Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 260/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 144
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 49 ust. 1, , art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi L. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie S. decyzją

z dnia [...] r. Nr [...], nakazał L. I. rozbiórkę [...] garaży blaszanych wybudowanych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] przy ul.[...] w S. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W wyniku złożonego odwołania i rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

Po rozpoznaniu skargi na ww. orzeczenie Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 lipca 2004 r., sygn. akt II SA/Sz 1451/02 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia[...]r. z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych, w szczególności rzeczywistej daty wybudowania przedmiotowych garaży, mającej znaczenie z uwagi na potrzebę zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego obowiązujących w okresie

ich budowy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie S. decyzją

z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ponownie nakazał L. I. rozbiórkę [...] garaży blaszanych usytuowanych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...]przy ul. N. w S., bez wymaganego pozwolenia

na budowę. Organ wskazał, że garaże te wybudowano w [...] r., na dowód czego

w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora i protokół oględzin. Do garaży tych należało zatem stosować art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Organ wskazał, że lokalizacja wybudowanych w [...] r. garaży narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., gdyż usytuowane są one na terenie mieszkaniowym.

Od powyższej decyzji L. I. wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...]

uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wybudowanie [...] garaży jest samowolą budowlaną, a art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane przewidują możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej, pod warunkiem, że budowa jest zgodna

z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołany

w zaskarżonej decyzji plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał do dnia

31 grudnia 2002 r. zatem powołanie się przez organ pierwszej instancji na plan już nieobowiązujący było niezgodne z prawem.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, nakazał L. I. rozbiórkę [...] garaży usytuowanych na działce nr [...] przy ul. [...] w S. podając, iż w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. nie ma możliwości wydania zaświadczenia o zgodności z planem usytuowania [...] garaży na działce [...], którą to możliwość dla legalizacji samowoli budowlanej przewiduje art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki uniemożliwia doprowadzenie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w związku z tym organ wydał decyzję o rozbiórce przedmiotowych garaży.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.

L. I. zaskarżył decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 641/06 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że skarżący [...] r. wybudował kompleks [...] garaży bez uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia budowlanego. Przez "roboty budowlane"

w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego rozumie się roboty polegające m.in.

na budowie lub montażu obiektu budowlanego. Pod pojęciem "obiekt budowlany" (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego) należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Szczególne znaczenie ma definicja tymczasowego obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Sąd wskazał, iż "tymczasowość" obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową. Zgodnie z art. 28 ww. ustawy budowa wszystkich obiektów budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a jedyne wyjątki od tej zasady są enumeratywnie wyliczone w art. 29. Nie została w nim wymieniona budowa blaszanych garaży.

Przedmiotowe garaże posadowione zostały na działce, dla której zapis planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego w okresie jego obowiązywania stanowił, iż przeznaczona jest pod zabudowę jednorodzinną z usługami podstawowymi, a więc był to teren przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, niż kompleks garażowy. Zabudowa jednorodzinna mogłaby być uzupełniona jednym garażem lub większą ich ilością, jeżeli przeznaczone byłyby na potrzeby własne inwestora, jako zabudowa uzupełniająca zabudowę jednorodzinną. Nie stanowi natomiast uzupełniania zabudowy jednorodzinnej kompleks garażowy wykorzystywany przez okolicznych mieszkańców. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego słusznie uznał, że wybudowany kompleks garaży pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego wówczas planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. Okoliczności powyższe, to jest zrealizowana samowolnie budowa na terenie przeznaczonym na inny cel w obowiązującym wówczas planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego, wypełniały dyspozycję art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., dlatego organy nadzoru budowlanego obu instancji słusznie wydały decyzję o nakazie rozbiórki.

Sąd wskazał, że nie było też możliwe - wskutek utraty przez ww. plan mocy obowiązującej - wydanie zaświadczenia o zgodności wybudowanych samowolnie garaży z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jest warunkiem postępowania legalizacyjnego opartego na art. 48 ust.2 i art. 49 Prawa budowlanego.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez L. I., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd I instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego oraz nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Stan faktyczny sprawy budzi poważne wątpliwości na co Sąd I instancji nie zwrócił należytej uwagi, w szczególności

na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Prezydenta Miasta S.

z dnia [...] r. nr [...], która ustalała warunki zabudowy

i zagospodarowania działki nr [...] dla inwestycji polegającej na dostawieniu

do istniejącego kompleksu garaży [...] garaży blaszanych. Zważywszy na treść tego dokumentu oraz przesłanki legalizacji samowoli budowlanej wymienione w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, nie można przyjąć, że pominiecie go przez Sąd pozostałoby bez wpływu na wynik sprawy. Stąd niezbędnym było dokonanie przez Sąd I instancji odpowiednich ustaleń w tym zakresie i odniesienie się do wskazanego wyżej dokumentu.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, że wyrokowi nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 3 Prawa budowlanego, gdyż garaż blaszany stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, a usytuowanie go nie będzie wymagało pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełniać on będzie warunki wynikające z treści art. 29 ust 1 i 2 Prawa budowlanego, a sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Żadna z przesłanek wymienionych w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, zwalniająca od uzyskania pozwolenia na budowę (zgłoszenia) nie zaistniała. NSA stwierdził, iż prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że postawienie przedmiotowych obiektów wymagało uprzedniego uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Bez znaczenia jest natomiast czy garaże były trwale z gruntem związane czy też nie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 ust 2 Prawa budowlanego NSA wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów nakaz rozbiórki może być orzeczony jedynie wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowolnie wykonanej budowy obiektu. Należało wiec wyjaśnić czy możliwa jest legalizacja w aspekcie art. 48 ust. 2 ww. ustawy. Z przepisu tego wynika obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, przed wydaniem orzeczenia o rozbiórce obiektu, czy budowa samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Legalizacji samowoli budowlanej nie wyklucza bowiem samo naruszenie przepisów budowlanych, a jedynie takie ich naruszenie, które powoduje, że nie jest możliwym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Skoro organ nadzoru budowlanego, mimo obowiązku sprawdzenia przed nakazem rozbiórki możliwości legalizacji, nie sprawdził tego i nie przeprowadził żadnego postępowania przewidzianego art. 48 ust. 2 i następne, nie mógł przyjąć założenia o braku możliwości legalizacji spornej budowli. Stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji podzielone przez Sąd I instancji o braku możliwości zastosowania art. 48 ust. 2 nie znajduje uzasadnienia wobec braku stosownych ustaleń faktycznych. Przepis art. 48 ust 2 Prawa budowlanego mówi

o możliwości legalizacji, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Znaczy to, że jeśli nie ma planu, badać należy zgodność budowli z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 61 ww. ustawy oraz z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, a także należy oceniać w świetle innych ustaw regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W aktualnym stanie sprawy nie można wiec przesądzić jej wyniku. Wyjaśnienie wszystkich okoliczności uregulowanych art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, może wykluczyć możliwość legalizacji przedmiotowej samowoli. Wówczas dopiero będzie można zastosować rygor określony w art. 48 ust 1 Prawa budowlanego. NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie art. 48 Prawa budowlanego, organy winny mieć na względzie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 stwierdził, że art. 48 ust. 2 pkt 1 b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust 1 Konstytucji.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 263/08 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organy nadzoru budowlanego orzekły nakaz rozbiórki przedmiotowych garaży podając, że nie ma możliwości

ich legalizacji, bowiem nie jest możliwe wykazanie, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wybudowane samowolnie garaże znajdują się bowiem na terenie dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest więc możliwe uzyskanie przez inwestora wymaganego dla legalizacji samowoli zaświadczenia Prezydenta Miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego).

Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) w wersji obowiązującej na dzień wydania zaskarżonej decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2,

w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jednakże jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem

- właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust 2 cytowanej ustawy).

Sąd zwrócił jednak uwagę, że wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 37/06 ogłoszonym w Dz. U. z 2007 r. Nr 247, poz. 1844 orzekł, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego

o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji jest powinność uchylenia takiej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145a k.p.a. 2).

Sąd zauważył ponadto, że organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły, jakie znaczenie dla sprawy ma decyzja nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotycząca dostawienia [...] garaży do istniejącego kompleksu, pomimo podniesienia przez skarżącego tej kwestii w odwołaniu od decyzji. Nie wyjaśniły zatem tej istotnej dla możliwości legalizacji okoliczności faktycznej i nie odniosły się do niej w uzasadnieniu decyzji.

We wskazówkach skierowanych do organów ponownie rozpoznających sprawę Sąd podał, że organy administracji publicznej będą zobowiązane zastosować przepisy ustawy - Prawo budowlane z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Sądu, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego otwiera drogę do legalizacji obiektów budowlanych na terenach pozbawionych miejscowego planu. Do tej pory było to praktycznie niemożliwe. Niewielu bowiem inwestorów było w stanie przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy na dzień wszczęcia postępowania legalizacyjnego.

Po publikacji omawianego wyroku wystarczy, że sprawca samowoli budowlanej wykaże, że wzniesiony obiekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Dowodem na to, tak jak obecnie, będzie decyzja o warunkach zabudowy, z tą jednak różnicą, iż inwestor będzie mógł ją uzyskać także w trakcie postępowania legalizacyjnego. Należy więc wpierw wyjaśnić czy możliwa jest legalizacja w aspekcie art. 48 ust. 2 ww. ustawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] r., nr [...], nakazał L. I. rozbiórkę [...] garaży blaszanych usytuowanych na działce nr [...] w obrębie [...] miasta S., przy ul. [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że [...] r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S., przy udziale L. I. przeprowadzili oględziny, podczas których stwierdzili, że na działce nr [...] przy ul. [...] usytuowano [...] garaże blaszane.

W oświadczeniu złożonym w inspektoracie w dniu [...] r. L. I. potwierdził, że te [...] garaże zostały wybudowane po roku [...] bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w S. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z prośbą o wydanie opinii o zgodności budowy przedmiotowych garaży z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na złożony wniosek pismem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Wydziału Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miejskiego w S. poinformował, że działka o numerze [...] w obrębie [...] miasta S. przy ul. [...] wchodzi w zakres terenów, dla których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczący terenu w rejonie ulic: [...], [...] [...], [...], [...], [...] przyjęty przez Radę Miejską w Stargardzie Szczecińskim w dniu

29 października 2007 r. uchwałą Nr XIVIII13/07, zmieniony uchwałą Nr XXVII227/08

z dnia 25 listopada 2008 r. (Dz. Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego

z 2007r. Nr 129, poz. 2699, Dz. Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego

z 2009 r. Nr 2, poz. 87). Zgodnie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta, ww. działka zlokalizowana jest w części na śródmiejskich terenach mieszkaniowych - symbol w planie SM.24/2 i SM.25/1 oraz w części w liniach rozgraniczenia pieszojezdni - symbol w planie 25.KD.P. Jak wynika z pisma, istniejąca zabudowa przedmiotowych garaży na działce nr [...] w S. przy ul. [...], jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.

Wobec powyższych ustaleń podstawą orzeczenia w niniejszej sprawie będzie

art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego

w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W sprawie tej nie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Niezgodność budowy [...] garaży blaszanych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] w S. przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia doprowadzenie obiektów budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym zasadne było wydanie decyzji na nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanych garaży blaszanych.

Od decyzji odwołał się L. I. zarzucając jej naruszenie prawa,

w szczególności art. 28, art. 30, art. 48 obowiązującej ustawy Prawo budowlane, a także przepisów procesowych dotyczących uzasadnienia decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto naruszenie art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do jego zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. W jego ocenie naruszenie przepisów prawa budowlanego przy sytuowaniu garaży na działce nr [...] nie powinno skutkować decyzją o ich rozbiórce. Odwołujący się podniósł także, iż organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił, mimo wyraźnego wskazania zawartego w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 1 października 2008 r., jakie znaczenie dla sprawy ma decyzja Prezydenta Miasta S., Nr [...] z dnia

[...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na dostawienie [...] garaży do istniejącego kompleksu [...] garaży blaszanych. W świetle powyższego, zdaniem skarżącego, dowolne jest stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczącej rozbiórki [...] garaży, jakoby miała miejsce lokalizacja tych garaży

na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę - skoro w czasie ich budowy nie występowała sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego, co znalazło potwierdzenie w ww. decyzji z dnia [...] r., a w ocenie sprawy należy uwzględnić jej stan faktyczny i prawny z okresu kiedy zdarzenie będące przedmiotem oceny miało miejsce, a nie stan prawny z daty wydania decyzji.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że art. 29 ustawy Prawo budowlane zawiera wyliczenie obiektów budowlanych i robót, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, art. 30 wyliczenie obiektów i robót budowlanych, których wykonanie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, zaś art. 31 odnosi się do rozbiórek. Wybudowane na działce nr [...] przy ul. [...] w S. garaże blaszane /tymczasowe obiekty budowlanej nie są wymienione w przytoczonych wyżej artykułach, a więc ich budowa wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę /zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki,

a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiektu kontenerowe/o

Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 01-02-2008 r. sygn. akt II OSK 1991/06.

Jak wynika z akt sprawy, na przedmiotowej działce nr [...] znajdują się

[...] garaże, wybudowane po [...] r. (wg oświadczenia inwestora), bez wymaganej prawem decyzji. Popełniono więc samowolę budowlaną.

Artykuły 48 i 49 ustawy Prawo budowlane określają zasady postępowania organu w przypadku wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę; przewidują one możliwość zalegalizowania samowoli pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wybudowane samowolnie garaże znajdują się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S., dotyczący terenu w rejonie ulic: [...], przyjęty uchwałą Nr XIV/113/07 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 129, poz. 2699), zmieniony uchwałą Nr XXVI/277/08 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2009 r.,

Nr 2, poz. 87). Zgodnie z nim działka nr [...] znajduje się w części na śródmiejskich terenach mieszkaniowych oznaczonych symbolami SM.24/2 i SM.25/1, oraz w części

w liniach rozgraniczenia pieszojezdni (symbol w planie 25.KD.P).

Na śródmiejskich terenach mieszkaniowych (teren zabudowy usługowej

z mieszkaniami) dopuszcza się, jako funkcję uzupełniającą, lokalizowanie garaży

i miejsc postojowych dla potrzeb własnych, na własnej działce, dla samochodów

o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t (dział III, rozdział l, § 26 ust. 3 pkt l planu). Przeznaczenie terenu o symbolu 25.KD.P - to ulica piesza, ogólno dostępne przejście piesze. W świetle powyższych zapisów istniejąca zabudowa działki nr [...], kompleksem [...] garaży blaszanych, jest niezgodna z ustaleniami ww. obowiązującego planu miejscowego.

Ponadto lokalizacja garaży narusza również przepisy poprzednio obowiązującego, w latach 1994-2002, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim

Nr LXXXIII/451/94 z dnia 17 maja 1994 r., według którego działka nr [...] zlokalizowana była na terenach ogólnie mieszkaniowych. Funkcja mieszkaniowa była na tych terenach funkcją podstawową, dopuszczalne było lokalizowanie garaży i miejsc postojowych dla potrzeb własnych na własnej działce dla samochodów do 3,5 t. Niezgodność lokalizacji kompleksu garaży blaszanych z ustaleniami tego planu potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 6 grudnia 200 7 r., sygn. akt II OSK 1640/06.

W związku z powyższym zarzut skarżącego dot. naruszenia art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do jego zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r., organ odwoławczy uznał za bezpodstawny. Przepis ten bowiem brzmiał:

"Nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Przywołana przez skarżącego, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie, w ww. wyroku z dnia 1 października 2008 r., decyzja Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na dostawienie [...] garaży do istniejącego kompleksu garaży blaszanych, nie ma znaczenia w sprawie. Urząd Miejski w S., w piśmie z dnia [...] r., wyjaśnił, cyt. "W 1996 r. inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. na lokalizację sześciu garaży blaszanych wraz z zaleceniem uregulowania stanu prawnego istniejącego kompleksu garaży blaszanych. To zalecenie nie przesądzało

o dopuszczeniu lokalizacji samowolnie wybudowanych garaży. Natomiast trudne byłoby wydanie decyzji odmawiającej lokalizacji sześciu szt. garaży blaszanych, do czasu docelowego zagospodarowania przestrzennego terenu działki numer [...], gdyż inwestor posiadający rodzinę uzasadniałby iż służą one zaspokojeniu własnych potrzeb na własnej działce, co plan dopuszczał.

Zapis w decyzji dotyczący "na dostawieniu do istnieniu kompleksu garaży blaszanych [...] garaży blaszanych", wynika z lokalizacji wskazanej we wniosku inwestora, a organ wydający decyzję jest związany wnioskiem inwestora. Niemniej ta decyzja straciła ważność z upływem czasu na jaki została wydana" ([...] r.).

L. I. zaskarżył opisaną wyże decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r., znak: [...] zarzucając jej, iż została ona wydana z naruszeniem art. 28, 29, 30, 48 i 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - w brzmieniu obowiązującym do zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010., Nr 243, poz. 1623) i art. 107 k.p.a..

Skarżący podtrzymał uwagi przedstawione wcześniej w odwołaniu podnosząc, że stawiany mu zarzut budowy garaży bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę jest dowolny bowiem garaże nie są budynkami ani też obiektami budowlanymi - pozwolenie na budowę zaś wymagane jest w odniesieniu do robót budowlanych - art. 28 Prawa budowlanego. Garaże blaszane nie zostały posadowione ani na fundamentach bezpośrednich, jak i na fundamentach pośrednich. Organy nadzoru budowlanego nie uzasadniły dokonanej kwalifikacji garażu blaszanego, niezwiązanego trwale z gruntem w ramach definicji ustawowych zawartych w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, których posadowienia dokonał skarżący na stanowiącej jego własność nieruchomości. Zarówno w art. 3 pkt 1 lit. b, jak i pkt 3 i pkt 5 nie wymieniony został garaż blaszany, przy czym wymienione w tych przepisach obiekty budowlane stanowią katalog zamknięty - wg zaś art. 28 roboty budowlane można rozpocząć na podstawie pozwolenia na budowę.

Przy uwzględnieniu zatem postanowień zawartych w art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego, brak jest przesłanek do uznania, że na posadowienie garaży blaszanych, które nie są trwale z gruntem związane wymagane jest pozwolenie na budowę. Przesłanką niezbędną uznania obiektu za budowlę jest jego trwałe związanie z gruntem (wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt: I SA/Łd 1038/09 - lex 585635). Obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament, albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych (wyrok z dnia 29 lipca 2010 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt: II OSK 1233/09 - lex 621276).

Zarzut zatem posadowienia przez skarżącego garaży blaszanych, niezwiązanych trwale z gruntem, bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę nie jest ani słuszny ani uzasadniony, a zatem nie doszło do naruszenia przepisów zawartych w art. 48 Prawa budowlanego.

Nie zostały także naruszone przepisy planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 1994-2002. Organ nadzoru budowlanego pominął w ocenie sprawy mającą istotne w tym zakresie znaczenie decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na dostawienie [...] do istniejącego już kompleksu [...] garaży blaszanych.

Ponadto art. 49 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do czasu jego zmiany ustawą z dnia 27 marca 2003 r. wykluczał nakaz rozbiórki, o której stanowił art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego. Tak więc już w [...] r. upłynął 5-letni okres, o którym stanowił ww. przepis, a zatem nakaz rozbiórki orzeczony w [...] r. naruszał wskazane wyżej przepisy Prawa budowlanego.

Skarżący nie podzielił oceny organu drugiej instancji decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...], która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania działki Nr [...] dla inwestycji polegającej na dostawieniu do istniejącego kompleksu garaży [...] garaży blaszanych. Skoro bowiem ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało w decyzji z dnia [...] r. określone na podstawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. przyjętego uchwałą z 17 maja 1994 r., to istniejąca zabudowa garaży z ww. planem nie kolidowała, a zarzut w powyższym zakresie sformułowany w zaskarżonej decyzji jest dowolny i pozostaje bez właściwego uzasadnienia.

Spełnienie przed dniem wejście w życie ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, przesłanek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - jeżeli taka kwalifikacja byłaby uzasadniona - określonych w art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed tym dniem, winno skutkować możliwością legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o dotychczasową regulację, bez względu na datę wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż zmiana przepisów nie może być traktowana jako uchylenie skutków prawnych, które ziściły się przed ich wejściem w życie (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2009 r., sygn. II SA/G1 633/09, lex 603194).

Zatem wobec nie występowania w ww. okresie naruszenia przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzja nakazująca rozbiórkę garaży naruszała art. 49 Prawa budowlanego. Właściciel nieruchomości winien jedynie uzyskać pozwolenie na użytkowanie - jeżeli garaż blaszany jest obiektem budowlanym.

Skarżący podał, ze aktualnie złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.

Jednocześnie skarżący podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego wskazany w decyzji Nr[...] był obowiązujący do dnia [...] r. zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Nie było zatem kolizji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w okresie wykonawstwa garaży blaszanych na gruncie właściciela.

Aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego w ocenie skarżącego nie wprowadza zmian, które skutkowałyby stawiania zarzutu o naruszeniu jego postanowień przez właściciela nieruchomości, na której znajdują się garaże.

L. I. podniósł także, że organy nadzoru budowlanego nie zbadały, czy możliwym jest doprowadzenie posadowionych na działce właściciela garaży blaszanych do stanu zgodnego z prawem, co narusza postanowienia art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Legalizacji samowoli budowlanej nie wyklucza bowiem samo naruszenie przepisów budowlanych, a jedynie także ich naruszenie, które powoduje, że nie jest możliwym doprowadzenie występującej sytuacji do stanu zgodnego z prawem (wyrok z NSA dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1443/06, lex 425371).

W ocenie autora skargi, zaskarżona decyzja narusza także art. 107 k.p.a., bowiem nie zawiera właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie podstawowych zarzutów, podniesionych w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje.

Sprawa związana z oceną legalności posadowienia przez L. I. będących przedmiotem postępowania garaży była już poddawana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia. Ponadto, sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W kontekście powołanych wyżej unormowań istotne jest uwzględnienie przez obecny skład orzekający poglądów zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 263/08 oraz w poprzedzającym go wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06.

W sprawie niesporne jest, że L. I. wybudował na działce nr [...] przy ul. [...] w S., po roku [...] – [...] garaże blaszane (dowód: oświadczenie L. I. z dnia [...] r. – karta 85 tomu 2 akt organu pierwszej instancji). Poza sporem powinna także podlegać kwestia, iż uczynił to bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Stwierdził to jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1991/06. wskazując na str. 9 uzasadnienia, że wybudowane przez L. I. garaże blaszane stanowią obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zaś ich usytuowanie nie spełniało żadnej z przesłanek wymienionych w art. 29 i art. 30 tej ustawy, zwalniających inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę. Wybudowanie tych garaży, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę i bez znaczenia było, czy pozostawały one trwale związane z gruntem czy też nie.

Z tych względów sformułowane w skardze zarzuty naruszenia art. 28, art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, które miałyby polegać na dowolnym uznaniu, że garaże są budynkami lub obiektami i że na ich budowę wymagane jest pozwolenie na budowę, musiały być uznane za chybione. Powołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążący zarówno dla organów, skarżącego jak i dla tut. Sądu. Dlatego próba prowadzenia przez skarżącego na obecnym etapie postępowania polemiki na temat tego, czy na posadowienie przedmiotowych garaży wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę i czy zostały one wybudowane w ramach samowoli budowlanej, jest już niedopuszczalna.

W ww. wyroku z dnia 1 lutego 2008 r. oraz w wyroku tut. Sądu z dnia 1 października 2008 r. zwrócono uwagę na potrzebę dokonania oceny przez organy orzekające w sprawie znaczenia decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r., ustalającej warunku zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dostawieniu do istniejącego kompleksu garaży blaszanych [...] garaży blaszanych. Zdaniem Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organy zalecenie to zrealizowały zajmując przy tym stanowisko, że decyzja ta nie ma znaczenia w sprawie, bowiem jest decyzją nieobowiązującą i nie mogącą wpływać na rozważaną możliwości zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej.

W opinii Sądu stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe. O ile w okresie obowiązywania tejże decyzji, pomijając kwestie jej merytorycznej poprawności, stanowić ona mogła teoretycznie podstawę do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę a następnie wybudowania [...] dodatkowych garaży, to z możliwości takiej skarżący jednak nie skorzystał. L. I. nie uzyskał pozwolenia na budowę i w ramach samowoli budowlanej dokonał dostawienia kolejnych [...] garaży do już istniejących, ustawionych bez pozwolenia na budowę, co stwierdzono w uzasadnieniu decyzji. Decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., jak wskazano w jej pouczeniu, obowiązywała do [...] r. Wobec tego, uprawnione było przyjęcie przez organy, że skarżący nie legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczającą wybudowanie spornych garaży, w związku z czym nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z obowiązującego na dzień orzekania art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane.

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut braku uwzględnienia przy wydawaniu decyzji postanowień art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed zmianą tego przepisu wynikającą z ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. faktu upłynięcia 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, co miałoby niemożliwym czynić wydanie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. Formułując ten zarzut skargi pominięto jednak istotną część tego przepisu, który stanowił, że uwolnienie się od rygoru rozbiórki uzależnione było nie tylko upływem okresu 5 lat ale także spełnieniem innych warunków. Przepis ten stanowił bowiem, że "Nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego."

W okresie obowiązywania tego przepisu skarżący nie wystąpił o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

Z kolei obowiązujący w latach 1994-2002 Plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskiemu z dnia 17 maja 1994 r. (Dz. Urzędowy Województwa Szczecińskiego Nr 9, poz. 73 ze zm.) stanowił, że działka nr [...] zlokalizowana byłą na terenach ogólnie mieszkaniowych (symbol w planie OM.B.21), z funkcją mieszkaniową jako funkcją podstawową, zaś dopuszczalne było lokalizowanie garaży i miejsc postojowych tylko dla potrzeb własnych na własnej działce dla samochodów do 3,5 t. Wybudowanie [...] garaży bez wątpienia nie było inwestycją realizowaną dla potrzeb własnych skarżącego lecz w celach stricte komercyjnych a taka budowa zespołu garażowego nie była dopuszczalna przez obowiązujący plan. Skoro organ ostatecznie uznał, że budowa kompleksu [...] garaży, nawet realizowana etapowo po kilka garaży, naruszała ustalenia planu, to chybiony jest zarzut braku rozważenia przez organ prawa skarżącego do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, o którym stanowił art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zdanie drugie w wersji obowiązującej do 10 lipca 2003 r.

W wykonaniu zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i tut. Sądu zawartych w wyroku z dnia 1 października 2008 r. organy rozważyły także możliwość legalizacji samowoli budowlanej w kontekście obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, które uległy zmianie nie tylko w skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego ale i późniejszej nowelizacji ustawy oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...]. Obowiązujący plan, przyjęty przez Radę Miejską w Stargardzie Szczecińskim w dniu 29 października 2007 r., uchwałą Nr XIV/113/2007 (Dz. Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 129, poz. 2699) nie dopuszcza lokalizacji na tejże działce zabudowy w formie kompleksu [...] garaży. Z postanowień ww. planu wynika, że działka nr [...] w obrębie [...] położona przy ul. [...] znajduje się w częściach na śródmiejskich terenach mieszkaniowych oznaczonych symbolami SM.24/2 i SM.25/1 i w liniach rozgraniczających ulicy pieszej, ogólnodostępnego przejścia pieszego oznaczonego symbolem 25.K.D.P. Według § 26 ust. 3 pkt 1 rozdziału 1, działu III planu, na terenach tych dopuszcza się, jako funkcję uzupełniającą, lokalizowanie garaży i miejsc postojowych dla potrzeb własnych, na własnej działce, dla samochodów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.5 t. Skarżący nigdy nie podnosił, jakoby wybudowane [...] garaże, poza tymi, które wybudował w latach wcześniejszych, posadowił dla potrzeb własnych.

Mając powyższe na uwadze za prawidłowe należy uznać stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, które zostało podjęte w oparciu

o niewadliwie ustalony stan faktyczny sprawy przy prawidłowej wykładni przepisów prawa i z uwzględnieniem wytycznych zaprezentowanych we wcześniejszych prawomocnych orzeczeniach sądowych. Wbrew zarzutowi skargi, uzasadnienie kwestionowanej decyzji spełnia w dostatecznym zakresie warunki jakie stawia w tym względzie art. 107 § 3 kpa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznając skargę za niezasadną orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.