Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1130/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Referent – stażysta Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję "B" Sp. z o.o. w Ż. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od "B" Sp. z o.o. w Ż. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] znak: [...] Zakład A Sp. z o.o. w Z. (dalej: Zakład, organ, A, spółka), działając na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa), po zapoznaniu się z wnioskiem z dnia 21 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej B reprezentowanej przez D. K. (dalej "Wnioskodawca") — odmówił udzielania informacji publicznej w zakresie udostępnienia:

1) listy umów cywilnoprawnych podpisanych z kontrahentami przez Zakłady A sp. z o.o. w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. wraz oznaczeniem okresu, obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy;

2) listy wszystkich umów zawartych z osobami prawnymi przez Zakłady A sp. z o.o. w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. wraz z oznaczeniem okresu obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy;

3) rejestru uchwał Rady Nadzorczej Zakładów A sp. z o.o. za lata 2012 - 2017 wraz z treścią uchwał Rady Nadzorczej;

4) podania kwot wypłaconych nagród lub premii członkom Zarządu i Rady Nadzorczej spółki w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r., z podaniem kwot dla każdego członka powyższych organów oraz udostępnienia kopii/skanu wniosków Rady Nadzorczej dotyczących przyznania nagród członkom Zarządu;

5) podania wysokości odpraw wraz z nazwiskami osób otrzymujących odprawy a będących członkami organów spółki w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

6) rejestru uchwał Zarządu spółki wraz z treścią uchwał w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

7) rejestru umów darowizn i umów sponsoringowych zawartych przez spółkę wraz z zawartymi umowami w ww. zakresie w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

8) tytułów z jakich działalności spośród wykazanych w KRS spółka uzyskiwała przychody w latach 2012-2017, z podaniem kwot tych przychodów za rok 2016 i I półrocze roku 2017;

9) aktualnego zadłużenia spółki na dzień 21 lipca 2017 r. wraz z dokumentami dotyczącymi zaciągniętych zobowiązań w bankach i instytucjach finansowych w formie kopii/skanu.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności przedstawił, w porządku chronologicznym, przebieg zdarzeń i regulacje prawne przedmiotu, w tych ramach odnotował, że Wnioskodawca w dniu 21 lipca 2017 r. zwrócił się do Spółki drogą mailową z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie :

1) kopii/skanu aktualnego aktu założycielskiego/umowy spółki Zakładów A sp. z o.o.;

2) kopii/skanu sprawozdań zarządu z działalności spółki za rok 2012, 2013, 2014, 2015, 2016;

3) kopii/skanu wszelkich dokumentów dotyczących podnoszenia kapitału zakładowego spółki;

4) kopii/skanu wszelkich dokumentów dotyczących wykształcenia kierunkowego oraz doświadczenia zawodowego, w tym uprawnień i kwalifikacji wymaganych przez ustawy, posiadanych przez członków Zarządu i Rady Nadzorczej A sp. z o.o.;

5) listy umów cywilnoprawnych podpisanych z kontrahentami przez Zakłady A sp. z o.o. w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. wraz oznaczeniem okresu obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy;

6) listy wszystkich umów zawartych osobami prawnymi przez Zakłady A sp. z o.o. w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. wraz z oznaczeniem okresu obowiązywania danej umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy, wartości umowy oraz danych kontrahenta danej umowy;

7) kopii/skanu dokumentów potwierdzających wymagane prawem (wyższe wykształcenie i zdany egzamin w trybie przewidzianym w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji) kwalifikacje członków Rady Nadzorczej spółki, zasiadających w RN w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

8) rejestru uchwał Rady Nadzorczej Zakładów A sp. z o.o. za lata 2012-2017 wraz z treścią uchwał Rady Nadzorczej;

9) wskazanie członków Rady Nadzorczej spółki w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. będących jednocześnie pracownikami Urzędu Miasta Z wraz z podaniem stanowiska zajmowanego w Urzędzie Miasta Z;

10) kopii/skanu dokumentu regulującego zasady ustalania wysokości wynagrodzenia, przyznawania dodatków i nagród dla członków organów spółki A sp. z o.o.;

11) podania wysokości wynagrodzenia miesięcznego dla poszczególnych członków Zarządu i Rady Nadzorczej spółki;

12) podania kwot wypłaconych nagród lub premii członkom Zarządu i Rady Nadzorczej spółki w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. Wnioskodawca wniósł przy tym o podanie kwot dla każdego członka powyższych organów oraz udostępnienia kopii/skanu wniosków Rady Nadzorczej dotyczących przyznania nagród członkom Zarządu;

13) podanie wysokości odpraw wraz z nazwiskami osób otrzymujących odprawy a będących członkami organów spółki w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

14) kopii/skanu umów członków Zarządu spółki;

15) kopii/skanu wszystkich dokumentów określających w spółce zasady korzystania i rozliczenia samochodów i telefonów służbowych do celów prywatnych lub zasady korzystania i rozliczenia samochodów prywatnych do celów służbowych lub podpisanych umów w tym zakresie;

16) rejestru uchwał Zarządu spółki wraz z treścią uchwał w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

17) kopii/skanu dokumentów dotyczących darowizn i zwolnienia z długu dokonanych przez spółkę w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

18) podania aktualnego zadłużenie spółki na dzień 21 lipca 2017 r. wraz z dokumentami dotyczącymi zaciągniętych zobowiązań w bankach i instytucjach finansowych w formie kopii/skanu;

19) rejestru umów darowizn i umów sponsoringowych zawartych przez spółkę wraz z zawartymi umowami w ww. zakresie w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.;

20) kopii/skanu aktualnego sprawozdania finansowego spółki.

21) tytuły z jakich działalności spośród wykazanych w KRS spółka uzyskiwała przychody w latach 2012-2017, z podaniem kwot tych przychodów za rok 2016 i I półrocze 2017 roku.

W drugiej kolejności zwrócił uwagę że wnioskodawca wskazał, że żądane informacje mają zostać przesłane skanem na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej lub poprzez publikacje w BIP Zakładów A sp. z o.o.

Pismem z dnia 03 sierpnia 2017 r., poinformowano Wnioskodawcę, że Spółka nie może udzielić pełnych informacji w terminie i przesłane zostaną nie później niż w ciągu 60 dni oraz zobowiązano go do wykazania interesu publicznego w zakresie udzielenia informacji przetworzonej. Podnosząc, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Oznacza to - jak zaznaczył - że informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Zdaniem organu - Spółka, jako gminna osoba prawna, mocą art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązana jest do udostępniania informacji publicznej. Odpowiedzialnym za udostępnienie informacji publicznej oraz odmowę jej udostępnienia jest Zarząd Spółki, jako organ uprawniony do jej reprezentacji.

W dalszych motywach organ wskazał, że udzielił w dniu 02 października 2017 r. odpowiedzi na wniosek w zakresie :

1) kopii/skanu aktualnego aktu założycielskiego/umowy spółki Zakładów A sp. z o.o

2) kopii/skanu sprawozdań zarządu z działalności spółki za rok 2012, 2013, 2014, 2015, 2016;

3) kopii/skanu dokumentów potwierdzających wymagane prawem (wyższe wykształcenie i zdany egzamin w trybie przewidzianym w przepisach komercjalizacji i prywatyzacji) kwalifikacje członków Rady Nadzorczej spółki, zasiadających w RN we wskazanym we wniosku okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.

4) wskazania członków Rady Nadzorczej spółki wskazanym we wniosku okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r. będących jednocześnie pracownikami Urzędu Miasta Z. wraz z podaniem stanowiska zajmowanego w Urzędzie Miasta Z.

5) kopii/skanu dokumentu regulującego zasady ustalania wysokości wynagrodzenia, przyznawania dodatków i nagród dla członków organów spółki Zakładów A sp. z o.o.;

6) podania wysokości wynagrodzenia miesięcznego dla poszczególnych członków Zarządu i Rady Nadzorczej spółki;

7) kopii/skanu umów członków Zarządu spółki;

8) kopii/skanu dokumentów dotyczących darowizn i zwolnienia z długu dokonanych przez spółkę wskazanym we wniosku okresie od 01 stycznia 2012 r. do 21 lipca 2017 r.

9) kopii/skanu aktualnego sprawozdania finansowego spółki,

10) kopii/skanu wszelkich dokumentów dotyczących podnoszenia kapitału zakładowego spółki;

11) kopii/skanu wszelkich dokumentów dotyczących wykształcenia kierunkowego oraz doświadczenia zawodowego, w tym uprawnień i kwalifikacji wymaganych przez ustawy, posiadanych przez członków Zarządu i Rady Nadzorczej Zakładów A sp. z o.o.

Jednocześnie zaznaczył, że rozważył czy:

po pierwsze - Wnioskodawca wykazał, że informacje, o które wnosi, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, a ponadto czy zobowiązany określił okoliczności i fakty pozwalające na przyjęcie, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie,

po drugie - zakres złożonego wniosku podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy,

po trzecie - zakres złożonego wniosku podlega ograniczeniu ze względu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawach autorskich i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 880 ze zm.).

Zaznaczył przy tym, że za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, iż interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Dla uzyskania szczególnego interesu publicznego niezbędne jest więc wskazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływać skutki potencjalnie wobec dużego kręgu adresatów.

Wnioskodawca, na co zwrócił uwagę, wezwany w tym zakresie nie odpowiedział i tym samym nie wykazał, że działa on w interesie publicznym, a zakres, o którym chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie.

Organ oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, iż zasadna jest odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej w ww. zakresie. Podkreślił, że analizował możliwość udostępnienia treści umów, rozpatrując ten aspekt na trzech płaszczyznach:

pierwszej - z punktu widzenia Spółki jako podmiotu będącego w posiadaniu informacji publicznej (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej),

drugiej - z punktu widzenia banków oraz instytucji finansowych jako stron umów - w kontekście zachowania wiążącej strony klauzuli poufności i tajemnicy przedsiębiorcy,

trzeciej - z punktu widzenia banków oraz instytucji finansowych, którym przysługują prawa autorskie do utworu, jakimi są umowy.

Następnie wyjaśnił, że prawa autorskie do umów z bankami oraz instytucjami finansowymi, stanowią utwór w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych przysługują one bankom oraz instytucjom finansowym i nie zostały przeniesione na nas jako stron umowy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera szczególnych regulacji w odniesieniu do materiałów, które mogłyby podlegać udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej. Umowy, jak argumentował, zostały przygotowane na zlecenia banków oraz instytucji finansowych i z całą pewnością nie stanowią one dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Nadto - jak uznał - umowy te stanowią utwór w rozumieniu Prawa autorskiego i zgodnie z art. 17 tej ustawy twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji. Jego zdaniem działanie organu, które miałoby polegać na udostępnieniu umowy osobie, która złożyła wniosek o jej udostępnienie, stanowiłoby postać korzystania z utworu w rozumieniu art. 17 Prawa autorskiego (udostępnienie jest rozpowszechnieniem), przez co udostępnienie - mogłoby stanowić naruszenie prawa autorskiego do umowy.

W opinii Spółki udostępnienie przedmiotowych dokumentów dotyczących zaciągniętych zobowiązań w bankach i instytucjach finansowych w formie kopii/skanu, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a umowy objęte niewątpliwie stanowią przedmiot tajemnicy przedsiębiorstwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Autor skargi zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: Ppsa), tj.:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa,

2) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim te przepisy Konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne ograniczenie tego prawa w niniejszej sprawie,

3) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej,

4) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego,

5) art. 6 ust. 1 pkt. 5 lit. c-e ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji o majątku osób prawnych samorządu terytorialnego oraz o pożytkach i obciążeniach tego majątku, a także sposobie pokrywania strat spółek prawa handlowego, w których jednostki samorządu terytorialnego mają pozycję dominującą, poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku była informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorcy.

W jej uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przywołał argumenty potwierdzające zasadność wniesionej skargi, wskazując, że przedmiotem złożonego przez B wniosku było udostępnienie informacji tzw. prostej. W jego opinii żądane informacje w całym zakresie objętym wnioskiem istniały w chwili złożenia wniosku, a ich udostępnienie wymagało przedsięwzięcie jedynie czynności technicznych, związanych z przekazaniem informacji zgodnie ze sposobem i formą, wskazanymi we wniosku. Realizacja wniosku - jak uznał - nie wymaga wytworzenia nowej jakościowo informacji wskutek podjęcia działań intelektualnych (np. analiz, zestawień), których podjęcie w celu stworzenia nowej informacji uzasadniałoby przyjęcie, że przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej.

Podkreślił następnie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Zarządu A Sp. z o.o. dotyczył informacji nieprzetworzonej, do której udostępniania organ jest zobligowany wprost przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez udostępnienie ich w elektronicznym Biuletynie Informacji Publicznej. Zdaniem autora skargi trudno obronić stanowisko, iż żądanie we wniosku udostępnienia dokumentów, który organ jest obowiązany przepisami ustawy w nim publikować, jest żądaniem dostępu do informacji publicznej przetworzonej, do której uzyskania jest wymagane wskazanie szczególnego interesu publicznego. Wyjaśnił przy tym, iż cały zakres wniosku dotyczył udostępnienia już wytworzonych przez uprawniony organ dokumentów. W jego ocenie trudno bowiem domniemywać, że spółka prawa handlowego nie posiada m.in.: jakiejkolwiek ewidencji/rejestru uchwał organów spółki prawa handlowego i musi taką ewidencję dopiero wytworzyć. Trudno także domniemywać, że organ spółki prawa handlowego nie prowadzi żadnego zestawienia zbiorczego, choćby w postaci listy zawieranych umów z podmiotami zewnętrznymi. Taka ewidencja, jak stwierdził, musi być prowadzona dla celów księgowych i podatkowych, a nowoczesne oprogramowanie pozwala wygenerować zestawienie objęte wnioskiem w prosty i szybki sposób.

Ponadto wskazał, że w decyzji błędnie stwierdzono, iż nie została spełniona przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. Zaakcentował, że uzyskanie żądanej informacji, jest szczególnie istotne dla interesu, bowiem jej uzyskanie pozwoli poznać istotną sferę gospodarowania majątkiem publicznym, w tym przypadku majątkiem jednostek samorządu terytorialnego, majątkiem osób prawnych samorządu terytorialnego oraz o pożytkach i obciążeniach tego majątku, a także sposobie:

a) pokrywania strat spółek prawa handlowego, w których mają pozycję dominującą,

b) zarządzania tym majątkiem, kompetencjach osób zarządzających i nadzorujących zarządzanie majątkiem publicznym,

c) wynagradzania osób zasiadających w organach zarządzających i nadzorujących podmioty dysponujące majątkiem publicznym i

d) bezpośredniego korzystania z majątku publicznego przez ww. osoby, co jest niezbędne do publicznej dyskusji o funkcjonowaniu jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest Gmina Miejska Z. i spółki prawa handlowego należącej w 100% do owej gminy i ewentualnie zmiany praktyki.

W dalszych motywach zaznaczył, iż 100% udziałów w spółce prawa handlowego Zakłady A Sp. z o.o. posiada Gmina Miejska Z., a kapitał spółki opłacono w całości z majątku publicznego, należącego do Gminy Miejskiej Z., a w chwili składania wniosku świadczyła usługi gospodarki komunalnej na rzecz Gminy Miejskiej Z. z zakresu gospodarki odpadami i gospodarowania terenami zielonymi. W związku z tym świadczyła usługi, których celem jest zaspokojenie bieżących i nieprzerwanych potrzeb dla ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych wynikających z zamieszkania ludności w gminie Z. Podkreślił także, iż z informacji ogólnie dostępnych - w tym uchwał Rady Miasta Z., informacji udostępnionych w BIP Urzędu Miasta Z. (zarządzeń Prezydenta Miasta Z., uchwał Rady Miasta Z., informacji o wykonaniu budżetu Miasta Z.) oraz informacji prasowych - wynika, iż A Sp. z o.o. realizuje inwestycję budowy 6 budynków mieszkalnych, przeznaczonych pod wynajem, a całkowity koszt inwestycji wynosi 128,5 mln zł. Jednocześnie z ww. informacji wynika, że A Sp. z o.o. zamierza wyemitować obligacje dłużne na sumę 72,9 mln zł, co jest znaczącym zadłużeniem mienia komunalnego. Zwrócił także uwagę, że z informacji prasowych oraz protokołów obrad Komisji Rady Miasta Z. wynika, iż inwestycja budowy mieszkań pod wynajem, której wartość to 128,5 mln zł, napotyka w roku 2017 liczne trudności budowlane i organizacyjne (od unieważniania przetargów po zejście firmy budowlanej z budowy, zaprzestania budowy i rozwiązania umowy na budowę inwestycji). Inwestycja ma liczne opóźnienia. Nadto wskazał, że Stowarzyszenie Grupa Działamy prowadzi projekt, współfinansowany przez Program Funduszu Inicjatyw Obywatelskich "Śląskie Lokalnie", pn. "Jawne Z. - monitoring obywatelski" i pozyskane informacje zamierzała opublikować na witrynie internetowej Jawne Z. pod adresem www.jawne.zory.tv i tym samym upowszechnić informacje publiczne, jak najszerszej i jak największej grupie mieszkańców gminy. Nie działa zatem we własnym interesie, ale w interesie wszystkich mieszkańców Z., czyli w interesie publicznym. Jego zdaniem organ nie zbadał przesłanek przemawiających za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Nie wskazał konkretnych informacji publicznych objętych wnioskiem, które odmawia udostępnić ze względu na brak "szczególnej istotności dla interesu publicznego", ani nie uzasadnił w swoim rozstrzygnięciu w jakikolwiek sposób, że nie istnieje szczególna istotność dla interesu publicznego informacji publicznych, o których udostępnienie wnioskowano.

Nadmienił przy tym, że nie może stanowić tajemnicy przedsiębiorcy informacja o stanie majątku publicznego i sposobie pokrywania strat przez spółki prawa handlowego należące do samorządu terytorialnego. Jego zdaniem informacje o zadłużeniu i zaciągniętych zobowiązaniach przez spółki prawa handlowe są informacjami odnotowanymi w sprawozdaniach finansowych składanych w KRS, a zatem informacjami jawnymi, niepodlegającymi ochronie w rozumieniu prawa autorskiego.

W odpowiedzi na skargę organ, nie prezentując własnego stanowiska i nie podejmując polemiki z zarzutami w niej zawartymi, wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania - bez wskazania podstaw takiego żądania. Wskazał przy tym, że nie znajduje podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji objętej skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r. W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne dotyczy m.in. decyzji administracyjnych, a więc także decyzji wydawanych na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 powołanej już wcześniej ustawy o dostępie do informacji publicznej W myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżona decyzja.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przechodząc zatem do kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powyżej wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że narusza ona przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i jej uchylenie.

Równocześnie Sąd stwierdza, że ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego przytaczania w tej części uzasadnienia. Spór, co do zasady, koncentruje się wokół oceny czy organ w załatwieniu wniosku strony z 21 lipca 2017 r. prawidłowo procedował, a w efekcie w sposób przewidziany prawem załatwił żądanie strony. Przechodząc do tak zarysowanego sporu na wstępie jawi się uwaga ogólna, że nie powinno być, ale i nie jest w sprawie sporne, iż podmiot do którego skierowano żądanie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Sporne pozostaje zaś to: jaki jest jej zakres czy stanowi informację publiczną prostą, czy przetworzoną, a także, czy były podstawy do jej udostępnienia, czyli załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem, czy też istniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, jak również to, czy organ w wystarczający sposób uzasadnił swoje stanowisko. Te zaś kwestie budzą zastrzeżenia i wątpliwości Sądu, bowiem nie zostały w sposób wyczerpujący przez organ należycie i jednoznacznie wyjaśnione. Zwłaszcza, że - jak słusznie zauważa strona skarżąca - organ nie zajął jednoznacznego i klarownego stanowiska - czy informacje, wskazane przez nią we wniosku mają charakter informacji publicznej prostej, czy przetworzonej, a także czy dostęp do niej ograniczony jest z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa. Toteż wskazania wymaga, że w sprawie, w której organ odmawia wnioskodawcy udostępnienia wnioskowanej przez niego informacji kluczowym jest jednoznaczne wyrażenie stanowiska i jego podstaw. Istotnym jest czy odmowa jest wynikiem uznania, że żądana informacja nie ma charakteru publicznej czy też stanowi ona informację przetworzoną, bądź korzysta z ochrony prawnej jej upublicznienia. Od oceny żądania uzależnione jest przy tym działanie podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji zawartej we wniosku kierowanym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji bowiem uznania, że żądana informacja nie ma w ogóle charakteru informacji publicznej odpowiada wnioskodawcy, zaś gdy uznaje, że jest informacją przetworzoną wyzywa go do wykazania interesu publicznego, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 i n. u.d.i.p., bądź też gdy uznaje, że jest ona objęta ochroną wynikającą z przepisów odrębnych wydaje decyzję, której podstawa zawarta jest w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z przywołaną regulacją prawną – prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ nie podał oraz nie wskazał ani, które żądanie objęte wnioskiem strony skarżącej z 21 lipca 2017 r., i dlaczego nie może zostać spełnione z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, ale też które i dlaczego uznał za stanowiące informację przetworzoną, a w dalszej kolejności dlaczego odmawia wnioskodawcy przymiotu działania w interesie publicznym. Zbyt ogólne i zdaje się kompleksowe odniesienie do jednoznacznych i skonkretyzowanych żądań strony skarżącej poddaje w wątpliwość to, które z nich i dlaczego organ uznał za przetworzone, a które korzystają z ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.

Zdaniem Sądu, takiego niejednoznacznego stanowiska organu nie można zaakceptować i uznać za słuszne, a tym samym, za zgodne z prawem. Uznanie za prawidłowe takie działanie mogłoby bowiem skutecznie uniemożliwić jakąkolwiek kontrolę działania organu.

W ocenie Sądu mając na uwadze sposób władczego rozstrzygnięcia organu - będącego następstwem żądania strony skarżącej, tj. wskazywanie raz na okoliczność braku uznania, że wniosek strony nie dotyczy informacji publicznej prostej, a kolejny raz, że w sprawie zastosowanie ma ochrona żądanych wiadomości związana z tajemnicą przedsiębiorcy, prawami autorskimi i zdaje się też prawem bankowym - nie sposób uznać jakie motywy legły u jego podstaw i de facto co stanowiło jego podstawę. Wskazania przy tym wymaga, że tak prezentowane przez organ stanowisko jest arbitralne, nieuzasadnione i wewnętrznie sprzeczne.

Podkreślenia wymaga, że podstawę materialnoprawną skarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 16 w związku z art. 17 ustawy. Zgodnie z pierwszym z przywołanych przepisów odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa), z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Art. 5 ust. 2 ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Natomiast zgodnie z art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).

W związku z kwestionowaniem przez Spółkę kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej prostej a równocześnie chronionej tajemnicą przedsiębiorcy, wskazać należy, że uznanie danej informacji za informację publiczną nie oznacza jeszcze automatycznie, iż staje się ona jawna. Art. 61 § 3 Konstytucji RP dopuszcza możliwość ograniczenia dostępu do pewnych rodzajów informacji publicznej ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób oraz podmiotów gospodarczych, a także ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Przepis ten koreluje z treścią art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia mogą być ustanawiane wyłącznie w drodze ustawowej i jedynie wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Rozwinięciem tej regulacji jest art. 5 ust. 1 ustawy stanowiący że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przy jego odkodowaniu odnieść się jeszcze trzeba do art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje mające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Nie ulega wątpliwości, że aby skutecznie wywieść uprawnienie do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające samo powołanie się na tę instytucję. Orzecznictwo, jak również doktryna stoi na stanowisku, z którym utożsamia się skład orzekający, że podmiot gospodarujący informacją powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji i to na nim ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 343/13, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Według wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt V CSK 444/06, tajemnicą przedsiębiorcy są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Niezbędne zatem jest w każdej sprawie wskazanie czego konkretnie tajemnica przedsiębiorstwa ma dotyczyć, które konkretnie fragmenty żądanych zagadnień, pytań czy dokumentów są tajemnicą.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13, na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy:

pierwszy: materialny - np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz

drugi: formalny - wola utajnienia danych informacji.

Dokonując rozróżnienia tajemnicy przedsiębiorstwa i tajemnicy przedsiębiorcy wskazuje się, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Natomiast tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Stąd też, tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy wyraża się zatem w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy do utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Z tych względów, uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 Kpa, jednak już jej nietrafność stanowi uchybienie merytoryczne i oznacza naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 ustawy.

Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że organ urządził akta sprawy w sposób w znacznym zakresie uniemożliwiający Sądowi kontrolę legalności jego działania. W drugiej kolejności, że nie jest możliwe stwierdzenie, czy w sprawie występuje przesłanka materialna związana z oceną zasadności wyłączenia żądanej informacji publicznej w zakresie przedmiotowych wniosków materiałowych i ich zatwierdzeń.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 113/15, że "(...) Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.) ma charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco. Przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być wyjaśnione oraz omówione wyczerpująco i precyzyjnie. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych" - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej - por. także wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13 czy z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13.

W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów niezbędnych dla merytorycznej oceny nie oznacza, że dokumenty te zostaną udostępnione do wglądu także stronie skarżącej w ramach prawa przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty takie nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. W przeciwnym razie sądowa kontrola byłaby w istocie zbędna w sensie faktycznym (zainteresowany uzyskałby bowiem dostęp do dokumentów przed rozstrzygnięciem zasadności swojej skargi). Toteż aby zapobiec takim sytuacjom, organ przekazując utajnioną dokumentację do sądu administracyjnego, powinien zastrzec, iż zawiera ona dane objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, co do których nastąpiła odmowa ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej (np. poprzez umieszczenie tych dokumentów w odrębnej, należycie opisanej kopercie).

W sytuacji, gdy organ utajnił przed Sądem kluczową dokumentację pozwalającą na dokonanie oceny zasadności odmowy udostępnienia wnioskowanych przez stronę skarżącą materiałów, twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji nie mają żadnego odniesienia do przedłożonego materiału dowodowego. Jednocześnie stopień ogólności twierdzeń zamieszczonych w uzasadnieniu wskazuje, że nie spełnia ono standardów wyznaczonych normą art. 107 § 3 Kpa. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Celem uzasadnienia decyzji jest odniesienie się do okoliczności konkretnej indywidualnej sprawy, rozstrzygniętej tą decyzją i wyjaśnienie powodów, dla których organ orzekł w określony sposób. Dopiero więc stwierdzenie (w sposób nie naruszający poufności), co znalazło się w żądanych wnioskach materiałowych (w korelacji do treści wniosku) – a nie, co mogło czy powinno się w nich znaleźć – poparte przedłożonymi Sądowi dokumentami źródłowymi, dawałoby podstawę do oceny legalności rozstrzygnięcia. Spółka ograniczyła się w tym zakresie do "niczym nie popartego" twierdzenia – co tym samym trudno uznać za wystarczającą indywidualizację w sytuacji, gdy de facto oznacza nie uzasadnienie odmowy realizacji wniosku.

Sąd wziął pod uwagę okoliczność, iż na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. przepisy Kpa w zakresie rozstrzygnięć należy do Spółki stosować odpowiednio. Ustawodawca nie dopuszcza do formułowania argumentacji uzasadniającej odmowę udostępnienia informacji w sposób ogólny, abstrahujący od realiów sprawy. Rolą uzasadnienia, szczególnie w przypadku negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, jest wyjaśnienie jej – z odniesieniem do realiów sprawy – dlaczego jej żądanie nie mogło zostać uwzględnione, czemu w niniejszej sprawie nie sprostał organ.

Naruszenie art. 107 § 3 Kpa było wynikiem naruszenia:

po pierwsze - art. 7 Kpa, stanowiącego, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, i

po drugie - art. 77 § 1 Kpa, stanowiącego, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

W ocenie Sądu nie doszło bowiem do należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Nie jest rzeczą Sądu zastąpienie organu w procesie stosowania prawa. Z tego względu Sąd odstąpił od wezwania Spółki do przedłożenia kompletnych akt sprawy.

Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi, z powodów wyżej wyjaśnionych, byłoby przedwczesne.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i wykona zalecenia Sądu, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w oparciu o prawidłowo urządzone akta sprawy. Nadto ochrona tajemnicy przedsiębiorcy na etapie postępowania przed organem zostanie oparta na celowościowym odczytaniu art. 74 Kpa - zob. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 440/16.

Mają powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c Ppsa, orzekł jak punkcie 1 sentencji. W punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa, orzeczono o kosztach postępowania sądowego, na które składał się wyłącznie wpis bowiem strona skarżąca w postępowaniu sądowym nie była reprezentowana przez adwokata.