Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 109/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 65 par. 1 i 2, art. 67 par. 2, art. 86 par. 1, art. 183 par. 1, art. 184, art. 197 par. 2, art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1312/14 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1312/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że E. Sp. z o.o., która wniosła ww. skargę, pismem z dnia 8 września 2014 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 300 zł. Wezwanie adresowane do skarżącej Spółki zostało mu prawidłowo doręczone w dniu 16 września 2014 r. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, iż nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

Następnie Sąd podniósł, iż skarżąca Spółka, pomimo wezwania, nie uiściła przedmiotowego wpisu w zakreślonym terminie. W związku z powyższym skarga podlegała odrzuceniu.

Skargą kasacyjną E. Sp. z o.o. z/s w K. zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 65 § 1 i 2 i art. 67 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie za właściwe i dokonane doręczenie zarządzenia z dnia 8 września 2014 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym uznaniu, iż skarżąca nie uzupełniła w ustawowym terminie braków formalnych skargi, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej konstytucyjnego prawa do sądu;

2) art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 § 1 Konstytucji RP poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych co doprowadziło do pozbawienia skarżącej konstytucyjnego prawa do sądu.

Skarżący wskazał ponadto na możliwość realizacji przez ww. naruszenia przepisów postępowania przesłanki nieważności postępowania przed Sądem I instancji określonej w art. 185 § 1 pkt 5 p.p.s.a.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że pierwszym pismem jakie skarżąca Spółka odebrała w sprawie było postanowienie WSA z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1312/14, o odrzuceniu skargi. Żadna inna korespondencja w niniejszej sprawie nie dotarła do skarżącej. Skarżąca jest pewna, ze jakakolwiek inna korespondencja do niej kierowana nie została doręczona pod adres ul. O. [...], [...]-[...] K. i odebrana przez jedyną uprawnioną do reprezentowania Spółki osobę, tj. Prezesa Zarządu M. T. Spółka nie zatrudniała i aktualnie nie zatrudnia innych osób ani nie udzielała upoważnień lub pełnomocnictw do odbioru korespondencji pod ww. adresem.

W skardze kasacyjnej wskazano także, że Spółka wynajmuje część nieruchomości przy ul. O. [...] w K. a więc cały budynek nie stanowi siedziby Spółki. Fakt przebywania osób w budynku, w którym mieści się siedziba Spółki nie może mieć wpływu na przestrzeganie zasad doręczeń korespondencji określonych w ustawie. Zwrócono także uwagę na bardzo dużą ilość budynków posiadających jeden adres doręczeniowy, będących siedzibą wielu podmiotów jednocześnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia żadnej z przesłanek nieważności postępowania, zatem wniesiona skarga kasacyjna została rozpoznana w ramach podniesionych w jej treści zarzutów.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Niezasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 i art. 67 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie za właściwe i dokonane doręczenie zarządzenia z dnia 8 września 2014 r. o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a tym samym uznanie, iż skarżąca nie uzupełniła w ustawowym terminie braków formalnych skargi, co doprowadziło do pozbawienia skarżącej konstytucyjnego prawa do sądu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie od niej wpisu w wysokości 300 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, zostało doręczone skarżącej Spółce pod wskazany przez nią w skardze adres (ul. O. [...], [...]-[...] K.) w dniu 16 września 2014 r. W związku z nieuiszczeniem przez skarżącą Spółkę wpisu od skargi w zakreślonym terminie (tj. do końca dnia 23 września 2014 r.), pomimo wezwania jej pod rygorem odrzucenia skargi, zasadnie Sąd I instancji zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy podzielić przy tym ocenę dokonaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którą doręczenie skarżącej Spółce zarządzenia z dnia 8 września 2014 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi, było skuteczne. Strona skarżąca utrzymuje, że przesyłkę zawierającą przedmiotowe zarządzenie, pod wskazanym przez nią w skardze adresem odebrała osoba (D. S.), która nie była upoważniona do odbioru pism w imieniu Spółki oraz że jedyną osobą upoważnioną do odbioru pism jest Prezes Zarządu M. T. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zaskarżone niniejszą skargą kasacyjną postanowienie o odrzuceniu skargi pod wskazanym przez Spółkę adresem zostało odebrane przez S. S. (k. 78) i pomimo tego skarżąca Spółka w terminie zaskarżyła to postanowienie nie kwestionując już w tym miejscu prawidłowości tego doręczenia. Podobnie w przypadku doręczenia postanowienia WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1312/14, którym odmówiono skarżącej Spółce przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi - postanowienie to również w imieniu skarżącej Spółki, pod jej adresem, odebrał S. S. (k. 124) i pomimo nieodebrania go osobiście przez Prezesa Zarządu M. T. zostało ono przez skarżącą Spółkę zaskarżone w terminie, przy czym Spółka także i w tym przypadku nie kwestionowała prawidłowości tego doręczenia. Powyższe okoliczności wskazują, że praktyka odbierania pism kierowanych do skarżącej Spółki pod wskazanym przez nią adresem przez inne niż Prezes Zarządu M. T. osoby, ma charakter stały i jest aprobowana przez władze tej osoby prawnej. Ten fakt wydaje się zaprzeczać tezie, że pismo Sądu wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, odebrała osoba nieupoważniona. Podkreślenia w tym miejscu wymaga ponadto, że jednostki organizacyjne, w tym spółki kapitałowe, mają obowiązek prawidłowo zorganizować swoją działalność, między innymi w zakresie przyjmowania pism. Upoważnienie do odbioru pism może być przy tym udzielone w sposób dorozumiany (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2003 r., str. 300).

W konsekwencji uznania za skuteczne doręczenia skarżącej Spółce zarządzenia z dnia 8 września 2014 r. zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wyrażającego zasadę prawa do sądu również uznać należy za nieuzasadniony bowiem to działanie skarżącej Spółki, tj. nieuzupełnienie braków formalnych skargi, było podstawą niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1767/09).

Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1312/14, odrzucające skargę E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] z uwagi na nieuzupełnienie - pomimo wezwania - jej braku poprzez uiszczenie wpisu w zakreślonym terminie, uznać należy za zgodne z przepisami prawa.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 86 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 § 1 Konstytucji RP poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania było postanowienie o odrzuceniu skargi a nie postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sąd I instancji nie dokonywał na tym etapie postępowania oceny wniosku o przywrócenie terminu zatem zarzut ten jest całkowicie chybiony.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184, orzekł jak w sentencji.