Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1941/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka komunalna
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 141 § 4, art. 106 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2015 poz 139
law: Ustawa z dnia  7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz sędzia del. NSA Piotr Piszczek Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 940/16 w sprawie ze skargi A. sp z o.o. z siedzibą w N. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Rady Miejskiej w N. na rzecz A. sp z o.o. z siedzibą w N. (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 940/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w N. na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków na terenie gminy, w punkcie pierwszym, stwierdził, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem, w punkcie drugim, zasądził od Rady Miejskiej w N. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Przedstawiając stan sprawy Sad I instancji wskazał, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w N. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryfy określonej przez Przedsiębiorstwo B. Spółka z o.o. w N. (dalej: Przedsiębiorstwo) dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie gminy N., którą wskazany organ jednostki samorządu terytorialnego, na podstawie art. 24 ust. 1, 5, 10 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 139 ze zm.; dalej: ustawa) oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.; dalej: usg), zatwierdził taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków na terenie gminy N. – przedłożoną przez Przedsiębiorstwo.

A. Spółka z o.o. w N. (dalej: spółka) w dniu 22 kwietnia 2015 r. wezwała Radę Miejską w N. do usunięcia naruszenia prawa, a ta uchwałą z dnia [...] maja 2015 r. uznała to wezwanie za bezzasadne.

Wobec powyższego spółka wniosła do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady Miejskiej w N. z dnia [...] lutego 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 94 ust. 2 usg, wskazał, że w zatwierdzonej w zaskarżonej uchwale taryfie wyodrębniono trzy taryfowe grupy odbiorców w przypadku dostawy wody tj.:

- ZW1 - gospodarstwa domowe w budynkach mieszkalnych jedno i wielorodzinnych,

- ZW2 - instytucje użyteczności publicznej, placówki usługowo-handlowe, lokale użytkowe, zakłady przemysłowe zlokalizowane na terenie miasta i gminy N.,

- ZW3 - podmioty gospodarcze przyłączone do sieci wodociągowej na terenie dawnego Z. M. D., w tym na terenie objętym specjalną strefą ekonomiczną E. Podstrefa N.

Wyodrębniono również trzy taryfowe grupy odbiorców w zakresie odbioru ścieków:

- OŚ1 - gospodarstwa domowe w budynkach mieszkalnych jedno i wielorodzinnych,

- OŚ2 - instytucje użyteczności publicznej, placówki usługowo-handlowe, lokale użytkowe, zakłady przemysłowe zlokalizowane na terenie miasta i gminy N.,

- OŚ3 - podmioty gospodarcze przyłączone do sieci wodociągowej na terenie dawnego Z. M. D., w tym na terenie objętym specjalną strefą ekonomiczną E. Podstrefa N.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca - co do zasady - kwestionuje brak uzasadnienia i wyliczeń dla zróżnicowania stawek za dostarczaną wodę i odbierane ścieki dla poszczególnych wyżej wymienionych grup, przy czym wysokość tych stawek jest najwyższa dla kategorii ZW3 i OŚ3. Podnosi sprzeczność pomiędzy tabelami D (Alokacja niezbędnych przychodów według taryfowych grup odbiorców usług w roku obowiązywania nowych taryf) i E (Współczynniki alokacji w roku obowiązywania nowych taryf), które zostały sporządzone przez Przedsiębiorstwo i są to załączniki do rozporządzenia. Sąd dokonując analizy tych tabel, w kontekście zarzutów spółki (karta 10 verte i 11 akt sądowych) podzielił stanowisko skarżącej spółki, że skoro w tabeli E współczynnik A (dla grupy 3) ustalono w wysokości 8,7%, a współczynnik C w wysokości 6,7% i współczynniki te wskazano jako współczynniki alokacji w tabeli D, to obliczenia rachunkowe wskazują, że przy poszczególnych elementach w tabeli D nie uwzględniono wielkości tych współczynników. Jest to – według WSA - szczególnie widoczne w zakresie ustalonego w tabeli E współczynnika C co do marży zysku (dostarczanie wody 36,1%, a odprowadzenie ścieków 31,6%). Nie przedstawiono również kalkulacji obliczenia w tabeli E współczynników B i D. Przyjęcie współczynnika D w zakresie przewidywanych rocznych opłat za korzystanie ze środowiska, usługi odprowadzania ścieków wymaga jednoznacznego uzasadnienia, skoro zrzut ścieków w grupie OŚ3 wynosi 6,7%.

Sąd I instancji stwierdził, że ustawa i rozporządzenie wprowadzają regułę alokacji kosztów, przy wyeliminowaniu subsydiowania skrośnego (§ 13 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia), ale przy tym ta alokacja musi być uzasadniona, wyliczona i przedstawiona we wniosku przedsiębiorstwa o zatwierdzenie taryfy. Wspomniane przepisy ustawy i rozporządzenia szczegółowo wskazują reguły alokacji, przy jednoczesnym zobowiązaniu przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego do wyodrębnienia księgowości pozwalającej uwzględniać w kosztach dostarczanej wody i odbieranych ścieków koszty przyporządkowane w związku ze świadczeniem tych usług poszczególnym grupom odbiorców. Skarżąca podniosła, że w wielu przypadkach elementy kalkulacyjne zostały tak przyjęte, że są one nieadekwatne w relacji pomiędzy ilością pobieranej wody oraz zrzucanych ścieków, a przyjętymi współczynnikami do obliczeń. Akcentuje przy tym właściwości poszczególnych odbiorców i wskazuje, że przyjęta taryfa nie uwzględnia w wysokości cen dostarczania wody i odbioru ścieków wytwarzanie przez niektórych odbiorców ścieków przemysłowych, zanieczyszczonych chemicznie, tzw. ścieków agresywnych jako elementu wpływającego na podwyższenie ceny. Przeciwnie, przyjęte ceny w grupie OŚ3 są drastycznie wyższe dla odbiorców, którzy wytwarzają "przeciętne", komunalne ścieki, nieobciążone chemicznie i w konsekwencji niewymagające szczególnego oczyszczania. Przykładowo powołuje się, że podobne instytucje, jak jednostki prowadzone przez spółkę (przedszkola, hotele), ale znajdujące się w innej grupie odbiorców kupują wodę w cenie o 31% niższą niż spółka i o taką samą wysokość płacą niższą cenę za zrzut ścieków. WSA podkreślił, że w odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się szczegółowo do tych zarzutów i okoliczności podniesionych w skardze, a również analiza dokumentów przedłożonych przez Przedsiębiorstwo wraz z wnioskiem o zatwierdzenie taryfy nie pozwalała Sądowi ocenić, czy przyjęte zróżnicowanie cen jest usprawiedliwione prawidłowo przeprowadzoną alokacją kosztów co do poszczególnych kategorii odbiorców.

Sąd podzielił również zarzut, że określenie w uchwale (załączniku do uchwały) terenu, na którym znajdujący się odbiorcy zaliczeni są do kategorii 3 nie jest precyzyjne i może wywołać wątpliwości w stosowaniu tej uchwały – zawieraniu umów pomiędzy przedsiębiorstwem a odbiorcami.

W ocenie WSA nie bez znaczenia jest, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] października 2006r. nr [...], wobec uprawdopodobnienia stosowania przez przedsiębiorstwo praktyki ograniczającej konkurencję w związku z określeniem w taryfie "stawki opłaty za przyłączenie do sieci" z uwzględnieniem 5% marży zysku, tj. w sposób niezgodny z § 5 pkt 7 rozporządzenia i ujęciem w niezbędnych przychodach stanowiących podstawę do ustalenia taryfowych cen i stawek opłat za usługę zbiorowego odprowadzania ścieków dla grupy taryfowej OŚ3 kosztów wynagrodzeń dotyczących planowanej modernizacji sieci kanalizacyjnej, które to koszty nie zostały poniesione ani w roku obrachunkowym poprzedzającym rok ustalenia nowych taryf, ani w roku obowiązywania nowych taryf, jak również prace modernizacyjne związane z tymi kosztami nie zostały ujęte w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, tj. ustaleniem niezbędnych przychodów w sposób niezgodny z art. 20 ust. 4 ustawy oraz § 7 rozporządzenia – oraz po przyjęciu zobowiązania Przedsiębiorstwa – nałożył na Przedsiębiorstwo obowiązek wykonania zobowiązania w terminie do dnia 1 stycznia 2017 r. Rada Miejska w N. uchwałą z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], zatwierdziła taryfę na zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na terenie gminy N. - przedłożoną przez Przedsiębiorstwo i taryfa ta obowiązuje od 1 stycznia 2017r. do 31 grudnia 2017r. Analiza taryfy (załącznik do tej uchwały) według Sądu I instancji wykazuje, że różnica cen dostarczania wody i odbioru ścieków pomiędzy kategoriami odbiorców jest niewielka i wynosi ok. 3%. Wskazuje to, że naruszenia wskazane przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów we wspomnianej decyzji miały tak istotny wpływ na ukształtowanie cen dostarczanej wody i odbieranych ścieków, że w konsekwencji zarzut skarżącej co do nieuzasadnionej różnicy dla poszczególnych kategorii odbiorców jest uzasadniony, gdyż to zróżnicowanie nie było uzasadnione różnicą kosztów związanych z dostarczaniem wody i odbieraniem ścieków od odbiorców, należących do różnych kategorii.

Stwierdzone naruszenia prawa WSA uznał za naruszenia istotne i prowadzące do oceny, że Sąd byłby zobowiązany do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, jednak w chwili orzekania przez Sąd upłynął ponad rok od jej podjęcia (art. 94 ust. 1 usg). W takiej sytuacji Sąd był obowiązany orzec o jej niezgodności z prawem (art. 94 ust. 2 usg).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska w N., zaskarżając to orzeczenie w całości.

Wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie art. 20 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 24 ust. 1-13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę poprzez błędne zastosowanie,

2. naruszenie § 4 ust. 1 pkt 2, § 6, § 7, § 8, § 11 ust. 4-6, § 12, § 13 ust. 1 i 2 pkt 2 i 3, ust. 3 pkt 1, ust. 7 pkt 1 i 2, § 15 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosków o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, wyrokowi Sądu I instancji zarzucono:

1. naruszenie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej ppsa), poprzez niezastosowanie.

Z uwagi na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów procesu za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawy, na których skargę kasacyjną oparto i sposób ich sformułowania wskazują na konieczność przypomnienia zasad rządzących postępowaniem kasacyjnym. Otóż zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W sytuacji gdy - jak w rozpoznawanym przypadku - skład orzekający nie stwierdzi zaistnienia przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, określonych art. 183 § 2 pkt 1-6 powołanej ustawy, kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane ramach w podstawach kasacyjnych. Konsekwencją związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Przewidziane art. 174 ppsa podstawy skargi kasacyjnej to: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd I instancji ale także precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, w czym przejawia się wadliwe rozumienie przepisu przez Sąd I instancji i jak przepis winien być prawidłowo interpretowany, z jakich względów stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w zastosowanej normie prawnej. Zarzut naruszenia prawa procesowego wymaga zaś wykazania istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to zasadnie przyjmuje się, że uzasadnienie ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

Tych wymogów - w ocenie składu orzekającego NSA - skarga kasacyjna nie spełnia, co uniemożliwia ocenę zaskarżonego wyroku zgodnie z zasadą związania skargą kasacyjną.

Zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej ograniczają się mianowicie do wymienienia przepisów, które - w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną - naruszono, bez jakiegokolwiek wskazania w czym naruszenie to przejawia się. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie rozwinięto zarzutów postawionych Sądowi I instancji.

Istotnie, Sąd I instancji w rozważaniach powołał art. 24 ust. 1-5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W myśl tych przepisów: Taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług (ust. 1). Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie (ust. 2). Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan (ust. 3). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia (ust. 4). Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami (ust. 5).

Z treści tych przepisów WSA - wskazując, że taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały – wywiódł obowiązki przedsiębiorcy odnośnie przedstawiania taryf i dwuetapowość kontroli proponowanych w taryfie stawek. W skardze kasacyjnej brak wskazania w czym przejawia się naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji.

Całkowicie niezrozumiałe jest też objęcie podstawami skargi kasacyjnej art. 24 ust. 6-13 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, których w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nawet nie powołano.

Z kolei art. 20 powołanej ustawy w ust. 2-5 stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok (ust. 1). Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług (ust. 2). Ceny i stawki opłat określone w taryfie są różnicowane dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie udokumentowanych różnic kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków (ust. 3). Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne ustalają niezbędne przychody, o których mowa w ust. 2, uwzględniając w szczególności: 1) koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w poprzednim roku obrachunkowym, ustalone na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy; 2) zmiany warunków ekonomicznych oraz wielkość usług i warunki ich świadczenia; 3) koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych, na podstawie planów, o których mowa w art. 21 ust. 1 (ust. 4).

Ewidencja księgowa, o której mowa w ust. 4 pkt 1, powinna w szczególności umożliwiać: 1) wydzielenie kosztów stałych i zmiennych, przychodów związanych z poszczególnymi rodzajami działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, a także w odniesieniu do poszczególnych taryf; 2) ustalenie kosztów związanych z działalnością inwestycyjną w poprzednim roku obrachunkowym 3) dokonanie alokacji niezbędnych przychodów według taryfowych grup odbiorców usług (ust. 5).

Skarga kasacyjna nie pozwala na ocenę czy i z jakich względów sposób Sąd I instancji przytoczone regulacje błędnie zastosował.

Analogicznie odnieść należy się do zarzutu błędnego zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 26 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosków o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków - wymienionych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono: "Przed przystąpieniem do szczegółowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych i podniesionych zarzutów warto zauważyć, że WSA w ogóle nie odniósł się do zarzutu postawionego w skardze w zakresie ustalenia rzeczywistej przyczyny wyodrębnienia grupy taryfowej 3".

Lektura dalszej części uzasadnienia prowadzi jednak do wniosku, że wywody w niej zawarte w żadnej mierze nie nawiązują do przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych. Rozważaniom co do wykładni i zastosowania nie poddano żadnych przepisów. Mimo podważania prawidłowości uzasadnienia wyroku nie sformułowano zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa.

Strona wnosząca skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu zaprezentowała swoje stanowisko, co do przyczyn i zasadności wyodrębnienia trzeciej grupy taryfowej - określonej jako podmioty gospodarcze na terenie dawnego Z.M. D. jak i podstaw określenia taryfy - bez powiązania tych wywodów z przepisami prawa w szczególności bez nawiązania do przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych. Podniosła też, że w jej ocenie tylko zbadanie przyczyn wyodrębnienia grup taryfowych pozwala na kontrolę zasadności alokacji kosztów do poszczególnych grup, tymczasem Sąd uznał, że nie jest w stanie ustalić, czy zróżnicowanie cen jest prawidłowe, zatem przyjął że wątpliwości pozwalają domniemywać, że uchwała jest niezgodna z prawem.

Jak już wskazano wywody te nie wyjaśniają naruszenia jakich przepisów w tym zakresie Sąd I instancji miał się dopuścić. W istocie nie podważano zatem stanowiska Sądu I instancji, że poważnymi uchybieniami - przesądzającymi o istotnym uchybieniu prawa - są już sprzeczności pomiędzy tabelami D i E z powodu nieuwzględnienia ustalonych współczynników A i C.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 106 § 3 ppsa należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej powołując ten przepis wskazał jedynie, że na jego podstawie sąd może przeprowadzić z urzędu dowody uzupełniające z urzędu. Można przyjąć, że w związku z zarzutem naruszenia art. 106 § 3 ppsa pozostaje zastrzeżenie strony co do tego, że Sąd nie w pełni przyjął ustalenia zawarte w piśmie Prezesa UOKiK - znajdującego się w aktach. Wyjaśnić zatem trzeba, ze ewentualnie wadliwa ocena okoliczności sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach nie stanowi naruszenia art. 106 § 3 ppsa. Kontrola prawidłowości ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym - przez porównanie tych ustaleń z materiałem zgromadzonym w sprawie, załączonym do akt nie stanowi bowiem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w rozumieniu omawianego przepisu.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) wydano na podstawie art. 204 pkt 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).