Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 321/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska ( spr. ) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi D. L. - [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] października 2002 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz D. L. - [...] kwotę 80 zł ( osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania 3. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Protokołem z dnia [...] października 2002 r. sporządzonym przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w [...] poddano kontroli należący do [...] pojazd [...] nr rej. [...]. W świetle ustaleń protokołu kontroli transport dokonywał się bez posiadania w pojeździe dowodu dokonania opłaty za poruszanie się po drogach krajowych, a także wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2002 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 6.000 zł. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano przepis art. 92 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W świetle tego przepisu, według redakcji obowiązującej w dacie wydania decyzji, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganej licencji oraz wypisu z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych stanowiącego załącznik do tej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia podlega karze pieniężnej w wysokości od 200zł. do 15.000zł. Takiej samej karze podlega ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z ust. 2 cytowanego artykułu minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, zróżnicowane w zależności od ich rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości. Kwestię wysokości kar pieniężnych regulowało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999). W świetle Lp. 1.3 załącznika do cytowanego rozporządzenia kara za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia wynosi 2.000 zł. zaś zgodnie z Lp. 6 kara za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych wynosi 4.000zł.

W następstwie odwołania skarżącego, ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2002 r. Zgodnie z przepisem art. 42 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, na który powołał się Główny Inspektor Transportu Drogowego, przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Ponadto wspomniany organ powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684). Stosownie do § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty (§ 4 ust. 2 rozporządzenia ). Jak stwierdził organ administracji, zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym karze podlega przejazd po drogach krajowych pojazdem służącym do wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczania tej opłaty. Wobec braku dowodu wniesienia opłaty, co ustalił protokół z zatrzymania i kontroli pojazdu, nałożono na skarżącą karę przewidzianą pod lp. 6 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym. Kara 2.000zł została nałożona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w związku z art. 33 tej ustawy stanowiącym, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności. Wysokość kary określiło cyt, rozporządzenie w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym pod lp. 3 załącznika do tego rozporządzenia.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art.7,10 i 107 § 3 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie:

* ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana

p.s.a.,

* ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 % 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma więc miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] października 2002 r. naruszają prawo w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Jak wynika ze złożonego odwołania, skarżąca w czasie dokonywania kontroli pojazdu nie dokonała opłaty za przejazd po drogach krajowych. Fakt ten tłumaczyła koniecznością dojazdu do miejsca, w którym taką opłatę można nabyć. Tłumaczenie to pozostaje bez wpływu na to, że działaniem takim naruszyła art. 42 ust. 1 oraz art.87 ust.l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ), co skutkować musiało nałożeniem na przewoźnika kary pieniężnej zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Wysokość tej kary ustalona została na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 115, poz. 999 ) zgodnie z lp. 6 załącznika do tego rozporządzenia. Sąd nie kwestionuje podstawy nałożenia kary w wysokości 4.000zł w sytuacji, gdy poza sporem jest, iż opłata drogowa nie została uiszczona i dowodu dokonania tej opłaty nie mogło być w ogóle.

Inaczej rzecz się ma z ustaleniem kary 2.000zł. za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Skarżąca składając odwołanie od decyzji, w której wyraziła swoje z niej niezadowolenie, załączyła dokumenty z których wynikało, że jej firma świadczy poza usługami budowlanymi i sprzedażą materiałów budowlanych również usługi transportowe. Sąd uznał, że jest to istotna okoliczność w sprawie, bowiem wykonywanie przewozu osób lub rzeczy w sposób zarobkowy wyklucza uznanie takiego przewozu za przewóz na potrzeby własne zgodnie z przywołanym w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym określeniem tego terminu. Organ nie odniósł się do dowodów dołączonych przez stronę postępowania do odwołania i nie przeprowadził w tej materii postępowania wyjaśniającego. Obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika wprost z art. 7 oraz 77 Kpa. a strona postępowania składając odwołanie, zgodnie z art. 128 Kpa nie musiała szczegółowo uzasadniać swego wniosku. Dołączając stosowne dokumenty, które w jej ocenie zasługiwały na podanie ich do wiadomości organu, miała prawo oczekiwać, że zostaną one wnikliwie przez ten organ zbadane i ocenione w zakresie ich wagi dla przedmiotowej sprawy, jednak tak się nie stało. Naruszenie przywołanych przepisów postępowania miało w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy i z tego względu zaskarżona decyzja nie mogła się utrzymać.

Mając powyższe na uwadze, a także fakt iż decyzja wymierzyła poprzez zsumowanie przewinień jedną karę w wysokości ó.OOOzł, Sąd na podstawie art. 145 ust. 1 pkt c) ppsa. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję w całości

Zgodnie z art. 152 ppsa. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a.