Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1476/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 62, art. 64, art. 68
journal: Dz.U. 2011 nr 228 poz 1368
law: Ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim
article: par. 31, par. 32, par. 30, par. 81, par. 86
journal: Dz.U. 2013 poz 937
law: Rozporządzenie MInistra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków  załóg statków morskich
article: art. 32, art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz Małgorzata Rysz (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1706/14 w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odnowienia dyplomu kapitana 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. Ł. na rzecz Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1706/14 oddalił skargę K.Ł. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie odnowienia dyplomu kapitana.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Dyrektor Urzędu Morskiego w S., po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2013 r., decyzją z dnia 4 stycznia 2014 r. działając na podstawie art. 63 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368 ze zm.; dalej: ustawa o bezpieczeństwie morskim lub u.b.m.) odnowił skarżącemu dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000. Wskazał, że spełnia on wymagania § 81 ust. 5 pkt 2, § 82 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich (Dz. U. z 2013 r., poz. 937, dalej: rozporządzenie).

K.Ł., wniósł do Ministra Infrastruktury i Rozwoju odwołanie od powyższej decyzji. Podniósł, że organ I instancji nie odnowił mu dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, o co skarżący wnioskował, lecz wydał całkowicie nowy dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000. W nowym dokumencie posiadane przez niego uprawnienie do zajmowania stanowiska starszego oficera na wszystkich statkach ograniczono wyłącznie do statków o pojemność brutto (GT) poniżej 3000. Wskazał, że naruszono tym § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013 oraz art. 104 k.p.a., gdyż nie rozpatrzono jego wniosku co do istoty.

Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wskazał, że skarżący wnioskował o odnowienie dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, a ponieważ spełnił warunki § 82 rozporządzenia, jego wniosek został w całości rozpatrzony pozytywnie. Organ uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. za uzasadniony, przy czym uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy bowiem może być konwalidowane przez organ II instancji.

Dokonując merytorycznej oceny sprawy, organ II instancji zauważył, że dyplomy członków załóg statków morskich, zgodnie z § 81 ust. 2 rozporządzenia, zachowują ważność przez 5 lat. Możliwość ich odnowienia jest uzależniona od spełnienia warunków określonych w § 82 rozporządzania, czyli wykazania się odpowiednią praktyką pływania lub zdania stosownego egzaminu. Nie są to zatem uprawnienia bezterminowe, a ich odnowienie nie jest bezwarunkowe i wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem dokumentu lub decyzji o odmowie jego wydania (art. 71 ust. 1 i 6 ustawy o bezpieczeństwie morskim).

Organ stwierdził, że zgodnie z § 33 pkt 4 rozporządzenia osoba ubiegająca się o dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, aby posiadać uprawnienia do zajmowania stanowiska starszego oficera na każdym statku bez względu na jego tonaż, musi przy ubieganiu się o dokument posiadać równocześnie dyplom starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Wprowadzenie tego wymogu w rozporządzeniu z 2013 r. czyni zadość art. 1 pkt 2 Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, z 1978r., sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202, z późn. zm.), zwanej dalej "Konwencją STCW". Kierując się postanowieniami Konwencji STCW, Strona nie powinna zatem dopuścić możliwości objęcia stanowiska na poziomie zarządzania na statku o pojemności brutto powyżej 3000 przez osobę, która nigdy wcześniej nie pełniła obowiązków na takich statkach.

Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim dyrektor urzędu morskiego od osób odnawiających dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, w celu zachowania wszystkich uprawnień wynikających z odnawianego dyplomu, kierując się § 33 pkt 4 rozporządzenia 2013, wymaga przedłożenia dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Jeśli wnioskujący nie posiada wymaganego dodatkowo dyplomu, przyznaje mu się uprawnienia zgodne z § 33 pkt 4 rozporządzania 2013 r., ograniczając posiadane przez niego prawo do zajmowania stanowiska starszego oficera na każdym statku wyłącznie do statków o pojemności brutto (GT) poniżej 3000.

Minister uznał, że organ I instancji postanowił odnowić wnioskującemu o dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, wobec czego przychylił się do wniosku skarżącego.

Organ uznał, że zarzut nierozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty w granicach żądania określonego przez skarżącego jest bezzasadny. Organ II instancji wyjaśnił, że K.Ł. podnosił w odwołaniu, że organ I instancji nie odnowił mu dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, o co skarżący wnioskował, lecz wydał mu całkowicie nowy dokument. Utrzymywał, że nie rozpoznając właściwie jego wniosku, organ I instancji naruszył § 86 ust. 2 rozporządzenia oraz art. 104 k.p.a. W toku postępowania wyjaśniającego organ II instancji ustalił, że Pan K.Ł. posiadał dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, przyznany dnia 1 marca 2004 r., ważny do 27 lutego 2014 r. Podstawą wydania tego dyplomu był § 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy (Dz. U. nr 81 poz. 734). Dyplom ten następnie odnowiono na podstawie § 75 rozporządzenia 2005 i w dniu 13 marca 2009 r. wydano skarżącemu kolejny dyplom, ważny do 27 lutego 2014 r. Dnia 27 listopada 2013 r. K.Ł. wystąpił z kolejnym wnioskiem o odnowienie posiadanego dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, załączając komplet wymaganych dokumentów. Organ I instancji, w oparciu o § 82 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia 2013, odnowił K.Ł. dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000. Ponieważ wniosek o odnowienie dyplomu kapitana na statkach pojemności brutto od 500 do 3000 złożony został w czasie ważności dokumentu, datę ważności odnowionego dyplomu, zgodnie z § 81 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia 2013, ustalono na okres 5 lat licząc od dnia utraty ważności odnawianego dyplomu, czyli do dnia 26 lutego 2019 r. Aktualnie obowiązujący wzór dyplomu jest odmienny od wzoru dyplomu, który posiadał Pan K.Ł., dlatego otrzymał on nowy dokument, zgodny ze wzorem dyplomu kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, znajdującym się w załączniku nr 1 do rozporządzenia 2013. Obecnie w dyplomie nadawane są uprawnienia zależne od spełnienia lub niespełnienia wymagania, o którym mowa w § 33 pkt 4 lit. c rozporządzenia, czyli posiadania dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Z akt osobowych K.Ł. wynika, że nigdy nie posiadał on dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, stąd uprawnienie do zajmowania stanowiska starszego oficera na wszystkich statkach, bez względu na ich tonaż, nie zostało mu nadane. O fakcie, że nie jest to dyplom nabyty po raz pierwszy, a dyplom odnowiony, świadczy data przyznania dokumentu, widniejąca na dyplomie. Dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000 przyznano Panu K.Ł. z dniem 1 marca 2004 roku, i ta właśnie data, nie zaś data spełnienia ostatniego z wymogów § 31 rozporządzenia 2013 - jak w przypadku nowo przyznawanych dokumentów - widnieje na dokumencie, który skarżący otrzymał w odpowiedzi na swój wniosek z dnia 17 listopada 2013 r.

Minister wyjaśnił, że zgodnie z § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013 dyplomy wydane na podstawie rozporządzenia 2005 zachowują swoją ważność na czas, na jaki zostały wydane, zaś dyplomy w żegludze międzynarodowej - nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r. i na wniosek zainteresowanego, podlegają odnowieniu na zasadach określonych w § 82 rozporządzenia 2013. Dyplom, który odnawiał skarżący, był ważny do dnia 27 lutego 2014, zatem § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013 nie miał zastosowania do sprawy skarżącego. Jego dyplom podlegał odnowieniu na zasadach określonych w § 81 ust. 5 pkt 2 i § 82 ust. 1 pkt rozporządzenia 2013 przy uwzględnieniu wytycznych, określonych w § 33 pkt 4 rozporządzenia.

Odnosząc się do zarzutu odebrania Panu K.Ł. uprawnień do zajmowania stanowiska starszego oficera na każdym statku, bez względu na jego tonaż, w odnowionym na wniosek z dnia 27 listopada 2013 r. dyplomie kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, a więc do ewentualnego zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony praw słusznie nabytych, organ wskazał, że zasada ta nie utożsamia poszanowania praw nabytych z ich nienaruszalnością.

Ponadto odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że nie ma podstaw prawnych do odmiennego traktowania osób odnawiających dyplomy kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, od tych, które ubiegają się o wspomniany dyplom po raz pierwszy. Biorąc pod uwagę art. 1 pkt 2 Konwencji STCW, za słuszne uznał przepisy rozporządzenia 2013 zarówno w stosunku do osób, które ubiegają się o dyplom po raz pierwszy, jak i tych, które odnawiają posiadane dyplomy, bowiem w obu przypadkach zainteresowani są w istocie zobowiązani do ich uzyskania na nowo.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady praw nabytych przez osoby, które uzyskały dyplom przed wejściem w życie rozporządzenia 2013, organ podkreślił, że osoby te zachowują swoje uprawnienia do czasu ich wygaśnięcia związanego z upływem czasu, na jaki zostały im te prawa przyznane. Zgodnie z Konwencją STCW oraz prawem polskim, dyplomy zachowują swoją ważność przez okres 5 lat, a ich odnowienie nie jest bezwarunkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę K.Ł. na powyższą decyzję stwierdził, że skarżący posiada dyplom kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, przyznany z dniem 1 marca 2004 r., gdyż spełnia wymagania określone w § 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2013 r. Dyplom ten został następnie odnowiony i skarżący otrzymał kolejny dyplom ważny do dnia 27 lutego 2014r. Odnowienie nastąpiło pod rządami rozporządzenia z 2005r.

Wniosek o kolejne odnowienie dyplomu został złożony przez skarżącego w dniu 27 listopada 2013r. Załączono do niego wyciąg pływania, poświadczający posiadanie ponad 12 - miesięcznej praktyki pływania na statkach morskich w dziale pokładowym na stanowisku oficerskim oraz świadectwo zdrowia wydane przez upoważnionego lekarza.

Sąd I instancji wskazał, że skarżący podnosi, że nowy dyplom nie jest tym samym dyplomem jaki posiadał przed odnowieniem, gdyż ograniczono mu w nim uprawnienia, ponieważ nie może pełnić funkcji starszego oficera na statku o pojemności brutto powyżej 3000. Zdaniem Sądu zarzut nie jest zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący nigdy nie posiadał dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, a zgodnie z obowiązującymi przepisami w celu otrzymania powyższego uprawnienia, należy legitymować się stosownym dyplomem, w związku z tym przyjął, że uprawnienie to nie zostało skarżącemu słusznie nadane.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że w jego przypadku winien mieć zastosowane § 86 ust. 2 i § 82 rozporządzenia 2013r. Analiza § 86 rozporządzenia 2013 r. prowadzi do wniosku, że ma ono zastosowanie wyłącznie do dyplomów wydanych na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 4 lutego 2005 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy. Skarżący na podstawie rozporządzenia z 2005r. miał dyplom odnowiony, jego dyplom został natomiast wydany na podstawie rozporządzenia z 2003 r. Sąd wyjaśnił, że uprawnienia osób pracujących na morzu nie są bezterminowe. Czym innym jest wydanie dyplomu, a czym innym jego odnowienie, o czym świadczy chociażby konieczność przedłożenia innego zestawu dokumentów w przypadku odnowienia dyplomu i ubiegania się o wydanie dyplomu. Odnowienie uprawnień to ich potwierdzenie przy uwzględnieniu obowiązujących w chwili odnowienia przepisach.

Dyplom, którego odnowienia domagał się skarżący był ważny do dnia 27 lutego 2014r. w związku z czym przy jego odnowieniu mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2013 r. określone w § 81 ust. 5 pkt 2 i § 82 ust. 1 pkt 1 przy uwzględnieniu treści § 33 pkt 4 ww. rozporządzenia, gdyż był to dyplom pierwszy raz wydany pod rządami rozporządzenia z 2003 r.

Sąd I instancji stwierdził, że zmiana zakresu uprawnień posiadających dyplom kapitana na statkach o pojemności 500 do 3000 jest zgodna z zasadą wyrażoną w art. 2 Konstytucji.

W chwili obecnej osoba posiadająca dyplom kapitana na statkach pojemności od 500 do 3000, aby posiadać uprawnienia starszego oficera na każdym statku musiał legitymować się dyplomem starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Zmiany przepisów stanowiących podstawę prawną orzekania w przedmiocie wyszkolenia i kwalifikacji członków załóg statków morskich były podyktowane konicznością dostosowania polskich przepisów do wymagań stawianych przez art. 1 pkt 2 Konwencji STCW, której strony zobowiązały się do podjęcia działań mających na celu zapewnienie, że pod względem bezpieczeństwa życia i mienia na morzu oraz ochrony środowiska morskiego marynarze na statkach będą posiadali odpowiednie kwalifikacje i będą zdolni wykonywać swoje obowiązki.

Sąd stanął na stanowisku, że ograniczenie uprawnień osoby posiadającej dyplom kapitana na statkach o pojemności od 500 do 3000 było usprawiedliwione ważną racją prawną i interesem społecznym. Racja prawna to dostosowanie polskich przepisów do wymagań międzynarodowej konwencji, a cel społeczny to bezpieczeństwo życia i mienia na morzu.

Sąd I instancji odnosząc się natomiast do zaświadczenia z dnia 17 czerwca 2013r. o zdanym egzaminie na kapitana żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, które to zaświadczenie Sąd dopuścił jako dowód w sprawie, wskazał, że posiadane tego zaświadczenia nie jest równoważne z uzyskaniem dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto powyżej 3000 ani kapitana żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej. Bowiem do uzyskania tych dokumentów, zgodnie z § 30 i 32 rozporządzenia 2013, wymagana jest również praktyka pływania na statkach o pojemności brutto (GT) powyżej 3000, której skarżący nie posiada. W tej sytuacji przedstawienie przez skarżącego dodatkowego dowodu w postaci zaświadczenia bez praktyki pływania nie ma wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K.Ł., wnosząc o jego zmianę w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez:

1. niezastosowanie § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013;

2. bezpodstawne zastosowanie § 81 ust. 2 w zw. z § 33 pkt 4 rozporządzenia 2013 do odnowienia dyplomu skarżącego wydanego na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji marynarzy;

3. błędną wykładnię § 81 ust. 2 w zw. z § 33 pkt 4 rozporządzenia 2013 polegającą na przyjęciu, że odnowienie następować powinno przy uwzględnieniu aktualnego zakresu uprawnień związanych z dyplomem, a nie przy uwzględnieniu uprawnień nadanych odnawianym dyplomem;

4. niezastosowanie w sposób bezpośredni art. 62 ust.1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie wobec sprzeczności § 31 ust. 1 i 2, § 33 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 i 2 oraz § 92 rozporządzenia 2013 z art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 68 ustawy o bezpieczeństwie, art. VI Konwencji STCW, art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 65 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP;

5. niezastosowanie w sposób bezpośredni art. 62 ust.1 pkt 5 ustawy o bezpieczeństwie wobec sprzeczności § 31 ust. 1 i 2, § 33 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 i 2 oraz § 92 rozporządzenia 2013 z art. 62 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 68 ustawy o bezpieczeństwie, art. VI Konwencji STCW, art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 65 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP;

6. wadliwą wykładnię art. 2 Konstytucji RP polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do systemu prawnego § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2013 oraz § 33 pkt 4 tego rozporządzenia było zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawa, zasadą przyzwoitej legislacji – w szczególności obowiązkiem zachowania odpowiedniego vacatio legis i przepisów przejściowych – zasadą zaufania obywateli do państwa;

7. wadliwą wykładnię art. 31 ust. 3 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, polegającą na przyjęciu dopuszczalności wprowadzenia w § 31 ust. 1 i 2 oraz w § 33 pkt 4 rozporządzenia 2013 ograniczeń konstytucyjnej wolności wyboru i wykonywania zawodu z pominięciem aktu normatywnego o randze ustawy;

8. wadliwą wykładnię art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, polegającą na przyjęciu dopuszczalności wprowadzenia w § 31 ust. 1 i 2 oraz w § 33 pkt 4 rozporządzenia 2013 ograniczeń konstytucyjnej wolności wyboru i wykonywania zawodu, które są nieproporcjonalnie uciążliwe dla ich adresatów w stosunku do zamierzonego przez prawodawcę rezultatu;

9. błędną wykładnię art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 68 ustawy o bezpieczeństwie polegającą na przyjęciu dopuszczalności wprowadzenia do systemu prawnego § 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2013 oraz § 33 pkt 4 w zw. § 30 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia pomimo ich sprzeczności z upoważnieniem zawartym w art. 68 ustawy o bezpieczeństwie;

10. błędną wykładnię art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, polegającą na przyjęciu, że wprowadzenie do systemu prawnego, § 31 ust. 1 i 2 oraz § 33 pkt 4 w zw. z § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2013 r. nie narusza zakazu dyskryminacji, podczas gdy przepisy te dyskryminują podlegających prawu polskiemu marynarzy ubiegających się o uzyskanie odpowiednich uprawnień do pełnienia służby na statkach morskich, względem marynarzy ubiegających się o te same uprawnienia, a podlegających prawu innych państw – stron Konwencji STCW (tzw. dyskryminacja odwrócona);

11. błędną wykładnię art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013 prowadzącą do:

a) dyskryminacji osób, które uzyskały dyplom w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2003 r. względem osób, które uzyskały dyplomy na podstawie rozporządzenia z dnia 4 lutego 2005 r.

b) dyskryminacji marynarzy, którzy uzyskali lub odnowili dyplomy w żegludze międzynarodowej przed dniem 31 grudnia 2011 r. względem osób, które uzyskały lub odnowiły dyplomy po tym dniu.

Ponadto wnoszący skargę kasacyjną wniósł o zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym o zgodność:

a) § 31 ust. 1 i 2 oraz § 33 pkt 4 rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2013 r.

- z art. 65 ust. 1 zd. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP,

- z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 68 ustawy o bezpieczeństwie,

- z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o bezpieczeństwie,

- z artykułem VI Konwencji STWC,

b) § 86 ust. 2 rozporządzenia 2013 z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP;

c) § 86 ust. 2 oraz § 92 rozporządzenia 2013 z art. 2 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (której w niniejszej sprawie nie stwierdzono), a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z kolei z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze przez powołanie konkretnych przepisów prawa, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04), którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd wojewódzki, uzasadnienia ich naruszenia, a w przypadku zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym warunkom, a więc pozbawiona podstawowych elementów treściowych, uniemożliwia NSA ocenę jej zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., II OSK 151/12, LEX nr 1219250).

Sąd uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy zostały naruszone. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Przypomnienie tych reguł jest konieczne, albowiem skarga kasacyjna nie w pełni spełnia wskazane warunki.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przy rozpoznaniu sprawy przepisów prawa materialnego i koncentrują się – w pierwszej kolejności wokół twierdzenia, że przepisy rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 2013r. tj. § 86 ust. 2 oraz § 81 ust. 2 w zw. z § 33 pkt 4 zostały wadliwie zastosowane (niezastosowane) oraz błędnie zinterpretowane, co doprowadziło do tego, że w odnowionym dyplomie kapitana niepotwierdzono skarżącemu kasacyjnie uprawnień starszego oficera, a - w drugiej kolejności wokół twierdzeń, że wskazane przepisy rozporządzenia ( § 31 ust. 1 i 2 , § 33 pkt 4 w zw. z § 30 ust. 1 i 2, a także § 92 ) nie powinny mieć zastosowania, gdyż są sprzeczne z artykułem VI Konwencji STCW, art. 62 ust. 1 pkt 1 i 5 i art. 68 u.b.m. oraz art. 2, 31 ust. 3, 32, 65 ust. 1 oraz 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, a wyrok Sądu I instancji, mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Przystępując do oceny zarzutów, tytułem przypomnienia wskazać należy, że wniosek K.Ł. inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie dotyczył odnowienia dyplomu kapitana na statkach o pojemności od 500 do 3000 GT. W dotychczasowym dyplomie skarżący miał potwierdzone również uprawnienia do zajmowania stanowiska starszego oficera na każdym statku bez względu na jego tonaż.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej w stosunku do skarżącego winien znaleźć zastosowanie § 86 ust. 2 rozporządzenia z 2013 r., który należy tak wykładać, że dyplomy w żegludze międzynarodowej, których data ważności upływa po wejściu w życie ww. rozporządzenia mogą być odnawiane w pełnym zakresie dotychczasowych uprawnień, przy czym data ważności tak odnowionych dyplomów nie może wykraczać poza dzień 31 grudnia 2016r. Przepis ten stanowi implementację Prawidła I/15 ust. 2 załącznika do Konwencji STCW po zmianach z Manili, z którego wynika, że do dnia 1 stycznia 2017r. strony Konwencji mogą w dalszym ciągu wydawać i odnawiać świadectwa zgodnie z postanowieniami, które obowiązywały bezpośrednio przed 1 stycznia 2012r. Do dyplomu skarżącego nie może znaleźć zastosowania § 81 ust. 2 rozporządzenia 2013r., przepis ten bowiem normuje sytuacje posiadaczy dyplomów wydanych po raz pierwszy pod rządami rozporządzenia z 2013 r. Odnowienie dyplomu polega na przedłużeniu ważności uprawnień jego posiadacza, a nie na ich modyfikacji.

Z tymi zarzutami, błędnej wykładni i zastosowania ww. przepisów rozporządzenia nie można się zgodzić. Zauważyć należy, że regulacja zawarta w § 86 ust. 1 i 2 rozporządzenia stanowi pewną całość normatywną. Zgodnie z nią, wszelkie dyplomy, jakie zostały wydane na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 lutego 2005r. w sprawie wyszkolenia i kwalifikacji zawodowych marynarzy zachowują swoją ważność na czas, na jaki zostały wydane, zaś dyplomy w żegludze międzynarodowej - nie dłużej niż do 31 grudnia 2016 r., i na wniosek zainteresowanego podlegają odnowieniu na zasadach określonych w § 82. Słusznie zatem, podkreślano w toku postępowania, że ustęp 2 § 86 rozporządzenia jest powiązany z ustępem 1 w ten sposób, że uściśla, iż dyplomy w żegludze międzynarodowej wydane na podstawie wymienionego rozporządzenia zachowują swą ważność nie dłużej niż do 31 grudnia 2016r. i na tym tylko polega sens tego uregulowania (jego brak oznaczałby, że ważność niektórych dyplomów wykraczałaby poza 31 grudnia 2016r., co byłoby niezgodne z zapisami Konwencji STCW) a nie na tym, jak wywodzi skarżący, że dyplomy w żegludze międzynarodowej, których data ważności upływa po wejściu w życie rozporządzenia z 2013r. mogą być odnowione w pełnym zakresie dotychczasowych uprawnień, przy czym tak odnowiony dyplom – nie może być ważny dłużej, niż do 31 grudnia 2016r. Wykładnia proponowana przez skarżącego kasacyjnie jest całkowicie niezgodna z brzmieniem i sensem tego przepisu i wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest wyrazem implementacji Prawidła I/15 ust. 2 załącznika do Konwencji STCW po zmianach z Manili, zgodnie z którym Strony Konwencji miały uprawnienie, a nie obowiązek wydawania i odnawiania dyplomów na zasadach sprzed 1 stycznia 2012r. – do dnia 1 stycznia 2017r.

Reasumując więc - § 86 ust. 2 rozporządzenia nie zawiera żadnych szczególnych czy korzystniejszych zasad odnawiania dyplomów uzyskanych na podstawie rozporządzenia z 2005r. Odwołuje się do § 82, który określa warunki odnowienia dyplomu zarówno dla osób, których ważność dyplomu upływa przed 31 grudnia 2016r., jak i tych, którym okres ważności dyplomu skrócono właśnie na mocy § 86 ust. 2 rozporządzenia.

Sąd I instancji, co prawda w uzasadnieniu wyroku podkreślał rozróżnienie dyplomów wydanych po raz pierwszy na gruncie rozporządzenia z 2003r. oraz 2005r., jednak pozostało to bez wpływu dla wyniku i oceny sprawy.

Dyplom skarżącego kasacyjnie był ważny do dnia 27 lutego 2014r., zatem zachował swoją ważność do końca terminu, na jaki został wydany (§ 86 ust. 1). Podlegał następnie odnowieniu na warunkach zawartych w przepisach merytorycznych rozporządzenia tj. § 81 ust. 5 pkt 2 oraz § 82 w zw. z § 33 pkt 4 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Warszawie, że odnowienie uprawnień, to ich potwierdzenie przy uwzględnieniu obowiązujących w chwili odnowienia przepisów. Zatem dodatkowe uprawnienia - starszego oficera na każdym statku – według treści rozporządzenia z 2013r., mogą być poświadczone w dyplomie kapitana na statkach o pojemności brutto od 500 do 3000, w zależności od spełnienia lub nie wymagania o którym mowa w § 33 pkt. 4 lit. c rozporządzenia. Wymogiem tym jest posiadanie dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej, którego skarżący nie przedstawił, gdyż takiego dyplomu nie posiada, co wynika z jego akt osobowych i czego skarżący nie kwestionuje.

Nie może być też mowy w kwestionowanych zapisach o dyskryminacji posiadaczy dyplomów wydanych na podstawie rozporządzeń z 2003 i 2005r. i w konsekwencji sprzeczności tych zapisów z wynikającą z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości. Argumentacja tych zarzutów opiera się bowiem na błędnej wykładni §86 ust. 2 rozporządzenia, co wyjaśniono wyżej.

Z tych przyczyn zarzuty zawarte w pkt 1 – 3 petitum skargi kasacyjnej nie mogły zostać uznane za zasadne.

Kolejna grupa zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy sprzeczności przepisów rozporządzenia § 31 ust. 1 i 2, § 33 pkt 4 w zw. z § 30 ust. 1 i 2 oraz § 92 rozporządzenia z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz 68 u.b.m. z artykułem VI Konwencji STCW oraz przepisami Konstytucji, w konsekwencji zdaniem skarżącego, należało odmówić zastosowania § 33 pkt 4 rozporządzenia.

Odnosząc się do tych zarzutów należy w pierwszej kolejności podkreślić, że ani w ich petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w ogóle nie wyjaśniono na czym miała polegać sprzeczność § 92 rozporządzenia z ww. przepisem Konwencji, natomiast odnośnie do przepisów § 30 i 31 i 33 rozporządzenia autor skargi kasacyjnej wskazał tylko, że wymogi stawiane przez te przepisy nie odpowiadają wymogom Konwencji STCW, ale znacznie je przewyższają. Brak uzasadnienia sprzeczności § 92 rozporządzenia z Konwencją zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od ustosunkowania się do tego zarzutu.

Jeśli zaś chodzi o przepisy § 30 i 31 rozporządzenia, to dotyczą one odpowiednio uzyskania dyplomu starszego oficera na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej oraz dyplomu kapitana na statkach o pojemności od 500 do 3000. Co do pierwszego z tych przepisów, to nie był on stosowany ani oceniany w postępowaniu, albowiem skarżący nie ubiegał się o dyplom starszego oficera, lecz kapitana statku, natomiast zastosowanie § 31 nie było sporne, gdyż uprawnienia K.Ł. do odnowienia i tym samym uzyskania dyplomu kapitana na statkach o pojemności od 500 do 3000 nie było przez organy nigdy kwestionowane, co znalazło wyraz w potwierdzeniu tych uprawnień poprzez wydanie stosownego dyplomu kapitana statku morskiego.

W tym miejscu jeszcze raz podkreślenia wymaga, że skarżący kasacyjnie wnioskował (i uzyskał) o dyplom kapitana, natomiast w istocie sporna nie jest odmowa wydania dodatkowego dyplomu, lecz potwierdzenia dodatkowych uprawnień ( starszego oficera na wszystkich statkach) w dyplomie kapitana. Tego właśnie dotyczy kwestionowany w skardze kasacyjnej § 33 ust. 4 rozporządzenia. Według autora skargi kasacyjnej jako sprzeczny z normami wyższego rzędu tzn. z prawem międzynarodowym, które Polska obowiązana jest stosować nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Artykuł VI ust. 1 Konwencji STCW po zmianach z Manili stanowi, że "świadectwa kapitanów, oficerów lub marynarzy będą wydawane tylko tym kandydatom, którzy spełniają wymagania stawiane przez administrację, dotyczące stażu pracy, wieku, stanu wyszkolenia, kwalifikacji oraz egzaminów, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami załącznika do niniejszej Konwencji." Według kasatora postanowienia załącznika w szczególności Prawidła II/2 i II/1 nie przewidują wymogu praktyki na statkach o konkretnej pojemności brutto.

Z tak postawionym zarzutem nie można się zgodzić. Przede wszystkim skarżącemu odmówiono potwierdzenia uprawnień starszego oficera na każdym statku w dyplomie kapitana, nie z powodu braku spełnienia wymogu praktyki pływania lecz wobec nieprzedstawienia dyplomu starszego oficera, co jest konieczne dla uzyskania tego potwierdzenia, według polskiego rozporządzenia. Ponadto skarżący nie wykazał, aby przepisy rozporządzenia w zakresie potwierdzania uprawnień zawodowych w określonym dokumencie kwalifikacyjnym – dyplomie kapitana były sprzeczne z przepisami prawa międzynarodowego ( w tym wypadku Konwencji STCW) dotyczącymi właśnie poświadczania dodatkowych uprawnień w dyplomach, przepisy Prawidła II/2 w zw. z Prawidłem II/1 Konwencji nie dotyczą bowiem tego zakresu lecz minimalnych wymogów do wydawania dyplomów kapitana i starszego oficera.

W rezultacie więc – skarżący stawiając zarzut sprzeczności rozporządzenia z wiążącym Polskę prawem międzynarodowym, tej sprzeczności w istotnym dla przedmiotu sprawy punkcie nie wykazał, dlatego też zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji nie są zasadne też zarzuty wskazujące na naruszenie zasady proporcjonalności, które kasator wywodzi z przekroczenia przez polskie przepisy poziomu ograniczeń określonego w Konwencji.

Nie są też trafne zarzuty dotyczące niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że uchwalone w przewidzianym Konstytucją trybie i właściwie ogłoszone prawo korzysta z domniemania zgodności z Konstytucją. To strona, która chce wywieść korzystne dla siebie skutki prawne wywodząc sprzeczność przepisów powszechnie obowiązujących z Konstytucją musi tego dowieść.

W tym miejscu należy przypomnieć, że w doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości uprawnienie sądu administracyjnego do kontroli zgodności z Konstytucją aktów podustawowych (rozporządzeń) w toku rozpatrywania sprawy i ze skutkiem tylko dla tej sprawy. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Dzięki temu sąd ma prawo badać, czy będące podstawą rozstrzygnięcia przepisy rozporządzenia wykonawczego są zgodne z przepisami Konstytucji, a w przypadku stwierdzenia przekroczenia uprawnień do ich wydania lub innej sprzeczności może w konkretnej sprawie odstąpić od zastosowania tych przepisów, bez konieczności występowania z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Przede wszystkim odnieść należy się więc należy do tego zarzutu skargi kasacyjnej, w którym jej autor twierdzi, że skoro rozporządzenie z 2013 r. zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 68 ust. 1 pkt 1 u.b.m., który wyraźnie nakazuje przy kształtowaniu jego treści mieć na uwadze postanowienia Konwencji STCW, a przepisy § 31 ust. 1 i 2 oraz § 33 pkt 4 w zw. z § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia są surowsze, niż postanowienia Konwencji, to akt ten nie został należycie uwzględniony przy treści rozporządzenia.

Nie można zgodzić się z tym stanowiskiem, z przyczyn wcześniej wywiedzionych. Przyznając rację skarżącemu kasacyjnie co do tego, że rozporządzenie wykonawcze do przepisów ustawy nie może wykraczać poza granice zakreślone w wytycznych zawartych w tej ustawie, stwierdzić trzeba, że nie zostało wykazane, aby – w zakresie wymogów konicznych do odnawiania dyplomów takie przekroczenie granic zostało popełnione. Skarżący nie dowiódł, że przepisy rozporządzenia są w jakimkolwiek punkcie sprzeczne z wiążącymi Polskę przepisami prawa międzynarodowego w zakresie poświadczania dodatkowych uprawnień w wydawanych (odnawianych) dyplomach.

W dalszej kolejności kasator wywodzi, że wydane rozporządzenie z 2013 r. narusza wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę przyzwoitej legislacji. Zarzuty te łączy z tym, że wprowadzając bardziej restrykcyjne przepisy w zakresie poświadczania uprawnień, bez wystarczającego usprawiedliwienia we wprowadzaniu tych zmian, ustawodawca nie wprowadził odpowiednich przepisów intertemporalnych i odpowiedniego okresu vacatio legis.

Ustosunkowując się do tych zarzutów należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej przepisy rozporządzenia z 2013 r. zawierają przepisy przejściowe, jest to przede wszystkim omawiany wyżej § 86. Ponadto zauważyć trzeba, że pewność prawa nie oznacza jego niezmienności. Przyjęcie stanowiska przeciwnego prowadziłoby do generalnego podważania prawa ustawodawcy do zmian istniejącego status quo w zakresie potwierdzania uprawnień zawodowych dla członków załóg statków morskich. Jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny przepisy przejściowe są funkcją wyprowadzanej z konstytucyjnej zasady państwa prawnego zasady prawidłowej legislacji oraz zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa. Dają bowiem pewną ochronę praw nabytych lub interesów w toku, albo też ochronę ekspektatyw dobrze ukształtowanych, szczególnie istotną wówczas, gdy prawodawca zmieniając prawo zmierza do pogorszenia sytuacji prawnej jego adresatów. Podobnie jak vacatio legis mogą zapewnić zachowanie przez pewien czas korzystniejszych uprawnień wynikających ze "starego" prawa, mimo zastąpienia go nową regulacją prawną jej adresatów w tym zakresie. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r. II GSK 1629/15 opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).Taką rolę spełnia przepis przejściowy - § 86 rozporządzenia z 2013r., w interesującym nas zakresie (ust. 1 i 2) pozwala na zachowanie dotychczasowych uprawnień, wskazując, że dotychczas wydane dyplomy zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, z tym, że dyplomy w żegludze międzynarodowej nie dłużej, niż do dnia 31 grudnia 2016r. Ta data związana jest z koniecznością dostosowania wymagań dla załóg statków morskich i w konsekwencji - przepisów polskich, do zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego, a więc Zmian z Manili do załącznika do Międzynarodowej Konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978,(Konwencja STCW) sporządzonych w Manili dnia 25 czerwca 2010r. (Dz. U. z dnia 17 września 2013r.) oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy ( Dz.U.UE.L.2008.323.33).

Dotychczasowy dyplom skarżącego był ważny do dnia 27 lutego 2014r., rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej weszło w życie w dniu 20 sierpnia 2013 r., a więc nie można stwierdzić, że została w tym wypadku naruszona wynikająca z art. 2 Konstytucji zasada zaufania obywateli do państwa i prawa oraz przyzwoitej legislacji. Skarżący twierdzi, że wejście w życie nowego rozporządzenia uniemożliwiło mu dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć, nie precyzuje jednak o jakie przedsięwzięcia chodzi. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby K.Ł. rozpoczął starania o uzyskanie dyplomu starszego oficera na każdym statku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na naruszenie art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którymi w przepisach rozporządzenia naruszono skarżącemu konstytucyjną wolność do wykonywania zawodu. Słusznie podnosił Minister, co zaakceptował Sąd I instancji że ogólne wymagania dotyczące uzyskiwania dokumentów kwalifikacyjnych określa przepis ustawy, art. 64 u.b.m. Wymagania zostały doprecyzowane w rozporządzeniu z 2013 r., co do którego – w zakresie poświadczania w dyplomach dodatkowych uprawnień – nie zostało wykazane, aby wydane zostało z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i naruszało przepisy Konwencji STCW. Określone w rozporządzeniu zasady uzyskiwania dyplomów nie określają zatem warunków dostępu do zawodu marynarza, co jest uregulowane ustawą o bezpieczeństwie morskim, a jedynie kolejne etapy rozwoju zawodowego marynarza.

Na koniec odnieść się należy do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na dyskryminację polskich marynarzy, którzy ubiegając się o polskie dyplomy muszą spełniać wyższe wymogi kwalifikacyjne, niż posiadacze dyplomów wydanych w innych państwach. Uznać jednak trzeba, że zarzut ten jest całkowicie gołosłowny, brak jest bowiem jakiejkolwiek analizy, która dowodziłaby, że potwierdzenia dodatkowych uprawnień (starszego oficera na każdym statku) są dokonywane w dyplomie kapitana w innych krajach na liberalniejszych zasadach.

Uznać zatem należy, że to przepisy rozporządzenia z 2013 r., a nie wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy o bezpieczeństwie morskim (art. 62 ust.1 pkt 5 u.b.m.), które nie są wystarczająco precyzyjne, mają zastosowanie w sytuacji skarżącego kasacyjnie.

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się ekonomiką postępowania, a także tym, że przepisy ustawy o bezpieczeństwie morskim i Konwencji STCW nie są ze sobą sprzeczne w zakresie poddanym kontroli Sądu, uznał za zbędne występowanie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Analiza powołanych w sprawie przepisów pozwala na samodzielną ocenę kwestionowanych przepisów rozporządzenia.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako bezzasadna, na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.