Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 370/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 i 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 696/14 w sprawie ze skargi Z.N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [..] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 696/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z.N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2014 r. nr [..]w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Powiatowy Policji w [..]działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w dniu 16 lipca 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [..]o zwolnieniu Z.N. ze służby z dniem 25 sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu wskazano, że Z.N. prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2013 r. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Termin zwolnienia ze służby został ustalony na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tj. po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby oraz interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w w/w ustawie.

W odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia Z.N. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędnie przyjętą datę upływu 12 miesięcy od czasu zaprzestania służby z powodu choroby. Podał, że w czasie jego niezdolności do służby Komendant Powiatowy Policji w [..]decyzjami z dnia 19 grudnia 2012 r., 18 stycznia 2013 r. oraz 1 lutego 2013r. powołał komisję do otwarcia magazynu uzbrojenia Komendy Powiatowej Policji, której zadaniem było otwarcie magazynu w jego obecności, celem dokonania kontroli ewidencji magazynu i m.in. przekazania go wyznaczonym osobom. W związku z tym odwołujący twierdził, że do dnia 1 lutego 2013 r. pełnił obowiązki głównego magazyniera magazynu uzbrojenia KPP w [..]i pomimo choroby wykonywał czynności służbowe na polecenie i w określonym zakresie.

W następstwie rozpatrzenia ww. odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia 5 września 2013 r. nr [..]wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.127 § 2 i art. 268a k.p.a. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.

Organ podał, że Komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. orzekła, że Z.N. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Został on zwolniony z zajęć służbowych z dniem 25 stycznia 2013 r. do dnia zwolnienia ze służby, a na zwolnieniach przebywał nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. do 29 maja 2013 r. Później ze zwolnień lekarskich nie korzystał. W tej sytuacji należało uznać, że sam fakt stwierdzenia w orzeczeniu komisji lekarskiej całkowitej niezdolności do służby jest równoznaczne z korzystaniem przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego i wystarczające do zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby nastąpiło z dniem 25 sierpnia 2013 r.

Za bezzasadny organ uznał zarzut wykonywania przez policjanta służby do dnia 1 lutego 2013 r. Z.N. był bowiem uwzględniony w decyzjach powołujących komisje do otwarcia magazynu jedynie jako osoba, w obecności której otwierano magazyn uzbrojenia. W związku z tym pobrał klucze od magazynu, ale nie był w składzie komisji i nie przewidziano dla niego innych czynności do wykonania. Było natomiast wskazane, aby policjant był obecny przy czynnościach otwierania magazynu uzbrojenia - o co sam zabiegał, gdyż pełnił funkcję magazyniera głównego magazynu uzbrojenia i ponosił solidarną odpowiedzialność wraz z magazynierem rezerwowym za prowadzenie gospodarki uzbrojenia. W ocenie organu działano w jego interesie, dbając o rzetelność przeprowadzanych czynności i by uniknąć ewentualnych ujemnych konsekwencji dla magazyniera głównego.

Ponadto dokonana analiza listy obecności w służbie Z.N. w grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r. wskazywała, że w tym okresie policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie podejmował czynności służbowych. Nie podpisywał także w tym czasie listy obecności, co zapewne by zrobił, gdyby wykonywał zadania służbowe.

Z.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. rozkaz personalny (decyzję) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku, domagając się uchylenia orzeczeń organów obu instancji. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 57 § 3 i 4 k.p.a.

Wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 885/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd wskazał m.in., że spór sprowadzał się do tego, z jakim dniem należało zwolnić skarżącego ze służby w Policji. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z kolei zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. W realiach sprawy komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. uznała, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Skarżący na zwolnieniach lekarskich przebywał zaś nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. Co istotne, ww. nie zgłosił pisemnego wystąpienia ze służby.

W związku z powyższymi okolicznościami i w świetle ww. regulacji normatywnej skarżący powinien być w ocenie Sądu zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dniem 26 sierpnia 2013 r.

Sąd wskazał przy tym, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy winien wyjaśnić czy możliwe jest przyjęcie innego dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, wobec jego twierdzeń podniesionych przed sądem - na etapie skargi - o pełnieniu przez niego służby w dniu 10 września 2012 r. Organ odwoławczy miał mieć też na uwadze, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że utrzymuje ona w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby i przyznania mu nagrody rocznej za 2013 r. Zatem w razie konieczności organ winien był rozważyć czy ustalenie prawidłowej daty zwolnienia skarżącego ze służby nie pociąga za sobą konieczności dokonania korekty wymiaru tego świadczenia.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r. nr 703:

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [..]wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w [..]w części dotyczącej daty, z którą Z.N. zostaje zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i określił tę datę na dzień 26 sierpnia 2013 r.;

- uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [..]wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w [..]w części dotyczącej określenia wysokości uprawnień do nagrody rocznej za 2013 rok i ustalił te uprawnienia w wysokości 7/12 plus 26/30 razy 1/12 podstawy wymiaru za 2013 rok.

W pozostałym zakresie zakwestionowany rozkaz personalny pozostawiony został w mocy.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji przedstawił w sposób szczegółowy dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Organ ponownie wskazał, że komisja lekarska orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. orzekła, że Z.N. jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Został on zwolniony z zajęć służbowych z dniem 25 stycznia 2013 r. do dnia zwolnienia ze służby, a na zwolnieniach przebywał nieprzerwanie od 25 sierpnia 2012 r. do 29 maja 2013 r. Później ze zwolnień lekarskich nie korzystał. W tej sytuacji należało uznać, że sam fakt stwierdzenia w orzeczeniu komisji lekarskiej całkowitej niezdolności do służby jest równoznaczne z korzystaniem przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego i wystarczające do zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Zwolnienie policjanta ze służby winno zaś nastąpić z dniem 26 sierpnia 2013 r.

Za bezzasadny uznano zarzut wykonywania przez policjanta służby do dnia 1 lutego 2013r. Z.N. był uwzględniony w decyzjach powołujących komisje do otwarcia magazynu jedynie jako osoba, w obecności której otwierano magazyn uzbrojenia. W związku z tym pobrał klucze od magazynu, ale nie był w składzie komisji i nie przewidziano dla niego innych czynności do wykonania.

Ponadto dokonana analiza listy obecności w służbie Z.N. w grudniu 2012 r. i w styczniu 2013 r. wskazywała, że w tym okresie policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich i nie podejmował czynności służbowych. Nie podpisywał także w tym czasie listy obecności, co zapewne by zrobił, gdyby wykonywał zadania służbowe.

Organ zaprzeczył twierdzeniom strony o aktywnym pełnieniu obowiązków magazyniera do dnia 1 lutego 2013 r. uznając, że nie doszło do przerwania stanu zaprzestania służby z powodu choroby w okresie trwającym do 1 lutego 2013 r. Zapisy książki pobierania kluczy od magazynu uzbrojenia nie potwierdzają bowiem twierdzeń strony. Brak jest w nich bowiem zapisów świadczących by to odwołujący brał klucze do magazynu w okresie od chwili nieprzerwanego przebywania na zwolnieniach lekarskich. Twierdzenie odwołującego o pełnieniu służby w dniu 10 września 2012 r. nie jest więc poparte żadnymi dowodami. Na liście obecności w okresie od dnia 25 sierpnia 2012 roku widnieje zapis "C" oznaczający przebywanie policjanta na zwolnieniu lekarskim. Pełnienia służby w ww. okresie nie potwierdza nadto zeszyt ewidencji kluczy od pokoju nr 46 ani książka wydawania broni. Podobnie wygląda analiza listy obecności w miesiącach grudniu 2012 r. i styczniu 2013 r., gdyż książka wydawania broni nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki o czynnościach wykonywanych przez odwołującego. Powyższego zapatrywania nie zmienia obecność odwołującego przy otwarciu magazynu uzbrojenia w dniach 20 grudnia 2012 i w dniu 1 lutego 2013 r. Wykonywanie poleceń w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego wbrew temu co twierdził odwołujący nie zawsze musi oznaczać, iż bieg zwolnienia zostaje przerwany a dany policjant pełni służbę.

Reasumując własne rozważania organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie doszło do przerwania zaprzestania służby z powodu choroby w okresie trwającym do dnia 1 lutego 2013 r. Okres ten rozpoczął natomiast swój bieg w dniu 25 sierpnia 2012 r. W tej sytuacji uzasadnione było zatem zwolnienie policjanta ze służby z dniem 26 sierpnia 2013r. W zakresie daty zwolnienia ze służby zakwestionowany rozkaz personalny podlegał więc weryfikacji.

W skardze na ww. decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z.N. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie organów dotyczące zwolnienia policjanta było już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 885/13.

W wyroku z dnia 13 marca 2014 roku Sąd dokonał oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego i zawarł wskazania co do dalszego postępowania, które z mocy art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiążą zarówno organ jak i Sąd ponownie rozpoznający sprawę. Wskazać należy, że skarżący twierdził w toku postępowania przed organami, że do 1 lutego 2013 r. pełnił służbę, bowiem wykonywał czynności służbowe w dniu 20 grudnia 2012r. i w dniu 1 lutego 2013 r., zaś w skardze w sprawie o sygn. III SA/Gd 885/13 podniósł dodatkowo, że czynności służbowe wykonywał także w dniu 10 września 2012 r. Sąd w ww. wyroku podzielił stanowisko organów, że wbrew twierdzeniu skarżącego, nie wykonywał on czynności służbowych w dniach 20 grudnia 2012 roku i w dniu 1 lutego 2013 roku.

Sąd ten ustalił na podstawie materiału dowodowego sprawy, "że skarżący pełnił funkcję magazyniera głównego magazynu uzbrojenia Komendy Powiatowej Policji w [..]. Tak skarżący, jak i magazynier pomocniczy przebywali na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Pod koniec 2012 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w [..]skontaktował się telefonicznie ze skarżącym w celu ustalenia, czy i kiedy możliwy jest powrót skarżącego do służby po zwolnieniu lekarskim. Skarżący nie był w stanie takiej daty wskazać, jednak twierdził, że chciałby uczestniczyć w otwarciu magazynu z uwagi na odpowiedzialność materialną i że może w każdej chwili się zgłosić, po uprzednim telefonicznym powiadomieniu go dzień wcześniej. Komendant Powiatowy Policji w dniu 19 grudnia 2012 r. wydał decyzję w sprawie powołania komisji do otwarcia magazynu uzbrojenia w dniu 20 grudnia 2012 r., następnie w dniu 18 stycznia 2013 r. decyzję o otwarciu magazynu w dniu 21 stycznia 2013 r., i w dniu 1 lutego 2013 r. decyzję uchylającą decyzję z dnia 18 stycznia 2013 r. i powołującą komisję do otwarcia magazynu uzbrojenia w dniu 1 lutego 2013 r. W obu decyzjach – z dnia 19 grudnia 2012 r. i z dnia 1 lutego 2013 r. wyraźnie wskazano, jakie czynności mają wykonać powołane komisje , przy czym skarżący w skład tych komisji nie wchodził. Jak wynika z w/w decyzji komisje miały dokonać czynności w obecności skarżącego.".

Sąd uznał ponadto, "że powoływana przez skarżącego treść punktu 79 rozdziału IX Instrukcji, stanowiącej załącznik do decyzji nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno- bojowym w Policji , wbrew stanowisku skarżącego potwierdza stanowisko organu, że skarżący w omawianych dniach nie pełnił służby, a jedynie na własną prośbę uczestniczył w dokonywanych tego dnia czynnościach. Ponadto Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, "że o tym, iż skarżący nie pozostawał na służbie świadczy dodatkowo fakt, że nie podpisywał on listy obecności. Bezzasadne jest w tej sytuacji stanowisko skarżącego, że początek okresu ochronnego przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy rozpoczął się dla niego w dniu 2 lutego 2013 r.".

Sąd natomiast uznał za zasadny zarzut błędnego ustalenia daty zwolnienia skarżącego ze służby przy przyjęciu przez organy, że skarżący zaprzestał służby w dniu 25 sierpnia 2012 r., czyli w pierwszym dniu zwolnienia lekarskiego. Jednak kwestię tę nakazał oceniać nie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego a na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zawarł rozważania prowadzące do sposobu obliczenia terminu i podał, że "w myśl art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a termin przyjęty przez organy jako dzień zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby rozpoczynał się w dniu 25 sierpnia 2012 r., to błędnie przyjęto jako datę zwolnienia skarżącego ze służby dzień 25 sierpnia 2013 r. zamiast 26 sierpnia 2013 r.".

Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania, Sąd ten związał organ odwoławczy zaprezentowaną oceną prawną i nakazał wyjaśnienie czy możliwe jest przyjęcie innego dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby, wobec jego twierdzeń podniesionych przed sądem - na etapie skargi - o pełnieniu przez niego służby w dniu 10 września 2012 r. oraz w wypadku wystąpienia takiej konieczności (przy ewentualnym ustaleniu innej daty zwolnienia ze służby, rozważenie konieczności dokonania korekty wymiaru nagrody rocznej za 2013 r.

Następnie Sąd I instancji podkreślił, że po ww. wyroku należało jedynie ustalić czy w istocie, tak jak twierdził skarżący podjął on czynności służbowe w dniu 10 września 2012 r. – przebywając na zwolnieniu lekarskim.

Sąd I instancji wskazał, że z dołączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, że to skarżący w dniu 10 września 2012 r. wydawał amunicję. Ze wskazanych przez skarżącego dokumentów wyłącznie wynika, że w tym dniu wydawana była amunicja -9 razy 19 Parabellum w ilości 100 sztuk wraz z listą wyników strzelania. Z kolei jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej 28 lipca 2014r. przez Inspektor Zespołu Kadr i Szkolenia KPP w [..]J.S. Książka Ewidencji Sprzętu w użytkowaniu P-209/08 zawiera ponumerowane strony 1 do 98, znajduje się w niej skorowidz z nazwą sprzętu i nr strony. Na każdej stronie wpisana jest nazwa sprzętu, urządzenia (zgodnie z przypisanym nr strony w skorowidzu) znajdują się również rubryki z l.p., datą zapisu, nazwa dokumentu, numer dokumentu, data dokumentu, w użytkowaniu, w magazynie, stan ogólny. W w/w książce nie ma żadnych podpisów osób prowadzących oraz nazwisk osób upoważnionych do prowadzenia wymienionej książki. Książka ewidencji sprzętu w użytkowaniu KPP [..], P - 210/08 zarejestrowana 13 lutego 2008 roku, rozpoczęta dnia 29.01.2008 roku zawiera ponumerowane strony od 1 do 101, znajduje się w niej skorowidz z nazwą sprzętu i nr strony. Na każdej stronie wpisana jest nazwa sprzętu, urządzenia (zgodnie z przypisanym nr strony w skorowidzu) znajdują się również rubryki z l.p., datą zapisu, nazwa dokumentu, numer dokumentu, data dokumentu, w użytkowaniu, w magazynie, stan ogólny (ilość przychodu, rozchodu, stan, wartość) w zawieszeniu. W/w książce nie ma żadnych podpisów osób prowadzących oraz nazwisk osób upoważnionych do prowadzenia wymienionej książki. Skarżący w żaden sposób nie podważył wiarygodności powyższych zapisów.

W ocenie Sądu, w tej sytuacji brak było podstaw do ustalenia, że w dniu 10 września 2012 r. skarżący podjął czynności służbowe. Zapisy książki pobierania kluczy od magazynu uzbrojenia świadczą jedynie o tym, że skarżący pobierał klucze gdy był przy otwieraniu i zamykaniu magazynu, wówczas gdy na mocy decyzji z dnia 19 grudnia 2012 r. i 1 lutego 2013 r. czynności miały wykonać powołane komisje w obecności skarżącego. Pełnienia służby we wrześniu nie potwierdza zeszyt ewidencji kluczy od pokoju nr 64 ani książka wydawania broni. Brak możliwości podjęcia czynności służbowych w dniu 10 września 2012 r. wynika również z oświadczenia samego skarżącego, złożonego przed Sądem w dniu 13 listopada 2014 r. Wynika z niego, że nie mógł on przebywać na terenie komendy w czasie zwolnienia lekarskiego. Dopiero gdy zażądał dokumentu legalizującego jego obecność w jednostce w czasie zwolnienia lekarskiego, stało się to możliwe na podstawie decyzji o powołaniu komisji. Wówczas jak wynika z akt sprawy, mógł być obecny przy czynnościach komisji, na własną prośbę – co podkreślił Sąd w wydanym wcześniej wyroku.

W świetle powyższych ustaleń, dodatkowym argumentem popierającym stanowisko organu, że w tym dniu skarżący nie pozostawał w służbie jest fakt nie podpisania listy obecności.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wykonał wskazania wynikające z uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Gd 885/13 a Sąd ponownie rozpoznający sprawę nie znalazł podstaw do uznania, że decyzja ta nie odpowiada prawu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z.N., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przejawijające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego mogły doprowadzić do rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego. Sąd I instancji przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy w postaci dokumentów świadczących na niekorzyść skarżącego, nie dostrzegając, że materiał ten mógł i powinien być uzupełniony o przesłuchanie G.G., J.Ł., i M.S., a także ewentualnie o opinię biegłego z zakresu badania pisma ręcznego w razie wyraźnego kwestionowania przez organ zapisów czynionych przez skarżącego w książkach ewidencji sprzętu w użytkowaniu P-209/08 i P-2010/08.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu. W badanej sprawie nie można dopatrzeć się żadnej z takich wad, która mogłaby świadczyć o nieważności postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Dlatego skarga kasacyjna podlegała rozpatrzeniu wyłącznie w granicach wyznaczonych sformułowanymi w niej zarzutami.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie na zarzucie niezastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 K.p.a. Naruszenia w/wym. przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w przyjęciu za podstawę oceny zaskarżonej decyzji niekompletnego materiału dowodowego – bez zeznań świadków G.G., J.ł. i M.S.. Osoby te miałyby potwierdzić, że w dniu 10 września 2012r. skarżący wykonywał obowiązki służbowe (wydawał amunicję z magazynu ).

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie z następujących powodów.

Po pierwsze w celu skutecznego oparcia skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kasacyjnie, że wytknięte Sądowi I instancji uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wynikającym z art. 176 P.p.s.a., jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. Między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy ( por. wyroki NSA z dnia 13 listopada 2015r. I OSK 1060/14 LEX nr 1989804, z dnia 13 stycznia 2016r. I GSK 1021/14 LEX nr 2032540, z dnia 17 listopada 2015r. II OSK 609/14 LEX nr 1990888 ).

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie dotknięta jest brakiem formalnym w tym zakresie, albowiem nie wykazano w niej istotnego wpływu wytkniętych nieprawidłowości na rozstrzygnięcie sprawy.

Po drugie trzeba zauważyć, że okoliczność pełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych w dniu 10 września 2012r. została podniesiona przez skarżącego dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący nie wspominał o tym w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [..]z dnia 16 lipca 2013r., nie zgłaszał też stosownych wniosków dowodowych po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2014r. III SA/Gd 885/13, pomimo że jednym z powodów uwzględnienia jego skargi przez Sąd była konieczność wyjaśnienia, czy pełnił służbę w dniu 10 września 2012r. Skarżący do momentu wniesienia skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie przejawiał żadnej inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania, że pełnił służbę w w/wym. dniu, podczas gdy zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Realizacja zasady wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a. przejawia się w prawie do inicjowania postępowania oraz prawie wypowiadania się co do treści żądania, ale także w prawie do uczestniczenia w czynnościach podejmowanych przez organ. Nie chodzi tutaj jedynie o prawo bycia obecnym, ale prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego przez stronę poprzez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.), a przez to - wpływ na stosowanie normy praw materialnego lub procesowego. Przez udział w postępowaniu administracyjnym należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale też w czynnościach decydujących.

W sytuacji gdy skarżący nie skorzystał z przysługujących mu praw jako strona postępowania nie może na obecnym etapie skutecznie podnosić zarzutu nie przeprowadzenia przez organ określonych dowodów, szczególnie w sytuacji gdy w dniu 10 września 2012r. skarżący korzystał ze zwolnienia lekarskiego, co z założenia wykluczało jednoczesne pełnienie służby.

Po trzecie nawet gdyby przyjąć, że istotnie skarżący w dniu 10 września 2012r. tak jak twierdzi w skardze do Sądu I instancji wykonywał czynności służbowe na prośbę ówczesnego Naczelnika Prewencji – J.Ł. w związku z koniecznością wydania amunicji policjantom przygotowującym się do konkursu, to w okolicznościach niniejszej sprawy nie oznacza to wcale iż skarżący przystąpił do służby. Służbę w Policji może pełnić osoba zdolna do niej. Skarżący od dnia 25 sierpnia 2012r. nieprzerwanie do dnia 29 maja 2013r. nie był zdolny do pełnienia służby, czego potwierdzeniem są zwolnienia lekarskie z których korzystał. W takiej sytuacji nie można twierdzić, że w dniu 10 września 2012r. skarżący będąc w czasie zwolnienia lekarskiego w Komendzie Powiatowej Policji w [..]podjął służbę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednorazowe wykonanie przez policjanta korzystającego ze zwolnienia lekarskiego czynności służbowych, uzasadnione szczególnymi okolicznościami ( tylko skarżący i jego zastępca, który także korzystał ze zwolnienia lekarskiego mieli wstęp do magazynu broni ) nie oznacza podjęcia służby. Przyjęcie koncepcji skarżącego, że pełnił on służbę mogłoby wywołać dla niego negatywne konsekwencje finansowe i świadczyłoby o nadużyciu prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.