Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2683/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...].

Decyzją tą organ, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi: wieża stalowa, rama z urządzeniami telekomunikacyjnymi wraz z fundamentem, ogrodzenie z siatki stalowej, gruntowa droga dojazdowa wraz ze zjazdem z drogi gminnej, wewnętrzna linia zasilająca nn oraz przyłącze elektroenergetyczne, na dz. nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] podał, że w dniu [...] maja 2014 r. wpłynął do organu I instancji wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji: "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w skład której wchodzi: wieża stalowa, rama z urządzeniami telekomunikacyjnymi wraz z fundamentem, ogrodzenie z siatki stalowej, gruntowa droga dojazdowa wraz ze zjazdem z drogi gminnej, wewnętrzna linia zasilająca nn oraz przyłącze elektroenergetyczne zgodnie z dokumentacją budowlaną." Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu ww. wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzi: wieża stalowa, rama z urządzeniami telekomunikacyjnymi wraz z fundamentem, ogrodzenie z siatki stalowej, gruntowa droga dojazdowa wraz ze zjazdem z drogi gminnej, wewnętrzna linia zasilająca nn oraz przyłącze elektroenergetyczne, na dz. nr ew. [...] w m. [...], gm. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r, wniósł W. B. podnosząc, iż przedmiotowa inwestycja wymagała uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2014 r. nr [...], którą to uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Przedstawiając swoją ocenę w sprawie Wojewoda [...] podał, że uznanie przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego (co miało miejsce w niniejszej sprawie) ułatwia jego lokalizację na obszarze pozbawionym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja celu publicznego nie musi spełniać m.in. warunku dobrego sąsiedztwa. Do tego typu przedsięwzięć stosuje się także szczególną procedurę: zamiast decyzji o warunkach zabudowy wydaje się decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby jednak można było uznać stację bazową telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego, wniosek inwestora musi uwzględniać montaż określonych anten sektorowych, ponieważ za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać. W konsekwencji, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest wystarczające określenie rodzaju inwestycji przez wskazanie, iż ma być zrealizowana, jak to wskazał inwestor we wniosku z dnia [...] maja 2014 r.: "wieża stalowa, rama z urządzeniami telekomunikacyjnymi wraz z fundamentem, ogrodzenie z siatki stalowej, gruntowa droga dojazdowa wraz ze zjazdem z drogi gminnej, wewnętrzna linia zasilająca nn oraz przyłącze elektroenergetyczne zgodnie z dokumentacją budowlaną", gdyż same te elementy bez anten nie będą mogły służyć celowi, dla którego mają być wykonane. Zdaniem organu odwoławczego, inwestor ma obowiązek wskazania, że ww. elementy służyć będą do tego, aby na nich zamieszczona była ta antena, ze wskazaniem jej typu, mocy. Ma też obowiązek podać ilość anten, które będą zainstalowane na planowanej wieży stalowej. Informacje te powinny być już zamieszczone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - decyzja ta wiąże bowiem organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a następnie winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak wskazania w ww. decyzji, że przedmiotem inwestycji jest również montaż anten sektorowych nadawczo-odbiorczych, nie pozwala na zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii inwestycji celu publicznego. Dostrzegł przy tym, że wydana w omawianym trybie decyzja może w sposób rażący naruszać przepisy art. 50 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a w konsekwencji powodować nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę.

I dalej, odnosząc się do odwołania organ odwoławczy wskazał, że spór w sprawi sprowadza się do określenia, czy budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący zasadnicze znaczenie odgrywa ustalenie, czy przedsięwzięcie to należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e tego rozporządzenia). Aby to ustalić trzeba wiedzieć ile i jakie anteny zostaną na wierzy zamontowane.

Z powyższych przepisów rozporządzenia wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych. Jak trafnie zauważył skarżący w przepisach nie określa się wysokości usytuowania anten.

Organ podkreślił przy tym, iż przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów.

Zdaniem Wojewody [...], organ I instancji nie dokonał żadnych ustaleń w ww. zakresie. W związku z powyższym uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., jak zaś wskazał, jest uzasadnione tym, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem norm prawa materialnego i procesowego, mających wpływ na prawa stron postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...],[...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oparciu zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a wydane przez organ rozstrzygnięcie winno wskazywać konkretną podstawę prawną wydanej decyzji;

2) błędną interpretację § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. nr 213, poz. 1397) w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. z 2013 r. poz.1409 ze zm.), przez uznanie przez organ odwoławczy, iż inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji środowiskowej oraz, że organ I instancji nie dokonał analizy złożonych przez skarżącą do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (dokumentów) pod względem wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony środowiska.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w sprawie decyzji lokalizacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2223/12 oddalił skargę Stowarzyszenia Zwykłego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, skarżąca podniosła, że organ odwoławczy powinien orzec według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez niego decyzji, a na dzień [...] września 2014 r. postępowanie dotyczące wydania decyzji lokalizacyjnej było zakończone. Zdaniem skarżącej dla przedmiotowej inwestycji nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzenia postępowania dotyczącego oceny oddziaływania inwestycji na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. nr 62 poz. 627 ze zm.) oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199 poz.1227 ze zm.). W związku z tym, Starosta [...] zatwierdzając projekt budowlany i udzielając [...] S.A. pozwolenia na budowę prawidłowo przeanalizował przedłożony przez inwestora wniosek oraz załączone do niego dokumenty pod względem obowiązujących przepisów ochrony środowiska. Natomiast organ odwoławczy dokonał błędnej interpretacji przepisów zarówno rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przepisów prawa budowlanego, w tym art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skarżąca podnosząc powyższe wskazała, że w dokumentacji załączonej do wniosku znajdują się informacje o antenach, wysokości ich zainstalowania, typach, ilości i azymutach (str. 3 pkt 4, rys. K/1, rys. K/2).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała w szczególności prawidłowość zastosowania ww. przepisu.

Zatem, zważyć należy, iż zgodnie z ww. unormowaniem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przeciwieństwie do art. 138 § 1 k.p.a., który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji, art. 138 § 2 k.p.a. upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Z ww. unormowania wynika więc, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasatoryjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten, zgodnie z omawianą regulacją prawną musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy i stanowczy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych. Musi również uznać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w tym przepisie spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą; niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Przy czym, ustalając zaistnienie drugiej z wymienionych przesłanek organ odwoławczy nie może zapominać o uprawnieniu jakie przysługuje mu z mocy art. 136 k.p.a. (który umożliwia uzupełnienie postępowania na etapie II instancji). Dlatego też stosując art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy winien rozważyć, czy zakres postępowania jest na tyle szeroki, że wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem jego uzupełnienie nie może odbyć się w oparciu o ww. art. 136, z uwagi na art. 15 k.p.a. i uregulowaną w nim zasadę dwuinstancyjności postępowania. Organ odwoławczy przed wydaniem orzeczenia w sprawie winien więc rozważyć charakter i istotę wad zaistniałych w postępowaniu przed organem I instancji oraz możliwość ich naprawienia bez uszczerbku dla stron w postępowaniu odwoławczym. Podkreślić przy tym należy, iż organ odwoławczy jest co do zasady instancją merytoryczną, a nie kontrolną. Dlatego też, uprawniony jest do skorzystania z ww. regulacji art. 138 § 2 k.p.a. wyjątkowo, tj. tylko wtedy, kiedy organ I instancji nie wyjaśnił w ogóle sprawy lub istotnych jej okoliczności, a przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy wskazuje, że w swej istocie to organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji.

W ocenie Sądu, mimo "wyjątkowości" ww. przepisu art. 138 § 2, w niniejszej sprawie nie doszło do jego naruszenia (poprzez jego zastosowanie). Nie naruszono także przepisów przywołanych w skardze, w tym art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

I tak, rozwijając powyższe, Sąd zauważa, iż uchylając decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, na działce o nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na kwestię dotyczącą kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zauważył, iż wprawdzie dla ww. zamierzenia wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (v. decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]), w której przyjęto, iż projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu, niemniej nie określono w niej -w sposób wystarczający w tym kontekście- charakteru inwestycji, albowiem nie wskazano w niej danych dotyczących poszczególnych anten oraz ich ilości składających się na tę inwestycję. Wojewoda [...] podniósł nadto, że ww. danych dotyczących ilości i rodzaju anten wchodzących w skład przedmiotowego zamierzenia, nie zawiera też przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja budowlana. To zaś w istocie uniemożliwia dokonanie oceny, czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga czy też nie uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy dostrzegł jednocześnie, iż żadnej analizy w tym zakresie nie poczynił Starosta orzekając w sprawie, a to uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na naruszenie przepisów procesowych i prawa materialnego, godzące w prawa stron.

Z powyższym stanowiskiem, zdaniem Sądu, należy się zgodzić. Zważyć trzeba, iż w myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy z 2008 r., w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, v. art. 63 ust. 2 ww. ustawy). Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określa wymieniane już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Dostrzec przy tym trzeba, iż ww. rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienia tak w § 2 ust. 1, jak i w § 3 ust. 1 (pkt 8), instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, o określonych częstotliwościach, ze wskazaniem na moc promieniowania pojedynczej anteny.

Wskazane postępowanie, tj. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jest tzw. procedurą podstawową, mającą miejsce przed wystąpieniem inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Stosownie bowiem do treści art. 72 ust. 3 ww. ustawy z 2008 r., decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeśli więc inwestor nie dołączy do wniosku wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wezwać inwestora do jego uzupełnienia, na zasadzie art. 64 § 2 k.p.a. (tj. podobnie jak w przypadku braku decyzji o warunkach zabudowy, czy oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). To też oznacza, iż po złożeniu wniosku przez inwestora, organ winien dokonać weryfikacji przedłożonych przez niego dokumentów w kontekście ww. przepisów, a dane zawarte w dokumentacji projektowej winny umożliwiać temu organowi ocenę kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście norm środowiskowych.

W konsekwencji, przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż rację ma Wojewoda [...] wskazując, że dokumenty załączone do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej nie pozwalają na poczynienie ustaleń w świetle przepisów ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., a tym samym – uniemożliwiają dokonanie prawidłowej weryfikacji wskazanego wniosku w kontekście ww. art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Projektowane przedsięwzięcie nie zostało bowiem w sposób pełny określone; inwestor zaniechał tak w projekcie budowlanym, jak i w załączonej do niego "kwalifikacji przedsięwzięcia", wskazania konkretnych parametrów technicznych stacji bazowej. Nie wskazał ani rodzaju anten, ani ich ilości. Nie sposób też na podstawie ww. dokumentów stwierdzić, czy ustalając miejsca dostępne dla ludności inwestor miał na względzie nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (na co także prawidłowo zareagował Wojewoda [...]; por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16). Jak wynika zaś z projektu budowlanego, inwestycję przewidziano na częściowo zurbanizowanym obszarze gminy Błonie, na terenach pod zabudowę siedliskową.

Podnosząc powyższe zastrzeżenia Wojewoda [...] prawidłowo przy tym wywiódł, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Słusznie też wskazał, że dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji względem uwarunkowań środowiskowych. Prawidłowo też stwierdził (wbrew argumentacji skargi), iż wskazanych parametrów nie sposób odczytać z przedłożonej dokumentacji projektowej. Sąd zaznacza przy tym, że wskazane w skardze karty projektu nie dają podstaw do podważenia ww. oceny organu. Rys. K/1 i rys. K/2 projektu budowlanego przedstawiają wprawdzie schemat projektowanej wieży (w ramach inwestycji), niemniej z rysunków tych nie sposób odczytać ani rodzaju, ani ilość projektowanych anten. Dane takie nie zostały wskazane także w części opisowej projektu; nie zawiera ich również powyżej przywołana "kwalifikacja przedsięwzięcia"; ten ostatni dokument, co warto podnieść, jest na tyle ogólnikowy, że nie sposób go uznać za wiarygodny dowód dla ustalenia, czy inwestycja należy do przedsięwzięć wymagających uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Z tych też przyczyn, tj. biorąc pod uwagę rodzaj i zakres uchybień popełnionych w postępowaniu organu I instancji, Sąd uznał, iż organ II instancji uprawniony był do zastosowania cyt. powyżej art. 138 § 2 Kodeksu, w tym - do przyjęcia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wniosek inwestora o pozwolenie na budowę wymaga bowiem doprecyzowania co do rzeczywistego zakresu i rodzaju inwestycji, a to generuje konieczność przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji. Odmienna ocena skutkowałaby pozbawieniem stron postępowania instancyjnej kontroli wydanego rozstrzygnięcia. Argumentację tę wzmacnia przy tym fakt, iż stwierdzone wady postępowania mogą mieć wpływ na liczbę stron.

W końcu Sąd zauważa, że wbrew argumentacji skargi, organ odwoławczy nie przesądził, iż dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, wskazał jedynie na to, że tak wniosek o pozwolenie na budowę jak i złączone do niego dokumenty nie pozwalają -bez ich uzupełnienia/doprecyzowania- na poprawną ocenę w tej kwestii.

Dlatego też, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.