Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1144/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] marca 2020 r. (data wpływu: [...] marca 2020 r.) R. S. (dalej też jako "Wnioskodawca" lub "Skarżący") zwrócił się do Prezesa Sądu [...] (zwanego dalej "Prezesem [...]") o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2017 rejestrowanych w repertorium C oraz Co pod symbolem 028. Zaznaczył, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD.

Pismem z [...] kwietnia 2020 r. Prezes [...] wezwał Wnioskodawcę, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 200 r. o dostępie do informacji publicznej (w skrócie "u.d.i.p."), do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej będzie szczególne istotne dla interesu publicznego, w ciągu 7 dni kalendarzowych od otrzymania pisma, pod rygorem wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji.

W odpowiedzi na wezwanie, Wnioskodawca w piśmie z [...] kwietnia 2020 r. (data wpływu: [...] kwietnia 2020 r.) nie zgodził się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji publicznej przetworzonej i podtrzymał w całości swój wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Decyzją z [...] kwietnia 2020 r. (znak sprawy: [...]) Prezes [...], na podstawie art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., odmówił udzielenia wnioskowanej informacji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek złożony przez R. S. dotyczy w istocie informacji prostych, jednakże w obszernym zakresie. W związku z tym podkreślił, że suma informacji prostych staje się informacją przetworzoną, wówczas, gdy ich ilość jest znaczna i wytworzenie informacji objętej wnioskiem wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, że wpływa to negatywnie na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W tym kontekście Prezes [...] wyjaśnił, że w Sądzie [...] sprawy rejestrowane są w systemie informatycznym Sędzia 2. Kategorie rejestracji spraw są na tyle ogólne, że nie pozwalają na wyodrębnienie tych, o które wniósł Wnioskodawca. Jednocześnie system Sędzia 2 nie zawiera całości dokumentów znajdujących się w aktach poszczególnych spraw. Wobec powyższego należałoby dokonać analizy 114 spraw poprzez zbadanie każdej z nich z osobna. Poza tym – jak podkreślił dalej Prezes [...] – część akt została już przekazana do archiwum zakładowego i ich przejrzenie wiązałoby się z oddelegowaniem co najmniej jednego pracownika z każdego wydziału cywilnego do tej czynności, co w obecnie trudnej sytuacji związanej ze stanem epidemii wprowadzonym w związku z koronawirusem SARS-Cov-2 oraz z ograniczoną ilością pracowników w Sądzie może spowodować opóźnienia w czynnościach wykonywanych w bieżących sprawach. Z tych względów Prezes [...] uznał, że R. S. wnosi o udzielenie informacji przetworzonej i pomimo wezwania nie wykazał, aby jej uzyskanie zgodnie z wnioskiem "było szczególne dla interesu publicznego".

W odwołaniu z [...] maja 2020 r. od opisanej decyzji Prezesa [...] Wnioskodawca wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, podkreślając w uzasadnieniu, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych – w tym zwłaszcza wyrokiem WSA w Łodzi z [...] października 2013 r. sygn. akt II SA/Łd [...], zapadłym w sprawie, która dotyczyła 222 orzeczeń wraz z uzasadnieniami – w niniejszej sprawie nie może być mowy o przetworzeniu informacji publicznej.

Decyzją z [...] maja 2020 r. (znak [...]) – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – Prezes Sądu B. (dalej jako "Prezes Sądu B.") utrzymał w mocy decyzję Prezesa [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Prezes [...] prawidłowo ustalił, że w świetle możliwości wyodrębnienia wnioskowanych informacji żądana informacja ma charakter przetworzony Zrealizowanie wniosku wymaga znacznego nakładu środków, a przede wszystkim dodatkowej pracy wielu osób trudnej do pogodzenia z bieżącymi działaniami tego sądu. Bez wątpienia analiza 114 akt spraw konieczna dla zrealizowania wniosku, w tym związana z koniecznością pozyskania akt spraw przekazanych do archiwum zakładowego, wymaga dodatkowej pracy trudnej przy konieczności zapewnienia bieżącej sprawnej pracy sądu. Jednocześnie sam proces anonimizacji wymaga, wbrew sugestiom Wnioskodawcy, znacznego nakładu pracy i czasu. Prezes Sądu B. podkreślił, że przytoczony przez Skarżącego wyrok WSA w Łodzi jest cennym materiałem, ale nie źródłem prawa i nie stanowi podstawy rozstrzygania w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Prezesa Sądu B., R. S. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, powołując się w uzasadnieniu ponownie na wyrok WSA w Łodzi o sygn. akt II SA/Łd [...] i wyrażony w nim pogląd, że anonimizacja 222 orzeczeń z tej samej kategorii (symbol 028) nie stanowi przetworzonej informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu B., reprezentowany przez pełnomocnika, r.pr. M. F., wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] października 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, r.pr. K. B., podkreślił, że Skarżący nadal nie zgadza się z organem, że żądane informacje są informacjami o charakterze przetworzonym. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ dysponuje wnioskowanymi informacjami. W ocenie Skarżącego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, który wskazuje konieczność analizy 114 akt spraw. Skarżący wnioskuje jedynie o udostępnienie wyroków wraz z uzasadnieniami. Czynności organu ograniczyłyby się zatem jedynie do zebrania wyroków wraz z uzasadnieniami oraz ich anonimizacji. Ponadto organ wskazuje, że kategoria rejestracji spraw, o które wniósł Skarżący, jest zbyt ogólna. Tymczasem przecież Skarżący wyraźnie wskazał, o jakie sprawy mu chodzi, a mianowicie o takie zarejestrowane w repertorium C i Co pod symbolem statystycznym 028. Doprawdy ciężko byłoby Skarżącemu wskazać kategorię spraw jeszcze bardziej szczegółowo. W dalszej części pisma pełnomocnik Skarżącego zaznaczył, z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że nawet gdyby przedmiotowe informacje uznać za takie o charakterze przetworzonym, to organ powinien wykazać, że zrealizowanie wniosku Skarżącego faktycznie skutkowałoby znacznym nakładem czasu i pracy, a także spowodowałoby w konsekwencji opóźnienia w czynnościach wykonywanych w bieżących sprawach. Żadnej z powyższych okoliczności organ nie wykazał, ograniczył się jedynie do ogólnych stwierdzeń, które nie są w żaden sposób udowodnione. Skarżący podkreślił, że suma informacji prostych jedynie w przypadku wiążącej się z ich pozyskaniem znacznej wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników może być traktowana jako informacja przetworzona. W niniejszej sprawie w żadnym razie nie mamy z taką sytuacją do czynienia.

W piśmie procesowym z [...] października 2020 r. pełnomocnik Prezesa Sądu B. podtrzymał dotychczasowe wnioski i wywody zawarte w odpowiedzi na skargę. W szczególności podtrzymał dotychczasową kwalifikację wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej oraz wskazał, że udostępnienie informacji w postaci wyroku sądowego oznacza: odnalezienie wyroku w bazie orzeczeń (w odniesieniu do wyroków z lat wcześniejszych odnalezienie akt w archiwum sądu i wyselekcjonowanie orzeczenia po rozłączeniu danych akt), wydrukowanie (bądź skopiowanie) danego orzeczenia, wykonanie dwukrotnie anonimizacji elektronicznie, ręczne jednorazowe dokonanie anonimizacji przez sekretarza sądowego, sprawdzenie i zatwierdzenie przez kierowniku sekretariatu, przekazanie przewodniczącemu wydziału do wydania właściwego zarządzenia i przygotowanie wysyłki. W sprawie będącej przedmiotem skargi całość tych czynności należałoby wykonać 114 razy, bowiem o tyle orzeczeń wnioskuje Skarżący.

Na marginesie pełnomocnik organu zauważył, że Skarżący składa cyklicznie jednobrzmiące wnioski w odniesieniu do tej samej kategorii orzeczeń, obejmując nimi kolejne lata. Skarżący nie jest też jedynym autorem wniosków o informację publiczną, a obsada kadrowa wydziałów pozostaje niezmienna przy rosnącym napływie spraw i konieczności wykonywania czynności z zakresu właściwych postępowań. Realizacja tak obszernych wniosków o dostęp do informacji publicznej w oczywisty sposób wpływa na utrudnienie podstawowej pracy sekretariatów w zakresie funkcji orzeczniczej. Ponadto pełnomocnik Prezesa Sądu B. stwierdził, że działania Skarżącego mają znamiona nadużycia tego prawa, tzn. wykorzystywania go dla celów innych aniżeli troska o dobro publiczne. Sytuacja życiowa Skarżącego (osadzenie w areszcie śledczym) pozwala przypuszczać, że wnioski motywowane są właśnie osobistą sytuacją Skarżącego (w rep. C pod symbolem 028 rejestrowane są sprawy o odszkodowania / zadośćuczynienia przeciwko zakładom karnym).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).

Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z [...].03.2008 r., I OSK [...]; z [...].04.2008 r., II GSK [...]; z [...].10.2010 r., I OSK [...]; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA") – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Stosownie do art. 21 in principio ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm.; w skrócie "u.d.i.p.") przepisy p.p.s.a. stosuje się także do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej.

Dokonując tak unormowanej kontroli zaskarżonej decyzji Prezesa Sądu B. z [...] maja 2020 r. (znak [...]) – utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Sądu [...] z [...] kwietnia 2020 r. (znak sprawy: [...]) o odmowie udostępnienia informacji publicznej – Sąd doszedł do przekonania, że skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący wnioskiem z [...] marca 2020 r. zwrócił się do Prezesa Sądu [...] o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w tym sądzie w 2017 r., zarejestrowanych w repertorium C oraz Co pod symbolem statystycznym 028.

W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że żądanie Skarżącego dotyczyło informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 tej ustawy: "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". Taką informację stanowi w szczególności treść wyroków (szerzej: orzeczeń) sądowych, co wynika jasno z przykładowego wyliczenia rodzajów informacji publicznej zamieszczonego przez ustawodawcę w art. 6 u.d.i.p. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: "treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu".

Kwestią sporną w okolicznościach kontrolowanej sprawy jest to, czy organy obu instancji (tj. Prezes [...] i Prezes Sądu B.), odmawiając Skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, zasadnie uznały, że zakres żądanych przezeń informacji prostych (wyroków [...] z uzasadnieniami) powoduje, że jego wniosek dotyczy już w istocie informacji publicznej przetworzonej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej – czyli, innymi słowy, prawo dostępu do informacji publicznej (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.) – obejmuje m.in. uprawnienia do "uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego". Cytowana regulacja dotycząca informacji przetworzonej stanowi wyjątek od zasady statuowanej w art. 2 ust. 2 u.d.i.p., w myśl której od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.

Przywołane przepisy dają podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii informacji publicznej: (i) wyraźnie wzmiankowanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. "informacji przetworzonej" oraz (ii) konstruowanej niejako w opozycji do niej, "informacji prostej". Tylko udostępnienie informacji publicznej należącej do pierwszej z wymienionych kategorii zostało uwarunkowane przez ustawodawcę dodatkowym kryterium – wykazania istotności dla interesu publicznego w jej uzyskaniu przez wnioskodawcę. Natomiast dostęp do informacji prostej pozostaje nieskrępowany w tym sensie, że podlega ogólnej regule z cytowanego wyżej art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

Choć ustawodawca posłużył się w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. terminem "informacja przetworzona", to go nie zdefiniował ani nawet bliżej nie określił. A termin "informacja prosta" w u.d.i.p. w ogóle się nie występuje.

W związku z tym należy wyjaśnić – w ślad za rozważaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] marca 2018 r. o sygn. akt I OSK [...] (CBOSA) – że "informacja prosta" może być definiowana w sposób negatywny, jako informacja, która nie wymaga przetworzenia (zob. P. Sitniewski, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2011, s. 55). Każda informacja prosta nie jest zatem informacją przetworzoną i odwrotnie: informacja przetworzona nie jest informacją prostą. Wadą definicji negatywnej jest fakt, że nie oddaje ona istoty tego rodzaju informacji. Dlatego też, poszukując pozytywnej definicji informacji prostej, można uznać, że taką informacją jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (zob. wyrok NSA z [...].12.2013 r., I OSK [...], CBOSA). Informacja prosta to taka, która jest już w posiadaniu zobowiązanego i może zostać od razu udzielona wnioskodawcy, a jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań) nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną poprzez proces przekształcenia, a zatem udostępnienie informacji prostej nie wiąże się z koniecznością wykonania pewnych dodatkowych, ponadprzeciętnych czynności, które z informacji prostych tworzyłyby nową informację. Informacja prosta może być udostępniona od razu w formie, w jakiej jest w posiadaniu zobowiązanego, albo też może być udostępniona wtedy, gdy po pewnych zwykłych, niewymagających większego wysiłku czynnościach może zostać udostępniona. Czynności takie nie powodują powstania nowej informacji, lecz tylko stanowią pewne jej "obrobienie", tak aby mogła zostać udostępniona wnioskodawcy.

Natomiast na pojęcie "informacji przetworzonej" składają się dwa elementy. Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (zob. wyrok WSA z [...].09.2009 r., II SA/Wa [...], CBOSA; podobnie wyroki NSA: z [...].10.2008 r., I OSK [...]; z [...].06.2013 r., I OSK [...] – CBOSA). Przetworzenie informacji wymaga więc dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (zob. wyrok NSA z [...].03.2013 r., I OSK [...], CBOSA). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (zob. wyrok NSA z [...].09.2013 r., I OSK [...], CBOSA). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Nie będą więc informacją przetworzoną dokumenty, analizy albo opinie sporządzane przez zobowiązanego lub dla jego potrzeb, które zostały wytworzone w związku z jego bieżącą działalnością albo analizy dla potrzeb statystycznych. Takie dokumenty już istnieją i ich ujawnienie nie wymaga stworzenia nowej informacji (zob. wyrok NSA z [...].03.2018 r., I OSK [...], CBOSA).

W judykaturze wskazuje się na praktyczną trudność z wytyczeniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie spotyka się w orzecznictwie dwa odmienne poglądy.

Zgodnie z pierwszym – tracącym, jak się wydaje, już na aktualności – nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych z wielu dokumentów, jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z [...].03.2013 r., I OSK [...], CBOSA), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z [...].09.2012 r., I OSK [...], CBOSA). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną.

W tym nurcie orzeczniczym – którego Sąd w niniejszym składzie nie podziela – mieści się, przywoływany przez Skarżącego, wyrok WSA w Łodzi z [...] października 2013 r. o sygn. akt II SA/Łd [...], w którym stwierdzono, że: "Nie można zatem za każdym razem, gdy tylko określony podmiot zwróci się o udostępnienie pewnej większej sumy informacji prostych, traktować tego żądania, jako żądania udostępnienia informacji przetworzonej i uzależniać jej udostępnienie od wykazania interesu publicznego, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie".

Z kolei drugi pogląd reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie – obecnie już raczej dominujący – wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z [...].10.2011 r., I OSK [...], CBOSA; podobnie wyrok NSA z [...].05.2012 r., I OSK [...], CBOSA). W referowanym tu nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z [...].08.2011 r., I OSK [...]; z [...].04.2012 r., I OSK [...]; z [...].03.2015 r., I OSK [...]; z [...].08.2015 r., I OSK [...]; z [...].11.2016 r., I OSK [...]; z [...].04.2017 r., I OSK [...]; z [...].03.2018 r., I OSK [...]; z [...].03.2018 r., I OSK [...] – CBOSA).

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela drugi z wyżej zreferowanych poglądów.

Ponadto Sąd podziela i to stanowisko judykatury, zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA z [...].10.2020 r., II SA/Łd [...], CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały wnioskowaną przez Skarżącego informację do kategorii informacji przetworzonych. Prawdą jest, że samo udostępnienie odpisu wyroku, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji, stanowi zasadniczo udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Jednakże sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację, w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania. Jak wskazano powyżej, dokonanie takiej analizy i podjęcie szeregu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych stanowi już patrząc całościowo – udostępnienie informacji przetworzonej (por. wyrok WSA z [...].10.2020 r., IV SA/Po [...], CBOSA).

Istotne znaczenie dla wyrażenia takiej oceny w kontrolowanej sprawie miała przy tym okoliczność znana Sądowi z urzędu – na którą zwrócił także uwagę pełnomocnik Prezesa Sądu B. w piśmie procesowym z [...] października 2020 r. – że analizowany tu wniosek Skarżącego z [...] marca 2020 r. nie był jedynym takim jego wnioskiem skierowanym do Prezesa [...], lecz że Skarżący sukcesywnie występuje z analogicznymi wnioskami obejmującymi kolejne lata kalendarzowe. W szczególności Sądowi w niniejszym składzie wiadomym jest z urzędu, że tylko w roku 2020 zawisły przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu następujące 4 sprawy ze skarg R. S. na same tylko odmowy udostępnienia przez Prezesa [...] informacji publicznej w postaci kopii wyroków (z uzasadnieniami) wydanych w kolejnych latach z okresu 2016–2019, rejestrowanych w repertorium C i Co pod symbolem 028:

- sprawa o sygn. akt IV SA/Po [...] – dotycząca ww. wyroków wydanych w roku 2016 (liczba takich spraw w tym roku według Prezesa [...]: 116) – zakończona nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z [...] października 2020 r. oddalającym skargę R. S.;

- niniejsza sprawa o sygn. akt IV SA/Po [...] – dotycząca ww. wyroków wydanych w roku 2017 (liczba takich spraw w tym roku według Prezesa [...]: 114) – zakończona niniejszym, nieprawomocnym wyrokiem oddalającym skargę R. S.;

- sprawa o sygn. akt IV SA/Po [...] – dotycząca ww. wyroków wydanych w roku 2018 – sprawa w toku;

- sprawa o sygn. akt IV SA/Po [...] – dotycząca ww. wyroków wydanych w roku 2019 (liczba takich spraw w tym roku według Prezesa [...]: 141) – sprawa w toku.

Poza tym Sądowi wiadomym jest z urzędu, że wcześniej Skarżący obejmował jednym wnioskiem kilka kolejnych lat. Przykładowo w sprawach zakończonych nw. prawomocnymi, oddalającymi skargi R. S., wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu:

- z [...] grudnia 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] – Skarżący żądał, jednym wnioskiem, udostępnienia kopii wyroków (z uzasadnieniami) z lat 2010–2014 (zapadłych w sprawach rejestrowanych w [...] w P. w rep. C pod symbolami 057 i 058 – w liczbie ok. 200 wyroków);

- z [...] marca 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] – Skarżący żądał, jednym wnioskiem, udostępnienia kopii wyroków (z uzasadnieniami) z lat 2010–2014 (zapadłych w sprawach rejestrowanych w [...] w P. w rep. C pod symbolem 045 – w liczbie ok. 296 wyroków).

W związku z tym można zasadnie domniemywać, że Skarżący, spotkawszy się z odmową realizacji ww. wniosków obejmujących jednorazowo kilka kolejnych lat – z tą argumentacją, że z uwagi na zakres takiego wniosku i związaną z tym znaczną czaso- i pracochłonność potrzebną do jego realizacji, żądanie zostało ocenione jako dotyczące informacji przetworzonej – Skarżący postanowił zastosować swoistą "taktykę salami" (ang. salami slicing) i zaczął składać wnioski dotyczące wprawdzie pojedynczych lat, ale łącznie obejmujących i tak całe kilkuletnie okresy.

Co więcej, w sposób uprawniony można domniemywać, że wobec pojawiających się odmów realizacji także takich, "jednorocznych" wniosków (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po [...]), Skarżący, na podobnej zasadzie (ww. salami slicing) może chcieć dalej (intensywniej) "rozdrabniać" swoje żądania udostępnienia wyroków [...] z wielu lat – na jeszcze liczniejsze wnioski, obejmujące coraz krótsze okresy (już nie roczne, ale np. półroczne, kwartalne, albo nawet miesięczne).

Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał, że nie może bez znaczenia dla oceny charakteru żądanej przez Skarżącego informacji publicznej pozostawać fakt, że rozpatrywany w kontrolowanej sprawie jego wniosek z [...] marca 2020 r. stanowi w istocie tylko element znacznie obszerniejszego żądania, kierowanego do Prezesa [...], a obejmującego wyroki jednej kategorii (tu: rejestrowane w rep. C i Co o symbolu statystycznym 028) zapadłe w [...] w P. w okresie wielu lat (tu: co najmniej w latach 2016–2019).

W konsekwencji należało podzielić stanowisko organów obu instancji, że Skarżący wnioskował w rzeczywistości o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, nie zaś informacji prostej.

Ubocznie godzi się zauważyć, że takie stanowisko zajmował też Naczelny Sąd Administracyjny w licznych, analogicznych sprawach ze skarg R. S. na odmowy udostępnienia informacji publicznej (por. np. wyroki NSA: z [...].10.2016 r., I OSK [...]; z [...].11.2016 r., I OSK [...], I OSK [...] i I OSK [...]; z [...].12.2017 r., I OSK [...]; z [...].11.2018 r., I OSK [...] i I OSK [...] – dostępne w CBOSA).

Dlatego też trzeba stwierdzić, że organ (Prezes [...]) słusznie wezwał R. S. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, która uzasadniałaby udostępnienie mu wnioskowanych informacji – jak tego wymaga art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p. Zarazem jest poza sporem, że Skarżący istnienia takiej przesłanki nie wykazał, a jedynie podtrzymał swoje stanowisko co do charakteru (nie-przetworzonego) żądanej informacji.

W rezultacie Prezes [...], jako organ I instancji, zasadnie odmówił R. S. udostępnienia wnioskowanych informacji, a Prezes Sądu B., występując w roli organu odwoławczego, prawidłowo tę odmowną decyzję utrzymał w mocy.

Odnosząc się do zarzutu wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji – w tym braku szczegółowego wskazania zakresu nakładów, jakie musi organ ponieść, ich czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, konkretnej ilości koniecznych do przeanalizowania i zanonimizowania dokumentów, czy też innego rodzaju okoliczności mogących zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań – Sąd stwierdza, że dostrzega wadliwą ogólnikowość i lakoniczność uzasadnienia decyzji w tym zakresie. Jednak mając na względzie wcześniej podniesione okoliczności – wiążące się zwłaszcza ze znanymi Sądowi z urzędu ww. faktami wystąpienia przez Skarżącego do organu I instancji z identycznymi wnioskami o udostępnienie tożsamych informacji za kolejne 4 lata kalendarzowe – Sąd uznał, że wady te, o charakterze procesowym, nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo bowiem, słusznie wytkniętej, pewnej ogólnikowości i lakoniczności uzasadniania zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że konieczność przejrzenia akt i orzeczeń oraz ich anonimizacja za cały ten okres wiązałaby się z koniecznością poniesienia znacznego nakładu pracy, a przez swą czaso- i pracochłonność mogłaby prowadzić do istotnych zakłóceń lub utrudnień w bieżącym funkcjonowaniu administracji sądowej.

Reasumując, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że żądana przez Skarżącego informacja publiczna, z uwagi na jej zakres przedmiotowy i czasowy, miała w istocie charakter informacji przetworzonej, a Skarżący nie wykazał – pomimo wezwania go przez organ – istnienia wymaganego interesu publicznego, który uzasadniałby udzielenie żądanej informacji.

Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.

Rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu pełnomocnika Skarżącego za zastępstwo prawne wykonane przezeń na zasadzie prawa pomocy pozostawiono referendarzowi sądowemu, stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.