Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2091/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 74 pkt 1, art. 79 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Osial, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. sp. z o. o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 528/14 w sprawie ze skargi H. sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług wraz z oprocentowaniem za grudzień 2005 r., okresy od lutego do czerwca oraz od sierpnia do listopada 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. sp. z o. o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 528/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), oddalił skargę H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług wraz z oprocentowaniem za grudzień 2005 r. oraz miesiące od lutego do czerwca i od sierpnia do listopada 2006 roku.

Przedstawiając stan sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że spółka H. złożyła w dniu 29 marca 2013 r. organowi podatkowemu wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług za wymienione miesiące 2005 i 2006 roku, wskazując, ze nadpłata powstała w wyniku wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11.

Odmawiając zwrotu nadpłaty decyzją z dnia 23 maja 2013 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego stwierdził, że wymienione orzeczenie TSUE nie stwierdziło niezgodności z prawem wspólnotowym przepisu prawa krajowego, ani też nie wskazywało na wadliwą implementację norm prawa wspólnotowego do polskiego porządku prawnego. Spółka samodzielnie w korektach deklaracji złożonych w 2011 r. objęła opodatkowaniem usługi ubezpieczeniowe związane z umową leasingu i obecne sprostowanie rozliczeń podatku ma źródło w poprzednim działaniu spółki, nie zaś w wyroku TSUE. Ponadto wniosek spółki i związane z nim korekty deklaracji podatkowych zostały złożone po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że przepis art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") ma zastosowanie do wyroku TSUE w sprawie C-224/11, gdyż wyrok ten ma charakter interpretacyjny. Spółka miała prawo domagania się nadpłaty na zasadach ogólnych (art. 75 § 2 O.p.), jednakże prawo to wygasło w dniu 31 grudnia 2011 r. na podstawie art. 79 § 2 O.p. Zasadne zatem było odwołanie się do regulacji art. 70 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka zarzuciła, że treść art. 74 O.p. nie daje podstaw do wyróżnienia kategorii interpretacyjnych wyroków TSUE, których doniosłość na gruncie tego przepisu byłaby ograniczona. Powstała w tym trybie nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku przez podatnika (art. 77 § 1 O.p.). Z kolei prawo do zwrotu tak powstałej nadpłaty, w świetle art. 80 § 1 O.p., wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, czyli w niniejszej sprawie prawo to istnieje do dnia 31 grudnia 2018 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przeszkodą do zwrotu nadpłaty było przedawnienie zobowiązań podatkowych. Sąd ten zauważył, że żaden przepis O.p. nie wyłącza stosowania (uwzględniania) normy prawnej zawartej w art. 70 § 1 O.p. w przypadku przewidzianym w art. 74 tej ustawy, jak również żaden przepis prawa nie stanowi, że wniosek, o którym mowa w art. 74 O.p., można wnieść i rozpatrywać po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, określonego w art. 70 § 1 O.p.

Ponadto Sąd podniósł, że art. 80 § 1 O.p. jest przepisem uniwersalnym (obowiązującym w przypadku każdej nadpłaty) i ustanawia termin materialnoprawny dla wygaśnięcia prawa do otrzymania zwrotu nadpłaty jako czynności materialno-technicznej. Aby znalazł on zastosowanie, najpierw musi powstać prawo do zwrotu nadpłaty i nadpłata, następnie musi upłynąć termin jej zwrotu, a w końcu upływ pięciu lat od końca roku, w którym upłynął termin zwrotu nadpłaty powoduje, że tej nadpłaty nie można juz zwrócić.

Sąd nie podzielił też poglądu skarżącej o braku możliwości uwzględnienia w niniejszej sprawie terminu przedawnienia przewidzianego w prawie krajowym ze względu na obowiązujące w Polsce prawo Unii Europejskiej.

Na powyższy wyrok, działając za pośrednictwem pełnomocnika - doradcy podatkowego, spółka H. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jako podstawy kasacyjne skarżąca powołała naruszenie:

1) art. 74 w związku z art. 70 § 1 oraz w związku z art. 80 O.p. poprzez uznanie, że złożenie przez spółkę po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wniosku o zwrot podatku w bezpośredniej konsekwencji wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyroku w sprawie C-224/11, który to wyrok wydany został również po upływie terminu przedawnienia, wyklucza możliwość zastosowania art. 74 O.p., podczas gdy spółka zachowała termin określony w art. 80 § 1 O.p.;

2) art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz.Urz. UE C 326/13 z 26.10.2012 r., dalej: TUE), polegające na braku zastosowania zasady zapewniania skuteczności (efektywności) prawa wspólnotowego;

3) art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na uniemożliwieniu spółce dochodzenia w trybie wniosku o zwrot nadpłaty, o jakim mowa w art. 74 O.p., naprawienia szkody, jaka wystąpiła bez winy spółki, a z powodu nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa przez organy podatkowe;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegające na niezastosowaniu tego przepisu, wbrew obowiązkowi wynikającemu wprost z ustawy, a w wyniku tego zaakceptowanie rażącego naruszenia przepisów postępowania, to jest poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych.

W piśmie procesowym z dnia 9 maja 2018 r. skarżąca stwierdziła, że wyrok TSUE z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-500/16 został wydany w oparciu o błędne założenia, a przede wszystkim może mieć zastosowanie do nadpłat powstałych po 1 stycznia 2016 r.

Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Problemem w niniejszej sprawie jest dopuszczalność żądania zwrotu nadpłaty wynikającej z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Zarysowane zagadnienie było już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. (sygn. akt I FSK 515/14, dostępny, podobnie jak inne cytowane orzeczenia NSA, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Sąd stwierdził, że wniosek o zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług, złożony po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 O.p.) jest bezskuteczny, nawet w sytuacji, gdy ta nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art. 74 pkt 1 O.p.). Regulacja ta jest zgodna z zasadą równoważności i nie narusza zasady skuteczności prawa unijnego.

Wyjaśniając przesłanki przytoczonego stanowiska, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł między innymi, że składana wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty skorygowana deklaracja podatkowa (art. 74 pkt 1 O.p.) musi sie poddawać weryfikacji w zakresie jej prawidłowości, podczas gdy prowadzenie postępowania po upływie przedawnienia jest niedopuszczalne. Sąd zauważył dalej, że przedawnienie nie jest instytucją zastrzeżoną na korzyść jednej ze stron, a mianowicie na rzecz podatnika. W razie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z powodu przedawnienia, w jego treść nie może ingerować zarówno podatnik, jak i organ podatkowy. Takiego (wygasłego) stosunku prawnego zobowiązania podatkowego nie można reaktywować ani odtworzyć.

Naczelny Sąd Administracyjny w omawianym wyroku przypomniał także, że mimo istnienia przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., w postaci orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, ustawodawca zakazuje wydania nowej decyzji z uwagi na upływ terminu przedawnienia i zezwala wyłącznie na wskazanie w rozstrzygnięciu istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. oraz okoliczności uniemożliwiających uchylenie decyzji. Skoro więc niedopuszczalne jest uchylenie niewątpliwie wadliwej decyzji po upływie przedawnienia, to oczywiste jest, że przepisy Ordynacji podatkowej nie dają podstaw prawnych do zwrotu nadpłaty po upływie terminu przedawnienia w sytuacji, kiedy źródłem zobowiązania jest sama deklaracja, a nie decyzja.

Powyższy pogląd odnośnie ograniczenia możliwości skutecznego domagania się zwrotu nadpłaty, o której mowa w art. 74 O.p., ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego, został podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 listopada 2017 r. (sygn. akt I FSK 2300/15, I FSK 2301/15 oraz I FSK 2302/15). Jakkolwiek w wymienionych obok sprawach przedmiotem zainteresowania było żądanie zwrotu nadpłaty związanej z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, to z uwagi z wspólność regulacji zwrotu nadpłaty związanej z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zasadne było przywołanie tego orzecznictwa również w niniejszej sprawie.

Przedstawiony kierunek wykładni przepisów Ordynacji podatkowej został podtrzymany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 82/15.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione stanowisko orzecznicze, aprobując także sformułowaną na jego uzasadnienie argumentację.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu należy przypomnieć, że według art. 74 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 tej ustawy, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną deklarację.

W orzecznictwie odnoszącym się do instytucji żądania stwierdzenia nadpłaty (uchwała NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II FPS 5/13) zwrócono uwagę na istotny walor dowodowy składanej wraz z wnioskiem deklaracji. Podniesiono w uchwale, że składanie równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowanej deklaracji podatkowej uzasadnione jest obowiązkiem wykonania dyspozycji art. 75 § 3 O.p. oraz tym, co stanowi zasadniczą racjonalizację powołanego przepisu, że deklaracja ta jest podstawowym dowodem na okoliczność dochodzonego przez wnioskodawcę stwierdzenia nadpłaty. Deklaracje podatkowe są bowiem – wymienionym wprost w art. 181 O.p. – dowodem postępowania podatkowego.

Należy uznać, że analogicznie przewidziany w przypadku zwrotu nadpłaty wymóg złożenia skorygowanej deklaracji (art. 74 pkt 1 O.p.) pozwala odnieść stanowisko uchwały (sygn. II FPS 5/13) także do tej sytuacji (żądania zwrotu nadpłaty). Nietrudno przy tym dostrzec, że obowiązek skorygowania deklaracji pozostaje również w związku z ustawowo określonym znaczeniem i skutkiem materialnym deklaracji w postaci wiążącego (względnie, bo z możliwością odmiennego rozstrzygnięcia przez organ) określenia wysokości zobowiązania podatkowego, co w przypadku podatku od towarów i usług wyrażone zostało w przepisie art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.). Należy przeto zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że złożona po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skorygowana deklaracja podatkowa (tzw. samowymiarowa) nie wywołuje skutku w postaci wiążącego określenia wysokości zobowiązania, zaś procedowanie w celu określenia przez organ zobowiązania jest wykluczone. W uchwale Izby Finansowej NSA z dnia 29 września 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13 stwierdzono bowiem, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.).

Możliwość skutecznego w niniejszej sprawie złożenia wniosku o zwrot nadpłaty nie wynikała również, jak twierdziła spółka, z art. 80 § 1 O.p. Przepis ten dotyczy bowiem wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty, a nie terminu dla złożenia wniosku o zwrot nadpłaty. Odnosi się więc do przypadku gdy prawo to już powstało na skutek złożonego wniosku o zwrot nadpłaty, czy też na skutek złożonego przez podatnika wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Nie był uzasadniony również zarzut naruszenia art. 77 Konstytucji RP. Prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, tak jak to wyraża wskazany przepis Konstytucji stanowi w istocie wzorzec dla ustawodawstwa zwykłego, a zwłaszcza regulacji Kodeksu cywilnego (w skrócie - K.c.). Od dnia 1 września 2004 r. to przepisy art. 417, art. 4171 i 4172 K.c. stanowią samodzielną podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa, gdyż przejmują i rozwijają model odpowiedzialności przyjęty w art. 77 ust. 1 Konstytucji. Tymczasem nadpłata podatkowa nie ma charakteru cywilnoprawnego, skoro uprawnienie do zwrotu nadpłaty i tryb jej zwrotu wynikają wprost z przepisów O.p., a nie z przepisów materialnego prawa cywilnego (wyrok SN z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt V CK 229/05, publ. LEX nr 156442).

Nie miała racji spółka stawiając także zarzut braku zastosowania zasady zapewnienia skuteczności (efektywności) prawa wspólnotowego. Bezpośrednio tego zagadnienia i to na tle analogicznej sytuacji faktycznej, dotyczy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie C-500/16 (Caterpillar Financial Services sp. z o.o.). Do tego orzeczenia nawiązywała spółka w piśmie procesowym z dnia 9 maja 2018 r. i nie ma potrzeby przedstawienia szczegółów sporu zaistniałego w tamtej sprawie (wywołującego kwestię prejudycjalną). Trybunał stwierdził, że zasady równoważności i skuteczności należy w świetle art. 4 ust. 3 TUE interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym umożliwiającym oddalenie wniosku o zwrot nadpłaty podatku od towarów i usług, gdy wniosek ów został złożony przez podatnika po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, pomimo że z wyroku Trybunału wydanego po upływie owego terminu wynika, że zapłata podatku VAT, stanowiąca przedmiot owego wniosku o zwrot, nie była należna.

Należy odnotować, że w podobnym tonie Trybunał Sprawiedliwości wypowiadał sie również w innych sprawach. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji zasadnie się odwołał (str. 20 uzasadnienia) do wyroku TSUE z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie C-472/08 (Alstom Power Hydro), dotyczącego łotewskich przepisów przewidujących w odniesieniu do wszystkich podatków obowiązujących na Łotwie - że podatnicy mogą wystąpić z wnioskiem o zwrot nadpłaty podatków w terminie 3 lat od upływu terminu zapłaty tych podatków. Jednocześnie organy podatkowe miały prawo skorygować należną kwotę VAT i nałożyć grzywnę w terminie 3 lat od upływu terminu zapłaty tego podatku. Trybunał uznał, że wprowadzenie terminu przedawnienia na domaganie się zwrotów VAT na skutek korekt tego podatku nie narusza przepisów wspólnotowych. Analogicznie jak w przypadku korzystania z prawa do odliczenia, możliwość wystąpienia z wnioskiem o zwrot nadpłaty VAT bez żadnego ograniczenia w czasie byłaby sprzeczna z zasadą pewności prawa, zgodnie z którą możliwość zakwestionowania sytuacji podatnika w zakresie jego praw i obowiązków względem organów podatkowych nie może istnieć w nieskończoność. Do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy wyznaczenie właściwych sądów oraz uregulowanie trybów odwołań do nich, mających zapewnić ochronę praw jednostek wynikających z prawa wspólnotowego w taki sposób, aby po pierwsze zasady te nie były mniej korzystne od zasad dotyczących podobnych środków w prawie krajowym (zasada równoważności), a po drugie, aby nie czyniły one korzystania z praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym (zasada skuteczności). Jeżeli chodzi o zasadę skuteczności, Trybunał uznał za zgodne z prawem Unii ustalenie rozsądnych terminów wniesienia skargi pod rygorem przedawnienia, w interesie pewności prawa, która chroni jednocześnie podatnika i zainteresowany organ administracji. Trzyletni termin przewidziany na korektę musi być uznany za rozsądny i odpowiedni.

Podobne stanowisko wyrażono także w wyroku TSUE z 15 grudnia 2011 r. w sprawie C-427/10 (Banca Antoniana Popolare Veneta SpA) dotyczącym przepisów włoskich wprowadzających 2-letni okres prawa do żądania korekty podatku ( w tym przypadku podatku należnego). W orzeczeniu tym wskazano, że wobec braku przepisów wspólnotowych w zakresie żądania zwrotu nienależnie pobranych podatków do państw członkowskich należy ustanowienie w krajowym porządku prawnym warunków występowania z tymi żądaniami, które muszą być zgodne z zasadami równoważności oraz skuteczności, a zatem nie mogą być mniej korzystne niż warunki dotyczące podobnych żądań opartych na przepisach prawa krajowego i nie mogą być ukształtowane w sposób czyniący praktycznie niemożliwym wykonywanie praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny.

Gdy idzie o stanowisko spółki w ramach nowego uzasadnienia podstawy kasacyjnej naruszenia art. 4 ust. 3 TUE (w piśmie procesowym z dnia 9 maja 2018 r.), że wyrok TSUE w sprawie C-500/16 został wydany w oparciu o błędne założenia, a przede wszystkim może mieć zastosowanie do nadpłat powstałych po 1 stycznia 2016 r., to było nieuzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że w pkt 13 wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. Trybunał odnotował zmianę brzmienia przepisu art. 79 § 2 O.p. od dnia 1 stycznia 2016 r., a ponadto przyjął za miarodajne stanowisko Sądu odsyłającego, że termin z art. 70 § 1 ma zastosowanie do przedmiotowych wniosków o zwrot nadpłaty. Jak dowodzi przywołane powyżej orzecznictwo (sygn. I FSK 515/14, I FSK 2300/15, I FSK 2301/15, I FSK 2302/15 oraz I FSK 82/15) przyjęcie założenia odnośnie obowiązywania ograniczenia w czasie żądania zwrotu nadpłaty było usprawiedliwione.

Przedstawiona we wskazanych przed chwilą orzeczeniach NSA (oraz w niniejszej sprawie) wykładnia przepisów Ordynacji podatkowej wykluczająca w konkluzji możliwość złożenia wniosku o zwrot nadpłaty w trybie art. 74 pkt 1 O.p. po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, uzasadniała ocenę odnośnie precyzującego charakteru zmiany art. 79 § 2 O.p. od dnia 1 stycznia 2016 r.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, gdyż sformułowane w niej zarzuty uznać należy za chybione, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.