Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 435/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 2a, i par. 3, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 15zze4 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 575/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców na pismo Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 10 maja 2021 r. w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 8 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 575/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: skarżący, Rzecznik) na pismo Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 10 maja 2021 r. w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga została wniesiona po terminie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W ocenie WSA zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. w sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 648, dalej: ustawa o Rzeczniku) Rzecznik może zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach – na prawach przysługujących prokuratorowi. Zdaniem Sądu I instancji zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a., a skarga została wniesiona po terminie. Skarga ta została bowiem nadana w dniu 18 lutego 2022 r., podczas gdy strona (A. Ł., dalej: zainteresowany) dowiedziała się o rozstrzygnięciu w dniu 26 lutego 2021 r. Przyjmując natomiast, że przedmiotem skargi jest pismo Urzędu Pracy m.st. Warszawy z dnia 10 maja 2021 r. doręczone Rzecznikowi w dniu 18 maja 2021 r., termin 6 miesięcy do wniesienia skargi upłynął dnia 19 listopada 2021 r.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 8 września 2022 r., zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie:

A. art. 53 § 2a p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o której mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a. w sytuacji gdy skarżone rozstrzygnięcie to inny akt od którego ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a tym samym skargę można wnieść w każdym czasie;

B. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku art. art. 53 § 2a p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi Rzecznika pomimo wniesienia tejże skargi bez przekroczenia terminu w sytuacji gdy:

- w informacji e-mail z dnia 26 lutego 2021 r. przesłanej przez organ wynika, że właściwy jest tryb cywilnoprawny dochodzenia ewentualnych roszczeń przez przedsiębiorcę,

- skarżone rozstrzygnięcie to inny akt, od którego ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a tym samym skargę można wnieść w każdym czasie;

W przypadku niepodzielenia przez Sąd powyższych zarzutów zarzucono naruszenie:

C. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu w sytuacji gdy:

- z uwagi na wskazanie przedsiębiorcy w informacji e-mail z dnia 26 lutego 2021 r. przez organ, że właściwy jest tryb cywilnoprawny dochodzenia ewentualnych roszczeń przez przedsiębiorcę brak było podstaw do wnoszenia skargi na działanie organu w dniu 18 maja 2021 roku, tj. w dniu, w którym organ udzielił Rzecznikowi odpowiedzi na wystąpienie z oceną prawną, tym bardziej, że pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19) w drodze administracyjnej zapadło 23 listopada 2021 r., I GSK 1497/21, LEX nr 3271249;

D. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. oraz 53 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako wniesionej z przekroczeniem terminu w sytuacji gdy:

- Sąd błędne przyjął, że Rzecznik wstąpił do postępowania pismem z dnia 19 kwietnia 2021 roku, gdy tymczasem przedmiotowe pismo stanowiło wystąpienie Rzecznika z oceną prawną, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o Rzeczniku, a tym samym Rzecznik nie złożył oświadczenia o wstąpieniu do postępowania i nie był stroną przedmiotowego postępowania, zaś przesłana odpowiedź stanowiła odpowiedź w trybie art. 11 ust. 3 ustawy o Rzeczniku na przedmiotowe wystąpienie i nie stanowiła innego aktu lub czynności, od której Rzecznikowi przysługiwałby środek odwoławczy.

- pierwsze postanowienie NSA, które jednoznacznie rozstrzygnęło o możliwości zaskarżania postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19 w drodze administracyjnej zapadło 23 listopada 2021 r., a tym samym termin 6 miesięcy o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a. rozumiany jako termin podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi zaczął biec najwcześniej w dniu 23 listopada 2021 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga przypomnienia, że Rzecznik wniósł do WSA w Warszawie skargę na akt Prezydenta m. st. Warszawy z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 15zze4 ustawy o COVID-19) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021 poz. 152 ze zm.), tj. odpowiedź z 10 maja 2021 r. na wniosek Rzecznika z 19 lutego 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1497/21, powołanym w zażaleniu, zgodnie z którym stwierdzenie przez organ, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15 zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym, z uwagi na brak przewidzianego w ustawie środka zaskarżenia tego aktu, ma do niego zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. i określony w tym przepisie termin do wniesienia skargi. Należy zatem zgodzić się z wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu oceną, że zaskarżone pismo nie stanowi sprawy, o jakiej mowa w art. 53 § 2a p.p.s.a. i skargi na ten akt nie można wnieść w każdym czasie.

Za zasadne uznać należy też stwierdzenie Sądu I instancji co do początku biegu terminu do wniesienia skargi, który stanowi data doręczenia A. Ł. rozstrzygnięcia w przedmiocie dotacji na pokrycie bieżących kosztów działalności gospodarczej, co miało miejsce w dniu 26 lutego 2021 r. Tym samym skarga przedłożona w dniu 18 lutego 2022 r. wniesiona została z uchybieniem terminu, o którym mowa w art.53 § 3 p.p.s.a. Argumenty co do rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w dacie wydania przez NSA orzeczenia, w którym wskazano na możliwość takiego zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień w zakresie art. 15 zze4 pkt 1 ustawy o COVID-19, mogły być podnoszone jedynie w ewentualnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do WSA.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.