Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1266/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w W. na uchwałę Rady Gminy I. z dnia 6 listopada 2019 r. nr XVI/132/19 w przedmiocie zwolnienia w części z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) stwierdza nieważność §1 ust. 3 i 4 zaskarżonej uchwały; 2) oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

1 UZASADNIENIE

W dniu 6 listopada 2019 r. Rada Gminy I. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506 z późn. zm.) – zwana dalej "u.s.g." oraz art. 6k ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010) – zwana dalej "u.c.p.g." podjęła uchwałę nr XVI/132/19 w sprawie zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zgodnie z § 1 wskazanej uchwały:

Zwalnia się w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym.

Właścicielom nieruchomości, o których mowa w ust. 1, przysługuje zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 6 zł (słownie: sześć złotych 00/100) na miesiąc na mieszkańca zamieszkującego daną nieruchomość.

Właściciele nieruchomości, o których mowa w ust. 1, zobowiązani są do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia.

O wszelkich zmianach warunków mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uprawniony do jej otrzymania obowiązany jest powiadomić Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia zmiany.

Zgodnie z §2 wykonanie uchwały powierza się Wójtowi Gminy I.. Zgodnie z §3 uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 17 grudnia 2019 r pod poz. 15397.

Prokurator Okręgowy w W. w skardze z dnia 4 czerwca 2020 r. zaskarżył przedmiotową uchwałę w części obejmującej §1 ust. 3 i 4 oraz §3 tej uchwały zarzucając zaskarżonej uchwale:

istotne naruszenie prawa, tj. art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78. poz. 483) – dalej zwana: Konstytucja RP w zw. z § 118 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (j.t. Dz.U.2016.283) – dalej zwany: załącznik do Rozporządzenia, poprzez przekroczenie w § 1 ust. 3 uchwały delegacji ustawowej do jej wydania, z uwagi na uregulowanie kwestionowanym przepisem zagadnień dotyczących obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty z uwzględnieniem w niej okoliczności dot. częściowego zwolnienia wynikającego z kompostowania odpadów, w sytuacji gdy taki obowiązek na właściciela nieruchomości nakłada art. 6m ust. 1 u.c.p.g. oraz poprzez powtórzenie i nieuprawnioną modyfikację w powyższym przepisie powołanej wyżej regulacji u.c.p.g.;

istotne naruszenie prawa. tj. art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucja RP w zw. z § 118 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia poprzez przekroczenie w § 1 ust. 4 uchwały delegacji ustawowej do jej wydania, z uwagi na uregulowanie w nim zagadnień dotyczących obowiązku informowania o wszelkich zmianach warunków mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami, w sytuacji gdy taki obowiązek na właściciela nieruchomości nakłada art. 6m ust. 2 u.c.p.g. oraz poprzez powtórzenie i nieuprawnioną modyfikację w powyższym przepisie powołanej wyżej regulacji u.c.p.g. polegającą na ustanowieniu 14 dniowego okresu, w którym należy wypełnić obowiązek informacyjny względem Wójta Gminy I.;

istotne naruszenie prawa. tj. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz.U.2019.1461) – dalej: u.o.a.n. w zw. z art. 2 i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie polegające na tym, że w § 3 uchwały wskazano, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r., podczas gdy powyższa uchwała została opublikowana w dniu 17 grudnia 2019 r. co spowodowało rozbieżności między postanowieniem uchwały wskazującym datę jej wejścia w życie po upływie okresu vacatio legis i datą dzienną wskazaną § 3 uchwały

- i w związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności § 1 ust. 3 i 4 zaskarżonej uchwały w całości oraz o stwierdzenie nieważności § 3 tej uchwały w zakresie określenia "z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu swojej skargi Prokurator Okręgowy w W. po przywołaniu treści art. 6k ust. 4a u.c.p.g., art. 6m ust. 2 u.c.p.g., art. 6m ust. 1 u.c.p.g., art. 7 oraz 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.s.g.,§134, §135, §118 oraz §143 ww. załącznika do rozporządzenia, uzasadniając zarzuty opisane wyżej (zarzut nr 1 oraz zarzut nr 2) wskazał, że w § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały nałożono na właścicieli nieruchomości obowiązek uwzględnienia w składanej deklaracji okoliczności dot. zwolnienia z opłaty wynikającego z kompostowania odpadów. Tymczasem obowiązek taki został nałożony na właścicieli nieruchomości w przywołanym wyżej art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Kwestie związane zaś z przystąpieniem przez właściciela nieruchomości do gminnego systemu odbioru odpadów komunalnych reguluje uchwała wydawana na podst. art. 6n u.c.p.g., a nie na podst. art. 6k ust. 4a u.c.p.g. Stąd też powtórzenie w zaskarżonej uchwale art. 6m ust. 1 u.c.p.g. o treści zmienionej w wyniku jej dostosowania do okoliczności dotyczących korzystania ze zwolnienia z opłaty z uwagi na kompostowanie odpadów oraz zawarcie takiej regulacji w badanej Uchwale było zbędne. Ponadto z uwagi na przedmiot uchwały nie powinno zostać w niej w ogóle zawarte.

Następnie wskazał, że w § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały wskazano, że o zmianach warunków mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami, uprawniony do jej otrzymania powinien powiadomić Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia zmiany. Tymczasem, jak wynika z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. o zmianach mających wpływ na wysokość opłaty informuje w drodze złożenia nowej deklaracji właściciel nieruchomości, a nie beneficjent zwolnienia. Deklarację o wysokości opłaty zgodnie z przepisami u.c.p.g. składa właściciel nieruchomości a nie każdy z mieszkańców z osobna. Ponadto przepis ten wskazuje, że złożenie nowej deklaracji powinno nastąpić w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiła zmiana, a nie w terminie 14 dni od jej wystąpienia. Stąd też powtórzenie w zaskarżonej uchwale art. 6m ust. 2 u.c.p.g. o treści zmienionej poprzez wskazanie innego podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji oraz innego terminu jej udzielenia było niezgodne z prawem oraz z uwagi na przedmiot uchwały nie powinno zostać w niej w ogóle uregulowane.

Wobec powyższego, w ocenie Skarżącego kwestionowane przepisy zostały wydane z istotnym naruszeniem § 118 i § 135 w zw. z § 143 Zasad techniki prawodawczej. Poprzez ich wprowadzenie doszło również do naruszenia art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucja RP, ponieważ regulacja w przyjętym kształcie nie powinna zostać zamieszczona w zaskarżonej uchwale, a ponadto w jej ramach dokonano nieuprawnionej modyfikacji treści przywołanych przepisów u.c.p.g.

W zakresie zarzutu nr 3 Skarżący podniósł, że w § 3 uchwały wskazano, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2020 r. Takie sformułowanie, w połączeniu z faktem, że przedmiotowa uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 17 grudnia 2019 r., oznacza, że można mieć wątpliwości czy weszła ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia, czyli z dniem 31 grudnia 2019 r., czy też z dniem 1 stycznia 2020 r. Należy wskazać, że początek mocy obowiązującej uchwały oznacza jej wejście w życie. Taka regulacja jest nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Jak stanowi art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zgodnie zaś z art. 88 ust. 1 konstytucji RP warunkiem wejścia w życie [...] aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie.

Powtórzeniem przepisu konstytucyjnego jest art. 42 u.s.g., zgodnie z którym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa przytaczana wyżej ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i innych aktów prawnych, a w szczególności treść cytowanego wyżej art. 4 ust. 1 u.o.a.n.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 u.o.a.n., akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane są w dziennikach urzędowych i wchodzą w życie po upływie 14 dni od ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. W uzasadnionych przypadkach akty normatywne mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni, a jeżeli ważny interes prawny państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia aktu w dzienniku urzędowym. Jak wynika z art. 5 u.o.a.n. przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Skarżącego, uznać należy, że treść § 3 kwestionowanej uchwały zawiera nie tylko wewnętrzną sprzeczność, ale także narusza art. 4 ust. 1 u.o.a.n. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną wr art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. I SA/Łd 675/19).

Uzasadniając wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w § 1 ust. 3 i 4 wskazał, że normy dot. obowiązków informacyjnych nałożonych na właściciel nieruchomości o powstaniu lub zmianie okoliczności mających wpływ na ustalenie wysokości opłaty powinny znaleźć wyraz we wzorze deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stąd też przepisy te należy wyeliminować z badanej uchwały. Ponadto ich wyeliminowanie nie spowoduje braku możliwości korzystania przez osoby kompostujące odpady ze zwolnienia ponieważ jego wysokość została ustalona w § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały. W zakresie wniosku o stwierdzenie nieważności § 3 Uchwały w zakresie słów "z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r." podniósł, że w wyniku wyeliminowania powyższego zapisu z § 3 Uchwały nie będzie on budził wątpliwości co do daty obowiązywania jej przepisów

W odpowiedzi na skargę Organ – w odniesieniu do zarzutu nr 1 – wskazał, że prawidłowa ocena sytuacji wymaga przytoczenia treści uchwały nr XVI/133/19 Rady Gminy I. z dnia 06 listopada 2019 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości. W myśl art. 6m ust. 1a u.c.p.g., przyjęty przez Organ powyższą uchwałą wzór deklaracji zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, a mianowicie pole nr 31 b, które zostało przeznaczone na określenie wysokości ulgi dla właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do kosztów zagospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Skoro więc uchwalony wzór deklaracji zawiera pole, które winien wypełnić składający rzeczony dokument, o ile jest uprawniony do otrzymania ulgi z tytułu kompostowania bioodpadów, regulacja zawarta w §1 ust. 3 Uchwały stanowi jedynie potwierdzenie obowiązku poinformowania w deklaracji, że jest się upoważnionym do otrzymania zwolnienia z części opłaty. Z kolei przymiot "istotnego naruszenia prawa", które umożliwiałoby stwierdzenie nieważności Uchwały w tym zakresie, można przypisać takiemu naruszeniu, które w sposób bezpośredni oddziałuje na istotę materii uregulowanej w akcie prawnym. Funkcją kryterium "istotności" naruszenia prawa jest określenie relacji skali naruszenia do skutków stwierdzenia nieważności. Natomiast samo "potwierdzenie" istnienia obowiązku w Uchwale nie stanowi zagrożenia dla pewności obrotu prawnego oraz nie stanowi źródła innych doniosłych skutków w praktyce.

Organ wskazał zatem, że podobną argumentację można zastosować w przypadku zarzutu dotyczącego §1 ust. 4 uchwały - nawet gdyby bowiem uznać, że postanowienie nie jest prawidłowe, istotność tego naruszenia prawa jest znikoma. Zatem z uwagi na brak przymiotu "istotności" wskazanych przez Skarżącego naruszeń, skarga winna podlegać oddaleniu.

Odnosząc się do zarzutu polegającego na wskazaniu w § 3 uchwały, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2020 r. Zarzut ten Skarżący opiera na twierdzeniu, jakoby wejście w życie aktu normatywnego było synonimem nadania mu mocy obowiązującej, stąd podnosi, że istnieją wątpliwości czy Uchwała weszła w życie 31 grudnia 2019 r. (tj. 14 dni od daty publikacji) czy też z dniem 01 stycznia 2020 r.

Organ zdecydowanie sprzeciwił się stawianiu znaku równości pomiędzy uzyskaniem przez akt mocy obowiązującej a jego wejściem w życie. Już wspomniana przez Skarżącego u.o.a.n. wprowadza rozróżnienie pomiędzy tymi dwiema instytucjami, ujmując je w dwóch osobnych artykułach (art. 4 i 5). Nadto, art. 5 stanowi, że Przepisy art. 4 nie wyłączają możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej (...). Wyraźnie więc widać intencję ustawodawcy, by rozdzielić dwa ww. pojęcia. Pozwolił on na nadanie aktowi mocy obowiązującej począwszy od innej daty, niż data wejścia w życie.

Nadto w praktyce w wielu wydawanych aktach stosuje się ww. pojęcia w wyraźnie odmiennym znaczeniu. Przykładem jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2006 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, gdzie w § 2 znajduje się postanowienie, iż Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 5 maja 2006 r. Jako że akt ten został ogłoszony w dniu 06 maja 2006 r., jego moc obowiązująca powstała w innej dacie.

Wyraźne rozróżnienie przez prawodawcę dwóch rzeczonych pojęć, przy założeniu racjonalności prawodawcy, prowadzi do jasnego wniosku o celowości wyodrębnienia wejścia w życie aktu oraz posiadania przez niego mocy obowiązującej. Natomiast ewentualna chęć połączenia tych instytucji winna się przejawiać w ujednoliceniu stosowanych pojęć.

Organ zauważył, że przy hipotetycznym przyjęciu niezmiennego brzmienia zaskarżonej uchwały, gdyby została ona opublikowana w dzienniku Urzędowym nie 17 grudnia, a np. 19 grudnia (na co Organ nie miał żadnego wpływu), weszłaby w życie 2 stycznia 2020 r. (14 dni od dnia opublikowania), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r. Idąc śladem argumentacji Skarżącego, w takiej konfiguracji §3 uchwały nie byłby dotknięty nieważnością i Skarżący nie miałby wątpliwości, że uchwałę należy stosować od 1 stycznia 2020 r. (tj. od dnia nadania jej mocy obowiązującej). Nie można natomiast zaaprobować argumentacji zmierzającej do wykazania, że uchwała w niektórych konfiguracjach czasowych jest dotknięta nieważnością, a w niektórych nie jest, w zależności od momentu opublikowania jej w Dzienniku Urzędowym. Sprzeczność uchwały z prawem, determinująca jej nieważność, powinna być stała i niezależna od innych czynników. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Nadto, intencją wprowadzenia postanowienia o nabraniu przez uchwałę mocy obowiązującej z dniem 1 stycznia 2020 r. było ułatwienie kompleksowego przygotowania organów gminy do stosowania uchwały. Należy zaznaczyć, że uchwała zawiera szereg nowych rozwiązań w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi. Jej wejście w życie oznaczało wiele zmian w naliczaniu opłat z tego tytułu. Stąd niezbędnym było zapewnienie odpowiedniego buforu czasowego, co miało na celu umożliwienie organom odpowiedniego przygotowania do wdrożenia nowej procedury. Publikacja aktu w wojewódzkim dzienniku urzędowym nie jest natomiast w żaden sposób zależna od podmiotu, od którego ten akt pochodzi. Władze Gminy I. nie posiadały więc jakiejkolwiek możliwości przewidzenia w jakiej dacie Uchwała zostanie opublikowana. Aby więc zapewnić podmiotom odpowiedzialnym za szeroko rozumiane naliczanie opłaty odpowiedni czas na dostosowanie standardów do nowej rzeczywistości prawnej, Organ postanowił, że moc obowiązującą Uchwała uzyska z dniem 1 stycznia 2020 r.

Organ wskazał również, że nie bez znaczenia dla powyższego jest również fakt, że stosowanie uchwały od 1 stycznia, a więc od pierwszego dnia miesiąca, miało uzasadnione podłoże praktyczne w postaci naliczania opłaty za pełen okres miesięczny. Był to więc celowy zabieg Organu dla ułatwienia tejże kwestii zarówno organom gminy, jak i jej mieszkańcom. Wobec wyżej przedstawionej argumentacji brak jest podstaw by przyjąć, że Organ w sposób błędny uchwalił treść §3 Uchwały. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, zastosowane rozróżnienie pomiędzy datą wejścia w życie Uchwały a nabraniem przez nią mocy obowiązującej miało podstawy zarówno prawne, jak i praktyczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona mimo że Sąd nie podzielił wszystkich zarzutów sformułowanych przez Skarżącego.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując istotne zagrożenie zakażeniem wirusem SARS-CoV-2.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Adresatami tej uchwały są wszystkie osoby określone ogólnie, tj. zobowiązane do ponoszenia opłat określonych w uchwale. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarżący formułuje trzy zarzuty wobec przedmiotowej uchwały (odnośnie odpowiednio §1 ust. 3, §1 ust. 4 oraz §3 zaskarżonej uchwały), które wymagają odrębnego rozważenia.

Skarżący zarzuca naruszenie przez zaskarżoną uchwałę (§1 ust. 3 tej uchwały) art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. w związku z ww. przepisami Konstytucji RP oraz przepisami załącznika do Rozporządzenia.

Zgodnie z art. 6k ust. 4a u.c.p.g. rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

Skarżący zarzuca, że w § 1 ust. 3 zaskarżonej uchwały nałożono na właścicieli nieruchomości obowiązek uwzględnienia w składanej deklaracji okoliczności dot. zwolnienia z opłaty wynikającego z kompostowania odpadów. Tymczasem obowiązek taki został nałożony na właścicieli nieruchomości w przywołanym wyżej art. 6m ust. 1 u.c.p.g. Kwestie związane zaś z przystąpieniem przez właściciela nieruchomości do gminnego systemu odbioru odpadów komunalnych reguluje uchwała wydawana na podstawie art. 6n u.c.p.g., a nie na podstawie art. 6k ust. 4a u.c.p.g. Stąd też powtórzenie w zaskarżonej uchwale art. 6m ust. 1 u.c.p.g. o treści zmienionej w wyniku jej dostosowania do okoliczności dotyczących korzystania ze zwolnienia z opłaty z uwagi na kompostowanie odpadów oraz zawarcie takiej regulacji w badanej Uchwale było zbędne. Ponadto z uwagi na przedmiot uchwały nie powinno zostać w niej w ogóle zawarte.

Organ podnosi w tym względzie, że prawidłowa ocena sytuacji wymaga przytoczenia treści uchwały nr XVI/133/19 Rady Gminy I. z dnia 06 listopada 2019 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości. W myśl art. 6m ust. 1a u.c.p.g., przyjęty przez Organ powyższą uchwałą wzór deklaracji zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, a mianowicie pole nr 31 b, które zostało przeznaczone na określenie wysokości ulgi dla właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do kosztów zagospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Skoro więc uchwalony wzór deklaracji zawiera pole, które winien wypełnić składający rzeczony dokument, o ile jest uprawniony do otrzymania ulgi z tytułu kompostowania bioodpadów, regulacja zawarta w §1 ust. 3 Uchwały stanowi jedynie potwierdzenie obowiązku poinformowania w deklaracji, że jest się upoważnionym do otrzymania zwolnienia z części opłaty.

Nie można zgodzić się ze wskazaną argumentacją Organu. Otóż, na mocy art. 6k ust. 4a u.p.c.g. "rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za (...) właścicieli nieruchomości (...) kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym (...). Rację ma zatem Skarżący co do tego, że wskazany przepis nie stanowi podstawy przewidzianego w §1 ust. 3 obowiązku właścicieli nieruchomości (wskazanych w §1 ust. 1 uchwały) do "złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia".

Skoro, zgodnie z art. 7 i 94 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zaś organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego na obszarze działania tych organów, z czym koresponduje §134 pkt 1 załącznika do Rozporządzenia, zgodnie z którym podstawą wydania uchwały i zarządzenia jest przepis prawny, który upoważnia dany podmiot do uregulowania określonego zakresu spraw oraz §135 załącznika do Rozporządzenia, zgodnie z którym w uchwale i zarządzeniu zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1 (gdzie wskazane przepisy załącznika do Rozporządzenia mają charakter pewnych zaleceń skierowanych do legislatorów wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych – patrz wyrok NSA z 30.08.2019 r., sygn. akt II OSK 2376/18), ze stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej uchwały art. 6k ust. 4a u.p.c.g. wynika jedynie uprawnienie (i obowiązek) zwolnienia, w drodze uchwały, wskazanych w ustawie podmiotów z części z opłaty, regulując w zaskarżonej uchwale (w §1 ust. 3 tej uchwały) kwestię obowiązku właścicieli nieruchomości do "złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia" (stanowiąc o takim obowiązku) niewątpliwie Rada Gminy I. wykroczyła poza zakres upoważnienia, naruszając wskazane przepisy (Konstytucji RP oraz ustawy).

W następstwie stwierdzenia powyższego naruszenia, należy rozważyć również kwestię tego, czy naruszenie to ma charakter istotny (Organ w odpowiedzi na skargę kwestionuje możliwość przypisania ew. naruszeniu w tym zakresie przymiotu istotności, wskazując, że nie jest to "istotne naruszenie prawa", które umożliwiałoby stwierdzenie nieważności). Kwestia ta ma znaczenie z uwagi na to, że wprawdzie wskazany wcześniej art. 147 § 1 p.p.s.a. nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, to jednak doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w przepisach u.s.g., gdzie zastrzeżono, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały. We wskazanych przepisach u.s.g. przewidziano zatem dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Jednak i tu brak jest ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2376/18 "Z art. 94 Konstytucji wynika, że m.in. organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Ta reguła konstytucyjna jest uzupełniana przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506),

z którego wynika, że "Na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy". Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., II OSK 2012/112, LEX nr 1291950).

Trafnie w judykaturze zwraca się uwagę, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wypracowano stanowisko, zgodnie z którym naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z zasad konstytucyjnych, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającej z niego zasady poprawnej legislacji, a także zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia: 24 lutego 2003 r., K 28/02, OTK-A 2003; 29 października 2003 r., K 53/02, OTK-A 2003; 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006). W przywołującym powyższy pogląd wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2018 r., II OSK 2498/16 (LEX nr 2589098), zasadnie przeto spostrzeżono, iż stąd tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego. (...)

W judykaturze dominuje stanowisko, wedle którego powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami prawidłowej legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności (por. motywy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r., II OSK 1077/09, LEX nr 597127). Powyższe stwierdzenia nie oznaczają jeszcze, że zawsze i każde powtórzenie przepisów ustawowych w akcie prawa miejscowego będzie automatycznie uznane za naruszenie prawa skutkujące nakazem stwierdzenia jego nieważności, jednak wypadnie podkreślić, że powtarzanie przepisów ustawowych co do zasady narusza § 137 [Załącznika do Rozporządzenia], z którego wynika m.in., iż w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw. Reguła ta, zamieszczona w Dziale VI [Załącznika do Rozporządzenia] ma odpowiednie zastosowanie także na gruncie stanowienia aktów prawa miejscowego (§ 143 [Załącznika do Rozporządzenia]). Skoro przedmiotowy Regulamin został wydany na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego Uzzw, to z delegacji ustawowej do jego podjęcia nie da się wyprowadzić wniosku, aby przekazywało ono Radzie upoważnienia do ponownego uregulowania tych kwestii, które już znalazły swe uregulowanie w przepisach Uzzw.".

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

W zaskarżonej uchwale (w §1 ust. 3 tej uchwały) wskazano, że "Właściciele nieruchomości, o których mowa w ust. 1, zobowiązani są do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia". W zaskarżonej uchwale nie tyle zatem powtórzono wskazany przepis (co samo w sobie byłoby nieprawidłowe), lecz dokonano jego modyfikacji. Wskazano na konieczność złożenia deklaracji – przez wskazane podmioty - z uwzględnieniem określonej części deklaracji. Wskazana regulacja nie tylko jest zbędna (w kontekście istnienia obowiązku przewidzianego w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. dotyczącego składania deklaracji przez właścicieli nieruchomości) ale również, poprzez dokonaną modyfikację wskazanego obowiązku "z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia", jest dezinformująca (rodzi dodatkowe wątpliwości interpretacyjne) - co powoduje, że wskazana wadliwość jest istotna (i co uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie tego przepisu). Wskazując jedynie przykładowe wątpliwości należy zauważyć, że rzeczony przepis – czytany literalnie – wskazuje na konieczność złożenia deklaracji "z uwzględnieniem części dotyczącej przedmiotowego zwolnienia", pomijając konieczność uwzględnienia pozostałych części deklaracji – które niewątpliwie osoby objęte zwolnieniem, o którym mowa w tym przepisie powinny na mocy art. 6m ust. 1 u.c.p.g. również wypełniać.

Odnosząc się do drugiego zarzutu, tj. naruszenia art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucja RP w zw. z § 118 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia poprzez przekroczenie w § 1 ust. 4 uchwały delegacji ustawowej do jej wydania, należy zauważyć, że zgodnie z art. 6m ust. 2 zdanie pierwsze u.c.p.g. w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana.

W §1 ust. 4 zaskarżonej uchwały wskazano, że "O wszelkich zmianach warunków mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uprawniony do jej otrzymania obowiązany jest powiadomić Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia zmiany".

Skarżący wskazał w kontekście powyższego zarzutu na to, że deklarację o wysokości opłaty zgodnie z przepisami u.c.p.g. składa właściciel nieruchomości a nie każdy z mieszkańców z osobna. Ponadto przepis ten wskazuje, że złożenie nowej deklaracji powinno nastąpić w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiła zmiana, a nie w terminie 14 dni od jej wystąpienia.

W kontekście powyższego należy analogicznie jak w przypadku wcześniej rozważanego zarzutu zauważyć, że skoro na mocy art. 6k ust. 4a u.p.c.g. "rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za (...) właścicieli nieruchomości (...) kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym (...), to, wskazany przepis nie stanowił podstawy dla określenia (nałożenia) w §1 ust. 4 tej uchwały obowiązku na "uprawnionego" do powiadamiania Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia o wszelkich zmianach warunków mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro wskazany przepis art. 6k ust. 4a u.p.c.g. uprawniał jedynie do zwolnienia w części z opłaty wskazane w nim podmioty, to nie uprawniał do określenia (nałożenia) wskazanego obowiązku. Co więcej, niezależnie od tego, że we wskazanym przepisie (§1 ust. 4 zaskarżonej uchwały) posłużono się pojęciem "uprawnionego do jej otrzymania" nie definiując go (w efekcie nie wiadomo, czy chodzi o właściciela nieruchomości, czy też o inny podmiot – Skarżący wskazuje w tym momencie na mieszkańca; wątpliwości budzą również sformułowania "jej otrzymanie" – czy chodzi o zwolnienie w części z opłaty (właściwe byłoby zastosowanie rodzaju męskiego), czy część opłaty) – co samo w sobie budzi wątpliwości, we wskazanym przepisie określono obowiązek odmiennie niż wynika to z przepisu art. 6m ust. 2 zdanie pierwsze u.p.c.g. O ile przepis ustawowy nakłada obowiązek złożenia nowej deklaracji "w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana danych" (będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, co w szczególności obejmuje dane niezbędne dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 6k ust. 4a u.p.c.g.), o tyle w zaskarżonej uchwale (w §1 ust. 4) przewidziano obowiązek powiadomienia "Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia zmiany". Tym samym zamiast złożenia nowej deklaracji w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana danych – jak wymaga tego ustawa, wprowadzono obowiązek powiadomienia "Wójta Gminy I. w terminie 14 dni od daty wystąpienia zmiany". Z całą pewnością dokonanie powyższej modyfikacji stanowi naruszenie art. 6k ust. 4a w zw. z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 40 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucja RP. Wystarczy wskazać, że Rada Gminy nie była uprawniona do modyfikacji obowiązku wynikającego z ustawy (art. 6m ust. 2 zdanie pierwsze u.p.c.g.), czy też wprowadzania – bez jakiegokolwiek umocowania w tym zakresie - innego (dodatkowego) obowiązku (dot. informowania Wójta Gminy I. w terminie 14 dni o zmianach). W tym zakresie, co oczywiste, nie można uznać, że istotność tego naruszenia prawa jest znikoma. Modyfikowanie obowiązków określonych w ustawie (jeśli uznać, że intencją Rady Gminy było to, ażeby obowiązek informacyjny – w zakresie zmian mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty – był realizowany wyłącznie w sposób określony w §1 ust. 4 uchwały), czy też wprowadzanie – bez jakiegokolwiek umocowania w tym zakresie (jeśli uznać, że intencją Rady gminy było to, ażeby obowiązek informacyjny – w zakresie zmian mających wpływ na zwolnienie w części z opłaty – był realizowany w sposób określony w §1 ust. 4 uchwały oraz równocześnie na zasadach wynikających z art. 6m ust. 2 zdanie pierwsze u.p.c.g.) – obowiązków na adresatów źródła prawa miejscowego, stanowi bowiem niewątpliwie istotne naruszenie prawa.

Odnosząc się do trzeciego zarzutu, tj. zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 u.o.a.n. w zw. z art. 2 i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP dotyczącego §3 zaskarżonej uchwały, Sąd stwierdził, że nie jest on zasadny. Zgodnie z tym przepisem (§3 zaskarżonej uchwały) "uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r.".

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.o.a.n. przy obliczaniu terminu wejścia w życie aktu normatywnego określonego w dniach nie uwzględnia się dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przypadków, gdy akt normatywny wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Zważywszy, że termin wejścia w życie przedmiotowej uchwały został określony w dniach, określając termin wejścia jej w życie, nie uwzględnia się dnia ogłoszenia (co nastąpiło w dniu 17 grudnia 2019 r), a co za tym idzie uchwała weszła w życie po upływie 14 dni licząc począwszy od 18 grudnia 2019 r. (włącznie z tym dniem), gdzie 14-sty dzień przypadał na 31 grudnia 2019 r. i po jego upływie, tj. z dniem 1 stycznia 2020 r. (z początkiem tego dnia) weszła w życie (w kwestii obliczania terminów wejścia w życie aktów normatywnych patrz G. Wierczyński [w:] Komentarz do ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, art. 6.).

Jak wskazuje się w doktrynie "akty normatywne zaczynają obowiązywać z początkiem dnia, który jest dniem ich wejścia w życie. Za przyjęciem takiego wniosku przemawia przede wszystkim to, że znaczna część przepisów o wejściu w życie (jak również art. 4 u.o.a.n. określający domyślną datę wejścia w życie) wyznacza moment wejścia w życie za pomocą zwrotu "po upływie". Jeśli akt wchodzi w życie po upływie określonego dnia, to należy przyjąć, że zaczyna obowiązywać z początkiem dnia następnego. Taka interpretacja dominuje również w polskiej literaturze - poza autorem niniejszego komentarza stanowisko takie zajmują również np. S. Rozmaryn (zob. tegoż, Podpisanie i ogłoszenie..., s. 20), a także S. Wronkowska i M. Zieliński (zob. tychże, Komentarz do ., s. 121). Również Trybunał Konstytucyjny w jednym ze swoich orzeczeń stwierdził, że "formuła wejścia w życie aktu "z dniem" oznacza początek doby, a nie jej upływ" (postanowienie TK z dnia 13 lutego 1991 r., OTK 1991, nr 1, poz. 30)."( G. Wierczyński [w:] Komentarz do ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2016, art. 6).

Zważywszy na to, że przedmiotowa uchwała "weszła w życie" 1 stycznia 2020 r. (tj. po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, tj. licząc od dnia 18 grudnia 2019 r. po upływie 14-tego dnia jakim był 31 grudnia 2019 r.) z "mocą obowiązującą od 1 stycznia 2020 r." nie można uznać, że doszło do zarzucanej w skardze wewnętrznej sprzeczności tego przepisu, czy też, że rodzi on wątpliwości co do tego od kiedy przedmiotowa uchwała obowiązuje/weszła w życie (skoro jest to ta sama data). Sąd ma świadomość, że w przywołanym przez Skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 675/19 na tle analogicznego stanu faktycznego (tj. wchodzącej w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia uchwały "z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia" [2014 r.], która została opublikowania w stosownym promulgatorze w dniu 17 grudnia [2013 r.], Sąd ten wyraził wątpliwość, czy weszła ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia, czyli z dniem 31 grudnia [2013 r.], czy też z dniem 1 stycznia [2014 r.] i w konsekwencji stwierdził jej częściową nieważność, tj. w zakresie określenia: "z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia" [2014 r.]) sąd ten zajął odmienne stanowisko. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie nie podzielił tego stanowiska. W tym zakresie zatem skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu.

Mając na uwadze powyższe Sąd zgodnie z art. 147 §1 oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.