Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 415/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51-52
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak sprawy: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") – działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98: poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") – umorzył z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę na nieruchomości przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że pozwolenie na budowę zostało udzielone D. A. B. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. i przeniesione na rzecz K. M. B. decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. (znak: [...]). Zatwierdzony projekt budowlany przewidywał budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznym dziedzińcem (atrium). W trakcie kontroli przeprowadzonej [...] kwietnia 2009 r. stwierdzono wykonywanie nie przewidzianych w tym projekcie ścian w części działki nie przewidzianej pod zabudowę (atrium) oraz wykonywanie w tejże części stalowej konstrukcji dachu. W związku z powyższym dnia [...] czerwca 2009 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę, a następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. wstrzymał roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; dalej: "Prawo budowlane", w skrócie "p.b."). Postanowieniem z tej samej daty organ I instancji zawiesił postępowanie, wzywając jednocześnie właścicielkę budynku, K. B., do wystąpienia do Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta") z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Odmowna decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2010 r. w tej sprawie została przez wnioskodawczynię zaskarżona. Dnia 18 sierpnia 2011 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", zatwierdzony uchwałą Rady Miasta [...] zgodnie z którym przedmiotowa działka znalazła się na terenie objętym tym planem i oznaczonym symbolem 10 MN, tj. z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną. Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. PINB podjął zawieszone postępowanie. W toku ponownych czynności kontrolnych w dniu[...] grudnia 2011 r. stwierdzono, że w międzyczasie budowa została zakończona i budynek jest w całości użytkowany dla potrzeb świadczenia usług medycznych. Została zabudowana cała powierzchnia działki, w tym wewnętrzny dziedziniec (atrium).

W oparciu o te ustalenia organ I instancji zważył, że zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 2, 6 i 7 p.b. odstępstwa od pozwolenia na budowę dotyczące powierzchni zabudowy, kubatury, zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu są odstępstwami istotnymi w rozumieniu Prawa budowlanego. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W braku takiej decyzji organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Takie postanowienie traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo art. 51 ust. 1 p.b. PINB wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w związku z upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych niemożliwe stało się wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b., co skutkowało koniecznością umorzenia prowadzonego dotąd postępowania. Nadto zaznaczył, że umorzenie postępowania nie może być utożsamiane z zalegalizowaniem samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości. Umorzenie to jest jedynie rezultatem zaistnienia przesłanki o ściśle proceduralnym charakterze – niemożności wydania decyzji z art. 51 ust. 1 p.b. Sprawa istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę zostanie zaś załatwiona w odrębnym postępowaniu administracyjnym, które zostanie wszczęte niezwłocznie po uostatecznieniu się niniejszej decyzji.

Od opisanej decyzji PINB odwołanie jednym pismem (z dnia 08 marca 2012 r.) złożyli K. B. (dalej: "Zainteresowana") i [...] sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i wydanie decyzji o odmowie nałożenia obowiązków. Pełnomocnik odwołujących się zastrzegł, że zarzuty i ich uzasadnienie przedstawi w odrębnym piśmie. Ponadto wyjaśnił, że reprezentowana przezeń Spółka stała się właścicielem przedmiotowej nieruchomości i z tego względu posiada interes prawny do udziału w postępowaniu jako strona.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 § 1 k.p.a. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji zaznaczył, że decyzja ta odnosi się jedynie do odwołania Spółki, natomiast odwołanie K. B., która w dniu wydania decyzji nie była już właścicielką przedmiotowej nieruchomości, zostanie rozpatrzone odrębnie. Wyjaśnił, że z prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej wynika, iż na mocy umowy przewłaszczenia nieruchomości celem zabezpieczenia zwrotu pożyczki z dnia [...] lutego 2012 r. przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Spółki. Tymczasem zaskarżona decyzja PINB, wydana w dniu[...] lutego 2012 r., została doręczona poprzedniemu właścicielowi, K. B., które to naruszenie przepisów prawa w ocenie WWINB – wobec faktu złożenia przez Spółkę odwołania – nie dawało jednak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Dalej organ odwoławczy z powołaniem się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że skoro organ I instancji po wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych oraz nakazaniu zabezpieczenia terenu przed dostępem osób trzecich, w terminie 2 miesięcy nie wydał decyzji na podstawie art. 51 p.b., zasadne jest umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Jednocześnie podzielił stanowisko PINB, że umorzenie tego postępowania nie może być utożsamiane z "zalegalizowaniem" samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości, lecz że sprawa ta musi zostać załatwiona co do istoty nową decyzją administracyjną wydaną w odrębnym postępowaniu.

Pismem z dnia 03 kwietnia 2012 r. pełnomocnik odwołujących się uzupełnił odwołanie, jednak pismo to zostało sporządzone i wpłynęło do organu odwoławczego dzień po wydaniu decyzji przez ten organ.

Na opisaną wyżej decyzję WWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Z powołaniem się na zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego, tj.:

a) art. 36a ust. 1, 3 i 6 p.b. – poprzez uznanie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowego budynku za istotne, podczas gdy projektant dokonał kwalifikacji odstępstw jako nieistotne;

b) art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. – poprzez niewydanie decyzji o odmowie nałożenia obowiązków;

2) naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 105 k.p.a. – poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji PINB o umorzeniu postępowania w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę na przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy w niniejszej sprawie istniały podstawy do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i wydania decyzji o odmowie nałożenia obowiązków;

b) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. – poprzez niezawiadomienie pełnomocnika Spółki i Zainteresowanej o zakończeniu postępowania odwoławczego i prawie zapoznania się z aktami sprawy pomimo, iż pełnomocnik ten zamierzał wnieść swoje uwagi i kolejne wnioski dowodowe;

c) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 1 i art. 52 p.b., art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez niezapewnienie Zainteresowanej udziału w postępowaniu odwoławczym, podczas gdy ma ona, jako inwestor budowy budynku na przedmiotowej nieruchomości i osoba posiadająca roszczenie o przeniesienie własności tej nieruchomości, interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu jako strona

– Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że trafnie strona skarżąca zwróciła uwagę na wadliwość działania organu odwoławczego związaną z niezapewnieniem Zainteresowanej udziału w postępowaniu odwoławczym. Jednakże, w ocenie Sądu, wadliwość ta wyrażała się nie tyle w samym niezapewnieniu udziału tej osoby w postępowaniu, co w przedwczesnym uznaniu, że w związku ze zbyciem przedmiotowej nieruchomości Zainteresowana utraciła przymiot strony w toczącym się z dotychczas z jej udziałem postępowaniu administracyjnym w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę na przedmiotowej nieruchomości. Kwestia ta była przedmiotem szczegółowych rozważań tut. Sądu w zawisłej pod sygn. akt IV SA/Po 428/12 (i rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r.) sprawie ze skargi K. B. na decyzję WWINB o umorzeniu postępowania odwoławczego zapadłą po – zapowiedzianym w uzasadnieniu zaskarżonej tu decyzji WWINB – odrębnym rozpatrzeniu odwołania Zainteresowanej od decyzji PINB nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.

Nawiązując do ustaleń i oceny prawnej wyrażonych w przywołanym wyżej wyroku tut. Sądu o sygn. IV SA/Po 428/12 należy wskazać, że wszczęte z urzędu przez organ I instancji i umorzone ww. decyzją PINB nr [...] postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę było – jak zasadnie przyjął organ I instancji – postępowaniem administracyjnym prowadzonym w oparciu o procedurę "legalizacyjną" określoną w art. 50 i art. 51 p.b., w toku którego doszło do wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. Przepisy Prawa budowlanego nie określają wyraźnie kręgu stron takiego postępowania, jednak treść art. 52 p.b. daje asumpt do wniosku, że każdy z wymienionych w tym przepisie podmiotów (tj. inwestor, właściciel oraz zarządca obiektu budowlanego) – jako potencjalny adresat decyzji wydawanej na podstawie m.in. art. 51 ust. 1 p.b. – powinien mieć zapewniony udział w charakterze strony w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej decyzji, i to bez względu na to, czy finalnie organ do niego decyzję tę skieruje, czy też nie. W tym ujęciu w postępowaniu zmierzającym do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 52 p.b., każdy ze wskazanych w tym przepisie podmiotów, w tym w szczególności inwestor, winien być postrzegany jako podmiot, czyjego obowiązku dotyczy postępowanie w rozumieniu art. 28 k.p.a., a w konsekwencji posiadać przymiot strony w takim postępowaniu. W świetle powyższych uwag podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii, czy Zainteresowana, pomimo zbycia przedmiotowej nieruchomości, nie utraciła przymiotu strony postępowania, miało ustalenie, czy nadal zachowała status inwestora budowy prowadzonej na tej nieruchomości. Organ II instancji, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., okoliczności tej nie wyjaśnił, a w szczególności nie ustalił, czy doszło do przeniesienia pozwolenia na budowę – które dotychczas jako inwestora legitymowało K. B. – na Spółkę, względnie na inny podmiot. Samo zbycie nieruchomości nie powoduje automatycznie utraty statusu inwestora, gdyż ten nie jest zarezerwowany tylko dla właściciela zabudowywanego gruntu. Wobec powyższego należało stwierdzić, że organ II instancji poprzestając na ustaleniu, iż Zainteresowana przestała być właścicielem przedmiotowej nieruchomości, bez jednoczesnego wyjaśnienia czy w ślad za tym utraciła status inwestora budowy prowadzonej na tej nieruchomości, co najmniej przedwcześnie uznał, że nie posiada ona przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym (zob. szerzej: uzasadnienie wyroku o sygn. IV SA/Po 428/12).

Powyższe uchybienie stanowiło dostateczną podstawę do uchylenia w niniejszej sprawie zaskarżonej decyzji WWINB, albowiem w świetle art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest zobligowany uchylić kontrolowaną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiony w skardze przez pełnomocnika Spółki i Zainteresowanej zarzut bezpodstawnego pozbawienia Zainteresowanej możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym w charakterze strony, musiał zostać uwzględniony, wobec niedostatecznego wyjaśnienia tej kwestii przez organ II instancji. W przeciwnym razie doszłoby bowiem do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji WWINB obarczonej istotnym ryzykiem wadliwości mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu"). Dodatkowo należy podnieść, że pozostawienie zaskarżonej decyzji WWINB w obrocie uniemożliwiłoby merytoryczne rozpatrzenie odwołania Zainteresowanej, do czego powinno dojść w przypadku ewentualnego ustalenia przez organ II instancji, że pomimo zbycia nieruchomości zachowała ona jednak przymiot strony postępowania. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, w przypadku wielości stron postępowania merytoryczne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji ostatecznej po rozpatrzeniu odwołania jednej tylko strony zamyka drogę do rozpatrzenia pozostałych odwołań, gdyż każda następna decyzja podjęta później w odniesieniu do odwołań pozostałych stron byłaby kolejną decyzją ostateczną w tej samej sprawie, a więc decyzją dotkniętą wadą nieważności opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por.: wyrok NSA z 19.02.1999 r., I SA/Gd 737/97, LEX nr 38675; wyroki WSA z 01.07.2008 r., III SA/Lu 68/08 oraz z 02.12.2008 r., II SA/Rz 502/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na uwzględnienie nie zasługują natomiast pozostałe zarzuty skargi.

Przede wszystkim chybiony jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji PINB o umorzeniu postępowania w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę na przedmiotowej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom skargi organy obu instancji trafnie przyjęły, że upływ dwumiesięcznego terminu od dnia wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z art. 50 ust. 1 p.b. bez wydania jednej z decyzji przewidzianych w art. 51 p.b. – co w niniejszej sprawie jest okolicznością bezsporną – uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego, w którym zapadło ww. postanowienie. Taki wniosek wynika już z zestawienia treści art. 51 ust. 1 oraz art. 50 ust. 4 p.b. Pierwszy z przywołanych przepisów wskazuje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót powinna zostać wydana jedna z decyzji wymienionych w pkt 1–3 tego przepisu, w szczególności – w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i przedstawienia w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz, w razie potrzeby, wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.). Z kolei w myśl art. 50 ust. 4 p.b. postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo art. 51 ust. 1 p.b. Pogląd, że wzmiankowana wyżej utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w wyniku bezskutecznego upływu dwumiesięcznego terminu do wydania decyzji na podstawie art. 51 p.b. stanowi podstawę do umorzenia postępowania (art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i 4 p.b.) jest przyjmowany zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie (zob. Z. Niewiadomski [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009, art. 50, Nb 4, oraz tam powołane orzecznictwo SN i NSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela.

W świetle powyższych uwag niezasadnym jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez niewydanie decyzji o odmowie nałożenia obowiązków, gdyż – jak to już wyżej wskazano – bezskuteczny upływ dwumiesięcznego terminu z art. 50 ust. 4 p.b. uniemożliwia wydanie w tym postępowaniu jakiejkolwiek decyzji merytorycznej wynikającej z art. 51 p.b.

Z kolei zarzut naruszenia art. 36a ust. 1, 3 i 6 p.b. poprzez uznanie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowego budynku za istotne, podczas gdy projektant dokonał kwalifikacji odstępstw jako nieistotne, nie mógł odnieść skutku w niniejszym postępowaniu już z tego względu, że wystąpienie wskazanej wyżej przesłanki umorzenia postępowania uniemożliwiło organom administracji merytoryczne orzekanie w sprawie, a tym samym i rozpatrzenie tego, odnoszącego się wszak do istoty sprawy (w znaczeniu materialnoprawnym), zarzutu. Winien on natomiast zostać rozpatrzony w odrębnym, zapowiedzianym przez organy administracji w uzasadnieniach decyzji obu instancji, postępowaniu "legalizacyjnym" dotyczącym przedmiotowego budynku.

Wobec dokonanego niniejszym wyrokiem uchylenia zaskarżonej decyzji traci na doniosłości ostatni z zarzutów skargi – naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. poprzez niezawiadomienie pełnomocnika Spółki i Zainteresowanej o zakończeniu postępowania odwoławczego i prawie zapoznania się z aktami sprawy – gdyż zapadłe rozstrzygnięcie umożliwi stronie skarżącej zgłoszenie uwag i wniosków dowodowych. Dlatego jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że jakkolwiek analiza akt administracyjnych sprawy potwierdziła wystąpienie zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, to jednak pełnomocnik Skarżącej nie wykazał, aby miało ono jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie sprecyzował, jakie to relewantne uwagi i wnioski zamierzał zgłosić. Stąd zarzut ten wymyka się ocenie Sądu. Zarazem trudno uznać za należycie staranne działanie zawodowego pełnomocnika, który blisko miesiąc zwleka z zapowiedzianym uzupełnieniem odwołania o merytoryczne zarzuty i ich uzasadnienie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu (500 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżącą radcy prawnego ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) w wysokości 240 zł, a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla ww. pełnomocnika (17 zł) – łącznie 757 zł. Sąd odstąpił od orzekania na podstawie art. 152 p.p.s.a. w przedmiocie wykonalności aktu, gdyż zaskarżona decyzja, jako utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji umarzające postępowanie w sprawie, ze swej istoty nie podlega wykonaniu w rozumieniu tego przepisu.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni sformułowane wyżej uwagi, poglądy i wytyczne. Przede wszystkim wyjaśni, czy Zainteresowana, pomimo przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości, zachowała status inwestora w odniesieniu do prowadzonej na tej nieruchomości budowy, a tym samym – przymiot strony postępowania. Stosownie do wyników tych ustaleń podejmie dalsze czynności procesowe. W szczególności w przypadku uznania Zainteresowanej za stronę postępowania rozpatrzy merytorycznie – i rozstrzygnie jedną decyzją administracyjną – odwołania obu stron (tj. Spółki i Zainteresowanej), uzupełnione pismem z dnia 03 kwietnia 2012 r., zapewniając uprzednio stronom możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

ja