Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 133/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50, 51, 61, 71 i 71a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi B. K. i M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia M. K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazujące M. i B. małżonkom K. wstrzymanie użytkowania wiaty magazynowej o wym. 31,10 x 12, 30m, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości W., jako hali produkcyjnej zakładu produkcji drzewnej.

W zażaleniu od postanowienia M. K. podnosił, że przedmiotowa hala była wynajęta D. W. jako budynek służący do składowania płodów rolnych, zgodnie z pozwoleniem na budowę.

Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że przedmiotowa wiata została wybudowana w 1994 r. na podstawie pozwolenia udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], które obejmowało dokończenie budowy budynku magazynowego wraz z wiatą magazynową; natomiast faktycznie od początku tj. od 1994r. zmieniono samowolnie sposób użytkowania wiaty i przeznaczono ją na cele produkcyjne zakładu drzewnego.

Organy administracyjne obu instancji stwierdziły, że na taką zmianę wymagane było uzyskanie zgody na podstawie art. 44 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, której inwestor nie posiadał.

W tej sytuacji należało więc wszcząć procedurę legalizacyjną, a w pierwszej kolejności wydać na podstawie art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu dalszego użytkowania obiektu.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania, wyjaśnił też, że bez znaczenia jest, kto wynajmuje wiatę, ponieważ do utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązany jest właściciel lub zarządca tego obiektu.

Skargę do sądu administracyjnego wnieśli B. i M. małżonkowie K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia o wstrzymaniu użytkowania wiaty podkreślając, że wiatę wynajmują D. W. do składowania płodów rolnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego.

Skarga nie jest zasadna.

Bezspornym jest, że skarżący zrealizował w 1994r. na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości W. wiatę, która wykorzystywana jest jako zakład produkujący drzewo (tartak), a więc w sposób niezgodny z udzielonym pozwoleniem na budowę z dnia [...].

Zmiana sposobu użytkowania wiaty, będącej obiektem budowlanym wymagała w 1994r. uzyskania zgody właściwego organu (art. 44 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 1974r., Nr 38, poz.229 ze zm.), której inwestor nie posiada. Również obecnie taka zmiana podlega kontroli i wymaga zgłoszenia właściwemu organowi (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.)

W razie stwierdzenia wykorzystywania obiektu budowlanego niezgodnie z jego przeznaczeniem określonym w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę albo w zgłoszeniu organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wszcząć z urzędu postępowanie zmierzającej do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Obowiązek przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego wynika z art. 71 a ustawy – Prawo budowlane z 7 lipca 1994r., przy czym w odniesieniu do zmian sposobu użytkowania dokonanej przed wejściem w życie tego przepisu, tj. przed dniem 30 kwietnia 2004r. legalizacja przebiega w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy z 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2004r., Nr 93, poz.888)

Pierwszą czynnością tego postępowania jest wstrzymanie dalszego użytkowania obiektu w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem (art. 51 ust. 1 pkt 1)

Zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wstrzymujące użytkowanie przedmiotowej wiaty jest więc prawidłowe; organy ustalając, że nie służy ona za magazyn, lecz stanowi zakład produkcyjny, prawidłowo wszczęły postępowanie legalizacyjne, które – o ile skarżący spełnią określone – wymagania, umożliwi im dalsze użytkowanie wiaty.

Słusznie stwierdziły również organy, że do wydania zaskarżonego postanowienia wobec skarżących nie ma znaczenia, że faktycznie zakład produkcyjny prowadzi D. W., nawet jeśli – co podnoszą w skardze – wiata została wynajęta w celu magazynowania płodów rolnych. Z przepisu art. 61 ustawy - Prawo budowlane wynika, że obowiązek należytego użytkowania obiektu budowlanego spoczywa na właścicielu lub zarządcy; do niego więc należy obowiązek kontrolowania rzeczywistego wykorzystywania obiektu. W konsekwencji fakt użytkowania obiektu przez osobę trzecią nie ma znaczenia, a ewentualne wzajemne roszczenia pomiędzy właścicielami a tą osobą mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym.

Z tych względów, Sąd stwierdzając, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).