Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1151/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
journal: Dz.U.UE.L 2001 nr 327 poz 11  art. 49 ust. 1 ust. 3
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych syystemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwany: "Dyrektorem ARiMR") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego: "Kierownikiem Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR") z dnia [...] nr [...] - o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 28 maja 2004r. do Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR wpłynął wniosek M.M. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. Wniosek obejmował 9 działek rolnych o łącznej powierzchni 22,13 ha, zadeklarowanych jako łąki.

W dniu 14 grudnia 2004r. Kierownik Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał stronie płatności do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Całkowita kwota przyznanej pomocy wyniosła [...] zł, w tym [...] zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej i [...] zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej. Rozstrzygnięcie powyższe zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 16 grudnia 2004 r. Przyznaną pomoc wypłacono w dniu 9 lutego 2005r.

W dniu 14 lutego 2005r. M.M. przekazał - w zamian za rentę strukturalną - swoje gospodarstwo rolne na rzecz K.M.

Dnia 12 lipca 2007r. w gospodarstwie K.M. przeprowadzona została kontrola na miejscu. W jej toku ustalono, iż część działek, do których M.M. uzyskał płatności za rok 2004 nie spełniało wymogu utrzymania w stanie dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Nieprawidłowość ta została stwierdzona dla 4 działek rolnych (oznaczonych literami A, B, C oraz F i w pełni odpowiadających - zarówno oznaczeniami, jak i powierzchnią - tym samym działkom objętym pomocą wypłaconą M.M. za rok 2004) o łącznym areale 10,65 ha.

Dnia 24 lutego 2009 r. Kierownik Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR, w wyniku wznowienia postępowania wydał decyzję nr [...], na mocy której uchylił decyzję nr [...] i odmówił przyznania M.M. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2004.

Ostatecznie, w wyniku uchylenia tej decyzji i decyzji odwoławczej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (wyrok z 15 października 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 579/09), w dniu 24 września 2010 r. Kierownik Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, wydał - zgodnie z dyspozycją art. 151 § 2 K.p.a. - decyzję nr [...] o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa. Podstawą dla wydania takiego rozstrzygnięcia był upływ 5 lat od doręczenia decyzji nr [...] z dnia [...] r., z czym odnośna regulacja art. 146 § 1 K.p.a. wiąże brak możliwości uchylenia danego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Rozstrzygnięcie to doręczono stronie w dniu 29 września 2010 r. Decyzja stała się ostateczna.

W dniu 25 lutego 2014r. Kierownik Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR wszczął postępowanie w sprawie ustalenia M.M. kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za rok 2004, które zakończył wydaniem decyzji z dnia [...] nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w wysokości [...] zł.

Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły art. 29 ust. 1-5 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej "ustawą o ARiMR"; Dz. U. z 2008 r., nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (zwanego dalej: "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2419/2001"; Dz. Urz. WE nr 327 z 12 grudnia 2001r. ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w sytuacji, w której doszło do wypłaty środków w wyniku wydania wadliwego rozstrzygnięcia, zastosowanie mają przepisy wspólnotowe, które przewidują konieczność odzyskania płatności nienależnych. Jakkolwiek decyzja, która stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, nie uchyla tego nieprawidłowego rozstrzygnięcia, to stwarza warunki do przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Na potwierdzenie zasadności tego stanowiska organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto stwierdził, iż w opisywanym przypadku zastosowanie ma termin 10-letni, który w dacie pierwszego powiadomienia strony o nienależnym charakterze płatności bezpośrednich za rok 2004 jeszcze nie upłynął.

W odwołaniu od powyższej decyzji, M.M., stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych i stanowi próbę obejścia istniejących reguł prawnych, zaś jej celem jest w istocie wzruszenie decyzji przyznającej płatności na rok 2004, wnosząc o jej uchylenie jako bezzasadnej.

Dyrektor ARiMR, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, uznał podniesione w odwołaniu zarzuty za bezzasadne, a decyzję za zgodną z prawem.

Organ odwoławczy stwierdził, że z całokształtu okoliczności faktycznych wynika,

iż jakkolwiek decyzja z dnia 14 grudnia 2004 r. przyznająca płatności na rok 2004 nie mogła - w ustalonym stanie faktycznym i prawnym - zostać wzruszona, to została wydana z naruszeniem prawa. Czyniło to pomoc przyznaną i wypłaconą na jej podstawie płatnością nienależną w taki zakresie, w jakim na jej wysokość wpłynęły okoliczności, czyniące przedmiotowe rozstrzygnięcie niezgodnym z prawem. Wskazano, że owo naruszenie polegało na przyznaniu wsparcia do 4 (z łącznie zadeklarowanych 9) działek rolnych, które - z uwagi na fakt, iż nie były utrzymane

w stanie dobrej kultury rolnej w dniu kontroli, jak również na dzień 30 czerwca 2003 r. - nie mogły zostać objęte płatnościami bezpośrednimi do gruntów rolnych. Odwołując się do odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego i stwierdziwszy, że należna stronie w zakresie jednolitej i uzupełniającej płatności pomoc wynosi 0 zł, organ odwoławczy uznał za płatność nienależną całość środków przyznanych i wypłaconych stronie z tytułu wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na rok 2004.

Organ odwoławczy potwierdził także stanowisko organu I instancji w zakresie obowiązywania 10 letniego terminu przedawnienia roszczenia Agencji o zwrot nienależnych płatności, a także stwierdził, iż wnioskodawca nie wykazał, iż - ubiegając się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2004 i deklarując grunty nieużytkowane rolniczo i niespełniające wymogu utrzymania w stanie kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. - działał w dobrej wierze.

Końcowo Dyrektor ARiMR uznał także, że decyzja nie zawiera nieprawidłowości, które wskazywałyby na naruszenie przez organ I instancji zasad postępowania administracyjnego, ani odnośnych regulacji materialnoprawnych.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie M.M. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora ARiMR z dnia

14 lipca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne ustalenia stanów faktycznych i prawnych,

a także przedawnienie uprawnienia organów Agencji w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i przedawnienia zobowiązania wynikającego

z zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżący, powołując się na wyrok Sądu z dnia 15 czerwca

2011 r. (sygn. akt I SA/Sz 289/11) wywodził, że decyzja przyznająca płatności na

2004 r. pozostaje w mocy, tym samym nie ma podstaw do wznowienia postępowania

w sprawie tych płatności i orzekania o ich zwrocie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a.", zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.),

a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest

w granicach sprawy.

Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane

w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Jednakże rozstrzygnięcie

"w granicach danej sprawy" oznacza także, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Wobec powyższego zaznaczyć trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

z [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z [...], którymi ustalono wysokość nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004.

W związku z powyższym Sąd oceniał działania organu administracyjnego podejmowane w toku postępowania zakończonego zaskarżonymi orzeczeniami. Innymi słowy, kontrola sądowa ograniczała się do tych czynności, które podjęto od wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych należności, tj. od dnia powiadomienia skarżącego o tym postępowaniu pismem z 27 lutego 2014 r., do dnia wydania decyzji w drugiej instancji, tj. 14 lipca 2014 r.

Przedmiotem rozważań Sądu nie mogła być więc legalność ostatecznej

i prawomocnej decyzji Dyrektora ARiMR z dnia 24 września 2010 r., wydanej wskutek wznowienia postępowania, w której na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. stwierdzono, że decyzja Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego z dnia 14 grudnia 2004 r. została wydana z naruszeniem prawa, ale nie może podlegać uchyleniu ze względu na to, że od dnia jej doręczenia stronie, upłynął okres dłuższy niż 5 lat. Postępowanie administracyjne zakończone tą decyzją było odrębne od niniejszego postępowania, oparte na samodzielnych przesłankach faktycznych i prawnych. Zmierzało do weryfikacji prawidłowości decyzji ostatecznej, na mocy której wypłacono stronie środki pieniężne na podstawie wniosku, w którym zadeklarowano do płatności bezpośrednich na rok 2004 obszar większy niż ten, do którego one faktycznie przysługiwały.

Obecnie kontroli Sądu poddane było postępowanie będące implikacją stwierdzenia, że płatności z tytułu JPO i UPO na rok 2004 nie były należne, zaś jego przedmiotem było wyłącznie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków pieniężnych. Podkreślić przy tym należało, że decyzja Dyrektora ARiMR z dnia

24 września 2010 r., będąca podstawą ustalenia, że przyznane skarżącemu płatności za rok 2004 wypłacone zostały nienależnie, stała się ostateczna i prawomocna, gdyż skarga strony wniesiona do tut. Sądu na tę decyzję nie odniosła zamierzonego skutki i została oddalona, orzeczenie Sądu w tym przedmiocie jest prawomocne.

W konsekwencji skarżący nie mógł skutecznie w niniejszym postępowaniu podnosić argumentów przeciwko zasadności tej decyzji (w tym zarzut przedawnienia) również

w kontekście wypełnienia wytycznych zawartych w wyroku WSA w Szczecinie

z 15 czerwca 2011 r., o sygn. akt I SA/Sz 289/11.

Sąd podzielił przy tym prawidłowość poglądu eksponowanego przez organ,

a znajdującego również oparcie m.in. w przywołanym orzecznictwie sądów administracyjnych, że pomimo braku możliwości wyeliminowania z obrotu ostatecznej decyzji z uwagi na upływ 5-cio letniego terminu, to stwierdzenie wydania decyzji

z naruszeniem prawa (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) daje podstawę dla wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności. Za niezasadne uznać więc należy zawarte w skardze twierdzenie, że jedynie uchylenie decyzji przyznającej płatności daje podstawę dla ustalenia nienależnie pobranych świadczeń.

Przechodząc do meritum przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.

Jak wyżej wskazano, przedmiotowe postępowanie było już tylko następstwem stwierdzenia, iż płatności na rok 2004 nie były należne, zaś jego przedmiotem było wyłącznie ustalenie kwoty nienależnie pobranych środków pieniężnych.

Tryb odzyskiwania nienależnie wypłaconych środków reguluje art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej

- następuje w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa

w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (ust. 2).

Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 ww. ustawy jest więc ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane, a następnie wypłacone, na podstawie decyzji administracyjnej, której legalność została podważona.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne było, że na rachunek skarżącego zostały wypłacone środki pieniężne z tytułu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004, tj. pochodzące z funduszu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o ARiMR w kwocie [...] zł na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego ARiMR z dnia [...]. Z kolei ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] Dyrektor ARiMR stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa. Nie ulegało zatem wątpliwości, że pobrane przez skarżącego środki pieniężne należało uznać za nienależne, a organ zobowiązany był wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR.

Zasadnie zatem Dyrektor ARiMR wszczął postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez skarżącego środków finansowych, a następnie w dniu

25 marca 2014 r. wydał decyzję w tym przedmiocie, ustalając kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w łącznej kwocie [...] zł oraz należnych odsetek.

Prawidłowo też powołał art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 –

iż w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone za okres między powiadomieniem o obowiązku rolnika do zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. W myśl art. 49 ust. 5 - zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy, a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze.

Dokonując wykładni art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 należało cały czas mieć na względzie, że zasadą jest zwrot nienależnie pobranych płatności. Skoro zatem wykazane zostało, że płatność była nienależna, to płatność ta musi zostać zwrócona. Dla powstania obowiązku zwrotu nienależnej płatności nie jest potrzebne wykazywanie przez organ, że płatność została uzyskana w złej wierze, konieczne jest natomiast wykazanie, że płatność była nienależna, bowiem warunki do jej uzyskania nie zostały zachowane.

Sąd uznał, że organ trafnie uzasadnił w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie działał w dobrej wierze i w związku z tym zasadnie przyjął 10 letni termin przedawnienia. O prawidłowości takich ustaleń świadczyło przede wszystkim to,

że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2004, złożył podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania wnioskowanych płatności do gruntów rolnych oraz podpisał zobowiązanie do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa między innymi o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności bezpośrednich. Tym samym przez fakt złożenia wniosku skarżący potwierdził, że jest posiadaczem gruntów w nim wskazanych, jak również potwierdził znajomość przepisów określających zasady uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów (JPO i UPO) na rok 2004 oraz przepisów, z których wynika, że w przypadku otrzymania płatności, uznanych następnie za nienależne, powstaje obowiązek zwrotu płatności nienależnie pobranych. Zobowiązał się też do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego na rzecz innego producenta rolnego, a zatem był świadomy ciążących na nim obowiązków. Agencja przyznaje płatności po spełnieniu przez wnioskodawców określonych warunków wymagając jednocześnie zobowiązania się przez nich do przestrzegania określonych zasad. Jak trafnie zauważył organ w zaskarżonej decyzji skarżący w dniu składania wniosku o płatność na rok 2004 powinien mieć świadomość, że deklarowane do płatności grunty musiały być utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. jak i w dniu kontroli, stanowiły bowiem o tym konkretne przepisy prawa (tj. przywołane w uzasadnieniu decyzji art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oraz § 1 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej). Bezsporne jest, że podczas kontroli na miejscu w lipcu 2007 r. ustalono, iż 4 z 9 działek objętych płatnościami przyznanymi skarżącemu na 2004 r. nie spełniało wymogów utrzymania w dobrej kulturze rolnej zarówno na dzień

30 czerwca 2003 r. jak i w dniu kontroli. Stwierdzono bowiem zaniedbania polegające na niewykonywaniu podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych, o czym świadczyła obecność samosiejek drzew i krzewów w wieku do 10 lat, co nie było kwestionowane przez osobę, której skarżący przekazał w 2005 r. grunty w zamian za rentę strukturalną. Nie mogło ulegać wątpliwości, że nieprawidłowości te musiały skutkować wykluczeniem tych działek z płatności. Słusznie zatem, w ocenie Sądu, przyjęły organy, że działanie skarżącego nie nosiło cech "działania w dobrej wierze", skoro w toku postępowania skutecznie nie podważono okoliczności, że w 2004 r. zadeklarował grunty nieużytkowane rolniczo i niespełniające wymogów utrzymania w dobrej kulturze rolnej.

Powyższe oznaczało, że kwota płatności bezpośrednich za 2004 rok, przekazana na rachunek skarżącego na podstawie decyzji z dnia [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatu Gryfińskiego była płatnością nienależnie pobraną w rozumieniu art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 i nie zachodziły negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 49 ust. 4 i ust. 5 tego rozporządzenia.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów Sąd uznał je za całkowicie bezpodstawne. W ocenie Sądu organ nie naruszył żadnego ze wskazanych w zarzutach skargi przepisów k.p.a. oraz działał w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto, mając na uwadze zawartość akt administracyjnych – Sąd stwierdził, że orzekające w niniejszej sprawie organy obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, rozpatrując w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału wskazanych w art. 80 K.p.a. Organ nie ustalał w niniejszej sprawie, że decyzja o przyznaniu płatności została uchylona, a stwierdził za decyzją z 20 września 2010 r., że została wydana z naruszeniem prawa, co uprawniało do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych płatności.

Tym samym, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organ zobligowany był do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości wskazanej w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W związku z tym, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.