Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 151/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 151/20

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. (zwanej dalej: "Spółką" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej: "GITD"), z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy ustalono, że w dniu 16 maja 2019 r. w miejscowości K. (droga krajowa nr [...]) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki DAF o nr rej. [...] i przyczepy marki KOEGEL o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował R. B. wykonujący w imieniu Spółki międzynarodowy transport drogowy rzeczy - regałów metalowych z P. (Polska) do L. (Ukraina).

Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...], podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń, w którym stwierdzono, że kierowca nie okazał do kontroli dokumentów potwierdzających jego aktywność za okresy: 18.04.19 (0:00) - 20.04.19 (16:17), 27.04.19 (0:00) - 3.05.19 (9:12), 3.05.19 (14:54) - 6.05.19 (16:07), 6.05.19 (19:46) - 7.05.19 (13:49), 10.05.19 (20:10) - 11.05.19 (5:19); 11.05.19 (17:20) - 12.05.19 (5:12), tj. karty kierowcy, wykresówek, zapisów odręcznych, wydruków z tachografu lub zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019, poz. 1412 ze zm., dalej "u.c.p.k.") oraz w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm., zwanej dalej u.t.d.). Kierowca oświadczył do protokołu, że nie posiadał zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okresy, "kiedy miał wolne, ponieważ jego szef stwierdził, że nie musi ich posiadać".

Mając na uwadze dokonane ustalenia pismem z [...] maja 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej: "WITD") zawiadomił Spółkę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu, a następnie decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych tytułem popełnienia sześciokrotności naruszenia z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. (6 x 500 zł), polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Spółka zarzuciła Organowi prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów postępowania poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy. Organ nie podjął działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uznania braku odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie oraz nie dokonał oceny możliwości zastosowania art. 92a i art. 92b u.t.d. Bezpodstawne nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości stanowiącej wielokrotność kwoty za naruszenie dotyczące nieprzedstawienia tego samego dokumentu w sytuacji, gdy zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu znajdowały się w siedzibie przedsiębiorstwa, a kierowca zapomniał ich stamtąd zabrać. Skarżący zarzucił nieprzesłuchanie przedsiębiorcy na okoliczność zastosowania art. 92 c u.t.d.

Po rozpatrzeniu odwołania GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1,3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W toku postępowania Organ II instancji pismem z [...] października 2019 r. nr [...] wezwał stronę do przesłania danych cyfrowych z karty kierowcy, wykresówek, zapisów odręcznych, wydruków z tachografu lub zaświadczeń, o których mowa w art. 31 u.c.p.k., czyli dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1 u.t.d., za dzień kontroli drogowej z 16 maja 2019 r. i 28 dni poprzedzających kontrolę, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem rozpoznania odwołania na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Wezwanie zostało doręczone stronie [...] października 2019 r. na zasadach wynikających z art. 44 k.p.a., tj. po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Do dnia wydania decyzji strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie.

Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko zawarte w decyzji Organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie ż art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 u.c.p.k. W myśl art. 31 ust. 1 ww. ustawy w przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. c załącznika do Umowy AETR - w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR.

Bezspornym jest, że kierowca nie okazał kontrolującym wymaganej dokumentacji potwierdzającej jego aktywność za okresy wymienione w decyzji Organu I instancji, a Spółka w toku postępowania odwoławczego wezwana do przedłożenia dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy za okres objęty kontrolą, nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w związku z czym Organ odwoławczy wydał decyzję w oparciu o dokumentację okazaną podczas kontroli.

Strona winna była upewnić się przed rozpoczęciem zadania przewozowego przez kierowcę, że kierowca jest wyposażony we wszystkie wymagane w związku z wykonywanym przewozem dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. i tego obowiązku nie dopełniła, dopuszczając kierowcę do realizacji zadania przewozowego. Teza o wystawieniu kierowcy wymaganych dokumentów przed rozpoczęciem zadania przewozowego nie została przez przedsiębiorcę udowodniona, a z oświadczenia kierowcy nie wynika jakoby zostawił zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w siedzibie przedsiębiorstwa, lecz wynika w ogóle nie został w nie wyposażony.

Kara z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. nakładana jest na wykonawcę przewozu za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Kara wynosi 500 zł za każdy brakujący dokument. W omawianym przypadku kierowca powinien przedstawić 6 zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okresy, w których nie prowadził pojazdów, dlatego nałożona kara wyniosła sześciokrotność kwoty 500 zł, co wynika z literalnego brzmienia lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., który wprost wskazuje, że kara 500 zł nakładana jest na wykonawcę przewozu za każdy nieokazany przez kierowcę dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d.

Organ odwoławczy powołując się na wyrok NSA z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1864/16 wskazał, że przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, a zatem stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od tego kto prowadził pojazd. Obalenie tego domniemania jest możliwe, gdy spełnione są przesłanki z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ww. ustawy, które to przepisy stanowią wyjątek od zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. W rozpatrywanej sprawie przesłankami odpowiedzialności administracyjnej nie jest wina i stopień ewentualnego zawinienia, a samo stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bowiem odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka.

W ocenie Organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z powyższym przepisem przesłanką wyłączającą wszczęcie postępowania lub uzasadniającą jego umorzenie jest stwierdzenie, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, przy czym ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W rozpatrywanej sprawie strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszenia.

W przedmiotowej sprawie brak jest także podstaw do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., tj. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych (tu w u.t.d.) dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję Spółka zakwestionowała prawidłowość decyzji Organów obu instancji zarzucając naruszenie prawa materialnego, w tym art. 92a ust. 2 i ust. 8 i przepisu lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowaniem wyjaśnień złożonych w odwołaniu, do których Organ w żaden sposób nie odniósł się. Zakwestionowała fakt wysłania do Spółki wezwania, a tym samym dwukrotnego awizowania przesyłki. Zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej

Skarżący zarzucił Organowi II instancji nie odniesienie do sformułowanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 87 u.t.d. i jego błędną wykładnię. Zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 u.t.d. kara jest nakładana za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy z 20 wymienionych tam dokumentów, a nie ich wielokrotność. W rozpatrywanej sprawie kierowca nie miał przy sobie jednego z dokumentów, o których mowa w tym przepisie, zatem kara za ww. naruszenie winna wynosić 500 zł, a nie 3000 zł.

Skarżący podniósł, że jako właściciel Spółki nie miał wpływu na zarzucone naruszenie, do którego doszło z wyłącznej winy kierowcy. Organ zaniechał jednak przesłuchania go na okoliczność wyłączenia jego odpowiedzialności na podstawie art. 92 c ust. 1 u.t.d. celem ustalenia czy miał wpływ na powstanie naruszenia czy nie, do czego uprawnia go art. 136 k.p.a.

W sprawie doszło do naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, co może stanowić przesłankę do skutecznego odwołania bądź stwierdzenia nieważności decyzji nawet po jej uprawomocnieniu się, jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Organ rozstrzygając sprawę nie może poprzestać na dowodach dostarczonych przez stronę postępowania, ale z urzędu może i powinien podejmować działania mające na celu zebranie materiału dowodowego w sprawie, wyjaśniającego wszystkie okoliczności faktyczne, czego w niniejszej sprawie nie dokonano.

Spółka zawnioskowała o uchylenia decyzji Organów obu instancji oraz umorzenie postępowania w całości.

W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne stosownie do przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kieruj.ąc się zatem kryterium legalności dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz postępowania poprzedzającego jego wydanie z normami prawnymi – proceduralnymi i materialnymi – a ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 P.p.s.a.).

W tak zakreślonej kognicji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W kontrolowanej sprawie istotne rozbieżności w stanowisku stron polegają na tym, że według skarżącej Spółki kara za niewyposażenie kierowcy w jeden z dokumentów wymienionych w art. 87 u.t.d. winna wynosić 500 zł, a według organów obu instancji kara za to naruszenie popełnione sześciokrotnie wynosi 3 000 zł.

W ocenie Sądu stanowisko organów zasługuje na akceptację.

Stosownie do przepisów art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Należy przy tym podkreślić, że wspomniana kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie Spółkę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Jest to odpowiedzialność obiektywna i znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Organy administracji ustalają jedynie, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa. W przypadku stwierdzenia naruszeń po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od tego obowiązku organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (zob. wyrok NSA z dnia26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 lipca 2013, sygn. akt II SA/Ol 451/13, wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 442/18, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). w istocie więc przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy i stąd, co do zasady bez znaczenia są okoliczności, w jakich popełnione zostały naruszenia.

Z art. 92 ust. 6u.t.d.wynika, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku tym wśród wyszczególnionych naruszeń wskazano lp. 1.12.

Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument, wysokość kary pieniężnej 500 zł.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie niniejszej wynika, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] maja 2019 r. kierowca wykonujący w imieniu Spółki międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (pojazdem marki DAF nr rej. [...] z przyczepą marki KOEGEL nr rej. [...]) z P. do L. nie okazał do kontroli dokumentów potwierdzających jego aktywność za okresy wyszczególnione w protokole kontroli nr [...]. Nadto skarżąca Spółka, wezwana przez organ odwoławczy pismem z dnia [...] października 2019 r. do przesłania danych cyfrowych z karty kierowcy, wykresówek, zapisów odręcznych, wydruków z tachografu lub zaświadczeń, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2014 r. o czasie pracy kierowców, czyli dokumentów, o których mowa w art. 87ust. 1 u.t.d. za dzień kontroli drogowej w dniu 16 maja 2019 r. udokumentowanej protokołem nr [...] i 28 dni poprzedzających kontrolę (doręczonym skarżącej, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki 28.10.2019r.), do dnia wydania skarżonej decyzji żądanych tym pismem dokumentów nie nadesłała. Zaznaczyć też należy, że do ww protokołu z dnia [...] maja 2019 r. kierowca pojazdu oświadczył, że nie posiada zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za okresy "kiedy miał wolne, ponieważ jego szef stwierdził, że nie musi ich posiadać". W odwołaniu wniesionym przez Spółkę zawarte zostało natomiast wyjaśnienie, iż zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu znajdowały się w siedzibie przedsiębiorstwa, a to kierowca zapomniał ich stamtąd zabrać.

W tym stanie rzeczy wymierzenie kary pieniężnej, w określonej w decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. wysokości, tj. 3 000 zł ze względu na sześciokrotne popełnienie naruszenia obowiązków z lp.1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. było prawidłowe i zgodne z przepisami prawa materialnego. W świetle zastosowanych przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, nie jest trafny pogląd skarżącego, iż za wielokrotne popełnienie naruszenia opisanych obowiązków wymierzona kara winna wynosić 500 zł a to z tego względu, że kierowca nie miał przy sobie tylko jednego z dokumentów wymienionych w art. 87 u.t.d. Kara pieniężna w wysokości 500 zł istotnie ustanawiana jest "za każdy dokument", jednakże co niesporne w warunkach rozpoznawanej sprawy, niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. – tu zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 u.c.p.k. – miało miejsce sześciokrotnie, stąd też kara pieniężna w wysokości 3 000 zł została prawidłowo określona.

Sąd nie podziela także zarzutu, że w sprawie doszło do naruszenia szeregu przepisów procesowych, tj. art. 7, 8, 9, art. 17 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., a także argumentacji mającej wspierać ten zarzut. Analiza materiału zebranego w sprawie nie daje żadnych podstaw do przypisania organom obu instancji zaniedbania obowiązków proceduralnych, w szczególności określonych ww przepisami. Chybione jest stanowisko skarżącej Spółki, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 87 u.t.d. i jego błędnej wykładni, a także kwestionowanie wysłania do Spółki wezwania (8.10.2019 r.), skoro fakt ten jest udokumentowany (k. 40, 39 akt II instancji).

Słusznie też, zdaniem Sądu, organ odwoławczy uznał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się konsekwentnie, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w cytowanym art. 92c ust. 1, jak i art. 92b u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenie przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Przedsiębiorca chcąc wykazać, że nie miał na powstanie naruszenia musi wskazać konkretne okoliczności, wspierając je dowodami, że podjął wszystkie niezbędne środki zapobiegające powstaniu naruszenia prawa i jego przyczyn. Wskazane wyżej przepisy odnoszą się do wyjątkowych sytuacji, których podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie Spółka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów wskazujących, iż spełnione zostały przesłanki wyłączenia jej odpowiedzialności, podnosząc jedynie przesłuchanie właściciela Spółki na okoliczność wyłączenia jego odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d.

Mając w postępowaniu administracyjnym pełną inicjatywę dowodową, nie przedstawił on jednak żadnych dowodów na okoliczność ww, w szczególności też nie przedstawił – mimo wezwania organu - zaświadczeń, których brak był sankcjonowany.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.