Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 641/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 marca 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za lata 2008 - 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 641/14

UZASADNIENIE

I.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 17 marca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego L. K. od decyzji Wójta Gminy z 9 sierpnia 2013 r.

(nr [...]) w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w sprawie wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości za lata 2008 - 2013r., na podstawie art. (y) § 1 pkt. 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z zm.; dalej jako O.p.) oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 i 5 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z 2011r. Dz. U. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.; u.p.o.l.) i art. 1 ustawy z dnia 15.11.1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity z 2006r. Dz. U. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej jako u.p.r.) oraz uchwał Rady Gminy z 30.10.2007r., 28.11.2008r., 11.09.2009r., 24.09.2010r., 9.11.2011r., i z dnia 9.11.2012r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

II.

Stan sprawy: decyzją z 9.08.2013r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008 - 2013r. Wójt Gminy ustalił skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne:

1/ za 2008r. w kwocie 3.988 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RV1 o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 1,36 ha - 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26,589 m2, według stawki 0,15 zł za m2 w kwocie 3.988,40 zł;

2/ za 2009r. w kwocie 4.786 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 10 lat o pow. 1,36 ha - 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26,589 m2, według stawki 0,18 zł za m2, w kwocie 4.786 zł;

3/ za 2010r. w kwocie 5.052 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 1,36 ha - 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26,589 m2, według stawki 0,19 zł za m2, w kwocie 5.052 zł;

4/ za 2011r. w kwocie 5.318 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RV1 o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 1,36 ha - 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26,589 m2, według stawki 0,20 zł za m2, w kwocie 5.318 zł;

5/ za 2012r. w kwocie 5.584 zł, w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 1,36 ha - 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26.589 m2, według stawki 0,21 zł za m2 w kocie 5.318 zł;

6/ za 2013r. w kwocie 5.850 zł w tym podatku rolnego za grunty orne RVI o pow. 10,9691 ha, za użytki zielone o pow. 2,16 ha oraz podatku leśnego za lasy z drzewostanem w wieku do 40 lat o pow. 1,36 ha – 0,00 zł, natomiast wysokość podatku od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 26,589 m2 według stawki 0,22 zł za m2 w kocie 5.318 zł (łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2008-2013 wyniosło 30.578 zł).

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że skarżący jest właścicielem działek o łącznej pow. 17,148 ha. Działki nr (a), (b), (c), (d) i (e) o pow. 2,6589 ha położone w R., oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K - użytki kopalne; działka nr (f) o pow. 1,36 ha, położona w R. stanowi las (Ls); działki nr (g), nr (h) i (i) o pow. 8,38 ha, położone w G., oznaczone są w ewidencji gruntów jako grunty orne (RV1) i użytki zielone (PsVI); działki nr (j) i (k) o pow. 4,7491 ha położone w L., oznaczone są jako RVI - użytki rolne.

Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że użytki kopalne należą do gruntów zurbanizowanych i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W toku postępowania strona złożyła informacje w sprawie podatku od nieruchomości, w którym wykazała użytki kopalne jako pozostałe grunty.

Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 i § 3 O.p. i art. 191 O.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, które nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że działki nr (b), (c), (d) i (e) zostaną zaklasyfikowane jako leśne/rolnicze, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, co wyłącza je z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem strony, przeciwnym dowodem do ewidencji gruntów i budynków, jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą z dnia 16.01.2007r.; działki nr (c), nr (d) i (e), zgodnie z tym planem, stanowią tereny lasów, a działka nr (b) położona jest na terenie rolniczym i leśnym.

Jednocześnie skarżący, w treści odwołania, skorygował deklarację podatkową dot. podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania informował organ, że występuje o zmianę klasyfikacji gruntów, a pomimo tego organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję, pomijając tak istotną okoliczność sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w uzasadnieniu decyzji wskazanej w pkt I uzasadnienia, podkreśliło, że zasadnie ustalono dla właściciela nieruchomości (11 działek), wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008 do 2013r., w tym podatku rolnego i leśnego w wysokości 0,00 zł oraz podatku od nieruchomości za grunty o pow. 26,589 m2, według stawki jak dla gruntów pozostałych, w wysokości 30.578 zł. Z wypisów z rejestru gruntów, znajdujących się w aktach sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem przedmiotowych działek; działki nr (a), nr (b), (c), nr (d) i (e) oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków symbolem K.

Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego, że działki te podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości.

Odnosząc się do kwestii opodatkowania gruntu podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym Kolegium wyjaśniło, iż ustawa z 12.01.1991 o podatkach i opłatach lokalnych reguluje kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości; z mocy art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Kolegium podkreśliło, że działki nr (a), nr (b), (c), nr (d) i (e) oznaczone są w ewidencji gruntów symbolami K – co wynika z akt postępowania podatkowego; działki oznaczone tym symbolem organ podatkowy pierwszej instancji opodatkował podatkiem od nieruchomości – skoro działki te nie są zakwalifikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i nie zalicza się ich do użytków rolnych.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Strona, jak wynika z akt sprawy, nie złożyła takiej informacji w terminie. Organ pierwszej instancji po otrzymaniu ze Starostwa Powiatowego zawiadomienia o zmianie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, wystąpił do skarżącego o przedłożenie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego. Skarżący złożył informację w sprawie podatku leśnego za działkę nr (f), podatku rolnego za działki nr 18(b), nr (g), nr (h). nr (i), nr (l), nr (ł), nr (j) i nr (k) oraz podatku od nieruchomości za działki nr (m), nr (n), nr (o), nr (p), nr (r), nr (s), nr (t), nr (u), nr (w), nr (y), nr (a), nr (b), nr (c), nr (d) i nr (e), nazywając to korektą informacji.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 10.06.2013r. wszczął postępowanie w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2008-2013r. Zaskarżoną decyzją, jak już wskazano, ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za działki, których właścicielem jest L. K.; natomiast odrębną decyzją ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za nieruchomości, których współwłaścicielami są M. K. i L. K. (por. I SA/Gd 642/14).

Organ pierwszej ustalił (pisma do Starostwa Powiatowego), że nie wpłynął wniosek strony o zmianę klasyfikacji gruntów; pismo strony z dnia 1.08.2013r., w którym informuje, iż "zlecił klasyfikację tych gruntów ekspertom, których ocena może stanowić dla Gminy podstawę naliczenia podatku", nie może – zdaniem Kolegium - stanowić o tym, iż organ pierwszej instancji pominął istotne okoliczności sprawy. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonuje wymiaru danin publicznych w tym podatków, na podstawie danych wynikających z rejestru gruntów; nie jest organem prowadzącym ewidencję gruntów, zobowiązany jest przy wydawaniu decyzji oprzeć się na danych wynikających z ewidencji gruntów. A z ewidencji gruntów, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe wynika, że działki nr (a), nr (b), (c), nr (d) i (e) oznaczone są w ewidencji gruntów symbolami K czyli, że są sklasyfikowana jako zurbanizowane tereny niezabudowane, a nie jako użytki orne.

Zasadnie też, zdaniem Kolegium, organ podatkowy ustalił wysokość podatku od nieruchomości na podstawie stawek podatku od nieruchomości określonych przez uchwały Rady Gminy za poszczególne lata, w sprawie podatków i opłat lokalnych, według stawki jak dla gruntów pozostałych.

W sprawie nie zostały również naruszone przepisy, na które powołano się w odwołaniu; organ pierwszej instancji nie pominął faktów znanych organowi z urzędu; organ ten wiedział, że działka nr (b), zgodnie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego obrębu geodezyjnego znajduje się na terenie oznaczonym w planie, jako tereny rolnicze oraz lasy, a działki nr (c). (d) i (e) na terenie oznaczonym jako tereny lasów. Jednak decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów ma ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium wyjaśniło także, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, co oznacza, że podatek ten jest ponoszony bez względu na to czy jest wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem i bez względu na intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz niezależnie od tego czy przedmiot opodatkowania przynosi dochody czy nie.

Z uwagi na to, że Wójt Gminy ustalił wysokość podatku za lata 2008-2013r. zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy zastosowaniu stawek podatku określonych w uchwałach Rady Gminy, gdzie stawki podatku od nieruchomości określono od 1 m2 powierzchni od gruntów pozostałych w wysokości odpowiednio w 2008r. - 0,15 zł, poprzez stawki w wysokości 0,18 zł, 0,19zł, 0,20 zł, 0,21 zł do 0,22 zł w 2013r., organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, uznając iż zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

III.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący powtórzył zarzuty, zgłoszone w postępowaniu odwoławczym.

Dodatkowo skarżący podał, iż złożył w dniu 18.10.2013r. wniosek w Starostwie Powiatowym o zmianę klasyfikacji gruntów i dlatego wnosi o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem rozstrzygniecie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego.

IV.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, Kolegium wyjaśniło, że przy podejmowaniu decyzji organy administracyjne zobowiązane są uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący w czasie podejmowania decyzji. A w toku postępowania przed organami obu instancji strona nie przedstawiła dowodu, że nastąpiła zmiana kwalifikacji gruntów. Kolegium wyjaśniło także, że w przypadku zmiany kwalifikacji gruntów skarżący będzie mógł wystąpić do organu podatkowego pierwszej instancji z odpowiednim wnioskiem o zmianę decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

V.

Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Sąd administracyjny bowiem został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym

dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

Stan faktyczny sprawy został wyżej szczegółowo przedstawiony i nie będzie powtarzany w całości. W dalszej części uzasadnienia jego elementy będą przywoływane wyłącznie w zakresie niezbędnym do oceny prawidłowości dokonanej przez organ subsumcji.

VI.

O kwalifikacji gruntu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów – a nie informacje wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego; z dyspozycji art. 21 ustawy z 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 100, poz. 1086 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. 2010r., nr 193, poz. 1287; dalej jako u.p.g.k.) wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i podatkowych. Skoro podstawą wymiaru podatków, zgodnie z przywołanym przepisem, są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, to dotyczy to również zobowiązania łącznego. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w ewidencji dane mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p.; stąd też wynika nie uwzględnienie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego.

Podważenie zapisów wynikających z ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, bowiem w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe.

Z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku; przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania.

Innymi słowy - nie można pominąć zapisów dotyczących danego obszaru, a wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2014r. w sprawie II FSK 1661/12, Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał o utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądach w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. Unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 u.p.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Tym samym oparcie rozstrzygnięcia na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest jak najbardziej prawidłowe i nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. NSA podkreślił, że dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tych właśnie ewidencji.

W wyroku z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji; przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. NSA podkreślił, że od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (przywołano również wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). W innym orzeczeniu (wyrok z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10), NSA podkreślał, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji. Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały NSA z 27 lutego 2012 r., (uchwała składu 7 sędziów NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11).

Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli zatem w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, wówczas dopiero pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości.

Do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą, w tym przedmiocie, wszystkie organy i sądy.

VII.

Sąd nie stwierdza również naruszenia przepisów postępowania. Nie naruszono w rozpoznawanej sprawie żadnej z zasad postępowania, w tym zasady czynnego udziału podatnika w toczącym się postępowaniu podatkowym. Nie naruszono też art. 200 § 1 O.p. ani też zasady czynnego udziału podatnika na każdym etapie postępowania podatkowego (art. 123 § 1 O.p.).

W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stronie nakazem płatniczym łączne zobowiązanie pieniężne.

Reasumując:

1/ o kwalifikacji gruntu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów – a nie informacje wynikające z planu zagospodarowania przestrzennego;

2/ prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w ewidencji gruntów i budynków nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości;

3/ podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a następnie - w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń - na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości.

Nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem, a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja

ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.

EK