Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 209/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 105, art. 138 § 1, art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 12, art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzjęs nr [...] Starosty [...] z [...] umarzającą postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] (zwanej dalej "Spółką", bądź "inwestorem") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

Decyzją z [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z [...., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa, rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie stalowej, system antenowy zainstalowany na wieży na wysokości 49,0 m n.p.t., anteny radioliniowej zainstalowanej na wysokości 46,5 m n.p.t., ogrodzenie stacji oraz linia zasilająca na działce nr [...]w miejscowości [...].

Decyzją z [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...].

Prawomocnym wyrokiem z 30 kwietnia 2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił ww. decyzję Wojewody [...]z S[...] oraz decyzję organu I instancji.

W toku kolejnego, ponownie prowadzonego postępowania, 23.09.2021r. Starosta [...] wystąpił z pismem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], zwanego dalej "PINB" z prośbą o przekazanie informacji czy dla ww. inwestycji zostało udzielone pozwolenie na użytkowanie w związku z zakończeniem robót budowlanych i czy pozostaje ono w obiegu prawnym.

W odpowiedzi z 28.09.2021 r. PINB poinformował, że dla przedmiotowej inwestycji 8.02.2021. zostało wydane zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego w dniu 25.01.2021 r. przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy ww. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Powyższe uprawniło Spółkę do rozpoczęcia użytkowania ww. inwestycji. O powyższym fakcie organ poinformowała również pełnomocnik inwestora – pismem z 16.12.2021 r.

Mając na uwadze powyższe Starosta [...] – decyzją z [...] umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa, rama z urządzeniami nadawczo odbiorczymi, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie stalowej, system antenowy zainstalowany na wieży na wysokości 49,0 m n.p.t., anteny radioliniowej zainstalowanej na wysokości 46,5 m n.p.t., ogrodzenie stacji oraz linia zasilająca na działce nr [...]w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia budowlanego staje się bezprzedmiotowe w przypadku, gdy roboty budowlane zostały już wykonane i inwestycję zrealizowano albo rozpoczęto roboty budowlane. W tym zakresie przytoczono art. 3 pkt 12 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021r. poz. 2351 ze zm.), podkreślając że decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych – skoro celem postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 32 i nast. Prawa budowlanego jest uzyskanie zezwolenia na realizację nowego zamierzenia budowlanego. Odnosząc się do ww. wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20 organ I instancji odniósł się do art. 153 p.p.s.a., podkreślając że w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której okoliczności faktyczne uwzględnione przy rozpatrywaniu tejże sprawy są inne niż należało uwzględnić ponownie rozpatrując sprawę odwołania od decyzji organu I instancji. Z tych względów odstąpiono od realizacji wskazań określonych w wyroku tut. Sądu.

W odwołaniu od ww. decyzji S. K. podniósł zarzut braku wykonania wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20.

Wojewoda [...], utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił w całości wyszczególnioną wyżej podstawę prawną oraz stanowisko organu I instancji. Wskazano przy tym, że postanowieniem z 18.03.2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uprzednio ww. decyzji z 7.01.2020 r., a postanowieniem z 28.08.2020 r. o sygn. akt II OZ 521/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie (S. K.) na to postanowienie. Rozwijając rozważania w tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że pozwolenie na budowę może być wydane dla inwestycji nierozpoczętej (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), natomiast wyjątkowo dopuszcza się jego wydanie dla inwestycji w toku, a wówczas jego rolą jest dopuszczenie wznowienia budowy jeszcze niezakończonego zamierzenia (art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Wykluczone jest natomiast orzekanie w każdym przypadku o pozwoleniu na budowę w stosunku do inwestycji zakończonej, objętej pozwoleniem na użytkowanie bądź zawiadomieniem organu nadzoru budowlanego o skończeniu budowy, przyjętym przez ten organ bez zgłoszenia sprzeciwu, chociażby ta inwestycja była realizowana legalnie na podstawie pozostającego jeszcze w obrocie, a później dopiero wyeliminowanego, pozwolenia na budowę (a contrario art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast realizacja robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje bezprzedmiotowość postępowania wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z kolei bezprzedmiotowość postępowania wywołanego wnioskiem o pozwolenie na budowę obliguje organ do umorzenia tego postępowania stosownie do art. 105 § 1 K.p.a.

W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, S. K. zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

a) art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 105 K.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, umarzającej bezzasadnie postępowanie ze względu na fakt, że stało się ono bezprzedmiotowe;

b) art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez niedokonanie przez organ pełnych ustaleń okoliczności faktycznych sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący i nieocenienie całego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do tego że podniesione w odwołaniu zarzuty skarżącego nie mogły odnieść zamierzona skutku i nie stanowiły podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w niniejszej sprawie;

c) art. 7, 77, 107 K.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z uzasadnienia wyroku tut. Sądu o sygn. II SA/Ke 210/20 oraz nieuwzględnienie w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wytycznych tego Sądu,

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 3 pkt 12, art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie do okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy;

b) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) poprzez ich nie zastosowane polegające na wnikliwej analizie i wyjaśnieniu kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na swoja rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą umorzono postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów skarżącego co do braku wykonania wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tut. Sądu z 30.04.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 wskazania wymaga, że orzeczeniem tym uchylono decyzję Wojewody [...] z [...] oraz utrzymaną tym rozstrzygnięciem w mocy decyzję Starosty [...] z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Uzasadniając wydane na podstawie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c i art. 135 p.p.s.a. orzeczenie wskazano, cyt.:

- "w ocenie Sądu sposób procedowania organu (...) i dokonane ustalenia budzą istotne zastrzeżenia i wątpliwości. Organ odwoławczy, po uzupełnieniu materiału dowodowego, uznał za prawidłowe stanowisko wyrażone we wspomnianej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" w przedmiocie braku podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opracowaniu tym dokonano analizy kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia – przy przyjęciu, że moc równoważna promieniowana izotropowo - EIRP - dla każdej z przyjętych w projekcie budowlanym anten sektorowych, wynosi 7958 W, a pochylenie głównej wiązki promieniowania - tilt - określono jako: 9° dla azymutu 70°, 12° - dla 180° i 6° - dla 340°. W konsekwencji stwierdzono, że inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących choćby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – brak jest bowiem miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie mniejszej niż 150 m i nie większej niż 200 m od środka elektrycznego anteny, w osi głównej promieniowania tej anteny";

- "należy zauważyć, że z uzyskanych przez organ odwoławczy kart katalogowych anten o oznaczeniu ADU4516R0v06 (a zatem takich, jakie mają być elementem przedmiotowej inwestycji) wynika, że możliwy kąt pochylenia (tilt) w przypadku tych anten wynosi 0-12 stopni (KII-15 i nast. akt organu II instancji). Co więcej, z pisma zawierającego wyjaśnienia inwestora wynika, że anteny te mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora. Istotne jest przy tym, że w przypadku anteny umiejscowionej w azymucie 340 stopni, gdzie w odległości 200 metrów od anteny występują akurat zabudowania, do analizy przyjęto zadeklarowany przez inwestora tilt 6 stopni (również w przypadku anteny w azymucie 70 stopni tilt jest mniejszy niż maksymalny wynikający z karty katalogowej i wynosi 9 stopni). Organ odwoławczy za prawidłowe uznał przyjęcie w ślad za deklaracją inwestora takich właśnie – niższych niż maksymalne określone w karcie katalogowej – kątów pochylenia. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. (...) W ocenie Sądu zasadnym było zatem dokonanie omawianej analizy w kontekście kryteriów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i występowania miejsc dostępnych dla ludności dla maksymalnych pochyleń anten przewidzianych w kartach katalogowych, tj. do 12 stopni, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak wspomniano – z wyjaśnień inwestora wynika, iż przedmiotowe anteny mają wbudowany tzw. tilt elektryczny umożliwiający zmianę pochylenia anteny zdalnie przez operatora".

Należy jednak zwrócić uwagę, że:

- postanowieniem z 18.03.2020 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uprzednio decyzji z 7.01.2020 r.,

- postanowieniem z 28.08.2020 r. o sygn. akt II OZ 521/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie S. K. na ww. postanowienie, co ma istotne znaczenie dla obecnie rozpoznawanej sprawy.

Ponadto, w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z 22.11.2021 r., którą umorzono postępowanie (wszczęte na wniosek S. K.) w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotniej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć – tak jak w niniejszej sprawie – wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 473 i powołany tam wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r., sygn. akt IV SA 1177/97). Należy przyjąć, że ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego stosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (tak również A. Kabat [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).

Jest to o tyle istotne, że wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę, której naruszenie niezasadnie zarzuca skarżący, należy rozumieć w ten sposób, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie, zmiany stanu prawnego bądź istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi o naruszeniu art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

Jak trafnie wskazały organy obu instancji – zgodnie z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. 2021r. poz. 2351 ze zm.), ilekroć w ustawie mowa jest o pozwoleniu na budowę należy przez to rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Z kolei art. 28 ust. 1 ustawy stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na odstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 2 pkt 2 zdanie pierwsze ww. ustawy w przypadku stwierdzenia nieważności albo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę - rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1. W rezultacie, jak wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane dla inwestycji nierozpoczętej, a wyjątkowo dopuszcza się jego wydanie dla inwestycji w toku – na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej orzeka wyłącznie na wniosek i jest związany złożonym przez inwestora wnioskiem. Oznacza to, że organ administracji orzekając merytorycznie może zatwierdzić projekt budowlany i wydać pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem, albo też - rozpatrując negatywnie złożony wniosek - odmówić wydania pozwolenia na budowę. Trzecim możliwym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania jeżeli okaże się ono bezprzedmiotowe. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać żadnej innej decyzji w przedmiocie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Ugruntowane od lat orzecznictwo sądów administracyjnych wyklucza możliwość wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja – tak jak w niniejszej sprawie –została już zrealizowana, co przesądza o niezasadności zarzutów podniesionych w odniesieniu do cyt. wyżej przepisów Prawa budowlanego.

Jak ustalił bowiem Starosta [...] w toku ponownie prowadzonego postępowania (po uchyleniu wyrokiem z 30.04.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 210/20 uprzednio wydanych decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielających Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej) dla przedmiotowej inwestycji 8.02.2021. zostało wydane zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu wobec złożonego w dniu 25.01.2021 r. przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy ww. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii na działce nr ewid. [...]w miejscowości [...]. Zgodnie z odpowiedzią udzieloną w tym zakresie przez PINB pismem z 28.09.2021 r. powyższe uprawniło Spółkę do rozpoczęcia użytkowania ww. inwestycji. O powyższym fakcie organ poinformowała również pełnomocnik inwestora - pismem z 16.12.2021 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że sporna inwestycja została zakończona jeszcze przed wydaniem przez tut. Sąd wyroku, którym uchylono pozwolenie na budowę, w oparciu o jakie była realizowana, a nawet przed orzekaniem w przedmiocie wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z [...] (postanowienie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 210/20 wydano 18.03.2020 r.). Uwzględniając powyższe nie budzi wątpliwości Sądu, że wbrew zarzutom skargi w prowadzonym postępowaniu w sposób zgodny z wymogami K.p.a. (art. 7, art. 77 § 1) zebrano pełny i obszerny materiał dowodowy, dokonując jego wszechstronnej oceny, co wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającym wszystkie wymogi jakie dla uzasadnienia faktycznego i prawnego stawia art. 107 § 3 K.p.a.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że jeżeli w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę ustali się, że inwestor rozpoczął/zakończył prowadzenie robót budowlanych, właściwy organ umarza postępowanie, a kwestia sposobu prowadzenia tych robót oraz ich zgodności z przepisami architektoniczno-budowlanymi staje się przedmiotem badania organów nadzoru budowlanego w nowym, całkowicie odrębnym postępowaniu. Dotyczy to także sytuacji, gdy roboty budowlane prowadzone były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez sąd administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z 14.05.2007 r. o sygn. II SA/Kr 153/05 (niepublikowanym) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził jednoznacznie, że cyt.: "po uchyleniu przez NSA decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w sytuacji, kiedy budowa była już zaawansowana, postępowanie administracyjne w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Organowi administracji architektoniczno-budowlanej nie pozostawało nic innego, jak tylko umorzenie postępowania. (...) Na tym rola organu administracji architektoniczno-budowlanej winna była się skończyć. (...) Uchylenie przez Sąd decyzji o pozwoleniu na budowę ulokowało rozstrzyganie co do dalszych losów całej inwestycji w organach nadzoru budowlanego" (por. również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 30.07.2008 r. o sygn. II SA/Kr 297/08, dostępny w internecie w CBOSA).

W odniesieniu do zarzutów skargi wyjaśnić trzeba, że wydane w sprawie decyzje nie dotyczą legalności przedmiotowej inwestycji, a wyrażają jedynie to, że Starosta [...] stracił kompetencje do orzekania co do pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która – jak prawidłowo ustaliły organy – została już wybudowana. Natomiast do rozpoznawania kwestii legalności i prawidłowości wykonanych robót budowlanych właściwe są organy nadzoru budowlanego. Granice rozpoznania sprawy administracyjnej zakreśla wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, a do orzekania w tym przedmiocie właściwy jest organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie organ nadzoru budowlanego. Z momentem rozpoczęcia robót budowlanych postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, jeśli jest jeszcze prowadzone, staje się bezprzedmiotowe. Jak wynika z orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 297/0 z dnia 30.07.2008 r 8 i II SA/Kr 1247/05 z dnia 13.07.2007 r. jedynym rozstrzygnięciem, jakie w tej sytuacji może zapaść, jest decyzja o umorzeniu postępowania. Brak natomiast zależności pomiędzy rozstrzygnięciem organu administracji architektoniczno-budowlanej, a ewentualnym wszczęciem postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Tym samym nietrafna była powoływana przez skarżącego argumentacja o naruszeniu art. 105 (oraz art. 138 § 1 pkt 1) K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.