Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 316/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia SO (del.) Robert Hałabis, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie) kwotę 295, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 24 lutego 2011 r., po rozpoznaniu odwołania T. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy N. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], którą to decyzją organ pierwszej instancji:

1) przyznał T. W. usługi opiekuńcze od dnia 10 stycznia 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. w wymiarze 3 godzin dziennie, z wyłączeniem sobót, niedziel i dni świątecznych, ustalając, iż pełna odpłatność za usługi opiekuńcze wynosi 8,90 zł za godzinę, z czego kwotę 3,56 zł za godzinę pokrywa T. W.,

2) określił, że zakres przedmiotowy usług obejmuje pomoc przy paleniu w piecu c.o. z przynoszeniem opału oraz pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego, przygotowanie posiłków i zakupy,

3) odstąpił od żądania zwrotu wydatków, gdyż niweczyłoby to skutki udzielonej pomocy, a nadto

4) nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności

– utrzymało w mocy wskazaną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, iż w dniu 6 grudnia 2010 r. T. W. zwróciła się do organu pierwszej instancji o przyznanie usług opiekuńczych w wymiarze 6 godzin dziennie, wskazując, że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego możliwe będzie dopiero 21 grudnia 2011 r. W trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu 21 grudnia 2010 r. ustalono, że wnioskodawczyni nadal prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, zaś w tym samym budynku mieszka pozostający w separacji mąż, który również prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Wydatki wnioskodawczyni wynoszą miesięcznie: 60 zł na opłacenie rachunków za energię elektryczną, 40 zł na wywóz nieczystości, 120 zł na zakup leków i środków higienicznych, 80 zł na opłacenie rachunków za telefon oraz 60 zł na opłacenie kosztów skarg i zażaleń kierowanych do właściwych organów w jej sprawach. Ponadto raz na kwartał opłaca ona 20 zł za zużycie wody. Wnioskodawczyni zajmuje pokój i pomieszczenie gospodarcze, w którym przygotowuje posiłki i gdzie zainstalowany jest kocioł c.o., ogrzewający jej pokój oraz przedpokój. T. W. nadal wymaga systematycznego leczenia i przyjmowania lekarstw z powodu astmy oskrzelowej. Orzeczeniem z dnia 25 października 2010 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w L. zaliczył ją do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Dochód strony stanowi emerytura w wysokości 616,92 zł miesięcznie, z tym, że kwotę 176,54 zł miesięcznie potrąca organ rentowy na poczet zaległości komorniczych i dlatego też faktycznie otrzymuje ona kwotę 440,15 zł. Decyzją z dnia 30 września 2010 r., nr [...], przyznano wnioskodawczyni świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 200 zł na okres od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. (kwota ta nie została wliczona do dochodu skarżącej).

Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym organ pierwszej instancji wskazaną na wstępie decyzją przyznał T. W. usługi opiekuńcze usługi opiekuńcze od dnia 10 stycznia 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. w wymiarze 3 godzin dziennie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że trzy godziny usług opiekuńczych w zakresie wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji powinno zaspokoić potrzeby odwołującej. W ocenie organu wymiar 3 godzin dziennie w zupełności wystarcza na pomoc skarżącej w czynnościach związanych z paleniem w piecu, robieniem zakupów czy też wykonywaniem koniecznych prac w domu. Przyznana pomoc jest adekwatna do sytuacji zdrowotnej T. W. Zdaniem organu potwierdza to również zachowanie wnioskodawczyni, która zrezygnowała z wcześniej przyznanych usług opiekuńczych.

Zasadne było również, w ocenie Kolegium, stanowisko organu pierwszej instancji, który mając na względzie sytuację finansową odwołującej i ponoszone przez nią wydatki, na podstawie uchwały Rady Gminy N. z dnia 2 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze uznał, że żądanie zwrotu wydatków stanowiłoby nadmierne obciążenie dla odwołującej i odstąpił od żądania ich zwrotu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła T. W. Skarżąca zarzuciła, iż uniemożliwiono jej wzięcie czynnego udziału w postępowaniu, rozstrzygnięcie organów obu instancji jest dowolne, a przyznany wymiar usług opiekuńczych ma charakter symboliczny. Podkreśliła, iż jej wniosek z dnia 6 grudnia 2010 r. był zbędny i został wymuszony krótkimi okresami, na jakie organ przyznał jej usługi opiekuńcze. W dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji w tej sprawie w toku było postępowanie wszczęte na wniosek z dnia 7 września 2010 r. o przyznanie usług opiekuńczych, a to – zdaniem skarżącej – oznacza, że toczyły się dwa postępowania administracyjne w tym samym przedmiocie.

W dniu 1 sierpnia 2011 r. skarżąca złożyła pisma procesowe, w którym wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego z jej wniosku z dnia 7 września 2010 r. o przyznanie usług opiekuńczych. Wniosła o dołączenie do akt sprawy upoważnienia od Wójta Gminy N. do wydawania decyzji z zakresu pomocy przez Kierownika OPS w N. E. P. oraz dyplomu ukończenia przez nią studiów podyplomowych, o których mowa w art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Skarżąca zarzuciła również organom administracji naruszenie art. 10, art. 77 § 4, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a.

Do pisma skarżąca dołączyła kserokopie dokumentów w postaci: decyzji SKO w L. z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...], zaświadczeń lekarskich z dnia 22 stycznia 2009 r. i z dnia 5 października 2010 r. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 25 października 2010 r. Ponadto T. W. załączyła kserokopię zdjęcia, które, jak wskazała, obrazuje tabliczkę znamionową kotła c.o. ogrzewającego jej dom.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skargi nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 i 138 k.p.a. przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji.

Należy podkreślić, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Skarżąca domagała się przyznania usług opiekuńczych, zatem w sprawie zastosowanie mieć będą przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa".

Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej jest świadczenie niepieniężne w postaci usług opiekuńczych.

W myśl przepisu art. 50 ust. 1 ustawy pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych przysługuje osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona. Stosownie natomiast do przepisu art. 50 ust. 2 usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3).

Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe (pozostaje w separacji z mężem, zamieszkałym w tym samym domu) i utrzymuje się z emerytury w wysokości 616,92 zł miesięcznie, z tym, że kwotę 176,54 zł miesięcznie potrąca organ rentowy na poczet zaległości komorniczych i dlatego też wypłacana jest jej kwota 440,15 zł. Wskazano również, iż w dniu 30 września 2010 r. przyznano skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup żywności w wysokości 200 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. Stałe miesięczne wydatki skarżącej obejmują: 60 zł na opłacenie rachunków za energię elektryczną, 40 zł na wywóz nieczystości, 120 zł na zakup leków i środków higienicznych, 80 zł na opłacenie rachunków za telefon oraz 60 zł na opłacenie kosztów skarg i zażaleń kierowanych do właściwych organów w jej sprawach. Opłaca ona również kwartalnie 20 zł za zużycie wody.

Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. w dniu 25 października 2010 r. wynika, że skarżąca jest niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym w okresie do 31 października 2013 r. i nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skarżąca jest więc zdolna do samodzielnej egzystencji. Przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie z dnia 5 października 2010 r., które zawiera stwierdzenie, że skarżąca "wymaga pomocy osób drugich w samodzielnej egzystencji", winno być oceniane w łączności z powołanym wyżej orzeczeniem. Zaświadczenie to, jak wynika z jego treści, zostało wydane dla potrzeb Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L., który oceniając stan zdrowia skarżącej oraz całokształt przedstawionej przez nią dokumentacji lekarskiej (w tym również przedmiotowe zaświadczenie) orzekł, iż nie wymaga ona pomocy innych osób w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a jedynie winna korzystać z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 22 stycznia 2009 r. wynika, że T. W. ze względu na stan zdrowia wymaga pomocy innych osób w czynnościach związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania, a w czasie zaostrzenia dolegliwości może ona wymagać pomocy w robieniu zakupów oraz pracach domowych związanych z zakurzeniem. Jednocześnie zaświadczenie to stwierdza, że skarżąca nie wymaga stałej, ośmiogodzinnej opieki.

W świetle dokonanych ustaleń prawidłowe jest stanowisko organów administracji, że w przypadku skarżącej uzasadnione jest przyznanie usług opiekuńczych w wymiarze 3 godzin dziennie 10 stycznia 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. Należy zauważyć, że usługi opiekuńcze przyznawane są osobom, które wymagają zarówno pomocy w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, jak i opieki higienicznej oraz zaleconej przez lekarza pielęgnacji. Jak słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, skarżąca nie jest osobą wymagającą stałej pomocy w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych. Nie wymaga też opieki higienicznej i pielęgnacji zaleconej przez lekarza. Stan zdrowia skarżącej nie pozwala jedynie na wykonywanie pewnych czynności, w szczególności związanych z obsługą pieca centralnego ogrzewania, nie ma zatem potrzeby przyznawania skarżącej usług opiekuńczych w celu stałej, codziennej pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. W pełni zatem uzasadnione było przyznanie skarżącej pomocy w formie usług opiekuńczych we wskazanym w decyzji organu pierwszej instancji wymiarze.

Należy także podkreślić, iż treść powołanych przepisów ustawy nie określa okresu, na jaki przyznane być winny usługi opiekuńcze. Rozstrzygnięcie tej kwestii zostało pozostawione uznaniu organów administracji. Ocena organów orzekających w sprawie, co do okresu przyznania przedmiotowego świadczenia, zdaniem Sądu, nie nosi cech dowolności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżąca może uzyskać pomoc w tej formie na dalszy okres czasu, o ile złoży w tym celu stosowny wniosek.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej.

Nie można podzielić zarzutów skarżącej, iż działania organów powodują zagrożenie jej zdrowia i życia. Jakkolwiek skarżąca nie uzyskała w rozpoznawanej sprawie świadczenia w wymiarze oraz czasokresie, jakiego domagała się od organów, to nie jest ona pozbawiona pomocy. Skarżąca od lat objęta jest bowiem systematyczną pomocą udzielaną jej ze środków organu pomocy społecznej, mimo iż jej dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżącej przyznano zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 200,00 zł miesięcznie w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r., zasiłek celowy specjalny na zakup opału i drewna w łącznej wysokości 1 250,00 zł w 2010 r., a także usługi opiekuńcze opłacane ze środków OPS w N., których wartość wyniosła 1 656,00 zł. Decyzjami z dnia 2 czerwca i 11 października 2010 r. skarżąca przyznano również usługi opiekuńcze w wymiarze 2 godziny dziennie w okresie od 7 czerwca do 31 września 2010 r. oraz w wymiarze 3 godzin dziennie w okresie od 15 października do 31 grudnia 2010 r. Pomoc ta nie została jednak zrealizowana, gdyż skarżąca, wbrew własnemu żądaniu zawartemu w złożonych wnioskach, nie wyraziła zgody na świadczenie tych usług. Łączna wartość świadczeń z pomocy społecznej przyznanych skarżącej w okresie od 16 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2010 r. wyniosła 10 874,00 zł (k. 27 akt adm. I inst. w sprawie II SA/Lu 315/11).

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a., wskazać należy, iż warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2007, nr 6, poz. 157; W. Taras, Glosa do wyroku NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, OSP 2007, nr 3, poz. 26).

Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, by została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych wynika zresztą, że skarżąca, wbrew podniesionym przez siebie zarzutom, została zawiadomiona przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, miała więc zapewnioną możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu.

Bezzasadne są także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy administracji innych przepisów postępowania. Ponownie wskazać należy, iż organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy te przeprowadziły postępowanie zgodnie z regułami wynikającymi z powołanych przepisów i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a., który stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Fakt, iż skarżąca, korzystająca od lat ze świadczeń udzielanych ze środków Ośrodka Pomocy Społecznej w N., legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i jest od dawna leczona z powodu astmy oskrzelowej jest organom administracji znany z urzędu i był uwzględniany przez te organy w niniejszej sprawie. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 77 § 4 k.p.a., zgodnie z którym fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu.

Aktualizacja wywiadu środowiskowego w niniejszej sprawie przeprowadzona została w dacie wskazanej przez samą skarżącą jako dogodną dla niej, co potwierdziła ona własnoręcznym podpisem w dniu 21 grudnia 2010 r. (k. 4 akt adm. I inst.).

Dołączone do pisma procesowego z dnia 1 sierpnia 2011 r. pismo z dnia 24 sierpnia 2010 r., kierowane przez skarżącą do organu pierwszej instancji zostało sporządzone przed dniem złożenia wniosku w rozpoznawanej sprawie, a więc przed 15 listopada 2010 r., i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozostałe dokumenty, to jest pisma z dnia: 13 i 17 grudnia 2010 r., nie wnoszą nic nowego do sprawy, gdyż były złożone przez skarżącą w toku postępowania przed organem pierwszej instancji i zostały ocenione przez organy administracji, tak jak pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych przepisów art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. (k. 15, 17 akt adm. I inst.).

Analiza pozostałych dokumentów przedłożonych przez skarżącą również nie pozwala na przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Na wynik sprawy nie mają także wpływu dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych postępowania wszczętego na podstawie wniosku skarżącej z dnia 7 października 2010 r. o przyznanie usług opiekuńczych, zakończonego decyzją Kolegium z dnia 28 marca 2011 r., nr [...]. Ubocznie jedynie wskazać należy, iż tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r., II SA/Lu 318/11, oddalił skargę T. W. na powyższą decyzję. Wyrok ten jest nieprawomocny.

Niezasadny jest zarzut skarżącej, iż decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo, gdyż została wydana przez osobę nie posiadającą do tego uprawnień w świetle art. 110 ust. 7 i art. 122 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 110 ust. 7 i 8 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy. Upoważnienie, o którym mowa wyżej, może być także udzielone innej osobie na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej.

E. P., która podpisała w imieniu Wójta Gminy N. decyzję z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], legitymuje się upoważnieniem, o jakim mowa w art. 110 ust. 7 ustawy. Z akt sprawy o sygn. akt II SA/Lu 318/11 wynika, iż Wójt Gminy N. zarządzeniem z dnia 14 października 2010 r., nr 98/2010, udzielił jej upoważnienia do "wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy" (k. 50).

W świetle art. 122 ust. 1 i 4 ustawy osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są obowiązane posiadać co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej. Ukończenie studiów podyplomowych dla osób posiadających wykształcenie wyższe, w których programie uwzględniono minimum programowe specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, jest równoznaczne z uzyskaniem przez absolwentów tych studiów specjalizacji.

Należy podkreślić, iż wymóg, o jakim mowa w art. 122 ust. 1 ustawy, nie odnosi się do innych osób niż kierownik ośrodka pomocy społecznej, uprawnionych do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z powołanym art. 110 ust. 8 ustawy wójt może upoważnić do wydawania decyzji także inne osoby, w stosunku do których ustawodawca nie przewidział obowiązku posiadania odpowiedniego wykształcenia.

Postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku z dnia 7 września 2010 r. dotyczyło okresu do 31 grudnia 2010 r. i decyzję Kolegium z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...], której kopię załączono do skargi, organ pierwszej instancji otrzymał 10 stycznia 2011 r., zaś postępowanie w rozpoznawanej sprawie, wszczęte w oparciu o wniosek skarżącej z dnia 6 grudnia 2010 r., zakończone zostało zaskarżoną decyzją przyznającą usługi opiekuńcze w okresie od 10 stycznia 2011 r. do 30 kwietnia 2011 r. Wbrew zarzutom skarżącej zaskarżona decyzja nie zachodzi tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia w obu wymienionych sprawach.

W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).