Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2500/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 4 pkt 4a, art. 73 ust. 2a
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 812/17 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 marca 2018r. w sprawie IV SA/Wr 812/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddalił skargę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a i art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2017r., nr [...] orzekającej o pozbawieniu T. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2017 r., oraz pozbawieniu T. P. prawa do zasiłku z dniem [...] marca 2017 r., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana z uwagi na wymeldowanie się zainteresowanego z obszaru działania Powiatowego Urzędu Pracy w K. W związku z tym, że skarżący od dnia [...] lutego 2017 r. zmienił miejsce stałego zameldowania i nie posiadał czasowego zameldowania na terenie powiatu k., a także nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy

w K. w zakreślonym 14 – dniowym terminie od dnia zmiany miejsca zameldowania.

T. P. w odwołaniu od wskazanej decyzji podał, że w dniu [...] listopada 2016 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. W dniu [...] lutego 2017 r. podczas pobytu w K. w odwiedzinach u córki, miał udar mózgu, w wyniku którego trafił do szpitala w K.. W szpitalu przebywał do dnia [...] marca 2017 r., a następnie na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] maja 2017 r. Po wyjściu ze szpitala zamieszkał u córki, ponieważ nie był w stanie sam funkcjonować, gdyż potrzebował stałej opieki. W tym czasie córka kontaktowała się z Powiatowym Urzędem Pracy w K. w celu uzyskania informacji jakich formalności musi dokonać jej ojciec aby nie zostać wykreślonym z rejestru osób bezrobotnych. Dowiedziała się wówczas, że do urzędu pracy ojciec ma się zgłosić dopiero po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. Mając powyższe na uwadze skarżący uznał, że został wprowadzony w błąd przez pracowników urzędu pracy, gdyż nie został pouczony, że po przemeldowaniu należy w konkretnym terminie zgłosić się do właściwego urzędu pracy.

W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy organ II instancji ustalił, że skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu [...] listopada 2016 r., jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...] listopada 2016 r. na okres 365 dni. W dniu rejestracji skarżący został pouczony o prawach i obowiązkach wynikających z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

W dniu [...] maja 2017 r. skarżący złożył wniosek w Powiatowym Urzędzie Pracy

w Kł. o przesłanie jego dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K., w związku ze zmianą miejsca zamieszkania od dnia [...] maja 2017 r. Następnie, w dniu [...] czerwca 2017 r. do urzędu pracy w K. wpłynęło pismo z urzędu pracy

w K. informujące, że w dniu [...] maja 2017 r. skarżący zgłosił się do tamtejszego urzędu w celu dokonania rejestracji w związku ze zmianą miejsca zamieszkania

i przedłożył zaświadczenie z dnia [...] lutego 2017 r. wydane przez Urząd Miejski

w K., potwierdzające zameldowanie na pobyt stały w K., od dnia [...] lutego 2017 r.

Wojewoda Dolnośląski zgodził się z organem I instancji, że skarżący nie mógł zachować statusu osoby bezrobotnej i uprawnień z nim związanych. Stwierdził, że argument podniesiony przez odwołującego dotyczący niepoinformowania przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w K. córki, o czynnościach, które powinna podjąć nie mógł zostać uwzględniony przez organ odwoławczy. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, iż Urząd Pracy w K. był na bieżąco informowany

o stanie zdrowia T. P., o czym świadczą przesyłane do urzędu przez jego córkę, kolejne zwolnienia lekarskie wystawiane na drukach ZUS ZLA, natomiast brak jest jakiejkolwiek informacji, iż skarżący już w dniu [...] lutego 2017 r. został zameldowany na pobyt stały w K.. Ponadto sam odwołujący się na pisemnym oświadczeniu złożonym w urzędzie pracy w K.w dniu [...] maja 2017 r. podał, iż zgłasza zmianę miejsca zamieszkania od dnia [...] maja 2017 r. i z tym dniem wniósł o przekazanie jego dokumentów do Powiatowego Urzędu Pracy w K.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją T. P. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podnosząc, że jest ona niesłuszna.

Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego z urzędu wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz zarzucił organowi odwoławczemu:

- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik sprawy polegający na przyjęciu, że skarżący, w momencie ubiegania się o zarejestrowanie jako osoba bezrobotna, został prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach wynikających

z posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym także o warunkach zachowania statusu osoby bezrobotnej,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji w sytuacji, gdy córka skarżącego oraz sam skarżący zwracał się do pracowników urzędu obsługujących niniejszy organ celem uzyskania informacji faktycznych i prawnych, które pozwolą skarżącemu na zachowanie statusu osoby bezrobotnej oraz na zachowanie prawa do zasiłku,

a w konsekwencji

- naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4a, w związku z art. 73 ust. 2a i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm.) w związku z uznaniem przez organ, że pomimo braku prawidłowego pouczenia o prawach i obowiązkach wynikających z posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym także o warunkach zachowania osoby bezrobotnej, a także braku prawidłowego pouczenia o czynnościach jakie skarżący powinien podjąć, aby zachować status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku przez pracowników urzędu obsługujących organ I instancji, należało podjąć decyzję

o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] marca 2017 r.,

- naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.

a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną interpretację, polegająca na pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] marca 2017 r. tj. z mocą wsteczną, podczas gdy żaden

z powyższych przepisów nie przyznaje staroście uprawnienia do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z mocą wsteczną,

- naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 7a § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji jak i organ odwoławczy w sytuacji, gdy nakłada on obowiązek na organ administracji publicznej, w przypadku m.in. odebrania stronie uprawnienia, rozstrzygania na korzyść strony, wątpliwości co do treści normy prawnej,

- naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 6 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ I instancji jak i organ odwoławczy w sytuacji, gdy nakłada on obowiązek na organy administracji publicznej, podejmowania działań (w tym rozstrzygnięć) na podstawie przepisów prawa; natomiast pozbawienie przedmiotowych uprawnień z mocą wsteczną, nie nastąpiło na podstawie przepisów prawa w rozumieniu nadanym przez art. 6 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy określenie bezrobotny oznacza między innymi osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną

i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym

w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy.

Ponadto w myśl art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w terminie,

o którym mowa w art. 73 ust. 2a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

Sąd I instancji mając na uwadze powołane wyżej przepisy i bezsporny stan faktyczny sprawy uznał, że po [...] lutego 2017 r. skarżący (który został na stałe zameldowany w K. w dniu [...] lutego 2017 r.) nie spełnia przesłanki określonej w art. 2 ust. 1 pkt 1 definiującej osobę bezrobotną. Nie był bowiem zarejestrowany we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, gdyż pozostawał

w rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy w K. zamiast w K.. Tym samym zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy starosta był zobowiązany z wyżej wymienią datą pozbawić skarżącego statusu bezrobotnego. Drugą przesłanką zobowiązującą starostę do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest fakt, iż skarżący nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania i nie powiadomił o zmianie miejsca zamieszkania urząd pracy, w którym był zarejestrowany w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

Zdaniem WSA we Wrocławiu w okolicznościach, w których T. P. spełnił dwie wymagane wyżej przesłanki zobowiązujące starostę do wykreślenia go

z rejestru osób bezrobotnych i pozbawienia tego statusu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia prawa materialnego - art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a, art. 73 ust. 2a, jak również art. 2 ust. 1 pkt 2.

Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji podniósł, że art. 33 ust. 4 pkt 1 i 4a ustawy posiada charakter bezwzględnie obowiązujący i organy mają obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej

w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki opisane w tym przepisie.

Ponadto Sąd I instancji nie zgodził się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia ogólnych zasad postępowania określonych w art. 6 i 9 k.p.a.

Po pierwsze z uwagi na brak dowodów potwierdzających argumenty skarżącego, iż pracownicy Urzędu Pracy przekazali błędne informacje odnośnie zawiadomienia Urzędu o zmianie miejsca zamieszkania po zakończeniu leczenia -tj. po zakończeniu zwolnienia lekarskiego.

Po drugie skarżący został pouczony odnośnie postępowania w przypadku zmiany miejsca zamieszkania. Jak wynika bowiem ze znajdującej się w aktach sprawy karty rejestracyjnej bezrobotnego w pkt 22 znajdowało się podpisane przez skarżącego zobowiązanie do zawiadomienia powiatowego urzędu pracy o wszelkich zmianach

w danych przekazanych w trakcie rejestracji oraz w złożonych oświadczeniach w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia. W ocenie Sądu, jedną z takich danych podanych przez skarżącego na etapie uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest adres zamieszkania.

W dalszej części uzasadnienia Sąd zwrócił uwagę, że z zaświadczeń lekarskich dołączonych do akt administracyjnych - z dnia [...] maja 2017 r., [...] marca 2017 r. oraz [...] marca 2017 r. wynika, że w całym okresie leczenia czyli od lutego do [...] maja 2017 r. skarżący mógł chodzić. Zatem mógł nawet osobiście lub podejmując określone czynności zawiadomić urząd o zmianie miejsca zamieszkania i dokonanym meldunku winnej miejscowości.

Końcowo za nietrafny Sąd I instancji uznał zarzut dotyczący wstecznej daty pozbawienia zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej. Tę kwestię reguluje art. 33 ust. 4 pkt 4a, który stanowi, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje po upływie 14 - dniowego terminu wyznaczonego tym przepisem do stawienia się

w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł, ustanowiony na zasadzie prawa pomocy, profesjonalny pełnomocnik skarżącego.

Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie prawa materialnego:

a) art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Starosta był uprawniony do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 10.03.2017 r. tj. z mocą wsteczną, podczas gdy żaden z powyższych przepisów jak i żaden z innych przepisów prawa materialnego nie przyznaje Staroście uprawnienia do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z mocą wsteczną.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. przejawiające się niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów stanowiących materialną podstawę rozstrzygnięcia, które miało wpływ na wynik sprawy, a tym samym nieprzeprowadzenie należytej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezastosowanie środka określonego w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 9 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. w związku z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2812 roku w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r. poz. 1299) przejawiające się błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że skarżący został w prawidłowy sposób pouczony o prawach i obowiązkach wynikających z posiadania statusu osoby bezrobotnej w tym także o warunkach zachowania osoby bezrobotnej, jak również w ten sposób, iż Sąd I instancji uznał, że brak jest dowodów na twierdzenia skarżącego o podawaniu błędnych informacji przez pracowników Urzędu Pracy

w momencie kiedy Skarżący próbował powziąć informacje które powinien podjąć, aby zachować status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, a w konsekwencji uznaniem przez Sąd I instancji, że nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi;

c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. przejawiające się niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji, że w sprawie norma prawna, stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, pozostawia wątpliwości co do jej treści, a zatem zastosowanie powinien mieć art. 7a § 1 K.p.a., co w konsekwencji objawiło się przeprowadzeniem przez Sąd I instancji niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezastosowaniem środka określonego w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

d) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a. przejawiające się niedostrzeżeniem przez Sąd I instancji, że pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku nastąpiło z mocą wsteczną podczas gdy żaden z przepisów prawa materialnego nie przyznaje organowi administracji publicznej takiego uprawnienia, a organ argumentując pozbawienie uprawnień z mocą wsteczną powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to nie może być uznany za przepis prawa w rozumieniu nadanym przez art. 6 K.p.a., co skutkuje nieprzeprowadzeniem przez Sąd

I instancji właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej

i niezastosowaniem środka określonego w ustawie P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, oraz o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Ponadto autor skargi kasacyjnej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych i jednocześnie oświadczył, że nie została ona opłacona ani w całości ani w części. Ponadto skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 j.t.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu norm prawa materialnego

i przepisów postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a jak również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., których Sąd pierwszej instancji, z uwagi na oddalenie skargi, nie stosował. Wyjaśnić bowiem należy, że art. 145 P.p.s.a. jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Z kolei naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu.

Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił WSA we Wrocławiu naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 33 ust. 4 pkt 4a w związku z art. 73 ust. 2a oraz art. 9 ust.

1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 j.t.), zwanej dalej: "ustawą" poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że Starosta był uprawniony do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...].03.2017 r. tj. z mocą wsteczną, podczas gdy żaden z powyższych przepisów jak i żaden z innych przepisów prawa materialnego nie przyznaje Staroście uprawnienia do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z mocą wsteczną.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy – starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w terminie, o którym mowa w art. 73 ust. 2a. Termin, o jakim mowa w przepisie art. 73 ust. 2a ustawy to termin 14 dniowy liczony od dnia zmiany miejsca zameldowania. Stosownie do powołanego przepisu - w przypadku zmiany przez bezrobotnego miejsca zamieszkania skutkującej zmianą właściwości powiatowego urzędu pracy bezrobotny jest obowiązany powiadomić o tym fakcie urząd pracy, w którym jest zarejestrowany, oraz stawić się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania.

Podkreślenia wymaga, że skutek utraty statusu bezrobotnego został zatem powiązany nie z chwilą zmiany miejsca zameldowania, lecz z upływem terminu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a. W myśl powyższych regulacji skutek utraty statusu bezrobotnego jest sankcją za niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zameldowania. Termin 14 dniowy jest terminem skierowanym do bezrobotnego i do momentu jego upływu bezrobotny zachowuje ten status.

W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji, wbrew przeświadczeniu autora skargi kasacyjnej o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego z datą wsteczną, przeprowadził prawidłową analizę regulacji zawartych w przepisach powołanej ustawy

o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w konsekwencji słusznie uznał, że przepis art. 33 ust. 4a, w zakresie w którym odsyła do przepisu art. 73 ust. 2a jasno wskazuje termin (14 dniowy), do stawienia się w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla nowego miejsca zamieszkania, po upływie którego starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej. Na uwzględnienie zasługuje stanowisko WSA we Wrocławiu, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4a ustawy posiada charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ ma obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej

w sytuacji, gdy wystąpią określone w nim przesłanki.

Z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych wynika, że skarżący mający status bezrobotnego w dniu [...] lutego 2017 r. został na stałe zameldowany w K. zmieniając tym samym właściwość powiatowego urzędu pracy. Bezspornie skarżący nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy, właściwym dla nowego miejsca zamieszkania w 14 dniowym terminie, od dnia zmiany miejsca zameldowania co stanowiło jedną

z podstaw pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej.

W powołanych okolicznościach w ocenie NSA nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy, zawierający normę kompetencyjną zgodnie z którą do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji m.in. o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku.

Naczelny Sąd Administracyjny mając na względzie powyższe uznał zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji za zgodne z prawem, co musiało skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej stosownie do art. 184 P.p.s.a.

Sąd nie orzekł natomiast w przedmiocie wniosku o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego, który został ustanowiony w ramach prawa pomocy. Należy to bowiem do Sądu pierwszej instancji, który udzielił prawa pomocy i jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie na zasadzie art. 250 P.p.s.a. oraz przepisów

w sprawie opłat za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, z uwzględnieniem czynności dokonanych w toku postępowania kasacyjnego.