Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1200/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Sygn. akt IV SA/Po [...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA [...] Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. J. H. sprawy ze skargi K. V. na decyzję Wojewody z dnia 1 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z 3 sierpnia 2018 r. orzekł o odmowie wymeldowania Pana H. Ł. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., w trybie art. 35 ustawy dnia 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2018r., poz. 1382). W trakcie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji ustalił, że nie nastąpiło opuszczenie przez miejsca pobytu stałego w sposób trwały.

Pan K. V. współwłaściciel nieruchomości, reprezentowany przez P. A. Koralewskiego, wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody.

Wojewoda decyzją z 1 października 2018r. na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy odwołując się do treści art. 35 i art. 28 ustawy o ewidencji ludności wskazał, że ustawowymi przesłankami wymeldowania są opuszczenie miejsca pobytu stałego lub czasowego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Tymczasem w świetle zebranych akt administracyjnych organ przyjął, że zainteresowany faktycznie nie opuścił lokalu nr [...] przy ul. [...] w P..

H. Ł. mieszka w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] od 1982 r. Żona zainteresowanego w dniu 4 maja 2017 r. protokołem zdawczo-odbiorczym zdała 3 pokoje, kuchnię, łazienkę i korytarz należące do lokalu nr [...] przy ul. [...] w P., natomiast w czwartym pokoju pozostał jej mąż, który mieszka w nim bez prądu, wody i łazienki. Przebywa w nim do dnia dzisiejszego. Pełnomocnik właściciela lokalu podpisał z zainteresowanym umowę najmu na ten pokój, do którego jest odrębne wejście z klatki schodowej. Właściciel i administrator obiecali zainteresowanemu założenie licznika na prąd, dopóki nie znajdą mu tańszego mieszkania. Za ten pokój płaci administratorowi [...] zł miesięcznie. Do pozostałej części mieszkania nie ma dostępu, ponieważ zmieniono zamki. Zainteresowany zajmuje umeblowany pokój przy ul. [...] w P., do którego wchodzi się bezpośrednio z klatki schodowej, ma tam swoje rzeczy, tam nocuje i stołuje się. W pokoju przechowuje swoje rzeczy osobiste, dokumenty i środki spożywcze.

Nadto organ ustalił, że czwarty pokój, do którego jest osobne wejście z klatki schodowej przynależy do mieszkania nr [...].

Organ odwoławczy uznał zgromadzone w niniejszej sprawie dowody, które potwierdziły, że zainteresowany nie opuścił części lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i obecnie ma tam skoncentrowane tzw. centrum życiowe. Zdaniem organu okoliczność ta znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach stron, świadków, oględzinach lokalu. Wyjaśnienia są zgodne w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i w tym zakresie uzupełniają się wzajemnie. Z materiału dowodowego wynika, że wymieniony w spornym lokalu posiada swoje rzeczy osobiste, nocuje, spożywa posiłki, odbiera korespondencję i ponosi koszty eksploatacji lokalu.

Organ uznał, że zainteresowany nie powziął zamiaru faktycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego, a przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 35 cytowanej ustawy, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy zainteresowany bezspornie nie spełnił fizycznej przesłanki opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] w P..

K. V. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody zaskarżając ją w całości.

Skarżący zarzucił:

1) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do substratu lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i niewzięcie pod uwagę aktualnego stanu lokalu nr [...] oraz okoliczności, że w skład tego lokalu aktualnie wchodzą 3 pokoje,

2) dokonanie błędnego ustalenia faktycznego, że zajmowane przez Pana H. Ł. pomieszczenie magazynowe wchodzi w skład lokalu nr [...] (w rzeczywistości jest oddzielnym pomieszczeniem),

3) brak wzięcia pod uwagę treści porozumienia z dnia 4 maja 2017 r., zawartego pomiędzy wnioskodawcą a Panem H. Ł., z którego wynika jedynie możliwość gromadzenia rzeczy ruchomych w pomieszczeniu bez łazienki i kuchni,

4) błędne danie wiary dowodom ze świadków, zamiast dowodom z dokumentów zebranych w sprawie,

5) w wyniku nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego - naruszenie art. 7 kpa,

6) naruszenie art. 8 par. 1 kpa poprzez dowolne ustalenie przez organ I instancji powierzchni i składu lokalu nr [...], co narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Zadaniem skarżącego sporne jest w sprawie, czy zainteresowany zajmuje lokal nr [...], czy też zajmuje przyległe do nie pomieszczenie. Zdaniem skarżącego z zebranego materiału wynika, że zajmuje on pomieszczenie przyległe do tego lokalu, a nie lokal nr [...], zatem zasadne jest wymeldowanie go z lokalu nr [...], gdyż w nim nie przebywa. Organy błędnie oparły się na karcie ewidencyjnej lokalu, z której wynika, jakoby lokal nr [...] miał cztery pokoje i właśnie jeden z nich jest tym, który w chwili obecnej zajmuje Pan H. Ł..

Zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i faktem notoryjnym jest, że lokale w kamienicach wielomieszkaniowych ulegają przeróbkom, modyfikacjom i zmianom. Dotyczy to w szczególności lokali o dużych powierzchniach. Złożony do akt wyrok sądowy dotyczy stanu faktycznego na rok 1991, a więc 27 lat temu. Od tego czasu stan lokalu nr [...] się zmienił i nie można ustaleń faktycznych opierać na nieaktualnych już dokumentach, w tym na nieaktualnej karcie ewidencyjnej.

Z wiedzy skarżącego wynika, że pomieszczenie zajmowane w chwili obecnej przez P. H. Lęszczaka nigdy nie było objęte przydziałem, w szczególności przydziałem w ramach lokalu mieszkalnego nr [...]. Pomieszczenie to zawsze było odrębne.

Państwo Łęszczak dobrowolnie wyprowadzili się z lokalu nr [...], opróżnili mieszkanie i zdemontowali liczniki prądu oraz gazu. Wyżej wymieniony lokal został przekazany administracji budynku oraz współwłaścicielowi protokołem zdawczo-odbiorczym w dniu 4 maja 2017 r.

Nadto Organ winien przy orzekaniu wziąć pod uwagę także treść porozumienia z dnia 4 maja 2017 r., zawartego pomiędzy wnioskodawcą a Panem H. Ł., z którego wynika zajmowanie przez H. L. pomieszczenia bez łazienki i kuchni z oddzielnym wejściem z klatki schodowej. Magazynowane miały tam być rzeczy P. H. Lęszczaka.

Zdaniem skarżącego zainteresowany w lokalu nr [...] nie przebywa, bo ten lokal jest wynajęty innym osobom i mieszkają tam inni najemcy. Dlatego właśnie H. Ł. powinien być wymeldowany z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda uznał że zarzuty skargi są nietrafne i wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r., poz. 2107) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji lub postanowienia może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Stosownie zatem do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 01 października 2018r., którą to decyzją utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 03 sierpnia 2018r. orzekającą o odmowie wymeldowania Pana H. Ł. z miejsca pobytu stałego.

Sąd podziela ustalenia faktyczne organów administracji i przyjmuje je za własne. Skarżący podnosił, że sporne w sprawie było, czy pokój położony przy lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w P., do którego jest osobne wejście z klatki schodowej przynależy do tego mieszkania nr [...], czy też jest odrębnym lokalem.

W ocenie Sądu z zebranych akt sprawy wynika, że lokal mieszkalny nr [...] składa się z czterech pokoi: o powierzchni 22,5 m˛, 17 m˛, 17,5 m˛ i 7,8 m˛ oraz z pomieszczeń użytkowych w postaci kuchni, łazienki, korytarza. W 1982r. od kiedy zainteresowany zamieszkał w jednym z pokoi powyższego lokalu, był on podzielony w ten sposób, że pokój 22,5 m˛ i 17 m˛ były objęte oddzielną decyzją administracyjną od pokoi 17,5 m˛ i 7,8 m˛ wraz ze wspólną używalnością kuchni, łazienki i przedpokoju (uzasadnienie wyroku SR z 11 grudnia 1991r., k. 172 – 169 akt adm. I inst.; karta ewidencyjna mieszkania k. 182 – 179 akt adm. I inst.). Po śmierci najemczyni zainteresowany wstąpił w stosunek najmu pokoju o powierzchni 22,5 m˛. Na skutek zmian w zakresie praw poszczególnych najemców do lokalu i wykorzystywania poszczególnych pokoi ostatecznie H. Ł. wraz ze swoją rodziną zajął kolejne pokoje 7,8 m˛ i 17 m˛ (łączenie trzy pokoje), w głębi mieszkania, które miały wejście ze wspólnego przedpokoju. Przejście amfiladowe z tej części mieszkania do pokoju o powierzchni 17,5 m˛ nie było używane i zostało zablokowane, gdyż pokój ten miał osobne wejście z klatki schodowej i po śmierci jego głównej najemczyni pokój był wykorzystywany na różne cele, w tym jako biuro administratora budynku.

Ostatecznie żona zainteresowanego protokołem zdawczo-odbiorczym z 4 maja 2017r. przekazała lokal nr [...] w takim zakresie jakim dysponowała rodzina Państwa Łęszczak. W związku z tym, że H. Ł. nie zgadzał się na zdanie mieszkania właścicielowi zawarto porozumienie, na podstawie którego udostępniono mu pokój o powierzchni 17,5 m˛ z osobnym wejściem, bez dostępu do kuchni i łazienki jako pomieszczenie magazynowe do przechowywania rzeczy bez prawa do zamieszkiwania, za który zainteresowany zobowiązany był do płacenia czynszu w wysokości [...] zł miesięcznie, co czyni do dnia dzisiejszego (k. 84 akt adm. I inst.).

Okoliczność, że mieszanie składało się czterech pokoi potwierdził także sam skarżący, co wynika z oświadczenia podpisanego 15 stycznia 1992r. przez skarżącego i Państwo Łęszczak, z którego wynika, że udostępnione zostaną im pokoje o powierzchni 17 m˛ i 7,8 m˛, położone w tylnej części mieszkania w zamian za udostępnienie pokoju o powierzchni 17,5 m˛ położonego z prawej strony mieszkania – posiadającego bezpośrednie wejście z klatki schodowej (k. 174 akt adm. I inst.).

Nadto zauważyć należy, że z uwagi na demontaż liczników prądu w związku ze zdaniem mieszkania 4 maja 2017r. sporny pokój pozbawiony został energii elektrycznej, co także wskazuje na łączność tego pokoju z pozostałą częścią mieszkania. Pokój ten nie stanowi oddzielnego lokalu – nie ma bowiem odrębnego adresu z oddzielnym numerem lokalu. W porozumieniu z 4 maja 2017r., jako adres wskazuje się ul. [...].

Słusznie zatem przyjęły organy, że mieszkanie było czteropokojowe, co potwierdzili także świadkowie - sąsiadki mieszkające w budynku od lat 60’ tych XX w, gdzie znajduje się sporny lokal oraz jeden ze współwłaścicieli budynku. Wszyscy zdecydowanie wskazali, że mieszanie nr [...] posiada cztery pokoje oraz że pokój z wejściem z klatki schodowej zajmuje Pan H. Ł. (k. 110, 83, 80 akt adm. I inst.).

Skoro zatem z zebranego materiału dowodowego wynika, że pokój który ma oddzielne wejście wprost z klatki schodowej budynku przynależy do mieszkania nr [...], to postępowanie w przedmiocie wymeldowania organy prawidłowo prowadziły w sprawie o wymeldowanie z lokalu nr [...], mimo że faktycznie zainteresowany korzysta tylko z jednego pokoju w tym lokalu. Sam skarżący wnioskował o wymeldowanie zainteresowanego z lokalu nr [...]. Nadto z rejestru PESEL i rejestru mieszkańców wynika, że zainteresowany H. Ł. jest zameldowany w lokalu nr [...] pod adresem ul. [...] od 2 lipca 1982r. (k. 1 i 8 akt adm. I inst.). Wobec powyższego, w świetle okoliczności sprawy, porozumienie zawarte 4 maja 2017r., na które powołuje się skarżący w istocie ma drugorzędne znaczenie. Istotą rozpoznania sprawy jest bowiem to, czy zainteresowany faktycznie przebywa w tym lokalu, nawet jeżeli chodzi tylko o jeden jego pokój.

Prawidłowo organy rozpoznające sprawę przyjęły, że materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 35 ustawy z 24 września 2010r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2018r., poz. 1382), dalej "u.e.l.", w myśl którego organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce stałego pobytu albo opuściła miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.e.l. pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Oznacza to miejsce, gdzie koncentruje się centrum życiowe osoby, gdzie przebywa, nocuje, spożywa posiłki, posiada swoje rzeczy osobiste. Ustawa o ewidencji ludności w art. 33 ust. 1 wyraźnie precyzuje obowiązki osoby, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i tak: Obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. Zgodnie natomiast z treścią art. 31 ust. 1 u.e.l., jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzi wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej.

Wskazać należy, że choć w art. 35 u.e.l. ustawodawca nie sprecyzował, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego pobytu, to w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK [...], oraz z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK [...], dostępne [...]).

Słusznie wskazują organy administracji, że przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego, w rozumieniu wymienionych przepisów jest spełniona wówczas, jeżeli opuszczenie to ma charakter faktyczny, trwały i jest dobrowolne, z czym wiąże się jednoczenie zamiar opuszczenia lokalu. Bez jednoczesnego zaistnienia obu tych przesłanek, tj. dobrowolności i trwałości, nie może być mowy o opuszczeniu przez stronę dotychczasowego miejsca zamieszkania, dającego podstawę do orzeczenia o wymeldowaniu. Poprzez pojęcie "opuszcza" należy rozumieć, dobrowolne i trwałe wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez dopełnienia formalności meldunkowych, przy czym pojęcie to zawiera w sobie element woli osoby, która w opuszczonym przez siebie miejscu nie zamierza nadal przebywać. Zamiar ten należy natomiast rozumieć jako wolę skoncentrowania w innym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia nowego centrum spraw życiowych, nowego ośrodka interesów osobistych i majątkowych. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny – poprzez złożenie oświadczenia woli, ale także w sposób domniemany – poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby.

Wskazać należy, że dla orzeczenia o wymeldowaniu nie jest wystarczające stwierdzenie, że zameldowana w danym miejscu osoba w nim nie przebywa, ale konieczne jest również zbadanie, czy ustał rzeczywisty zamiar zamieszkiwania w danym lokalu w sposób trwały. Przy czym ocena ta winna uwzględniać całokształt okoliczności związanych z zamieszkiwaniem konkretnej osoby w danym miejscu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK [...]). Ustalenie stanu przebywania na stałe w danym lokalu nie wyłącza możliwości przejściowej nieobecności, czy też występowania regularnych okresów nieobecności w miejscu stałego zameldowania, co nie upoważnia jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 34 u.e.l. O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, że lokal w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych (wyr. NSA w G. z 26 stycznia 2017r., sygn. akt II SA/Gd [...], Lex 2201830).

Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów ustalenia w sprawie wymagało, czy uczestnik postępowania trwale i dobrowolnie opuścił miejsce dotychczasowego pobytu w przedmiotowym lokalu w znaczeniu art. 35 u.e.l. nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wskazać należy, że ustalenia powyższe winny były zostać poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego, w tym przede wszystkim zgodnie z wynikającą z art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy. W tym też celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., decyzja organu powinna zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne.

Odnosząc wskazane reguły procesowe do rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że organ I instancji na podstawie posiadanej wiedzy wyczerpująco zebrał materiał dowodowy, który następnie prawidłowo został oceniony przez organy obu instancji w granicach prawem przewidzianej swobody. Opierając się na właściwie dokonanych ustaleniach należało podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie na dzień wydania rozstrzygnięcia brak było faktycznych i prawnych podstaw do podjęcia decyzji o wymeldowaniu uczestnika postępowania z miejsca pobytu stałego.

Zgodzić należy się z organami obu instancji, że materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie wykazał, że nie doszło do opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 35 u.e.l., bowiem zainteresowany stale w nim przebywa, zatem nie opuścił go, co jest podstawową przesłanką pozwalające stwierdzić o wymeldowaniu. Jednoznaczne i wzajemnie potwierdzające się w tym zakresie są bowiem zeznania wszystkich świadków w sprawie, zarówno żony zainteresowanego, sąsiadów, innych współwłaścicieli budynku oraz samego zainteresowanego. Także skarżący w istocie nie zaprzeczył, że H. Ł. przebywa w spornym lokalu. Argumentacja skarżącego i jego zarzuty sprowadzają się do tego, że skoro zainteresowany podpisał porozumienie z 4 maja 2017r., w którym wynajął pokój jako pomieszczenie magazynowe do przechowywania rzeczy i zobowiązał się w nim nie zamieszkiwać to spełnił przesłanki do wymeldowania z lokalu nr [...]. Wskazać należy ponownie skarżącemu, że przesłanką do wymeldowania jest faktyczne i dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu, bez względu na stosunek prawny jaki wiąże zainteresowanego z właścicielem lokalu - w przedmiotowej sprawie porozumienie z 4 maja 2017r. Z treści art. 28 ust. 4 u.e.l. wynika bowiem zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Zameldowanie nie rodzi bowiem żadnych praw do nieruchomości, nie daje tytułu prawnego do nieruchomości, a także nie rozstrzyga o sporach własnościowych.

Podkreślić należy, że celem instytucji zameldowania jest odzwierciedlenie aktualnego stanu faktycznego związanego z czasowym oraz stałym pobytem osób. Ewidencja ludności ma tylko i wyłącznie charakter porządkowy i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu, jak i prawie do przebywania w nim.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zainteresowany przebywa w lokalu i to z zamiarem stałego w nim pobytu.

Zamiar zamieszkania w przedmiotowym lokalu na stałe i skoncentrowanie tam swoich spraw życiowych zainteresowanego zostało stwierdzone na podstawie obiektywnie istniejących okoliczności faktycznych, z których taki wniosek organy logicznie wyprowadziły (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2011 r., sygn. akt II OSK [...], dostępny [...]). Stałe zamieszkiwanie w lokalu od 1982r. i aktualny pobyt w nim potwierdzili także wszyscy powołani świadkowie, wśród których była żona zainteresowanego, która się wyprowadziła, mieszkający w budynku sąsiedzi, a także inny współwłaściciel budynku (k. 110, 83, 82, 29 akt adm. I inst.). Zasadnie organ włączył do materiału dowodowego zeznania tych środków, gdyż były jednoznaczne, spójne i wzajemnie się potwierdzające. Wynika z nich, że zainteresowany w lokalu realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy, przyjmuje wizyty. W lokalu tym znajdują się meble i inne rzeczy osobiste należące do wnioskodawcy, dokumenty, środki czystości, w tym zbiornik baniak na wodę, gdyż lokal nie ma dostępu do łazienki oraz artykuły spożywcze, co potwierdziły oględziny lokalu (k. 114 akt adm. I inst.).

W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, że zainteresowany zamieszkiwał i nadal zamieszkuje w przedmiotowym lokalu w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu przepis art. 25 ust. 1 u.e.l.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji, prowadząc postępowanie na zasadach określonych w art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. prawidłowo orzekły, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wymeldowanie zainteresowanego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w P.. Sąd, nie dopatrzył się również żadnych innych uchybień organu odwoławczego w postępowaniu w tej sprawie, w szczególności organ ten nie naruszył przepisów postępowania, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Z tych też względów, skoro zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie uchybiają prawu zarówno procesowemu, jak też i materialnemu, zatem skargę należało oddalić. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w wyroku.