pracowników socjalnych, iż aby otrzymać przedmiotowe świadczenie powinna złożyć wniosek wraz z dokumentami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. [...], na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 16, art. 24 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zm. ) utrzymało w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca spełnia warunki uprawniające ją do ubiegania się o zasiłek pielęgnacyjny, gdyż z orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie Lubuskim [...] wynika, że zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, a niepełnosprawność datuje się od urodzenia. Zgodnie z przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustalane jest począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami do końca okresu zasiłkowego i dlatego nie ma możliwości ustalenia prawa do świadczeń za okres wsteczny. Skoro wniosek został złożony w dniu 21.06.2006 r., który był, pierwszym wnioskiem w tej sprawie to od tego miesiąca należało przyznać skarżącej świadczenie. Ponadto organ II instancji wskazał, że w myśl art.9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jednakże obowiązek ten nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania stron o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych.

Powyższą decyzję jako krzywdzącą zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. D., przytaczając argumentację podnoszoną wcześniej w odwołaniu od decyzji organu l instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe kolegium Odwoławcze w G. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art, 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu .

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji będącej przedmiotem skargi stanowił przepis art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992, ze zmianami), w myśl którego zgodnie z ust. 1 zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w

związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Treść art.16 ust. 3 wymienionej

wyżej ustawy wskazuje, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o

umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku

do ukończenia 21 roku życia.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca B. D. spełnia wymogi określone przepisem art.16 wymienionej ustawy, bowiem z treści orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie Lubuskim z dnia [...] wynika, że zaliczona została do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, a niepełnosprawność datuje się od urodzenia.

Problem do jakiego sprowadza się istota rozpatrywanej sprawy, polega jednak na określeniu terminu, do którego należy wypłacać wnioskodawczyni zasiłek pielęgnacyjny.

W myśl art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego.

W związku z powyższym należy podkreślić, iż rozstrzygając na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych i mając na uwadze intencje ustawodawcy, decydujący wpływ w sprawie ustalenia od kiedy przyznawane są świadczenia rodzinne, ma moment złożenia wniosku o jego przyznanie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należy wskazać, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ustalane jest począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi kwestionariuszami do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia o niepełnosprawności, wniosek skarżącej B. D. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został złożony w dniu 21.06.2006 r., który to był pierwszym wnioskiem w tej sprawie.

Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie przewidują możliwości ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych za okres wsteczny od daty złożenia wniosku.

Nadto zauważyć należy odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą co do braku udzielenia przez organ prawidłowych informacji, że określony w art. 9 k.p.a.

obowiązek doznaje uszczegółowienia w przepisach zobowiązujących organ do informowania z urzędu strony o środkach zaskarżania rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania. W zakresie pozostałych środków prawnych przysługujących stronie można uznać istnienie obowiązku informowania strony o tych środkach ale na wniosek, gdyż w przeciwnym razie organ obowiązany byłby świadczyć w toku postępowania na rzecz strony nieograniczoną pomoc prawną. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 2006.09.07 III SA/Wa 362/06)

Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami ) oddalenie skargi.