Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1492/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,8,110
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej za 2011 r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wa 1492 /14

UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku E. F. (dalej także jako skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2014 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącej nagrody rocznej za rok 2011 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu prośby skarżącej z [...] września

2011 r., rozkazem personalnym nr [...] z [...] listopada 2011 r., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zwolnił skarżącą ze służby z dniem [...] grudnia 2011 r. Od powyższej decyzji skarżąca nie złożyła odwołania.

Pismem z [...] grudnia 2011 r. skarżąca została poinformowana, iż w związku z toczącym się wobec niej postępowaniem karnym o czyn z art. 229 § 3 Kodeksu karnego, czyli o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, rozstrzygnięcie o prawie do nagrody rocznej za rok 2011 będzie mogło nastąpić w momencie prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Pismami z [...] stycznia 2012 r., [...] lutego 2012 r., [...] kwietnia 2012 r., określonymi jako "wezwania", skarżąca zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o wypłatę nagrody rocznej za rok 2011. Pismami z [...] lutego 2012 r. oraz [...] marca 2012 r. Komendant Główny Policji poinformował skarżącą, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] grudnia 2011 r. Wobec stanowiska prezentowanego przez organ skarżąca wystąpiła do sądu powszechnego o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na jej rzecz kwoty 4420 zł w związku z odmową przyznania prawa do nagrody rocznej za 2011 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] postanowieniem z [...] marca 2012 r., sygn. akt [...] odrzucił pozew. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] postanowieniem z [...] października 2012 r., sygn. akt [...] oddalił zażalenie, wskazując na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym.

Pismami z [...] października 2012 r. oraz [...] stycznia 2013 r. skarżąca ponownie zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Pismami z [...] października 2012 r. i [...] stycznia 2013 r. Komendant Główny Policji wskazał, iż podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] grudnia 2011 r. Wobec powyższego skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, względnie o odrzucenie skargi, wskazując, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała wymaganych prawem środków zaskarżenia. Ponadto organ wyjaśnił, że brak jest podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie i wyrokiem z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 165/13 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku E. F. z [...] stycznia 2012 r. w zakresie przyznania wypłaty nagrody rocznej za 2011 r.

w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z [...] maja 2014 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie przyznania E. F. nagrody rocznej za rok 2011. Wskazał, że kwestia prawomocnego zakończenia sprawy karnej o sygn. akt [...], toczącej się wobec skarżącej przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział [...], ma zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o przyznanie skarżącej prawa do nagrody rocznej za 2011 r., stanowiąc w tejże sprawie zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Od rozstrzygnięcia tego zagadnienia zależy zarówno ustalenie okresu służby, za który ma zostać przyznana nagroda roczna (§ 3 ust. 2 w związku z

§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r.), jak też ustalenie wysokości tej nagrody (art. 110 ust. 5 i 7 w związku

z ust. 8 ustawy o Policji). Brak zatem rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia przez sąd czasowo uniemożliwia prowadzenie postępowania w omawianej sprawie, determinując jego zawieszenie.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy skarżąca zarzuciła naruszenie dyspozycji art. 110 ust. 1 19 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów.

Wskazanym na wstępie postanowieniem organ utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto w myśl § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej w myśl art. 110 ust. 8 ustawy o Policji następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Powyższy zapis uniemożliwia zatem uniknięcie przez policjanta konsekwencji związanych z ewentualnym prawomocnym zakończeniem tego postępowania orzeczeniem skazującym i od sposobu jego zakończenia uzależnia ustalenie uprawnień policjanta do nagrody rocznej.

Odnosząc powyższe do okoliczności przedmiotowej sprawy organ wskazał, że Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] nie wydał dotychczas wyroku w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko E. F.

W tej sytuacji Komendant Główny Policji, zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zobowiązany był zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2011, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu powyższa regulacja ma zastosowanie w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się "sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne" (B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego, Nauki Humanistyczne-Społeczne, seria I, 1965 r., nr 38, str. 91-92).

Zdaniem organu błędny jest pogląd skarżącej o powstaniu prawa do nagrody rocznej ex Iege. Pogląd ten został wskazany w orzecznictwie sądowym dotyczącym stanu prawnego obowiązującego przed 20 września 2006 r., tj. przed wprowadzeniem treści art. 110 ustawy o Policji w nowym brzmieniu. Organ podał, iż decyzją rozstrzyga np. o obniżeniu nagrody, również przyznanie nagrody rocznej wymaga przeprowadzenia postępowania, a w jego toku ustalenia w zakresie stwierdzenia zaistnienia przesłanek do jej przyznania i wykluczenia okoliczności mających wpływ na pozbawienie prawa do tej nagrody.

W kontekście zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wskazał na treść art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji, który stanowi, iż policjantowi nagroda roczna nie przysługuje w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Przy czym zasadą jest, że pozbawienie takiego prawa następuje za rok, w którym policjant popełnił przestępstwo, a jeśli nagroda została mu wypłacona za rok, w którym zapadł prawomocny wyrok lub policjant został zwolniony ze służby.

Dokonując literalnej wykładni art. 110 ust. 7 pkt 1 ustawy o Policji - zdaniem organu - można dojść do wniosku, iż to fakt skazania jest podstawą pozbawienia prawa do nagrody rocznej. Taka wykładnia jest błędna, gdyż nie oddaje sensu prawnego przepisu. Mianowicie skazanie, jeśli nie wiązałoby się z ustaleniem zawinionego popełnienia przez policjanta przestępstwa, powinno być okolicznością relewantną dla bytu policjanta w strukturach Policji (art. 41 ust. 1 pkt 4) i prawa do nagrody rocznej.

Represyjny charakter przepisu ma jedynie sens wówczas, gdy powiąże się skazanie z popełnieniem konkretnego czynu. Temu też służy proces karny, co wynika wprost z treści art. 1 Kodeksu postępowania karnego.

Wobec powyższego, ustalenie skazania prawomocnym wyrokiem pozostaje zawsze w bezpośredniej relacji z ustaleniem popełnienia przestępstwa. Z tego względu użyte sformułowanie "skazanie prawomocnym wyrokiem" należy traktować jako jedynie konstrukcję prawną, której sensem jest wskazanie, iż zostało w sposób prawomocny przesądzone, że policjant popełnił przestępstwo. Ustalenie w tym przedmiocie należy zaś do zadań organów wymiaru sprawiedliwości - sądów, a nie organów administracji publicznej.

Zatem oczekiwanie na ustalenie czy rzeczywiście skarżąca popełniła przestępstwo wymusza na organie Policji zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej. Skoro ta okoliczność jest miarodajna dla ustalenia czy prawo do nagrody rocznej przysługuje, to organ ma obowiązek ją ustalić. Nie mając kompetencji do samodzielnego rozstrzygania w tym zakresie musi oczekiwać na orzeczenie sądu. W tym też zakresie orzeczenie sądowe ma charakter zagadnienia wstępnego. Będzie potwierdzało albo zaprzeczało istnienie przesłanki negatywnej, uzasadniającej pozbawienie prawa do nagrody rocznej. Nie ma wątpliwości, że skoro ustawodawca jako zasadę przyjął pozbawienie prawa do nagrody rocznej za rok, w którym przestępstwo zostało popełnione, to prawo do nagrody łączy z faktem niepopełnienia przestępstwa.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 K.p.a. i zawieszenie postanowienia w przedmiocie przyznania nagrody rocznej, z uwagi na toczące się postępowanie karne. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowanie.

W ocenie skarżącej zastosowanie przez organ przepisu art. 97 § 1 K.p.a. zmierza jedynie do przedłużenia postępowania w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej, do której niewątpliwie nabyła uprawnienie. Termin wypłaty nagrody rocznej upłynął [...] marca 2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację i podkreślając, iż okoliczność, czy skarżąca popełniła przestępstwo (zarzucane) i czy zostanie za nie skazana, czy też nie jest istotnym elementem postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok zwolnienia ze służby, tj. za rok 2011. Organ zauważył, że ustawodawca posłużył się konstrukcją prawną odsyłającą do roku popełnienia przestępstwa lub czynu albo do roku prawomocnego orzeczenia karnego lub do roku zwolnienia ze służby. Wolą ustawodawcy było zatem pozbawienie policjanta prawa do nagrody rocznej jeśli popełnił przestępstwo lub czyn określony w przepisach. Pozbawienie prawa do nagrody ma więc charakter represyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z

2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 (ust. 2 art. 110 ww. ustawy). Stosownie natomiast do art. 110 ust. 7 pkt 1 tej ustawy nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4. W myśl art. 110 ust. 8 ustawy pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 4, a jeśli nagroda została już wypłacona – za rok, w którym postępowanie karne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Nagrodę roczną wypłaca się do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje nagroda.

Przepis art. 110 ustawy o Policji określa ogólne zasady przyznawania policjantom nagród rocznych, jak też ustala przesłanki warunkujące jej obniżenie lub pozbawienie do niej prawa. O ile art. 110 ust. 7 ustawy wymienia przypadki, w których nagroda roczna policjantowi nie przysługuje, to ust. 8 tego przepisu określa zasady jej pozbawiania, a konkretnie precyzuje, za który rok kalendarzowy można mu prawa do takiej nagrody odmówić.

Jeżeli chodzi o przypadki popełnienia przestępstwa, które uprawniają organ do pozbawienia prawa do nagrody rocznej, zasadniczo decydujące znaczenia ma data popełnienia przestępstwa, ponieważ jedynie za ten rok kalendarzowy, w którym policjant je popełnił, nagroda roczna nie jest przyznawana. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy nagroda roczna została już wypłacona, co ma miejsce wówczas, gdy sankcja karna nie została orzeczona w roku, w którym policjant popełnił przestępstwo. Tylko w takim przypadku pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie karne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ostatnim rokiem, za który może nastąpić pozbawienie prawa do nagrody rocznej jest rok zwolnienia policjanta ze służby.

Analiza ust. 7 i 8 art. 110 ustawy o Policji wskazuje, że intencją ustawodawcy było, aby policjant w sytuacjach określonych w tym przepisie m.in. w przypadku popełnienia przestępstwa, poniósł sankcje finansowe, a przesunięcie możliwości ich zastosowania z roku popełnienia przestępstwa, na lata późniejsze ma temu celowi niewątpliwie służyć.

Możliwość zastosowania wobec policjanta sankcji finansowych za popełnione przestępstwo kończy się ze zwolnieniem policjanta ze służby.

Przepisy ustawy o Policji przewidują zatem rozwiązanie sytuacji, w której data prawomocnego wyroku przypada na rok późniejszy niż data przestępstwa, w związku z popełnieniem którego prowadzone jest postępowanie karne, ale rozwiązania przewidziane w ustawie mogą być zastosowane wobec policjanta w służbie.

W sytuacji zatem, gdy również w ostatnim roku pełnienia służby nie dojdzie do prawomocnego skazania, a postępowanie karne jest w toku, zachodzi konieczność zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej. W przypadku bowiem jej wypłacenia w istocie policjant uniknąłby przewidzianej w art. 110 ust. 7 ustawy o Policji sankcji finansowej. Uznać więc należy, że w takiej sytuacji wyrok karny stanowi zagadnienie wstępne istotne dla rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa do nagrody rocznej.

W toku prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej, które kończy się decyzją rozstrzygającą w tym zakresie, organ ma obowiązek ustalić czy, w sytuacji gdy wobec policjanta toczy się postępowanie karne, doszło do skazania policjanta za popełnione przestępstwo, a zatem czy nie zaistniała okoliczność wykluczająca przyznanie nagrody rocznej.

W rozpoznawanej sprawie toczy się postępowanie karne, w którym wobec skarżącej został sformułowany zarzut popełnienia w 2007 r. przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Za 2007 r. skarżącej nagroda roczna została wypłacona. [...] grudnia 2011 r. skarżąca odeszła ze służby w Policji. Rok 2001 był zatem ostatnim rokiem, za który istniała możliwość pozbawienia skarżącej prawa do nagrody rocznej. Jej wypłacenie, jak tego domaga się strona, oznaczałoby, że otrzymałaby ona gratyfikację finansową, w sytuacji gdy wynik toczącego się postępowania karnego może skutkować pozbawieniem skarżącej prawa do nagrody rocznej.

W ocenie Sądu toczące się postępowanie karne jest wystarczającym powodem do tego by zawiesić postępowanie w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za

2011 r.

Wyrok wydany przez sąd powszechny, rozstrzygający czy skarżąca popełniła zarzucane jej przestępstwo, stanowi zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest przyznanie skarżącej nagrody rocznej. Ewentualne skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo, o popełnienie którego została oskarżona, oznaczałby, że skarżącej nagroda roczna za ostatni rok pełnienia służby nie przysługiwałaby.

Tym samym uznać trzeba, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uprawniającej organ do zawieszenia postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej.

Końcowo zwrócić należy uwagę, iż z 20 września 2006 r. przepis art. 110 ustawy o Policji uległ zmianie. Kwestie związane z nagrodą roczną zostały w zasadniczym zakresie unormowane w ustawie o Policji.

Z powyższą zmianą wiązało się wejście w życie z 1 stycznia 2007 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 98, poz. 789 ze zm.). W rozporządzeniu z 20 czerwca 2002 r. prawodawca przewidział wprost konieczność zawieszania postępowań w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej w sytuacji m.in. toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego. W rozporządzeniu z 21 grudnia 2006 r. przepis obligujący organ do zawieszenia postępowania nie został zawarty, co niewątpliwie wiązało się ze zmianą treści art. 110 ustawy o Policji, a w szczególności z wprowadzeniem regulacji ust. 8 art. 110 ww. ustawy, zasadniczo uniemożliwiającej policjantowi uniknięcia konsekwencji łączących się m.in. z prawomocnym skazaniem za określony rodzaj przestępstw. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana, gdy policjant nie pozostaje w służbie, nie zachodzi możliwość skorzystania z instytucji zawieszenia postępowania przewidzianej w art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowań, których przedmiotem są prawa i obowiązki policjantów, stosuje się bez jakichkolwiek wyłączeń.

Mając powyższe względy na uwadze i uznając, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasadnym było zawieszenie postępowania w sprawie przyznania E. F. nagrody rocznej za rok 2011, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., Sąd w oparcie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.