Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 259/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 477/09 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie za skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 477/09 odmówił J. S. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 14 września 2009 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na opisaną wyżej decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego jest tożsame z zakazem dalszej działalności przez przedsiębiorcę. Podał, że wstrzymanie działalności wywoła nieodwracalną szkodę w wysokości 1.000.000 zł rocznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że kryterium ocenne zawarte w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednak przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie decyzji spowodować może wystąpienie po stronie skarżącego szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych okoliczności, czy zdarzeń, które świadczą o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest celowe.

WSA zauważył, że uzasadniając wniosek skarżący podniósł jedynie, iż prowadzenie składu podatkowego stanowi nieodzowny element wykonywanej przez niego działalności gospodarczej i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie tego składu jest równoznaczne z zaprzestaniem działalności, a to wiąże się z likwidacją miejsc pracy. W ocenie Sądu, tego rodzaju argument nie przemawiał za przyjęciem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący szacuje, że nieodwracalna szkoda wynosić będzie 1.000.000 zł rocznie, jednakże nie wskazał podstaw wyliczenia szkody w tej wysokości. Zdaniem Sądu, powołane okoliczności, nie dawały podstawy do podzielenia poglądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki bądź wyrządzić znaczną szkodę.

J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany bądź uchylenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przejawiający się w niesłusznym stwierdzeniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie łączy się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków,

- naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu, polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy w świetle okoliczności sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci konieczności zlikwidowania działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący rozbudował argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dodając, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi Skarb Państwa na stratę w wysokości 10.000.000 zł rocznie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. Wystąpienie wspomnianych przesłanek musi wykazać wnioskodawca.

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazać należy, że złożony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony z punktu widzenia wskazanych wyżej ustawowych przesłanek. Skarżący wnosząc w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił wskazanych przez siebie okoliczności, które miały uzasadniać twierdzenie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji, w powyższym zakresie, nie miał możliwości dokonania ustaleń faktycznych, a nie będąc uprawnionym do wstrzymywania wykonania zaskarżonych decyzji z urzędu ograniczył się jedynie do oceny złożonego wniosku. Zatem wydając zaskarżone postanowienie prawidłowo zastosował art. 61 § 3 p.p.s.a. odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się zaś do argumentacji zawartej w zażaleniu, dotyczącej ujawnionych przez skarżącego okoliczności sprawy należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie brak jest przesłanek do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji.

Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że strona skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, na podstawie których byłoby możliwe określenie skutków wykonania decyzji. Z kolei okoliczności podniesione przez skarżącego w zażaleniu z uwagi na ich ogólnikowe sformułowanie nie pozwalają na przyjęcie prawdopodobieństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, skarżący nie przedstawił wyliczeń dotyczących powstania w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji szkody w wysokości 1.000.000 zł rocznie. Twierdzenia w tym przedmiocie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi bądź wyliczeniami. Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą i posiadający profesjonalną obsługę finansową powinien przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. Skoro skarżący takich dokumentów lub wyliczeń nie przedstawił, bo nie była możliwa ocena wskazanych przez niego okoliczności w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżący wskazał także w zażaleniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi Skarb Państwa wpływu w wysokości 10.000.000 zł rocznie. Okoliczność ta nie mogła w ogóle być brana pod uwagę, bowiem przesłanki wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a. odnoszą się do sytuacji skarżącego nie zaś innych podmiotów, w tym Skarbu Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.