Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 367/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 83 art. 87
journal: Dz.U. 2001 nr 75 poz 802
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny - t.j.
journal: Dz.U. 2001 nr 34 poz 396
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty  przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi "E" Spółki z o.o. z/s w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie kwoty długu celnego oraz określenia podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszeń celnych SAD o numerach: [...] złożonych przez E. Spółkę

z o.o. z siedzibą w S., za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotami określonymi w decyzji, a kwotami podatku obliczonymi w ww. zgłoszeniach celnych.

W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że Spółka na podstawie dokumentów SAD zgłosiła w dniach od 2 października 2001 r. do 27 grudnia 2001 r. do procedury dopuszczenia do obrotu m.in. radiotelefony ICOM. Wartość celna radiotelefonów została określona w oparciu o cenę wynikającą z załączonych do zgłoszenia faktur, powiększoną

o koszty transportu towaru. Do importowanego towaru Spółka zastosowała zerową stawkę celną wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396), gdyż Spółka na mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] Nr [...] dysponowała pozwoleniem na przywóz określonych towarów w ramach kontyngentu. Organ uznał ww. zgłoszenia celne za nieprawidłowe i zastosował stawkę celną konwencyjną

w wysokości 5% ad valorem oraz określił dług celny i podatek VAT w nowej, prawidłowej kwocie. Według organu, Spółka nie dopełniła warunku wymaganego dla objęcia radiotelefonów procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej

w ramach przyznanego kontyngentu, gdyż nie wykorzystała towaru zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 października

2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych.

W wyniku złożonego przez Spółkę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na przepisy art. 70, art. 83 i art. 87 Kodeksu celnego organ ten stwierdził, że podjęte przez organ I instancji czynności w zakresie weryfikacji zgłoszeń celnych SAD złożonych przez Spółkę, miały charakter kontroli postimportowej. Celem tej kontroli było ustalenie, czy radiotelefony objęte tymi zgłoszeniami zostały wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem, tj., czy Spółka dopełniła warunku wymaganego dla objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem preferencyjnej, zerowej stawki celnej w ramach przyznanego kontyngentu. Według organu, przedmiotem zgłoszenia celnego w ramach kontyngentu ustalonego rozporządzeniem mogły być jedynie urządzenia nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej, co wynika z pisma Ministerstwa Gospodarki i Pracy z dnia 17 czerwca 2004 r. Nr DPH/III/EM/e1 elektronika-538/04/3288z, zgodnie z treścią którego, w ramach omawianego kontyngentu nie powinny być importowane gotowe urządzenia, które stanowią same w sobie osobną jednostkę; nie dla potrzeb przemysłu telekomunikacyjnego, dopuszczalny zaś mógłby być jedynie import urządzeń, które nie są produkowane w kraju i są niezbędne, np. do montażu nowoczesnych central telefonicznych produkowanych w kraju, zaimportowanych bezpośrednio przez producenta urządzeń telekomunikacyjnych lub podmiot, który dokonał takiego importu na zlecenie takiego producenta.

Jak wynika z dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odwoławczy uznał, że przedłożone przez Spółkę w toku postępowania oświadczenie z dnia 10 października

2004 r., założenia techniczno-organizacyjne sieci radiotelefonicznej w paśmie 400 MHz użyłkowanej przez P. Spółkę z o.o., listy referencyjne uzyskane przez Spółkę na przestrzeni wielu lat od różnych firm i instytucji, a także informacje o rozchodach towarów, nie potwierdzają sposobu wykorzystania przedmiotowych radiotelefonów. Według organu, brak jednoznacznego udokumentowania wykorzystania radiotelefonów będących przedmiotem tego postępowania (osób, firm którym zostały odsprzedane, lub wskazania jaka konkretna sieć końcowa, bazowa, retransmisyjna została prze Spółkę stworzona) uniemożliwia ocenę, czy towar został wykorzystany zgodnie z jego przeznaczeniem, tj. dla potrzeb przemysłu telekomunikacyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zarzuciła organom celnym naruszenie:

1) art. 13 § 1, art. 23 § 1, art. 83 § 3, art. 85 § 1, art. 212 § 1 pkt 2, § 2, § 3 oraz art. 14 § 3 pkt 2, pkt 3a-3 e ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75,

poz. 802 ze zm.,

2) art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 4c ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.),

3) § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396) poprzez przyjęcie, że towary objęte zgłoszeniami celnymi wprowadzone na polski obszar celny w ramach kontyngentu ustanowionego na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów nie zostały wykorzystane zgodnie z celem ustanowienia tego kontyngentu, w związku z czym do tych towarów nie ma zastosowania obniżona zerowa stawka celna, co skutkuje z kolei koniecznością ustalenia podatku od towarów i usług w wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji,

4) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie, że pomimo uzyskania przez Spółkę decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...], wykorzystanie sprowadzonych towarów jest niezgodna z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone

z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego,

5) art. 125 § 1 w zw. z art. 139 § 1 oraz w zw. z art. 140 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez nieuzasadnione przedłużenie postępowania o ponad jeden miesiąc od dnia jego wszczęcia, bez podania skarżącej przyczyny niedotrzymania terminu i wskazania nowego terminu.

W obszernym uzasadnieniu skargi ponowiono argumentację wyrażoną w odwołaniu, a mianowicie, że Spółka uzyskała od Ministra Gospodarki zgodę na import przedmiotowych radiotelefonów w ramach kontyngentu taryfowego i w związku z tym spełnione zostały wszystkie warunki określone w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki. Według Spółki, użyte przez organ odwoławczy wyrażenie "dla przemysłu telekomunikacyjnego" należy interpretować szeroko, obejmując nim również podmioty, które w ramach prowadzonej działalności gospodarczej niekoniecznie dokonują wytwarzania określonych produktów

w tradycyjnym tego słowa znaczeniu, ale również, tworząc zaawansowane technologicznie systemy telekomunikacyjne, doprowadzają w efekcie do powstania produktu w postaci określonego systemu łączności odpowiednio zestrojonego i złożonego z wielu różnych elementów. Niezależnie od powyższego, Spółka podniosła, iż żaden przepis prawa nie nakładał obowiązku wykorzystania sprowadzonych w ramach kontyngentu towarów jedynie dla potrzeb przemysłu telekomunikacyjnego. W konkluzji skargi, Spółka zarzuciła organom celnym nieprzeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby na prawidłową ocenę stanu faktycznego w sprawie, tj. niedokonanie wizji lokalnej firmy w celu faktycznego ustalenia, jaką działalność prowadzi skarżąca, niepowołanie się na opinię niezależnego eksperta dotyczącą technicznych możliwości wykorzystania radiotelefonów, niepoczynienie starań o przeanalizowanie charakteru ani końcowych, ani pośrednich odbiorców urządzeń będących przedmiotem postępowania.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 3 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 58/06 nie podzielił podstawowego zarzutu

skargi, że organy celne bezpodstawnie prowadziły postępowanie w celu ustalenia,

czy zaimportowane przez Spółkę radiotelefony zostały wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, tj. dla przemysłu telekomunikacyjnego, skoro Spółka posiadała pozwolenie na przywóz tych towarów w ramach kontyngentu taryfowego. Sąd uznał za prawidłowy wywód organu dotyczący organów uprawnionych do kontroli sposobu wykorzystania urządzeń po dopuszczeniu ich do obrotu w ramach kontroli postimportowej. W ocenie Sądu, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 października 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych i załącznik zawierający wykaz towarów, dla których ustanowiono zerowe stawki celne, wskazują, iż kontyngent wprowadzono tylko i wyłącznie dla potrzeb przemysłu telekomunikacyjnego, a towary objęte tym kontyngentem nie są produkowane w kraju i stanowią komponenty przeznaczone do produkcji i montażu nowoczesnych central telefonicznych, systemów transmisyjnych i systemów transmisji radiowych. W ramach kontyngentu nie powinny być więc importowane gotowe urządzenia, które stanowią same w sobie osobną jednostkę nie dla potrzeb przemysłu telekomunikacyjnego oraz, że dopuszczony mógłby być jedynie import takich towarów, które nie są produkowane w kraju, a są niezbędne do montażu nowoczesnych konstrukcji technicznych, zaimportowanych przez producenta lub podmiot, który dokonał importu na zlecenie producenta. Ponadto, Sąd stwierdził, że brak jednoznacznego udokumentowania wykorzystania radiotelefonów będących przedmiotem niniejszego postępowania (wskazanie firm, osób, którym towar został odsprzedany, sieci końcowej, bazowej, retransmisyjnej, którą Spółka miała stworzyć) uzasadniał przyjęcie, że Spółka nie udokumentowała faktycznego wykorzystania towaru objętego procedurą celną ze względu na przeznaczenie. W konsekwencji, Sad uznał, że został naruszony jeden z warunków wymaganych do udzielenia zwolnienia z należności celnych przywozowych (art. 212 § 2 Kodeksu celnego).

Powyższy wyrok był przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółkę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. nie określa żadnych warunków dotyczących wykorzystania towarów importowanych w ramach kontyngentu. Przedmiot importu, urządzenie nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej jest - zdaniem Spółki - produktem finalnym, skończonym pod względem produkcyjnym. Uczynienie go zdatnym do konkretnego użytku wymaga odpowiedniego zaprogramowania, aby mogło działać w sieci, do czego jest przeznaczone. Prezentowana przez organy koncepcja dalszego przerabiania produktu świadczy o braku ich orientacji w sprawie. Spółka wskazała także na niekonsekwencję co do rodzaju i zakresu adresatów przepisów wykonawczych dotyczących kontyngentów. Rozporządzenie Rady Ministrów dotyczy bowiem "przemysłu telekomunikacyjnego", a pismo Ministerstwa Gospodarki z dnia 22 listopada 2002 r. stwierdza, że kontyngent był przeznaczony dla "przemysłu elektronicznego", zaś rozporządzenie Ministerstwa Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2003 r., dotyczące wyrobów o tym samym kodzie, tj. PCN 8525 20 99 0,

w ogóle nie ogranicza kręgu importerów, skupiając się tym razem na dokładnym wskazaniu przeznaczenia towaru.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2008 r. sygn. akt I GSK 576/07 uchylił w całości zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd kasacyjny wskazał, że Sąd I instancji dokonał wadliwej oceny stanu prawnego sprawy uznając, że skarżąca naruszyła "jeden

z warunków wymaganych do udzielenia całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych", gdyż "nie udokumentowała faktycznego sposobu wykorzystania towaru". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji błędnie uznał, że kontrola sposobu wykorzystania radiotelefonów dopuszczonych do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej, z uwagi na przeznaczenie dla przemysłu telekomunikacyjnego, mogła nastąpić jedynie w drodze kontroli postimportowej. Jednocześnie, powołując się na przepisy art. 14 § 3 pkt 2 i § 6a Kodeksu celnego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego (Dz. U. Nr 19, poz. 236 ze zm.) Sąd wskazał, iż przepisy te nie nakładały obowiązku określonego sposobu wykorzystania sprowadzonych z zagranicy, w ramach przyznanego kontyngentu taryfowego, radiotelefonów i udokumentowania tej okoliczności. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd

I instancji stwierdzając, że kontrola sposobu wykorzystania radiotelefonów dopuszczonych do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej, z uwagi na przeznaczenie dla przemysłu telekomunikacyjnego, mogła nastąpić w drodze kontroli postimportowej, naruszył przepisy prawa materialnego, zwłaszcza art. 3 § 1 pkt 1 i pkt 5, art. 83 i art. 87 Kodeksu celnego, gdyż zakres kontroli w oparciu o te przepisy ma na celu upewnienie się co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a to czy towar zostanie wykorzystany, w taki czy inny sposób, nie jest materią zgłoszenia celnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po ponownym rozpoznaniu sprawy z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny, zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Na mocy zaś przepisu art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana (w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, o ile nie uległ zmianie stan prawny i nie zmieniły się okoliczności faktyczne sprawy od czasu wyrażenia przez Naczelny Sąd Administracyjny takiej wykładni.

Uwzględniając zatem wykładnię prawa zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, po ponownym przeanalizowaniu sprawy, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy na skarżącej Spółce ciążył prawny obowiązek określonego sposobu wykorzystania sprowadzonych z zagranicy, w ramach przyznanego kontyngentu taryfowego radiotelefonów, w szczególności czy - jak przyjęły organy celne - warunkiem dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej było wykorzystanie tego towaru na potrzeby przemysłu telekomunikacyjnego. Zauważyć należy, że gdyby taki obowiązek istniał, to uchybienie mu powodowałoby powstanie długu celnego (art. 212 § 2 Kodeksu celnego) i uzasadniałoby wszczęcie postępowania w sprawie uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe. Udzielenie odpowiedzi na to pytanie wymaga analizy obowiązujących w okresie dokonywania importu przepisów prawa materialnego.

Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny,

w brzmieniu obowiązującym w okresie dokonywania zgłoszeń celnych, sprowadzane

z zagranicy towary podlegały cłu określanemu na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych (art. 13 Kodeksu celnego). Jednym z rodzajów środków taryfowych wymienionych w art. 14 § 2 Kodeksu celnego jest kontyngent taryfowy. Na podstawie przepisu art. 3 § 1 pkt 6 Kodeksu celnego, kontyngent taryfowy, to wymagająca pozwolenia określona ilość lub wartość towarów, dla których ustanowiono obniżone stawki celne.

Na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w przepisie art. 14 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 roku w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396), do dnia 31 grudnia 2001 roku, ustanowiono kontyngenty taryfowe wartościowe na przywóz towarów, wymienionych

w załączniku do tego rozporządzenia, dla których ustanowiono zerową stawkę celną. Jednocześnie, w treści rozporządzenia określono sposób rozdysponowania kontyngentów. W treści załącznika, stanowiącego integralną część rozporządzenia, wymieniono między innymi urządzenia nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej zaliczone do kodu PCN 852520 99 0. Oznacza to, że kontyngent taryfowy ustanowiony na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia uprawniał podmiot, który uzyskał stosowne pozwolenie, na przywóz bez cła towarów ściśle wymienionych w załączniku do rozporządzenia

o ustanowieniu kontyngentu taryfowego. Podkreślić należy, że zakres przedmiotowy powołanego wyżej rozporządzenia o ustanowieniu kontyngentu taryfowego został określony w § 1 tego aktu normatywnego, gdzie wyraźnie zostało wskazane, iż odnosi się on do towarów wymienionych w załączniku do tegoż rozporządzenia (również do urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej). Z treści załącznika do rozporządzenia z 10 kwietnia 2001 r. wynika, że kontyngent taryfowy obejmował swym zakresem,

w szczególności także: kamery video, aparaty telefoniczne, wideofony, które to towary trudno byłoby uznać za komponenty dla przemysłu telekomunikacyjnego. Nie jest więc trafna argumentacja organów celnych, że wykaz towarów objętych załącznikiem wskazuje, iż kontyngent wprowadzono wyłącznie dla przemysłu telekomunikacyjnego oraz, że w ramach tego kontyngentu nie mogą być importowane gotowe urządzenia, skoro zostały one objęte załącznikiem. Podkreślić także należy, że rozporządzenie nie określiło żadnych wymagań, co do sposobu wykorzystania towarów objętych kontyngentem. Wprawdzie w tytule rozporządzenia mowa jest o kontyngentach na komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego, jednakże w tytule aktu prawnego nie sposób doszukiwać się normy prawnej zobowiązującej, czy uprawniającej do określonego zachowania się beneficjenta kontyngentu, tym bardziej, że część normatywna rozporządzenia nie zawiera wymagań co do sposobu wykorzystania towaru.

Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 14 § 6a Kodeksu celnego, pozwolenie na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego udzielane było osobom, które spełniają warunki opisane w tej regulacji (art. 14 § 6a pkt 1-4), a warunki te nie obejmowały sposobu wykorzystania towarów sprowadzonych w ramach kontyngentu taryfowego. Także, rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego (Dz. U. Nr 19, poz. 236 z zm.), wykonujące delegację ustawową między innymi w zakresie warunków wydania i wykorzystania pozwolenia, pośród tych warunków nie unormowało żadnych wymagań co do sposobu wykorzystania importowanego w ramach kontyngentu taryfowego towaru.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że ostateczną decyzją z dnia 25 maja 2001 roku Minister Gospodarki wydał na rzecz skarżącej Spółki pozwolenie na bezcłowy przywóz towarów w postaci urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej o kodzie PCN 852520 99 0, w okresie od 25 maja 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. i pozwolenie to nie zostało zmienione ani cofnięte. Także i ta decyzja nie określa żadnych wymagań co do sposobu wykorzystania importowanych radiotelefonów.

Mając na uwadze podniesioną argumentację, uprawniona jest konstatacja, że skoro

w regulacji ustawowej, jak i w unormowaniach ww. rozporządzeń brak jest postanowień,

z których można by wyprowadzić wniosek, iż towary objęte kontyngentem bezcłowym miały być przeznaczone wyłącznie dla przemysłu telekomunikacyjnego, skoro decyzja zezwalająca na bezcłowy import nie nakładała obowiązku w zakresie sposobu wykorzystania radiotelefonów, to zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, uznać należy za należycie uzasadnione.

W zaskarżonej decyzji organ celny dokonał wadliwej oceny stanu prawnego sprawy uznając, że skarżąca naruszyła jeden z warunków wymaganych do udzielenia całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych, gdyż nie udokumentowała faktycznego sposobu wykorzystania towaru. Organ ten błędnie uznał, że kontrola sposobu wykorzystania radiotelefonów dopuszczonych do obrotu z zastosowaniem zerowej stawki celnej, z uwagi na przeznaczenie dla przemysłu telekomunikacyjnego, mogła nastąpić w drodze kontroli postimportowej, bowiem na skarżącej Spółce nie spoczywały obowiązki w zakresie sposobu wykorzystania radiotelefonów i jego dokumentowania, a zatem nie było także podstaw prawnych do przeprowadzenia kontroli w tym zakresie. W szczególności podstawy takiej nie stanowiły powołane przez organ przepisy art. 83 i art. 87 Kodeksu celnego. Art. 87 Kodeksu celnego określa zasady pozostawania pod dozorem celnym towarów dopuszczonych do obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki celnej albo podlegających zwolnieniu

z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie. Ponadto, weryfikacja zgłoszeń celnych dokonywana w ramach przepisu art. 83 Kodeksu celnego nie może dotyczyć sposobu wykorzystania towaru przywiezionego ramach kontyngentu. Zakres kontroli w oparciu o te przepisy ma na celu upewnienie się co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a to, czy towar zostanie wykorzystany w taki, czy inny sposób nie jest materią zgłoszenia celnego.

W tej sytuacji, zarzut naruszenia przez organy celne obu instancji ww. przepisów prawa materialnego stanowi uzasadnioną podstawę skargi, skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie

z dnia [...] Nr [...], na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie przepisu art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie przepisów art. 200

i 205 § 2 ustawy.