Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 802/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64, 65,  art. 30 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi PPH "F" - Spółki z o.o. w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, stawki celnej i kwoty długu celnego o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] K. N., działający w imieniu PPH "F" Sp. z o.o. z siedzibą w Ś., zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu oleorezyny stosowane w przemyśle spożywczym. Zgłoszenie zarejestrowano pod numerem [...]. Wraz ze zgłoszeniem przedstawiono Deklarację Wartości Celnej, faktury o numerach: [...], z dnia [...]. Koszty transportu do granicy polskiego obszaru celnego zadeklarowano w wysokości [...] USD.

W dniu [...]Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celno-podatkowe dotyczące ww. zgłoszenia celnego z dnia [...]. Przesłanką do wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie był rezultat kontroli dokonanej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w spółce "F" odzwierciedlony w Wyniku kontroli nr [...] z dnia [...]. W kontroli tej ustalono, że produkty objęte przedmiotowym zgłoszeniem celnym jako "oleoryzyny stosowane w przemyśle spożywczym", zostały zaklasyfikowane do niewłaściwego kodu PCN Taryfy celnej.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 21 § 1 pkt 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 13 § 1, § 3 pkt 1 i 2, § 5, art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" i "c", art. 83 § 1 i § 3, art. 85 § 1, art. 209, art. 222 § 1 i art. 262 - ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253 ze zm.), art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), oraz części V Instrukcji wypełniania i stosowania dokumentu SAD, stanowiącej załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.) - adresowaną do PPH "F" Spółka z o.o. - Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...], na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towar w postaci oleorezyny stosowanej w przemyśle spożywczym, za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towaru oraz określił stawkę celną, kwotę cła, podstawę opodatkowania i kwotę podatku VAT z tytułu importu.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w wyniku analizy ww. dokumentu SAD stwierdzono, iż towar zgłoszony jako oleorezyny stosowane w przemyśle spożywczym, został nieprawidłowo zaklasyfikowany do poz. 3302 taryfy celnej, podczas gdy ww. grupa produktów występuje w taryfie celnej w poz. 3301. Przy zastosowaniu właściwej do tej grupy towarów stawki cła (15%), organ celny określił wyższą o 3.263,80 zł kwotę należnego cła i w związku z tym, uwzględniając prawidłową wartość celną (powiększoną o należne cło), stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, określił także kwotę należnego podatku VAT.

Odwołując się od tej decyzji spółka "F" wniosła o jej uchylenie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając decyzji naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302) z dnia 19 października 1992 r. "poprzez pominięcie faktu, że w pole 33 formularza SAD został wpisany kod taryfy celnej 3302 wskutek błędnego wskazania samych organów celnych". W związku z tym, zdaniem Spółki, właściwa kwota należności celnych nie została zaksięgowana wskutek błędu samych organów celnych, czemu "skarżąca nie mogła się racjonalnie przeciwstawić, gdyż skutkowałoby to niezwłocznym zakwestionowaniem zgłoszenia celnego".

Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez importera odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 21, art. 23 § 1, art. 85 § 1 i art. 262 Kodeksu celnego, art. 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 7, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, iż w pełni podzielił on dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne sprawy oraz prawną ich ocenę. Na jego wstępie organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług ten powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie dług celny powstał przed 1 maja 2004 r., zatem do jej rozpatrzenia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.).

Dyrektor Izby Celnej przytoczył dalej regulacje art. 85 § 1 i art. 23 § 1 Kodeksu celnego, a także powołał się na art. 30 i art. 31 tegoż Kodeksu, wskazując, iż wymieniają one enumeratywnie koszty, które dolicza się (art. 30) lub nie wlicza (art. 31) do wartości celnej. W sprawie niniejszej jednak zasadnicze znaczenie ma stwierdzenie, iż importer w zgłoszeniu celnym niewłaściwie zaklasyfikował sprowadzone z zagranicy towary, co było podstawą do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 64 § 1 Kodeksu celnego zgłoszenie celne w formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenie to powinno być podpisane i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (64 § 2).

Natomiast zgodnie z art. 64 § 2 lit. "a" tegoż Kodeksu złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów, a jeżeli składane zgłoszenie celne nie odpowiada wymogom formalnym określonym ww. art. 64 § 1 i § 2, organ celny odmawia jego przyjęcia, wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej (art. 64 § 3). Przytoczone przepisy w sposób jednoznaczny precyzują obowiązki zgłaszającego. Ponadto zgodnie z tabelą nr 2 zamieszczoną w załączniku nr 8 do obowiązującego w dniu dokonywania zgłoszenia celnego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 117, poz. 1250 ze zm.), zatytułowanym: "Sposób wykonania formularzy SAD, formularzy uzupełniających SAD-BIS", pole 33 SAD i SAD BIS wypełnia zgłaszający.

W związku z tym organ odwoławczy podkreślił, że ze spornego zgłoszenia celnego wynika, iż to zgłaszający deklarował i potwierdził własnoręcznym podpisem klasyfikację taryfową towaru, wobec czego nie ma zatem podstaw do uznania, iż niewłaściwa taryfikacja spowodowana była błędem organu celnego.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 4 § 1 Kodeksu celnego, każda osoba zamierzająca faktycznie dokonać przywozu lub wywozu może uzyskać od organu celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego. Informacje udzielane są bezpłatnie, jednakże koszty poniesione przez organ celny, związane z analizami lub ekspertyzami, opiniami biegłych, a także przechowywaniem, dozorowaniem, ubezpieczeniem, zniszczeniem oraz z odesłaniem towarów do wnioskodawcy, podlegają zwrotowi przez wnioskodawcę (art. 4 § 2). Ponadto, na zapytanie wniesione w odpowiedniej formie organ celny udziela stosownych odpowiedzi za pośrednictwem wyspecjalizowanych w tym zakresie komórek organizacyjnych, natomiast funkcjonariusz celny, który obejmuje towar wnioskowaną procedurą celną nie jest upoważniony do udzielania informacji bądź porad w zakresie stosowania przepisów prawa celnego.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. "b" rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przez pominięcie faktu, że wpisany w polu 33 formularza SAD kod taryfy celnej był niewłaściwy na skutek błędnych poleceń funkcjonariusza celnego podczas dokonywanej odprawy, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie powołany przepis prawny nie znajduje zastosowania, zgodnie bowiem z powołanym już wcześniej art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, jak miało to miejsce w tejże sprawie, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy Kodeksu celnego z dnia 9 stycznia 1997 r.

Skarżąc decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik spółki "F" zarzucił tej decyzji naruszenie:

- art. 220 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L 302) z dnia 19.10.1992r. poprzez pominięcie faktu, że w pole 33 formularza SAD został wpisany kod taryfy celnej 3302 wskutek błędnego wskazania samych organów celnych,

- art. 30 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks celny poprzez przyjęcie, że do kosztów transportu za granicą, które należy doliczyć do wartości celnej towaru, należą również koszty diet wypłacanych kierowcom zobowiązanego.

Podnosząc te zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że kod 3302 taryfy celnej wpisany został w polu 33 dokumentu SAD na skutek błędnych poleceń funkcjonariusza Urzędu Celnego podczas dokonywania odprawy celnej towaru. Na dowód tego Spółka wskazywała zeznania świadka K. N., który to dowód nie został przez organ przeprowadzony. Ponadto, prawidłowość wpisanego kodu nie została zakwestionowana podczas kontroli prowadzonej w innej sprawie przez Izbę Celną, wyniki której utwierdziły skarżącą w stosowanej praktyce.

Kwestionując natomiast stanowisko organów celnych w kwestii zaliczenia wypłaconych kierowcom diet do kosztów transportu powiększających wartość celną towaru, skarżący podniósł, iż diety te nie dają się ściśle przyporządkować do czynności polegających na transporcie towarów do granicy państwa. Wskazał, iż dieta jest elementem wynagrodzenia pracownika związanym z czasowym jego pobytem za granicą, nie zaś z wykonywaniem określonych czynności. Oznacza to, według skarżącego, brak racjonalnego uzasadnienia dla doliczania wartości tych diet do wartości celnej towaru.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej Spółki dotyczącego wydania decyzji uznającej za nieprawidłowe zgłoszenie celne w zakresie zadeklarowania zagranicznych kosztów transakcyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie organ celny I instancji nie rozstrzygał w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy celne art. 220 ust. 1 lit. "b" rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny uznać należy za niezasadny. Trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej, że wskazany przepis prawa wspólnotowego nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie, w której przedmiotem weryfikacji było zgłoszenie celne dokonane jeszcze przed dniem 1 maja 2004 r. i do którego w zakresie dotyczącym długu celnego zastosowanie znajdują przepisy obowiązującego przed tą datą Kodeksu celnego z dnia 9 stycznia 1997 r.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, iż zarzut podniesiony w skardze opiera się na twierdzeniu, że wadliwe wskazanie w zgłoszeniu celnym kodu taryfy celnej było następstwem działania organu celnego, które to twierdzenie nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Stosownie do przepisu art. 64 Kodeksu celnego, zgłoszenie celne w formie pisemnej winno zostać złożone przez zgłaszającego na właściwym formularzu, zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą celną. Winno ono być podpisane i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której towar jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów.

Ponadto z przepisu art. 65 ww. Kodeksu wynika, że organ celny obowiązany jest przyjąć niezwłocznie zgłoszenie celne odpowiadające warunkom formalnym, jeżeli jednocześnie przedstawiono towar nim objęty, zaś przyjęcie zgłoszenia celnego przez ten organ powoduje z mocy samego prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba że w sprawie wydana zostanie decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego.

Uznać zatem należy, że zastosowanie w zgłoszeniu celnym właściwego kodu taryfy celnej należy do obowiązków zgłaszającego, bowiem to on powinien być najlepiej zorientowanym co do stanu importowanego towaru, jego fizycznych właściwości i zastosowania. Okoliczność, iż deklarowany przez zgłaszającego kod taryfy celnej nie został zakwestionowany ze strony przyjmującego zgłoszenie organu celnego, nie daje żadnych podstaw do przerzucania na tenże organ odpowiedzialności za wskazanie kodu wadliwego.

Za niezasadny należało również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy celne przepisu art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że do kosztów transportu za granicą, doliczanych do wartości celnej towaru, należą również koszty diet wypłacanych kierowcom skarżącego - bowiem w tym zakresie organ celny I instancji nie kwestionował zadeklarowanych przez importera kosztów transportu za granicą, przyjmując w decyzji wskazane przez importera koszty. Należy przy tym zauważyć, że – wbrew twierdzeniom skargi - zarzutu takiego Spółka nie podnosiła w odwołaniu, a w skardze nie został on w żaden sposób sprecyzowany.

Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, względnie uchybia przepisom postępowania celnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nie zasługującej na uwzględnienie.