Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1564/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. (B.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W treści skargi pełnomocnik skarżącego zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podał, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu, a w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne do rozpoznania wniosku, gdyż zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Dalej powołał się na okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska co do charakteru [...] na automatach oraz różną praktykę organu pierwszej instancji w zakresie uzależniania wydanych decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości, co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej.

Następnie przytoczył orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, gdzie uchylono zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji. Stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem chodzi tu nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z ewentualną wypłatą pobranych kar. W tym miejscu powołał się na orzeczenia WSA w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim, Białymstoku i Lublinie, gdzie zaskarżone decyzje zostały wstrzymane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Należy w tym miejscu zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, gdyż jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynność. I choć ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. używa zwrotów nieostrych, które wiążą się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, to w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie powyższe nie wystąpiły. Skarżący nie wykazał bowiem jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji, mogło spowodować ryzyko czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów źródłowych obrazujących jego sytuację finansową. Powołał się jedynie na treść art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., a to w ocenie Sądu nie jest wystarczające do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na możliwość powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podobnie jak fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł nie skutkuje, w przekonaniu Sądu, nieodwracalnymi skutkami, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie skarżącemu zwrócona. Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych w skardze, należy zauważyć, że te nie mogą przemawiać za uwzględnieniem złożonego wniosku. Nie mieszczą się bowiem w zakresie stosowania art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., stąd pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na tym etapie sprawy Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności podniesionych w treści skargi zarzutów, jak również nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też powoływanie się na powyższe na tym etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.