Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 963/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 133 par. 1, art. 160, art. 166
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 144
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędziowie NSA: Bogusław Dauter (sprawozdawca), Krystyna Nowak, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w Elektrowni "B." w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 2/06 w sprawie ze skargi Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w Elektrowni "B." w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 października 2005 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2006 r., I SA/Łd 2/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w Elektrowni "B." w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 października 2005 r., (...), uchylającą w części decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia 25 lipca 2005 r., (...), w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003

2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym ustalonym przez sąd pierwszej instancji: zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., doręczono stronie skarżącej w dniu 31 października 2005 r.

3. Skarga Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej w Elektrowni "B." w R. na powyższą decyzję wpłynęła do WSA w Łodzi w dniu 2 grudnia 2005 r.

4. WSA w Łodzi powołując się na treść art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a./ wskazał, że decyzję organu drugiej instancji, doręczono stronie skarżącej w dniu 31 października 2005 r. Od tego też momentu zaczął biec 30 dniowy termin do wniesienia skargi. Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa wniosła skargę 2 grudnia 2005 r., a więc po upływie 30 dniowego terminu. Dlatego też sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną.

5. W skardze podatniczka kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.:

- poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 par. 1 w związku z art. 166 i art. 141 par. 4 p.p.s.a., polegające na pominięciu norm prawnych wynikających z tych przepisów. Przepisami, które powinny mieć w tej sprawie zastosowanie, są właśnie art. 133 par. 1 w związku z art. 166 i art. 141 par. 4 p.p.s.a., których niewłaściwe zastosowanie spowodowało, że WSA błędnie i z pominięciem akt sprawy, ustalił stan faktyczny sprawy poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 31 października 2005 r., podczas gdy w rzeczywistości decyzja ta została doręczona w dniu 2 listopada 2005 r.,

- błędne ustalenie stanu faktycznego spowodowało, że WSA niewłaściwe zastosował w sprawie art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. i odrzucił skargę, CO stanowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie jest art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a i c" p.p.s.a., ze względu na fakt, że nie istniały podstawy do odrzucenia skargi i skarga powinna zostać rozpatrzona merytorycznie,

- błędne ustalenie stanu faktycznego spowodowało, że WSA niewłaściwe zastosował art. 53 par. 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie normy prawnej wynikającej z tego przepisu i uznanie, że skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji, co stanowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy,

- naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 141 par. 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jeżeli bowiem WSA przyjął, że terminem, od którego należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego, jest dzień doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a nie strome, to nie wskazał podstaw prawnych swojego wnioskowania.

Zarzucono także, w przypadku uznania, że WSA prawidłowo ustalił stan faktyczny i z uzasadnienia wyroku wynika, że podstawą do odrzucenia skargi było przyjęcie przez WSA, że terminem, od którego należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego, jest dzień doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a nie strome, orzeczeniu WSA:

- naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 53 par. 1 p.p.s.a., polegającą na przyjęciu, w stanie faktycznym sprawy, że terminem, od którego należy liczyć termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego jest dzień doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a nie stronie postępowania administracyjnego. Prawidłowa wykładnia art. 53 par. 1 p.p.s.a., w stanie faktycznym sprawy, powinna prowadzić do wniosku, że termin do złożenia skargi powinien biec od dnia doręczenia decyzji stronie.

Podniesiono także, że nawet przyjęcie, iż w sprawie skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 par. 1 p.p.s.a. WSA naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 53 par. 1 p.p.s.a. i pominięcie przy wykładni tej normy, normy wypływającej z art. 214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./, z której wynika, że nie może szkodzić stronie błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 28 października 2005 r. (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r., razem z decyzją z tej samej daty oznaczoną (...) dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., została doręczona stronie w dniu 31 października 2005 r. W tym samym dniu została doręczona Spółce Doradztwa Podatkowego "O. i S." spółka z o.o. w W.

Art. 144 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ stanowi, że "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę (...)".

Pocztowe dowody doręczenia decyzji pozostają we wskazanych aktach. Stwierdzić zatem należało, że ustalenie daty doręczenia skarżonej decyzji podatkowej dokonane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie akt sprawy - art. 133 par. 1 w zw. z art. 160 i 166 p.p.s.a.

Art. 53 par. 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia d o r ę c z e n i a skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Bez znaczenia dla ustalenia daty doręczenia skarżonej decyzji stronie był fakt zarejestrowania jej wpływu przez adresata dopiero w dniu następnym - w rozpoznawanej sprawie - w dniu następnym po dniu ustawowo wolnym od pracy /1 listopada/. 30 dniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 30 listopada 2005 r. /środa/. Skarga została sporządzona i nadana listem poleconym 2 grudnia 2005 r. czyli po upływie zakreślonego terminu.

W opisanej sytuacji bezprzedmiotowe są dywagacje na temat zakresu umocowania pełnomocnika Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej w Elektrowni "B." w R. w dniach 31 października i 30 listopada 2005 r. w relacji do przedmiotu postępowania zakończonego skarżoną decyzją wymiarową.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.