Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 840/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 13, par. 57, par. 60 ust. 1, par. 232 ust. 6
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 roku sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak [...]. LS


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 września 2016 r. B. K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o sprawdzenie zgodności z obowiązującymi przepisami usytuowania budynku mieszkalnego stanowiącego własność A. i H. W., położonego w D. na dz. nr ewid. 531/1 i 531/2.

W dniu 21 września 2016 r. organ stopnia powiatowego przeprowadził oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których ustalono, iż na działce nr ewid. 531/1 położonej w D. przy ul A 4A, gm. D. znajduje się trzykondygnacyjny budynek mieszkalny ze strychem. Budynek jest murowany z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokryty eternitem. Budynek usytuowany jest w odległości od 8,00 m do 6,50 m od drogi, oraz w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. 1195 i w odległości od 2,87 m do 3,24 m od granicy z działką nr ewid. 530/2. Budynek ma wymiary: długość 10,00 m, szerokość 9,50 m i wysokość do kalenicy 10,50 m. W ścianie od strony granicy z działką nr ewid. 530/2 znajdują się dwa okna o wymiarach 1,40 x 0,94 m. Odległość między budynkami mieszkalnymi wynosi 7,34 m. Granice działki wskazał H. W. Obecna na kontroli B. K. nie wniosła uwag do ich przebiegu. Obecny przy oględzinach H. W. oświadczył, że budynek mieszkalny wybudował w 1990 r., na podstawie decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] r.

Pismem z dnia 22 września 2016 r. organ stopnia powiatowego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wspomnianego budynku mieszkalnego.

Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nałożył na A. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 28 lutego 2017 r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działach nr ewid. 531/1 i 531/2, położonych w D., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r.

Przy piśmie z dnia 26 lutego 2017 r. A. W. przedłożyła dokumentację zgodnie z decyzją organu I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po analizie dostarczonej dokumentacji zamiennej stwierdził, iż posiada ona braki i pismem z dnia 15 marca 2017 r. wezwał do ich uzupełnienia w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. Następnie przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r. przedłożono uzupełnioną żądaną dokumentację.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2017, poz.1332), po rozpatrzeniu wniosku A. W., zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. 531/1 i 531/2, położonych w D. przy ul. A 4A, opracowany przez B. K., posiadającego uprawnienia w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr [...], R. R., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Rady Architektów RP pod Nr [...], K. Z., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności w zakresie instalacji sanitarnych, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod Nr [...] i J. K., posiadającego uprawnienia budowlane w zakresie sieci i instalacji elektrycznej, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod Nr [...] oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wspomnianego budynku mieszkalnego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K., nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, podnosząc między innymi, iż "Projekt budowlany zamienny nie przewiduje "naprawy budynku" pod względem jego usytuowania od granicy działki, budynek jest w odległości mniejszej niż 3 m (...)".

Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2017, poz.1332), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym za istotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji uznał zmianę usytuowania spornego obiektu. Zgodnie bowiem z pozyskanym planem realizacyjnym zagospodarowania działki, budynek winien mieć następujące wymiary: długość 9,82 m, szerokość 9,10 m i być usytuowany w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. 530/2 i w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. 1195, natomiast front budynku miał być usytuowany w odległości 11,25 m i 9,00 m do drogi. Tymczasem, jak wykazały oględziny przeprowadzone przez organ stopnia powiatowego w dniu 21 września 2010 r. budynek ten usytuowany jest w odległości od 8,00 m do 6,50 m od drogi, oraz w odległości 4,00 m od granicy z działką nr ewid. 1195 i w odległości od 2,87 m do 3,24 m od granicy z działką nr ewid. 530/2. Budynek ma wymiary: długość 10,00 m, szerokość 9,50 m i wysokość do kalenicy 10,50 m. W ścianie od strony granicy z działką nr ewid. 530/2 znajdują się dwa okna o wymiarach 1,40 x 0,94 m. Odległość między budynkami mieszkalnymi wynosi 7,34 m.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że nałożenie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego było zatem uzasadnione. Wyjaśnił, że złożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny został poddany wnikliwej analizie i ocenie. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości organu fakt, że przedłożone opracowanie uwzględnia zmianę w posadowieniu fundamentów budynku, która jest następstwem istotnego odstąpienia przy jego realizacji od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie zmian objętych projektem zagospodarowania terenu. Projekt budowlany zamienny został zbadany pod kątem zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem organu projektowana inwestycja nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, organ I instancji dokonał oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu w kontekście rozwiązań techniczno-budowlanych, przewidzianych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). Wskazał, że usytuowane w ścianie szczytowej przedmiotowego obiektu od strony granicy z działką nr ewid. 530/2, otwory okienne mają być zgodnie z przedłożonym projektem zamiennym wypełnione luksferami w kolorze białym. Podzielił stanowisko organu I instancji, że przedłożony projekt zamienny spełnia warunki z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy, bowiem został on sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, udokumentowane zresztą załączonymi doń zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W opinii organu analizowany projekt budowlany zamienny odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462) zarówno w zakresie części rysunkowej, jak i opisowej projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał podjęcie zaskarżonej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego oraz nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał między innymi, iż zgodnie z §12 ust. 1, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Zgodnie z ust. 2 ww. przepisu sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika zaś z zapisów obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla spornej nieruchomości położonej w obrębie D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] r., badany budynek mieszkalny usytuowany jest na terenach zabudowy zagrodowej z funkcją mieszkaniowo - usługową i w terenach, na których przeznaczenie umożliwia realizację budynków. Dopuszczalne jest usytuowanie budynków przy granicy sąsiedniej działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną przy zachowaniu przepisów dotyczących dostępu do pomieszczeń naturalnego oświetlenia, zapewnienia w pomieszczeniach czasu nasłonecznienia, zachowania bezpieczeństwa pożarowego oraz pozostałych ustaleń planu.

Przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości od 2,87 m do 3,24 m od granicy z działką nr ewid. 530/2, a zatem zgodnie ze wskazanymi przepisami - nawet biorąc pod uwagę fakt zmniejszenia tej odległości na jednym fragmencie do 2,87 m, bowiem zdaniem organu nie jest to znaczne odchylenie. Ponadto, otwory okienne znajdujące się w ścianie szczytowej od strony granicy z działką nr ewid. 530/2 mają być zgodnie z przedłożonym projektem zamiennym wypełnione luksferami. Odnośnie zaś zarzutu niezgodności wysokości przedmiotowego budynku z planem zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że sporny obiekt posiada 3 kondygnacje nadziemne i wysokość 10,50 m do kalenicy. Zgodnie zaś z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego dla spornej nieruchomości położonej w obrębie Domaniewice maksymalna wysokość liczona od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do najwyżej położonej górnej powierzchni (krawędzi) przekrycia nie może przekraczać 13 m dla budynku mieszkalnego o wysokości 3 kondygnacje nadziemne, w tym czwarta nadziemna w poddaszu użytkowym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła B. K. Skarżąca za błędny uznała przeprowadzony przez Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Ł. wywód zamieszczony w uzasadnieniu wydanej decyzji dotyczący dopuszczenia wypełnienia otworów w ścianie szczytowej tego budynku usytuowanej w odległości mniejszej niż 3,00 m od granicy z jej działką o nr ewid. 530 luksferami przepuszczającymi światło o odporności ogniowej El 30. W wywodzie powołano się na przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszący się do "ścian oddzielenia pożarowego z otworami", który dopuszcza wykonywanie w nich otworów o powierzchni nie przekraczającej 10% całkowitej ich powierzchni pod warunkiem wypełnienia ich materiałem o klasie odporności ogniowej nie niższej niż 50% odporności ogniowej ściany pełnej bez otworu. Jej zdaniem zaprojektowaną ścianę szczytową w projekcie naprawczym z wypełnieniem w niej otworów materiałem przepuszczalnym światło o odporności ogniowej równej 50% odporności ogniowej ściany pełnej, a nie materiałem o odporności ogniowej ściany pełnej, nadal należy traktować jako ścianę z otworami. Jej zdaniem organ ograniczył sprawdzenie opracowanego projektu budowlanego naprawczego wybudowanego budynku mieszkalnego wyłącznie do jego zgodności: z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z obowiązującymi warunkami technicznymi w kwestii jego oddalenia od granicy z jej nieruchomością. Nie zbadał zaś i nie przedstawił dowodu zgodności opracowanego projektu naprawczego wysokiego trzykondygnacyjnego budynku mieszkalnego z poddaszem użytkowym, wybudowanego w zbliżeniu do granicy z jej nieruchomością, z przepisami dotyczącymi przesłaniania i zacieniania parterowego budynku mieszkalnego na działce nr 530/2 i zachowania pomieszczeniom tego budynku właściwego dostępu do naturalnego oświetlenia oraz zapewnienia w jego pomieszczeniach wymaganego czasu nasłonecznienia. Tym samym skarżąca nie podzieliła stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przedstawionego w decyzji nr [...], które jest dla niej krzywdzące. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. w całości.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 14 listopada 2017 r. skarżąca uzupełniła skargę podnosząc, że organy administracji dokonały błędnego zbadania zgodności wybudowanego budynku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem dokonały tej oceny dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1.138 RMu zamiast dla terenu 1.154 RMu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Poddana kontroli tutejszego Sądu jest decyzja. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dnia [...] r. nr [...], którą na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. 531/1 i 531/2, położonych w D. przy ul. A 4A., podjęta w ocenie Sądu z uchybieniami proceduralnymi, które mogły mieć kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co obligowało Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że obowiązkiem każdego organu administracyjnego zgodnie z wymogami art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, ustalenie na jego podstawie prawidłowego stanu faktycznego sprawy i zastosowanie doń właściwej normy prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostawała okoliczność wzniesienia przez inwestorów budynku mieszkalnego niezgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] r. Odstępstwa od zatwierdzonego tym pozwoleniem projektu budowlanego miały charakter istotny, jako że dotyczyły zmiany usytuowania spornego obiektu, tj. zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu, jego wymiarów, a zatem powierzchni zabudowy, kubatury oraz zbliżenia do granicy z działką nr 530/2 na odległość od 2,87 m do 3,24 m. Obecnie budynek ma wymiary: długość 10,00 m, szerokość 9,50 m i wysokość do kalenicy 10,50 m. W ścianie od strony granicy z działką nr ewid. 530/2 znajdują się dwa okna o wymiarach 1,40 x 0,94 m.

Organ I instancji prawidłowo zatem prowadził postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. 2017, poz.1332) zobowiązując inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

Rzeczą organu w realiach rozpoznawanej sprawy była ocena tego projektu pod kątem możliwego doprowadzenia spornego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), a także sprawdzenie zgodności z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym był plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D., fragmenty wsi: D., K., R., R. D., S., S., S., L., R. i S., zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] r. Zdaniem organu projektowana inwestycja nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obiekt usytuowany jest bowiem w jednostce planistycznej 1.138 RMu, a zatem na terenach zabudowy zagrodowej z funkcją mieszkaniowo - usługową i w terenach, na których przeznaczenie umożliwia realizację budynków oraz dopuszczalne jest usytuowanie budynków przy granicy sąsiedniej działki budowlanej lub w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną przy zachowaniu przepisów dotyczących dostępu do pomieszczeń naturalnego oświetlenia, zapewnienia w pomieszczeniach czasu nasłonecznienia, zachowania bezpieczeństwa pożarowego oraz pozostałych ustaleń planu.

Skarżąca zarzuciła, że organy administracji dokonały błędnego zbadania zgodności wybudowanego budynku z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem dokonały tej oceny dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1.138 RMu zamiast dla terenu 1.154 RMu. Załączona do akt sprawy dokumentacja planistyczna, w szczególności nieczytelna kserokopia wyrysu z planu uniemożliwiała jednoznaczne ustalenie, w jakiej jednostce planistycznej znajduje się działka, na której usytuowany jest sporny budynek mieszkalny. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w części tekstowej planu zamieszczone są wymagania w odniesieniu do konkretnych jednostek planistycznych, w tym dotyczące ilości kondygnacji naziemnych i wysokości budynków. Organ winien zatem w nie budzący jakichkolwiek wątpliwości sposób ustalić, w jakiej jednostce planistycznej usytuowany jest sporny budynek mieszkalny, jaka jest wysokość tego obiektu i czy posiada on ilość kondygnacji nadziemnych, w tym poddasza w zgodzie z zapisami planu.

W toku postępowania administracyjnego niewadliwie ustalono, że w przypadku otworów okiennych w ścianie budynku usytuowanego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią dopuszczalne jest wypełnienie tych otworów luksferami o określonej odporności ogniowej. Skarżąca podniosła jednak, że luksfery winny mieć wyższą klasę odporności ogniowej, analogiczną jak dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W kontekście tego zarzutu wypada wskazać, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o określonej odporności ogniowej należy wybudować, jeżeli obiekt jest wzniesiony w granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością.

Sporny budynek mieszkalny nie jest jednak usytuowany bezpośrednio przy granicy działki skarżącej, ale w zbliżeniu od 2,87 m do 3,24 m. Niemniej jednak należy w tym przypadku odpowiednio stosować § 232 ust. 6 rozporządzenia, który stanowi, iż w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż EI 30.

W projekcie budowlanym zamiennym niewadliwie zatem przyjęto takie wypełnienie otworów okiennych w ścianie zwróconej w kierunku nieruchomości stanowiącej własność B. K.

Oceniając prawidłowość kwestionowanej decyzji należy podzielić zarzut skarżącej w zakresie pominięcia przez organy obu instancji zbadania zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z przepisami dotyczącymi przesłaniania i zacieniania stanowiącego własność skarżącej parterowego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 530/2 i zachowania pomieszczeniom tego budynku właściwego dostępu do naturalnego oświetlenia oraz zapewnienia w jego pomieszczeniach wymaganego czasu nasłonecznienia.

Zgodnie z § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Z kolei § 13 rozporządzenia stanowi, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Przepis § 60 ust. 1 stanowi natomiast, iż pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju ( § 60 ust. 2 ).

W rozpoznawanej sprawie złożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny nie zawiera jakichkolwiek ustaleń w kontekście powołanych przepisów. Ustaleń tych nie poczyniły również organy obu instancji. Nie ustalono również, które okna w budynku stanowiącym własność skarżącej podlegałyby ewentualnemu przesłanianiu i czy budynek inwestorów z uwagi na jego usytuowanie i wysokość powoduje niedopuszczalne ograniczenie oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynku na działce nr ewid. 530/2.

Organ winien zatem zobowiązać inwestorów do złożenia sporządzonej przez uprawniony podmiot analizy przesłaniania budynku stanowiącego własność skarżącej, z której wynikałoby, że sporny budynek nie będzie ograniczał dostępu promieni słonecznych oraz uniemożliwiał naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku na sąsiedniej działce w sposób wskazany w powołanych przepisach.

Jak już powyżej wskazano, rzeczą organu będzie również jednoznaczne ustalenie jednostki planistycznej, w której znajduje się budynek mieszkalny inwestorów, a następnie zbadanie jego zgodności z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] r.

Mając powyższe na względzie Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. C p.p.s.a.

A.B.