Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1501/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 187 § 1, art. 191, art. 229
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 294 poz 1 Reg. 1 ORINS
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr  2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1452/20 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz B. Sp. jawna we W. kwotę 692 (sześćset dziewięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z 7 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1452/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp.k. we W. - obecnie B. Sp. jawna we W. (dalej: spółka lub skarżąca) - na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: Dyrektor IAS) z [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty należności celnych, uchylił zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor IAS zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uwzględnienie skargi kasacyjnej i oddalenie skargi spółki oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: o.p.) poprzez przyjęcie przez Sąd, że organy wykazały jedynie, że to poprzez programy znajdujące się na komputerze (a nie kamerze) można przenieść pliki wideo na kartę pamięci znajdującą się w kamerze, co jest niewystarczające do uznania tej kamery za urządzenie, które winno być klasyfikowane do kodu (CN 8525 80 99) obejmującego "pozostałe", podczas gdy wykonane przez organ testy potwierdziły istnienie funkcji Dv-In w kamerze i zostało wykazane, iż po podłączeniu kamery do maszyny do automatycznego przetwarzania danych (komputera) na wyświetlaczu kamery pojawił się komunikat, że kamera weszła w tryb kopiowania danych i można było dokonać przeniesienia pliku z komputera na kartę pamięci umieszczoną w kamerze, a przy tym wymaganie co do sposobu zapisu dźwięku i obrazu innego niż zarejestrowanego przez własną kamerę telewizyjną, nie zostało w żaden sposób zdefiniowane w przepisach celnych, ani też nie zostało sprecyzowane w Nocie wyjaśniającej, co wskazuje, że w świetle regulacji unijnych wystarczające jest i prawidłowe zaklasyfikowanie kamery do kodu CN 8525 80 99, do podpozycji "pozostałe", tj. inne niż te nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną, z uwagi na fakt, że przedmiotowe kamery mogą nie tylko rejestrować sygnały z własnej kamery, ale również zapisać sygnały zarejestrowane przez inne zewnętrzne źródła, takie jak maszyna do automatycznego przetwarzania danych, co zostało wykazane przez organy w trakcie przeprowadzonych testów;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 ze zm.) oraz reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) zawartej w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) Nr 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 294 z 28 października 2016 r.), poprzez błędną wykładnię podpozycji CN 8525 80 91 oraz CN 8525 80 99, z uwagi na fakt, że pozycja CN 8525 80 91 obejmuje rejestrujące kamery wideo nadające się jedynie (wyłącznie) do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną, natomiast pozycja CN 8525 80 99, do której powinny być zaklasyfikowane przedmiotowe kamery, obejmuje kamery wideo do rejestrowania nie tylko dźwięku i obrazów zdejmowanych przez kamerę, lecz również sygnałów z zewnętrznych źródeł (na przykład odtwarzaczy DVD, maszyn do automatycznego przetwarzania danych lub odbiorników telewizyjnych), co zostało wykazane w toku przeprowadzonych czynności, przy czym ani w brzmieniu tej pozycji, ani w Notach wyjaśniających, czy też w żadnym z przepisów ww. Rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) nie wskazano dodatkowych cech wymienionych przez Sąd w zaskarżonym wyroku.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a spółka nie zażądał jej przeprowadzenia.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z istoty kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA wynika ponadto, że rozpoznanie przez NSA sprawy ogranicza się do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wykluczając ponowne rozpoznanie sprawy w całości – art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09).

Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga z podstaw kasacyjnych (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) dotyczy mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania.

Mając na uwadze sformalizowany charakter skargi kasacyjnej, niezbędne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 o.p. Najdalej idącym ze wskazanych zarzutów jest przypisane WSA naruszenie art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., przy czym autor skargi kasacyjnej - wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - w zakresie tego zarzutu zupełnie pominął uzasadnienie tej podstawy kasacyjnej. Zgodnie z zasadą określoną w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej nie można ograniczyć się jedynie do wskazania przepisu prawa, który miał zostać naruszony. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest bowiem uzasadnienia tego zarzutu i wykazanie, na czym polegało uchybienie temu przepisowi prawa. Skoro skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., nie jest więc możliwe wykazanie wpływu domniemanego naruszenia tych przepisów na wynik sprawy. Ponadto, w kontekście całego opisu zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie tyle kwestionuje poprawność konstrukcyjną uzasadnienia WSA (art. 141 § 4 p.p.s.a.) oraz przyjętą podstawę wyrokowania (art. 133 § 1 p.p.s.a.), lecz dokonaną przez ten sąd ocenę ustaleń organów administracji.

O naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można natomiast mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków w taki sposób, że uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie taki stan rzeczy nie ma miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera prawem przewidziane elementy. Możliwe jest prześledzenie toku rozumowania sądu pierwszej instancji i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości rozstrzygnięcia. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną sądu pierwszej instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA w sposób prawidłowy przedstawił przesłanki którymi kierował się wydając zaskarżony wyrok i jakkolwiek jedną z funkcji uzasadnienia jest przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, to potencjalna wadliwość argumentacji lub odmienny – od wyrażonego przez WSA – pogląd nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nieusprawiedliwiony jest także zarzut odnoszący się do przyjętej podstawy wyrokowania (art. 133 § 1 p.p.s.a.), bowiem i w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących na domniemane naruszenie prawa przez WSA, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu nie może zostać uznany za uzasadniony.

Jak wynika z kontekstu całego opisu zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna kwestionuje pogląd WSA o naruszeniu przez organy art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 o.p., poprzez ustalenie, że "organy wykazały jedynie, że to poprzez programy znajdujące się na komputerze (a nie kamerze) można przenieść pliki wideo na kartę pamięci znajdującą się w kamerze", gdy – zdaniem autora skargi kasacyjnej – "wykonane przez organ testy potwierdziły istnienie funkcji Dv-In w kamerze i zostało wykazane, iż po podłączeniu kamery do maszyny do automatycznego przetwarzania danych (komputera) na wyświetlaczu kamery pojawił się komunikat, że kamera weszła w tryb kopiowania danych i można było dokonać przeniesienia pliku z komputera na kartę pamięci umieszczoną w kamerze (...)".

Zauważyć należy, że WSA zarzucił organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 o.p., jak również błędnej wykładni kodu CN 8525 80 99, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ocena ta jest prawidłowa, a podniesione w ramach obydwu podstaw kasacyjnych zarzuty nie są trafne i nie dają podstaw do skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Podzielić należy ustalenia WSA, że organy nie udowodniły, aby sporne kamery były w stanie zarejestrować sygnał pochodzącego z zewnętrznego źródła, a co więcej, ustalenia samego organu przeczą tezie skargi kasacyjnej. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego (s.13), doświadczenie przeprowadzone przez funkcjonariuszy celnych wykazało, że: "(...) dokonano na karcie SD włożonej do kamery zapisu pliku wideo nagranego w formacie MP4 z podłączonego komputera PC". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest oczywiste, iż wynik tego eksperymentu procesowego dokładnie odpowiada ustaleniom WSA i wyrażonej przez ten sąd ocenie. Trafnie znalazło to wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, gdzie WSA stwierdził, że poprzez programy znajdujące się na komputerze (a nie kamerze) można przenieść pliki wideo na kartę pamięci znajdującą się w kamerze. Sformułowanie "przenieść pliki wideo na kartę pamięci" w pełni oddaje istotę czynności wykonanych przez funkcjonariuszy w trakcie oględzin towaru, co pomija autor skargi kasacyjnej.

Jest wiedzą powszechnie dostępną, że wybór konkretnych plików (w tym zapisanych w formacie MP4) zapisanych na nośniku danych komputera PC (dysk twardy, napęd SSD, itp.) w celu ich powielenia na innym nośniku danych (w tym przypadku na kartę pamięci microSD), a następnie realizacja tego zamiaru, poprzez spowodowanie wykonania polecenia skopiowania tych plików w celu przeniesienia ich kopii na inny nośnik, nie ma żadnych cech rejestracji obrazu i dźwięku. Rejestracja obrazu i dźwięku – w pewnym uproszczeniu – polega bowiem na dokonaniu zapisu (na stosownym nośniku danych) odbieranych w czasie rzeczywistym obrazów i dźwięku (fal świetlnych i akustycznych), nie zaś na kopiowaniu zarejestrowanych w ten sposób plików i ich powielaniu, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, jako danych w postaci elektronicznej na innym nośniku danych, czy choćby w innym miejscu tego samego nośnika danych.

Temu rozumieniu pojęcia rejestracji w pełni odpowiadają postanowienia Wspólnej Taryfy Celnej, co w sprawie ma znaczenie kluczowe, gdyż zgodnie z art. 56 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, podstawą należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Zauważyć należy, że Wspólna Taryfa Celna w ramach podpozycji 8525 80 wymienia m.in. rejestrujące kamery wideo utrwalające obrazy i przekształcające je w sygnał elektroniczny, który jest rejestrowany w kamerze jako zatrzymany obraz lub film, przy czym w ramach tej podpozycji wyszczególnione zostały kamery "– Nadające się jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną (8525 80 91)" oraz "– Pozostałe (8525 80 99 00)". Nie może więc budzić wątpliwości, że prawidłowa klasyfikacja taryfowa spornych kamer musi uwzględniać ich obiektywne cechy i właściwości, oceniane w kontekście kryteriów Wspólnej Taryfy Celnej.

Przypomnieć należy, że w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryteriów decydujących dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w sposób ogólny w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów (zob. np. wyroki TSUE: z 26 września 2000 r. w sprawie C-42/99 Eru Portuguesa, Rec. str. I-7691, pkt 13; z 16 lutego 2006 r. w sprawie C-500/04 Proxxon, Zb.Orz. str. I-1545, pkt 21; z 15 lutego 2007 r. w sprawie C-138/06 RUMA pkt 27; z 27 września 2007 r. w sprawach połączonych C-208/06 i C-209/06, pkt 34).

Mając na uwadze wskazane ramy prawne sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kryterium odróżniającym klasyfikację spornych kamer według kodu 8525 80 91 od klasyfikacji według kodu 8525 80 99 00 jest zdolność do rejestracji dźwięków i obrazów także z innych źródeł niż obiektyw i mikrofon, które są wbudowane w spornym urządzeniu, przy czym – co jest szczególnie istotne – nie wyklucza to użycia nośnika danych umieszczonego w kamerze, jako miejsca przechowywania (umieszczenia) kopii plików elektronicznych zarejestrowanych na innym urządzeniu, a więc bez użycia funkcjonalności rejestracji spornych kamer. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że dla potrzeb omawianej klasyfikacji sporne kamery powinny być zdatne do rejestracji zewnętrznych sygnałów wizyjnych w sposób niezależny, co w rozpoznawanej sprawie nie zostało przez organ wykazane. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni akceptuje pogląd wyrażony w tym zakresie przez TSUE w wyroku z 22 marca 2017 r. w sprawach połączonych C-435/15 i C-666/15, pkt 51, 62), wskazujący, że zasadniczą cechą rejestrujących kamer wideo objętych podpozycją CN 8525 80 99 jest m.in. ich zdatność do rejestracji zewnętrznych sygnałów wizyjnych w sposób niezależny, a więc bez pomocy urządzeń ani oprogramowania, w które nie były wyposażone od początku. W wyroku z 27 września 2007 r. w sprawach połączonych C-208/06 i C-209/06, TSUE kwestię tę przedstawił szerzej, wskazując, że chodzi o zdolność do rejestracji tych samych elementów (zewnętrznych sygnałów wizyjnych), gdy pochodzą one ze źródeł innych niż wbudowana kamera lub mikrofon.

Bezpodstawny okazał się także zarzut naruszenia reguły 1 ORINS zawartej w cyt. rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) Nr 2016/1821 z 6 października 2016 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Autor skargi kasacyjnej wprawdzie przywołał zawarte w niej ogólne sformułowanie, a mianowicie, że do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami, jednakże uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje na czym to naruszenie miałoby polegać – oczywiście poza tezą, że odmienna klasyfikacja od oczekiwanej przez organ, nie jest prawidłowa i w tym sensie sąd pierwszej instancji regułę tę naruszył.

Wyżej wyrażonej oceny co do prawidłowości ustaleń WSA nie może podważyć odwołanie się w skardze kasacyjnej do not wyjaśniających, które w ocenie autora skargi kasacyjnej nie dawały sądowi pierwszej instancji podstaw do zakwestionowania stanowiska organów. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, WSA jedynie dla celów interpretacji pozycji taryfowych posłużył się stosownymi wyjaśnieniami, przy czym bezsprzecznie ocena końcowa wyrażona w wyroku, nie opiera się na owych notach, lecz prawidłowo dokonanej wykładni przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Przypomnieć w tym miejscu należy, że noty wyjaśniające nie mają mocy wiążącej (zob. wyroki TSUE: z 6 września 2018 r., Kreyenhop & Kluge, C-471/17, EU:C:2018:681, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 16 maja 2019 r., Estron, C-138/18, EU:C:2019:419, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo), a więc wykładnia przepisów odbiegająca od treści noty nie może stanowić skutecznej, samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że niniejszy wyrok jest kontynuacją linii orzeczniczej w tożsamych sprawach, które były rozstrzygane m.in. w wyrokach NSA z 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I GSK 1251/21, I GSK 1080/21, I GSK 1338/21, z 17 marca 2022 r. sygn. akt I GSK 1340/21 (dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r., poz. 1800 z poźn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1923 ze zm.) w zw. z cz. IV jej załącznika. Zasądzono je na rzecz B. Spółki jawnej we W., która powstała z przekształcenia A. Sp. z o.o. Sp.k. we W. (wydruk z KRS załączono do akt).