Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 5/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39  ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1148
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. S., R. S. na czynność Burmistrza [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zorganizowania dowozu ucznia do specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Pismem z [...] października 2019 r., skarżący: K. S. i R. S., reprezentowani przez radcę prawnego, wystąpili do Burmistrza Miasta z wnioskiem o organizację przez gminę M. bezpłatnego dowozu ich syna J. S. zam. W M., ucznia Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego w S. do tej placówki. Wnioskodawcy powołali się na treść art. 39 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1148 – dalej "p.o"), wyrok WSA w Białymstoku z 21 marca 2019 r. o sygn. II SA/Bk 778/18, wskazując, że istnieje możliwość zapewnienia dowozu ww. ucznia przy wykorzystaniu usług podmiotu, który ów dowóz dotychczas wykonywał (na zlecenie SOSW w S.), niemniej zapewnianie i finansowanie przez SOSW dowozu ucznia jest w świetle art. 32 ust. 6 p.o. niedopuszczalne. Do wniosku dołączono zaświadczenie o zapisaniu dziecka do SOSW w roku szkolnym 2019/2020 oraz orzeczenie nr [...] Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w M. z [...] września 2013 r. o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka.

Pismem z [...] października 2019 r. nr [...], Dyrektor Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M., poinformował skarżących, że

- wystąpił do dyrekcji Zespołu Placówek Specjalnych w S. , jako najbliższej placówki od miejsca zamieszkania dziecka, z prośbą o przekazanie informacji w zakresie możliwości realizacji obowiązku szkolnego oraz orzeczenia o kształceniu specjalnym J. S.;

- jak wynika z pisma dyrektora ZPS w S., ww. placówka realizuje obowiązki w zakresie realizacji obowiązku szkolnego i realizacji orzeczenia o kształceniu specjalnym dla J. S. z uwzględnieniem wszystkich wymogów określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Rodzice dziecka nie kontaktowali się jednak z ww. placówką,

- gmina M. zapewnia wszystkim niepełnosprawnym dzieciom dowóz do najbliższej placówki spełniającej potrzeby edukacji dziecka, przy czym wybór innej placówki przez rodziców niesie za sobą obowiązek pokrycia przez nich kosztów dowozu do tej placówki,

- proponuje pokrycie części kosztów dowozu dziecka do wskazanej przez wnioskujących placówki, w zakresie w jakim odpowiadają kosztom drogi od miejsca zamieszkania do Zespołu Placówek Specjalnych w [...], stosownie do treści art. 39 ust. 4 pkt 3 p.o.

K. S. i R. S., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego czynność Burmistrza Miasta polegającą na odmowie zorganizowania dowozu ich syna, J. S. do SOSW w S., wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej czynności zarzucili naruszenie art. 39 ust. 4 pkt 1 oraz art. 127 ust. 7 p.o. poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że gmina może dowolnie proponować, których z obowiązków (dowożenie lub zwrot kosztów dowozu organizowanego przez rodzica) może wykonywać, uznaniu, że obowiązki gminy z art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. dotyczą wyłącznie najbliższej odległościowo szkoły, oraz uznaniu, że w świetle ww. przepisów gmina uprawniona jest do dokonywania zwrotu kosztów dowozu ucznia niepełnosprawnego w zakresie w jakim odpowiadają kosztom drogi od miejsca zamieszkania ucznia do najbliższej odległościowo szkole.

W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazali, że przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. przyznaje rodzicom prawo do żądania, w przypadku niezapewnienia przez rodziców dowożenia dziecka do szkoły, ażeby gmina zapewniła dziecku bezpłatny transport. Stwierdzili, że nie są w stanie zorganizować owego transportu samodzielnie, a tym samym gmina M. jest obowiązana do zapewnienia ich dziecku bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do szkoły. Przywołali treść art. 127 p.o. Wskazali, że pojęcie "najbliższej szkoły" należy rozumieć przez pryzmat nie tylko położenia geograficznego, ale możliwości placówki do najpełniejszej realizacji zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.

Podnieśli, że Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawcy w S. funkcjonuje od 1999 roku na bazie wcześniejszej Szkoły Podstawowej Specjalnej nr [...] w S.. Jest on wyspecjalizowanym ośrodkiem umożliwiającym realizację obowiązku szkolnego dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim a także ze sprzężonymi niepełnosprawnościami np.: upośledzenie umysłowe i mózgowe porażenie dziecięce, autyzm. Placówka posiada odpowiednią bazę, opiekę lekarską oraz wykwalifikowaną kadrę specjalistów. Dzieci i młodzież objęci są terapiami zgodnie z indywidualnym programem edukacyjno - terapeutycznym : socjoterapią, terapią behawioralną, terapią logopedyczną i neurologopedyczną, alternatywnymi metodami komunikacji, terapią integracji sensorycznej, kynoterapią, hipoterapią, fizjoterapią, rehabilitacją ruchową, masażem rehabilitacyjnym, terapią taktylną, terapią odruchów posturalnych i dynamicznych wg S. Masgutowej, opieką psychologiczno- pedagogiczną, opieką pielęgniarską. Głównym zadaniem Ośrodka jest przygotowanie wychowanków, w miarę ich możliwości, do samodzielnego udziału w życiu społecznym poprzez integrację ze środowiskiem i zapewnienie warunków wszechstronnego rozwoju.

W ocenie skarżących, SOSW w S. jest instytucją przystosowaną do pracy z dziećmi autystycznymi oraz niepełnosprawnościami w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym, oferującą bardzo wszechstronne wsparcie i pomoc związaną z zajęciami specjalistycznymi, terapeutycznymi oraz rehabilitacyjnymi. Wskazali, że u J. S. zdiagnozowano głębokie upośledzenie umysłowe. Odbywa naukę w Oddziale Rewalidacyjnym. Wychowankiem SOSW w S. jest od 2010 r., kiedy to został zapisany do Przedszkola Specjalnego przy tym ośrodku. Wywodzili, że oczekiwana przez skarżony organ zmiana szkoły oznaczałaby, iż musiałaby nastąpić kolejna zmiana w życiu ww. chłopca, a uczniowie z ww. diagnozą mają zaburzone procesy adaptacyjne i nie tolerują zmian. Pojawienie się wokół nich innych, nieznanych osób, nowego otoczenia wpływa bezpośrednio na zaburzenie poczucia bezpieczeństwa oraz zachwiać równowagę emocjonalną i psychiczną. Nagła zmiana może niekorzystnie wpłynąć na efekty pracy terapeutycznej oraz postępy w rozwoju. Zakłócony zmianami tok terapeutyczny może wywołać zachowania niepożądane.

Skarżący wskazali, że w świetle wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2019 r. III SA/GI 492/19 "dobrem nadrzędnym jest dobro dziecka i warunki gwarantowane przez ośrodek, z którego korzysta mające realny wpływ na jego stan zdrowia. Kwestii wyboru ośrodka nie sposób pozostawiać uznaniu administracyjnemu organu, na którym spoczywa obowiązek, o jakim mowa w art. 39 pkt 2 ustawy z 2016 r. - Prawo oświatowe". W tym kontekście, w ocenie skarżących, szkołą najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o. jest SOSW w S. jako placówka wyspecjalizowana i zapewniająca najbardziej efektywne warunki nauki i rozwoju córki mandantki (omyłkowo wskazanej, zamiast syna skarżących – uwaga Sądu).

W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, przywoławszy pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego co do wykładni pojęcia "najbliższej szkoły podstawowej i ponadpodstawowej", zgodnie z którym cecha bliskości placówki winna być interpretowana z uwzględnieniem indywidualnych uwarunkowań sprawy, w tym przede wszystkim charakteru niepełnosprawności dziecka oraz warunków panujących w danej placówce, organ wskazał, że Dyrektor Zespołu Placówek Specjalnych w [...] potwierdził możliwość pełnej realizacji zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanego dla J. S., w tym o kontynuacji zajęć z oznaczonymi metodami terapii i jest to okoliczność niekwestionowana przez skarżących.

Potwierdzając prawo wyboru rodziców dziecka placówki, do której dziecko to ma uczęszczać, organ wskazał, że pomoc w postaci świadczenia transportu jest powiązana z administracyjną organizacją wykonywania zadań oświatowych, w tym ustalonymi warunkami realizacji i finansowania takich świadczeń. W ocenie organu, o ile dziecko może nadal uczyć się w wybranej przez rodziców szkole, to gmina nie może być obarczona refundacją kosztów wykraczających poza zakres obowiązkowych zadań gminy. Organ zwrócił uwagę, że zaproponował skarżącym zwrot kosztów w zakresie transportu do najbliższej placówki w gminie, umożliwiającej pełną realizację zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Wskazał też końcowo, że gmina M. nie ingerowała w wybór placówki, wykonuje swoje obowiązkowe zadania, a zaistniały spór wynika z odstąpienia przez Burmistrza S. od zawartego z rodzicami i realizowanego zobowiązania do dowożenia dziecka do swojej placówki.

W toku postępowania sądowo administracyjnego, pełnomocnik organu przedłożył dokumenty celem wykazania upoważnienia Dyrektora do działania w imieniu Burmistrza Miasta (pismo z dnia [...] czerwca 2020 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej czynności dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać przy tym należy, że odmowa zapewnienia zorganizowania uczniom dojazdu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. W brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zaskarżonej czynności stanowił on, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom pięcioletnim i sześcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym na podstawie art. 31 ust. 2 bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego lub ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego albo zwrot kosztów przejazdu dziecka i opiekuna na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice. Syn skarżących ur. [...].08.2005 r., w momencie zaskarżonej czynności organu miał ukończone 13 lat i w stosunku do niego zachodziła potrzeba kształcenia specjalnego, co wynika z orzeczenia o kształceniu specjalnym, jak i przepisu art. 35 ust. 1 p.o., który przewiduje obowiązek nauki do ukończenia 18 lat.

Sąd podziela stanowisko wypracowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym na użyte w art. 32 ust. 6 p.o. pojęcie "bliskości" składa się nie tylko element dotyczący położenia geograficznego, tj. odległości placówki od miejsca zamieszkania niepełnosprawnego dziecka, ale również element posiadania przez daną placówkę warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z rozpoznanym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element, jak zgodnie podnoszono w skardze i w odpowiedzi na nią, winien być oceniany indywidualnie w odniesieniu do treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego zaleceń, o charakterze quasi-opinii biegłych, nie może modyfikować organ reprezentujący gminę (vide: wyrok WSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt. III SA/Gd 897/18, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny: "szkołą najbliższą (...) jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu" (vide: wyrok NSA w Warszawie z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, dostępny jw.).

Rozważania co do prawidłowej wykładni pojęcia "najbliższej" szkoły, z uwzględnieniem zaprezentowanego wyżej stanowiska, dotyczą problemu, na którym koncentruje się spór pomiędzy skarżącymi a organem – Burmistrzem Miasta M.. Realia rozpoznawanej sprawy wskazują bowiem, że placówki realizujące obowiązek szkolny, wskazane odmiennie przez organ oraz skarżących znajdują się w różnych gminach. Skarżący domagają się od organu zapewnienia dowozu ich dziecka do Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w S., organ – odmawiając tego – wskazuje jako "najbliższą szkołę" spełniającą warunki realizacji orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dziecka, Zespół Placówek Specjalnych w [...], czyli na terenie gminy na terenie której dziecko zamieszkuje wraz z rodzicami.

Sąd podziela stanowisko organu, zgodnie z którym brak jest podstaw prawnych do żądania od gminy zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka niepełnosprawnego do placówki położonej w większej odległości od miejsca zamieszkania i dodatkowo w innej gminie w sytuacji, gdy w gminie zamieszkania dziecka, funkcjonuje szkoła pozwalająca realizować wszystkie z wytycznych zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego J. S. i możliwa jest nauka dziecka w tej placówce. Nie zostało w sprawie podważone, że Zespół Placówek Specjalnych w [...], zapewnia warunki pełnej realizacji zaleceń opieki nad niepełnosprawnym ww. dzieckiem, zawartych w orzeczeniu nr [...]. W odniesieniu do placówki w [...], wyczerpujące informacje (jak i gotowość do przyjęcia dziecka) przedstawił jej dyrektor w piśmie (i załączniku do niego) z dnia [...] października 2019 r., nr [...] (pismo w aktach sprawy). Co istotne, skarżący w toku postępowania sądowego nie zakwestionowali skutecznie możliwości realizowania zaleceń orzeczenia przez powyższą placówkę w [...]. Nie przedstawili również żadnych dowodów podważających zasadność stanowiska organu w tym zakresie. Należy dodatkowo wskazać, że nie kwestionowali również twierdzenia gminy, iż nie kontaktowali się z ww. palcówką w sprawie realizacji nauczania dziecka w niej.

W zakresie obowiązków ustawowych gminy M. znajdują się sprawy edukacji publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), których emanacją są obowiązki wskazane w ustawie Prawo oświatowe, i gmina wykonuje te obowiązki przy wykorzystaniu optymalizowanego m.in. pod te obowiązki budżetu własnego. Należy zatem uznać jej uprawnienie do skutecznej realizacji tych obowiązków również w drodze wskazywania rodzicom dziecka niepełnosprawnego najbliższej placówki spełniającej zindywidualizowane kryteria odczytywane na podstawie prawidłowo (tj. zgodnie z wcześniej przytoczonym stanowiskiem) wykładanego art. 32 ust. 6 p.o. Taka interpretacja spójna jest z art. 127 pkt 14 p.o., zgodnie z którym jeżeli orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zaleca kształcenie dziecka w szkole podstawowej, ogólnodostępnej lub integracyjnynej, odpowiednią formę kształcenia, na wniosek rodziców, zapewnia jednostka samorządu terytorialnego właściwa ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, do której zadań własnych należy prowadzenie przedszkoli lub szkół.

Jednostką samorządu terytorialnego właściwą ze względu na miejsce zamieszkania dziecka skarżących jest gmina M.. Art. 32 ust. 6 p.o. wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej", a nie wskazanej przez rodziców dziecka. Taką placówką na terenie gminy M. jest wskazywana przez organ placówka, tj. Zespół Placówek Specjalistycznych w [...], przy czym spełnia ona zarówno warunek odległości geograficznej od miejsca zamieszkania dziecka (najbliższej), jak i warunek możliwości urzeczywistnienia zaleceń zawartych w orzeczeniu nr [...].

Nadmienić należy, że nie jest wykluczone, iż za najbliższą jednostkę, o której mowa w art. 32 ust. 6 p.o., uznana będzie szkoła znajdująca się na terenie innej gminy, a nawet powiatu lub województwa, jeżeli na terenie gminy, w której dziecko niepełnosprawne mieszka, w najbliższej geograficznie odległości nie byłoby placówki zapewniającej dziecku niepełnosprawnemu realizację zaleceń dotyczących jego wychowania i kształcenia, wydanych z uwagi na stwierdzone niepełnosprawności dziecka (vide: wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 223/19, dostępny jw.) Taka sytuacja jednak bez wątpienia nie ma w niniejszej sprawie miejsca.

Nie zasłużyły na uwzględnienie zarzuty skarżących wyartykułowane w skardze. Organ nie naruszył art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o., albowiem został przez organ zinterpretowany i zastosowany a contrario prawidłowo. W ocenie Sądu nie doszło też do naruszenia art. 127 ust. 7 p.o. - zarzut naruszenia tego przepisu nie został w skardze uargumentowany, sam zaś przepis nie miał w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy sytuacji, w której dziecko legitymuje się opinią o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Zarzut braku podstaw do zaoferowania skarżącym zwrotu kosztów w zakresie, w jakim odpowiadają kosztom drogi do Zespół Placówek Specjalistycznych w [...], uznać należy za nietrafny z tego powodu, że kwestia rozliczeń pomiędzy organem a rodzicami co do kosztów należy do sfery umownej pomiędzy organem a rodzicami. Wskazana okoliczność stanowiła zatem propozycję umownego rozwiązania spornej kwestii. Zauważyć zresztą należy, że organ, poprzez swoją propozycję, rozszerzył – choć nie był do tego zobowiązany - prawo skarżących do wyboru szkoły, tj. nie ograniczył go tylko do właściwej skarżącym, ze względu na miejsce zamieszkania, szkoły, ale zaproponował finansowe rozwiązanie wspierające kontynuację edukacji dziecka skarżących w SOSW w S., mimo, że nie najbliższego, jednak zgodnie z wolą rodziców dziecka niepełnosprawnego.

W odniesieniu do wywodu skargi wskazującego na najlepsze przygotowanie SOSW w S. do realizacji opieki nad dzieckiem skarżących i jego nauki, wskazać należy, że Sąd dostrzega, iż zmiana środowiska szkolnego dziecka skarżących może wiązać się z trudnościami w adaptacji dziecka w nowym miejscu. Powtórzyć jednak należy, że przy ustalaniu placówki "najbliższej" bierze się pod uwagę najbliżej położoną placówkę, która jest w stanie zapewnić realizację wszystkich zaleceń zawartych w danym orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a nie taką, która zapewni to w mniemaniu rodziców dziecka najlepiej. Wniosek taki jest zgodny z ogólnymi założeniami udzielania świadczeń pomocowych finansowanych ze środków publicznych (a do takich świadczeń z pewnością zalicza się organizacja, normowanego w art. 32 ust. 6 p.o., bezpłatnego dowozu i opieki do placówki zapewniającej wychowanie przedszkolne), które ograniczają się zwykle do świadczeń "niezbędnych", a nie "najlepszych z możliwych". Gdyby wolą ustawodawcy było nałożenie na gminę obowiązku bezpłatnego transportu do szkoły wybranej przez rodziców, to z pewnością dałby temu wyraz w normie prawnej, której ustawa jednak nie zawiera. Zauważyć przy tym należy, że przekonanie skarżących o "lepszych" możliwościach SOSW w S. muszą być ocenione w kategoriach subiektywnej opinii, albowiem brak jest w sprawie dowodów podważających rzeczywistą możliwość realizacji zaleceń orzeczenia, w przypadku którejkolwiek z placówek.

W ocenie Sądu orzekającego prawo wyboru placówki edukacyjnej określone w art. 70 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) nie może być odczytywane bez uwzględnienia innych regulacji prawnych, w tym określonych w ustawie – Prawo oświatowe. Mając na względzie treść powoływanego wyżej art. 32 ust. 6 ustawy trudno oczekiwać, aby organy orzekające były zobowiązane do zapewnienia dowozu niepełnosprawnych dzieci i zapewnienia opieki w każdym przypadku, gdy rodzice wskażą - ich zdaniem - najbardziej odpowiednią placówkę oświatową. Regulacja ta wyraźnie stanowi o obowiązku zapewnienia niepełnosprawnym dzieciom bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do placówki "najbliższej" a nie wskazanej przez rodziców dziecka. W niniejszej sprawie organowi nie można więc postawić zarzutu działania niezgodnie z przepisami prawa. Żadna z obowiązujących regulacji normatywne nie nakłada bowiem na gminę obowiązku zapewnienia bezpłatnego transportu do placówki wskazanej przez rodziców, lecz do placówki najbliższej geograficznie, gdy zapewniają rzecz jasna odpowiedni dla potrzeb dziecka poziom edukacji i opieki. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Należy zauważyć, że przed tutejszym sądem toczy się jednocześnie kilka analogicznych spraw ze skarg rodziców dzieci niepełnosprawnych zamieszkałych na terenie Gminy M., których dzieci w poprzednim roku pobierały naukę w SOSW w S., a placówka ta ze środków budżetowych Gminy S. zapewniała pokrycie kosztów dowozu dzieci, także z zamieszkałych w sąsiedniej Gminie M.. Z uwagi na znaczące kłopoty finansowe Gminy S. i zakwestionowanie tego typu wydatków przez RIO w B., praktyki tej zaniechano. Ta jednak okoliczność nie stanowi samodzielnej przesłanki do, jak się zdaje oczekiwanego przez skarżących, przejęcia uprzednich zobowiązań Gminy S. do zapewnienia bezpłatnego dowozu dzieci do SOSW w S. – przez sąsiednią Gminę M..

Oceniając działania organu, Sąd zauważa ponadto, że organ uwzględniając specyficzne okoliczności sprawy oraz wolę rodziców prawidłowo – zgodnie z zasadą dobrej administracji oraz zasadą pogłębiania zaufania podmiotów inicjujących postępowanie administracyjne do władzy publicznej - zaproponował skarżącym alternatywne rozwiązanie poprzez zaoferowanie zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej odległości do najbliższej placówki za przejazd dziecka do wskazanego przez rodziców ośrodka. Propozycja ta stanowi wyraz troski i zrozumienia dla trudnej sytuacji życiowej skarżących, którzy nie zostali pozostawieni bez jakiejkolwiek pomocy ze strony organu administracji publicznej. Podkreślić należy, że w realiach tej konkretnej sprawy organ nie był zobowiązany do zapewnienia bezpłatnego transportu w czasie przewozu dziecka skarżących do ośrodka w S.. Skorzystał natomiast z przewidzianych prawem środków aby w znacznej części zrefundować koszty przejazdu dziecka i opiekuna w drodze umowy. W pewnym sensie organ wyszedł zatem naprzeciw oczekiwaniom skarżących, korelując dokonany przez nich wybór placówki z własnymi możliwościami finansowymi.

W ocenie Sądu, uwzględniając treść skarżonej czynności wyrażonej w piśmie z [...] października 2019r. podpisanym przez Dyrektora Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M., skargi, odpowiedzi organu na skargę oraz dokumentów przedłożonych za pismem z [...] marca 2019r. nie zachodzi wątpliwość (mimo niewłaściwego wskazania organu), że skarżona czynność została dokonana w imieniu Burmistrza Miasta i z jego upoważnienia, zgodnie z zakresem uprawnień wynikającym ze Statutu Zespołu Obsługi Szkół i Przedszkoli w M. nadanym uchwałą nr XIX/194/16 Rady Miejskiej w Mogilnie z dnia 13 kwietnia 2016r. (vide § 4 pkt 4 lit. e Statutu – k. 48 akt sądowych). Jak wynika z treści skargi, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, także skarżący nie mieli wątpliwości, że skarżona czynność jest czynnością dokonaną z upoważnienia Burmistrza Miasta podjętą w odpowiedzi na ich wniosek w sprawie zapewnienia dowozu niepełnosprawnego dziecka do SOSW w S..

Końcowo należy wskazać na nieadekwatność do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, okoliczności sprawy wskazywanej w piśmie procesowym skarżących z [...] czerwca 2020 r., jako wyznaczającej obowiązki gminy wobec rodzica dziecka niepełnosprawnego oraz oczekiwany czy też konieczny zakres szczegółowości wyjaśnienia przez organ gminy sposobu realizacji przez poszczególne placówki zalecanych zajęć. Podkreślenia wymaga, iż przywołany w sprawie wyrok WSA w Kielcach z 28 listopada 2018 r. sygn. II SA/Ke 661/18 dotyczy sprawy, w której uprzednio jednoznacznie stwierdzono, że pierwotna placówka nie zapewniała dziecku nie tylko realizacji zakresu zajęć określonych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego tj. odpowiednich metod pracy i zajęć, ale przede wszystkim nie zapewniała z uwagi na rodzaj schorzeń dziecka i konieczność związanych z tym warunków i zabiegów pielęgnacyjnych. W sprawie tej z powyższych względów rodzice przenieśli dziecko do innej, dalszej placówki realizującej wszystkie niezbędne wymogi i warunki uwzględniając stan zdrowia i niepełnosprawność dziecka. Spór opierał się na tym, że w kolejnym roku w związku z rozpoczęciem nauki szkolnej rodzice dziecka domagali się zapewnienia bezpłatnego dowozu dziecka do tej nowej placówki, a organ utrzymywał, że dawna placówka po remoncie i reorganizacji zapewnia realizację wszystkich zaleceń dla tego dziecka i jest zatem placówką najbliższą. W sprawie tej istniały zatem pierwotnie konkretne, istotne, udowodnione zastrzeżenia i zarzuty do prawidłowości realizacji nauczania względem tego dziecka. Do takiej zatem, oczywiście odmiennej niż w niniejszej sprawie, sytuacji faktycznej odnosił się sąd rozpoznając przywołaną w piśmie sprawę.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.