Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 525/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Marzenna Glabas Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnika Wydziału Komunalno-Inwestycyjnego Urzędu Miejskiego, Burmistrz decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" ustalił warunki zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci wodociągowej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych w obrębie J., na terenie gminy oraz ustalił wytyczne i warunki zawarte w załącznikach stanowiących integralną część przedmiotowej decyzji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K. – właściciel działek, na których była wcześniej planowana przedmiotowa inwestycja. W uzasadnieniu podniósł, że nie została mu przesłana decyzja organu I instancji, chociaż jest stroną. Uznał za nieprawdziwe twierdzenie, iż postanowił odstąpić od realizacji inwestycji na działkach

nr "[...]" i "[...]". W piśmie z dnia 19 kwietnia 2006 roku skierowanym do Burmistrza określił bowiem warunki do przedstawionej mu propozycji przebiegu sieci wodociągowej w miejscowości K.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i warunki zabudowy stanowiące załącznik nr 1 do tej decyzji spełniają warunki, o których mowa w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast techniczne warianty budowy sieci, ich lokalizacji, a także ocena technicznych rozwiązań nie może być przedmiotem rozważań na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Ponadto organ podniósł, że J. K. w piśmie z dnia 7 stycznia 2006 roku wyraził negatywne stanowisko w sprawie realizacji zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego na terenie nieruchomości stanowiących jego własność, a w piśmie z dnia 19 kwietnia 2006 roku nie wyraził zgody na przejście z siecią wodociągową przez działkę nr "[...]", której jest współwłaścicielem. W tej sytuacji wnioskodawca zmienił treść swojego wniosku i pismem z dnia 17 maja 2006 roku, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, odstąpił od realizacji zamierzenia inwestycyjnego na gruntach należących do skarżącego. Skarżący nie należy zatem do kręgu właścicieli nieruchomości, na których ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne.

Na powyższą decyzję J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia w zaskarżonej decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w zakresie ochrony środowiska

i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.

W uzasadnieniu J. K. nie zgodził się z twierdzeniem organu odwoławczego

o braku zasadności przeprowadzania rozważań związanych z parametrami technicznymi i lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżącego, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tzw. "mini planem", a zatem określenie rodzaju inwestycji w decyzji musi być na tyle precyzyjne, aby można było do niego odnieść ustalane w późniejszej fazie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Skarżący podniósł także, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymagań, określonych w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co do szczegółowego określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.

Ponadto, zdaniem J. K., decyzja ustalająca warunki zabudowy dla lokalizacji celu publicznego powinna być poprzedzona uzyskaniem przez inwestora określonych przepisami uzgodnień, oświadczeń oraz dokumentów pozwalających uznać tę inwestycję za zgodną z przepisami znajdującymi do niej zastosowanie. Skarżący poddał w wątpliwość fakt uzyskania przez inwestora wszystkich wymaganych prawem uzgodnień. Zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 roku w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej, uzgodnień usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu dokonuje się po uprzednim zbadaniu bezkolizyjności usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu już z istniejącymi i projektowanymi innymi przewodami i urządzeniami, z obiektami budowlanymi, znakami geodezyjnymi, grawimetrycznymi i magnetycznymi, zielenią wysoką, pomnikami przyrody, a także po zbadaniu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem zaskarżona decyzja, ani jej załączniki, nie określają rozwiązania istniejącej kolizyjności przedmiotowej inwestycji z rosnącymi w obrębie jej przebiegu i oddziaływania kilkudziesięcioletnimi lipami i dębami będącymi pomnikami przyrody oraz z położonym w K. kablem telefonicznym.

Skarżący podniósł także, że podczas procesu uzgodnień uwagi do przebiegu inwestycji zgłosił jedynie Zarząd Dróg Powiatowych. Natomiast w uzasadnieniu decyzji brak jest wszechstronnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i wyjaśnienia ewentualnych kwestii związanych z naruszeniem istnienia otaczającego ekosystemu,

a przede wszystkim wiekowych drzew.

W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium wyjaśniło, że rodzaj inwestycji i sposób zagospodarowania terenu szczegółowo został określony w warunkach zabudowy stanowiących załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji, a także w załączniku graficznym. Natomiast techniczna strona procesu inwestycyjnego powinna być ujęta w projekcie technicznym, a jej ocena nie może być przedmiotem rozważań na tym etapie procesu inwestycyjnego.

Zdaniem Kolegium, organ I instancji wymienił w decyzji wszystkie elementy jakie powinna spełniać decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a nawet takie, które tej inwestycji nie dotyczą. Z kolei z treści decyzji obu organów wynika z jakimi organami dokonano uzgodnień, a także zamieszczona została treść tych uzgodnień czy też rozwiązań, które należy przyjąć w projekcie technicznym.

Organ zauważył, że uzgodnienie w zakresie usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu wynikać może na etapie sporządzenia projektu technicznego pomiędzy uprawnionym projektantem a uprawnionym w tym zakresie organem. Wszystkie te warunki zostały w decyzji uwzględnione poprzez zacytowanie aktów prawnych, z którymi zgodny musi być projekt techniczny.

Ponadto z treści decyzji ani z akt sprawy nie wynika, żeby realizacja zamierzenia inwestycyjnego mogła zagrażać pomnikom przyrody. Jednakże na etapie zatwierdzenia projektu technicznego i wydania pozwolenia na budowę może zaistnieć konieczność sporządzenia raportu przy okazji wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, co na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2007 roku oddalił wniosek J. K. o zwieszenie postępowania sądowego, gdyż M. S. nie jest uczestnikiem przedmiotowego postępowania i nie zachodzi potrzeba ustalania jego następców prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na podstawie art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydaniu aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na wniosek inwestora zamierzającego realizować inwestycję celu publicznego, właściwy organ wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Taka decyzja, zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), powinna określać rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Decyzja Burmistrza nr "[...]" z dnia "[...]", utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, określa rodzaj inwestycji – jest to inwestycja polegająca na budowie sieci wodociągowej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych w obrębie J., na terenie Gminy M., wg trasy oznaczonej w załącznikach graficznych od nr 2 do nr 23 niniejszej decyzji, sporządzonych na kopiach map sytuacyjno-wysokościowych w skali 1:1000. Z kolei w warunkach zabudowy, stanowiących załącznik opisowy nr 1 do powyższej decyzji, w pkt 4 zostały wyraźnie określone warunki wynikające z przepisów szczególnych, takich jak: ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.) i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690), ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2006 roku, nr 129, poz. 902 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573), a także ustawa z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) oraz ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz.U. nr 92, poz. 880 ze zm.). Określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z powyższych ustaw,

organ I instancji jednocześnie wskazał, że przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy o ochronie przyrody nie mają zastosowania dla przedmiotowej inwestycji.

Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie spełnia wymogów wynikających z przepisów szczególnych w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Bowiem w decyzji nr "[...]" Burmistrza z dnia "[...]" wyraźnie zostały przez organ określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.

Nie znajduje podstaw również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia przez organ rozważań związanych z parametrami technicznymi i lokalizacją zamierzenia inwestycyjnego na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący podnosi, że planowana inwestycja koliduje z drzewami, będącymi pomnikami przyrody, które rosną w obrębie przebiegu planowanej inwestycji, i z położonym w K. kablem telefonicznym. Należy zwrócić uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji. Parametry te będą podlegały dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Natomiast, jak zasadnie podnosi organ odwoławczy, na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dokonuje się oceny technicznej strony procesu inwestycyjnego. Nie wyklucza to sytuacji, że na etapie zatwierdzenia projektu technicznego i wydania pozwolenia na budowę może zaistnieć konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko.

Również zarzut skarżącego odnośnie braku uzgodnień nie można uznać za zasadny bowiem przed wydaniem decyzji przez organ I instancji zostały dokonane uzgodnienia z Zarządem Dróg Powiatowych, który w piśmie z dnia 8 lutego 2006 roku, znak "[...]" ustalił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji.

Sąd nie podzielił także zdania, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, unormowanej w art. 7 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, gdyż przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został wyjaśniony stan faktyczny, zostały dokonane wymagane uzgodnienia i dopiero wtedy została wydana decyzja rozstrzygająca sprawę. Natomiast skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie tej zasady.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę jako niezasadną.