Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 25/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, , , po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" K. L., B. K. Spółka Jawna na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2003r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 24 października 2003r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce Jawnej "A- " K. L., B. K. z tytułu podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za miesiące: luty, sierpień, wrzesień i październik 1998 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące listopad i grudzień 1998 r. w kwotach odmiennych od deklarowanych przez podatnika w złożonych za wymienione okresy rozliczeniowe deklaracjach V A T -7.

W uzasadnieniu wydanych decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółce "A- " nie przysługiwało prawo do odliczania podatku naliczonego wynikającego z faktur :

[...]

wystawionych przez J. M. W. prowadzącego firmę B w P., dokumentujących sprzedaż usług reklamowych, nie potwierdzonych kopią u sprzedawcy, co w myśl § 54 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024) wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych u sprzedawcy usług stwierdzono bowiem, że nie posiada on kopii wystawionych faktur. Ponadto na podstawie informacji Urzędu Skarbowego ustalono, ze sprzedawca usług w roku 1998 nie złożył żadnej deklaracji V A T - 7. Podatek należny wynikający z powyższych faktur nie był zatem przedmiotem rozliczeń z urzędem skarbowym.

Ponadto w decyzji nr [...] za październik 1998r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonując rozliczenia podatku V A T pominął podatek naliczony wynikający z faktury nr [...] z dnia 21 października 1998r., wystawionej przez M. P. prowadzącą firmę" C." w G., wobec stwierdzenia, że nabycie ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych urządzenia do masażu nie było związane z wykonywaną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Od powyższych decyzji Spółka Jawna "A- " odwołała się, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, względnie uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wydanym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej ich wykładni. Przy czym Spółka nie kwestionowała rozstrzygnięcia w części odnoszącej się do zakwestionowania faktury nr [...] z dnia 21 października 1998r., wystawionej przez M. P.

Po rozpatrzeniu złożonych odwołań Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 16 grudnia 2003r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowane decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego uznając, że są one zgodne z prawem.

W motywach swej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż skoro wystawca faktur - sprzedawca usług reklamowych nie posiada ich kopii i nie uwzględnił wykazanej w nich sprzedaży i należnego podatku w deklaracji V A T (bowiem nie składał takich deklaracji za rok 1998), to okoliczności te wyczerpują dyspozycję § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r., a faktury nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także w prowadzonym postępowaniu naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka Jawna "A " K. L., B.K. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2003r. oraz poprzedzających ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wniesionej skargi skarżąca podniosła, iż wnioski pokontrolne, skutkujące wszczęciem postępowania podatkowego zostały sprecyzowane już po sporządzeniu protokołu kontroli, bez zapewnienia stronie czynnego w nich udziału. W ocenie skarżącej ograniczone zostało przez organ pierwszej instancji, także jej prawo do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego.

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej wątpliwość budzi kwestia czy podmiot kontrolowany przez Urząd Skarbowy to ten sam podmiot, z którym skarżąca zawierała umowy o świadczenie usług reklamowych.

obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie. Zdaniem skarżącej organy podatkowe dokonały błędnej wykładni art.19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 z późno zm.) w związku z § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W ocenie Spółki organy podatkowe bezpodstawnie dokonały przerzucenia odpowiedzialności za działanie innego podatnika, z którym skarżąca nie pozostaje w żadnym stopniu w stosunku zależności.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym, zaś Dyrektor Izby Skarbowej nie zgłosił sprzeciwu w tej kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w trybie określonym w art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew zarzutom zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Nieuzasadnione są zarzuty skargi, że organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje, naruszyły przepisy prawa materialnego, jak również ze w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

W swoich decyzjach organy podatkowe trafnie przedstawiały, że z mocy art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późno zm.) podatnik ma prawo obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług , to jest o sumę kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług.

Z przedłożonych Sądowi akt wynika, że skarżąca Spółka odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur, nie potwierdzonych kopią u wystawcy, a nadto, że wystawca faktur nie uwzględnił wykazanych w nich sprzedaży i należnego podatku od towarów i usług w deklaracjach V AT - 7 za odpowiednie miesiące roku 1998 - bowiem za ten rok nie składał takich deklaracji.

Taki zaś stan faktyczny uprawniał do rozstrzygnięcia, ze skarżąca Spółka nie miała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur.

W myśl bowiem § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024) w przypadku, gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Stosownie § 54 ust 9 wskazanego rozporządzenia, przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się tylko w sytuacji, gdy wystawca faktury lub faktury korygującej uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji podatkowej.

Przy czym nieuzasadniony , w ocenie Sądu jest zarzut skarżącej wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionego materiału dowodowego nie sposób bowiem podzielić wątpliwości skarżącej, co do tożsamości podmiotu wystawiającego sporne faktury i podmiotu kontrolowanego przez Urząd Skarbowy. O identyfikacji podatnika świadczy bowiem niespornie numer NIP.

Wbrew zarzutom skarżącej Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w prowadzonym przez organy podatkowe postępowaniu, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, poprzez skrócenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Analiza przedłożonych Sądowi akt sprawy pozwala stwierdzić, że zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, wypełniając tym samym dyspozycję art. 123 w zw. z art. 200 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późno zm.).

Nie sposób zgodzić się także z poglądem wyrażonym przez stronę skarżącą, iż fakt nie wskazania nieprawidłowości w protokole z czynności kontrolnych pozbawia organ podatkowy możliwości wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za kontrolowany okres. Specyfika rozliczania podatku od towarów i usług, nie pozwala bowiem, bez przeprowadzenia "kontroli krzyżowej" u kontrahentów kontrolowanego na stwierdzenie nieprawidłowości.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.