Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 816/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, ust. 3 pkt 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 1, 3, art. 14 ust. 1, 2, zał. lp. 1.2.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 64 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Gabriela Jyż Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1978/09 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz R. S. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia [...] marca 2009 r., w przedmiocie kary pieniężnej, stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, a także zasądził od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie miał na uwadze, że w trakcie kontroli drogowej pojazdu marki Daimler Chrysler o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2009 r. na drodze krajowej 86 w K., potwierdzonej protokołem kontroli z dnia 21 stycznia 2009 r. stwierdzono wykonywanie przez R. S. transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, a także wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Pismem z dnia 2 marca 2009 r. skarżący w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń podał, iż pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. zgłosił do Urzędu m.st. Warszawy - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń samochód ciężarowy Mercedes Atego o nr rej. [...] do licencji nr [...] z dnia 19 marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, na dowód czego przedstawił kopię zgłoszenia wraz z pocztowym dowodem nadania ww. pisma w dniu 1 sierpnia 2008 r. Nadto podał, iż nieposiadanie przez kierowcę stosownego zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu spowodowane było niespodziewanym urlopem pracownika w dniu 16 stycznia 2009 r., co skutkowało brakiem możliwości wyposażenia kierowcy w wymagane zaświadczenie.

Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. nałożył na R. S. karę pieniężną w wysokości 8500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, a także wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, organ stwierdził, iż na przedsiębiorcy spoczywa odpowiedzialność za osoby trzecie, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, w tym kierowców, oraz że odpowiedzialność administracyjna powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, w niniejszej sprawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: u.t.d.) w zw. z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (...). Konkretyzacją wyżej wskazanych norm jest przepis lp. 1.7. załącznika do u.t.d.

Uzasadniając nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, organ stwierdził, iż ze zgromadzonych dowodów wynika niezgłoszenie kontrolowanego pojazdu do posiadanej licencji. Podkreślił, iż przesłano do Urzędu m.st. Warszawy, Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń kopię pisma, o którym mowa w wyjaśnieniach skarżącego, lecz Urząd stwierdził, iż takie pismo do niego nie wypłynęło. Spełniona jest zatem przesłanka z lp. 1.2. załącznika do u.t.d.

GITD w zaskarżonej decyzji podtrzymał powyższą argumentację, powołując się dodatkowo na brak pewności, co do tego, że nadanie w dniu 1 sierpnia 2008 r. pisma, na które powołał się skarżący, dotyczy w istocie spornego w sprawie pisma. Nadto organ zarzucił, iż skarżący nie podjął od dnia 1 sierpnia 2008 r. żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy jego pojazd został skutecznie zgłoszony do licencji. Brak pewności co do faktu zgłoszenia pojazdu winien zaś skutkować zaniechaniem wykonywania transportu tym pojazdem. Organ nie uwzględnił również argumentacji skarżącego, iż nie miał on technicznej możliwości wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty z uwagi na pracę w terenie i okresowe przebywanie w siedzibie firmy, uznając, że zła organizacja pracy przedsiębiorstwa nie może być przesłanką do zastosowania art. 92a ust. 4 u.t.d.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł R. S.

Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010 r. skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. decyzji II instancji Centrali Centrum Poczty Poczta Polska S.A. z dnia 28 grudnia 2009 r. znak: [...] wraz z załącznikami w przedmiocie pozytywnego rozpatrzenia reklamacji pocztowej dotyczącej niedoręczenia przesyłki, którą skarżący przesłał do Urzędu m.st. Warszawy – Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń (pismo z dnia 1 sierpnia 2008 r. zawierające informację o nabyciu pojazdu marki Mercedes o nr rej[...] oraz o nabyciu wskazanego pojazdu do licencji). Sąd dopuścił dowód z załączonych dokumentów. W rozstrzygnięciu reklamacji z dnia 28 grudnia 2009 r. Poczta Polska przyznała, że stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wykonywania usługi doręczenia przesyłki z dnia 1 sierpnia 2008 r. Wskazany fakt, zdaniem skarżącego, potwierdza, że dopełnił obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d., zaś z przyczyn niezależnych od niego i przez niego niezawinionych, sporna przesyłka nie została doręczona, w konsekwencji czego organy I oraz II instancji w sposób niezasadny nałożyły na skarżącego karę pieniężną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając uwzględnienie skargi uznał, że przedsiębiorca R. S. pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. zgłosił do Urzędu m.st. Warszawy sporny samochód ciężarowy do licencji nr [...] z dnia 19 marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, jednakże zgłoszenie to nie otrzymało właściwego biegu z uwagi na niedoręczenie przez Pocztę Polską adresatowi listu poleconego zawierającego to zgłoszenie. W konsekwencji według Sądu nie było podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Argument organu dotyczący nieudowodnienia przez skarżącego, iż nadanym przez niego w dniu 1 sierpnia 2008 r. pismem do Urzędu m.st. Warszawy - Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń jest zgłoszenie samochodu do licencji Sąd uznał za bezpodstawny oraz równoznaczny z postawieniem skarżącemu zarzutu sfałszowania dokumentu i użycia go jako autentycznego. Do takich ustaleń organ nie był uprawniony.

Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę organu, iż to kwestia nieuzyskania przez skarżącego wypisów z licencji, zawierających dane nowego pojazdu, powinna być przedmiotem analizy. Przesłanka ta ma bowiem znaczenie dla ustalenia, czy brak stosownych wypisów w pojeździe w czasie kontroli wypełnia dyspozycję 1.7 zał. do u.t.d. tj., czy jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Jednocześnie WSA zauważył, iż nałożona na przedsiębiorcę kara w łącznej wysokości 8500 zł obejmuje oprócz kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji karę z tytułu stwierdzonego naruszenia obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. W przypadku ustalenia, iż brak w pojeździe wypisów z licencji kontrolowanego pojazdu stanowi naruszenie prawa, o którym mowa w lp. 1.7 załącznika do u.t.d., analizy wymagać będzie okoliczność, czy naruszenie to stanowi – czy też nie stanowi – podstawę nałożenia odrębnej kary, czy też mieścić się ona będzie w zakresie objętym naruszeniem sformułowanym jako "naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty", za które nałożono karę w wysokości 500 zł.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani istnienia jakichkolwiek istotnych uchybień proceduralnych, mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w zakresie nałożenia kary z tytułu naruszenia normy zawartej w lp.1.7. załącznika do u.t.d. Bezsporny fakt nieokazania inspektorowi transportu drogowego podczas kontroli drogowej zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu skutkuje nałożeniem kary zgodnej z lp. 1.7. załącznika do u.t.d. Mając powyższe na uwadze WSA w W. orzekł, powołując w podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), dalej jako: k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy wadliwie ustaliły stan faktyczny sprawy, a w konsekwencji dokonały niewłaściwego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego, podczas gdy stan faktyczny sprawy został ustalony należycie, w zakresie całkowicie pozwalającym na prawidłowe określenie i zastosowanie odpowiednich przepisów prawa materialnego, a zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne w sposób staranny i wyczerpujący wyjaśniające motywy zapadłego rozstrzygnięcia,

2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 57 § 5 pkt 2 i art. 64 § 2 k.p.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że za datę zgłoszenia pojazdu do licencji należało w sprawie uznać datę nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego pisma zawierającego jedynie informację dla organu licencyjnego o zamiarze wykorzystywania pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego i że już samo to jest równoznaczne ze zgłoszeniem pojazdu do licencji, o którym mowa w przepisach u.t.d., nawet wówczas, gdy korespondencja taka nigdy do właściwego organu nie wpłynęła, zaś właściwy organ nie został nigdy skutecznie powiadomiony o fakcie użytkowania pojazdu w ramach transportu drogowego, wobec czego nie mógł zweryfikować, czy pojazd ten został zarejestrowany na terenie kraju i spełnia wymagania techniczne określone przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz nie została uiszczona stosowana opłata za wydanie kolejnego wypisu z licencji, a w rezultacie wypis taki nigdy przez organ nie został wydany,

3) naruszenie prawa materialnego - art. 5 ust 1 i ust. 3 pkt 5, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że wystarczającym do uznania, iż doszło do skutecznego zgłoszenia pojazdu do licencji, jest samo poprzestanie na nadaniu za pośrednictwem Poczty Polskiej listu poleconego zawierającego jedynie informację dla organu licencyjnego o zamiarze wykorzystywania pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, nawet wówczas, gdy korespondencja taka nigdy do właściwego organu nie wpłynęła, podczas gdy z przywołanych przepisów wynika, iż do uznania takiego zgłoszenia za prawidłowe niezbędne jest również przedłożenie odpowiednich dokumentów potwierdzających, że pojazd ten został zarejestrowany na terenie kraju i spełnia wymagania techniczne określone przepisami Prawa o ruchu drogowym, a ponadto konieczne jest uiszczenie stosownej opłaty za wydanie kolejnego wypisu z licencji oraz wydanie takiego wypisu przez uprawniony do tego organ po spełnieniu powyższych warunków.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej organ podał, że do uznania, iż doszło do zgłoszenia pojazdu do licencji udzielonej przedsiębiorcy nie jest wystarczające samo zakomunikowanie takiego zamiaru organom licencyjnym, lecz również przedłożenie odpowiednich dokumentów potwierdzających, że pojazdem tym może być podejmowana działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego, a także uiszczenie opłaty za wydanie kolejnego wypisu z licencji. Skarżący tych wymogów nie dopełnił. Dopiero zaś po spełnieniu powyższych wymogów możliwe jest przyjęcie, iż pojazd został zgłoszony do licencji w wymagany prawem sposób, co następnie zostaje potwierdzone wydaniem odpowiedniego wypisu z licencji. Przyjęcie poglądu że wystarczające jest samo pisemne zakomunikowanie takiej okoliczności właściwym organom jest niedopuszczalne przede wszystkim dlatego, że art. 14 u.t.d. nie znajduje tu zastosowania, ale również dlatego, że oznaczałoby to, że ustawodawca obwarował zgłoszenie pojazdu do licencji obowiązkami, których niespełnienie w pewnych sytuacjach nie ma znaczenia prawnego. Z powyższych powodów nie sposób zgodzić się z argumentacją Sądu, iż za równoznaczne ze spełnieniem przedmiotowego obowiązku może być uznana okoliczność uwzględnienia przez Pocztę Polską reklamacji skarżącego dotyczącej nieprawidłowości przy doręczeniu pisma nadanego w dniu 1 sierpnia 2008 r.

Według organu, wobec ustaleń kontroli drogowej bezzasadna jest argumentacja Sądu I instancji o konieczności rozważenia w przedmiotowej sprawie możliwości zakwalifikowania naruszenia, jako wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 1.7 załącznika do ustawy), albowiem podczas kontroli kierowca posiadał i okazał do kontroli wypis z licencji udzielonej przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stanowisko Sądu I instancji sprowadza się do twierdzenia, że przedsiębiorca R. S. pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r., nadanym listem poleconym, zgłosił do Urzędu m.st. Warszawy – Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń samochód ciężarowy Mercedes Atego o nr rej. [...] do licencji nr [...] z dnia 19 marca 2004 r. na wykonywanie krajowego transportu rzeczy, jednakże zgłoszenie to nie otrzymało prawidłowego biegu z uwagi na nieprawidłowości doręczenia listu poleconego przez pocztę. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji, brak było podstaw do nałożenia na R. S. kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji (lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym).

Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie powyższe stanowisko podziela.

Oczywiście w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedsiębiorcy udziela się licencji z zastrzeżeniem art. 6, m.in., jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany (art. 5 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.t.d.). Ponadto wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.).

Wbrew zarzutom organu, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonał błędnej wykładni ww. przepisów w sposób sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej. Z powyższych regulacji wynika tylko tyle, że przewoźnik drogowy może wykonywać transport drogowy po uzyskaniu licencji pojazdami samochodowymi, które zostały zgłoszone do licencji. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na wykonywanie transportu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną określoną w lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Natomiast istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny, czy organy trafnie uznały, że przedsiębiorca wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Bezspornym przy tym jest, że nie chodzi o pojazd, który nie został ujęty we wniosku, na podstawie którego R. S. uzyskał licencję nr [...], lecz o pojazd, który nabył w czasie prowadzenia działalności gospodarczej w transporcie drogowym. W związku z powyższym należy zauważyć, że na przewoźniku drogowym spoczywa obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 18, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania (art. 14 ust. 1 u.t.d.). Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Zarówno treść licencji, jak i treść wypisu z licencji nie zawierają oznaczenia pojazdu samochodowego poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego lub numeru VIN pojazdu (por. zał. Nr 3 wzór licencji i zał. Nr 6 wzór wypisu z licencji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji – Dz. U. Nr 153, poz. 1612). Zatem zgłoszenie nowego pojazdu do licencji nie wymaga wszczęcia procedury z art. 14 ust. 2 u.t.d. Zgłoszenie w oparciu o art. 14 ust. 1 u.t.d. wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, ma charakter czynności materialno-technicznej czy też formy deklaracji o uaktualnieniu akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego licencję. Jednakże niedopełnienie obowiązku w przypadku niezgłoszenia do licencji nowego pojazdu, którym przewoźnik wykonuje transport drogowy, stanowi naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie z lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z treści art. 14 ust. 1 u.t.d. wynika, że to na przewoźniku drogowym ciąży obowiązek zgłoszenia na piśmie organowi nowego pojazdu do licencji. Ustawodawca w piśmie tym użył terminu "zgłaszać". Według Słownika Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (wyd. PWN, W-wa 1983, t. III, str. 1008–1009) słowo "zgłaszać" oznacza "wystąpić z czymś", "przedstawić coś do realizacji, oceny, zatwierdzenia", "przedstawić kogoś", "zameldować coś, kogoś" ale też "oznajmić gotowość przystąpienia do czegoś". Powyższe wskazuje, że zgłoszenie o jakim mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d., w przypadku danych dotyczących nowego pojazdu samochodowego, którym ma być wykonywany transport drogowy, stanowi oświadczenie woli i wiedzy, z którym przewoźnik drogowy ma obowiązek wystąpić wobec organu właściwego do udzielenia licencji. Tego rodzaju oświadczenie stanowi rodzaj podania w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a., do którego znajduje także odpowiednie zastosowanie tryb z art. 64 § 2 k.p.a.

Zauważyć należy, że Kodeks postępowania administracyjnego nadaje pojęciu podania szerokie znaczenie. W doktrynie podkreśla się, że aprobaty wymaga pogląd, iż "podaniem w rozumieniu kodeksu są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz uczestników postępowania, z którymi występują oni wobec organu" (G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Postępowanie administracyjne ogólne", Wyd. C.H. Beck, W-wa 2003, str. 487 i powołana tam literatura). W tej sytuacji oczywistym jest, że "zgłoszenie na piśmie" w rozumieniu art. 14 ust. 1 u.t.d. oznacza, iż pismo tego rodzaju może być złożone przez przewoźnika drogowego bezpośrednio organowi administracji w jego siedzibie, bądź też za pośrednictwem poczty. Przepis art. 14 ust. 1 u.t.d. w zakresie sposobu, czy też trybu dokonania tego rodzaju zgłoszenia nie zawiera żadnych rygorów bądź też odmiennych regulacji od zasad zawartych w k.p.a. dotyczących składania pism do organu. Podkreślenia przy tym wymaga, że przepisów prawa określających obowiązki obywatela wobec organów Państwa nie można wykładać w sposób, by wyprowadzać z nich wnioski co do istnienia obowiązków dalej idących niż wynikające z dosłownego brzmienia przepisu. Wyniki wykładni systemowej i celowościowej wskazują, że obowiązek zgłoszenia na piśmie wszelkich zmian danych, o jakim mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d., tak jak inne obowiązki określone przez prawo, należy wykonać z należytą starannością. W tym wypadku chodzi o podjęcie przez przewoźnika drogowego czynności niezbędnych do zapewnienia dotarcia dokonanego na piśmie zgłoszenia zmiany danych do adresata, czyli organu, który udzielił licencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może budzić wątpliwości zachowanie należytej staranności w sytuacji nadania "zgłoszenia na piśmie zmiany danych", o jakim mowa w art. 14 ust. 1 u.t.d., listem poleconym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Odpowiednie stosowanie w tym wypadku art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. oznacza tylko określenie daty dokonania zgłoszenia. Oczywiście trafnie zauważa organ, że przewoźnik drogowy ma obowiązek nie tylko zgłosić na piśmie pojazd samochodowy do licencji, ale także załączyć do zgłoszenia dokumenty określone w art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. Z regulacji zawartych w art. 11 ust. 3 u.t.d. wynikałoby, że organ udzielający licencji w określonych sytuacjach wydaje dodatkowy wypis z licencji, co związane jest z uiszczeniem stosownej opłaty. Zauważyć jednak należy, że tego rodzaju wymogi wynikające z przepisów prawa mogą być uzupełniane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Niezachowanie tego trybu przez właściwy organ administracji nie może obciążać przewoźnika drogowego.

Przenosząc te ogólne rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że R. S. zgłosił listem poleconym przedmiotowy pojazd do licencji na wykonywanie krajowego transportu rzeczy. Chybione są zarzuty, że w piśmie z dnia 1 sierpnia 2008 r. R. S. jedynie oznajmił zamiar wykorzystania pojazdu w prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Przedsiębiorca w ww. piśmie wprost stwierdził, że "informuje, iż 28.07.2008 r. nabył auto Mercedes (...) o nr rej. (...) i zgłasza ten pojazd do licencji w (...) na wykonywanie krajowego transportu rzeczy" (k. 40 akt adm.). Nie można też uznać za trafną argumentację organu, iż nie zostało wykazane, że wskazanym listem poleconym rzeczywiście nadano pismo z dnia 1 sierpnia 2008 r. W tym zakresie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko Sądu I instancji.

Okoliczności sprawy, niezakwestionowane w skardze kasacyjnej, wskazują, że wskutek nieprawidłowości działań Poczty Polskiej SA w doręczeniu tegoż listu poleconego, zgłoszenie to nie dotarło do organu licencyjnego, ani też przesyłka ta w sposób skuteczny nie została zwrócona do nadawcy. Powyższe wynika z decyzji II instancji Poczty Polskiej SA uwzględniającej odwołanie R. S. od decyzji reklamacyjnej. Dowód z tegoż dokumentu urzędowego przeprowadził i ocenił Sąd I instancji w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w związku z oceną legalności zaskarżonej decyzji. W tej kwestii w skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane żadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a.

Natomiast zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może skutecznie podważać powyższych okoliczności i wynikających z nich ocen, gdyż Sąd I instancji dokonywał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, na które składają się nie tylko akta administracyjne, ale także akta sądowe. Powyższe dowodzi, że Sąd I instancji ostatecznie trafnie uznał, iż R. S. w postępowaniu prowadzonym przez orzekające w sprawie organy obu instancji wykazał, że dochował należytej staranności w dopełnieniu obowiązku zgłoszenia pojazdu samochodowego do licencji i nie miał wpływu na okoliczności związane z wadliwymi działaniami Poczty Polskiej SA w zakresie doręczenia przesyłki poleconej zawierającej pismo z dnia 1 sierpnia 2008 r. W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, iż w tych okolicznościach sprawy brak było podstaw do nałożenia na R. S. kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, tj. na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W tym miejscu należy odwołać się do poglądu wyrażonego w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 276/07 (z aprobującą glosą R. Giętkowskiego, opubl. GSP - Prz.Orz. 2008//4/11), iż podmiot karany administracyjną karą pieniężną musi mieć zapewnione prawo do obrony w procedurach prawa administracyjnego, a także, co jest szczególnie istotne, prawo do uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjnej, przynajmniej przez wykazanie, że dołożył należytej staranności wykonując swoje obowiązki i obiektywnie nie miał możliwości zachować się w inny sposób. Dodać należy, że okoliczności związane z uwzględnieniem reklamacji pocztowej wskazują, iż organ właściwy w sprawie licencji nie mógł też zastosować trybu z art. 64 § 2 k.p.a. wobec dokonanego przez R. S. zgłoszenia na piśmie zmiany danych. Nie może to jednak oznaczać, jak domaga się autor skargi kasacyjnej, przyjęcia, że w konsekwencji nie doszło do skutecznego zgłoszenia pojazdu do licencji.

Trafnie jedynie zarzuca organ, iż Sąd I instancji wadliwie zalecił rozważenie w przedmiotowej sprawie, z uwagi na nieuzyskanie przez skarżącego wypisu z licencji, czy takie działanie nie wypełnia dyspozycji z lp. 1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Przede wszystkim błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że wypis z licencji zawiera dane oznaczające konkretny pojazd samochodowy. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, treść wypisu z licencji tego rodzaju informacji nie zawiera, w konsekwencji czego nie ma znaczenia, który wypis z licencji zostanie przypisany do określonego pojazdu. Trafnie też zauważa organ, że podczas kontroli kierowca posiadał i okazał do kontroli wypis z licencji udzielonej przedsiębiorcy, wobec czego brak podstaw do zastosowania sankcji wskazanej przez Sąd I instancji za brak wypisu z licencji.

Zatem w powyższym zakresie stanowisko Sądu I instancji jako wadliwe nie może wywoływać skutków określonych w art. 153 p.p.s.a. Powyższe uchybienie Sądu I instancji nie mogło jednak skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej z przyczyn na wstępie wskazanych. W konsekwencji przyjąć należało, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej należało uznać za chybione. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 in fine p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną mimo częściowo błędnego uzasadnienia orzeczenia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 2 p.p.s.a.