Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3235/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151a, 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2018 r. sprzeciwu K. S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz K. S. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] i odmówiło K. S. (określanemu dalej jako wnoszący sprzeciw), ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] i [...] , z obrębu [...] , przy ul. K. w Dzielnicy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W sprzeciwie z dnia 20 listopada 2017 r. K. S. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.), powoływanej jako K.p.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, ani nie ma konieczności wyjaśnienia sprawy w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia.

W toku postępowania organ I instancji przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, w trakcie którego sporządził analizę zagospodarowania obszaru oraz ustalił, że planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm.), określanej dalej jako ustawa, z wyjątkiem zgodności z warunkami wynikającymi z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne, gdyż nie zachowuje odległości 10 od górnej krawędzi skarpy, cieków i zbiorników wodnych. Zarząd Dzielnicy nie wskazał jaki przepis ustawy prawo wodne zakazuje budowy w odległości 10 od skarpy cieków i zbiorników wodnych. W dalszej części uzasadnienia Zarząd Dzielnicy podniósł, iż inwestycja jest niezgodna ze "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...] ".

W odwołaniu od ww. decyzji K. S. zarzucił organowi oparcie decyzji na nieistniejącej postawie prawnej, gdyż ustawa prawo wodne nie zawiera przepisu zakazującego zabudowy w odległości 10 od górnej krawędzi skarpy, cieków i zbiorników wodnych, a także podniósł, iż "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]" nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło zarzuty odwołującego się K. S. i uznało stanowisko Zarządu Dzielnicy za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji SKO argumentowało, że w ocenie organu I instancji nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 61 ust. pkt 1-5 ustawy, bowiem jak wynika z załączonej koncepcji zagospodarowania "planowana inwestycja nie zachowuje odległości 10 od górnej krawędzi skarpy, cieków i zbiorników wodnych ([...])". SKO przywołało stanowisko organu l instancji, iż wniosek o ustalenie warunków stoi w sprzeczności ze Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], przyjętym uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r., podczas gdy nie jest ono prawem miejscowym.

SKO nie aprobując stanowiska SKO wywodziło, że studium nie jest przepisem prawa miejscowego, zatem organ nie może powoływać się na jego ustalenia oraz wynikające z nich ograniczenia. Organ winien wskazać przyczyny oraz konkretne przepisy, które zostaną naruszone i w konsekwencji uniemożliwiają uzgodnienie planowanego przedsięwzięcia i wydanie decyzji pozytywnej.

Nadto organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się projekt decyzji pozytywnej, w której organ ustalił warunki zabudowy dla planowanego zamierzania inwestycyjnego.

SKO argumentowało, że ze względu na to, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co powoduje zaistnienie przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jest niezbędne, gdyż przeprowadzenie postępowania w opisanym wyżej zakresie tylko przez organ drugiej instancji doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 K.p.a.

Zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że strona ma prawo oczekiwać, iż jej sprawa w całokształcie zostanie rozpoznana dwa razy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt: III SA 1189/97, niepubl.). Powyższe znajduje również uzasadnienie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt: II SA 3615/2002, w którym Sąd stwierdził, iż: "organ odwoławczy ograniczony jest do rozpatrzenia sprawy w zakresie, w jakim uczynił to przed nim organ pierwszej instancji oraz do orzekania tylko o mocy prawnej zaskarżonej decyzji. Jeżeli organ pierwszoinstancyjny nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle albo rozstrzygnął sprawę na podstawie postępowania dowodowego, podjętego w nieznacznej części lub przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, organ odwoławczy (stwierdzając podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia) winien wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do rozpoznania w pierwszej instancji (art. 138 § 2 K.p.a.). Gdyby w tej sytuacji chciał ponownie rozstrzygnąć sprawę (co z zasady winien zrobić), musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, czego mu właśnie czynić nie wolno, bo oznaczałoby to przeprowadzenie postępowania tylko w jednej instancji (w drugiej), a nie w dwóch, który to wymóg wynika z zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego".

W sprzeciwie z dnia 20 listopada 2017 r. K. S. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] , wskazując na naruszenie art. 138 § 2 oraz art. 15 K.p.a.

W uzasadnieniu sprzeciwu K. S. podkreślił, że SKO przeprowadziło obszerne postępowanie dowodowe, w trakcie którego prawidłowo wyznaczyło obszar analizy, a następnie sprawdziło zamierzenia inwestycyjne skarżącego pod kątem wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prawidłowo ustalił wszystkie elementy stanu faktycznego, architekt sporządzający analizę zagospodarowania obszaru i projekt decyzji zasadnie stwierdził, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 10 od krawędzi skarpy, cieków i zbiorników wodnych ([...] ).

Po drugie K. S. podał, że w odwołaniu nie zarzucił on Zarządowi Dzielnicy [...] żadnego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przepisów dotyczących gromadzenia i oceny dowodów. W sprzeciwie podkreślił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swojej decyzji również nie wykazało żadnego uchybienia procesowego organu I instancji, ani niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto K. S. zauważył, iż uzasadnienie decyzji zawiera logiczny tok rozumowania przy gromadzeniu dowodów i ustaleniu stanu faktycznego, który można prześledzić i sprawdzić.

Jedyną wadą decyzji było oparcie jej na nieistniejącym przepisie prawnym (zakaz zabudowy w odległości 10 m od krawędzi skarpy cieków wodnych, rzekomo zawarty w ustawie prawo wodne) oraz na akcie prawa wewnętrznego (tj. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]), które – zdaniem wnoszącego sprzeciw - nie może stanowić podstawy decyzji administracyjnej.

Dalej K. S. wywodził, że organ odwoławczy może uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w przypadku gdy spełnione są przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a., tj. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W decyzji z [...] listopada 2017 r. SKO nie wykazało żadnego naruszenia przepisów postępowania Zarządu Dzielnicy. W ocenie wnoszącego sprzeciw SKO w uzasadnieniu decyzji nie wskazało okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - co stanowi obligatoryjny element decyzji kasacyjnej.

W piśmie z dnia 5 grudnia 2017 r. SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej z punktu widzenia zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz.1660). Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwana dalej "P.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie istotne jest także i to, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2017, poz. 935, określana dalej jako "ustawa nowelizująca" lub "nowela"). Zgodnie z art. 9 pkt 7 ustawy nowelizującej, w dziale III ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po rozdziale 3 dodano rozdział 3a zatytułowany "Sprzeciw od decyzji". Artykuł 64a noweli stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Skróceniu uległy też terminy procesowe: sprzeciw wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1), organ który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania (art. 64c § 4), a sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wojewoda decyzję wydał w dniu 2017 r. W aktualnym stanie prawnym sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.).

Według art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie, prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, a prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a., organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, względnie umarza postępowanie I instancji bądź umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a). W tym przypadku organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 K.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (jeśli jest ona, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne, z art. 138 § 2 K.p.a., jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 65/15, Lex Omega nr 2177618 oraz z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2958/14, Lex Omega nr 2142416). Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji rozpoznając sprawę nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15, Lex Omega nr 2292208). Pamiętać przy tym trzeba, że orzeczenie uchylające decyzję pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełninie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Stosownie bowiem do art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Na organie odwoławczym ciążą te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Jeżeli więc organ I instancji nie wyjaśnił jakiś istotnych okoliczności sprawy albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winień uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja, opisana w art. 138 § 2 K.p.a., o której była mowa wcześniej, czyli gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wówczas organ odwoławczy może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kontrola decyzji w ramach sprzeciwu wymaga oceny, czy w tej konkretnej sprawie organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasatoryjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Inaczej mówiąc, rolą sądu jest ocena, czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. w tym konkretnym przypadku, miało pełne zastosowanie w materiale sprawy.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy i oceniając decyzję organu odwoławczego, zdaniem Sądu, sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji motywy, nie wyczerpują normy art. 138 § 2 K.p.a., dlatego nie może ona pozostać w obrocie prawnym. W ocenie sądu, postawione przez organ odwoławczy zarzuty wobec decyzji organu pierwszej instancji, nie wystarczają dla konkretnej oceny, że istotnie sprawa winna być ponownie rozpatrywana przez organ pierwszej instancji. Uzasadnienie skarżonej decyzji w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że należy ponownie przeprowadzić postępowanie, jednak bez przywołania przesłanek ku temu, które wynikałyby z przytoczonych wyżej przepisów.

Nie zaszły jednak przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Racje należy bowiem przyznać wnoszącemu sprzeciw, że organ I instancji przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, w trakcie którego prawidłowo wyznaczył obszar analizy, a następnie sprawdził zamierzenia inwestycyjne K. S., pod kątem przesłanek określonych w art. 61 ust 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ prawidłowo ustalił wszystkie elementy stanu faktycznego, architekt sporządzający analizę zagospodarowania obszaru i projekt decyzji prawidłowo ustalił, iż planowana inwestycja znajduje się w odległości mniejszej niż 10 od krawędzi skarpy, cieków i zbiorników wodnych.

Trudno nadto, na obecnym etapie sprawy aby (w świetle motywów zaskarżonej decyzji), stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, by po pierwsze istniała konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, a po drugie nie było możliwości przeprowadzenia takiego postępowania, z wykorzystaniem art. 136 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. – zgodnie bowiem z art. 16 z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017, poz. 935, ze zm.).

Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy (§ 3). Dopiero w § 4 omawianego artykułu ustawodawca wskazał, że przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione. W rozpoznawanej sprawie jest nadto bardzo istotne, że zaskarżona decyzja wobec swojej sentencji wpływa na czas prowadzonego postępowania. Pamiętać bowiem trzeba, że dla pewności obrotu gospodarczego istotne jest, aby przedsiębiorca miał pewność czy planowana inwestycja może, czy nie może być w danych warunkach realizowana. Zdaniem Sądu, zawarte w motywach kwestionowanej decyzji rozważania nie pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że istotnie, w świetle materiału zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, spełniona została przesłanka do zastosowania przez wojewodę art. 138 § 2 K.p.a. Uchylając decyzję organu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie wskazał czy i w jakim zakresie niezbędne jest uzupełnienie materiału dowodowego, jaki dowód winien koniecznie być przeprowadzony uzupełniająco przez organ pierwszej instancji.

Należy wskazać, że wydanie odmiennego rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego niż organ I instancji per se nie uzasadnia, uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przedmiot sprawy pozostaje nadal ten sam.

Z dotychczas przedstawionych przyczyn Sąd uznał, że sprzeciw jest uzasadniony, bowiem organ odwoławczy nie wykazał przesłanek zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie związany oceną prawną i wytycznymi, wynikającymi z uzasadnienia tego wyroku. Granice orzekania o sprzeciwie zakreślone w art. 64e P.p.s.a. spowodowały brak konieczności odnoszenia się do wszystkich zarzutów zawartych w sprzeciwie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151a P.p.s.a., w związku z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a. Stosownie do treści art. 151a § 1 zdanie 2 P.p.s.a. Sąd może (...) orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd biorąc pod uwagę całokształt materiału sprawy nie uznał ani za stosowne, ani za konieczne wymierzenie organowi grzywny.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 P.p.s.a., w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) i § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1667).