Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1663/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2013r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013r., poz. 267) w związku z odwołaniem W. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...], znak: [...] – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...] , znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na W. S., jako inwestora odbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] nr [...], w terminie do [...] grudnia 2010r., obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane w trakcie w/w budowy. Po rozpoznaniu odwołania W. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...], znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin na dzień [...] marca 2011 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r. W. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], znak: [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., a następnie decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], znak: [...], odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...] grudnia 2010r., nr [...], znak: [...]. Następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r.

Po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 16 października 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 147/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji i postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], wskazując w uzasadnieniu, że organ wadliwie przyjął, że skarżący domagał się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jednocześnie przyjmując za uzasadniony zarzut braku rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W związku z opisanym wyżej wyrokiem postanowieniem z dnia [...] marca 2013r., nr [...], znak: [...] organ wojewódzki wznowił postępowanie zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], znak: [...], a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r., nr [...], znak: [...] odmówił jej uchylenia.

W. S. wniósł odwołanie od tej decyzji. Wskutek rozpoznania odwołania zapadła opisana na wstępie decyzja. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jako przesłankę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], znak: [...] skarżący podniósł, że wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji, tj. pomiar obiektu przez Komisję Rewizyjną Starostwa Powiatowego w [...] dokonany w dniu [...] czerwca 2011 r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ,,w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję ". W myśl ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury sądowoadministracyjnej, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej, jednakże nie znanych organowi w dacie jej wydania. Jeżeli zatem okoliczności faktyczne powstały po wydaniu ostatecznej decyzji, to dają one podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie będą podstawą wznowienia postępowania.

Organ odwoławczy podkreślił, że pomiar budynku mieszkalnego dokonany przez Komisję Rewizyjną, wskazany jako dowód na istnienie nowych okoliczności, został wykonany w dniu [...] czerwca 2012r., czyli już po wydaniu decyzji ostatecznej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a zatem nie mógł istnieć ani w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji ani w dniu wydawania decyzji przez organ II instancji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutów skarżącego, nie podzielił stanowiska skarżącego, że cyt. "przez budowę należy rozumieć m.in. odbudowę obiektu budowlanego" to "ściany budynku skarżącego nie są w związku z tym obiektem budowlanym, a elementem budowlanym. W podobny sposób nie są obiektem budowlanym fundamenty, stropy, dach., itp.", albowiem taka interpretacja przepisu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane byłaby sprzeczna z wolą ustawodawcy, gdyż w konsekwencji prowadziłaby do przyzwolenia organów na każdą samowolę budowlaną.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118) w art. 3 pkt 6 stanowi, że budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego (na co w odwołaniu wskazuje sam skarżący). Ustawa wprawdzie nie definiuje przy tym pojęcia "odbudowa", jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez odbudowę rozumie się wykonywanie faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ zniszczeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17.08.2010 r., II SA/Bd 669/10; wyrok NSA z dnia 13.11.2001 r., II SA/Lu 892/00; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29.03.2001 r., SA/Bk 852/00; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 09.06.2010 r., II SA/Sz 283/10).

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż kontrola przeprowadzona w dniu [...] maja 2009 r., wykazała, że na działce nr [...] prowadzona jest rozbudowa budynku mieszkalnego. Od strony zachodniej wykonano fundamenty oraz część ścian konstrukcyjnych do poziomu stropu, od strony wschodniej wykonano fundamenty betonowe pozostałej części budynku. Istniejący budynek mieszkalny został rozebrany w maju 2009 r., a w jego miejsce wykonano fundamenty pod wschodnią część budynku mieszkalnego. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r., stwierdzono, że rozbudowa budynku od strony zachodniej prowadzona jest zgodnie z projektem i pozwoleniem na budowę. Istniejący budynek mieszkalny rozebrano do poziomu fundamentów (terenu). Na istniejących fundamentach wykonano żelbetowe ściany fundamentowe do poziomu 0,00. Stwierdzono również, że inwestor nie posiada pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego.

Organ odwoławczy powołał się na stanowisko organu pierwszej instancji, zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] kwietnia 2013 r., zgodnie z którym "organy nadzoru budowlanego szczebla powiatowego i wojewódzkiego nie kwestionowały li tylko wymiarów budynku mieszkalnego, lecz to, że W. S. dokonał istotnego odstępstwa przez rozbiórkę elementów konstrukcyjnych istniejącego budynku, a następnie odbudowę tej części. Inwestor nie dysponował decyzją (o pozwoleniu na budowę, bądź decyzją zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę) zezwalającą na dokonanie odbudowy. Tym samym dokonując rozbiórki, a następnie odbudowy, inwestor dokonał istotnego odstępstwa polegającego na zwiększeniu parametrów charakterystycznych (powierzchni zabudowy i kubatury), jakich dotyczyło wydane pozwolenie na budowę, (nie zaś parametrów to jest powierzchni zabudowy i kubatury poprzednio istniejącego budynku), bowiem ten zakres nie był objęty udzielonym pozwoleniem na budowę. Uwzględnienie w projekcie stanu istniejącego, to jest części istniejącej, która została następnie bez zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej rozebrana, nie może być traktowane jako roboty planowane. W świetle art. 36a ust. 5 dokonanie rozbiórki elementów istniejącego budynku, nieprzewidzianych do rozbiórki w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym stanowi istotne odstępstwo od warunków i ustaleń określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę."

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach Prawa budowlanego wypełnia dyspozycję art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane , których ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa. W art. 36a ww. ustawy zawarte zostały regulacje dotyczące legalnie dokonywanych istotnych odstępstw. Natomiast odstępstwa takie dokonane w trakcie budowy bez zmiany pozwolenia na budowę skutkują wszczęciem procedury określonej w art. 51.

Organ odwoławczy nie zgodził się z wyrażonym w uzasadnieniu odwołania poglądem skarżącego, że z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., wynika, że nie doszło do istotnych odstępstw od projektu. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku jedynie wskazał, że skarżący cyt. "do wniosku załączył dokonany w dniu [...] czerwca 2011 r., przez Komisję Rewizyjną Starostwa [...] pomiar budynku, który nie wykazywał odstępstwa od zatwierdzonego projektu", co w ocenie Sądu, stanowiło podstawę do uznania, że organy w sposób wadliwy przyjęły podstawę prawną, stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania. Ponieważ postępowanie sądowe dotyczyło wznowienia postępowania, Sąd badał jedynie przesłanki wznowieniowe, nie badając zasadności wydania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...].

Jednocześnie odpowiadając na pismo W. S. z dnia [...] maja 2013r., zatytułowane "Skarga", w którym skarżący domaga się wyjaśnienia, kto jest odpowiedzialny za potwierdzenie nieprawdy w decyzji [...], organ odwoławczy wskazał, że organ nadzoru budowlanego nie jest organem uprawnionym do prowadzenia postępowania w sprawie potwierdzania nieprawdy. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ ocenia jedynie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i na jego podstawie ustala stan faktyczny. W rozpatrywanej sprawie nie potwierdziły się zarzuty skarżącego dotyczące wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zważywszy, że wniosek spełniał warunki jego dopuszczalności, w tym określone w art. 148 k.p.a., jak również biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2012r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] odmówił uchylenia ww. decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł W. S., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił, że podstawą wszelkich postępowań było fałszywe stwierdzenie, że realizowany przez skarżącego budynek mieszkalny na działce nr [...] w [...], gmina [...] ma zwiększone wymiary w stosunku do zatwierdzonego projektu. W ocenie skarżącego organ nie miał podstaw do formułowania ww. twierdzenia, albowiem nie ma żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że wymiary budynku zostały zwiększone w stosunku do wymiarów ujętych w projekcie budowlanym. Zdaniem skarżącego, do jego inwestycji nie znajduje zastosowanie art. 35 a ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji korzystanie z procedury ujętej w art. 51 ww. ustawy. Skarżący podniósł, że ściany zewnętrzne jego budynku nie są obiektem budowlanym, a elementem budowlanym, jak również obiektami budowlanymi nie są fundamenty, stropy, dach. Zatem nie dokonywano odbudowy obiektu budowlanego, a tylko elementu budowlanego. W przypadku skarżącego miało miejsce odtworzenie ścian fragmentu parteru budynku zgodnie z zatwierdzonymi wymiarami, na co wskazuje załącznik graficzny do decyzji nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Skarżący podkreślił, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 77 k.p.a., przez to, że pominął kluczowy dowód w sprawie, a mianowicie pomiar obiektu dokonany w dniu [...] czerwca 2011 r. przez Komisję Rewizyjną Starostwa Powiatowego w [...], który nie wykazał zwiększenia wymiarów budynku. Ponadto skarżący wskazał, że sprawa jego budynku toczy się od maja 2009 r., nieistotna zmiana dokonana w trakcie realizacji została na bieżąco (maj 2009 r.) potwierdzona projektem zamiennym. Projekt zamienny wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]w dniu [...] lutego 2010 r. wraz z zaświadczeniem z Gminy [...] o zgodności realizacji budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Następnie w dniu 10 września 2010 r. skarżący złożył ocenę stanu technicznego obiektu. Pomimo złożenia dokumentacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił jej zatwierdzenia. Ponownie, z podobnym skutkiem, projekt zamienny został złożony w dniu [...] stycznia 2011 r., który "przeleżał" ponad rok, w trakcie którego nie wydano żadnego orzeczenia. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, gdyż zatwierdzenie projektu zamiennego nie było możliwe, a dodatkowo w sprawie pojawił się nowy dowód. Skarżący wskazał, że w dniu 21 lipca 2011 r. złożył wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o dokonanie kontroli obiektu celem ponownego dokonania pomiarów budynku, a następnie ponowił ten wniosek w dniu [...] sierpnia 2011 r. Pomimo powyższego kontroli nie dokonano. Następnie skarżący odwołał się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie VII SA/Wa 147/12, w uzasadnieniu którego, w jego ocenie, wskazano, że nie doszło do istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Zdaniem skarżącego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając w dniu [...]czerwca 2013 r. decyzję pominął powyższy wyrok.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły, po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 16 października 2012r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 147/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji i postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], wskazując w uzasadnieniu, że organ wadliwie przyjął, że skarżący domagał się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jednocześnie przyjmując za uzasadniony zarzut braku rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wskazywanej przez skarżącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zdaniem Sądu, organy zadośćuczyniły ww. wymogowi ustawy. Wniosek o wznowienie postępowania, ponownie zakwalifikowany został przez pryzmat przesłanki wznowieniowej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Uznano, że skarżący podniósł, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji, tj. pomiar obiektu przez Komisję Rewizyjną Starostwa Powiatowego w [...]dokonany w dniu [...] czerwca 2011 r.

Jak zasadnie wskazał organ drugiej instancji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydal decyzję. Interpretując ww. przesłankę organ prawidłowo wskazał, że chodzi tu o istnienie nowych okoliczności faktycznych, nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, jednakże nie znanych organowi w dacie jej wydania. Tym samym, jeżeli okoliczności faktyczne powstały, po wydaniu ostatecznej decyzji, nie będą podstawą wznowienia postępowania.

Kluczowe było zatem ustalenie, że powoływany we wniosku skarżącego o wznowienie postępowania pomiar budynku mieszkalnego dokonany przez Komisję Rewizyjną, został wykonany w dniu [...] czerwca 2011r., czyli już po wydaniu decyzji ostatecznej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a zatem nie mógł istnieć, ani w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji ani w dniu wydawania decyzji przez organ II instancji.

Już ta okoliczność stanowiła podstawę do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wniosek o wznowienie postępowania nie został bowiem oparty na nowej okoliczności istniejącej w dniu wydania decyzji ostatecznej.

O staranności organu drugiej instancji świadczą dalsze wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazujące na to, że decyzje ostateczną oparto na ustaleniach dotyczących nie wymiarów budynku, a tego że W. S. dokonał istotnego odstępstwa przez rozbiórkę elementów konstrukcyjnych istniejącego budynku, a następnie odbudowę tej części. Inwestor nie dysponował decyzją zezwalającą na dokonanie odbudowy. Tym samym dokonując rozbiórki, a następnie odbudowy, inwestor dokonał istotnego odstępstwa polegającego na zwiększeniu parametrów charakterystycznych (powierzchni zabudowy i kubatury), jakich dotyczyło wydane pozwolenie na budowę, (nie zaś parametrów to jest powierzchni zabudowy i kubatury poprzednio istniejącego budynku), bowiem ten zakres nie był objęty udzielonym pozwoleniem na budowę. Realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach Prawa budowlanego wypełnia dyspozycję art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, których ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia budowanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz w przepisach prawa.

Sąd stwierdza, że zarzuty skarżącego zawarte w skardze nie są oparte na uzasadnionych podstawach. W szczególności bezpodstawna jest teza, że organ pominął kluczowy dowód w sprawie, a mianowicie pomiar obiektu dokonany w dniu [...] czerwca 2011 r. przez Komisję Rewizyjną Starostwa Powiatowego w [...], który nie wykazał zwiększenia wymiarów budynku. Organ, w sposób właściwy dla nadzwyczajnego postępowania wznowieniowego, odniósł się do ww. dowodu i okoliczności, na którą został wskazany.

Skarżący błędnie interpretuje uzasadnienie, powołanego wyżej, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak prawidłowo wskazał organ drugiej instancji - z uzasadnienia tego wyroku nie wynika, że nie doszło do istotnych odstępstw od projektu. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał jedynie, że skarżący cyt. "do wniosku załączył dokonany w dniu [...]czerwca 2011 r., przez Komisję Rewizyjną Starostwa [...] pomiar budynku, który nie wykazywał odstępstwa od zatwierdzonego projektu", a to w ocenie Sądu, stanowiło podstawę do uznania, że organy przyjęły wadliwie podstawę prawną, stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast prawidłowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).