Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 667/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 249a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K.Ś. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.G., R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem z dnia 10 maja 2018 r. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu WSA/post.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 maja 2018r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówiła przyznania radcy prawnemu K.Ś. wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem I instancji. Odmowa przyznania wynagrodzenia uargumentowana została brakiem złożenia przez pełnomocnika wymaganego oświadczenia, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości lub w części. Postanowienie powyższe prawidłowo doręczono pełnomocnikowi w dniu 29 maja 2018 r.

Pismem z 10 maja 2018r. r.pr. M. N-F. ustanowiona przez r.pr. K.Ś. pełnomocnikiem substytucyjnym złożyła wniosek o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i nie opłaconej ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że przed zakończeniem rozprawy został złożony przez pełnomocnika substytucyjnego wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, powtórzony na rozprawie wraz z oświadczeniem o nieopłaceniu ani w całości, ani w części. Pismo zawierające wniosek pełnomocnika wpłynęło do tut. Sądu w dniu 14 maja 2018 r.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Wskazać należy, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy regulują przepisy rozdziału 3 działu V P.p.s.a. zatytułowanego "Koszty postępowania". Zgodnie z treścią art. 258 § 1 P.p.s.a czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Do czynności tych należy w szczególności wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu (...) za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie udokumentowanych wydatków (§2 pkt 8). Jak wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 radca prawny może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez radcę prawnego wymaga uzasadnienia. Z kolei przepis art. 259 § 3 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, postanowienie, o którym mowa w § 1, ma skutek prawomocnego orzeczenia sądu.

Mając powyższe na uwadze, uznać należy, że przepisy dotyczące prawa pomocy nie przewidują możliwości wystąpienia do sądu przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu (np. radcę prawnego) z ponownym wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia z tytułu poniesienia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W przypadku, gdy pełnomocnik nie zgadza się z wydanym w sprawie z jego wniosku orzeczeniem, ma on prawo, zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a., wnieść w terminie siedmiu dni sprzeciw. Tymczasem w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik, w terminie otwartym do wniesienia sprzeciwu, nie skorzystał z tego uprawnienia. Fakt, iż wystąpił do Sądu z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za udział w postępowaniu przed sądem I instancji wskazując, że ponawia oświadczenie złożone na rozprawie jak i przed rozprawą, na dzień przed wydaniem orzeczenia w tym przedmiocie przez referendarza sądowego nie może stanowić obecnie podstawy do zmiany orzeczenia w tej kwestii. Wskazać należy, że pełnomocnik odwołała się przy tym do czynności na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, które zostały już ocenione w toku zakończonego postępowania o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu za udzieloną pomoc prawną.

Zarówno z petitum wniosku, jak i jego uzasadnienia, bezsprzecznie wynika, że pełnomocnik nie kwestionuje postanowienia referendarza i nie wnosi na nie środka zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Z treści tego pisma wynika bezspornie, że pełnomocnik wystąpiła do Sądu z wnioskiem o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu poniesienia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Należy zauważyć, że pełnomocnik w "kolejnym wniosku" nie powołała, jako podstawy prawnej zgłoszonego żądania przepisu art. 259 § 1 P.p.s.a. Wskazała, że wnosi o przyznanie kosztów zastępstwa na rozprawie pełnomocnikowi z urzędu i ponawia oświadczenie złożone na rozprawie, iż nie otrzymała z tego tytułu żadnego wynagrodzenia.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że w związku z nie wniesieniem przez pełnomocnika w ustawowym terminie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 maja 2018r., postanowienie to zyskało skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Oznacza to więc, że rozpoznanie ponownego wniosku z dnia 10 maja 2018r. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnikowi z urzędu stało się zbędne, należy je zatem umorzyć. Nie ma bowiem podstawy prawnej uzasadniającej ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, po uprzednim rozstrzygnięciu tej kwestii odrębnym postanowieniem.

Ubocznie zauważyć należy, że z treści protokołu sporządzonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 29 marca 2018r. wynika, że: "Pełnomocnik skarżących wnosi i wywodzi jak w skardze, to jest o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżących wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". (k. 57 akt sąd.). Brak w protokole oświadczenia o nieopłaceniu udzielonej skarżącym pomocy prawnej z urzędu w całości lub części, na które powołuje się pełnomocnik we wniosku z 10 maja 2018 r.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 249a P.p.s.a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., należało orzec, jak w postanowieniu.