Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1199/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 3, art.  art. 147, art. 161
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 1199/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.), Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 r., sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Limanowej na uchwałę Rady Powiatu Limanowskiego z dnia 28 grudnia 2017 r. nr XXIV/244/17 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości


UZASADNIENIE

Rada Powiatu Limanowskiego podjęła w dniu 28 grudnia 2017 r. uchwałę nr XXIV/244/17 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym. Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 oraz art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1868) oraz art. 130 a ust.6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 poz. 1260), a także obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. (M.P. z 2017 r. poz. 772).

Rada Powiatu Limanowskiego uchwaliła, co następuje:

§ 1. Ustala się opłaty obowiązujące na terenie Powiatu Limanowskiego ponoszone przez właścicieli pojazdów: 1) za usunięcie z drogi pojazdu w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, 2) za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym prowadzonym przez tut. jednostkę: zgodnie z załącznikiem nr 1 do niniejszej uchwały.

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Powiatu Limanowskiego.

§ 3. Z dniem wejścia w życie niniejszej uchwały traci moc uchwała nr XVI/165/16 z dnia 7 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat oraz wysokości kosztów za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym.

§ 4. Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego i wchodzi w życie 1 stycznia 2018 roku.

Skargę na powyższą uchwałę - na podstawie art. 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i art. 53 § 2a w związku z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2017 r., poz. 1369) oraz art. 91, 94 i 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875) - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w Limanowej.

Skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym poprzez niewzięcie pod uwagę przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały wysokości stawek kosztów usuwania pojazdów, umieszczania ich na parkingu strzeżonym oraz kosztów podjętych w tym celu czynności lecz nie zrealizowanych - kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze Powiatu Limanowskiego, czym spowodowano nieuzasadnione zawyżenie przedmiotowych opłat.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że podejmując w/w uchwałę Rada Powiatu ustaliła opłaty za usunięcie z drogi pojazdu w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazując ich wysokość w załączniku do uchwały. Jak wynika z treści tego załącznika opłaty ustalono w zależności od rodzaju pojazdu i jego dopuszczalnej masy całkowitej. Według tabelarycznego wykazu zawartego w załączniku do zaskarżonej uchwały: za usunięcie roweru lub motoroweru ustalona opłata wynosi 113 złotych, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 20 złotych, za usunięcie motocykla ustalona opłata wynosi 223 złotych, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 27 złotych, za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony ustalona opłata wynosi 486 złotych, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 40 złotych. Z kolei za usunięcie 606 złotych, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 52 złotych, za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 tony do 16 ton ustalona opłata wynosi 857 złotych, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 75 złotych, za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 ton ustalona opłata wynosi 1263 złote, zaś za każdą dobę przechowywania takiego pojazdu ustalono opłatę 136 złotych, opłatę za usunięcie pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne ustalono na kwotę 1537 złotych, zaś opłatę za przechowywanie takiego pojazdu ustalono na kwotę 200 złotych.

Załącznik do zaskarżonej uchwały zawiera również określenie wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdów, o których mowa w art. 130a ust. 1-2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. W takiej sytuacji ustalona wysokość kosztów wynosić ma 80 % opłat określonych za usunięcie pojazdu. Skarżący podniósł, że regulacje zawarte w treści zaskarżonej uchwały nie obejmują ustalenia wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, a regulacja taka znajduje się jedynie w załączniku do uchwały.

Wysokość ustalonych opłat, jakie wskazano w załączniku do uchwały, odpowiada wysokości obowiązujących w 2018 roku maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowania na parkingu strzeżonym określonych w wydawanym na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 roku w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 roku maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie na parkingu strzeżonym.

Skarżący podkreślił, że w czasie podjęcia zaskarżonej uchwały przez Radę Powiatu Limanowskiego, to jest w dniu 28 grudnia 2017 roku, obowiązywała umowa z dnia 15 listopada 2016 roku o nr CRU-KT/2/2016, zawarta przez Zarząd Powiatu Limanowskiego z wykonawcą, w przedmiocie zlecenia usuwania pojazdów z dróg Powiatu Limanowskiego i ich umieszczania na parkingu strzeżonym. Okres obowiązywania umowy zawarto w przedziale czasowym od dnia 1 stycznia 2017 roku do dnia 31 grudnia 2018 roku. Strony umowy ustaliły, że wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy będzie zapłacone wg stawek wskazanych przez wykonawcę w załączniku nr 1 do wniosku ofertowego. Zgodnie z tym załącznikiem pt. "Formularz cenowy" - kwoty wskazane przez wykonawcę tytułem ceny za wykonanie zleconej usługi w sposób istotny różnią się od kwot przyjętych w zaskarżonej uchwale. Zgodnie z treścią załącznika w przypadku usunięcia roweru lub motoroweru opłata wynosi 100 złotych, w przypadku motocykla - 210 złotych, w przypadku pojazdu o d.m.c. do 3,5 tony - 450 złotych, w przypadku pojazdu o d.m.c. powyżej 3,5 tony do 7,5 tony - 570 złotych, w przypadku pojazdu o d.m.c. powyżej 7,5 tony do 16 ton - 820 złotych, w przypadku zaś pojazdu o d.m.c. powyżej 16 ton - 1200 złotych.

Wobec powyższego zdaniem skarżącego Rada Powiatu Limanowskiego podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła przepis art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem podejmując tę uchwałę nie uwzględniła znacznie niższych kosztów usuwania pojazdów obowiązujących na obszarze Powiatu Limanowskiego – co stanowi ukrytą i niedozwoloną formę nadmiernego fiskalizmu.

Skarżący podkreślił, że Powiat Limanowski realizując zadania określone w art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym korzysta z parkingu strzeżonego, który jest prowadzony przez tę jednostkę samorządową i stanowi przedmiot własności Powiatu Limanowskiego. W tej sytuacji uchwalenie opłat za parkowanie na parkingu strzeżonym w ich maksymalnej wysokości przewidzianej w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2017 roku należy uznać za nieuzasadnione żadnymi merytorycznymi przesłankami.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu Limanowskiego wskazał, że po analizie treści skargi, przepisów prawa, a także zaskarżonego rozstrzygnięcia podjętego przez Radę Powiatu Limanowskiego w uchwale nr XXIV/244/17 z dnia 28 grudnia 2017 r. Rada podjęła decyzję o podjęciu niezbędnych kroków prawnych zmierzających do jego skorygowania i wydania nowej uchwały.

Organ wskazał na wyjątkowe okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, jako że do wniesienia skargi przez prokuratora Rejonowego w Limanowej doszło w okresie powyborczym, niedługo przed pierwszą sesją nowo wybranej Rady Powiatu. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2018 r. Komisarz Wyborczy w Nowym Sączu zwołał I sesję Rady Powiatu Limanowskiego na dzień 22 listopada 2018 r. w celu złożenia ślubowania przez Radnych wybranych w wyborach samorządowych przeprowadzonych w dniu 21 października 2018 r. oraz ustalił porządek obrad tejże Sesji. W związku z powyższym ze względów proceduralnych podjęcie formalnych działań zmierzających do uchylenia zaskarżonej uchwały oraz podjęcia uchwały odpowiadającej wymogom wskazywanym w skardze Prokuratora nie było możliwe w terminie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a. Organ podniósł, że kroki takie zostaną podjęte niezwłocznie po ukonstytuowaniu się nowo wybranej Rady Powiatu Limanowskiego, a następnie wyniki tych czynności zostaną przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia 19 lutego 2019 r. Starosta Limanowski przekazał Uchwałę Nr 11/34/18 Rady Powiatu Limanowskiego z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr XXIV/244/17 Rady Powiatu Limanowskiego z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym oraz Uchwałę Nr 11/35/18 Rady Powiatu Limanowskiego z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu na 2019 rok.

W związku z działaniami podjętymi przez Radę Powiatu Limanowskiego, jakie w całości uwzględniały stanowisko skarżącego w ocenie organu postępowanie prowadzone przed tut. sądem stało się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W świetle powyższych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego, którego materialnoprawną podstawę stanowi art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm., powoływanej dalej jako "p.r.d."). Zgodnie z treścią powyższego przepisu rada powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.

Maksymalne stawki opłat określone zostały w art. 130a ust. 6a p.r.d., obowiązują one w danym roku kalendarzowym i ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy (ust. 6b). Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza w drodze obwieszczenia maksymalne stawki opłat (ust. 6c).

Ustawodawca określił dwie przesłanki, którymi powinien kierować się organ samorządu powiatowego podejmując uchwałę na podstawie przepisu art. 130a ust. 6 p.r.d. Przesłankami tymi są konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i ich przechowywania na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Tak więc rada zobowiązana jest do przeanalizowania działań, jakie powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki i przy zapewnieniu ciągłości usług, przy uwzględnieniu ceny za świadczenie tego typu usług na terenie powiatu, którego dotyczy uchwała, a ustalenie końcowych stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych wyżej przesłanek.

Żadne inne okoliczności, poza wyszczególnionymi w art. 130a ust. 6 p.r.d., nie mogą wpływać na sposób realizowania upoważnienia ustawowego. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę powyższe kryteria materialnoprawne, co zapewnia mu elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania oraz przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami.

Uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać, jakie dane zostały wzięte pod uwagę, na podstawie uzasadnienia uchwały możliwe musi być dokonanie oceny, czy uchwałodawca nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia oraz czy uwzględnił kryteria przewidziane w ustawie. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie uchwały ogranicza się w zasadzie do przytoczenia przepisów obowiązującego prawa i stwierdzenia, że rada powiatu ustaliła stawki opłat na poziomie maksymalnym, podczas gdy dotychczas ustalono tę kwotę w wysokości 80 % kosztów usunięcia.

Lektura uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że ustalając wysokość stawek nie przeanalizowano kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na terenie Powiatu Limanowskiego. Ustalenie stawek powinno zastać poprzedzone w miarę szczegółową kalkulacją, która z kolei pozwoliłaby na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pomięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Oczywistym jest, że przesłanek wyżej wskazanych nie wypełnia uzasadnienie uchwały, które ogranicza się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że określona w uchwale wysokość stawek jest na poziomie stawek maksymalnych. Okoliczność, że przyjęte przez Radę stawki opłat nie są wyższe od kwot określonych w art. 130a ust. 6a p.r.d., nie oznacza, że rada ma dowolność w ustalaniu ich na maksymalnym poziomie.

W sytuacji gdy właściwy organ - na podstawie upoważnienia ustawowego - nakłada na obywateli określony obowiązek, w szczególności, gdy ustawodawca pozostawił organowi margines swobody, w stosownym uzasadnieniu projektu tego aktu właściwy organ winien wskazać ustawowe argumenty przejawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, w tym przypadku wysokości stawek za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu (kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdów). Brak natomiast umotywowania uchwalenia ww. stawek (kosztów) na poziomie stawek maksymalnych w kontekście określonych kryteriów ustawowych, nosi niewątpliwie cechę arbitralności i nie buduje zaufania członków wspólnoty samorządowej do organów samorządu stanowiących prawo (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 13 grudnia 2017 r., III SA/Wr 739/17, dostępny w CBOSA).

Należy podnieść, że Rada Powiatu Limanowskiego błędnie zinterpretowała przesłanki "kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu" oraz "konieczność sprawnej realizacji zadań". Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowania pojazdów ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. I OSK 1916/16 wskazał, że "zapewnienie jak największych wpływów do budżetu Miasta (...) wykracza poza przesłanki materialne wymienione w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym" (orzeczenie dostępne w bazie CBOSA).

Należy podnieść, że w czasie podjęcia uchwały przez Radę Powiatu Limanowskiego, tj. w dniu 28 grudnia 2017 r. obowiązywała umowa z dnia 15 listopada 2016r. zawarta przez Zarząd Powiatu Limanowskiego z wykonawcą w przedmiocie zlecania usuwania pojazdów z dróg Powiatu Limanowskiego i ich umieszczania na parkingu strzeżonym. Umowa ta zawarta została na czas określony od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2018 r. Jak już wyżej wskazywano, ceny za wykonanie usług określone w powyższej umowie odbiegają od kwot przyjętych w zaskarżonej uchwale.

Zestawienie wielkości opłat przewidzianych w umowie i uchwale Rady Powiatu Limanowskiego wskazuje, że cenniki opłat różnią się znacznie. Przykładowo koszt usunięcia roweru i motoroweru uchwała określa na kwotę 113 zł, a umowa przewiduje 100 zł, w przypadku motocykli są do odpowiednio kwoty 223 zł i 210 zł, pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony odpowiednio kwoty 486 zł i 450 zł.

Należy zatem zgodzić się ze skarżącym, że Rada Powiatu Limanowskiego podejmując w dniu 28 grudnia 2017 r. uchwałę w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym znacząco zawyżyła koszty za usunięcie pojazdów z drogi i ich parkowanie. Nie było bowiem żadnych merytorycznych przesłanek do wprowadzania maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym. Tym samym organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów ponoszonych przez powiat, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmę zewnętrzną na podstawie umowy zawartej z organem.

Podkreślenia wymaga, że ustawodawca określając w art. 130a ust. 6 jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył jednocześnie możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Oznacza to, że żadne inne względy, w szczególności odnoszące się do kosztów ponoszonych z tego tytułu przez powiat, kalkulacji strat wynikających z konieczności ponoszenia kosztów, które nie zostaną nigdy zwrócone przez właścicieli odholowanych i przechowywanych na parkingu strzeżonym pojazdów i w konsekwencji ustalenia opłat na takim poziomie, aby ryzyko tych strat chociażby częściowo zminimalizować, nie mogą być brane pod uwagę.

Niewątpliwie wszystkie koszty związane z usuwaniem pojazdów powinny być pokrywane przez właścicieli tych pojazdów. Nie można jednak na właścicieli pojazdów przerzucać kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem innych pojazdów, których właścicieli nie udało się ustalić. Ewentualnych strat organu związanych z tym, że część właścicieli pojazdów nie zostanie ustalona, nie można przerzucać na inne osoby, których pojazdy zostały usunięte z drogi i przechowywane, gdyż osoby te zmogą być zobowiązane tylko i wyłącznie do ponoszenia kosztów związanych z pojazdami, których są właścicielami.

Jeszcze raz podkreślić należy, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem tylko wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana jedynie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem uwzględnienia wyłącznie powyższych przesłanek. Z treści art. 130a ust. 6 u.p.r.d. wynika bowiem, że żadne inne przesłanki - poza wymienionymi w tym przepisie - nie mogą wpłynąć na sposób realizowania upoważnienia ustawowego przez organ. Tym samym odczytanie treści art. 130a ust. 6a u.p.r.d. w ten sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu, oznacza jego wadliwą wykładnię (tak: wyrok NSA w Warszawie z 13 stycznia 2017 r., I OSK 1916/16, dostępny w CBOSA). Konstrukcja prawna upoważnienia ustawowego do ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie zawiera dwa wyraźnie wskazane kryteria ustalenia tych opłat. Przesłanka fiskalna w postaci zapewnienia przychodów nie stanowi takiego kryterium.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z art. 130a ust. 6a p.r.d.

Wniosek strony przeciwnej o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość nie był zasadny, gdyż zaskarżona uchwała obowiązywała od chwili jej wejścia w życie do chwili, gdy utraciła moc, zgodnie z postanowieniem § 3 uchwały nr II/35/18 z dnia 20 grudnia 2018 r. w sprawie: ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu. Utrata mocy zaskarżonej uchwały w sposób wyżej opisany nie spowodowała uchylenia skutków prawnych, które zaskarżona uchwała wywoływała w okresie jej obowiązywania. Stwierdzenie nieważności uchwały powoduje dalej idące skutki, niż utrata jej mocy poprzez uchwalenie nowej uchwały w tożsamym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.