Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 491/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21,  art. 4 ust. 1 I 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2021 r. o udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. M. K. (zwany dalej także jako: "Strona"; "Skarżący") wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

- dokumentów zgłoszenia osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku do systemu teleinformatycznego do obsługi nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na rok 2021 (wszystkich zgłoszeń dokonywanych przez wszystkie powiaty i miasta na prawach powiatu w Polsce dokonywanych zbiorczo lub dla każdej osoby z osobna),

- kopii wszelkich dokumentów przesłanych w dowolny sposób do systemu Obsługa NPPNPO na rok 2021, mających dokumentować uprawnienia doradców obywatelskich, zgodnie z art. 11 ust 3a pkt 2 ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej do prowadzenia wszelkich punktów nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego w 2021 roku (w tym zaświadczenia o ukończeniu z oceną pozytywną szkolenia z zakresu świadczenia poradnictwa obywatelskiego w 2020 lub 2021 roku i zaświadczenia o ukończeniu kursu doszkalającego dla doradców obywatelskich w 2020 lub 2021 roku). Zgodnie z interfejsem ww. programu ww. dokumenty są samodzielnie przesyłane do ww. programu przez osoby mające świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku.

W dniu [...] lutego 2021 roku Minister Sprawiedliwości (zwany dalej także "Organem") poinformował, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada dokumentów zgłoszenia osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku do systemu teleinformatycznego. Wyjaśnił też Stronie , że wprawdzie Minister Sprawiedliwości prowadzi przedmiotowy centralny system teleinformatyczny, ale pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie odpowiedzialność za funkcjonowanie i sprawny przebieg procesów w nim zachodzących oraz, że procedura rejestrowania zgłoszeń osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie i obieg dokumentów odbywa się na szczeblu powiatowym, zaś weryfikacją uprawnień systemowych dla doradców obywatelskich, w tym zamieszczania w systemie skanów zaświadczeń o ukończeniu z oceną pozytywną szkolenia z zakresu świadczenia poradnictwa obywatelskiego oraz zaświadczeń o uczestnictwie w kursie doszkalającym, zajmują się koordynatorzy powiatowi systemu nieodpłatnej pomocy.

Z uwagi na opisany tryb, Organ podkreślił, że komplety zgłoszeń i dołączonych dokumentów w każdym przypadku znajdują się więc w poszczególnych powiatach i na kontach koordynatorów powiatowych.

Z analogicznych względów Ministerstwo Sprawiedliwości nie jest w stanie udostępnić dokumentów wykazujących uprawnienia doradców obywatelskich do udzielania porad w ramach systemu teleinformatycznego.

Zaświadczenia o ukończeniu odpowiedniego szkolenia są bowiem w posiadaniu powiatów. Ich skany umieszczane są w systemie teleinformatycznym udostępnianym przez Ministra Sprawiedliwości, ale dostęp do nich mają jedynie upoważnieni pracownicy powiatów. Ministerstwo Sprawiedliwości nie ma wglądu do tych zaświadczeń. Dla Ministra Sprawiedliwości i dla koordynatorów krajowych (pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości), dostępna jest jedynie informacja o złożeniu tychże dokumentów.

W konkluzji wskazano, iż o dokumenty zgłoszeń osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku (pkt 1 wniosku) oraz kopii wszystkich dokumentów zamieszczonych w systemie teleinformatycznym weryfikujących uprawnienia doradców obywatelskich (pkt 2 wniosku), wnioskodawca winien więc zwrócić się do właściwych władz powiatów.

W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż Minister Sprawiedliwości jest administratorem danych osobowych przetwarzanych w systemie, którego interfejs pozwala na samodzielne zamieszczanie dokumentów.

Podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej, Minister Sprawiedliwości prowadzi centralny system teleinformatyczny do obsługi nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej. Zgodnie zaś z art. 7a ust. 2 ww. ustawy, w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 1, przetwarzane są w szczególności dane osób udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczących nieodpłatne poradnictwo obywatelskie, a także osób, które ukończyły szkolenie, o którym mowa w art. 11a ust. 1, oraz kurs doszkalający, o którym mowa w art. 11a ust. 2, i otrzymały stosowne zaświadczenia. Zgodnie natomiast z przepisem art. 7a ust. 3 ww. ustawy, administratorem danych osobowych przetwarzanych w systemie jest, w szczególności, Minister Sprawiedliwości.

Nie jest zatem możliwe, ażeby Minister nie miał dostępu do dokumentów znajdujących się w systemie, który prowadzi.

Tymczasem w ustawowym terminie Minister Sprawiedliwości ani nie udzielił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2021 roku.

Jednocześnie, w odniesieniu do postępowania dowodowego, złożył wniosek o przesłuchanie świadka B. Z. - krajowego koordynatora systemu na okoliczność funkcjonowania systemu teleinformatycznego Ministerstwa Sprawiedliwości i dostępu do poszczególnych danych znajdujących się w systemie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.

Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy Sąd w punkcie wyjścia rozważań wskazuje, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności.

W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przedmiotem skargi jest bezczynność Organu w zakresie udostępnienia informacji dotyczących dokumentów zgłoszenia osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku do systemu teleinformatycznego do obsługi nieodpłatnej pomocy prawnej (tzw. Obsługa NPP-NPO) oraz kopii wszelkich dokumentów przesłanych w dowolny sposób do tegoż systemu na rok 2021, mających dokumentować uprawnienia doradców obywatelskich, zgodnie z art. 11 ust. 3a pkt 2 ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej do prowadzenia wszelkich punktów nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego.

W sprawie poza sporem jest, że Organ, do którego z wnioskiem o udzielenie informacji zwrócił się Skarżący, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Niespornym jest także, że Wnioskodawca w dniu [...] lutego 2021 roku został poinformowany przez Organ, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada dokumentów zgłoszenia osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku do wskazanego przez Skarżącego systemu teleinformatycznego (Obsługa NPP-NPO) wraz z wyjaśnieniem przyczyn takiego stanu.

Z tak udzieloną odpowiedzią nie zgadza się Skarżący podnosząc, że skoro "(...) w piśmie z [...] lutego 2021 r. Ministerstwo Sprawiedliwości przyznało, że wnioskowane dokumenty znajdują się w prowadzonym przez nie systemie teleinformatycznym" to tym samym należy przyjąć, że "(...) nie jest zatem możliwe, ażeby Minister nie miał dostępu do dokumentów znajdujących się w systemie, który prowadzi".

Dlatego, zdaniem Skarżącego, Minister Sprawiedliwości "ani nie udzielił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

Przy tak zakreślonych ramach i zarzutach skargi, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji.

Powyższe oznacza więc, iż dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje.

Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę, wyjaśniając przyczyny braku dysponowania informacjami.

Dodać przy tym należy, że "udostępnienie informacji" obejmuje także informację o nieposiadaniu żądanych informacji, w tym ich nośników w postaci dokumentów. W takiej sytuacji przyjmuje się, że nie jest wystarczające samo stwierdzenie nieposiadania informacji, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Ma ono na celu umożliwienie podmiotowi dochodzenie praw i oddalenie ewentualnego zarzutu bezczynności organu (zob. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., I OSK 2055/16).

Podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien zatem, po pierwsze, w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie, twierdzenie takie uwiarygodnić. Strona nie może bowiem domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada.

Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się również z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad dobrej administracji. Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności. Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniałoby go z zarzutu bezczynności.

W orzecznictwie trafnie więc akceptuje się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście zasad przewidzianych w art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a., a tym samym powiadomienie winno zawierać informację, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji. Sąd powinien bowiem móc ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem działania i kompetencji organu. Tylko bowiem przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych. (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2423/13, LEX nr 1798120 oraz z dnia 27 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 127/15 - publ.: www.cbois.nsa.gov.pl - podobnie jak pozostałe przywołane w nin. uzasadnieniu orzeczenia).

Dokonując kontroli pod kątem wskazanych wymogów, Sąd uznał, że udzielona Skarżącemu w dniu [...] lutego 2021 roku przez Organ informacja, powyższe kryteria wypełnia.

Jak już stwierdzono na wstępie, Organ udzielił w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek (korespondencja została wysłana przez Organ w dniu [...] lutego 2021 roku, a odebrana przez wnioskodawcę w dniu [...] lutego 2021r.)

W odpowiedzi tej Wnioskodawca został poinformowany, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie posiada dokumentów zgłoszenia osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku do systemu teleinformatycznego.

Organ wyraźnie przy tym wskazał, że wprawdzie Minister Sprawiedliwości prowadzi przedmiotowy centralny system teleinformatyczny, ale pod tym pojęciem należy rozumieć wyłącznie odpowiedzialność za funkcjonowanie i sprawny przebieg procesów w nim zachodzących. Natomiast "sama" procedura rejestrowania zgłoszeń osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie i obieg dokumentów z tym związanych (a więc istota wnioskowanej przez Skarżącego informacji) odbywa się na szczeblu powiatowym.

W ocenie Sądu, tak udzielona informacja ma swoje oparcie merytoryczne w obowiązującym stanie prawnym, tj. w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (t.j. Dz. U. 2021.945).

Z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy wynika expressis verbis, że zadanie polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej jest zadaniem zleconym z zakresu administracji rządowej i zostało przekazane w drodze przedmiotowej ustawy powiatowi do realizacji w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Dodać można, że powyższy tryb koresponduje to z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445 z późn. zm.), zgodnie z którym ustawy mogą określać niektóre sprawy należące do zakresu działania powiatu jako zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane przez powiat. Weryfikacją uprawnień systemowych dla doradców obywatelskich, w tym zamieszczania w systemie skanów zaświadczeń o ukończeniu z oceną pozytywną szkolenia z zakresu świadczenia poradnictwa obywatelskiego oraz zaświadczeń o uczestnictwie w kursie doszkalającym, zajmują się koordynatorzy powiatowi systemu nieodpłatnej pomocy. Komplety zgłoszeń i dołączonych dokumentów w każdym przypadku znajdują się zatem w poszczególnych powiatach i na kontach koordynatorów powiatowych.

Podobnie, przedmiotowe "Zaświadczenia" o ukończeniu odpowiedniego szkolenia są w posiadaniu powiatów. Ich skany umieszczane są w systemie teleinformatycznym udostępnianym przez Ministra Sprawiedliwości, ale dostęp do nich mają jedynie upoważnieni pracownicy powiatów, co powoduje, że Ministerstwo Sprawiedliwości nie ma wglądu do tych zaświadczeń.

Dla Ministra Sprawiedliwości i dla koordynatorów krajowych (pracowników Ministerstwa Sprawiedliwości), dostępna jest więc jedynie informacja o złożeniu takich dokumentów. Jak słusznie zauważa Organ, "czym innym jest bowiem administrowanie danymi osobowymi przetwarzanymi w systemie, a czym innym jest dostęp do kont poszczególnych użytkowników systemu". Choć dane osobowe doradców obywatelskich są rejestrowane w systemie teleinformatycznym, a którym mowa w art. 7a omawianej ustawy, który prowadzi Minister, to zgłoszenia i zaświadczenia, których udostępnienia domaga się wnioskodawca, pozostają w dyspozycji koordynatorów powiatowych posiadających swoje konta użytkownika.

Dlatego też, w ocenie Sądu, mając na uwadze przytoczone przepisy, Organ prawidłowo udzielił odpowiedzi Skarżącemu, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji publicznej.

Jednocześnie Sąd zauważa, że Organ, udzielając Skarżącemu odpowiedzi, zachował standardy tzw. dobrej administracji, informując dodatkowo Wnioskodawcę, iż o dokumenty zgłoszeń osób mających świadczyć nieodpłatne poradnictwo obywatelskie w 2021 roku (pkt 1 wniosku) oraz kopii wszystkich dokumentów zamieszczonych w systemie teleinformatycznym weryfikujących uprawnienia doradców obywatelskich (pkt 2 wniosku), należy zwrócić się do właściwych władz powiatów.

Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia faktyczne, ponieważ w rozstrzyganej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze naruszeń, a zarzut bezczynności działania organu okazał się bezpodstawny, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. obowiązany był skargę oddalić.