Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 187/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 8; art. 24 ust. 2a, 2c i 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: § 44 pkt 2 i § 45
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant: Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 marca 2022, nr IGK-II.7221.1.153.2021.PN, po rozpatrzeniu odwołania Z. B., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia 20 października 2021 r., nr WG.6623.25.13.2021 odmawiającą aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

We wniosku z dnia 12 września 2019 r. skarżący Z. B. zwrócił się do Starosty W. o przywrócenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] położonymi w obrębie W. , gmina W. na podstawie operatu technicznego nr [...] ze scalenia gruntów wsi W. z 1971 r. We wniosku skarżący wskazał, że na podstawie operatu geodety Z. B. z wyznaczenia punktów granicznych działki [...], położonej w obrębie W., został zmieniony przebieg granicy pomiędzy działkami Z. B. i M. N. w ten sposób, że obecnie granica biegnie przez budynek gospodarczy i budynek mieszkalny Z. B..

Decyzją z dnia 14 października 2019 r. Starosta W. odmówił wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów. W ocenie organu pierwszej instancji z dokumentacji technicznej opracowanej przez geodetę Z. B., skompletowanej w operacie nr [...] z dnia 19 czerwca 2013 r. nie wynika, że nastąpiła zmiana granicy pomiędzy działkami. W wyniku czynności geodezyjnych zostało określone w terenie jedynie położenie jej odcinków opartych na punktach granicznych, których współrzędne zostały pozyskane z dostępnej dokumentacji ze scalenia gruntów wsi W., po przeprowadzeniu transformacji i kalibracji. W wyniku tych czynności dane ewidencyjne nie uległy zmianie.

Na skutek odwoływania Z. B., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu sprawy Starosta W. decyzją z dnia 16 czerwca 2020 r. ponownie orzekł o odmowie zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...], położonymi w obrębie W., gmina W..

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego organ drugiej instancji decyzją z dnia 29 października 2020 r. uchylił decyzję Starosty W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 11 marca 2021 r. Starosta W. odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencyjnym w części dotyczącej zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...].

Na skutek odwołania Z. B. organ odwoławczy po raz kolejny uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 20 października 2021 r. Starosta W. ponownie odmówił aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w stosunku do przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] położonymi w jednostce ewidencyjnej W. , obręb W.. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, gdyż granica jest zgodna z operatem scaleniowym gruntów wsi W. nr [...].

Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w 2013 r. miało miejsce wznowienie granicy działek nr [...] i [...] (dane skompletowane w operacie nr [...] z 19 czerwca 2013 r.). W wyniku czynności geodezyjnych zostało określone w terenie jedynie położenie jej odcinków opartych na punktach granicznych, których współrzędne zostały pozyskane z dostępnej w PODGiK dokumentacji ze scalenia gruntów wsi W. po przeprowadzeniu transformacji i kalibracji. W wyniku tych czynności dane ewidencyjne nie uległy zmianie. W 2014 r. w ramach prac geodezyjnych przetworzono analogową mapę zasadniczą (tereny zabudowane) do cyfrowej (operat techniczny nr [...]) Działki ewidencyjne w tym opracowaniu policzone były na podstawie operatu scalenia gruntów obrębu W. z 1971 r. i przetransferowane na układ 2000, a następnie na podstawie pomierzonych w terenie punktów osnowy wykonano kalibrację i wpasowano działki.

W celu uzupełnienia bazy danych o dane dotyczące budynków i lokali wykonana została częściowa modernizacja ewidencji gruntów i budynków w zakresie budynków w obrębie W., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 5 lutego 2016 r. pod pozycją 690. Następna częściowa modernizacja ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 29 czerwca 2020 r. pod pozycją nr 3487 dotyczyła budynków w obrębie W., które nie zostały ujawnione w ewidencji gruntów i budynków w 2016 r. Powyższe prace geodezyjne dotyczące modernizacji gruntów i budynków nie dotyczyły działek ewidencyjnych, w związku z czym granice nie zostały zmienione.

W roku 2019 w obrębie W. została wykonana mapa ewidencji gruntów i budynków w systemie numerycznym. Mapa ta została wykonana bez wpasowania granic działek. W związku z tym przyjęto granice działek policzonych z operatu scaleniowego i uzupełniono granicami działek przyjętych przy tworzeniu mapy zasadniczej, pomijając wpasowanie. Aktualnie obowiązujące dane w ewidencji gruntów i budynków względem przedmiotowych działek są wprowadzone na podstawie operatu scalenia gruntów obrębu W. . Nie uwzględniono w nich również operatu wznowienia granic sporządzonego przez geodetę Z. B..

Organ pierwszej instancji zestawił w formie tabelarycznej współrzędne scaleniowe i aktualne współrzędne ewidencyjne, na podstawie których przedmiotowa granica obecnie jest wykazana w ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał na pełną zbieżność przedstawionych w tabeli danych, co potwierdza, że granica między działkami nr [...], [...], [...] wykazana jest zgodnie z danymi scaleniowymi z 1971 r.

W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że stan wskazany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym wnioskiem jest zgodny z dokumentacją będącą w posiadaniu organu prowadzącego ewidencję gruntów. Przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] w obrębie W. jest niezmienny od 1971 r. Od czasu scalenia gruntów wsi W. zatwierdzonego decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej we W. nr [...] z dnia 14 września 1970 r. nie było żadnych czynności dotyczących zmiany granicy. Wobec tego, w ocenie organu pierwszej instancji zgłoszone przez skarżącego żądanie przywrócenia granicy ze scalenia jest bezzasadne.

Jednocześnie organ pierwszej instancji podkreślił, że Z. B. nie przedstawił operatu technicznego zawierającego dane umożliwiające dokonanie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wniesionym żądaniem. Jedynym dokumentem przedstawionym przez wnioskodawcę w trakcie postępowania był plan zagospodarowania działki położonej w miejscowości W., gmina W., wykonany w 1973 r. Natomiast tego rodzaju plan nie jest dokumentem geodezyjnym, a służy wyłącznie celom budowlanym.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 14 marca 2022 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 20 października 2021 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że według skarżącego dane zawarte w aktualnie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków nie są oparte o dane źródłowe. Skarżący uważa, że granice wskazanych we wniosku działek nie są wykazane zgodnie z operatem scaleniowym wsi W. z 1971 r. nr [...]. W związku z tym żąda aktualizacji ewidencji gruntów i budynków poprzez wyeliminowanie błędu w ujawnionych danych ewidencyjnych, sprzecznych z dokumentacją źródłową.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że procedura aktualizacji danych ewidencyjnych obejmuje dwie sytuacje, a mianowicie wymianę (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegającą na wprowadzeniu nowych informacji, w oparciu o dokumenty powstałe po dacie ostatniej zmiany oraz usuwanie (prostowanie) zaistniałych błędów w aktualnych wpisach ewidencyjnych, jeśli miały one charakter oczywisty w świetle dokumentów, na podstawie których prowadzona jest aktualnie ewidencja gruntów i budynków. W związku z tym w rozpoznanej sprawie polegająca na usunięciu błędu aktualizacja ewidencji gruntów i budynków może dotyczyć tylko błędów oczywistych, czyli takich, które można dostrzec z łatwością, bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zmiana powinna wynikać wprost z dostępnej dokumentacji.

Organ ustalił, że podstawą prawną wykazania aktualnego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] jest praca geodezyjna wykonana w 2019 r., polegająca na przetworzeniu mapy ewidencyjnej prowadzonej dotychczas w formie analogowej do postaci numerycznej, to jest cyfrowej. W ramach tej pracy geodezyjnej przedmiotową granicę wykazano na podstawie operatu scaleniowego. Wykonawca dokonując czynności geodezyjnych mających na celu wykonanie mapy numerycznej dla granic ewidencyjnych obrębu W. miał do swojej dyspozycji ewidencyjną mapę analogową, jak również całą dokumentację przyjętą dotychczas do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co umożliwiło dokonanie analizy i zgromadzenie na tej podstawie wiarygodnych danych ewidencyjnych określających przebieg granic działek objętych powyższą pracą. W przypadku granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] wykonawca mapy numerycznej miał do dyspozycji między innymi operat geodety Z. B. nr [...] ze wznowienia granic. W ocenie organu odwoławczego wykonawca mapy numerycznej miał obowiązek dokonania analizy powyższego operatu z 2013 r., pod kątem możliwości wykorzystania danych w nim zawartych. Wykonawca spełniając powyższy obowiązek doszedł do wniosku, że operat ten zawiera wiarygodne dane, które mogą posłużyć do określenia przedmiotowej granicy zgodnie z operatem ze scalenia nr [...]. Mianowicie wykorzystano już przetransformowane dane scaleniowe, obliczone przez geodetę Z. B. w 2013 r. Wykonawca przeliczył dane scaleniowe z operatu nr [...] na obowiązujący układ współrzędnych 2000, określając błąd położenia przetransformowanych punktów granicznych na poziomie BPP – 2, nieprzekraczającym 0,30 m. Dane z operatu geodety Z. B. dotyczące przetransformowanych punktów zostały przez wykonawcę mapy numerycznej w 2019 r. wykorzystane i uznane za wiarygodne, natomiast wyniki, które miały posłużyć do wznowienia przedmiotowej granicy odrzucono.

W wyniku zleconego przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego dołączono do akt sprawy uwierzytelnione dokumenty z operatu technicznego nr [...], w którym zostało określone położenie punktów granicznych pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] na podstawie dokumentacji ze scalenia wsi W. oraz dokumenty z aktualnymi danymi w zakresie numerów i współrzędnych punktów granicznych określających przebieg granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, wraz z określeniem poszczególnych atrybutów, to jest ZRD, BPP i STB.

W oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ drugiej instancji ustalił, że w 1971 r. przeprowadzono scalenie gruntów na obszarze wsi W.. Dokumentacja obejmująca wyniki prac scaleniowych została przyjęta pod nr [...]. W ramach tej pracy zostały w oparciu o osnowę scaleniową pomierzone punkty graniczne nr [...], [...] i [...] definiujące przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...]. Położenie przedmiotowej granicy zostało w dokumentacji scaleniowej określone za pomocą współrzędnych geodezyjnych w obowiązującym wówczas układzie 1965. W 2013 r. geodeta Z. B. podjął się względem przedmiotowej granicy pracy geodezyjnej polegającej na wznowieniu punktów granicznych. Z powyższej pracy został sporządzony operat nr [...]. Geodeta w ramach analizy materiałów źródłowych, to jest operatu ze scalenia nr [...], wykorzystał współrzędne punktów granicznych nr [...], [...] i [...] w już nieobowiązującym układzie 1965 i na ich podstawie obliczył nowe współrzędne w obowiązującym układzie współrzędnych płaskich 2000. W 2019 r. wykonawca pracy geodezyjnej polegającej na przetworzeniu mapy ewidencyjnej z postaci analogowej do postaci cyfrowej przeanalizował dokumentację źródłową, jaką w tym momencie stanowił operat geodety Z. B. z 2013 r. i ocenił wyniki jego prac. Następnie wykorzystał współrzędne poscaleniowe uzyskane w ramach transformacji. Wykonawca mapy numerycznej w wyniku oceny dokumentacji źródłowej uznał, że tylko w zakresie transformacji współrzędnych scaleniowych jest ona wiarygodna, aby na jej podstawie wykazać przedmiotową granicę w ewidencji gruntów i budynków.

W związku z powyższym, w celu zweryfikowania czy aktualnie wykazany w ewidencji gruntów i budynków przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] jest ujawniony zgodnie z dokumentacją źródłową, to jest dokumentacją scaleniową, organ odwoławczy zestawił ze sobą aktualne współrzędne przesłane przez Starostę [...] w dodatkowym postępowaniu oraz współrzędne punktów granicznych scaleniowych uzyskane w ramach transformacji, której dokonał geodeta w operacie nr [...]. Po porównaniu powyższych współrzędnych organ odwoławczy stwierdził, że są one ze sobą zbieżne, co wyklucza istnienie błędu oczywistego i potwierdza stanowisko organu pierwszej instancji, że ewidencja gruntów i budynków w zakresie granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] jest utrzymywana w stanie aktualności, czyli zgodnie z dokumentacją źródłową, jaką jest operat ze scalenia nr [...].

W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że ewidencja gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami nie jest obarczona błędem oczywistym, na co wskazują zbieżne ze sobą wykazy współrzędnych aktualnych (po pracy wykonanej w 2019 r.) oraz źródłowych (po przetransformowaniu danych scaleniowych w 2013 r.).

Organ podkreślił, że aktualizacja ewidencji może być dokonana poprzez eliminację błędu o charakterze oczywistym, który występuje pomiędzy aktualnymi wpisami a podstawą prawną ich dokonania. W zaistniałym przypadku tego rodzaju aktualizacja nie może być przeprowadzona, gdyż organ ewidencyjny w prowadzonym postępowaniu nie stwierdził istnienia błędu. Ostatnią pracą wprowadzającą nowe zmiany ewidencyjne była praca geodezyjna wykonana w 2019 r., polegająca na przetworzeniu mapy analogowej do cyfrowej. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie ma innej, nowszej dokumentacji, która mogłaby stanowić podstawę zmian zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Ponadto skarżący również nie przedstawił dokumentów pozwalających na wprowadzenie oczekiwanych zmian. Dlatego zdaniem organu odwoławczego Starosta zasadnie odmówił aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ ewidencyjny udowodnił, że ewidencja gruntów i budynków w zakresie przebiegu pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] w obrębie ewidencyjnym W. nie jest obarczona błędem, a skarżący nie przedstawił nowej dokumentacji, aby aktualizacja zgodnie z jego wnioskiem była możliwa.

Organ nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. W związku z kwestionowaniem przez skarżącego dokumentacji sporządzonej w 2013 r. przez geodetę Z. B. organ zauważył, że dokumentacja ta była już przedmiotem analizy wykonawców geodezyjnych w kolejnych opracowaniach, między innymi podczas prac związanych w przetworzeniem analogowej mapy ewidencyjnej do postaci numerycznej w 2019 r. Wówczas wykonawca ocenił powyższy operat uznając, że w kwestii wykazania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] jest on możliwy do wykorzystania tylko w części. Mianowicie wykonawca odrzucił ostateczne wyniki wznowienia przedmiotowej granicy przez Z. B., nie uwzględnił jego nowo wyznaczonych granic, natomiast uznał, że w części przeprowadzonej transformacji współrzędnych punktów granicznych scaleniowych znajdują się dane wiarygodne na tyle, aby móc wykorzystać je do określenia przedmiotowej granicy na numerycznej mapie ewidencyjnej. Wyniki prac związanych z przetworzeniem mapy ewidencyjnej uwzględniały ocenę kwestionowanego przez skarżącego operatu geodezyjnego z 2013 r. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do zmiany oceny dokumentacji kwestionowanej przez skarżącego podkreślając, że operat ten stanowi dokumentację źródłową, a w niniejszym postępowaniu, które ma charakter postępowania wnioskowego, nie dokonuje się ponownej weryfikacji materiałów źródłowych.

Organ zauważył również, że w treści swoich wniosków i odwołań skarżący zarzucał, iż aktualnie granica pomiędzy przedmiotowymi działkami przecina budynek gospodarczy, natomiast według mapy scaleniowej z 1971 r. granica budynku nie przecina, co według wnioskodawcy miałoby świadczyć o istniejącym błędzie. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że przedstawiony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, jednakże nie stanowi podstawy do stwierdzenia zasadności zarzutów stawianych przez wnioskodawcę. Organ przypomniał, że współrzędne punktów granicznych określających przedmiotową granicę zostały pozyskane metodą pośrednią, to jest w wyniku transformacji z poprzednio obowiązującego układu 1965 na obecnie obowiązujący układ współrzędnych płaskich 2000. Organ zwrócił uwagę, że aktualnie punkty graniczne określające przedmiotową granicę opisane są atrybutem BPP na poziomie 2. Oznacza to, że błąd położenia tych punktów jest określony w przedziale dopuszczalnego błędu od 0,11-0,30 m względem osnowy. Są to błędy dopuszczalne, pozwalające na wykazanie przedmiotowej granicy w obecnej formie. Jednakże w połączeniu z nowszym opracowaniem, w którym zostały pomierzone budynki na podstawie innych metod pomiarowych, mogła pojawić się przedstawiona przez zainteresowanego rozbieżność. Dlatego granica ma mapie scaleniowej biegnąca praktycznie po ścianie budynku znajdującego się na działce nr [...], zdaniem organu odwoławczego mogła po uwzględnieniu powyższych czynników aktualnie przecinać budynek, gdyż wpłynęły na to różnego rodzaju błędy. Powyższa sytuacja nie jest sprzeczna z przepisami prawa. Jeśli zaś wnioskodawca jest zainteresowany podniesieniem dokładności dokumentów stanowiących źródło danych, może w każdym czasie zlecić wykonawcy geodezyjnemu takie opracowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący Z. B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy M. N. jest stroną postępowania o wznowienie znaków granicznych;

2) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi, to jest pismu Starosty W. znak [...] z dnia 25 kwietnia 2017 r., pismu Lubelskiej Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej z dnia 9 listopada 2016 r. znak [...] [...];

3) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.;

4) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienia dlaczego, mimo istniejących dowodów urzędowych, nie dokonano aktualizacji powstałych błędów;

5) art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji;

II. przepisów prawa materialnego:

1) art. 39 ust. 1-5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne;

2) § 34 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków, według którego do zadań Starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności;

3) art. 7 Konstytucji, poprzez jego błędną wykładnię.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, a także o stwierdzenie wydania decyzji organów obu instancji z naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ponadto, uzupełniając akta administracyjne, organ odwoławczy w piśmie z dnia 16 listopada 2022 r. podniósł, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji jest zgodne z treścią odpowiedzi Głównego Geodety Kraju zawartej w piśmie z dnia 31 stycznia 2018 r., znak [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy dokonania aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w zakresie przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] położonymi w obrębie ewidencyjnym W. , jednostka ewidencyjna W. , Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 24 ust. 2a, 2c i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej także jako "ustawa" lub "p.g.k.".) w związku z przepisami § 44 pkt 2 i § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r., poz. 393 z późn. zm., dalej także jako "rozporządzenie").

Przepis art. 2 pkt 8 p.g.k. definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W odniesieniu do gruntów, ewidencja zawiera dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.). Wskazuje ona także właściciela lub władającego gruntem (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.). Podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 zd. 1 p.g.k.).

Stosownie do art. 24 ust. 2a p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.

Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje, zgodnie z art. 24 ust. 2b ustawy:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c p.g.k.).

Przytoczone przepisy wskazują, że istotą ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z jej nazwą, jest ewidencjonowanie, czyli spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. Ewidencja gruntów jest specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełni funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzygając sporów o prawo, nie nadając ani nie ujmując praw. Deklaratoryjny charakter wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że nie kształtuje ona nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny wynikający z dokumentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 1718/13). Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która mając charakter techniczno-deklaratoryjny rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 października 1998 r., sygn. II SA 1094/98, z dnia 18 marca 1999 r., sygn. II SA 1728/98 oraz z dnia 19 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 862/00). Utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, należy do zadań starosty (§ 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio (§ 45 ust. 2 rozporządzenia).

Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym; 2) w celu podziału nieruchomości; 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości; 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej; 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków; 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji; 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych (§ 36 rozporządzenia).

Zatem, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, procedura aktualizacji danych ewidencyjnych ma sformalizowany charakter i obejmuje dwie sytuacje. Przede wszystkim jest to wymiana (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegająca na wprowadzeniu nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych. W pojęciu aktualizacji mieści się również usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych. Zaznaczyć jednak należy, że dotyczy to wyłącznie przypadków, gdy błędne wpisy mają charakter oczywistych, w świetle dokumentów geodezyjnych, omyłek. Jednocześnie, zgodnie z utrwalonym w tej kwestii stanowiskiem, powtórna ocena dokumentów archiwalnych możliwa jest jedynie w ramach prowadzonego z urzędu postępowania weryfikacyjnego, nie zaś postępowania wszczynanego na wniosek podmiotu ewidencyjnego (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 września 2021 r., sygn. II SA/Rz 768/21 oraz z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. II SA/Rz 1541/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. II SA/Sz 689/17, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Bk 812/13).

Kontrolowane przez Sąd postępowanie zakończone decyzją odmawiającą aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] położonymi w obrębie ewidencyjnym W. było postępowaniem prowadzonym na wniosek. Nie budzi też wątpliwości, że skarżący w toku tego postępowania nie przedstawił dokumentów uzasadniających potrzebę aktualizacji dotychczasowych danych ewidencyjnych w związku z nowymi zdarzeniami prawnymi, to jest zdarzeniami następczymi w stosunku do stanu już ujawnionego w ewidencji. Takiego dokumentu bez wątpienia nie stanowił przedstawiony przez skarżącego plan zagospodarowania działki w miejscowości W., sporządzony w 1973 r. Trafna jest także ocena organu, iż tego rodzaju dokument nie ma waloru dokumentu geodezyjnego, gdyż jest sporządzany wyłącznie na użytek procesu budowalnego.

Skarżący zarzucał natomiast, że przebieg granicy pomiędzy działkami [...], [...], [...] nie jest ujawniony w ewidencji zgodnie z materiałami źródłowymi, a mianowicie zgodnie z operatem ze scalenia nr [...]. Zdaniem skarżącego jest to następstwo pracy geodezyjnej wykonanej w 2013 r. przez geodetę Z. B. dotyczącej wznowienia znaków granicznych. Tożsame stanowisko skarżący przedstawił w skardze.

Prawidłowe ustalenia przedstawione w decyzjach organów obu instancji przeczą jednak stanowisku skarżącego co do niezgodności danych ujawnionych w ewidencji w zakresie przedmiotowej granicy z dokumentacją źródłową, którą stanowi operat ze scalenia.

Uzasadnienia decyzji organów obu instancji wskazują, że organy szczegółowo przeanalizowały dokumenty zgromadzone w ewidencji gruntów oraz poszczególne roboty geodezyjne wykonywane kolejno od czasu scalenia, ich wyniki i znaczenie dla ujawnionego w ewidencji przebiegu granicy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organy zasadnie wywiodły, że nie zachodziły podstawy do aktualizacji ewidencji, gdyż dane ujawnione w ewidencji są zgodne z dokumentami źródłowymi. Bezsprzecznym potwierdzeniem takiego stanu rzeczy jest zawarte w decyzji organu pierwszej instancji i potwierdzone ponowna analiza organu odwoławczego tabelaryczne zestawienie współrzędnych punktów granicznych wyznaczających przedmiotową granicę, oznaczonych numerami [...], [...] i [...]. Współrzędne tych punktów z operatu scaleniowego oraz współrzędne aktualne są ze sobą zbieżne. W świetle zaś § 61 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków to właśnie współrzędne określają położenie punktów granicznych. Zbieżność współrzędnych oznacza zatem także zbieżność położenia punktów granicznych.

Wymaga także podkreślenia, że w dołączonym na żądanie organu odwoławczego wykazie współrzędnych (k. 77 II tomu akt) wyżej wymienionym punktom granicznym przypisany jest atrybut ZRD o wartości 6, co oznacza, że źródłem danych jest scalenie gruntów.

Organ odwoławczy odniósł się też szczegółowo do zarzutów skarżącego dotyczących dokumentacji ze wznowienia granic opracowanej w 2013 r. przez geodetę Z. B.. Z ustaleń organu geodezyjnego dokonanych w oparciu o całokształt dokumentacji wynika, że geodeta Z. B. wykorzystał współrzędne punktów granicznych nr [...], [...] i [...] z operatu ze scalenia nr [...], w już nieobowiązującym układzie 1965 i na ich podstawie obliczył nowe współrzędne w obowiązującym układzie współrzędnych płaskich 2000. Z kolei wykonujący w 2019 r. pracę geodezyjną polegającą na przetworzeniu mapy ewidencyjnej z postaci analogowej do postaci cyfrowej wykorzystał współrzędne poscaleniowe uzyskane w ramach transformacji dokonanej przez geodetę Z. B.. Przy tym wykonawca mapy numerycznej uznał, że tylko w zakresie transformacji współrzędnych scaleniowych dokumentacja geodety Z. B. jest wiarygodna. Natomiast wyniki, które miały posłużyć do wznowienia przedmiotowej granicy zostały przez wykonawcę pracy z 2019 r. odrzucone. Trafnie także podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu, które było prowadzone na wniosek, nie zachodziły podstawy do odmiennej oceny dokumentacji źródłowej. Jak wyjaśniono bowiem już wyżej, w postępowaniu wszczętym na skutek wniosku strony nie dokonuje się ponownej weryfikacji dokumentów źródłowych stanowiących podstawę wpisu do ewidencji.

W konsekwencji, w ocenie Sądu prawidłowe jest stwierdzenie, iż aktualnie dane dotyczące przedmiotowej granicy są ujawnione zgodnie z dokumentem źródłowym, który stanowi operat ze scalenia nr [...]. Jak wskazano już wcześniej, współrzędne punktów granicznych ze scalenia, po transformacji w 2013 r., są zbieżne ze współrzędnymi aktualnymi.

W zaskarżonej decyzji organ prawidłowo odniósł się również do argumentacji strony dotyczącej położenia granicy względem budynków na działce skarżącego. Organ nie kwestionował stanowiska skarżącego, który podnosił, że według stanu uwidocznionego na mapie scaleniowej z 1971 r. granica nie przecina budynku gospodarczego. Znajduje to także potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych, w których na karcie 29 tomu I znajduje się mapa scaleniowa z operatu nr [...], z przebiegiem granicy działek nr [...], [...] w obrębie W..

Zasadnie jednak organ uznał, że nie jest to równoznaczne z zaistnieniem w ujawnionych obecnie danych ewidencyjnych błędu, który miałby być usunięty w postępowaniu aktualizacyjnym. Słusznie organ zwrócił uwagę, że współrzędne punktów granicznych zostały uzyskane na skutek transformacji, a zatem metodą pośrednią oraz, że błędy położenia punktów granicznych wynoszą od 0,11-0,30 m względem osnowy. Są to zatem błędy dopuszczalne w świetle z § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w którym mowa o średnich błędach nieprzekraczających 0,30 m. Dodatkowo istotna jest okoliczność, że budynki na działce skarżącego zostały pomierzone w ramach późniejszego opracowania, w oparciu o inne metody pomiarowe. Stąd też mogą występować akcentowane przez skarżącego różnice na mapie. Jednakże nie świadczy to o zmianie w ewidencji gruntów położenia punktów granicznych w stosunku do stanu wynikającego z dokumentów źródłowych, to jest operatu ze scalenia z 1971 r. i nie uzasadnia przywrócenia przebiegu granicy na podstawie tego operatu, czego domagał się skarżący we wniosku. Jak wyjaśniono bowiem już wcześniej, zestawienie współrzędnych punktów granicznych ze scalenia (po transformacji) oraz współrzędnych aktualnych nie wskazuje na rozbieżności między tymi danymi. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że w ramach aktualizacji prowadzonej na wniosek możliwe jest usuwanie tylko oczywistych rozbieżności pomiędzy dokumentami, na podstawie których prowadzona jest aktualnie ewidencja, a danymi ujawnionymi w ewidencji. Kontrolowane postępowanie administracyjne nie ujawniło tego rodzaju błędów.

W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dotyczącym aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie mogły odnieść skutku twierdzenia skarżącego, że budynek mieszkalny, bezsprzecznie wybudowany po zakończeniu scalenia, został wzniesiony na fundamentach dawniej istniejącego budynku oraz, że przebieg granicy na gruncie nie był wówczas kwestionowany przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. W ramach aktualizacji organy ewidencyjne opierają się bowiem na dokumentach geodezyjnych oraz na stanowiących podstawy wpisów dokumentach wydanych przez inne uprawnione organy. Podstawy aktualizacji nie mogą zaś stanowić twierdzenia strony co do sposobu użytkowania nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne. Jak wyjaśniono zaś wcześniej, przedstawiony przez skarżącego plan zagospodarowania działki, opracowany w 1973 r. na potrzeby procesu budowlanego, nie jest dokumentem geodezyjnym. Wymaga podkreślenia, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Wpisy w ewidencji stanu prawnego nieruchomości dokonywane są w oparciu o aktualne dokumenty takie jak: odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń organów administracji oraz sądów, a także aktów notarialnych. Oznacza to, że za pomocą regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. W żadnym razie rolą ewidencji nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących kwestii przysługiwania prawa własności i jego zasięgu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r., sygn. I OSK 719/07 oraz z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. I OSK 1377/14). Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Temu bowiem służą takie postępowania jak: rozgraniczenie, uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, czy powództwo o ustalenie albo o ochronę własności. Natomiast organy ewidencyjne są jedynie uprawnione do badania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów.

W związku z powoływaniem się przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze na treść pisma Starosty W. z dnia 25 kwietnia 2017 r., znak WG.6640.1.43.2016.AŻ oraz pisma Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 9 listopada 2016 r., znak IGK-I.7210.45.2016.KW należy zauważyć, że aktualnie organy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym na wniosek strony z dnia 12 września 2019 r. wyjaśniły w sposób szczegółowy podstawy ujawnienia w ewidencji gruntów danych dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...], [...], [...] położonymi w obrębie W., w tym zakres, w jakim praca geodety Z. B. została uznana za możliwą do wykorzystania przy przetworzeniu w 2019 r. mapy ewidencyjnej w formie analogowej do postaci numerycznej. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza zaś zgodność danych ujawnionych w ewidencji w zakresie przebiegu przedmiotowej granicy z dokumentami, które stanowiły podstawę ich ujawnienia. Brak bowiem różnic pomiędzy aktualnymi współrzędnymi punktów granicznych oraz współrzędnymi tych punktów ze scalenia.

Chybiona jest również argumentacja skarżącego odwołująca się do podniesionej w piśmie Starosty W. z dnia 25 kwietnia 2017 r. kwestii błędu skartowania, który to błąd zdaniem skarżącego winien być usunięty w niniejszym postępowaniu aktualizacyjnym. Z pisma Starosty W. , jak i pisma Głównego Geodety Kraju z dnia 31 stycznia 2018 r., znak NG-NiK.051.60.2017.AA wynika, że mowa w nich o błędzie skartowania mapy analogowej, na której odcinek granicy skartowany był w ten sposób, że biegł po ścianie budynku mieszkalnego skarżącego. Jednakże, jak wyjaśniono w pismach, analiza dokumentacji technicznej wskazuje, że granica w istocie załamuje się na rogu budynku i skutkiem tego jest taki jej przebieg na mapie, podczas gdy z materiałów źródłowych wynika, że granica pomiędzy punktami granicznymi powinna biec w linii prostej. Dlatego po wykonaniu numerycznej mapy zasadniczej okazało się, że linia graniczna przecina budynki mieszkalny i gospodarczy.

W związku ze stanowiskiem skarżącego jeszcze raz trzeba zaznaczyć, że przebieg linii granicznej wyznaczają punkty graniczne, których położenie określone jest przez współrzędne. Zatem o rzeczywistym przebiegu granicy decydują współrzędne punktów granicznych, a nie sposób odwzorowania przebiegu granicy na określonej mapie, co jest czynnością wtórną. Natomiast w niniejszej sprawie porównanie współrzędnych punktów granicznych ze scalenia oraz współrzędnych aktualnych wskazuje na ich zgodność. Tym samym w sprawie nie można mówić o oczywistym błędzie, który miałby być usunięty w drodze aktualizacji ewidencji.

Wbrew zarzutom skarżącego zaskarżona decyzja nie narusza zasad wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy, uzupełniony w postępowaniu odwoławczym, jest kompletny i został zgromadzony w sposób wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się do argumentów przytoczonych przez skarżącego w odwołaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji dpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. i w ocenie Sądu jest wyczerpujące, zawiera bowiem przedstawienie zgromadzonych dowodów i ich omówienie, odwołuje się do treści przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, które zostały w sposób prawidłowy zastosowane. Nie doszło tym samym również do naruszenia wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z powyższą oceną, nie czyni skargi zasadną. W toku postępowania organy zrealizowały też obowiązki wynikające z art. 9 k.p.a. oraz art. 79a § 1 k.p.a.

Nie ma zatem także podstaw do uznania zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją wyrażonej w art. 7 Konstytucji zasady praworządności.

Zaskarżona decyzja nie narusza powołanych w skardze przepisów art. 39 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż nie znajdowały one zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.

Nie został także naruszony przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, gdyż przedstawiona w zaskarżonej decyzji analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje, że Starosta W. w zgodzie z tym przepisem utrzymuje operat ewidencyjny w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.