Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1549/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2, art. 3, art. 7, art. 8  ust. 1  pkt 1, art. 39, art. 41
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: Art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Bożenna Blitek Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej M. S. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 października 2017r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. N. – Ł. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 października 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257) - dalej: "K.p.a.", art. 3, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2017.1769) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2015.1059) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925) po rozpatrzeniu odwołania M. G. (dalej: "skarżąca") utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Wsparcia Rodziny, działającego z upoważniania Burmistrza, z dnia [...] 2017 r. znak: [...] wydanej przez w przedmiocie odmowy przyznania pomocy społecznej w formie zasiłku celowego.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i

faktycznym:

Decyzją z dnia [...] 2017 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na remont i wymianę instalacji co, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że wnioskodawczyni nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanych zasobów w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co uzasadnia odmowę przyznania pomocy.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, ponieważ w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego zgodnie z prawdą podała pracownikowi socjalnemu, że nie zna adresów zamieszkania córek, z którymi utrzymuje bardzo sporadyczny kontakt. Podniosła także, że posiadane niewielkie grunty rolne przez syna K. i córkę K. są wykorzystywane w gospodarstwie rolnym, a organ błędnie przyjął, iż posiadanie niewielkiego majątku jest równoznaczne z brakiem współdziałania z pracownikiem socjalnym.

Decyzją z dnia 19 października 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołała art, 2 ust, 1, art. 3 ust. 1, art, 7,

art, 8 ust. 1, art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz wskazało, że skarżąca zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Wsparcia Rodziny w dniu 14 sierpnia 2017 r. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do remontu i wymiany instalacji co., przedstawiając wycenę zakupu niezbędnych materiałów. Prośbę swą umotywowała trudną sytuacją finansową. Z przeprowadzonego w sierpniu 2017 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca ma 57 lat, obecnie zamieszkuje wraz z mężem oraz dorosłymi dziećmi, tj. synem D. oraz córką K. Skarżąca utrzymuje się ze świadczenia przedemerytalnego, mąż z pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy, syn jest osobą ubezpieczoną w KRUS, natomiast córka jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, ponieważ na skutek niezgłoszenia się do powiatowego Urzędu Pracy w wyznaczonym terminie została wykreślona z listy osób bezrobotnych.

Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów organ ustalił, że przyczynami trudnej sytuacji rodziny skarżącej jest ubóstwo, bezrobocie, niepełnosprawność oraz długotrwała i ciężka choroba. Dochód rodziny skarżącej wynosi ogółem 1537,90 zł, w skład, którego wchodzi: świadczenie przedemerytalne skarżącej w wysokości 886,40 zł, renta męża w wys. 651,50 zł. Nadto skarżąca posiada gospodarstwo rolne o pow. 0,9080 ha. Stałe miesięczne wydatki rodziny wynoszą około 366,00 zł. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że wnioskodawczyni spłaca kredyt zaciągnięty w listopadzie 2016 r, na 8 lat na zakup pieca co., zbiornika wyrównawczego oraz armatury, którego miesięczna rata wynosi 310,00 zł.

Kryterium dochodowe rodziny skarżącej określone na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynosi 2,056,00 zł, zatem skarżąca spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pieniężnego i pomocy społecznej, jednak jak zasadnie przyjął organ l instancji skarżąca nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanych zasobów w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co uzasadnia odmowę przyznania pomocy.

Skarżąca podczas wywiadu środowiskowego odmówiła podania danych adresowych dzieci przebywających poza miejscem zamieszkania dla ustalenia obowiązku alimentacyjnego wynikającego z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ponadto - zdaniem organu odwoławczego - skarżąca nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanych zasobów, ponieważ z informacji uzyskanej z ewidencji podatkowej w trakcie postępowania prowadzonego przez organ l instancji wynika, że syn K. posiada grunt nie stanowiący gosp. rolnego o pow. 0,1553 ha przeliczeniowych a córka K. analogicznie grunt o pow. 0,0459 ha przeliczeniowych, który można byłoby zbyć i zaspokoić chociażby w części potrzeby rodziny.

Organ odwoławczy podkreślił również, że dorosłe dzieci skarżącej, tj. syn D. i córka K., którzy wspólnie zamieszkują z ww. posiadają możliwości pozwalające na poprawę trudnej sytuacji życiowej rodziny, bowiem są osobami aktywnymi, zdolnymi do podjęcia zatrudnienia dyspozycyjnymi, zatem powinny podjąć wszelkie kroki zmierzające do uzyskania zatrudnienia, nawet czasowego, gdyż świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być uznawane za stałe źródło dochodu, lecz powinny mieć charakter przejściowy.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że skarżąca jest objęta systematyczną pomocą finansową.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ l instancji prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał uznając, że warunkiem skorzystania z pomocy społecznej, w pierwszej kolejności jest - aby jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, po drugie - aby miało to miejsce w konkretnych okolicznościach, tj. w sytuacji, gdy własne uprawnienia, zasoby i możliwości osoby wnioskującej o pomoc uniemożliwiają jej to przezwyciężenie. Przez własne środki, możliwości i uprawnienia należy zaś rozumieć nie tylko sytuację materialną, ale także takie elementy jak wiek, stan zdrowia, aktywność w rozwiązywaniu własnych problemów. Oznacza to, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Osoby ubiegające się o świadczenie z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie otrzymają świadczenia, o które wnioskowały lub otrzymają świadczenie w niższej niż żądana wysokości, bowiem zależy to od możliwości finansowych poszczególnych ośrodków pomocy społecznej oraz od liczby potrzebujących.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia. Organom zarzuciła błędne ustalenia faktyczne i prawne mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazała, że jej mąż jest ciężko chory i wymaga 24-godzinnęj opieki. Powinien zostać umieszczony w Domu Pomocy Społecznej ale jej na to nie stać. W opiece nad mężem pomagają jej dzieci: D. i K. i dlatego nie mogą podjąć pracy zarobkowej. Opisała również swoją trudną sytuację materialno-bytową, w jakiej znajduje się jej rodzina.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. podtrzymał skargę i wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nadto zarzucił, że organ odwoławczy nie rozpoznał ponownie sprawy, a jedynie powtórzył argumentacje organu l instancji, pominął kwestie opieki skarżącej nad mężem. Podatkowo podniósł, że skarżąca z uwagi na ubóstwo nie była w stanie 6. swoim dzieciom zapewnić godnego życia i teraz uważa, że nie powinna występować wobec nich z roszczeniami alimentacyjnymi. Zarzucił również, że organ I instancji nie pouczył skarżącej o treści art. 10 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U,2017.2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302), dalej: "p.p.s.a,", sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutem i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszych spraw stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2015.163) -dalej u.p.s., Ocena zgodności z prawem zaskarżonych rozstrzygnięć wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do zasad ogólnych zawartych w powołanej ustawie, w tym przede wszystkim do ustawowej definicji pomocy społecznej określonej w art. 2 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z nim, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwianie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna - co do zasady - ma jedynie na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Podkreślić również należy, że pomoc społeczna spełnia jedynie funkcję subsydiarną, wymagając współdziałania adresata i beneficjenta udzielanej pomocy,

Ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, wedle której każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Jednym z podstawowych celów określonych w omawianej ustawie jest aktywizacja świadczeniobiorców. Podkreślić należy, że pomoc przyznawana na gruncie omawianej ustawy - bez względu na jej rodzaj -ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Nie może ona w żadnym wypadku zamieniać się w stałe i jedyne źródło utrzymania dla osób o nią występujących.

W niniejszym postępowaniu skarżąca ubiegała się o przyznanie zasiłku celowego. Ten rodzaj świadczenia został uregulowany w art. 39 u.p.s. zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślić trzeba, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym.

Tym samym, rozpatrując wniosek p przyznanie pomocy, organ musi kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 u.p.s,, a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Jak wyżej wskazano, pomoc społeczna stanowi instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując

własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art 2 ust, 1 u.p.s.). Stąd też warunkiem korzystania z pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności ustalenie, że jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi zasobami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna (zasada subsydiarności). Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania (art. 7 u.p.s.). Tym samym ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej, które przy załatwianiu sprawy powinny w myśl art. 100 ust. 1 u.p.s. kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych.

Decyzje oparte na podstawie przytoczonego przepisu są wydawane w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy sformułowanie, że ww, zasiłek "może być przyznany". Oznacza to, organ może, ale nie musi przyznać przedmiotowe świadczenie, nawet jeśli wnioskodawca spełnia inne przesłanki warunkujące przyznanie pomocy społecznej w tym zakresie. Oczywiście wysokość przyznanego świadczenia również została pozostawiona uznaniu organu.

Pamiętać jednak należy, że organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swoich uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Co więcej, podjęte przez niego ustalenia muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (decyzji administracyjnej). Fakultatywność i uznanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego nie oznacza bowiem pełnej dowolności i nie może prowadzić do rozstrzygnięć arbitralnych, wymykających się weryfikacji.

Pokonywaną przez sąd kontrola decyzji uznaniowej ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granie uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym

interesem obywatela, stosownie do art. 7 K.p.a., jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i zasobu środków pieniężnych. Stan faktyczny, jak i przedstawienie stanowiska organów powinny zatem odpowiadać wymogom art, 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei w świetle art. 77 § 1 K.p.a, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, by na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona, Natomiast uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.).

Zważając na cele instytucji pomocy społecznej i uwzględniając, że środki, którymi organ dysponuje są ograniczone i służą najniezbędniejszym potrzebom osób ubogich, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie decyzja o odmowie przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do remontu i wymiany instalacji c.o. odpowiadała prawu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej jest spełnienie kryterium dochodowego, W dacie orzekania w niniejszej sprawie kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej - 634 zł, a dla osoby w rodzinie - 514 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz.U.2015.1058).

W niniejszej na co wskazały organy, skarżąca spełnia kryterium dochodowe uzasadniające przyznanie zasiłku celowego, zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.s., które wynosi 2.056,00 zł, co nie oznacza jednak, że organ ma automatycznie przyznać jej wnioskowaną pomoc. Decyduje o tym całokształt okoliczności sprawy, w tym również rozmiar środków finansowych, jakimi na ten cel dysponuje organ czy ilość osób potrzebujących, jak również sama postawa skarżącej w rozwiązaniu trudnej

sytuacji życiowej oraz cel, na który skarżąca wystąpiła o przyznanie jej zasiłku

celowego.

W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 K.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia wyłącza natomiast zasadniczo sądową kontrolę wydanej decyzji z punktu widzenia jej celowości esy słuszności, gdyż jest to domena zastrzeżona dla swobodnego uznania organu administracji.

Decyzja uznaniowa powinna uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie meritum rozstrzygnięcia -zasady ustawy o pomocy społecznej. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt l OSK 1464/06 (CBOSA) z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych i pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Z całą pewności bowiem organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega także wątpliwości, że organy pomocy społecznej nie są w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.

W związku z powyższym skarżąca nie może oczekiwać, aby na podstawie przepisów ustawy o pomocy społecznej doszło do faktycznego przeniesienia ciężaru utrzymywania jej przez organy pomocy społecznej oraz że wszystkie

wnioskowane przez nią potrzeby zostaną zrealizowane przez pomoc społeczną.

Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd w całości podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie jako zgodne z prawem,

W ocenie tej nie sposób pominąć istotnej okoliczności, że skarżąca jest objęta systematyczną pomocą finansową, w szczególności skarżącej w latach 2016 i 2017 wypłacono: zasiłek okresowy przyznany na okres luty - marzec 2016 r. w wys. 22,00 zł miesięcznie; zasiłek celowy przyznany w miesiącu lutym 2016 r. w wys. 120,00zł w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"; zasiłek okresowy przyznany na okres kwiecień - maj 2016 r. w wys. 551,00 zł miesięcznie; zasiłek okresowy przyznany na okres czerwiec - sierpień 2016 r. w wys. 544,00 zł miesięcznie; zasiłek okresowy przyznany na okres wrzesień - grudzień 2016 r. w wys. 212,00 zł miesięcznie; zasiłek celowy przyznany w miesiącu wrześniu 2016 r, w wysokości 480,00 zł w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania"; zasiłek celowy przyznany w miesiącu wrześniu 2016 r. na zakup opału w wys.500,00 zł; zasiłek celowy przyznany w miesiącu listopadzie 2016 r. na dofinansowanie do kosztów leczenia w wys. 300 zł; zasiłek okresowy przyznany na okres styczeń - marzec 2017 r, w wys. 421,00 zł miesięcznie; zasiłek okresowy przyznany na okres kwiecień - lipiec 2017r. w wys. 263,17 zł miesięcznie; zasiłek celowy przyznany w kwietniu 2017 r. na dofinansowanie do kosztów leczenia w wys. 100,00 zł; oraz zasiłek celowy przyznany w miesiącu czerwcu 2017 r. na dofinansowanie do kosztów leczenia w wys. 200,00 zł.

Ponadto jak słusznie wskazał organ, dzieci skarżącej tj. syn D. i córka K., którzy wspólnie zamieszkują ze skarżącą, są osobami zdolnymi do podjęcia zatrudnienia i dyspozycyjnymi. Zatem posiadają możliwości pozwalające na poprawę trudnej sytuacji życiowej rodziny i powinni podjąć wszelkie kroki zmierzające do uzyskania zatrudnienia, gdyż jak już wcześniej wskazano, świadczenia z pomocy społecznej nie mogą stanowić jedynego stałego źródła dochodu, Odnosząc się do zarzutu skarżącej, podnoszonej dopiero w skardze, że jej mąż jest ciężko chory i D. z K. potrzebni są w domu do pomocy przy ojcu, wskazać należy, że z całą pewnością dwoje dorosłych już ludzi są w stanie znaleźć i tak zorganizować sobie pracę, żeby zapewnić rodzinie wsparcie finansowe, a także pomoc na zmiany w opiece nad ojcem.

Fakt posiadania przez, że syna K. gruntu rolnego o pow. 0,1553 ha przeliczeniowych oraz przez córkę K. gruntu rolnego o pow. 0,0459 ha przeliczeniowych, może stanowić w wypadkach skrajnych źródło pozyskania

dodatkowych środków na zaspokojenie chociażby w części potrzeb rodziny.

Nadto organy słusznie wskazują, że skarżąca ma również troje dzieci mieszkających poza domem, od których - jako osób prawnie zobowiązanych do alimentacji na jej rzecz - mogłaby oczekiwać wsparcia. Niemniej jednak w toku postępowania odmówiła podania ich danych osobowych celem ustalenia obowiązku alimentacyjnego wynikającego z Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego. W konsekwencji należy podzielić ocenę organów, że skarżąca nie wykorzystuje własnych możliwości oraz posiadanych zasobów w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, co uzasadnia odmówienie przyznania pomocy.

W kwestii podniesionego zarzutu naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważył, że organ winien stronie postępowania zapewnić możliwość aktywnego udziału w postępowaniu. Postawiony w tym zakresie zarzut uznać należy za zasadny, bo w aktach sprawy brak jest zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego. Jednakże zarzut ten może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r; sygn. akt II OSK 1253/16, CBOSA). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Ponadto stwierdzone uchybienie nie miało żadnego wpływu na merytoryczną poprawność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tej sytuacji, uwzględniając obowiązujące przepisy oraz argumentację skargi Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że odmawiając udzielenia pomocy w postaci zasiłku celowego, organy postąpiły w sposób niezgodny z prawem lub dowolny.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Ponadto Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie przy podejmowaniu decyzji, ani norm proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić trzeba, że organy zgromadziły Istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniły mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału, dlatego pomimo subiektywnych i odmiennych odczuć skarżącego należy uznać, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

O wynagrodzeniu wyznaczonego dla skarżącego adwokata orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w związku z art. 29 ust.1 ustawy z dnia z 26 maja 1982r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U.2009.146.1188), określając ich wysokości na podstawie § 19 pkt.1 i § 18 ust.1 pkt.1 e rozporządzania Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2002.163.1348), w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawię ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.