Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 992/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 art. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Spółki z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2006 r. oraz odsetek od wpłat dziennych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. Spółka z o.o. z siedzibą w M. wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w S., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie [...] z tytułu sprzedaży oleju opałowego za listopad 2006 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę od wpłat dziennych za ten miesiąc w kwocie [...], złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Zdaniem strony skarżącej, natychmiastowa wymagalność spłaty całej kwoty powstałej zaległości, będzie równoznaczna z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków, co dodatkowo w bezpośredni sposób odczują zatrudnieni w firmie pracownicy, których spółka będzie musiała zwolnić w ramach koniecznej redukcji etatów. Spółka aktualnie zatrudnia 6 osób, utrzymanie takiej ilości etatów wymaga od podmiotu utrzymywania dyscypliny finansowej i wcześniejszego zaplanowania wydatków nadzwyczajnych (niespodziewanych). W ocenie spółki, konieczność wykonania wszystkich decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. (spółka zaskarżyła decyzje tego organu dotyczące ww. zobowiązania za październik i grudzień 2006 r.) jest nadzwyczajnym i niespodziewanym wydatkiem.

Dodatkowo Spółka podniosła, że posiada zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów przeznaczonych na finansowanie obrotu paliwami, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Spółka wskazała, że aktualnie oczekuje na należności przekraczające [...], co wpływa na płynność finansową podmiotu, który musi zabezpieczyć środki, między innymi na wypłaty wynagrodzeń, składki ZUS, itp.

Jak wskazała spółka, wynika finansowy za ubiegły rok oraz obiektywnie występujące trudności przedsiębiorców branży paliwowej związane z ogólnokrajowym i ogólnoświatowym kryzysem, nie sprzyja właściwemu rozwojowi firmy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012 r. I GSK 1459/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 692/11, ; B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Parwo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis 2010, s. 207).

Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżąca Spółka nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające.

Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy zostanie dokonana egzekucja. W żaden jednak sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie decyzją Dyrektora Izby Celnej w S. nałożono na skarżącą zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w kwocie [...] oraz odsetki za zwłokę od wpłat dziennych w kwocie [...], w pozostałych sprawach zawisłych przed tutejszym sądem organ określił te należności w łącznej kwocie [...]. Spółka w żaden sposób nie wykazała, aby uiszczenie kwoty przekraczającej [...] naraziło ją na prawdopodobieństwo redukcji stanu zatrudnienia.

Dodać przy tym należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w bazie orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś nie wykazano.

Zauważyć też należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.