Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 593/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 262 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie SO del. Piotr Popek /spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant specjalista Beata Janczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi E.S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia nałożonej kary porządkowej. - oddala skargę –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika E.S. (dalej: skarżącej) jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia kary porządkowej nałożonej na skarżącą jako świadka w kwocie 1000 zł postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...].

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

W toku prowadzonej kontroli podatkowej prowadzonej wobec D. S., pismem z dnia 22.07.2014 wezwano świadka E.S. do okazania do oględzin będącego w jej posiadaniu pojazdu VOLVO XC 90 oraz do złożenia zeznań w sprawie przedmiotowego pojazdu w związku z jego wewnątrzwspólnotowym nabyciem przez jej męża D. S.. Termin przeprowadzenia czynności kontrolnych wyznaczono na 11.08.2014 r.. Wezwanie zostało odebrane przez skarżącą w dniu 6.08.2014r. W dniu zaplanowanych oględzin do Urzędu Celnego wpłynęło pismo z dnia 07.08.2014 z kancelarii adwokackiej - adw. A. S., informujące, że świadek E. S. i kontrolowany D. S. nie stawią się na zaplanowane czynności kontrolne, ponieważ do 31.08.2014 r. przebywać będą na urlopie. Dodatkowo w dniu 11.08.2014 z funkcjonariuszem prowadzącym kontrolę skontaktowała się telefonicznie adw. A. S. informując o tym samym tą drogą, na okoliczność czego została sporządzona stosowna notatka służbowa.

W związku z powyższym kolejnym pismem z dnia 29.08.2014 ponownie wezwano świadka E. S. do okazania do oględzin będącego w jej posiadaniu pojazdu VOLVO XC 90 oraz do złożenia zeznań w sprawie przedmiotowego pojazdu. Termin przeprowadzenia czynności kontrolnych wyznaczono na 19.09.2014 r. Wezwanie dla świadka zostało odebrane przez skarżącą w dniu 15.09.2014 r. jednakże w dniu 18.09.2014 za pośrednictwem faxu, a następnie w dniu 25.09.2014 za pośrednictwem poczty, do Urzędu Celnego . wpłynęło pismo z dnia 17.08.2014 r. sporządzone przez adw. A.S., pełnomocnika świadka i E.S. i kontrolowanego D. S., informujące, że zarówno strona, świadek jak i pełnomocnik nie mogą się stawić na czynności wyznaczone na dzień 19.09.2014 r. Pełnomocnik za powód swojej nieobecności podała fakt, iż w tym dniu będzie uczestniczyć w rozprawach sądowych, których termin został wyznaczony przed wyznaczeniem terminu czynności przez Urząd Celny ., na dowód czego dołączyła kserokopie sądowych zawiadomień o terminach posiedzeń w dniu 19.09.2014r.. Natomiast D. S. i E. S. mieli wówczas wyjechać poza miejsce zamieszkania w celu kontynuowania rehabilitacji dziecka, a powrót planowali po terminie wskazanych czynności. W w/w piśmie pełnomocnik podniosła także, że samochód mający być przedmiotem oględzin służy świadkowi i dziecku do przemieszczania się wraz z rodziną w celach urlopowych i zdrowotnych. Zasygnalizowała więc konieczność wynajęcia innego samochodu i pokrycia przez organ związanych z tym kosztów, poddając na marginesie w wątpliwość sens przeprowadzenia czynności oględzin pojazdu.

W tej sytuacji funkcjonariusze organu w dniach 19, 22 oraz 29.09.2014 telefonicznie kontaktowali się z pełnomocnikiem w celu ustalenia nowego terminu planowanych czynności, dogodny dla wszystkich ich uczestników. Pełnomocnik zobowiązała się skontaktować ze swoimi mocodawcami celem ustalenia nowego terminu na dokonanie tych czynności. W ten sposób ustalono termin przeprowadzenia oględzin na 30.10.2014, potwierdzony przez pełnomocnika strony.

Na ten termin pismem z dnia 30.09.2014 ponownie wezwano skarżącą jako świadka do okazania do oględzin pojazdu oraz do złożenia zeznań w tej sprawie. W dniu, na który ustalono termin dokonania oględzin, to jest 30.10.2014r. na skrzynkę elektroniczną funkcjonariusza prowadzącego kontrolę wpłynął e-mail od pełnomocnika strony adw. A. S., informujący, iż czynności kontrolne nie mogą się odbyć z uwagi na Święto Zmarłych i wyjazd E. i D. S. na groby bliskich w Polsce.

Organ I instancji jeszcze raz, w dniu 6.11.2014 wezwał pełnomocnika E. S. i D. S. do zaproponowania dogodnego terminu na przeprowadzenie czynności oględzin. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 26.11.2014. W dniu 2.12.2014 roku do organu wpłynęło pismo pełnomocnika, w którym pełnomocnik nie zaproponował żadnego terminu na przeprowadzenie dowodów z oględzin i przesłuchania świadka, podnosząc natomiast m.in. kwestię wynajęcia i kosztów samochodu zastępczego.

W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego, przedstawiony wyżej stan faktyczny wypełnił przesłanki wskazane w art. 262 § pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze. zm., dalej Ordynacja podatkowa) bowiem w toku wykonywanych czynności kontrolnych organ ten w okresie od 11 sierpnia 2014 r. do dnia 30 października 2014r. pomimo skutecznych zawiadomień świadka E. S. (będącej właścicielem pojazdu VOLVO XC 90 nr [...], stanowiącego przedmiot kontroli) nie zdołał przeprowadzić dowodów z przesłuchania świadka i oględzin pojazdu z powodu niestawiennictwa świadka. W związku z powyższym na podstawie art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nałożył na świadka karę porządkową w kwocie 1 000 zł. Od tego postanowienia świadek, za pośrednictwem pełnomocnika, złożył zażalenie do Dyrektora Izby Celnej, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015r. utrzymał je w mocy.

Jednocześnie ukarana E. S., za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 29.12.2014r.(data wpływu) wniosek o uchylenie nałożonej kary porządkowej. Organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015r. odmówił uchylenia nałożonej kary porządkowej, które to postanowienie po rozpoznaniu zażalenia zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. opisanym na wstępie.

Organ odwoławczy skonstatował, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające odmowę uchylenia kary porządkowej, w związku z niedostatecznym usprawiedliwieniem trzykrotnego niestawiennictwa świadka. Zauważył, że wniosek o uchylenie kary porządkowej powiela argumentację, którą pełnomocnik świadka i świadek posługiwali się w toku prowadzonej kontroli, nie przedstawiając równocześnie żadnych dowodów na powoływane okoliczności, rzekomo usprawiedliwiające niestawiennictwo świadka. Podkreślił organ odwoławczy, że Naczelnik Urzędu Celnego wielokrotnie podejmował próby skontaktowania się, wezwania oraz ustalenia terminu oględzin, zarówno ze świadkiem jak i pełnomocnikiem świadka, co znajduje potwierdzenie w aktach postępowania. Z akt sprawy wynika więc, zdaniem organu odwoławczego, że pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonych wezwań, świadek trzykrotnie nie stawiła się na przesłuchanie i nie przedstawiła samochodu do oględzin. Przyczyny jakie podawała były za każdym razem inne i niepoparte stosownymi dowodami. W jego ocenie usprawiedliwienia, jakie podały świadek oraz pełnomocnik świadka, tłumacząc kolejne nieobecności nie stanowiły przeszkody, której nie można było usunąć przy wykazaniu minimum dobrej woli, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że organ I instancji wielokrotnie podejmował próby ustalenia terminów w okresie od sierpnia do listopada 2014 roku.

Biorąc więc pod uwagę podjęte, wielokrotne próby ustalenia przez organ I instancji w okresie od sierpnia do listopada 2014 roku dogodnego dla świadka terminu na przeprowadzenie dowodów, potwierdzenie odebrania pisemnych zawiadomień (wezwań) przez świadka, każdorazowe pouczenie świadka o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie przedstawienie żadnych dowodów potwierdzających wiarygodność argumentacji i powołanych okoliczności nieobecności a w istocie niestawienie się świadka E. S. na trzykrotne pisemne wezwanie organu podatkowego, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, uzasadniona jest decyzja organu I instancji o odmowie uchylenia kary porządkowej nałożonej postanowieniem z dnia [...]01.2015r.

Na koniec organ odwoławczy podkreślił, że danie możliwości organom podatkowym stosowania kar porządkowych ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego do określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu. Uchylanie się bowiem przez stronę, pełnomocnika strony, świadka, osobę trzecią, uczestnika rozprawy czy biegłego od wykonywania obowiązków w postępowaniu podatkowym, powoduje przedłużanie postępowania, a niekiedy w ogóle uniemożliwia jego zakończenie.

Pismem z dnia 1 czerwca 2015r. skarżąca E. S., reprezentowana przez pełnomocnika, na opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Celnej wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

W treści skargi zaskarżając w całości w/w postanowienie Dyrektora Izby Celnej zarzuciła mu:

1. naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nieobecność skarżącej nigdy nie była nieuzasadniona, nigdy skarżąca bezzasadnie nie odmówiła składania zeznań, natomiast każdorazowo usprawiedliwiała nieobecność, a ponadto wskazała na znaczne utrudnienia związane z koniecznością okazywania samochodu, z którego, na co dzień wraz z dzieckiem korzysta, próbując ustalić z organem, kto i w jakiej wysokości pokryje koszty związane z okazaniem samochodu, na co organ nie zareagował, oraz

2. naruszenie art. 262 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie tj. pominięcie okoliczności, iż skarżąca każdorazowo za pośrednictwem swojego pełnomocnika informowała o niemożliwości okazania samochodu, jak również usprawiedliwiła nieobecność w terminach przez organ wyznaczanych.

Wywodząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przypisanych.

W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła raz jeszcze okoliczności, które jej zdaniem usprawiedliwiały niestawiennictwo czy tez jej pełnomocnika, w kolejnych terminach wyznaczonych przez organ I instancji.

Wskazała również na bezcelowość przeprowadzania dowodu z oględzin samochodu, z uwagi na przedmiot kontroli, co sygnalizowane było organowi I instancji w toku postępowania. Uważa bowiem, że w przypadku ustalania obowiązku zapłaty akcyzy w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu ciężarowego bez znaczenia pozostaje okoliczność wyglądu samochodu w kilka lat po jego nabyciu. Jej zdaniem celem ustalenia cech charakterystycznych samochodu (ciężarowego, osobowego) konieczny jest dowód, który pozwoli ocenić stan samochodu, ale w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia. Zauważyła przy tym skarżąca, że najwyraźniej ta argumentacja została przez organ uwzględniona, gdyż sam organ uznał za zbędny dowód z oględzin samochodu, odstępując od jego przeprowadzenia i sporządził bez tego dowodu protokół kontroli z dnia 16.12.2014r.

Skarżąca podniosła również, że zastosowanie sankcji określonej art. 262 Ordynacji podatkowej ma na celu zdyscyplinowanie uczestników do udziału w czynności i takie też ugruntowane stanowisko prezentują sądy administracyjne. Wynika z niego, że rozwiązanie przewidziane w w/w przepisie ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego w dbałości o to, aby postępowanie to przebiegało sprawnie i kończyło się w przewidzianym prawem terminie konkretnym rozstrzygnięciem. Ma więc na celu usprawnienie postępowania jako pewnego procesu, w znaczeniu technicznym i nie służy jako sankcja w przypadku niestawiennictwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji podniesionej w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Przy tym, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniane pod tym kątem kontrolowane, zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu odpowiada prawu.

W ocenie sądu w pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że okoliczności zachowania skarżącej w toku postępowania kontrolnego, prawidłowo ustalone w stanie faktycznym stanowiącym osnowę rozstrzygnięć, wypełniały przesłanki określone w art. 262 § 1pkt 2 Ordynacji podatkowej uzasadniające nałożenie kary porządkowej. W związku z niedostatecznym usprawiedliwieniem trzykrotnego niestawiennictwa skarżącej na wezwanie organu, pomimo skutecznego powiadomienia o miejscu, terminie i celu czynności procesowej (okazanie przedmiotu znajdującego się w jej władaniu w celu dokonania oględzin i przesłuchanie w charakterze świadka) z jednoczesnym uprzedzeniem o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania organ I instancji był uprawniony do dyscyplinowania świadka w drodze przedmiotowego środka prawnego pozostającego w jego kompetencji. Brak dostatecznego usprawiedliwienia niestawiennictwa i niewykonanie obowiązku świadka oraz dysponenta przedmiotu oględzin stanowi wystarczające uzasadnienie dla sięgnięcia po środki dyscyplinujące określone w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że w ramach środka prawnego określonego w § 6 art. 262 Ordynacji podatkowej, doniosłość prawną nabiera wyłącznie to, czy ukarany zdołał dostatecznie usprawiedliwić niestawiennictwo i niewykonanie obowiązku, a nie to czy podejmowane czynności procesowe organu były uzasadnione, celowe i niezbędne w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Te ostatnie okoliczności podlegają badaniu przede wszystkim w trybie postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 262 § 5 Ordynacji podatkowej, z której notabene skarżąca również skorzystała. Zakresy rozpoznania obu środków prawnych pozostawionych do dyspozycji ukaranego nie powinny się dublować.

Niemniej jednak godzi się zauważyć, w nawiązaniu do wątpliwości skarżącej w tym zakresie, że oględziny pojazdu będącego przedmiotem postępowania podatkowego w związku z jego wewnątrzwspólnotowym nabyciem, mają pierwszorzędne znaczenie dla dokonania właściwej taryfikacji pojazdu, a co za tym idzie właściwego określenie zobowiązania podatkowego. To, że ostatecznie do takich oględzin nie doszło, może być efektem wielu okoliczności, choćby upływu terminów procesowych czy ujawnienia innych dowodów, co bynajmniej nie świadczyło aby planowane czynności procesowe z udziałem skarżącej były zbędne. Zgodnie z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może wezwać stronę postępowania lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie organ może w toku postępowania, zważywszy na jego dobro i niezakłócanie jego toku, zmieniać swoje koncepcje w zakresie przeprowadzania dowodów, z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu włącznie, gdy w toku tego postępowania okaże się, że nie będzie to niezbędne.

Nie jest też rzeczą skarżącej ustalanie planu prowadzonego postępowania podatkowego i wyręczanie z roli kierowniczej organu podatkowego. Organ wykazał dostateczną determinację w przeprowadzeniu wskazanych dowodów dowodząc w ten sposób wagę jaką przywiązuje do nich dla dokładnego wyjaśnienia sprawy. Ocena czy złożenie przez podatnika czy świadka dowodu lub zeznań jest niezbędne, pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie.

Analiza kontrolowanej sprawy, a zwłaszcza okoliczności związanych z bezskutecznymi próbami przesłuchania skarżącej w charakterze świadka i dokonania oględzin pojazdu będącego w jej dyspozycji, nakreślone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przekonują, że skarżąca dostatecznie zamanifestowała zamiar obstrukcji czynności prowadzonych przez organ I instancji, okazując w ten sposób lekceważenie organu i swoich obowiązków wynikających z ustawy, co musiało się spotkać ze stosowną reakcją ze strony organu dla odpowiedniego zdyscyplinowania uczestnika postępowania kontrolnego a jednocześnie dla kreowania autorytetu organu administracji w zakresie przysługującego mu władztwa publicznego.

Tymczasem, jak słusznie dostrzegły organy w niniejszej sprawie, wniosek o uchylenie kary porządkowej podobnie jak i zażalenie, w swoich uzasadnieniach powielają argumentację, którą pełnomocnik skarżącej i skarżąca posługiwali się w toku prowadzonej kontroli nie przedstawiając przy tym dowodów na powoływane okoliczności, które w odmiennym świetle pozwoliłyby ocenić podawane przyczyny niestawiennictwa skarżącej i niewykonania ciążących nie niej obowiązków procesowych.

Pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonych wezwań zawierających pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania skarżąca trzykrotnie nie stawiła się na przesłuchanie i nie przedstawiła samochodu do oględzin. Przyczyny, jakie podawała były za każdym razem inne i niepoparte stosownymi dowodami, a takich dowodów nie przedstawiła czy to z wnioskiem o uchylenie kary porządkowej czy nawet w skardze do sądu.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów w niniejszej sprawie, że usprawiedliwienia, jakie podała skarżąca oraz jej pełnomocnik tłumacząc kolejne nieobecności nie stanowiły tego rodzaju przeszkód, których nie można było usunąć przy wykazaniu minimum dobrej woli, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że organ I instancji wielokrotnie podejmował próby ustalenia terminów dogodnych dla świadka z odpowiednim wyprzedzeniem i to na przestrzeni kilku miesięcy.

I tak w dniu zaplanowanych pierwszych oględzin to jest 11.08.2014 r. skarżąca nie stawiła się, usprawiedliwiając to pobytem na urlopie poza granicami kraju. Jednocześnie świadek nie poparła tego faktu żadnymi dowodami, które by to usprawiedliwienie uwiarygodniły. Na kolejny termin oględzin wyznaczony przez organ celny na dzień 19.09.2014r. skarżąca nie stawiła, bez usprawiedliwienia, a jej pełnomocnik poinformował organ że w tym terminie nie ma możliwości wzięcia udziału w planowanych czynnościach z powodu kolizji terminów czynności zawodowych - podając i załączając zawiadomienia sądowe o terminie wyznaczonych posiedzeń i rozpraw w tym samym dniu w szeregu odległych od siebie miejscowościach. Ponadto pełnomocnik poinformowała w piśmie o braku możliwości stawienia się również strony i skarżącej, co spowodowane jest kontynuowaniem rehabilitacji dziecka, nie przedstawiając na tę okoliczność żadnych dowodów ani w piśmie ani w późniejszym toku postepowania. Trafnie organ odwoławczy zauważył, w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 902/08, że organy podatkowe nie mają obowiązku dostosowywać terminów dokonywania czynności dowodowych do organizacji pracy pełnomocnika podatnika czy innego uczestnika postępowania. Obecność strony, czy też pełnomocnika przy przeprowadzeniu dowodu, nie jest jej obowiązkiem, lecz uprawnieniem. Jedynie nadzwyczajne wydarzenie, którego nie można przezwyciężyć, na przykład niezdolność do pracy spowodowana chorobą, mogłaby stanowić przesłankę do zmiany terminu przesłuchania świadka. Natomiast brak możliwości stawienia się pełnomocnika w terminie przeprowadzania dowodu z powodów organizacyjnych, nie może blokować przesłuchania świadków.

Na trzeci termin uzgodniony w drodze kilkakrotnych kontaktów organu z pełnomocnikiem skarżącej, nie stawiła się skarżąca bez usprawiedliwienia mimo, że w tym terminie funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę stawili się na wyznaczone miejsce oględzin i oczekiwali na skarżącą. Dopiero post factum pełnomocnik skarżącej w drodze mailowej poinformowała funkcjonariusza prowadzącego kontrolę, że powodem niestawiennictwa skarżącej był wyjazd na groby bliskich z okazji zbliżającego się Święta Zmarłych. Ten przypadek niestawiennictwa stanowi jaskrawy przypadek obstrukcji procesowej i dobitnie odzwierciedla nastawienie skarżącej do jej obowiązków procesowych pomimo stworzenia przez organ procesowy wszelkich warunków do ich wykonania. Wskazany powód w żadnym razie nie może być uznany usprawiedliwiający niestawiennictwo skarżącej na wezwanie organu, zwłaszcza, że od planowanych czynności z udziałem skarżącej do owych świąt było jeszcze dwa dni a ewentualny wyjazd na groby bliskich był do przewidzenia na etapie uzgodnień terminu czynności.

Opisane powyżej okoliczności dobitnie świadczą o tym, że skarżąca uchylała się od wykonania nałożonych na nią przez organ podatkowy obowiązków, na podstawie przysługujących mu kompetencji. Pomimo potwierdzenia odebrania pisemnych wezwań przez skarżącą, każdorazowego pouczenia jej o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie stawiła się na trzykrotne pisemne wezwanie organu, nie przedstawiając żadnych dowodów potwierdzających wiarygodność wskazywanych powodów niestawiennictwa. Nie uczyniła tego także przy okazji wniesienia wniosku o uchylenie kary porządkowej. Taki stan rzeczy uzasadniał stanowisko organów o odmowie uchylenia nałożonej na skarżącą kary porządkowej na mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]01.2015r.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.