Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 5 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. oddala skargę. II. Przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego Z. B. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. O. od decyzji Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego Nr [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia u R. O. choroby zawodowej - przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał,

iż Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny, w związku z otrzymanym w dniu 08.04.2011 r. zgłoszeniem podejrzenia u R. O. choroby zawodowej, w dniu 15.04.2011 r. wszczął postępowanie administracyjne.

R. O. został zbadany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy , który w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: - przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż R. O. w latach [...] był uczniem w [...], po ukończeniu nauki nadal pracował w [...] od miesiąca [...] r. w tym: od [...] był zatrudniony na stanowisku [...], od maja [...] r. na stanowisku [...]. Ponadnormatywne zapylenie pyłem notowane było w latach od 1977 r. do 1994 r. i wynosiło 2,02 do 3,17 NDS, oraz w roku 1997- 1,08 krotności NDS, z czego należy wyłączyć 2 lata służby wojskowej. Po roku 1994 (wyłączając rok 1997) pomiary stężenia pyłów i toksykologiczna analiza powietrza (tlenek azotu, żelazo, mangan), nie wykazywały przekroczeń NDS. Następnie od [...]. R. O. pracował na stanowisku [...], gdzie nie były przeprowadzane pomiary środowiska pracy z uwagi na przeważający czas pracy w warunkach biurowych. Pomiary zapylenia na stanowisku biurowym mistrzów ds. kadłubowych wykonywane w lipca 2007 r. wynosiło od 0, 0458 do 0,0661 krotności NDS. Od [...] R. O. pracował na stanowisku [...] w [...], gdzie mimo istnienia zapylenia pomiary nie były wykonywane. Ponadto w rzeczonym orzeczeniu podniesiono, iż w przeprowadzonych badaniach specjalistycznych w WOMP rozpoznano: w badaniu pulmonologicznym w dniu [...], aktualnie stan ogólny dobry, osłuchowo bez zmian. Spirometria FEV1-51,1%N. znacznego stopnia zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego, próba rozkurczowa dodatnia. Rtg klatki piersiowej - z [...] - bez zmian naciekowych i ogniskowych, z objawami nieżytu. Przepona gładka, kąty wolne. Serce i naczynia duże bez zmian. Rozpoznano: aktualny stan pacjenta, przemawia za [...]. Jednocześnie przeanalizowano badania spirometryczne dostarczone przez pacjenta, zawierające następujące dane:

[...];

[...];

[...];

[...];

[...].

Po przeanalizowaniu narażenia zawodowego Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, iż nie można z dużym lub przeważającym

prawdopodobieństwem stwierdzić, że R. O. był narażony w ciągu ostatnich

10 lat pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków na zapylenie przekraczające najwyższe dopuszczalne stężenie. W przeprowadzonych u niego badaniach specjalistycznych rozpoznano zaś [...], a nie przewlekłe [...], wobec czego brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią - przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził również, iż od ustania narażenia do powstania udokumentowanych objawów chorobowych nie może upłynąć więcej niż 1 rok. Do 2008 roku badania spirometryczne nie spełniły kryterium choroby zawodowej, natomiast narażenia zawodowe w natężeniu spełniającym wymogi ustało najpóźniej w 1997r.

R. O. nie zgodził się z powyższym orzeczeniem lekarskim, w związku

z czym został skierowany na badanie w jednostce orzeczniczej II stopnia, tj. Instytucie Medycyny Pracy, który w dniu [...] r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W uzasadnieniu ww. orzeczenia Instytut Medycyny Pracy wskazał,

iż w trakcie pobytu pacjenta w Klinice IMP badania spirometryczne wykazały zaburzenia wentylacji płuc o typie [...], próba rozkurczowa

z [...]. Wykonane testy skórne metodą punktową

z alergenami zawodowymi pacjenta tj. z metalami wypadły ujemnie. Instytut Medycyny Pracy stwierdził również, iż analiza całości dokumentacji medycznej, narażenia zawodowego oraz wyniki wykonanych w Klinice badań nie dają podstaw do rozpoznania przewlekłego [....], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołanej narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Podsumowując Instytut Medycyny Pracy podniósł, iż u badanego w [...] w badaniach spirometrycznych wskaźnik FEV1 osiągnął wartość większą niż 60% wartości należnej. Także podczas pobytu w IMP uzyskano wartość FEV1 65% wartości należnej. W związku z powyższym brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłego [...] pochodzenia zawodowego.

Na podstawie ww. orzeczeń lekarskich, oceny narażenia zawodowego oraz oceny zebranego materiału dowodowego Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny

wydał w dniu [...]. decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u R.O. choroby zawodowej. Od ww. decyzji R. O. wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, po rozpatrzeniu którego organ odwoławczy decyzją znak [...] r. uchylił ww. decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując na fakt, iż zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych kompetencja do prowadzenia postępowania w sprawie chorób zawodowych jak również wydawania decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej przyznana została właściwemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu.

W związku ze zmianą w przepisach wykonawczych w sprawie chorób zawodowych, które weszły w życie z dniem 01.08.2012 r. rozszerzono listę podmiotów, którym zgłasza się podejrzenie choroby zawodowej dodatkowo o m. in. właściwego państwowego granicznego inspektora sanitarnego.

W związku z powyższym Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny

ponownie dokonał analizy zebranej w sprawie dokumentacji i w dniu

[...] r. wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń - wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

Od powyższej decyzji R. O. również wniósł odwołanie, podnosząc,

iż zgromadzona przez Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego

dokumentacja nie jest wystarczająca. Ponadto zarzucił, iż odebrano mu możliwość zapoznania się z dokumentacją dotyczącą choroby zawodowej. Nie zostały dokładnie zbadane warunki jego pracy oraz czynniki, które miały zasadniczy wpływ na stan zdrowia.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał za zasadny zarzut, iż stronie uniemożliwiono skorzystanie z przysługującego prawa zapoznania z zebranym materiałem dowodowym oraz złożenia oświadczeń i decyzją znak [...] r. ponownie uchylił zaskarżoną decyzję Nr [...] r. Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po powtórnej analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie podejrzenia u R. O. choroby zawodowej [...], Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] r. ponownie stwierdził brak podstaw do stwierdzenia u R. O. choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.).

Nie zgadzając się z treścią ww. decyzji R. O. ponownie wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zarzucając organowi I instancji brak należytego rozpatrzenia sprawy, a jedynie ustosunkowanie się do kwestii proceduralnych. Po raz kolejny podkreślił też, iż fakt, że udostępnione badania warunków pracy obejmujące lata od 1994 r. do 1997 r. nie jest jednoznaczny z tym, że okres pracy w [...] w latach 1977-1997 był monitorowany. Wskazał też, iż wnosi o powołanie świadków, którzy mogliby wnieść do sprawy istotne informacje oraz "w bardziej komunikatywny i zrozumiały dla organu sposób, zeznać jakie opary wydzielały się podczas palenia blach, profili nasiąkniętych substancjami ropopochodnymi, nawozów sztucznych, parafiny, powłok malarskich (epoksydowych, ołowianych, cynowych) ".

W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem znak [...] r. zlecił Państwowemu Granicznemu Inspektorowi Sanitarnemu przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków.

Państwowy Graniczny Inspektor Sanitarny przesłał w dniu 09.07.2013 r. protokoły z przesłuchań świadków J. G., J. I., Z. Ł., K. S., C. K.

Świadkowie potwierdzili zarzuty skarżącego, iż warunki pracy były szkodliwe.

Z uwagi na fakt, iż R. O. nie zgodził się również z orzeczeniami lekarskimi Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do ww. jednostek orzeczniczych o ustosunkowanie się do podnoszonych przez niego zarzutów oraz do zeznań świadków.

Po zapoznaniu się z przekazaną dokumentacją Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy pismem znak: [...] r. poinformował, iż dostarczone informacje nie mają wpływu na treść orzeczenia lekarskiego. R. O. był dwukrotnie badany w Instytucie Medycyny Pracy (w ramach konsultacji oraz po złożeniu wniosku o ponowne badanie po otrzymaniu orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia). Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w rzeczonym piśmie wskazał również, iż zgodnie z wykazem chorób zawodowych od ustania narażenia do powstania udokumentowanych objawów chorobowych nie może upłynąć więcej niż rok. Tym czasem u R. O. upłynęło 11 lat. Ponadto R. O. przez ok. [...] palił do [...] papierosów dziennie, co z pewnością musiało również przyczynić się do stanu układu oddechowego.

Instytut Medycyny Pracy pismem znak [...] r. poinformował również, iż nie widzi merytorycznych podstaw do zmiany wydanego wcześniej orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń. Jak wskazano w ww. piśmie, u badanego do 2008 r. w badaniach spirometrycznych wskaźnik FEV1 osiągnął wartość większą niż 60% wartości należnej. Także podczas pobytu w IMP uzyskano wartość FEV1 65% wartości należnej, co nie daje podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Ponadto, jak zaznaczył Instytut Medycyny Pracy, nie można w przypadku badanego rozpoznać ww. choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ponieważ nie spełnia ona kryterium określonego w tym wykazie, tj. nie ma trwałego obniżenia parametru FEV1 poniżej 60%.

Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 825 z 2009 r.) za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących na stanowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Art. 2352 Kodeksu pracy stanowi zaś rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest zatem wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy,

a powstałymi i objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być ujęta w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie przeprowadzona została ponowna szczegółowa analiza całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej, oceny narażenia zawodowego oraz wyników badań. Całość zgromadzonego materiału dowodowego nie dała podstawy do rozpoznania u R. O. przewlekłego [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, tj. choroby zawodowej wymienionej pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych.

W przeprowadzonych przez dwie kompetentne, specjalistyczne jednostki, które w myśl § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 z późn. zm.). uprawnione są do rozpoznawania chorób zawodowych badaniach specjalistycznych rozpoznano u niego [...], a nie przewlekłe [...], w przedmiocie którego, jako chorobie zawodowej wymienionej w pkt 5 wykazu tych chorób, prowadzone było niniejsze postępowanie.

Zarówno organ I instancji jak i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie kwestionują szkodliwych warunków pracy R. O. Na jego wniosek przeprowadzono również dowód z przesłuchania świadków. Zeznania świadków K. S. oraz Z. Ł. potwierdziły ocenę stanowiska pracy deklarowaną wcześniej przez R. O., że warunki pracy były szkodliwe. W przedmiotowej sprawie stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby, gdyż R. O. nie spełnia kryteriów medycznych niezbędnych do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłego [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli

w ostatnich 10 łatach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia; najwyższych dopuszczalnych stężeń.

W związku z powyższym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Granicznego Inspektora Sanitarnego, stwierdzającą, brak podstaw do stwierdzenia u R. O. choroby zawodowej w postaci przewlekłego[...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz.869 z późn. zm.).

Powyższą decyzję ostateczną R. O. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie podnosząc żadnych argumentów ani zarzutów przeciwko skarżonej decyzji.

Odpowiadając na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Do wad tych zaliczyć można np. podnoszone w odwołaniach niepełne wyjaśnienie sprawy. Wprawdzie skarżący nie powtórzył tego zarzutu w skardze, jednakże Sąd, nie będąc z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. związany zarzutami skargi szczegółowo przeanalizował zebrany w tej sprawie materiał dowodowy i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, albowiem decyzja ta nie zawiera wad wskazanych w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Przede wszystkim wskazać należy, iż zaskarżona decyzja wydana została po przeprowadzeniu wielu badań i ocen uprawnionych medycznych jednostek orzeczniczych w zakresie medycyny pracy, które zgodnie i jednoznacznie wykluczyły istnienie u skarżącego choroby zawodowej wskazanej w pkt 5 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, w przedmiocie której toczyło się przedmiotowe postępowanie.

W niniejszej sprawie wydane zostały orzeczenia przez dwie kompetentne, specjalistyczne jednostki, które w myśl § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) uprawnione są do rozpoznawania chorób zawodowych i orzeczenia te są zgodne co do tego, iż brak jest podstaw do uznania zawodowej etiologii choroby stwierdzonej u R. O. Wynika z nich jednoznacznie, iż skarżący nie spełnia kryteriów medycznych niezbędnych do rozpoznania wskazanej wyżej choroby zawodowej. Należy podkreślić, że jednostki orzecznicze szczegółowo odnosiły się również do podnoszonych przez skarżącego uwag i zastrzeżeń do ich orzeczeń.

W świetle przyjętego przez sądy administracyjne stanowiska, wydane w sprawie orzeczenia lekarskie jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych, tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy, dotyczą wiedzy specjalnej i mają charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Związanie to powoduje niemożność podjęcia przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1.05.2010 r., sygn. akt IV SA/GL 876/09).

W ocenie Sądu wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy

jak i Instytut Medycyny Pracy orzeczenia i opinie w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości wykazały brak podstaw do stwierdzenia istnienia u R. O. choroby zawodowej określonej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2013 poz. 1367) jako przewlekłe [...], które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV 1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń - ze względu na niespełnienie kryteriów medycznych.

Uznać zatem należy, iż organy inspekcji sanitarnej obu instancji wydały zaskarżoną decyzję po dokładnym i wnikliwym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego oraz ww. orzeczeń lekarskich.

Stanowisko skarżącego, iż istnieje związek przyczynowy pomiędzy warunkami pracy, a powstaniem u niego choroby oskrzeli wynika z subiektywnego przekonania, lecz nie jest oparte na wiedzy medycznej. Należy podkreślić, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana po przeprowadzeniu przez organy postępowania w przedmiocie choroby zawodowej opisanej w pkt 5 cyt. wyżej wykazu. Celem tego postępowania było stwierdzenie lub wykluczenie tej właśnie choroby zawodowej.

Odrębną kwestią jest natomiast ocena, czy stanowi chorobę zawodową rozpoznane u skarżącego schorzenie atopowe zapalenie oskrzeli, które wymienione jest w ww. wykazie chorób zawodowych pod poz. 6.

W tym przedmiocie toczy się jednak odrębne postępowanie administracyjne

i sądowo – administracyjne. Jest to zatem odrębna sprawa, która nie podlega ocenie

w niniejszym postępowaniu.

Nie stwierdzając zatem naruszenia przez organy administracji zarówno naruszenia norm prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną, wobec czego podlega ona oddaleniu zgodnie z art. 151 P.p.s.a