Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 555/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania Pana S. G., utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].08.2016r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...].08.2016 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] po rozpoznaniu - w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.11.2015 r., sygn. akt I OSK 421/14, wydanym w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - wniosku S. G. (reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego T. G.) o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...], orzekającej o zmianie użytku i klasy gruntu w działce ewidencyjnej nr [...] położonej w S. gmina K. w następujący sposób: dotychczasowe kontury klasyfikacyjne R V, Ps V i Lz w przedmiotowej działce zmienić na kontur klasyfikacyjny LsIV - który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV, odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...].08.2016 r., znak: [...], Pan S. G. złożył odwołanie do Głównego Geodety Kraju.

W wyniku rozpatrzenia odwołania i dokonania analizy materiału dowodowego Główny Geodeta Kraju stwierdził, że w rozpoznawanej spawie wnioskiem z dnia 10.10.2012r., uzupełnionym pismem z dnia 22.11.2012 r., Pan S. G. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...], orzekającej o zmianie użytku i klasy gruntu w działce ewidencyjnej nr [...] położonej w S. gmina K. w następujący sposób: dotychczasowe kontury klasyfikacyjne RV, Ps V i Lz w przedmiotowej działce zmienić na kontur klasyfikacyjny LsIV - który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV.

Zdaniem wnioskodawcy, jak wynika z jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...], oraz z odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora, decyzja Starosty, została wydana z rażącym naruszeniem m.in. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 19 ust. 2, art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o lasach, w zw. z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jak twierdzi strona przepisy wskazują wprost, iż zalesienie w przypadku lasów nie będących własnością Skarbu Państwa następuje w sposób określony w uproszczonym planie urządzenia lasu. Tymczasem ( ... ) Starosta swoją decyzją stwierdził, pomimo braku planu urządzenia lasu, że drzewa posadzone na działce [...] są lasem, tym samym (. .. ) nielegalnie dokonane zalesienie zostało uznane za legalnie posadzony las, podczas gdy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w żadnym razie nie zakładał przeznaczenia terenów działki [...] ( ... ) do zalesienia. Zdaniem wnioskodawcy Skoro (. .. ) dokonano zmiany rodzaju użytku w ten sposób, że działka [...] stała się użytkiem leśnym, to nie będzie już możliwości kwestionowania okoliczności istnienia na tej działce lasu, a tym samym powstanie konieczność respektowania nałożonych przez prawo ograniczeń wynikających z sąsiadowania (jego) nieruchomości (. . .) z lasem. Zatem w ocenie strony, ponosi ona negatywne konsekwencje nielegalnych zalesień dokonanych na działce sąsiedniej. Decyzja Starosty legalizuje istnienie lasu na działce [...], przez co ma negatywny wpływ na stosunki społeczno-gospodarcze przez ograniczenie prawa właściciela działki sąsiedniej do inwestowania.

Jak wynika z akt sprawy ww. decyzja Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...], której wyeliminowania z obrotu prawnego domaga się Pan S. G., została wydana na wniosek Pana J. H. z dnia 23.07.2009 r. (współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...]). Podstawę wydania tej decyzji stanowił operat gleboznawczej klasyfikacji gruntów, sporządzony przez [...] Biuro Geodezji i Terenów Rolnych sp. z 0.0. w N., na który składał się projekt klasyfikacji gruntów występujących na działce ewidencyjnej nr [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...].07.2009 r. pod nr [...].

Dokonując oceny prawidłowości decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 ., znak: [...], w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późno zm.) ewidencja gruntów i budynków obejmuje w odniesieniu do gruntów informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Już z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że ewidencja gruntów i budynków ma ze swej istoty charakter informacyjny i jest prowadzona w celu uporządkowania informacji o gruntach, jednakże nie rozstrzyga o ich przeznaczeniu (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9.07.2008 r., sygn. akt II SA/Gd 702/07). Ewidencja ta powinna być utrzymana w stałej aktualności zarówno co do stanu faktycznego, jak i prawnego.

Mając powyższe na względzie, w przypadku określenia rodzaju użytku gruntowego - las, decydującą rolę odgrywa stan faktyczny na gruncie, zaś kryteria gruntu, który może być sklasyfikowany jako las, zostały określone wart. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 z późn. zm.). Wyjątkiem od wyżej przedstawionej zasady ustalania tego rodzaju użytku gruntowego (las), na podstawie faktycznego sposobu użytkowania danego gruntu, jest przypadek, gdy dany grunt objęty jest treścią planu urządzenia lasu i uproszczonego planu urządzenia lasu. Wówczas, w myśl art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

W niniejszej sprawie, jak wskazują akta, obszar działki ewidencyjnej nr [...] nie był objęty uproszczonym planem lasu, więc w celu zakwalifikowania danego obszaru jako gruntu leśnego kluczowe znaczenie miał wyłącznie stan faktyczny na gruncie. Zgodnie z art. 3 ustawy o lasach, lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Jak wynika ze sporządzonego przez klasyfikatora gruntów, Panią E. G., protokołu z dokonanych w dniu [...].07.2009 r. czynności na gruncie, dotychczasowe kontury klasyfikacyjne RV, PsV i Lz ulegają zmianie na kontur. klasyfikacyjny Ls IV -; który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV. Przy czym, jak wskazano, przedmiotowa działka została zalesiona w 2008 r. zgodnie z zaleceniem Nadleśnictwa L.

Powyższe w ocenie organu znajduje potwierdzenie w piśmie Nadleśnictwa L. z dnia [...].06.2016 r., znak: [...], w którym stwierdzono Działka została zalesiona kosztem i staraniem Właściciela pod nadzorem merytorycznym Nadleśnictwa, które dokonało weryfikacji udatności zalesienia na w/w działce. Prace zalesieniowe zostały wykonane prawidłowo, udatność uprawy oceniono jako bardzo dobra ( ... ).

Wobec braku objęcia działki ewidencyjnej nr [...] uproszczonym planem lasu oraz stwierdzonego stanu faktycznego na gruncie, zarzut strony m.in. co do rażącego naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o lasach, zgodnie z którym powiększanie zasobów leśnych następuje w wyniku zalesienia gruntów oraz podwyższania produkcyjności lasu w sposób określony w planie urządzenia lasu, jest bezpodstawny. Moc wiążąca ustaleń tych planów w stosunku do danych wykazywanych w ewidencji gruntów i budynków, wynikająca z art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, dotyczy jedynie gruntów objętych planem, natomiast w przypadku braku takiego planu decydujące znaczenie dla określenia rodzaju użytku gruntowego ma definicja lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Podkreślić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom strony określenie nowego użytku gruntowego nie kształtuje nowego stanu faktycznego, a jedynie obrazuje na podstawie dokumentacji istniejący stan faktyczny, niezależnie od tego czy dany stan powstał w wyniku działań zgodnych z prawem, czy też nie, i nie przesądza o przeznaczeniu gruntu.

Nowo ustalony użytek gruntowy podlegał, zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gleboznawczej klasyfikacji gruntów, przeprowadzanej w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. nr 19, poz. 97 z póżn. zm.), które swą moc obowiązującą zachowało na podstawie art. 59 tej ustawy. Przepisy tego rozporządzenia regulujące zasady prowadzenia gleboznawczej klasyfikacji obowiązywały jedynie w zakresie, w którym nie były sprzeczne z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zatem, postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów mogło być prowadzone nie tylko w przypadkach przewidzianych w § 2 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów, ale także w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, czy też na indywidualny wniosek strony.

W niniejszej sprawie wyniki dokonanej klasyfikacji zostały wniesione na mapę (Mapa uzupełniająca z gleboznawczej klasyfikacji gruntów działki nr [...] ( ... i do rejestru klasyfikacyjnego (tabela obrazująca te wyniki), a następnie po okresie wyłożenia tych dokumentów do wglądu stron, w dniach od 13.07.2009 r. do 20.07.2009 r., w siedzibie [...] Biura Geodezji i Terenów Rolnych w N. sp. z 0;0., projekt klasyfikacji został sprawdzony przez inspektora ds. klasyfikacji gruntów.

Reasumując, organ uznał, że skoro ustalenia dokonane przez klasyfikatora gruntów co do istniejącego stanu faktycznego na gruncie potwierdzały zmianę użytku gruntowego występującego na działce ewidencyjnej nr [...], a przy tym także zmianę zasięgu konturu klasyfikacyjnego opisanego jako LsIV, nie można decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...], orzekającej o zmianie użytku i klasy gruntu w działce ewidencyjnej nr [...] położonej w S. gmina K. w następujący sposób: dotychczasowe kontury klasyfikacyjne R V, Ps V i Lz w przedmiotowej działce zmienić na kontur klasyfikacyjny LsIV - który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV, zarzucić rażącego naruszenia prawa, w tym przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawy o lasach oraz rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan S. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej:

1.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w zw. z art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, z całkowitym pominięciem znaczenia dla rozstrzygnięcia informacji o przeznaczeniu przedmiotowej działki zawartego w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 3 w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sporna działka stanowi las w rozumieniu ustawy pomimo niespełnienia przez nią przesłanki przeznaczenia do produkcji leśnej; b) art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 14 ust. 3 ustawy o lasach w zw. z § 13 ust. 2 pkt 15 i 16 uchwały nr [...] Rady Gminy K. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wobec nieobjęcia przedmiotowego gruntu planem urządzenia lasu możliwe jest dokonywanie zmian w ewidencji gruntów, które stoją w sprzeczności z miejscowym panem zagospodarowania przestrzennego;

c) art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy organ II instancji swoim działaniem doprowadza do utrzymania w obrocie prawnym decyzji wydanej bez podstawy prawnej, z naruszeniem postanowień zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przez co zostało naruszone prawo skarżącego do zagospodarowania terenu w sposób zgodny z warunkami w nim zawartymi.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie kontroli sądu poddano decyzję wydaną w trybie stwierdzenia nieważności. Dokonanie oceny, jej zgodności z prawem poddane, więc jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza, bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. W trybie nadzoru konieczność uznania decyzji za nieważną zachodzi jedynie w enumeratywnie wyliczonych ustawowo przypadkach (art. 156 § 1 k.p.a.), gdyż sprzeciwia się ono fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych. (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1998r. II S.A. 456/98).

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma w prawie bardzo istotne znaczenie. Przede wszystkim z tego powodu, że stanowi wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada, więc na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki tj. zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne. Trzecim elementem wymagającym zbadania są społeczne skutki, jakie wywołała decyzja.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zasadnie orzekające w sprawie organy uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., znak: [...] orzekającej o zmianie użytku i klasy gruntu w działce ewidencyjnej nr [...] położonej w S. gmina K. w następujący sposób: dotychczasowe kontury klasyfikacyjne RV, Ps V i Lz w przedmiotowej działce zmienić na kontur klasyfikacyjny LsIV - który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV..

Dokonując oceny prawidłowości decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 ., znak: [...], w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. w ocenie Sądu zasadnie organy wskazały na brzmienie art. art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ewidencja gruntów i budynków obejmuje w odniesieniu do gruntów informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

Z brzmienia tegoż przepisu wynika informacyjny charakter ewidencji gruntów i budynków oraz iż jest ona prowadzona w celu uporządkowania informacji o gruntach, jednakże nie rozstrzyga o ich przeznaczeniu. Ewidencja z zasady powinna być utrzymana w stałej aktualności zarówno co do stanu faktycznego, jak i prawnego.

Jak wynika z akt sprawy kontrolowana w postępowaniu nieważnościwym decyzja, została wydana na wniosek współwłaściciela działki ewidencyjnej nr [...]. Podstawę wydania tej decyzji stanowił operat gleboznawczej klasyfikacji gruntów, sporządzony przez [...] Biuro Geodezji i Terenów Rolnych sp. z o.o. w N., na który składał się projekt klasyfikacji gruntów występujących na działce ewidencyjnej nr [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...].07.2009 r. pod nr [...]. Nowo ustalony użytek gruntowy podlegał, zaś zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gleboznawczej klasyfikacji gruntów, przeprowadzanej w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. nr 19, poz. 97 z póżn. zm.), które swą moc obowiązującą zachowało na podstawie art. 59 tej ustawy. Przepisy tego rozporządzenia regulujące zasady prowadzenia gleboznawczej klasyfikacji obowiązywały jedynie w zakresie, w którym nie były sprzeczne z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Zatem, w sprawie mogło być prowadzone na wniosek strony postępowanie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nie tylko w przypadkach przewidzianych w § 2 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów, ale także w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków.

Wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę Skarżącą w sprawie zostało także ustalone w ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, że na działce której decyzja dotyczy znajduje się las. Jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji w przypadku określenia rodzaju użytku gruntowego - las, decydującą rolę odgrywa stan faktyczny na gruncie, zaś kryteria gruntu, który może być sklasyfikowany jako las, zostały określone wart. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 z późn. zm.). Wyjątkiem od wyżej przedstawionej zasady ustalania tego rodzaju użytku gruntowego (las), na podstawie faktycznego sposobu użytkowania danego gruntu, jest przypadek, gdy dany grunt objęty jest treścią planu urządzenia lasu i uproszczonego planu urządzenia lasu. Wówczas, w myśl art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

W niniejszej sprawie, jak wskazują akta, obszar działki ewidencyjnej nr [...] nie był objęty uproszczonym planem lasu, co nie jest kwestionowane przez stronę. W w celu zakwalifikowania danego obszaru jako gruntu leśnego kluczowe znaczenie miał zatem wyłącznie stan faktyczny na gruncie. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy o lasach, lasem jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Jak wynika z akt sprawy w tym ze sporządzonego przez klasyfikatora gruntów, Panią E. G., protokołu z dokonanych w dniu [...].07.2009 r. czynności na gruncie, dotychczasowe kontury klasyfikacyjne RV, PsV i Lz ulegają zmianie na kontur klasyfikacyjny Ls IV - który zostaje włączony do przyległego konturu LsIV. Przy czym, jak wskazano, przedmiotowa działka została zalesiona w 2008 r. zgodnie z zaleceniem Nadleśnictwa L. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie Nadleśnictwa L. z dnia [...].06.2016 r., znak: [...], w którym stwierdzono, że działka została zalesiona kosztem i staraniem właściciela pod nadzorem merytorycznym Nadleśnictwa, które dokonało weryfikacji udatności zalesienia na w/w działce. Prace zalesieniowe zostały wykonane prawidłowo, udatność uprawy oceniono jako bardzo dobra ( ... ). W sprawie nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek zagospodarowania w/w działki, weszła ona w skład istniejącego w sąsiedztwie konturu (lasu), a tym samym spełniona została przesłanka z art. 3 ust. 1 pkt a ustawy.

Wbrew zarzutom podniesionym, w skardze w sprawie nie można także wywieść, aby doszło do rażącego naruszenia art. 14 ust. 3 ustawy o lasach, zgodnie z którym grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom strony określenie nowego użytku gruntowego nie kształtuje nowego stanu faktycznego, a jedynie obrazuje na podstawie dokumentacji istniejący stan faktyczny, niezależnie od tego czy dany stan powstał w wyniku działań zgodnych z prawem (np. ustaleniami m.p.z.p), czy też nie, i nie przesądza o przeznaczeniu gruntu. Aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków dokonuje się na podstawie przedłożonych dokumentów: prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów. W praktyce oznacza to, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter techniczno-deklaratoryjny. Skoro więc ustalenia dokonane przez klasyfikatora gruntów co do istniejącego już (a nie planowanego) stanu faktycznego na gruncie potwierdzały zmianę użytku gruntowego występującego na działce ewidencyjnej nr [...], a przy tym także zmianę zasięgu konturu klasyfikacyjnego opisanego jako LsIV, nie można decyzji Starosty L. z dnia [...].10.2009 r., zarzucić rażącego naruszenia prawa, w tym przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i ustawy o lasach.

Tym samym Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ zarówno przepisów Konstytucji RP, prawa materialnego jak i procesowego i na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.