Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 951/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

T. M. wnioskiem z dnia 2 października 2010 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 100 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 22 października 2010 r. (data stempla pocztowego).

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 października 2010 r. (zaświadczenia z ZUS z dnia 22 października 2010 r. o wysokości emerytury, potwierdzeń opłat za telefon komórkowy i stacjonarny za okres od sierpnia do października 2010 r., energię elektryczną za okres od września do listopada 2010 r. oraz wodę za okres od 10 lipca do 30 września 2010 r., umowy kredytu konsolidacyjnego z dnia 27 sierpnia 2010 r. wraz z harmonogramem spłat i potwierdzeniem wpłat rat za wrzesień i październik 2010 r.), ustalono, że zamieszkuje on wspólnie z córką i jej małoletnim synem, źródłem utrzymania rodziny jest emerytura wypłacana wnioskodawcy w kwocie 1.691,32 zł netto oraz alimenty przekazywane jego córce w wysokości 300 zł, majątek skarżącego stanowi dom o powierzchni 110 m2, działka o powierzchni 826 m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni 31,94 m2, natomiast jego córka nie posiada jakiegokolwiek majątku, ze względu na konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem nie pracuje. Wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu kredytu bankowego, którego saldo na dzień złożenia wniosku wynosiło 20.100,26 zł. Przyjęto, że średnie miesięczne udokumentowane wydatki wnioskodawcy związane z bieżącymi kosztami utrzymania kształtują się na poziomie 780 zł.

Mając na uwadze powyższe, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego pełnych kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez niego i pozostającą z nim we wspólnym gospodarstwie domowym córkę miesięcznych dochodów w łącznej kwocie 1.991,32 zł, z których bez wątpienia nie jest on w stanie poczynić oszczędności. Po odliczeniu bowiem niezbędnych kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem do dyspozycji trzyosobowej rodziny pozostaje kwota 1.211,32 zł. Dokonując analizy możliwości płatniczych skarżącego wzięto także pod uwagę jego zadłużenie wobec banku i wysokość jego miesięcznej spłaty wynoszącą 509,05 zł.

Z tych wszystkich względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.