Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 623/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust.4
journal: Dz.U. 2020 poz 217
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
article: art. 151, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 9 ust.1 i 2, par. 11 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).

SENTENCJA

Dnia 28 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej na rok 2015 oddala skargę. R.T.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 - zwanej dalej: "k.p.a.") , art. 20 ust. 4 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 zwanej dalej: "Ustawą PROW 2014-2020"), § 2 ust. 1, § 4 - 7, § 9 - 11, § 12 ust. 1 i 3 § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1784 - dalej jako: Rozporządzenie ekologiczne), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lipca 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 983 – dalej jako: Rozporządzenie zmieniające), art. 24 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, z późn. zm.- w tekście jako Rozporządzenie nr 809/2014), art. 2 ust. 2, art. 64 ust. 2, art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z dnia 20 grudnia 2013, str. 549, z późn. zm. - zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1306/2013) , art. 19 ust. 1 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48 z późn. zm. - dalej jako: Rozporządzenie nr 640/2014), Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...] wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w sprawie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2015.

Jak wynika z akt sprawy, 7 maja 2015 r. K. K. złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej na 2015 r., w tym przyznanie kosztów transakcyjnych, w ramach:

- pakietu 6.1 "Trwałe użytki zielone w okresie konwersji" na działce rolnej "N1" na powierzchni 0,16 ha z uprawą TUZ "Trwały użytek zielony",

- pakietu 12.1 "Trwałe użytki zielone po okresie konwersji" na działkach rolnych A 1, I 1 na łącznej powierzchni 0,39 ha z uprawą TUZ "Trwały użytek zielony",

- pakietu 7.1 "Uprawy rolnicze po okresie konwersji" - na łącznej powierzchni 28,53 ha, z uprawą:

- "Soi" na powierzchni 2,77 ha (działki rolne: B1a, C1a),

- "Żyta ozimego" na powierzchni 5,09 ha (działka rolna: K1),

- "Pszenicy ozimej" na powierzchni 12,52 ha (działka rolna: D1, E1, F1, G1, J1, L1, Ł1),

- "Jęczmienia jarego " na powierzchni 1,74 ha (działka rolna: D2),

- "Lucerny mieszańcowej" na powierzchni 5,64 ha (działka rolna: H1a),

- mieszanki zbożowej "Jęczmienia jarego z owsem" na powierzchni 0,77 ha (działka rolna: M1).

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. w dniu [....] wydał decyzję w sprawie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 189,45 zł, w tym kwotę 22,53 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności do pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł, oraz do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji. Organ ustalił obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym, podjętym 15 marca 2015 r. na łączną powierzchnię 22,50 ha, na co składało się zobowiązanie w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji o powierzchni 22,11 ha i pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji o powierzchni 0,39 ha.

[...] powyższa decyzja została uchylona decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w dniu [...] wydał decyzję w sprawie przyznania płatności ekologicznej w pomniejszonej wysokości z sankcjami wieloletnimi (PROW 2014-2020), w której przyznał wnioskodawcy płatność do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 189,45 zł, w tym kwotę 22,53 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego, oraz odmówił przyznania płatności do pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł oraz do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, jak również odmówił przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2015 w ramach pakietów 6.1 i 7.1. Ponadto ustalił obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym, podjętym 15 marca 2015 r. na łączną powierzchnię 22,50 ha.

[...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił powyższą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na uchybienia proceduralne w szczególności braki w materiale dowodowym sprawy w tym dowodu w postaci wykazu producentów pochodzącego od jednostki certyfikującej.

Kolejną decyzją z [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. przyznał skarżącemu płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 189,45 zł, w tym kwotę 22,53 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego, oraz odmówił przyznania płatności do: pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł oraz do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, jak również odmówił przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2015 w ramach pakietu 6.1 i 7.1. Ponadto ustalił obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym, podjętym 15 marca 2015 r. na łączną powierzchnię 22,50 ha.

K. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając niezapewnienie czynnego udziału w postępowania oraz nieustalenie poprawnego stanu prawnego w zakresie brzmienia załącznika nr 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (niewskazanie przepisu, na podstawie którego ustalono procent powierzchni przedeklarowanej w wysokości 29,04 %).

Decyzją numer [...] z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...].

Wyrokiem z 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 986/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję nr [...] z [...]. Podstawą uchylenia było stwierdzenie Sądu, że w odniesieniu do działki L1 w aktach sprawy brak jakiegokolwiek materiału dowodowego wskazującego, że inna jest powierzchnia tej działki uprawniona do płatności, niż wskazana we wniosku skarżącego. Z kolei odnośnie działki N1 poza wskazanym wcześniej nieposiadającym szczególnej mocy dowodowej wnikającej z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym wydrukiem komputerowym, brak innego materiału dowodowego, który pozwalałby na zakwestionowanie wniosku skarżącego o płatność ekologiczną w odniesieniu do tej działki. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby organ próbował skonfrontować i zweryfikować dane z wydruku z danymi posiadanymi przez rolnika. Sąd wskazał, że potwierdzenie deklaracji przez jednostkę certyfikującą jest potwierdzeniem sporządzanym na wniosek rolnika, a nie z urzędu i nie na zlecenie organu. Sąd wskazał, że nawet w sytuacji braku w prawidłowo sporządzonym przez jednostką certyfikującą rejestrze producentów działki N1 organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, sprawdzić poprawność wpisów jednostki certyfikującej, i co najmniej uzyskać w tym zakresie informacje od rolnika. Sąd uznał, że wątpliwości związanych z zakwestionowaniem płatności do działek N1 i L1 nie usuwa wykaz jednostki certyfikującej dostarczony przez organ na wezwanie sądu, już po wydaniu kontrolowanej decyzji. W dalszym ciągu istnieje bowiem sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, a przedstawionym przez stronę skarżącą protokołem kontroli w jej gospodarstwie w czerwcu 2015 roku, z którego wynika prowadzenie przez skarżącego zadeklarowanej produkcji ekologicznej na działce N1, które winny być wyjaśnione w toku postępowania przed wydaniem decyzji.

W dniu [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji w całości decyzji nr [...] z dnia [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenie temu organowi.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. w dniu [...] wydał decyzję, w której przyznał płatność do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji w kwocie 200,30 zł, w tym kwotę 33,38 zł zwrotu kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności do:

- pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożył sankcję w kwocie 68,48 zł która będzie potrącona z płatności realizowanych przez ARiMR z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu trzech lat kalendarzowych,

- pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji,

jak również odmówił przyznania refundacji kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego na rok 2015 w ramach pakietu 6.1 i 7.1.

Organ ustalił w decyzji obszar objęty zobowiązaniem ekologicznym, podjętym od dnia 15.03.2015 r. na łączną powierzchnię 22,50 ha, na co składa się zobowiązanie w ramach

- pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji o powierzchni 22,11 ha,

- pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji o powierzchni 0,39 ha.

W dniu 04 marca 2020 r. K. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionował ustalenia organu I instancji w zakresie odmowy przyznania płatności ekologicznej do pakietu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji oraz pakietu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. po ponownym rozpoznaniu sprawy w pierwszej kolejności wskazał, że płatności, o które wnioskowała strona, wprowadzone zostały przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020, natomiast szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwrotu tej pomocy, zwanej dalej "płatnością ekologiczną" określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 z uwzględnieniem zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lipca 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Organ powołując następnie brzmienie § 2 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 pkt 5, § 6 ust. 1 (obowiązujące w dniu składania wniosku), § 9 ust. 1 i 2, § 10 ust. 1 Rozporządzenia ekologicznego oraz odnosząc się także do art. 29 ust. 2 Rozporządzenia nr 1305/2013, wskazał, że składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności ekologicznej na dany rok oraz zobowiązuje się do przestrzegania warunków przyznania płatności oraz wymogów ustanowionych dla realizowanych pakietów. Natomiast rolą organu administracji jest przyznanie płatności, przy czym jest to poprzedzone weryfikacją spełnienia przez rolnika przesłanek przyznania płatności określonych w rozporządzeniu. Dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności.

Organ II instancji podkreślił, iż narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, a następnie powołał treść art. 24 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014.

Organ odwoławczy ustalił, że jak wynika z złożonego w dniu 7 maja 2015 r. wniosku o przyznanie płatności na rok 2015, skarżący zadeklarował powierzchnię do płatności w ramach pakietu:

1/ 6 "Trwałe użytki zielone w okresie konwersji" z uprawą trwałego użytku zielonego 0,16 ha (działka rolna: N1),

2/ 7 "Uprawy rolnicze po okresie konwersji" uprawy o łącznej powierzchni 28,53 ha, w tym uprawę:

- soi na powierzchni 2,77 ha (dz. rolne: B1 a, C1 a),

- żyta ozimego na powierzchni 5,09 ha (dz. rolna: K1),

- pszenicy ozimej na pow. 12,52 ha (dz. rolna: D1, E1, F1, G1, J1, L1, Ł1),

- jęczmienia jarego na powierzchni 1,74 ha (dz. rolna: D2),

- lucerny mieszańcowej na powierzchni 5,64 ha (dz. rolna: H1a),

- mieszanki zbożowej jęczmienia jarego z owsem na pow. 0,77 ha (dz. rolna: M1)

3/ 12 "Trwałe użytki zielone po okresie konwersji" z utrzymaniem trwałego użytku zielonego na powierzchni 0,39 ha (działki rolne: A1, I1).

Organ II instancji odwołując się do kwestii podnoszonych w odwołaniu oraz treść złożonego wniosku, wskazał, że należy bezspornie stwierdzić, iż do płatności na działce rolnej H1a została zgłoszona uprawa lucerny mieszańcowej na powierzchni 5,64 ha, a na działce rolnej M1 uprawa mieszanki zbożowej na powierzchni 0,77 ha i obie te uprawy zostały ujęte w pakiecie 7 "Uprawy rolnicze po okresie konwersji", co potwierdza skarżący w treści swoich wyjaśnień i argumentacji składanych odwołań. Jak zostało wcześniej wspomniane, zgodnie z § 11 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego, płatność w przypadku pakietu 7 (tym samym w zakresie działek rolnych M1 i H1a) przysługuje pod warunkiem, że są to grunty orne, na których prowadzona jest uprawa roślin wymienionych w załączniku nr 4.

Organ odwoławczy stwierdził, że w pierwotnym brzmieniu załącznika nr 4, w części "Pakiet 1. Uprawy rolnicze w okresie konwersji i Pakiet 7. Uprawy rolnicze po okresie konwersji" wprowadzonego rozporządzeniem ekologicznym z dnia 13 marca 2015 r. (data wejścia w życie 17.03.2015 r.) nie była wymieniona uprawa mieszanki zbożowej jako rośliny uprawnionej do płatności ekologicznej w ramach pakietu 7, a natomiast została wymieniona jako tylko do płatności w ramach pakietu 5 lub 11, o które to pakiety skarżący nie wnioskował. Ponadto, była wymieniona w pakiecie 7 roślina "lucerna mieszańcowa" zapisana jako "lucerna mieszańcowa na nasiona (łacińska nazwa: Medicago x varia Martyn)", natomiast w dalszej części załącznika "VIII. Pakiet 5. Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji i Pakiet 11. Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji" widnieje zapis "lucerna mieszańcowa (łacińska nazwa: Medicago x varia Martyn)".

Organ II instancji dodał, iż lucerna (łac. Medicago L.) to rodzaj roślin jednorocznych, dwuletnich lub bylin z rodziny bobowatych, rodzaj liczy ponad 100 gatunków. Niektóre gatunki są cennymi roślinami pastewnymi, które uprawiane są z przeznaczeniem na zielonkę, paszę, siano kiszonkę lub nasiona. W Polsce rosną miedzy innymi takie gatunki lucerny jak lucerna kolczastostrąkowa (łac. Medicago minima (L.), lucerna nerkowata inna nazwa lucerna chmielowa (łac. Medicago lupulina L.), lucerna sierpowata (łac. Medicago ssp.), lucerna siewna (łac. Medicago sativa) czy lucerna mieszańcowa (łac. Medicago x varia Martyn). Lucerna mieszańcowa powstała z połączenia lucerny sierpowatej i siewnej, może być ona uprawiana z przeznaczeniem na zielonkę, siano, kiszonkę jak i nasiona. Tak więc w ocenie organu należy przyjąć, że dopisek "na nasiona" nie stanowi o rodzaju, gatunku lub odmianie lucerny mieszańcowej lecz przeznaczeniu jej uprawy, tj. na nasiona lub paszę dla zwierząt, a tym samym należałoby oczekiwać, że w przypadku zadeklarowania uprawy lucerny mieszańcowej w ramach pakietu 7 efektem końcowym (plonem) będzie zbiór nasion, odmiennie jak by to było w przypadku pakietu 5 lub 11 gdzie plonem mógłby być zbiór części zielonych rośliny na siano, kiszonkę lub zielonkę.

Powyższy załącznik został zmieniony rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 983) jednak zmiany nie dotyczyły deklarowanych pakietów 7, 6 czy też 12.

Organ odwoławczy wskazał, że kolejna zmiana treści załącznika nr 4 została wprowadzona rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 9 marca 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 343), spowodowała, iż w części Pakiet 1. Uprawy rolnicze w okresie konwersji i Pakiet 7. Uprawy rolnicze po okresie konwersji została dodana uprawa "mieszanka zbożowa" oraz wykreślona została uprawa "lucerna mieszańcowa na nasiona" i wpisana "lucerna mieszańcowa na materiał siewny (łacińska nazwa: Medicago x varia Martyn)" (materiał siewny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz.U. poz. 1512, z 2013 r. poz. 865 oraz z 2015 r., poz. 1893). Niniejsza zmiana treści załącznika, nie ma jednak zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, do przyznawania płatności ekologicznej w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie przepisów dotychczasowych, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia - stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym.

W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji, jeżeli w 2015 roku w ramach pakietu 7 deklarowana była uprawa mieszanki zbożowej to obszar taki nie powinien być objęty płatnością ekologiczną, gdyż w ramach zbóż dozwolone były tylko uprawy w tzw. "czystym siewie" bez ich mieszanek. Natomiast w zakresie uprawy lucerny mieszańcowej deklarowanej w pakiecie 7, za poprawną deklarację i obszar kwalifikujący się do płatności można uznać uprawę tej rośliny gdzie produktem końcowym tej uprawy będą nasiona.

Organ II instancji stwierdził kolejno, że przeprowadzaniem kontroli w zakresie prowadzenia przez rolnika produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym i czy rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w danym roku, dokonuje Jednostka Certyfikująca, która to jest upoważniona w drodze decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1054) do przeprowadzania kontroli oraz wydawania i cofania certyfikatów zgodności w zakresie rolnictwa ekologicznego. Na podstawie danych przekazanych przez Jednostkę Certyfikującą w 2015 roku, została potwierdzona uprawa zgłoszonych roślin w tym lucerny mieszańcowej i mieszanki zbożowej. Natomiast jak wynika z certyfikatu zgodności Nr PL-EKO-01-010458 dostarczonego również przez skarżącego oraz dołączonego do akt sprawy, w 2015 roku zostały wytworzone produkty "jęczmień jary, mieszanka zbożowa, pszenica ozima, siano z lucerny mieszańcowej, żyto ozime oraz soja" a tym samym w zakresie lucerny mieszańcowej gdzie produktem powinny być nasiona nie został uzyskany odpowiedni produkt końcowy.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z definicją Słownika Języka Polskiego PWN "siano" to skoszone i wysuszone rośliny łąkowe i pastwiskowe, którymi karmi się zwierzęta, natomiast "nasiono" to organ rozrodczy roślin nasiennych, będący małą, twardą cząstką, z której rozwija się nowa roślina, składającą się z zewnętrznej łupiny (chroniącej przed szkodliwymi czynnikami środowiska) i znajdujących się wewnątrz zarodka i tkanki odżywczej. W przypadku lucerny mieszańcowej nasiona są wydłużone, nerkowate i owalne, sięgają do 2 mm długości, a ich kolor jest od żółtych do brunatnożółtych. Biorąc pod uwagę powyższe oraz dodając, iż Jednostka Certyfikująca to podmiot wyspecjalizowany do przeprowadzania kontroli w zakresie rolnictwa ekologicznego nie jest możliwym utożsamianie pojęć "siano" i "nasiona".

Dyrektor ŁOR ARiMR wskazał również, że w przypadku mieszanki zbożowej choć został uzyskany produkt, to jednak z uprawy nie wymienionej w załączniku nr 4 w brzmieniu obowiązujących w kampanii 2015 roku. Mieszanka zbożowa została dodana do wykazu roślin objętych płatnością ekologiczną, dla pakietu 7 uprawy rolnicze po okresie konwersji, na podstawie § 1 pkt. 14 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 i zgodnie z § 5 powyższego rozporządzenia weszło ono w życie z dniem 15 marca 2016 roku. Jednakże jak uregulowano w 2 § tego samego rozporządzenia, do przyznawania i zwrotu pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanej dalej "płatnością ekologiczną", w sprawach objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia oraz zakończonymi ostateczną decyzją wydaną na podstawie przepisów dotychczasowych, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Następnie organ II instancji stwierdził, że deklarowana uprawa:

- lucerny mieszańcowej (5,64 ha) nie była przeznaczona na nasiona, co potwierdza uzyskany produkt na certyfikacie (siano z lucerny mieszańcowej) a tym samym nie można przyznać płatności w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego,

- mieszanki zbożowej (0,77 ha) nie jest uprawą wymienioną w załączniku nr 4 w części "I. Pakiet 1. Uprawy rolnicze w okresie konwersji i Pakiet 7. Uprawy rolnicze po okresie konwersji", a tym samym nie można przyznać płatności w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 11 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego.

W powyższych okolicznościach organ odwoławczy wskazał, że aby było możliwe przyznanie płatności ekologicznej muszą być spełnione łącznie przesłanki § 9 rozporządzenia ekologicznego, tj. ust. 1 prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym oraz ust. 2 powinny zostać wytworzone produkty rolnictwa ekologicznego jak też § 11 pkt 1, gdzie w rozpatrywanej sprawie deklarowane do płatności działki rolne z uprawą lucerny mieszańcowej i mieszanki zbożowej warunków tych nie spełniają, gdyż nie można zgodzić się z taką argumentacją, że wymienienie tych roślin w załączniku nr 4, ale w ramach innych pakietów, innych niż wnioskowała strona daje podstawę do uznania takiej sytuacji za poprawną.

Dyrektor ŁOR ARiMR dodał przy tym, iż w zapadłym w analizowanej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 5 lutego 2019 r. (sygn. akt III SA/Łd 986/18) potwierdzono powyższe ustalenia.

Organ odwoławczy odnosząc się dalej do kwestionowanego przez stronę rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie pakietu 6 poprzez brak zakwalifikowania do płatności działki N1 "TUZ" ze względu na brak potwierdzenia uprawy przez Jednostkę Certyfikującą wskazał, że w celu wyjaśnienia, czy na działce rolnej N1 położonej na działce ewidencyjnej nr 149 w roku 2015 była prowadzona produkcja zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym w dniu 29 listopada 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. skierował pismo do Jednostki Certyfikującej A Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Jednostka Certyfikująca udzieliła w dni 06 grudnia 2019 informacji, że "Jednostka nie wydała certyfikatu na rok 2015 z działki nr 149, ponieważ producent K. K. nr [...] zgłosił formalnie tę działkę do systemu rolnictwa ekologicznego w 2016 r." W konsekwencji czego nie zostały spełnione dla tej działki przesłanki przewidziane w § 9 Rozporządzenia ekologicznego.

Dyrektor ŁOR ARiMR w zakresie zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. uznał, że nie jest on zasadny, natomiast odnośnie podnoszonego przez stronę art. 73 rozporządzenia komisji WE z dnia 30 listopada 2009 r. wskazał, że nie ma on w sprawie zastosowania. Podkreślił, iż wniosek K. K. o przyznanie płatności z 7 maja 2015 r. dotyczy przyznania płatności na rok 2015, natomiast zgodnie z art. 43 Rozporządzenia nr 640/2014 Rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 i (UE) nr 65/2011 tracą moc z dniem 1 stycznia 2015 r. Rozporządzenia te stosuje się jednak nadal w stosunku do:

"a) wniosków o płatności bezpośrednie złożonych w odniesieniu do okresów premiowych rozpoczynających się przed dniem 1 stycznia 2015 r.;

b) wniosków o płatność i wniosków o wsparcie złożonych w odniesieniu do roku 2014 i lat wcześniejszych oraz wniosków o płatność złożonych w odniesieniu do roku 2015 zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005; oraz

c) systemu kontroli i kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków rolników w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 851 i 103z rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007".

W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze akta sprawy oraz dostępne dane w systemie informatycznym ARiMR, organ I instancji prawidłowo ustalił powierzchnię zatwierdzoną do płatności. W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] w sprawie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2015.

W zakresie płatności do pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosiła 0,39 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji wynosi 0,39 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 nr 1306/2013. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że stawka płatności do 1 ha w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji została określona w rozporządzeniu ekologicznym i wynosi 428,00 zł. W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego, rolnikowi, który spełnia warunki przyznania płatności ekologicznej, może corocznie zostać przyznana kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego z tym, że nie może ona przekraczać 20% wysokości płatności ekologicznej. Mając na uwadze powyższe oraz w związku ze stwierdzoną powierzchnią gospodarstwa, na której jest realizowane zobowiązanie ekologiczne, kwota kosztów transakcyjnych wynosi 33,38 zł. Kwota płatności ekologicznej w ramach pakietu 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji po uwzględnieniu degresywności, o której mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego wynosi 200,30 zł.

W zakresie płatność do pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu wariantów: Trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosiła 0,16 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosi 0,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z § 12 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit b Rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą.

Działka rolna N1 o powierzchni 0,16 ha nie została zakwalifikowana do płatności dla pakietu 6.1 z uwagi na brak potwierdzenia prowadzenia w roku 2015 produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym przez Jednostkę Certyfikującą, a tym samym nie spełnienie wymagań przewidzianych w § 9 Rozporządzenia ekologicznego.

Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku w ramach pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej/ jednostki certyfikującej wynosi 100,00%. Organ II instancji powołując treść art. 19 ust. 2 Rozporządzenia nr 640/2014, wskazał, że odmówiono przyznania płatności ekologicznej w ramach wariantu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i wymierzył karę w wysokości 68,48 zł (słownie: sześćdziesiąt osiem złotych czterdzieści osiem groszy). Kara ta została wyliczona z uwzględnieniem stawki płatności do 1 ha w ramach Wariant: 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji, która została określona w załączniku nr 8 do rozporządzenia ekologicznego i wynosi 428,00 zł.

W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego z uwagi na niespełnienie warunków przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji nie przyznano kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach tej płatności Z uwagi na powyższe odmówiono przyznania płatności ekologicznej do pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i nałożono sankcję w wysokości 68.48 zł.

W zakresie płatność do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach wariantu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 28,53 ha. Powierzchnia stwierdzona w ramach pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosi 22,11 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013.

Organ odwoławczy wskazał, że deklarowana uprawa lucerny mieszańcowej na działce rolnej H1a (5,64 ha) nie była przeznaczona na nasiona, co potwierdza uzyskany produkt na certyfikacie (siano z lucerny mieszańcowej), a tym samym nie można przyznać płatności w związku z nie spełnieniem warunku określonego w § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego. Natomiast uprawa na działce rolnej M1 mieszanki zbożowej (0,77 ha) nie jest uprawą wymienioną w załączniku nr 4 w części: Pakiet 1. Uprawy rolnicze w okresie konwersji i Pakiet 7. Uprawy rolnicze po okresie konwersji, a tym samym nie można przyznać płatności w związku z nie spełnieniem warunku określonego w § 11 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego.

W przypadku działki rolnej L1 położonej na działce ewidencyjnej nr 157 w wyniku pomiaru powierzchni ewidencyjno-gospodarczej odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, co potwierdza załączony do akt sprawy wydruk z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnię PEG działki nr [...] na okres 20.01.2015 r. do 19.04.2016 r. wynoszący 11 339 m2, co po zaokrągleniu daje 1,13 ha.

Organ wskazał, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach pakietu: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 29,04%.

Organ odwoławczy powołując następnie brzmienie art. 19 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia nr 640/2014, wskazał, że mając na uwadze powyżej przytoczone przepisy odmówiono przyznanie płatności ekologicznej w ramach pakietu: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji. W związku z § 16 ust. 1 oraz ust. 2 Rozporządzenia ekologicznego z uwagi na niespełnienie warunków przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 6.1 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji nie przyznano kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach tej płatności. Z uwagi na powyższe odmówiono przyznania płatności ekologicznej do pakietu 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji.

Organ odwoławczy wskazał także, że zgodnie z § 6 rozporządzenia ekologicznego oraz w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 2 ustawy o PROW 2014-2020, zobowiązanie ekologiczne strony jest realizowane przez okres 5 lat od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności ekologicznej i obejmuje:

1. zobowiązanie pakiet: 12.1 Trwałe użytki zielone po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 0,39 ha.

2. zobowiązanie pakiet: 7.1 Uprawy rolnicze po okresie konwersji podjęte w dniu 15 marca 2015 na powierzchnię równą 22,11 ha.

Sumaryczna powierzchnia zobowiązań ekologicznych w roku bieżącym wynosi 22,50 ha.

Odnosząc się do treści art. 64 ust. 2 Rozporządzenia nr 1306/2013, w którym zostały przewidziane odstępstwa od stosowania kar administracyjnych, zdaniem organu przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wystąpienie w gospodarstwie strony przypadków siły wyższej wymienionych w art. 2 ust. 2 Rozporządzenia nr 1306/2013. W rozpatrywanej sprawie strona nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej okoliczności, którą można uznać za działanie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.

Organ wskazał, że w analizowanej sprawie zastosowania nie znajduje również art. 64 ust. 2 lit. b Rozporządzenia 1306/2013 oraz art. 64 ust. 2 lit. c i d Rozporządzenia 1306/2013. Podkreślił, że zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia gruntów stanowi podstawową dla wielkości pomocy finansowej i w ogóle dla możliwości udzielenia tej pomocy kwestię. Postępowanie administracyjne było w niniejszej sprawie wszczęte na wyłączny wniosek strony, która nie była zobowiązana do uzyskania płatności i składania wniosku, ale skorzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa. Co więcej, składając wniosek K. K. złożył oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, strona ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację powierzchni użytkowanej rolniczo we wniosku.

W ocenie organu odwoławczego nie zaistniały również przesłanki z art. 64 ust. 2 lit. e Rozporządzenia 1306/2013. Stwierdzona niezgodność nie jest nieznaczna albowiem jak zostało to powyżej szczegółowo wykazane stwierdzona różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną dla pakietu 6.1 trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosi 100% natomiast dla pakietu 7.1 uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosi 29,04%.

Odnosząc się do art. 64 ust. 2 lit. f Rozporządzenia 1306/2013 organ wyjaśnił, iż wyjątki od stosowania kar administracyjnych zostały określone w art. 15 Rozporządzenia nr 640/2014. Jak już wykazano w analizowanej sprawie, strona, aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie poinformowała pisemnie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. o nieprawidłowościach zawartych we wniosku.

Podsumowując organ odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący zaskarżył powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej naruszenie:

1/ art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było jej uchylenie;

2/ § 2, § 6 ust 1, § 7 ust. 1 i ust 2, § 9 i § 16 rozporządzenia ekologicznego przez błędne przyjęcie, że skarżący dokonał nieuprawnionego zwiększenia powierzchni zobowiązania w ramach pakietu 7 uprawy rolnicze po okresie konwersji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w/w przepisów i nie przyznanie skarżącemu płatności ekologicznej oraz kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych na rok 2015 zgodnie ze złożonym wnioskiem;

3/ art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy PROW 2014-2020 przez nieprawidłowe ustalenie obszaru gruntów objętego zobowiązaniem, o których mowa w art 29 ust 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady /WE/ nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.;

4/ art. 6, art. 7 w zw. z art 77 § 1, art. 8, art 80, art. 107 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów, nie właściwe stosowanie przepisów prawa w rezultacie dokonanie całkowicie dowolnych ustaleń, co potwierdza zastosowanie;

5/ przepisu prawa materialnego § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2015 r. bez prawidłowej analizy tej normy prawnej, a na jej podstawie pozbawiono skarżącego płatności ekologicznej w pakiecie 7 na 2015 rok.

W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 14 grudnia 2020 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r.

Informacja o przekazaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym została przekazana do wiadomości stron zawiadomieniami z dnia 17 grudnia 2020 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Ocena ta jest dokonywana zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Brak także podstaw do stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia z [...] nr[...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z [...], w sprawie przyznania K. K. płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2015 r., a więc płatności przyznawanej w ramach realizacji wieloletniego programu, dla którego w przypadku skarżącego, rok 2015 był pierwszym rokiem jego realizacji.

Powyższa decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, po uchyleniu poprzedniej decyzji tego organu z dnia [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 lutego 2019 roku, sygn. akt III SA/Łd 986/18.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, a według art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu prawomocnego wyroku obejmuje nie tylko wykładnię przepisów prawa, tj. wyjaśnienie ich treści, lecz również sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne (por. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 654). Związanie oceną prawną oznacza zakaz formułowania przez organy i sąd nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym, i zobowiązanie do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Ocena prawna może dotyczyć m.in. stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu. Ocena prawna dotyczy tym samym całokształtu dotychczasowego postępowania organów w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2020 r., I OSK 403/19, Lex nr 2769344).

W świetle powyższego, ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. nie mógł odstąpić od oceny prawnej dokonanej przez WSA w Łodzi w wyroku z dnia 5 lutego 2019 r., III SA/Łd 986/18.

Jak wynika natomiast z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 986/18, u podstaw wydanego rozstrzygnięcia uchylającego decyzję organu nr [...] z [...], legło stwierdzenie, iż w aktach sprawy brak jest wykazu producentów sporządzonego przez jednostkę certyfikującą potwierdzającego prowadzenie produkcji rolniczej w 2015 roku na działkach zgłoszonych do płatności ekologicznej, z którego według organu ma wynikać brak prowadzenia zadeklarowanej uprawy na działce N1 o powierzchni 0,16 ha w ramach działki ewidencyjnej nr 149. Z kolei w odniesieniu do działki L1 Sąd stwierdził, że z decyzji nie wynika jak została ustalona, przyjęta przez organ jej powierzchnia ewidencyno-gospodarcza, na jakiej podstawie organy twierdzą, że jest ona mniejsza od zadeklarowanej przez stronę. W aktach sprawy brak ortofotomapy aktualnej na 2015 rok z oznaczeniem obszaru kwalifikowanego i niekwalifikowanego dotyczącego tej działki. Sąd uznał, że uzasadnienia decyzji organów ARiMR obu instancji dowodzą, że organy te naruszyły przepisy prawa, bowiem nie zgromadziły materiału dowodowego mającego potwierdzać prawidłowość ich stanowiska w tym postępowaniu odnośnie działek N1 i L1, a także nie dokonały wszechstronnej i kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przy poszanowaniu zasad określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, czym naruszyły także art. 107 § 3 k.p.a.

Reasumując WSA w Łodzi wskazał, że w odniesieniu do działki L1 w aktach sprawy brak jakiegokolwiek materiału dowodowego wskazującego, że inna jest powierzchnia tej działki uprawniona do płatności niż wskazana we wniosku skarżącego. Z kolei odnośnie działki N1 poza wskazanym wcześniej nieposiadającym szczególnej mocy dowodowej wnikającej z art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym wydrukiem komputerowym, brak innego materiału dowodowego, który pozwalałby na zakwestionowanie wniosku skarżącego o płatność ekologiczną w odniesieniu do tej działki. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby organ próbował skonfrontować i zweryfikować dane z wydruku z danymi posiadanymi przez rolnika. Sąd wskazał dalej, że potwierdzenie deklaracji przez jednostkę certyfikującą jest potwierdzeniem sporządzanym na wniosek rolnika, a nie z urzędu i nie na zlecenie organu. Nawet w sytuacji braku w prawidłowo sporządzonym przez jednostką certyfikującą rejestrze producentów działki N1 organ powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, sprawdzić poprawność wpisów jednostki certyfikującej, i co najmniej uzyskać w tym zakresie informacje od rolnika. Sąd stwierdził również, że wątpliwości związanych z zakwestionowaniem płatności do działek N1 i L1 nie usuwa wykaz jednostki certyfikującej dostarczony przez organ na wezwanie sądu, już po wydaniu kontrolowanej decyzji. W dalszym ciągu istnieje bowiem sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji ekologicznej, a przedstawionym przez stronę skarżącą protokołem kontroli w jej gospodarstwie w czerwcu 2015 roku, z którego wynika prowadzenie przez skarżącego zadeklarowanej produkcji ekologicznej na działce N1, które winny być wyjaśnione w toku postępowania przed wydaniem decyzji.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżącego, WSA w Łodzi uznał je w wyroku z 5 lutego 2019 r. za niezasadne. Sąd stwierdził, że w odniesieniu do uprawy w ramach pakietu 7, organ odwoławczy postanowieniem z [...] włączył w poczet materiału dowodowego sprawy złożony przez stronę certyfikat zgodności Nr [...] z 13 lipca 2015 r. wystawiony przez Jednostkę Certyfikującą A Sp. z o.o. w związku z kontrolą produkcji roślinnej w dniu 17 czerwca 2015 roku. Sąd wskazał, że dokument ten potwierdza, że w 2015 roku w ramach prowadzonej działalności rolniczej skarżący wytworzył produkty ekologiczne m.in. w postaci mieszanki zbożowej, oraz siana z lucerny mieszańcowej. W oparciu o ten dokument ustalenia zawarte w decyzji organu odwoławczego w odniesieniu do niespełnienia przez skarżącego warunków do przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 7 na działkach H1 i M1 Sąd uznał za prawidłowe.

WSA w Łodzi wskazał również, że zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego, płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 834/2007", oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia. Stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia ekologicznego w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-5 i 7-11 płatność ekologiczna jest przyznawana, jeżeli ponadto rolnik wytworzy produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 roku o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie zaś z § 11 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczna jest przyznawana do gruntów ornych w ramach pakietu nr 7 pod warunkiem, że występują na nich uprawy wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia. Sąd stwierdził, że w załączniku tym, w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku przez skarżącego, jak trafnie podnosi organ nie było wymienionej uprawy mieszanki zbożowej. W ramach uprawy zbóż dozwolone były wyłącznie uprawy w tzw. "czystym siewie". Z kolei uprawa lucerny mieszańcowej dopuszczalna była tylko na nasiona. Z znajdującego się w aktach sprawy certyfikatu zgodności wystawionego dla skarżącego przez jednostkę certyfikującą wynika, że w 2015 roku wytworzył on produkty w postaci: jęczmień jary, mieszanka zbożowa, pszenica ozima, siano z lucerny mieszańcowej, żyto ozime. Zatem w ocenie Sądu, prawidłowo organ II instancji w kontrolowanej decyzji przyjął, że w odniesieniu do zgłoszonej prawy lucerny mieszańcowej nie został uzyskany odpowiedni produkt końcowy, a w odniesieniu do mieszanki zbożowej jej uprawa w ogóle nie została wymieniona w załączniku nr 4 do rozporządzenia ekologicznego i w tym zakresie trafnie odmówił wypłaty płatności ekologicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podkreślił również w uzasadnieniu wyroku o sygn. III SA/Łd 986/18, że prawidłowo organy wskazały, że składając wniosek z 7 maja 2015 roku skarżący rozpoczął realizację nowego zobowiązania ekologicznego w oparciu o przepisy stawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 562 ze zm.) - dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich" oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015r, poz. 370 ze zm.) – dalej "rozporządzenie ekologiczne". Dalego też nie mogły odnieść spodziewanego przez stronę skarżącą skutku wszystkie zarzutu formułowane w toku postępowania administracyjnego oraz w pismach do sądu, wskazujące na naruszenie przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego tj. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 kutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, zastąpionego następnie rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. poz. 361). W oparciu o powyższe przepisy skarżący realizował swoje wcześniejsze zobowiązanie rolnośrodowiskowe w latach 2010 – 2014.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ uwzględnił wszystkie aspekty wiążącej oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 986/18, przez co w sprawie nie doszło do naruszenia przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. przepisu art. 153 p.p.s.a.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, postępowanie przeprowadzone przez organy w następstwie wyroku WSA Łodzi z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 986/18 i w świetle oceny prawnej wyrażonej w jego uzasadnieniu, było prawidłowe. Uwzględniając treść ww. wyroku Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł, po uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł z [...] w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz po ponownym rozpoznaniu odwołania strony, prawidłowo przyjął - przesądzoną prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 5 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 986/18 okoliczność, iż w odniesieniu do zgłoszonej uprawy lucerny mieszańcowej nie został uzyskany odpowiedni produkt końcowy, a w odniesieniu do mieszanki zbożowej jej uprawa w ogóle nie została wymieniona w załączniku numer 4 do rozporządzenia ekologicznego.

Organ odwoławczy prawidłowo wskazał zatem, że do płatności na działce rolnej H1a została zgłoszona uprawa "lucerna mieszańcowa" na powierzchni 5,64 ha, a na działce rolnej M1 uprawa mieszanki zbożowej na powierzchni 0,77 ha i obie te uprawy zostały ujęte w pakiecie 7 Uprawy rolnicze po okresie konwersji. Organ odniósł się przy tym do warunków przyznania płatności wynikających z rozporządzenia ekologicznego, w szczególności zakresie brzmienia załącznika nr 4, wskazując w sposób niezwykle szczegółowy zmiany jego treści, słusznie podnosząc, że jeżeli w 2015 roku w ramach pakietu 7 deklarowana była uprawa mieszanki zbożowej to obszar taki nie powinien być objęty płatnością ekologiczną, gdyż w ramach zbóż dozwolone były tylko uprawy w tzw. "czystym siewie" bez ich mieszanek. Natomiast w zakresie uprawy lucerny mieszańcowej deklarowanej w pakiecie 7, za poprawną deklarację i obszar kwalifikujący się do płatności można uznać uprawę tej rośliny gdzie produktem końcowym tej uprawy będą nasiona. Organ słusznie wskazał również, że na podstawie danych przekazanych przez Jednostkę Certyfikującą w 2015 roku, została potwierdzona uprawa zgłoszonych roślin w tym lucerny mieszańcowej i mieszanki zbożowej. Natomiast jak wynika z certyfikatu zgodności Nr [...] dostarczonego również przez skarżącego oraz dołączonego do akt sprawy, w 2015 roku zostały wytworzone produkty "jęczmień jary, mieszanka zbożowa, pszenica ozima, siano z lucerny mieszańcowej, żyto ozime oraz soja", a tym samym w zakresie lucerny mieszańcowej gdzie produktem powinny być nasiona nie został uzyskany odpowiedni produkt końcowy.

Organ II instancji prawidłowo uznał również za niezasadne zarzuty strony w zakresie rozstrzygnięcia organu I instancji odnośnie do odmowy przyznania płatności w ramach pakietu 6 z uwagi na brak zakwalifikowania do płatności działki N1 "TUZ" ze względu na brak potwierdzenia uprawy przez Jednostkę Certyfikującą. Jak wynika z akt sprawy w celu wyjaśnienia, czy na działce rolnej N1 położonej na działce ewidencyjnej nr 149 w roku 2015 była prowadzona produkcja zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, w dniu 29 listopada 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. skierował pismo do Jednostki Certyfikującej A Sp. z o.o. W odpowiedzi na powyższe Jednostka Certyfikująca udzieliła w dniu 6 grudnia 2019 informacji, że "Jednostka nie wydała certyfikatu na rok 2015 z działki nr [...], ponieważ producent K. K. nr [..] zgłosił formalnie tę działkę do systemu rolnictwa ekologicznego w 2016 r." W konsekwencji czego organy prawidłowo uznały, że nie zostały spełnione dla tej działki przesłanki przewidziane w § 9 Rozporządzenia ekologicznego.

W ocenie Sądu prawidłowe były również ustalenia organów w zakresie powierzchni zatwierdzonej do płatności ekologicznej w ramach wskazanych pakietów, w szczególności w ramach pakietu 6 "Trwałe użytki zielone w okresie konwersji" oraz pakietu 7 "Uprawy rolnicze po okresie konwersji".

Jak wynika z akt sprawy powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach pakietu 6 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji wynosiła 0,16 ha, zaś powierzchnia stwierdzona 0,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013. Przy ustalaniu tej powierzchni, zgodnie z art. 24, art. 27, art. 37 ust. 1 i ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia nr 809/2014 uwzględniono również wyniki potwierdzone przez Jednostkę Certyfikującą. Działka rolna N1 o powierzchni 0,16 ha prawidłowo nie została zakwalifikowana do płatności dla pakietu 6 z uwagi na brak potwierdzenia prowadzenia w roku 2015 produkcji zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym przez Jednostkę Certyfikującą, a tym samym nie spełnienie wymagań przewidzianych w § 9 Rozporządzenia ekologicznego. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku w ramach pakietu 6 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej jednostki certyfikującej wynosi zatem 100,00%.

Tym samym organ II instancji w oparciu art. 19 ust. 2 Rozporządzenia nr 640/2014 prawidłowo odmówił przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietu 6 Trwałe użytki zielone w okresie konwersji i uwzględniając wysokość stawki płatności do 1 ha określoną w załączniku nr 8 do rozporządzenia ekologicznego (428,00 zł) prawidłowo wymierzył karę w wysokości 68,48 zł. Trafne było również rozstrzygnięcie w zakresie odmowy przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w ramach tej płatności.

Z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika również, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej w ramach pakietu 7 Uprawy rolnicze po okresie konwersji wynosiła 28,53 ha, zaś powierzchnia stwierdzona w wynosi 22,11 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 Rozporządzenia nr 1306/2013.

Organ odwoławczy słusznie wskazał przy tym, że deklarowana uprawa lucerny mieszańcowej w ramach wskazanego wariantu na działce rolnej H1a (5,64 ha) nie była przeznaczona na nasiona, co potwierdza uzyskany produkt na certyfikacie (siano z lucerny mieszańcowej), a tym samym nie można przyznać płatności w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego. Natomiast uprawa na działce rolnej M1 mieszanki zbożowej (0,77 ha) nie jest uprawą wymienioną w załączniku nr 4, a tym samym nie można przyznać płatności w związku z niespełnieniem warunku określonego w § 11 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego.

Wątpliwości Sądu nie budzą również ustalenia organu w zakresie działki rolnej L1 położonej na działce ewidencyjnej nr [...]. W wyniku pomiaru powierzchni ewidencyjno-gospodarczej odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej ustalono powierzchnię działki 1,13 ha, co potwierdza załączony do akt sprawy wydruk z systemu ICASplus przedstawiający obowiązującą powierzchnię PEG działki nr [...] na okres 20 stycznia 2015 r. do 19 kwietnia 2016 roku wynoszący 11 339,00 m2, co po zaokrągleniu daje 1,13 ha.

Organ prawidłowo wskazał również, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w ramach pakietu 7 Uprawy rolnicze po okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 29,04%. Tym samym organ odwoławczy słusznie odmówił przyznania płatności ekologicznej w ramach wskazanego pakietu 7. Zgodnie bowiem z treścią art. 19 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia nr [...] w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana we wniosku jest większa, niż powierzchnia stwierdzona, a różnica ta przekracza 20% powierzchni stwierdzonej nie przyznaje się żadnej pomocy, czy wsparcia.

Sąd podzielił również niekwestionowane przez stronę ustalenia dotyczące braku przesłanek do zastosowania odstąpień od stosowania kar administracyjnych, zgodnie z art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 oraz w oparciu o art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia, jak również brak wstąpienia przesłanek o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. c, d, e i f Rozporządzenia nr 1306/2013.

Sąd badając sprawę nie stwierdził również innych naruszeń przepisów prawa w zakresie nie objętym zarzutami skargi, które mogłyby stać się podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając przy tym na uwadze treść cytowanego wyżej art. 153 p.p.s.a. oraz wyrażone w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z 5 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 986/18 stanowisko, że stan faktyczny tej sprawy został ustalony przez organy w sposób prawidłowy, a strona nie dopełniła wymogów dla wnioskowanych pakietów 6 i 7, zarzuty zawarte w skardze uznać należy za całkowicie chybione.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.

d.j.