Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 426/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. R. na postanowienie Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

IISA/Rz 426/07

Uzasadnienie

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2007 roku Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych , na podstawie art. 59§1w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. odmówił T. R. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...].

Decyzją tą , działając na podstawie art. 1 ust.1 i art. 1 ust.2 pkt.1 i 2 oraz art. 4 ust.1 i 2 ustawy z 31 maja 1996 roku o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez lII Rzeszę / Dz. U. Nr 87 poz. 395 ze zm/Kierownik Urzędu odmówił przyznania T. R. wnioskowanego świadczenia pieniężnego i wskazał, że przepis art. 1 ust.2 pkt. 1 i 2 wymienionej ustawy stanowi, że świadczenie nie przysługuje osobom, które posiadają ustalone prawo do dodatku kombatanckiego lub za tajne nauczanie. Stronie przysługuje jeden z wymienionych dodatków, należało więc odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia.

Decyzję z pouczeniem o 14 dniowym terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy .doręczono stronie w dniu 11 sierpnia 2000 roku. Wniosek taki T. R. złożył w dniu 25 września 2000 r.

Postanowieniem z [...] grudnia 2000 roku organ stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie doręczono stronie w dniu 14 grudnia 2000 r.

W dniu 28 grudnia 2000 strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z [...] lipca 2000, podając jako przyczynę uchybienia - obłożną chorobę w dniach 15. 08.2000 - 30.09.2000. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów stwierdził, że :

1/ decyzję z [...].07.2000 doręczono 11.08.2000, przed zaistnieniem przyczyny uniemożliwiającej złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 2/ w czasie trwania choroby - 25.09.2000 T. R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, mógł więc w tym czasie złożyć wniosek o przywrócenie terminu, czego nie zrobił

3/ wniosek taki złożył 28 grudnia 2000 przekraczając termin siedmiodniowy, zakreślony do dokonania tej czynności, liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył T. R. działając przez pełnomocnika S. F. wnosząc o uchylenie postanowienia i stwierdzenie jego niezgodności z prawem . Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 35 i następnych k.p.a., a więc z naruszeniem prawa. Organ stwierdził, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony z uchybieniem 14 dniowego terminu i nie zawierał wniosku o jego przywrócenie, co się mija z prawdą, bowiem Biuro Pełnomocnika Komisji Weryfikacyjnej Fundacji Polsko Niemieckie Pojednanie .pismem z 27 grudnia 2000 roku zwróciło się do skarżącego o nadesłanie dowodów do wniosku o uzyskanie jednorazowej pomocy finansowej oraz, że decyzje w tej sprawie wydano dopiero [...].12.2000,co naruszyło ustawowe terminy załatwienia sprawy. Skarżący , jako osoba poszkodowana , pozbawiona wolności, upokorzona i wyzyskiwana nie powinien ponosić skutków rażącego i nieprawidłowego postępowania administracyjnego , ograniczającego uprawnienia kombatanta.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i przytoczył treść przepisu art. 1 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 31 maja 1996 roku zgodnie z którym : świadczenie przysługuje osobom, które nie mają ustalonego prawa do dodatku kombatanckiego. Skarżący posiada uprawnienia kombatanckie , w tym prawo do dodatku kombatanckiego , co wyklucza przyznanie wnioskowanego świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] lipca 2000 roku . Decyzja ta doręczona została w dniu 11 sierpnia 2000 roku skarżącemu, który w dniu 25 września 2000 , z uchybieniem 14 dniowego terminu , złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Przepis art. 58 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, ze uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy / § 1/. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin / § 21.

Przepis ten ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z orzecznictwem NSA, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności , jakiej można domagać się od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, jeżeli stróna dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa A contrario zatem, przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku./vide: orzeczenie NSA z 20.05.1998 r. I.SA/Ka 1718/96 /. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku / prośby / o przywrócenie terminu. Taki wniosek skarżący złożył w dniu 28 grudnia 2000 r, a jako przyczynę uchybienia terminu wskazał obłożną chorobę w okresie od 15 sierpnia do 30 września 2000 roku.

Trzecią przesłanką jest dochowanie terminu / nieprzywracalnego/ do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Biegnie on od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie można przywrócić zgodnie z wyraźnym przepisem art. 58 § 3. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, tj. złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Niedyspozycja skarżącego trwała do dnia 30 września 2000 r. ,zatem w dniu 1 października 2000 roku rozpoczął się bieg terminu 7- dniowego do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W czasie trwania choroby skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy . Wniosek ten nie zawierał prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W ocenie Sądu , skarżący nie spełnił łącznie wymienionych przesłanek, bowiem nie zachował 7- dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia prośby o ponowne rozpatrzenie sprawy, składając ją po blisko 3 miesiącach od ustania choroby. Zarzut skargi, że organ nie zachował terminu określonego w art. 35 §5 k.p.a. ,a także pozostałe zarzuty, nie mogły mieć w tej sytuacji żadnego wpływu na rozstrzygnięcie.

Wskazując na powyższe sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na zasadzie art. 151 P.p.s.a.