Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1301/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art.86 par.1, par.2, par.5, art.57, art.87, art.49, art.73, art.16 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.217, art.92 ust.1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: par.15 ust.1 pkt 6 lit.a
journal: Dz.U. 1998 nr 2 poz 3
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego.
article: art.31
journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 65
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jedn.
article: art.35ust.4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art.56 ust.2
journal: Dz.U. 1992 nr 84 poz 426
law: Ustawa Konstytucyjna z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym.
article: art.146par.1, par.2, art.200par.1, art.123, art.121, art.122, art.124,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu I Wydział w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od lutego do listopada 1998r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi /-/ W. Zygmont


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 października 2008r. (data nagłówkowa pisma) skarżący za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego D.K. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...]. W skardze zawarto wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podniósł, że jego mocodawca od dnia wydania zaskarżonej decyzji tj. od [...] nie wiedział o jej istnieniu, taką informację uzyskał on sam dnia 13 października 2008r. reprezentując J. K. w sprawie [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym w P. z powództwa w/w przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie. Z treści odpowiedzi na pozew pełnomocnik ustalił, że taka decyzja w ogóle została wydana w międzyczasie zgłosiła się do niego córka skarżącego M. K., informując że w dniu 7 października 2008r. doręczono jej pismo skierowane do jej ojca a pochodzące od Dyrektora Izby Celnej w P. Jak wskazuje pełnomocnik z niniejszego pisma wynikał fakt wydania Decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w P. w dniu [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od lutego do listopada1998r. `Ponadto we wniosku pełnomocnik wskazuje, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu podatkowym na żadnym etapie postępowania (zarówno przed wydaniem decyzji jak i po jej wydaniu), nie był zawiadomiony o toczącym się postępowaniu a korespondencja organu podatkowego kierowana była przez organ na adres siedziby firmy którą organ sprzedał w toku prowadzonych czynności egzekucyjnych. Zdaniem pełnomocnika z uwagi na powyższe okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przywrócenia mu terminu do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na niniejszą skargę Dyrektor Izby Celnej w P. odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze wskazał, że nie jest prawdą jakoby strona dowiedziała się o istnieniu decyzji dopiero w dniu 13 października 2008r. bowiem, świadczą o tym następujące fakty:

- pismem Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 15.01.2007r. nr [...], wysłanym na adres Aresztu Śledczego w O. W., J. K. został poinformowany o fakcie wydania zaskarżonej decyzji,

- postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 31 sierpnia 2007r.

[...], doręczonym pełnomocnikowi J. K., tj. J.L. w dniu 5 września 2007r., poinformowano skarżącego o tym, że Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżoną decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w P. będącą podstawą wystawienia tytułów wykonawczych utrzymał w mocy,

- Dyrektor Izby Celnej w P. pismem z dnia 19 września 2007r., nr [...] przesłał kopię zaskarżonej decyzji wspomnianemu pełnomocnikowi, który odebrał ją w dniu 25 września 2007r.

- pełnomocnik J. K., tj. M. K., pismem z dnia 11 września 2008r. nr [...] doręczonym jej w dniu 22 września 2008r., została poinformowana o fakcie wydania zaskarżonej decyzji, a także pouczona o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Ponadto Dyrektor Izby Celnej w P. przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał iż zaskarżona decyzja została doręczona stronie w trybie zastępczym na podstawie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej oraz podniósł, że mimo tytułu "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze "skargą" w piśmie strony zabrakło elementów składających się na pojęcie skargi (brak w nim żądań, zarzutów, określenia naruszenia prawa). Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w P. okoliczność ta uniemożliwia nie tylko odniesienie się organu podatkowego do tej części wystąpienia strony, ale również daje legitymację do postulowania o odrzucenie skargi. Pismem procesowym z dnia 17 listopada 2008r. pełnomocnik J. K. wskazał, że argumenty organu w odpowiedzi na skargę są gołosłowne i wręcz w sposób rażący naruszają przepisy proceduralne ponieważ o przedmiotowej decyzji winien być zawiadomiony pełnomocnik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Według brzmienia § 5 wyżej wskazanego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku - por. post. NSA z 2 października 2002r., VSA 793/02 (M.Pr. 2002, nr 23, s.1059). Sąd wskazuje, że możliwość przywrócenia terminu została ograniczona rocznym terminem. Pojęcie wyjątkowego przypadku, o którym mowa w art. 85 p.p.s.a., zgodnie z intencją ustawodawcy należy interpretować ścieśniająco (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, s. 227).

W ocenie Sądu skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi.

Wywód pełnomocnika skarżącego sprowadza się wyłącznie do przenoszenia odpowiedzialności za zaistniały stan faktyczny na organy prowadzące postępowanie. Odnosząc się do kwestii doręczenia decyzji z dnia [...] nr [...], to pełnomocnik w piśmie z dnia 14 października 2008r. nie kwestionował faktu doręczenia zastępczego ani nie podnosił iż w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej skarżący miał pełnomocnika J. L.. Natomiast w uzupełnieniu tego pisma kwestionuje doręczenie zastępcze i podnosi fakt występowania pełnomocnika w toczącym się postępowaniu. Wskazuje to na pewne niekonsekwencje. Decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od lutego do listopada 1998r. została doręczona w trybie art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej na adres J. K., ul. Ś.. W. 7/2, P.. Dokonując zwrotu korespondencji zamieszczono adnotację "adresat się wyprowadził". Zgodnie z przywołanym przepisem Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. Natomiast zgodnie z art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych brak jest informacji od skarżącego o zmianie adresu. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej J. K. był reprezentowany przez pełnomocnika J. L. bowiem brak jest załączonego pełnomocnictwa do reprezentowania w tym postępowaniu. Dopiero w okresie późniejszym do akt sprawy zostało dołączone pełnomocnictwo udzielone adwokatowi J. L. opatrzone datą 12 kwietnia 2007r. (bez daty wpływu do organu ) oraz pełnomocnictwo udzielne M. K. opatrzone datą 8 sierpnia 2006r., które wpłynęło do Izby Celnej w P. dopiero w dniu 16 października 2008r.

Z całokształtu okoliczności sprawy wynika, że J. K. do połowy 2006r. był czynnym przedsiębiorcą prowadzącym od kilku lat działalność gospodarczą, w związku z tym winien monitorować prowadzone w stosunku do niego toczące się postępowania oraz poinformować organy o zmianie adresu na jaki organ ma kierować korespondencję jeżeli taka zmiana nastąpiła. Z dołączonej dokumentacji medycznej, niewątpliwie wskazującej na poważne problemy zdrowotne skarżącego nie wynika aby do sierpnia 2006r. przebywał on bez przerwy w szpitalu tym samym aby nie mógł w sposób należyty zachować się przy dokonaniu czynności sądowych.

Nieprawdą również jest, iż skarżący nie brał na żadnym etapie toczącego się postępowania udziału i że nie był zawiadomiony o toczącym się postępowaniu albowiem postępowanie w przedmiocie podatku akcyzowego za okres od lutego do listopada 1998r. jest prowadzone od kilku lat (pierwsza decyzja została wydana 27 czerwca 2001r.). Z akt sprawy wynika, że brał w nim czynny udział, o czym świadczą między innymi składane środki odwoławcze, zawiadomienia organu podatkowego kierowane do strony o wyznaczeniu stronie przed wydaniem decyzji 7 - dniowego terminu do wypowiedzenia się w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z pouczeniem, że stronie przysługuje prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania zgodnie z art.123 Ordynacji podatkowej (k. 350).

Poparciem powyższego jest zawartość akt administracyjnych, z których wynika, że po wydaniu decyzji z dnia 27 czerwca 2001r. nr [...] przez Inspektora Kontroli Skarbowej, określającej stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od lutego do listopada 1998r. skarżący złożył odwołanie dnia 10 lipca 2001r. a następnie jego uzupełnienie w których to domagał się uchylenia decyzji i umorzenia postępowania. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 28 listopada 2001r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W dalszej kolejności J. K. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego , tj. art. 217 Konstytucji R,P. oraz § 15 ust.1 pkt 6 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 2, poz.3 ze zm.) a także naruszenie przepisów postępowania podatkowego , tj. art.121, art.122 i art.124 Ordynacji podatkowej w zw. z art.31 ustawy o kontroli skarbowej. W skardze strona zakwestionowała prawidłowość argumentacji Izby Skarbowej i organu pierwszej instancji, wskazując na brak podstaw do nałożenia obowiązku podatkowego na kogokolwiek rozporządzeniem wykonawczym, a nie ustawą. Prawdą jest, że sporna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak podstaw przy określaniu zobowiązania podatkowego do powoływania się na zawartą w art. 35 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług normę upoważniającą ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia innych, aniżeli określonych w ustępie pierwszym tego artykułu, podatników podatku akcyzowego, tzn. innych niż producenci lub importerzy wyrobów akcyzowych.

W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w swym uzasadnieniu zaznaczył, że § 15 ust.1 pkt.6 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 2, poz.3 ze zm.) zawierający rozszerzający zakres podmiotowy i przedmiotowy podatników podatku akcyzowego w oparciu o art.35 ust.4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm. ) jest niekonstytucyjny z uwagi na zapis art. 56 ust. 2 Ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992r., oraz z uwagi na art. 217, art. 92 ust.1 Konstytucji RP z 1997r. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy podatkowe przy ponownym określaniu J. K. zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od lutego do listopada 1998r. mają obowiązek pominięcia tego przepisu. Naczelny Sądu Administracyjnego również wskazał na charakter prowadzonej przez stronę działalności między innymi to, że w trakcie prowadzonej działalności posługiwano się podrobionymi pełnomocnictwami, obrót gospodarczy następował przy wykorzystaniu fikcyjnych podmiotów, wykorzystywano podrobione porozumienia w sprawie udostępnienia bocznicy kolejowej itd. Wynikiem powyższego było wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji przy uwzględnieniu zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego (tj. z pominięciem wyżej wymienionego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów).

Odnosząc się do wniosku Dyrektora Izby Celnej w P. w zakresie odrzucenia skargi jako wniesionej po terminie i zawierającej braki formalne Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie pismem z dnia 14 października 2008r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą ". Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Celnej w P. treść niniejszego pisma nie czyni zadość wymogom określonym w art. 57 p.p.s.a. i art.87 p.p.s.a. Ustawodawca w takim przypadku przewiduje możliwość zastosowania tzw. "postępowania naprawczego" w trybie art. 49 p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 art. 49 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W badanej sprawie nie zastosowano wyżej wskazanego trybu w celu uzupełnienia złożonego wniosku o przywrócenie terminu przez dostarczenie skargi z uwagi na fakt, iż pełnomocnik bez wezwania złożył ją sam dnia 20 listopada 2008r. (k.85 - dowód nadania ). W tym stanie rzeczy brak podstaw aby wzywać pełnomocnika o uzupełnienie braków formalnych oraz brak podstaw do odrzucenia skargi.

Stosownie do art. 87 § 5 p.p.s.a. przywrócenie terminu w powyższych okolicznościach jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych np.: miało miejsce doręczenie w trybie art.73 p.p.s.a. a stroną będącą osobą samotną jest marynarz, który powrócił do miejsca zamieszkania z długotrwałego rejsu po upływie roku od daty doręczenia pisma sądowego (por. J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, s. 227). Sąd zauważa, że w konkretnej sprawie nie zachodzi określony przez ustawodawcę wyjątkowy przypadek.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 86 § 1,2 w zw. z art.16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) orzekł jak, w sentencji postanowienia.

/-/ W . Zygmont