Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 85/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 46 ust. 2 i ust. 3, art. 76 ust.7 i ust. 7a
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 10, art. 12
journal: Dz.U. 1996 nr 70 poz 335
law: Ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych - tekst jednolity.
article: art. 33
journal: Dz.U. 2008 nr 14 poz 92
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant referent Adam Janas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi Fabryki "F" sp. z o.o. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego Fabryki "F" Sp. z o.o. kwotę 5,617.00zł. (pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009r. działający z upoważnienia Starosty p.o. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, po rozpatrzeniu wniosku Fabryki "F" Spółka z o.o. z dnia [...] lipca 2009r., powołując się na dyspozycję art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d w zw. z art. 76 ust. 7 pkt 1, 2, 4 oraz ust. 7a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił umorzenia odsetek "od należności głównej" w wysokości 106.000,87 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż dnia [...] maja 2009r. rozwiązana została umowa nr [...] z dnia [...] września 2005r. (zmieniona aneksem z dnia [...] lipca 2006r.) zawarta w sprawie organizacji prac interwencyjnych ze Spółką "F". Przyczyną rozwiązania umowy było niewywiązanie się przez pracodawcę z § 5 umowy tj. nieutrzymanie 23 miejsc pracy przez okres 36 miesięcy. Z uwagi na powyższe, stosownie do § 8 ust. 2 przywołanej umowy, wezwano Spółkę do zwrotu udzielonej pomocy publicznej wraz z ustawowymi odsetkami. Organ ustalił, iż należne wobec Urzędu Pracy odsetki z tytułu rozwiązania umowy nr [...] wynoszą 106.000,87 zł. Ponadto podano, że na należności Spółki składają się również odsetki z tytułu niedotrzymania warunków określonych decyzją nr [...] w wysokości 2.468,85 zł.

Starosta podniósł, że zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości lub w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek, tj.: w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności (ust. 7 pkt 1); dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania (ust. 7 pkt 2); osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności (ust. 7 pkt 3), bądź zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne (ust. 7 pkt 4).

Stosownie z kolei do treści art. 76 ust. 7a ww. ustawy, przepis art. 76 ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych. Na mocy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d ustawy, do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których

mowa w art. 76 ust. 7a.

Organ wskazał, iż dnia [...] lipca 2009r. Fabryka "F" Sp. z o.o. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o umorzenie naliczonych odsetek z uwagi na pogarszającą się sytuację finansową firmy, spowodowaną załamaniem się rynku przemysłu motoryzacyjnego. Na podstawie dowodów dostarczonych przez Spółkę, po zasięgnięciu opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia, organ I instancji wydał dnia [...] lipca 2009r. decyzję nr [...] orzekającą o odmowie umorzenia odsetek. Po rozpoznaniu złożonego przez Spółkę "F" odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009r. uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez brak uzasadnienia faktycznego objętej odwołaniem decyzji, a także art. 10 § 1 kpa – poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Ponownie rozpoznając wniosek Spółki "F", organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o przedstawienie aktualnego bilansu wraz z rachunkiem zysków za okres od stycznia do lipca 2009r., deklaracji podatku VAT i podatku dochodowego od osób prawnych, wyciągu z rachunku bankowego według stanu na dzień [...] lipiec 2009r., zestawienia ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, kontrahentów, wynagrodzeń pracowników za miesiąc czerwiec, zobowiązań kredytowych, posiadanych hipotek oraz zastawów rejestrowych.

Dokonując analizy sytuacji finansowej Spółki na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów organ przyjął, iż na dzień [...] lipca 2009r. aktywa Spółki wynosiły ogółem 35.387.526,52 zł, z tego wartość środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych 33.226.297,33 zł, zapasy materiałów produkcji w toku, zaliczki na dostawy 164.641,34 zł, należności krótkoterminowe 746.601,96 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych 1.045.562,58 zł oraz rozliczenia międzyokresowe

204.423,31 zł.

Pasywa Spółki wynoszą ogółem 35.387.526,52 zł, z tego: kapitał własny jest wartością ujemną i wynosi -13.384.838,27 zł (strata bilansowa - 16.734.838,27 zł, kapitał podstawowy 50.000,00 zł, kapitał zapasowy 3.300.000,00 zł), zobowiązania długoterminowe z tytułu kredytów i pożyczek 37.543.619,00 zł, zobowiązania krótkoterminowe 8.175.944,14 zł (w tym z tytułu kredytów i pożyczek 6.753.467,55 zł, dostaw i usług 28.822,82 zł, podatków, ceł, ubezpieczeń, wynagrodzeń i in. 495.326,30 zł, funduszy specjalnych ZFŚS, PFRON 972.956,59 zł) rozliczenia międzyokresowe 3.052.801,65 zł.

Zgodnie z bilansem i rachunkiem zysków i strat Spółka za okres od [...] stycznia

2009r. do [...] lipca 2009r. wykazała stratę bilansową w wysokości 4.248.759,16 zł.

Z zestawień zobowiązań kredytowych wynika, że zadłużenie Spółki na dzień [...] września 2009r. wynosiło 43.742.756,00 zł, z tego wobec banków 24.062.541,13 zł, wobec [...] 19.680.214,87 zł. Spółka nie posiada kredytów przeterminowanych. Banki, na wypadek niewypłacalności Spółki, zabezpieczyły prawnie zwrot zaciągniętych kredytów w postaci: hipoteki kaucyjnej na nieruchomościach, zastawów rejestrowych na rzeczach (m.in. maszynach szwalniczych, ciągu produkcyjno-technologicznym) oraz cesji należności, poręczeń i oświadczeń o dobrowolnym poddaniu się egzekucji. Majątek

Spółki jest tylko częściowo objęty zabezpieczeniem. Zgodnie z zestawieniem środków trwałych nieobjętych zabezpieczeniem na dzień [...] sierpnia 2009r. nie były nim objęte następujące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne: grupa 004 - komputery, drukarki, sprężarki - wartość brutto 109 tys.zł (netto 27 tys.zł), grupa 006 - kasa fiskalna, pojemniki - wartość brutto 5 tys.zł (netto 3 tys.zł), grupa 008 - kserokopiarki, meble, elektrokardiograf – wartość brutto 157 tys.zł (netto 67 tys.zł), grupa małowartościowe - wartość brutto 589 tys.zł (netto 0 tys.zł), wartości niematerialne i prawne - wartość brutto 5.405 tys.zł (netto 4.435 tys.zł), co daje razem brutto 6.265 tys. zł, netto 4.532 tys. zł.

Dokonując analizy deklaracji podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od stycznia do lipca 2009r. organ stwierdził znaczny wzrost sprzedaży z kwoty 367 tys.zł (średnia z l kwartału 2009r.) do kwoty 1.429 tys.zł (średnia z ostatnich 3 m-cy udostępnionych do analizy tj. V-VII 2009r.).

Ponadto wskazano, że na dzień [...] czerwca 2009r. Spółka nie posiada zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego.

W związku z nowymi dowodami dostarczonymi przez Spółkę, dnia [...] września 2009r. odbyło się posiedzenie Powiatowej Rady Zatrudnienia, w trakcie którego ponownie przedstawiono do zaopiniowania wniosek Spółki. Po zapoznaniu się z materiałami i wysłuchaniu Prezesa Zarządu Fabryki, Rada negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie odsetek.

Analizując sytuację Fabryki "F" Spółka z o.o. nie wystąpiła w ocenie organu przesłanka, o której mowa w art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy. Z przedłożonych dokumentów wynika, że Spółka posiada majątek z którego można dochodzić należności. Kredyty zaciągnięte w bankach i Firmie [...] spłacane są terminowo, zabezpieczeniem nie objęto całego majątku Spółki, zaś na dzień [...] sierpnia 2009r. wolne od zabezpieczeń były środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne na ogólną wartość 4.532.377,00 zł netto (dowód: zestawienie środków trwałych nie objętych zastawem). Badając sytuację Spółki w kontekście art. 76 ust. 7 pkt 2, zaobserwowano wzrost sprzedaży. Z informacji uzyskanej od Prezesa Zarządu Spółki "F" wynika, że Spółka zdobyła nowe zamówienia, w związku z czym planowane jest zwiększenie zatrudnienia. Działalność Spółki będzie kontynuowana, wobec czego nie zachodzi obawa, że dochodzenie należności pozbawi środków utrzymania zatrudnionych w Spółce pracowników.

Odnosząc się do art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy, organ wskazał, iż na dzień wydania decyzji nie prowadzono wobec Fabryki "F Sp. z o.o. postępowania egzekucyjnego, wobec czego nie można uzasadnić przypuszczenia, że w postępowaniu tym nie uzyska się zwrotu naliczonych odsetek, przewyższającego wydatki egzekucyjne. Dodatkowo podniesiono, iż Spółka posiada środki finansowe na rachunkach bankowych i w kasie w wysokości 1.045.562,58 zł (w tym: środki ZFŚS i PFRON w wysokości 972.956,59 zł), jak również posiada wolny od zabezpieczeń majątek o wartości bilansowej 4.532.377,00 zł netto.

Nawiązując się do podniesionego w piśmie Prezesa Zarządu Fabryki "F" z dnia [...] października 2009r. zarzutu stronniczości Powiatowej Rady Zatrudnienia, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy przypomniał, że Rada jest organem opiniodawczym, zaś jej opinia nie jest wiążąca dla organu podejmującego decyzję.

Pismem z dnia [...] października 2009r. Fabryka "F" Sp. z o.o. wniosła odwołanie od decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] października 2009r., w którym zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 107 kpa - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w niniejszym postępowaniu, naruszenie oraz brak w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej oraz sposobu naliczenia odsetek w kwocie 2.468,85 zł z tytułu niedotrzymania warunków określonych decyzją nr [...]. Odwołująca się Spółka zarzuciła także organowi "naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie polegającej na błędnej subsumcji - wadliwej ocenie że ustalony stan faktyczny nie odpowiadania

hipotezie określonego przepisu oraz uznanie, iż nie zachodzą podstawy do umorzenia odsetek".

W ocenie Spółki "F" wskazane w decyzji odsetki z tytułu niedotrzymania warunków określonych decyzją nr [...] w kwocie 2.468,85 zł zostały naliczone w sposób nieprawidłowy za okres od [...] lipca 2009r. do [...] października 2009r., tymczasem odsetki z tytułu niedotrzymania tychże warunków winny zostać naliczone za okres od [...] sierpnia 2009r. do [...] października 2009r. tj. w kwocie 1.800,80 złotych. W uzasadnieniu decyzji brak jest uzasadnienia prawnego i faktycznego sposobu naliczenia odsetek z tytułu niedotrzymania warunków określonych decyzją nr [...] na kwotę 2.468,85 zł, która to kwota rażąco odbiega od kwoty rzeczywiście należnej.

Strona wskazała, iż organ I instancji nie dokonał dogłębnej analizy treści przedłożonych przez Spółkę dokumentów, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłową ocenę sytuacji finansowej Spółki. Prawidłowa analiza prowadzić winna do wniosku, że w przypadku podjęcia działań egzekucyjnych zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty należności tj. odsetek (stanowiących w tym wypadku kwotę nienależnie pobranego świadczenia), przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Ponadto odwołująca się Spółka podkreśliła, iż przed podjęciem decyzji Starosta winien również rozważyć wystąpienie szczególnych względów gospodarczych lub społecznych, w tym nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, bowiem takie zdarzenia również mogą mieć wpływ na umorzenie przedmiotowych odsetek

na podstawie przepisu art. 76 ustawy. Strona powołała się na wyrok Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Łodzi (sygn. akt II SA/Łd 304/02), w którym Sąd ten stwierdził, iż obowiązkiem organu jest również zbadanie przyczyn podanych w odwołaniu i we wniosku o umorzenie pożyczki: kryzysu gospodarczego, nieuczciwej konkurencji, zubożenia społeczeństwa i podmiotów gospodarczych itp. i ich wpływu na działalność gospodarczą skarżącego.

Zdaniem Spółki w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania. Nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, jak również nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Z ustaleń organu I instancji dokonanych w toku postępowania wynika

jednoznacznie, że aktywa Spółki wynoszą kwotę 35.387.526,52 zł, z czego środki na rachunkach bankowych wynoszą kwotę 1.045.562,58 zł. Organ nie uwzględnił, że aż 972.956,59 zł zgromadzone zostało na rachunkach Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Spółka może wydatkować zgromadzone tam środki jedynie na określone przepisami prawa cele, do których z pewnością nie należą spłaty należności Spółki wobec Powiatowego Urzędu Pracy. Wobec powyższego środków tych nie należy traktować jako majątku Spółki w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym i to zarówno w administracji, jak i w postępowaniu cywilnym, albowiem egzekucja z tych środków jest niedopuszczalna z punktu widzenia przepisów regulujących gromadzenie i wydatkowanie środków na tych rachunkach. Z powyższego wynika, iż w rzeczywistości do pełnej dyspozycji Zarządu na rachunkach Spółki znajdowała się kwota 72.605,99 zł, czyli kwota o 33.394,88 zł niższa, aniżeli kwota odsetek, której umorzenia odmawia się Spółce.

Powyższe wskazuje jednoznacznie, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania, bowiem Spółka pozbawiona zostałaby środków na wypłaty dla pracowników oraz na opłacenie bieżących rachunków za prąd, wodę itp. Powyższe doprowadziłoby do wstrzymania dostaw tych mediów, a co za tym idzie wstrzymania

pracy Spółki, której działalność opiera się o pracę przy użyciu maszyn i urządzeń zasilanych energią elektryczną.

Strona wskazała nadto, że wartość środków trwałych nie objętych zabezpieczeniami przez banki i dostawców towarów, określona na poziomie 4.532.377,00 złotych jest wartością księgową, a nie rynkową. Oczywistym jest, że przy wymuszonej sprzedaży jaką jest niewątpliwie przy sprzedaży w toku prowadzonej egzekucji, wartość tych środków trwałych drastycznie spadnie.

Dodatkowo istotnym jest, że środki trwałe były w 16,93 % wartości zakupu dotowane ze środków Ministerstwa Gospodarki, a zatem w przypadku ich sprzedaży w drodze egzekucji zaistnieje konieczność zwrotu tej kwoty do Ministerstwa Gospodarki, co dodatkowo pomniejsza wartość tego majątku przy sprzedaży wymuszonej.

W ocenie Spółki "F" organ I instancji nieprawidłowo ustalił również stan faktyczny podając, że Spółka nie posiada kredytów przeterminowanych, nie uwzględniając okoliczności, iż Spółka wskazała w piśmie z dnia [...] września 2009r., iż należność z tytułu kredytu w Banku S.A. na kwotę 1.336.137,00 zł była już w dniu [...] września 2009r. wymagalna, a Spółka nie posiadała środków gotówkowych na spłatę kredytu.

Ponadto okoliczność, że przeciwko Spółce nie toczy się postępowanie egzekucyjne nie może stanowić o fakcie, że w postępowaniu nie uzyska się zwrotu naliczonych

odsetek przewyższającego wydatki egzekucyjne, albowiem w przypadku wszczęcia przez Urząd Pracy egzekucji, banki z ostrożności z pewnością również wypowiedzą umowy i przystąpią do działań egzekucyjnych, a kontrahent - [...] S.A. wstrzyma dostawy materiałów do produkcji oraz zamówienia i zażąda zwrotu pożyczek, które w okresie od lutego 2009r. do lipca 2009r. wyniosły 6.970.000,00 zł. Kwota ta znacznie przekracza wartość niezabezpieczonego majątku. Wobec powyższego ewentualna kwota uzyskana ze sprzedaży wymuszonej niezabezpieczonego majątku będzie dzielona proporcjonalnie do wysokości dochodzonych roszczeń, albowiem roszczenia Urzędu Pracy nie będą korzystały z żadnego pierwszeństwa w postępowaniu egzekucyjnym, przed innymi należnościami. W przypadku wszczęcia przez Powiatowy Urząd Pracy egzekucji należności to Urząd ponosić będzie koszty egzekucyjne, zaś udział w kwocie pozostałej do podziału pomiędzy wierzycieli będzie stanowić niewielki procent wobec wszystkich dochodzonych od Spółki należności. Oczywistym jest zatem, iż kwoty uzyskane ze sprzedaży wymuszonej sprzętu biurowego, które przypadną po podziale Urzędowi będą tak niewielkie, iż nie pozwolą w postępowaniu egzekucyjnym uzyskać kwoty nienależnie pobranego świadczenia, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Odwołująca się Spółka wyjaśniła, iż środki na spłatę należności głównej pochodzą głównie z pożyczek udzielanych Spółce przez wspólników.

Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście, bądź o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie odsetek w całości lub w części.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r. Wojewoda, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4, ust. 7a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji po przeprowadzeniu

postępowania, w którym zbadał sytuację finansową Fabryki "F" w uzasadnieniu decyzji wykazał, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 76 ust. 7 pkt 1 i pkt 4, będące podstawą do umorzenia odsetek. W ocenie Wojewody cyt. "Fabryka "F" posiada majątek znacznie przewyższający wysokość żądanych należności. Nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się żądanej kwoty, przewyższającej wydatki egzekucyjne."

Wojewoda wskazał, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują umorzenia kwoty odsetek ze względów społecznych.

Odnosząc się do zarzutu strony, iż w uzasadnieniu decyzji nie określono sposobu naliczenia odsetek z tytułu niedotrzymania warunków określonych decyzją nr [...] w kwocie 2468,85 zł, organ II instancji wskazał, iż powyższa kwota nie była przedmiotem postępowania, gdyż jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty, organ ten orzekł o odmowie umorzenia odsetek z tytułu rozwiązania umowy nr [...] w kwocie 106.000,87zł.

Wojewoda stwierdził także, iż przed wydaniem decyzji organ I instancji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie, zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także dokonał wszelkich starań w zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010r., reprezentowana przez pełnomocnika - r.pr. D.U. Spółka "F.", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewody nr [...] z dnia [...] grudnia 2009r., zarzucając zarówno decyzji organu I, jak i II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego - poprzez niewskazanie podstawy prawnej decyzji w przedmiocie podstawy dochodzenia należności z tytułu odsetek, a tym samym nieprawidłowe uzasadnienie prawne decyzji, jak również błędną wykładnię prawa materialnego i wadliwą ocenę, że ustalony stan faktyczny nie odpowiadania hipotezie określonego przepisu oraz uznanie, iż nie zachodzą podstawy do umorzenia odsetek. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i art. 107 kpa - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz brak w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej i sposobu naliczenia odsetek. Powołując się na art. 7 i art. 107 § 3 kpa strona zarzuciła Wojewodzie niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności.

W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że Wojewoda - pomimo ciążącego obowiązku merytorycznego rozpoznania odwołania - nie odniósł się

do większości zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Z tego względu strona skarżąca ponowiła przede wszystkim w skardze zarzuty sformułowane uprzednio w odwołaniu od decyzji Starosty.

Ponadto podniesiono, iż wartość wolnego od zabezpieczeń majątku spółki wynosi 4.532.377,00 zł, wartość zobowiązań [...] S.A. wynosi 19.680.214,87 zł, wartość zobowiązań z tytułu nieumorzonych odsetek dochodzonych w niniejszym postępowaniu przez Powiatowy Urząd Pracy wynosi kwotę 106.000,87 zł, co stanowi mniej więcej 1/200 sumy zobowiązań skarżącego wobec [...] S.A., czyli około 0,5 % tej kwoty i w takiej też proporcji następowałoby zaspokajanie należności w wyniku zbiegu egzekucji administracyjnej prowadzonej przez PUP z egzekucją należności [...] S.A., przy czym egzekucja ta prowadzona byłaby z majątku niezabezpieczonego przez Banki, a zatem z egzekucji z tych składników przypadłaby urzędowi kwota około 22.500,00 zł, którą należy pomniejszyć o kwotę co najmniej 15% kosztów egzekucyjnych, a zatem urzędowi przypadłaby po egzekucji kwota niższa niż 20.000 zł.

Skarżąca zarzuciła także, iż z decyzji tych w żaden sposób nie wynika podstawa prawna roszczenia o odsetki. Zważywszy na fakt nieprawidłowego wskazania podstawy prawnej decyzji nieprawidłowe jest również uzasadnienie decyzji.

Autor skargi, powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 18 listopada 2008r. (sygn. akt II SA/Bk 561/08), zwrócił uwagę, iż decyzja organu administracji publicznej, której uzasadnienie faktyczne i prawne nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w przepisie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w przypadku decyzji uznaniowej - również wyczerpującego odniesienia do treści art. 7 kpa - nie może być uznana za prawidłową, albowiem narusza nie tylko przepis art. 107 § 3 kpa, ale również pozostaje w sprzeczności z zasadami praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 7-9 kpa). Decyzję taką należy co do zasady uznać za dotkniętą wadą procesową, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Dokonując na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, uznać należało, że została ona wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, mogącym mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Na wstępie wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), przewidującej między innymi możliwość umorzenia należności wynikających z refundacji uzyskanej przez pracodawcę

z Funduszu Pracy z tytułu zawartej ze starostą umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych. Zgodnie z art. 76 ust. 7 tej ustawy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości lub w części, jeżeli wystąpiła jedna z następujących przesłanek: w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności (ust. 7 pkt 1); dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania (ust. 7 pkt 2); osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności (ust. 7 pkt 3), bądź zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne (ust. 7 pkt 4). Na mocy art. 76 ust. 7a ww. ustawy, przepis art. 76 ust. 7 stosuje się odpowiednio do innych niewymienionych w tym przepisie świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, w szczególności do refundacji uzyskiwanych z tytułu umowy o zorganizowanie prac interwencyjnych oraz robót publicznych.

Mając na względzie, iż wnioskodawca występujący w niniejszej sprawie o umorzenie odsetek ustawowych od udzielonej przez Starostę refundacji jest posiadającą osobowość prawną spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, rolą organów rozpoznających przedmiotowy wniosek było więc rozważenie, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki sprecyzowane przez ustawodawcę w przywołanym powyżej pkt 1 oraz pkt 4 przepisu art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Dokonując kontroli prawidłowości dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym ustaleń faktycznych Sąd uznał, iż organy administracji publicznej rozpoznające wniosek Spółki "F" z dnia [...] lipca 2009r., przedwcześnie stwierdziły, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 76 ust. 7 pkt 1 i pkt 4 ww. ustawy.

Oceniając słuszność sformułowanej oceny o niespełnieniu pierwszej z tychże przesłanek, umożliwiającej umorzenie należności w sytuacji, gdy w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności (art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy), zwrócić należy uwagę, iż organy niedostatecznie wnikliwie oceniły sytuację finansową wnioskodawcy, co w konsekwencji nieuprawnionym czyniło twierdzenie o posiadaniu przez Fabrykę "F" Sp. z o.o. majątku znacznie przewyższającego wysokość żądanych należności.

W tym miejscu podzielić należy stanowisko strony skarżącej o bezpodstawności ujęcia przez Starostę - jako będącej w posiadaniu Spółki, zgromadzonej na rachunkach bankowych i w kasie - kwoty 972.956,59 zł zgromadzonej na odrębnych rachunkach Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Powyższe rzutuje na ocenę sytuacji majątkowej Spółki, jeśli zważy się, że niepodlegające egzekucji środki Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych są wyłącznie administrowane przez pracodawcę (art. 10 oraz art. 12 ustawy z dnia 4 marca 1994r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych – Dz.U. z 1996r. Nr 70, poz. 335 ze zm.) i należy je traktować jako odrębną masę majątkową. Także środki zgromadzone na rachunku bankowym Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, utworzonym na podstawie art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008r. Nr 14, poz. 92 ze zm.), stanowią wydzielony organizacyjno-prawnie zasób pieniężny.

O błędnej ocenie sytuacji majątkowej Spółki "F" świadczy również brak odniesienia się do zawartej w piśmie strony z dnia [...] września 2009r. informacji, iż dnia [...] sierpnia 2009r. upłynął termin spłaty zaciągniętego w Banku kredytu obrotowego na kwotę 1.336.137 zł. Powyższe wywołuje uzasadnioną obawę, iż Starosta nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy podając w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2009r., że Spółka nie posiada kredytów przeterminowanych.

Ponadto zdaniem tutejszego Sądu, w oparciu o okoliczności ustalone w postępowaniu administracyjnym, brak było podstaw do formułowania oceny, iż za odmową umorzenia odsetek przemawia również niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a odnoszącej się do sytuacji, uzasadniającej przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Podkreślić trzeba, że rolą organów administracji publicznej oceniających spełnienie powyższej przesłanki było przede wszystkim sporządzenie uprzedniej kalkulacji przybliżonych kosztów potencjalnego postępowania egzekucyjnego. Wobec zaniechania ustalenia wysokości tychże kosztów, za bezpodstawne uznać trzeba wyrażone przez organy przypuszczenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym uzyska się kwotę przewyższającą wydatki egzekucyjne.

Wskazać dalej należy, że choć z brzmienia zacytowanych na wstępie przepisów wynika, iż określona w nich instytucja umorzenia należności oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym to jednak prawo wyboru treści rozstrzygnięcia w przypadku uznania administracyjnego nie oznacza dowolności organu. Wybór taki musi bowiem wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Charakterystykę tego rodzaju decyzji w świetle art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2007r., wskazując, że decyzje wydawane na podstawie wyżej powołanego przepisu należą do instytucji uznania administracyjnego, charakteryzującego się tym, iż po ustaleniu przez organ spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek normatywnych warunkujących wydanie decyzji, po stronie organu administracji brak jest obowiązku orzeczenia zgodnie z wnioskiem. Występuje natomiast możliwość wyboru konsekwencji stosowanej przezeń normy prawnej. W przypadku uznania administracyjnego decyzja zgodna z prawem powinna być poprzedzona rzetelnym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, poprawną oceną zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnieniem powodów podjętego rozstrzygnięcia. Wyposażenie organu

w luz decyzyjny oznacza, iż sąd administracyjny, badając zgodność z prawem, nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego (sygn. akt I OSK 579/06).

Podnieść w tym miejscu trzeba, że w przypadku orzekania przez organy

administracji w ramach uznania administracyjnego szczególna rola przypada wnikliwemu uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Prawidłowe zredagowanie uzasadnienia ma przede wszystkim zasadnicze znaczenie dla stosowania przez organy jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie sprecyzowanej w art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zasady przekonywania. Stosownie do niej,

organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie więc zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre aspekty sprawy lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2006r. , IV SA/Wa 1374/06).

Dokonując zatem uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia organy są każdorazowo zobowiązane do przestrzegania dyspozycji przepisu art. 107 § 3 kpa, na mocy którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, ocenę przyjętego stanu faktycznego oraz wykładnię zastosowanych przepisów. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie powinno więc stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa (por. W.Chruścielewski. J.P.Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004,

s. 154).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Sąd ocenił, że uzasadnienie decyzji Wojewody nie przystaje do wskazanych wymagań. Analiza treści nader lapidarnego umotywowania decyzji, wywołuje uzasadnioną obawę, iż organ odwoławczy zaniechał dokonania własnej oceny spełnienia przez Fabrykę "F" Sp. z o.o. przesłanek sprecyzowanych w przepisie art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ II instancji podniósł wprawdzie, iż cyt. "Fabryka "F" posiada majątek znacznie przewyższający wysokość żądanych należności.", jak również, iż "Nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się żądanej kwoty, przewyższającej wydatki egzekucyjne" to jednak sposób sformułowania tychże stwierdzeń, a także umiejscowienie ich bezpośrednio po konstatacji odnoszącej się do uzasadnienia decyzji organu I instancji, nie pozwalają na uznanie ich za ocenę własną organu II instancji.

Zdaniem tutejszego Sądu przedstawiony powyżej sposób uzasadnienia wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia nie może zasługiwać na aprobatę. Zaniechanie zajęcia przez Wojewodę stanowiska wobec zebranego w sprawie materiału niewątpliwie nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierował się tenże organ przy jej załatwieniu. W szczególności stwierdzenia, iż "organ pierwszej instancji (...) w uzasadnieniu decyzji wykazał, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 76 ust. 7 pkt 1 i pkt 4, będące podstawą do umorzenia odsetek", a dalej, że "przed wydaniem decyzji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie" świadczy o tym, że na etapie odwoławczym sprawa nie była ponownie rozpatrywana merytorycznie, a organ II instancji ograniczył się do przeprowadzenia instancyjnej kontroli poprawności postępowania Starosty.

Ponadto podkreślenia wymaga, iż Wojewoda utrzymując w mocy decyzję Starosty nie ustosunkował się w całości do odwołania skarżącej Spółki z dnia [...] października 2009r.

Należy mieć na uwadze, co jest zgodne z ugruntowaną już linią orzecznictwa, iż organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę

odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 1999r., sygn. akt IV SA 274/97). Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 1611/00).

Za piśmiennictwem wskazać w tym miejscu trzeba, że zakres postępowania odwoławczego nie jest ze swej istoty węższy, niż zakres postępowania przed organem I instancji, a organ odwoławczy nie ma mniejszych obowiązków, niż organ I instancji. Przeprowadzając postępowanie wyjaśniające, organ II instancji musi się kierować tymi samymi zasadami, na których oparte jest to samo postępowanie przed organem I instancji. Fundamentalne znaczenie będą odgrywać zasady ogólne postępowania administracyjnego, w szczególności, poza zasadą dwuinstancyjności, zasada praworządności, zasada prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Nie sposób również pominąć zasady swobodnej oceny dowodów. Przez pryzmat wymienionych zasad organ odwoławczy dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organem I instancji (G.Łaszczyca (w:) G.Łaszczyca, Cz.Martysz, A.Matan, Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, tom 2, Warszawa 2007, s. 201).

Wobec przedstawionych powyżej uchybień, uznać należało, iż w postępowaniu prowadzonym zarówno przez organ I, jak i II instancji doszło do naruszenia ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i rozwijającego zasadę prawdy obiektywnej przepisu art. 77 § 1

kpa oraz statuującego zasadę oceny dowodów art. 80 kpa.

Zaznaczyć trzeba, że z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest przepis art. 77 § 1 kpa, który obciąża organ obowiązkiem wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również przepis art. 80 kpa nakazujący organowi dokonywanie oceny w przedmiocie udowodnienia danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Odnosząc się jeszcze do zarzutów skargi, za nieuprawniony należy uznać pogląd jej autora dotyczący konieczności rozważenia "wystąpienia szczególnych względów gospodarczych lub społecznych". Tego rodzaju przesłanka umorzenia (pożyczki

udzielanej z Funduszu Pracy), przewidziana na gruncie art. 18 ust. 4a pkt 5 uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), nie znajduje swojego odpowiednika

w katalogu przesłanek z art. 76 ust. 7 obecnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ponadto nie sposób także uznać za słuszny zarzut dotyczący błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, z której nie wynika "podstawa prawna roszczenia o odsetki". Zwrócić należy bowiem uwagę, iż przedmiotem rozstrzygnięcia organów jest wyłącznie kwestia umorzenia odsetek od uzyskanej przez Spółkę "F" refundacji, zaś obowiązek zwrotu tychże odsetek wynika z postanowień zawartej między stronami umowy nr [...] z dnia [...] września 2005r. w sprawie organizacji prac interwencyjnych.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższe wskazania Sądu co do wymogów należytego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie złożonego przez stronę wniosku, w tym dotyczące konieczności ustalenia rzeczywistego stanu majątkowego wnioskodawcy oraz sporządzenia kalkulacji kosztów postępowania egzekucyjnego.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 152 ppsa Sąd stwierdził, że zaskarżona

decyzja nie podlega wykonaniu.

Stosownie do treści art. 200 oraz art. 205 ppsa, Sąd uwzględnił wniosek Fabryki "F" sp. z o.o. o zasądzenie od Wojewody zwrotu poniesionych przez stronę skarżącą kosztów postępowania sądowego, na które składają się uiszczony wpis od skargi w kwocie 2.000 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 3.600 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.