Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 910/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi V. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwany dalej Szefem Urzędu lub Organem II. instancji), po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] V. L. (ur. 23 kwietnia 1963 r.; zwanego dalej Cudzoziemcem lub Skarżącym), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] (zwanego dalej Organem I. instancji) z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], orzekającą o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania niniejszej decyzji lub – w przypadku braku informacji o jej wykonaniu – od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom prawa.

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ II. instancji wskazał, że wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie Organ I. instancji decyzją z [...] sierpnia 2016 r. orzekł o zobowiązaniu Cudzoziemca do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W trakcie przeprowadzonego przez Organ I. instancji przesłuchania w dniu [...] lutego 2016 r., Cudzoziemiec rozpytany na okoliczność wyjazdu z kraju pochodzenia oświadczył, że ostatni raz przyjechał do Polski w 2013 r. w celu podjęcia pracy, a dodatkowym powodem był fakt, że jego była żona związała się z innym mężczyzną i zamieszkała z nim w ich wspólnym mieszkaniu. W kwestii ewentualnych obaw żywionych przed powrotem do kraju pochodzenia, wskazał, że wojna może rozszerzyć się na resztę terytorium kraju. Na pytanie, czy powrót na Ukrainę wiąże się z zagrożeniem jego życia, wolności lub bezpieczeństwa, oświadczył, że nie ma takiej wiedzy, był czołgistą i że nie chce zabijać ludzi. Ze zeznań Cudzoziemca wynika, że służbę wojskową pełnił latach 1980 – 1981 w jednostce czołgowej w m. [...], a po wyjściu z wojska powrócił do rodzinnego [...], gdzie podjął pracę w firmie budowalnej, w której pracował do jej upadku w 1997 roku. Cudzoziemiec oświadczył, że w kraju pochodzenia pozostała jego najbliższa rodzina, tj. rodzice oraz trzech dorosłych synów, a także była żona. Ponadto zeznał, że w kraju pochodzenia nie był prześladowany, nie był poddawany przemocy fizycznej ani psychicznej, nie był karany sądownie, ani też zmuszany do pracy. Cudzoziemiec zaprzeczył, aby w kraju pochodzenia mógł być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego lub ukarany bez podstawy prawnej czy też poddany torturom, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu. Z jego oświadczeń wynika, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia, z uwagi na możliwość rozszerzenia się konfliktu na inne części [...]. W toku powtórnie przeprowadzonego przez Organ I. instancji przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2016 r., Cudzoziemiec zeznał zaś do protokołu, że na terytorium Polski zamieszkuje z obywatelką [...] – V. T., z którą planuje zawrzeć związek małżeński, jednocześnie wskazał, że zamieszkują oni w Polsce od około 2006 lub 2007 roku. Cudzoziemiec zapytany o fakt posiadania w Polsce krewnych oraz utrzymywanego kontaktu z nimi, zeznał, że w m. Wołów pod Wrocławiem zamieszkują bracia jego ojca, z którymi kontaktuje się głównie przez telefon i komunikator internetowy. Ponownie zapytany o zagrożenie dla jego prawa do życia, wolności lub bezpieczeństwa w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, Cudzoziemiec oświadczył, że jego powrót na [...] wiąże się z obawą przed wzięciem go na wojnę, a on nie chce zabijać ludzi. W uzasadnieniu swej decyzji Organ I. instancji odwołał się do regulacji art. 302 ust. 1, art. 303 ust. 1 pkt 2 oraz art. 348 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Stwierdził przy tym, że niestabilna sytuacja oraz brak bezpieczeństwa występuje we wschodnich regionach [...], natomiast jak wynika z powszechnie dostępnych źródeł - brak jest informacji, które świadczyłby o złej sytuacji bezpieczeństwa w obwodzie lwowskim, gdzie przed wyjazdem zamieszkiwał Cudzoziemiec. W ocenie Organu I. instancji, ogólny strach Cudzoziemca przed eskalacją konfliktu, powołaniem do wojska i ewentualnym udziałem w działaniach zbrojnych, mających na celu obronę niepodległości swojego kraju - nie stanowią podstawy do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Organ I. instancji w kwestii pozostawania przez Cudzoziemca w nieformalnym związku z obywatelką [...] – V. T., która przebywa w terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu odwiedzin – stwierdził, że więzi łączące Cudzoziemców mogą być utrzymane w kraju ich pochodzenia, ponieważ brak jest podstaw do twierdzenia, aby ich związek mógł być realizowany wyłącznie na terytorium Polski. Organ I. instancji wskazał ponadto, że najbliższa rodzina Cudzoziemca, tj. rodzice oraz trzech dorosłych synów, zamieszkuje na Ukrainie. Jednocześnie Organ I. instancji stwierdził, że zobowiązanie Cudzoziemca do powrotu nie jest poprzedzone wieloletnim, nieprzerwanym okresem jego pobytu w Polsce, a w konsekwencji ustaniem realnych więzi z krajem pochodzenia.

Organ II. instancji, po rozpatrzeniu odwołania Cudzoziemca, wydał w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzję, w której orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Organu I. instancji z [...] sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu decyzji Organ II. instancji odwołał się do regulacji art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ II. instancji podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że Cudzoziemiec dopuścił się wskazanego wykroczenia, wypełniając tym samym przesłankę skutkującą wydaniem decyzji o zobowiązaniu go do powrotu. Organ II. instancji podał, że ostatni wjazd Cudzoziemca na terytorium Polski miał miejsce w dniu [...] września 2012 r. przez przejście graniczne w [...]. Cudzoziemiec przyjechał wówczas do Polski na podstawie ważnej wizy krajowej typu D nr [...]. Po przybyciu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Cudzoziemiec w okresie ważności tej wizy w dniu [...] września 2012 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się (aktualnie: wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały). W przedmiotowym wniosku powołał się na posiadanie polskiego pochodzenia. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2013 r. nr [...]. odmówił Cudzoziemcowi udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku wniesionego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na podstawie będących w dyspozycji Organu I. instancji systemów informatycznych oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że Cudzoziemiec od ostatniego wjazdu do Polski w dniu [...] września 2012 r. nieprzerwanie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemiec zatem, pomimo upływu ważności posiadanej wizy oraz zakończenia decyzją odmowną postępowania w sprawie udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski (aktualnie zezwolenia na pobyt stały), nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym, Organ II. instancji uznał, że w sprawie zostały wyczerpane dyspozycje art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, stanowiące obligatoryjne przesłanki do wydania wobec cudzoziemca decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Organ II. instancji wskazał, że zobowiązanie Cudzoziemca do powrotu nie spowoduje zagrożenia jego prawa do życia, wolności lub bezpieczeństwa osobistego, ani też nie narazi na ryzyko poddania go torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Fakt, że we wschodniej części kraju jego pochodzenia, tj. w obwodach [...] i [...], trawa konflikt zbrojny - nie stanowi zagrożenia dla Cudzoziemca, który jest mieszkańcem położonego w zachodniej [...] m. [...]. Organ II. instancji wskazał ponadto, że strach Cudzoziemca przed eskalacją konfliktu jest co prawda zrozumiały, jednakże sam w sobie nie może stanowić podstawy do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Również obawa Cudzoziemca przed możliwością powołania do wojska oraz związana z tym ewentualna konieczność udziału w walkach, jeżeli nie jest powiązana z innymi ważnymi powodami, sama w sobie nie stanowi przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Jak wskazał Organ II. instancji, przymus służby wojskowej mógłby stanowić podstawę do udzielenia ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdyby był równoznaczny z przymuszaniem do popełnienia zbrodni lub czynów sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych, określonymi w Preambule oraz art. 1 i art. 2 Karty Narodów Zjednoczonych. Zdaniem Organu II. instancji, zaskarżona decyzja nie naruszyła również prawa Cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego. Szef Urzędu wskazał, że w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka rozumienia pojęcia "życie rodzinne", co do zasady odpowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny, np. małżonkami (konkubentami), pomiędzy rodzicami i ich małoletnim dziećmi, czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. W ocenie Organu II. instancji, brak jest podstaw, aby twierdzić, że w przypadku zobowiązania Cudzoziemca do powrotu, więzy pomiędzy nim a jego partnerką zostaną zerwane lub istotnie ograniczone, ponieważ mogą one być realizowane nie tylko wyłącznie na terytorium Polski, ale i na Ukrainie. Szef Urzędu jednocześnie zauważył, że na [...] zamieszkuje najbliższa rodzina Cudzoziemca, tj. rodzice oraz trzech pełnoletnich synów, z których jeden założył własną rodzinę i ma dwoje dzieci (tj. wnuków Cudzoziemca). Odnosząc się zaś do dorobku orzeczniczego Europejskiego Trybunału Praw Człowieka - uznał również, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Cudzoziemca do ochrony życia prywatnego w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności. W sprawie nie zachodzi okoliczność relatywnie silnej integracji z krajem goszczącym i obiektywnych trudności w przeniesieniu centrum życiowego do kraju pochodzenia. Organ II. instancji podniósł, że Cudzoziemiec nie posiada w Polsce majątku trwałego, ani stałych źródeł dochodu stanowiącego podstawę do egzystencji. Ponadto brak jest podstaw do stwierdzenia, że pomimo kilkuletniego pobytu centrum życiowe Cudzoziemca zostało przeniesione do Polski na stałe oraz, że powrót do kraju pochodzenia drastycznie pogorszy jego sytuację życiową. W ocenie Szefa Urzędu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami procedury administracyjnej oraz prawa materialnego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę decyzję z [...] stycznia 2018 r. wywiódł V. L., zarzucając jej istotne naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym obrazę art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 348 ustawy o cudzoziemcach, art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowi art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu.

Biorąc pod uwagę przedstawiony uprzednio stan faktyczny należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zarówno w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej [...], jak i w dniu wydania zobowiązaniowych przez Organy obu instancji, Skarżący nie posiadał zezwolenia pobytowego w Polsce, nie legitymował się także wizą ani żadnym innym dokumentem uprawniającym go do pobytu w Polsce. Z analizy akt sprawy wynika, że Skarżący po raz ostatni przyjechał do Polski w dniu [...] września 2012 r. przez przejście graniczne w [...] na podstawie wizy krajowej wielokrotnej, ważnej od dnia [...] stycznia 2012 r. do [...] lutego 2012 r., określającej czas jego pobytu na 180 dni. Skarżący złożył w dniu [...] września 2012 r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się (aktualnie: na pobyt stały), powołując się na posiadanie polskiego pochodzenia. Pomimo upływu ważności posiadanej wizy oraz zakończenia decyzją odmowną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na pobyt stały, V. L. nie opuścił terytorium Polski, a zatem dopuścił się naruszenia prawa migracyjnego.

Podkreślenia wymaga, że kategoryczna redakcja przepisu art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, obliguje organ administracji publicznej do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku uznania, że cudzoziemiec dopuścił nielegalnego pobytu. Konstrukcja normy prawnej art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów ustanowionych dla zapewnienia kontroli wjazdu i pobytu cudzoziemców. W konsekwencji, już samo stwierdzenie spełnienia przesłanki omawianego przepisu, wobec pozbawienia organu administracji publicznej tzw. uznania administracyjnego, uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Zatem w przypadku - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - gdy wystąpi któraś z przesłanek z art. 302 ust. 1 pkt 1, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej "kary". Dlatego za chybiony należało uznać zarzut skargi, dotyczący naruszenia wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady, że sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes stron. Zastosowanie przytoczonej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada ta ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Pogląd taki jednolicie prezentowany jest tak w doktrynie prawa (por. G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarza, Zakamycze 2005 r., str. 130-131), jak również w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 26 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2250/16; wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2888/17).

Z ustalonego w trakcie postępowania administracyjnego stanu faktycznego wynika też, że w niniejszej sprawie nie znajdują również zastosowania postanowienia art. 348 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi udziela się zgody na pobytu ze względów humanitarnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zobowiązanie go do powrotu:

1) może nastąpić jedynie do państwa, w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.:

a. zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub

b. mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub

c. mógłby być zmuszony do pracy, lub

d. mógłby być pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej;

2) naruszałoby jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. lub

3) naruszałoby prawa dziecka, określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwoju psychofizycznemu.

Podkreślić należy, że Skarżący w toku procedury zobowiązaniowej sygnalizował pewne obaw związane z powrotem do kraju pochodzenia, tj. możliwość eskalacji konfliktu na Ukrainie i powołanie go do wojska, jednakże okoliczności tych nie można uznać za konkretne, realne i skierowane właśnie na niego zagrożenie, które obawę tę obiektywnie wywołuje. Z ogólnodostępnych informacji, jak i tych podanych przez Organ obu instancji wynika, że zasadnie stwierdzono, iż występowanie konfliktu zbrojnego pomiędzy prorosyjskim separatystami a wojskami ukraińskimi obwodach [...] i [...], nie stanowi zagrożenia dla Skarżącego, który jest mieszkańcem [...], położonego na Zachodniej Ukrainie, gdzie nie są prowadzone działania wojenne.

Sąd podziela stanowisko Organów obu instancji, że nie można uznać, aby obawa, którą żywi Skarżący przed powrotem do kraju pochodzenia - w kontekście zagrożenia jego prawa do życia i zdrowia, jak również bezpieczeństwa osobistego - była jakimkolwiek stopniu uzasadniona. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika także, aby powrót do kraju pochodzenia naraził Cudzoziemca na pozbawienie wolności, poddanie torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, lub zmuszaniu do pracy, lub pozbawieniu prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukaraniu bez podstawy prawnej.

Na etapie postępowania administracyjnego, jak również postępowania przed tut. Sądem skarżący powoływał się na prawo ochrony jego życia rodzinnego i prywatnego. Jak wynika z poczynionych w sprawie ustaleń, na Ukrainie zamieszkuje najbliższa rodzina Skarżącego, tj. rodzice oraz trzech pełnoletnich synów, z których jeden założył własną rodzinę i ma dwoje dzieci (tj. wnuków Cudzoziemca). W Polsce zaś pozostaje on w nieformalnym związku z obywatelką [...] – V. T., z którą planuje zawrzeć związek małżeński.

Mając to na względzie, Sąd podziela stanowisko Organów obu instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 348 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydanym na gruncie art. 8 Konwencji, jakkolwiek istotą ochrony wynikającą z tej regulacji jest ochrona jednostki przed arbitralnymi decyzjami państwa naruszającymi życie prywatne i rodzinne, to konieczne jest wyważenie racji jednostki i społeczeństwa (por. wyrok ETPC z 19 lutego 1996 r., Gül v. Switzerland, skarga 23218/94). Na gruncie prawa międzynarodowego, prawo do kontroli ruchu osobowego na własnym terytorium stanowi jedną z podstawowych prerogatyw państwa (por. wyrok ETPC z 8 kwietnia 2008 r., Nnyanzi v. United Kingdom, skarga nr 21878/06). Art. 8 Konwencji nie nakłada na państwa ogólnego obowiązku szanowania wyboru cudzoziemca, co do kraju, w którym chciałaby zamieszkać (por. wyrok ETPC z 19 lutego 1996 r., Gül v. Switzerland, skarga 23218/94).

Ponadto zauważyć należy, że przepisy Konwencji nie mogą być intepretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania ich pobytu w formie i na podstawie prawnej przez ich wybranej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka prezentowany jest pogląd, że naruszenie przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców mogą uzasadniać podjęcie ingerencji w prawo do życia rodzinnego i prywatnego, a ingerencja ta może polegać nawet na wydaleniu z kraju goszczącego (por. wyrok ETPC z 31 lipca 2008 r., Darren Omoregie and other v. Norway, skarga nr 265/07).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje przytoczone tezy. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy należy zatem podkreślić, że Skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 348 ust. 2 ustawy o ochronie cudzoziemców w celu ochrony życia rodzinnego i prywatnego. Jakkolwiek więc do każdej sprawy należy podchodzić indywidualnie, to co do zasady pojęcie "życie rodzinne" odpowiada związkom pomiędzy najbliższymi członkami rodziny: małżonkami (konkubentami), rodzicami i ich małoletnimi dziećmi, czy małoletnim rodzeństwem. Fakt prowadzenia przez Skarżącego życia rodzinnego i prywatnego w Polsce nie stanowi przesłanki udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, przy jednoczesnym naruszeniu prawa migracyjnego. Wskazać bowiem należy, że w sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, aby w przypadku zobowiązania Skarżącego do powrotu, więzi pomiędzy nim a jego partnerką zostały zerwane lub istotnie ograniczone, gdyż brak jest podstaw do twierdzenia, że mogą być one realizowane wyłącznie na terytorium Polski. Tym bardziej, że ingerencja w prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego na gruncie analizowanej sprawy nie wykracza poza dopuszczalny zakres ingerencji, tj. przeszła test legalności, celowości oraz konieczności, a ponadto ingerencja w prawo, o którym mowa w art. 8 Konwencji, nie ma charakteru bezterminowego – zakaz ponownego wjazdu orzeczono na 6 miesięcy. Odnotować też należy, że Skarżący nie posiada w Polsce majątku ani stałych źródeł dochodu, stanowiących podstawę jego egzystencji, nie można również stwierdzić, aby centrum życiowe Skarżącego zostało przeniesione do Polski na stałe, a powrót do kraju pochodzenia drastycznie mógł pogorszyć jego sytuację życiową.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego niezbadania przez Organy obu instancji, czy Skarżącemu nie powinno zostać udzielone zezwolenie na pobyt stały, z uwagi na posiadania polskiego pochodzenia, należy wyjaśnić, że kwestia ta pozostawała poza zakresem postępowania zobowiązaniowego, a poza tym została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] września 2013 r. nr [...].

W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. podniesionemu w skardze, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji zobowiązującej Cudzoziemca do powrotu, a Organy obu instancji dokonując jego analizy, kierowały się logiką oraz zasadami doświadczenia życiowego. Sąd też nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji I. instancji naruszenia przepisów procedury administracyjnej czy prawa materialnego, ani takiego naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.