Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 646/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 25 sierpnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Komunikacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2006 r. SKO[...] w przedmiocie wysokości opłaty za umieszczenie reklamy w pasie drogowym postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Dnia 24 kwietnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją ostateczną o numerze SKO [...], uchyliło zaskarżoną przez T.P. decyzję z dnia [...] 2005 r. Zarządu Dróg i Komunikacji, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, o numerze [...], w części dotyczącej wysokości opłaty z tytułu umieszczenia reklamy w pasie drogowym i orzekło o ustaleniu powyższej opłaty w wysokości [...] zł ([...] m2 x [...]x 365).

Na decyzję organu II instancji skargę wniósł organ orzekający w I instancji- działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zarząd Dróg i Komunikacji wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji jako naruszającej prawo materialne poprzez błędna wykładnię art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że została wniesiona przez nieuprawniony podmiot, gdyż skarżącemu jako organowi administracyjnemu I instancji nie przysługuje legitymacja strony postępowania uprawniająca do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Podstawę prawną wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowiła: ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 204 z 2004 r., poz. 2086 z późn. zm..) wraz z przepisami wykonawczymi. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 pkt. 3i 4, w zw. z art. 21 oraz art.38 ust. 3 art. 40 tej ustawy- uprawnionym do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wysokości opłaty za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi powiatowej jest zarząd powiatu, a drogi gminnej-wójt (burmistrz, prezydent).

Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. - w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są: skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a art. 50 p.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi. Zarówno te przepisy p.p.s.a. jak i art. 50 p.p.s.a. definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie - w tym wypadku działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Zarząd Dróg i Komunikacji. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001 r. I SA 398/00 (LEX nr 54728)) "gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencje do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach lub obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego".

Podobne rozwiązanie powyższych kwestii znalazło wyraz w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 (ONSA 2003, nr 4, poz. 115) formułującej zasadę, iż "powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w których nie ma ona legitymacji procesowej". Strona bowiem jest pojęciem materialnym, a nie procesowym.

Takie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało wyrażone w szeregu orzeczeń wymienionych przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę.

W szczególności pogląd ten został zaakcentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4/7): w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się "sędzią we własnej sprawie".

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sad Administracyjny uznał skargę działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Zarządu Dróg i Komunikacji na decyzję organu odwoławczego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a- orzekł jak w sentencji.