Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1707/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 i par. 2 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 149 ust. 1 pkt 7, art. 146 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1510
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 8, art. 11
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "dyrektor OW NFZ" lub "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., na podstawie art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1510 z późn. zm.) dalej "ustawa o świadczeniach", w zw. z art. 145a § 1 oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", oraz art. 104 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", po ponownym rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 czerwca 2014 r. S., ul. [...] [...], [...] W. (dalej "skarżący" lub "zakład lecznictwa"), wniesionego od rozstrzygnięcia postępowania [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej prowadzonego przez [...] Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia, w trybie konkursu ofert w rodzaju leczenie stomatologiczne, w zakresie świadczenia ogólnostomatologiczne, realizując wynikające z wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1274/18, zobowiązanie do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wymagań wskazanych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2015 r,, sygn. akt VI SA/Wa 3872/14, oddalił odwołanie.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] marca 2014 r. dyrektor OW NFZ ogłosił postępowanie nr [...] w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert w rodzaju leczenie stomatologiczne w zakresie świadczenia zgłoszonych żądań.

Do postępowania zostało złożonych 6 ofert. W dniu 23 kwietnia 2014 r. oferta skarżącego została odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach z powodu niespełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

W dniu 30 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł protest na czynność komisji konkursowej, zarzucając nieuzasadnione odrzucenie jego oferty. Komisja konkursowa nie podzieliła argumentacji skarżącego i postanowiła nie uwzględnić protestu.

Na podstawie informacji przedstawionych w ofertach złożonych przez oferentów system informatyczny NFZ wygenerował tzw. "ranking otwarcia" zawierający wstępną kalkulację łącznej liczby punktów uzyskanych za poszczególne kryteria oceny oferty oraz propozycję ilościowo-cenową. Następnie komisja konkursowa dokonała dalszej analizy ofert złożonych w postępowaniu i po przeprowadzeniu weryfikacji ofert postanowiła o zaproszeniu oferentów do negocjacji. Po przeprowadzeniu negocjacji komisja konkursowa sporządziła ranking końcowy, uwzględniający wszystkie oferty, które nie zostały odrzucone w toku postępowania konkursowego. Oferty zostały uszeregowane w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów oceny, z uwzględnieniem wyników negocjacji. Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 6 czerwca 2014 r. i do udzielania świadczeń wybrano 5 oferentów. Skarżący nie został wybrany do udzielania świadczeń z uwagi na wcześniejsze odrzucenie jego oferty przez komisję konkursową.

Skarżący złożył odwołanie od rozstrzygnięcia. Dyrektor OW NFZ w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję nr [...], w której nie uwzględnił odwołania.

W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dyrektor OW NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., utrzymał w mocy decyzję nr

[...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Na tę decyzję zakład lecznictwa wniósł skargę do WSA w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3872/14, WSA w Warszawie uchylił obie decyzje dyrektora OW NFZ, wskazując, że organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający, dlaczego oferta skarżącego nie mogła zostać oceniona z uwzględnieniem trybu, o którym mowa w § 8 Zarządzenia nr 77/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie stomatologiczne (dalej "zarządzenie nr 77/2013/DSOZ"). W ocenie Sądu, organ powinien przedstawić jakie były przyczyny nierozpoznanie wniosku zakładu leczniczego o zastosowanie odstępstwa o którym mowa w § 8 zarządzenia nr 772013/DSOZ.

Od wyroku WSA w Warszawie, organ wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 3358/15, NSA oddalił skargę kasacyjną.

W wyniku powyższego, w dniu [...] marca 2018 r. dyrektor OW NFZ wydał decyzję nr [...], oddalającą odwołanie zakładu leczniczego.

Na tę decyzję została wniesiona skarga do WSA w Warszawie.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1274/18, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., wskazując, że organ ponownie rozpatrując sprawę ustali rzeczywisty stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami zasady prawdy obiektywnej, a następnie uwzględniając wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3872/14, wyjaśni czy w sprawie prawidłowo nie zastosowano normy wynikającej z § 8 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ.

Wykonując powyższy wyrok, dyrektor OW NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., oddalił odwołanie zakładu leczniczego. Przeanalizował powtórnie dokumentację zebraną w toku postępowania i ustalił, że w postępowaniu nie zastosowano wobec żadnego z oferentów odstępstwa, o którym mowa w § 8 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ. Organ podkreślił, że szczególnej analizie poddana została oferta skarżącego.

Skarżący złożył ofertę na 17 334 punkty na miesiąc (od września na 17 333 punktów na miesiąc), które miały być realizowane przez 2 lekarzy w wymiarze 1,15 etatu przeliczeniowego (również biorąc pod uwagę miesięczną liczbę punktów od września). Wskazana przez skarżącego dostępność wynosiła 31 godzin tygodniowo. Natomiast wymagany czas pracy powinien być proporcjonalny do liczby etatów przeliczeniowych i wynosić w tym przypadku - 34,6 godzin tygodniowo. W ocenie organu, biorąc pod uwagę, że warunki zawierania umów znane były oferentom w dniu składania oferty, tak złożona oferta nie mogła zostać zakwalifikowana do dalszego etapu, tj. części niejawnej postępowania, ponieważ korekta zaproponowanego w niej harmonogramu personelu mogłaby być dokonana jedynie poprzez złożenie nowej oferty. Odrzucenie oferty w części możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy obejmuje ona więcej niż jedno miejsce udzielania świadczeń w danym zakresie i brak spełnienia wymagań dotyczy jednego z tych miejsc. Oferta skarżącego dotyczyła jednego miejsca udzielania świadczeń, zatem jej odrzucenie w

części, nie było możliwe.

W odniesieniu do innego postępowania konkursowego o nr [...], do przebiegu którego odnosił się skarżący, odstępstwo od wymagań otrzymały jedynie jednostki kliniczne, prowadzące działalność dydaktyczno-naukową oraz jednostki prowadzące szkolenia specjalizacyjne, jak i szkolenia w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy dentystów. Dyrektor OW NFZ podkreślił, że ocena zasadności wyrażenia zgody na zastosowanie odstępstwa nie może co prawda nosić cech dowolności, jednakże ma charakter stricte uznaniowy. Zdaniem organu, w przeciwieństwie do jednostek, które uzyskały zgodę na odstępstwo w innym postępowaniu konkursowym, skarżący nie dysponował wykwalifikowaną kadrą lekarzy, biorących udział w procesie leczenia pacjentów w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowego. Świadczeniobiorcy nie mają możliwości konsultacji u lekarzy o odmiennych kwalifikacjach i różnym doświadczeniu, zatrudnionych w ramach jednej placówki, co niewątpliwie wpływa korzystnie na proces leczenia. Zakład leczniczy, odmiennie niż pozostałe podmioty, nie uzyskał zgody na odstępstwo, gdyż nie jest jednostką prowadzącą działalność dydaktyczną w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy dentystów, w większości dziedzin stomatologii tj. chirurgii, ortodoncji, periodontologii, protetyki, stomatologii dziecięcej oraz stomatologii zachowawczej z endodoncją, jak również nie prowadził szkoleń specjalizacyjnych. Skarżący nie pełnił również funkcji bazy dydaktycznej dla uczelni medycznej, nie znajdował się również na liście jednostek organizacyjnych prowadzących specjalizację w dziedzinie stomatologii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Nie zatrudniał również lekarzy będących konsultantami krajowymi i wojewódzkim. Dlatego też w ocenie dyrektora OW NFZ nie było podstaw do wyrażenia zgody na odstępstwo o którym mowa w § 8 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ.

Na decyzję dyrektora OW NFZ zakład leczniczy złożył skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej uprzednio w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3872/14 oraz wyroku NSA z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3358/15,

- art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ postępowania z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, w sposób naruszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zasadę przekonywania, a także równe traktowanie, które polegało na ujawnieniu dopiero po przeprowadzeniu postępowania konkursowego kryteriów zastosowania § 8 ust. 2 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przez organ, niewyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, wadliwego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w konsekwencji wadliwego sporządzenia uzasadnienia oraz błędną ocenę stanu faktycznego,

- art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 2, art. 7 oraz art. 32 Konstytucji, poprzez naruszenie zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz gwarancji zachowania uczciwej konkurencji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia konstytucyjnych zasad sprawiedliwości społecznej, demokratycznego państwa prawa, praworządności oraz równości wobec prawa,

- art. 147 ustawy o świadczeniach poprzez zastosowanie przez organ nieujawnionych kryteriów ocen ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisu art. 148 ust. 1 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o świadczeniach,

- art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach poprzez bezzasadne odrzucenie w toku postępowania konkursowego oferty skarżącego w całości, mimo że braki, na które powoływała się komisja konkursowa dotyczyły tylko części oferty,

- § 8 ust. 2 zarządzenia nr 77/2013/DSOZ poprzez niezastosowanie tego przepisu przez organ, pomimo tego, że skarżący spełniał kryteria do jego zastosowania.

Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie na jego rzez kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Organ ani uczestnicy postępowania, zawiadomieni o wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych.

Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ

zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do

uwzględnienia skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi w szczególności naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez organ do oceny prawnej wyrażonej uprzednio w wyroku WSA w Warszawie z 18 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3872/14 oraz wyroku NSA z 12 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3358/15, wskazać należy, że w wykonaniu powyższych wyroków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1274/18 uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w W.. Sąd uznał, że:

1.wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył normy wynikające z art. 7 i art. 77

§ 1 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

2.Organ nie odniósł się do oferty Skarżącego złożonej w konkursie ofert będącym przedmiotem niniejszej sprawy, przyjmując za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia ofertę nie złożoną przez Skarżącego, w konkursie ofert. Sąd zauważył jednak, że z akt sprawy wynika, że w ocenianym postępowaniu konkursowym, organ nie zastosował odstępstwa wynikającego z § 8 ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, do żadnego z oferentów biorących udział w tym konkursie ofert.

3.okoliczności faktyczne przyjęte za podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do innego stanu faktycznego, niż będący przedmiotem niniejszej sprawy przez co zaskarżona decyzja nie poddawała się kontroli sądowej, niemożliwa była bowiem w tej sytuacji ocena, czy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego w niniejszej sprawie. Poprzez brak odniesienia się przez organ do oferty złożonej przez Skarżącego w postępowaniu konkursowym będącym przedmiotem poprzedniej sprawy, niemożliwa była ocena, czy organ prawidłowo uznał, że oferta Skarżącego nie spełniała wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach, ponieważ wynikający z oferty łączny tygodniowy czas pracy nie był proporcjonalny do liczby etatów przeliczeniowych zgodnie z załącznikiem nr 4 l.p. 1.2., Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, przez co oferta została odrzucona

na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Nie była również możliwa

ocena, czy organ prawidłowo nie zastosował normy wynikającej z § 8 Zarządzenia nr 77/2013/DSOZ Prezesa NFZ.

4. Mając na uwadze powyższe uchybienia Sąd zobowiązał organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, zgodnie z wymogami zasady prawdy obiektywnej, a następnie uwzględniając

wskazania zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 18 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3872/14, wyjaśnić czy w sprawie prawidłowo nie zastosowano normy wynikającej z § 8 Zarządzenia nr 77/2013/DSOZ Prezesa NFZ.

W sprawie ma zatem zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa

uległy zmianie.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, organ rozpoznający sprawę, w pełni zastosował się do wyrażonej w powyższym wyroku oceny prawnej, o

czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym odniesiono się szczegółowo do oferty Strony oraz do stanu faktycznego sprawy, jak również zarzutu

niezastosowania w sprawie § 8 Zarządzenia nr 77/2013/DSOZ Prezesa NFZ.

Wskazać należy, iż zgodnie z § 8 ust. 1 i ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Funduszu na obszarze właściwości danego oddziału wojewódzkiego zawiera umowy: 1) na jeden etat przeliczeniowy w odniesieniu do jednego lekarza pracującego w wymiarze czasu określonym w załączniku nr 4 do zarządzenia; 2) na nie mniej niż pół etatu przeliczeniowego w odniesieniu do jednego lekarza (ust. 1). W uzasadnionych sytuacjach Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Funduszu może odstąpić od zasad określonych w ust. 1 oraz ustalić inną wartość etatu przeliczeniowego niż wielkość kalkulacyjna określona w § 2 ust. 1 pkt 1 (ust. 2). W § 8 ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, została uregulowana zatem kompetencja Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Funduszu, która pozwalała temu organowi na odstępstwo od zasad określonych w ust. 1, tego przepisu i modyfikację zasad ustalania wartość etatu przeliczeniowego lekarza. Jest to kompetencja o uznaniowym charakterze, która jednak, jak sam organ wskazał, nie może być stosowana w sposób całkowicie dowolny. Oznacza to, że zasady jej zastosowania powinny odnosić się do wszystkich uczestników postępowania konkursowego w taki samym zakresie, w przeciwnym razie może dojść do naruszenia, wynikającej z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz gwarancji zachowania uczciwej konkurencji.

Przepisy omawianego Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, nie regulują trybu zastosowania powyższej kompetencji organu. WSA w Warszawie w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1274/18 wskazał, że w z akt sprawy, którą rozpoznawał, a więc w konsekwencji sprawy, rozpoznawanej ponownie przez Sąd w niniejszym postępowaniu wynika, iż w postępowaniu konkursowym będącym przedmiotem zaskarżenia, organ nie zastosował odstępstwa wynikającego z § 8 ust.2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013 r./DSOZ, do żadnego z oferentów biorących udział w tym konkursie. Nie powinno więc budzić wątpliwości Strony, że nie tylko w stosunku do niej powyższego spornego odstępstwa w tym postępowaniu nie zastosowano, również przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ. Zarzuty skargi w tym zakresie, nie znajdują więc potwierdzenia w aktach sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ poddał również szczegółowej analizie ofertę Strony.

W ocenie Sądu, organ wykonując wskazania WSA w Warszawie, zawarte w wyroku z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1274/18, wbrew wywodom skargi rozpoznał stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie, natomiast, mając na uwadze zarzuty odwołania, wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że w trakcie innego postępowania konkursowego, zgodę na odstępstwo co od wymagań konkursowych, zawarte w § 8 ust. 1 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, otrzymały jedynie jednostki kliniczne, prowadzące działalność dydaktyczno-naukową oraz jednostki prowadzące szkolenia specjalizacyjne, jak i szkolenia w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy dentystów. W ocenie dyrektora [...]OW NFZ, w przeciwieństwie do jednostek, które uzyskały zgodę na wymienione wyżej odstępstwo. Skarżący nie dysponuje wykwalifikowaną kadrą lekarzy, biorących udział w procesie leczenia pacjentów w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowego, świadczeniobiorcy nie mają możliwości konsultacji u lekarzy o odmiennych kwalifikacjach i różnym doświadczeniu, zatrudnionych w ramach jednej placówki, co niewątpliwie wpływa korzystnie na proces leczenia. Strona, odmiennie niż pozostałe podmioty, które uzyskały zgodę na odstępstwo, nie jest jednostką prowadzącą działalność dydaktyczną w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy dentystów, w większości dziedzin stomatologii tj. chirurgii, ortodoncji, periodontologii, protetyki, stomatologii dziecięcej oraz stomatologii zachowawczej z endodoncją jak również nie prowadzi szkoleń specjalizacyjnych. Strona nie pełni również funkcji bazy dydaktycznej dla uczelni medycznej, nie znajduje się również na liście jednostek organizacyjnych prowadzących specjalizację w dziedzinie stomatologii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, nie zatrudnia również lekarzy będących konsultantami krajowymi i wojewódzkimi.

Z powyższego wynika, iż wbrew wywodom skargi, organ zawarł w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia związane z niezastosowaniem wobec Skarżącego modyfikacji zasad ustalania wartość etatu przeliczeniowego lekarza, z których wynika, że nie brał pod uwagę wskazywanych przez Skarżącego w skardze posiadanych wyróżnień, nagród i certyfikatów oraz szerokiej działalności leczniczej poza stomatologicznej, lecz brał pod uwagę w stosunku do wszystkich uczestników postępowania konkursowego, prowadzenie przez nich działalności naukowej oraz dydaktycznej w zakresie stomatologii.

W ocenie Sądu, nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia przez organ przepisów postępowania w tym zarzucanego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a., w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i w wyczerpujący sposób wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powody niezastosowania wobec Skarżącego ww. kompetencji wynikającej z § 8 ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ. Skarżący nie wykazał również, że organ uchybił zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadzie przekonywania, a także, że przy załatwieniu sprawy całkowicie pominął interes społeczny jak również słuszny interes obywateli.

Mając powyższe na uwadze. Sąd doszedł do wniosku, że organ w niniejszej sprawie nie naruszył § 8 ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, nie stosując wobec Strony odstępstwa wynikającego z tego przepisu w zakresie zasad ustalania wartość etatu przeliczeniowego lekarza. Brak zastosowania wobec Skarżącego tej kompetencji nie miało bowiem charakteru dowolnego, a wynikało z zastosowania wobec wszystkich świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu konkursowym, tych samych zasad dotyczących działalności naukowej oraz dydaktycznej w zakresie stomatologii.

Niezastosowanie w przedmiotowym postępowaniu kompetencji z § 8 ust. 2 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ, oznacza również, że w sprawie nie doszło do naruszenia, wynikającej z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz gwarancji zachowania uczciwej konkurencji.

Sąd stwierdził również, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organ art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, w brzmieniu obowiązującym w dniu rozstrzygnięcia przedmiotowego konkursu ofert, zgodnie z którym odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dniu rozstrzygnięcia przedmiotowego konkursu ofert. Prezes Funduszu określa warunki wymagane od świadczeniodawców. Na podstawie tego przepisu zostały określone warunki w omawianym powyżej Zarządzeniu Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ. Jak wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji z przedstawionej przez Stronę oferty wynika, że świadczenia miały być realizowane w wysokości 1,15 etatu przeliczeniowego przez dwóch lekarzy, w łącznym czasie pracy 31 godzin tygodniowo. Etat przeliczeniowy został zdefiniowany w § 2 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ. Etat przeliczeniowy to liczba punktów rozliczeniowych na miesiąc, przeznaczona na wykonanie świadczeń stomatologicznych przez jednego lekarza udzielającego świadczeń w wymiarze czasu pracy określonym w załączniku nr 4 do zarządzenia. Jednocześnie w § 8 ust. 1 Zarządzenia Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ wskazano, że dyrektor Oddziału zawiera umowy na nie mniej niż 0,5 etatu przeliczeniowego i nie więcej niż jeden etat przeliczeniowy w odniesieniu do jednego lekarza pracującego w wymiarze czasu określonym w załączniku nr 4 do zarządzenia. Wymagany czas pracy zgodnie z załącznikiem nr 4 l.p. 1.2. powinien być proporcjonalny do liczby etatów przeliczeniowych i powinien wynosić 34,6 godzin tygodniowo, a nie jak wykazano w ofercie w wymiarze 31 godzin.

Z powyższych wyjaśnień, jak również z akt sprawy wynika zatem, że oferta Skarżącego nie spełniała wymaganych warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3, wszystkich wymogów, nie spełniała bowiem warunków wymaganych od świadczeniodawców, określonych przez Prezesa

Funduszu w Zarządzeniu Prezesa NFZ nr 77/2013/DSOZ. Organ miał zatem podstawy do odrzucenia oferty Skarżącego w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organ art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym w przypadku gdy braki, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko części oferty, ofertę można odrzucić w części dotkniętej brakiem. Oferta złożona przez Skarżącego w postępowaniu konkursowym dotyczyła tylko jednego miejsca, w którym Skarżący miał udzielać świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju leczenie stomatologiczne, dlatego nie można uznać, że braki, o których mowa w ust. 1, dotyczyły tylko części oferty, skoro dotyczyły one tego właśnie miejsca. W sprawie zatem nie zachodziły przesłanki do zastosowania normy wynikającej z art. 149 ust. 2 ustawy o świadczeniach.

Prawidłowość odrzucenia przez organ oferty Skarżącego, oznacza, że w sprawie nie miały zastosowania art. 142 ust. 6 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej, jak również art. 148 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia również tych przepisów ustawy o świadczeniach.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę

jako bezzasadną.