Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2133/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant ref. staż. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) marca 2011 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 34, art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po wszczęciu postępowania z urzędu, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...).02.2007 r. zmienionej decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...).07.2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. (...) w G. wraz z instalacjami wewnętrznymi i przyłączami - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta G. z dnia (...).02.2007 r. zmienionej decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...).07.2007 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu organ podał, że Prezydent Miasta G. decyzją Nr (...) z dnia (...).02.2007 r. zmienioną decyzją tego organu Nr (...) z dnia (...).07.2007 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. (...) w G.

Do Wojewody (...) wpłynęło pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji o pozwoleniu na budowę. W piśmie tym organ nadzoru budowlanego podniósł kwestię zlokalizowania części podziemnej obiektu przy granicy z działką sąsiednią, z naruszeniem § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Badając ww. decyzję w trybie nieważności, w tym zlokalizowanie budynku względem granicy z działką sąsiednią, Wojewoda wskazał na treść § 12 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Nadto na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z których wynikało, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, a z uwagi na występujące tereny potencjalnie narażone na osuwanie się ziemi wszelkie inwestycje na tych terenach powinny być poprzedzone szczegółowym rozpoznaniem budowy geologicznej i ustaleniem kategorii geotechnicznej warunków ich posadowienia z uwzględnieniem stateczności skarp zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ze szczegółowych zapisów planu miejscowego wskazanych w karcie terenu 07, wynikało że dopuszczona wysokość budynków to 2 do 3 kondygnacje nadziemne, przy czym wysokość mierzona od poziomu przyległej ulicy (...) nie mogła przekroczyć 8,0 m i 2 kondygnacji. Ponadto nowa zabudowa musiała nawiązywać pod względem skali, bryły, podziałów i formy architektonicznej do zabudowy historycznej reprezentowanej przez budynki znajdujące się na K. wpisane do rejestru zabytków oraz objęte ochroną konserwatorską.

Zdaniem organu I instancji w zatwierdzonym projekcie nie zostały zachowane odległości obiektu projektowanego od granicy z działką sąsiednią, wskazane w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, ponieważ ściana hali garażowej została usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, a nie jest częścią budynku całkowicie znajdującą się poniżej terenu.

Jednocześnie nie została zachowana nieprzekraczalna linia zabudowy od ulicy (...), wyznaczona w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z projektu zagospodarowania działki wynikało bowiem, że cześć hali garażowej oraz część wejściowa przekracza nieprzekraczalną linię zabudowy obowiązującą na tym terenie.

Analizując ponadto opracowania przedstawione przez projektanta, dotyczące zacieniania oraz przesłaniania istniejącego budynku mieszkalnego przez obiekt projektowany, organ stwierdził, że porównując rysunki wykonane przez projektanta z dołączoną dokumentacją fotograficzną i rysunkową będącą w aktach sprawy, rzeczywiste usytuowanie parterowych okien południowych budynku przy ul. (...) w G., odbiega od przedstawionych w analizie, co powoduje, że nie zostały spełnione warunki okreslone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W tych okolicznościach, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania organ I instancji stwierdził nieważność kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...).02.2007 r. zmienionej decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...).07.2007 r., uznając, że rażąco narusza przepisy art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

D. A. wniosła odwołanie od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...).02.2007 r. zmienionej decyzją Prezydenta Miasta z dnia (...).07.2007 r.

W uzasadnieniu odwołania wskazała, że na sąsiedniej działce przy ul. (...) w dniu wydania mapy do celów projektowych tj. (...).10.2006 r. znajdował się budynek ze ścianą bez otworów okiennych, bezpośrednio przy granicy z działką inwestycyjną zlokalizowaną przy ul. (...).

W związku z powyższym mógł być i został zastosowany § 12 ust. 4 pkt. 2 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...).02.2007 r.

Stanowił on, że jeżeli na sąsiedniej działce istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Zaprojektowano w związku z powyższym budynek, którego ściana bez otworów okiennych, drzwiowych sytuowana jest bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej i przylega do ściany istniejącego budynku zlokalizowanego na działce przy ulicy (...).

Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta G., został sporządzony zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. w G., uchwalonym Uchwałą nr (...) Rady Miasta G. z dnia (...) czerwca 2005 r. w którym jest mowa o nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenu będącego przedmiotem opracowania, gdzie wskazano, że "przednie linie zabudowy od strony ul. (...) nie dotyczą parterowych obiektów garażowych wbudowanych w naturalną skarpę terenu".

W związku z powyższym wjazd do parterowego obiektu garażowego stanowiącego część kondygnacji podziemnej projektowanego budynku na działce zlokalizowanej przy ulicy (...), został zaprojektowany zgodnie z tym zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G.

Odwołująca się podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. w G. sankcjonuje charakterystyczny sposób zagospodarowania nieruchomości położonych wzdłuż ulicy (...). Układ ten stanowią obiekty garażowe wolnostojące lub będące częścią kondygnacji podziemnej lub przyziemnej budynków mieszkalnych. Wszystkie te obiekty garażowe są całkowicie lub częściowo wbudowane w skarpę i stanowią charakterystyczną dla ulicy (...) kubaturę odsuniętą od linii zabudowy budynków mieszkalnych, przylegającą bezpośrednio do pasa drogowego.

Przedmiotowy projekt budynku mieszkalnego spełnia w/w. wymogi. Wojewoda Pomorski bezpodstawnie zinterpretował obiekt garażowy oraz schody zewnętrzne zaprojektowane na terenie przedmiotowej działki jako "część wejściową".

W rzeczywistości o charakterze ulicy (...) stanowią powtarzające się schody zewnętrzne prowadzące do poszczególnych budynków mieszkalnych oraz bramy obiektów garażowych w murach oporowych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. w G. uwzględnia w swych zapisach w punkcie 6. "Zasady Kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" ten charakterystyczny sposób kształtowania pierzei ulicy (...).

W załączniku graficznym nr 2 do odwołania inwestorka dowodziła, że zapis ten został uwzględniony w projekcie.

Wjazd do obiektu garażowego na działce przy ulicy (...) 14 zaprojektowano w miejscu pierwotnie istniejącego tam obiektu, co wynika z mapy do celów projektowych i zaznaczone zostało w załączniku graficznym nr 1.

W odniesieniu do różnic wysokości pomiędzy obiektem garażowym znajdującym się na działce przy ulicy (...) i na działce przy ulicy (...), podniosła, że jest to wynik wykorzystania naturalnego ukształtowanie terenu i równocześnie spełnieniem zapisu § 3 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G., który ustalił zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla obszaru opracowania planu m.in.: "kształtowanie struktury przestrzennej w dostosowaniu do rzeźby terenu oraz walorów środowiska"

W związku z zarzutami wadliwości analizy przesłaniania budynku zlokalizowanego przy ul. (...), brakiem spełnienia wymogów z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w odwołaniu wskazano, iż materiałami wyjściowymi do wykonania analizy były: dokumentacja archiwalna tego budynku, mapa do celów projektowych oraz dokumentacja fotograficzna.

Zostały wykonane pomiary geodezyjne w celu potwierdzenia usytuowania parterowych okien południowych budynku przy ulicy (...) 12. Na ich podstawie przeprowadzono ponownie "Analizę przesłaniania". W załącznik graficznym nr 3 oraz zał. nr 3A - Pomiary geodezyjne, załączonej do odwołania, wykazano poprawność tej analizy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2011r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. A. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r., stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r. - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody (...) z dnia (...) marca 2011 r., oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lipca 2007 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z ogólną zasadą sformułowaną w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jak powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r.), budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Wyjątek od powyższej ogólnej zasady wprowadzony został w § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który na dzień (...) lutego 2007 r., posiadał brzmienie: Jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany.

Organ II instancji wskazał, że wschodnia ściana spornego budynku (od strony działki nr ew. (...)) na poziomie piwnicy i parteru została zaprojektowana bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr ew. (...) (rzut piwnicy: rysunek (...), strona A3 projektu oraz rzut parteru: rysunek (...), strona A4 projektu), w ten sposób, że przylega do ściany budynku garażowego znajdującego się na działce o nr ew. (...) (plan zagospodarowania terenu - plansza podstawowa (...), strona A2 projektu).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jakkolwiek sporny budynek strony działki w ew. (...) został zaprojektowany w ten sposób, że nie przylega on całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce, jednakże powyższe usytuowanie nie może zostać uznane - wbrew stanowisku organu wojewódzkiego - za rażące naruszenie postanowień § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

W dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę (a ten stan prawny brany jest pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności) dla wypełnienia dyspozycji ww. przepisu wystarczające było, aby na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istniał budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, oraz projektowana ściana przylegała do ściany istniejącej.

Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r. nie wskazywał literalnie, że ściana budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki ma przylegać do istniejącej ściany budynku na działce sąsiedniej całą powierzchnią, tak jak to obecnie precyzuje obowiązujący § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia (którego brzmienie zmieniono przez § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. z 2009 r., Nr 56, poz. 461).

Brak jest zatem podstaw do interpretowania przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sposób, który został uściślony przywołaną nowelizacją, bowiem nie można stosować omawianej nowelizacji z mocą wsteczną tj. względem pozwoleń na budowę podjętych przed dniem wejścia w życie nowego i bardziej restrykcyjnego brzmienia powyższego przepisu.

Ponadto znowelizowanie tego przepisu poprzez doprecyzowanie regulacji sytuowania ściany przylegającej do ściany będącej w granicy wskazuje, iż w ocenie ustawodawcy koniecznym było uściślenie istniejącej nieprecyzyjnej regulacji.

Przepis, którego treść budzi wątpliwości interpretacyjne i wymaga sprecyzowania przez ustawodawcę - nie może być przedmiotem stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Jak wynika z akt sprawy, działka inwestycyjna nr (...) położona w G. przy ul. (...), w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. w G., uchwalonym Uchwałą Rady Miasta G. z dnia (...) czerwca 2005 r., Nr (...). Nieruchomość inwestycyjna położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN1, którego przeznaczenie terenu to zabudowa jednorodzinna wolnostojąca.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez organ wojewódzki, że przedmiotowa inwestycja narusza w sposób rażący postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G., poprzez niezachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. (...).

Jak wynika bowiem z brzmienia pkt 6 c karty terenu nr (...)miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "przednie linie zabudowy od strony ul. (...) nie dotyczą parterowych obiektów garażowych wbudowanych w naturalną skarpę". W dokumentacji projektowej, na planie zagospodarowania terenu - plansza podstawowa (rysunek (...), nr strony A2), naniesiono nieprzekraczalną linię zabudowy oraz rzut piwnicy i parteru (rysunek nr A3 i A4). Zaprojektowana inwestycja od strony ul. (...) przewiduje budynek garażowy oraz schody wejściowe do przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Jakkolwiek budynek garażowy został zaprojektowany w ten sposób, że przekracza dopuszczalną linię zabudowy, to jednak - wobec treści pkt 6c karty terenu nr (...), takie usytuowanie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K.

Sposób zaprojektowania budynku garażowego jest charakterystyczny dla historycznej zabudowy reprezentowanej przez budynki znajdujące się na Kamiennej Górze oraz nawiązuje pod względem skali, bryły, podziałów i form architektonicznych do istniejącej zabudowy sąsiedniej, w tym także do nieruchomości sąsiedniej położonej przy ul. (...).

Odnosząc się natomiast do kwestii schodów wejściowych, które zostały przez organ wojewódzki uznane za część budynku, to w ocenie GINB powyższe nie znajduje oparcia w dokumentacji projektowej (na rzucie dachu widoczne jest, że konstrukcja schodów wejściowych nie jest pokryta dachem).

Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że schody nie są budynkiem, samoistną budowlą ani też obiektem małej architektury, co oznacza, że nie są obiektem budowlanym (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/GL 1307/10). Choć w przedmiotowym projekcie schody nie są "typowe", gdyż są one połączone z ogrodzeniem, to jednak powyższe nie może przesądzać - czego dokonał organ wojewódzki - że należy je potraktować jako część wejściową spornego budynku.

Należy również podnieść, że w pkt 5d ww. karty terenu (...) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazano, że nowa zabudowa musi nawiązywać pod względem skali, bryły, podziałów i form architektonicznych do zabudowy historycznej. Z dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w sprawie wynika, że zastosowana bryła i forma schodów wejściowych nawiązuje do istniejących form ukształtowania schodów wejściowych do budynków przy ul. (...) w G. oraz ukształtowania rzeźby terenu (strona 2 i 5 załączników graficznych do odwołania D. A.).

Sporny budynek o wysokości 10,56 m jest zgodny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak bowiem wynika z pkt 6c karty terenu 07 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczalna wysokość zabudowy na terenie wynosi 12,0 m, przy czym na terenach 07 i 08 MN1 wysokość mierzona od poziomu przyległej ulicy (...) nie może przekroczyć 8,0 m.

W ocenie GINB, w analizowanej sprawie wymóg maksymalnej wysokości 8.0 m liczonej od poziomu ulicy (...) nie miał zastosowania, bowiem działka inwestycyjna nie przylega do ulicy (...). Znajduje się przy ulicy (...). Poza tym, zdaniem GINB powyższy zapis miejscowego planu w odniesieniu do, lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie jest jednoznaczny i może budzić wątpliwości interpretacyjne.

Jako bezpodstawny oceniono zarzut podniesiony w uzasadnieniu rozstrzygnięcia I instancji, że "nie zostały spełnione warunki przedstawione w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", gdyż rzeczywiste usytuowanie parterowych okien południowych budynku przy ul. (...) 12 w G. odbiega od przedstawionych w analizie.

Organ wojewódzki wskazał bowiem, że oparł się na analizie porównawczej dokumentacji fotograficznej z dokumentacją projektową. W niniejszym postępowaniu ocenie podlegać powinna wyłącznie dokumentacja projektowa, w oparciu o którą orzekał organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę.

W projekcie architektoniczno-budowlanym spornej inwestycji sporządzonym przez uprawnionych projektantów: mgr inż. arch. H. Z., mgr inż. T. M., mgr. inż. arch. A. S., który podlegał zatwierdzeniu kwestionowanym pozwoleniem na budowę znajduje się:

1. analiza dostępu do światła dziennego dokonana na rysunku nr (...), strona nr A20 projektu),

2. analiza wpływu inwestycji na dostęp obiektów przesłanianych do światła dziennego (strona 13 projektu zamiennego).

Z powyższych analiz wynika jednoznacznie, że przy sytuowaniu przedmiotowego budynku względem budynku znajdującego się na sąsiedniej działce nr (...) - przesłanianie nie występuje.

Ponadto w ocenie organu II instancji, decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., nie jest obarczona żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a.

M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylającą zaskarżoną decyzję Wojewody (...) oraz odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...).02.2007 r.

Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania, zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 10 § 1 k.p.a. przez niedoręczęnię skarżącej ani jej pełnomocnikowi odpisu odwołania od decyzji I instancji oraz uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału przed wydaniem decyzji,

- art. 12 § 1 k.p.a. przez niewnikliwe rozpoznanie sprawy i pominięcie kwestii zaprojektowania większej liczby kondygnacji nadziemnych budynku, niż dopuszczona przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

- art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia nie odnoszącego się do wszystkich aspektów sparwy,

- art. 81. k.p.a. przez uznanie istotnych dla sprawy okoliczności za udowodnione na podstawie dowodów, co do których skarżąca nie miała możności wypowiedzenia się,

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, podczas gdy kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta G. o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo,

- art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 94 pkt 6 ustawy prawo budowlane, przez jego niezastosowanie, podczas gdy wykonanie decyzji Prezydenta Miasta G. skutkuje czynem zagrożonym karą, przez prowadzenie robót budowlanych niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie, podczas gdy zachodziły przesłanki do utrzymania decyzji I instancji w mocy,

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego zastosowanie, podczas gdy nie było podstaw do jego zastosowania,

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez jego zastosowanie i pominięcie, że projekt przewidywał budynek ze ścianą usytuowaną przy granicy działki, jednak nie przylegający do budynku znajdującego się na granicy działki sąsiedniej,

- przepisu § 12 ust. 1 pkt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G. w zw. z przepisem pkt 6 lit. A Karty Terenu (...) - załącznika do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez jego niezastosowanie i pominięcie faktu, że projekt nie spełniał wymogów dotyczących intensywności zabudowy,

- przepisu pkt 6 b tiret trzecie Karty terenu nr (...) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przez pominięcie faktu, że projekt budowlany przewidywał w istocie budynek czterokondygnacyjny, o wysokości 13,05 m, podczas gdy dopuszczalna wysokość budynku to 12 m, a ponadto pominięcie, że wysokość budynku od przyległej do terenu (...) ul. (...) przekracza 8 m,

- przepisu pkt 6 c Karty terenu nr (...) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G., przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że garaż stanowiący konstrukcyjnie najniższą kondygnację budynku mieszkalnego jest parterowym obiektem garażowym, o jakim mowa w tym przepisie,

- przepisu pkt 6 c Karty terenu nr (...) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G. przez jego błędną interpretacje i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że schody wejściowe do budynku nie stanowią części budynku i pominięcie, że wykraczają one poza nieprzekraczalną linię zabudowy, wyznaczoną w planie zagospodarowania przestrzennego,

- przepisu § 3 pkt 17 w zw z § 3 pkt 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez uznanie, że przewidziana w projekcie pierwsza kondygnacja budynku nie jest kondygnacją nadziemną,

- art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez pominięcie faktu, że zatwierdzony projekt nie zapewnia ochrony sąsiedniemu budynkowi będącemu obiektem objętym ochroną konserwatorską,

- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane przez zatwierdzenie projektu niezapewniającego poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich,

- § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., przez pominięcie faktu, że projekt obejmował analizę zacienienia budynku przy ul. (...) przy uwzględnieniu nierzeczywistego usytuowania okien parterowych tego budynku i zatwierdzenie projektu nie zapewniającego ochrony tego budynku przed zacienieniem,

- art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez pominięcie faktu, że projekt budowlany sporządzony został na mapach - zawierających nieprawdziwe rzędne terenu,

- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez wadliwe stwierdzenie zgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ II instancji naruszył przepis art. art. 10. § 1 k.p.a., gdyż nie doręczył skarżącej odwołania inwestora od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 9.03.2011 r.

Organ nie poinformował skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i nie wezwał do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pozbawił ją możliwości przedstawienia argumentów na rzecz utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy.

Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby odwołanie zostało skarżącej doręczone, a następnie gdyby organ poinformował o gotowości do wydania decyzji, skarżąca przedstawiłaby argumenty i dowody, które przekonałyby organ do wydania decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ naruszył przepis art. 12 § 1 k.p.a. przez niewnikliwe rozpoznanie sprawy, pominięcie kwestii większej liczby kondygnacji nadziemnych budynku, niż dopuszczona przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Organ naruszył również przepis art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia bez odniesienia się do wszystkich kwestii poruszonych w postępowaniu.

Nadto pominął zauważony przez organ I instancji fakt, że w przedstawionej analizie zacienienia budynku przy ul. (...) 12, okna tego budynku umiejscowione są inaczej, niż w rzeczywistości. Nadto organ II instancji w ustalaniu stanu faktycznego oparł się na "załącznikach graficznych" do odwołania. Skarżąca dowiedziała się o istnieniu tych dowodów z decyzji II instancji.

Poza tym organ dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Naruszył przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez jego zastosowanie.

Zaprojektowana ściana hali garażowej przylega bowiem do muru pozostałego po rozebranym przez inwestora starym garażu znajdującym się już w granicy działki przy ul. (...). Dopiero mur ten przylega do garażu znajdującego się na posesji przy ul. (...). Zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia było zatem bezpodstawne.

Hala garażowa jest kondygnacją nadziemną. Nawierzchnia posadzki tej kondygnacji znajduje się powyżej przylegającego terenu ul. (...). Zatem powierzchnia tej kondygnacji powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu intensywności zabudowy. W projekcie powierzchnia ta została jednak pominięta. Zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego wyższą intensywność zabudowy, niż dopuszczalna w planie miejscowym stanowiło oczywiste i rażące naruszenie prawa.

Garaż jest częścią użytkową projektowanego budynku mieszkalnego. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 18 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, kondygnacja podziemna- to kondygnacja, której więcej niż połowa wysokości w świetle, ze wszystkich stron budynku, znajduje się poniżej poziomu przylegającego do niego, projektowanego lub urządzonego terenu, a także każda sytuowana pod nią kondygnacja.

Kondygnacja, na której znajduje się garaż nie jest zagłębiona w gruncie o więcej, niż połowę wysokości w świetle od strony ul. (...), albowiem od tej strony, posadzka garażu znajduje się powyżej poziomu przylegającego terenu (ul. (...)).

W sposób rażący naruszone zostały także przepisy określające dopuszczalną wysokość budynku. Poziom przylegającego terenu określa w tym przypadku poziom muru oporowego przylegającego do hali garażowej przy ul. (...) ((...),56 m. n.p.m.). Dach budynku zaś znajduje się na poziomie 35,69 m2. Wysokość budynku wynosi więc 13,05 m, i jest o 1,05 m wyższa, niż dopuszczalna przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W projekcie wskazano rzędną "0" na innym poziomie, aniżeli rzeczywisty poziom terenu, wobec czego zatwierdzenie takiego projektu stanowiło rażące naruszenie prawa.

Organ pominął fakt, że wysokość projektowanego budynku licząc od ul. (...) przekracza 8m. Zgodnie z przepisem pkt 6 b tiret trzecie Karty terenu nr 1201 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. w G. , na terenach (...) i (...), wysokość mierzona od przyległej ulicy (...) nie może przekroczyć 8m. Uregulowanie to dotyczy całego obszaru (...), przyległego do ulicy (...), a nie jedynie działek przyległych do tej ulicy. Przemawia za tym cel takiego uregulowania - ukształtowanie przestrzeni na przedmiotowym terenie w ten sposób, aby projektowane budynki nie przewyższały istniejącej zabudowy.

Zatwierdzenie obiektu budowlanego przekraczającego nieprzekraczaną linię zabudowy od strony ul. (...) stanowiło rażące i oczywiste naruszenie prawa.

Nieprzekraczalna linia zabudowy od ul. (...) wyznaczona została na 4 m od ul. (...). Schody wejściowe do domu, rozpoczynające się od poziomu ul. (...) zaprojektowane zostały bez zachowania tej odległości. Wbrew stanowisku organu, schody te są niewątpliwie częścią budynku, prowadzą one bezpośrednio do wejścia do budynku.

Przedmiotowy garaż nie jest obiektem garażowym, a częścią budynku mieszkalnego. Świadczy o tym treść projektu (część opisowa, jak i rysunki). Jest on zarówno konstrukcyjnie, jak i funkcjonalnie częścią budynku o czym świadczy dodatkowo umiejscowienie na jego dachu tarasu, na który prowadzą drzwi bezpośrednio z domu. Aby uznać, że przedmiotowa hala garażowa jest obiektem garażowym, musiała by ona stanowić odrębny obiekt budowlany, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.

Nadto garaż nie jest wbudowany w naturalną skarpę terenu. Na północnej granicy działki (od strony posesji przy ul. (...)), gdzie zbudowano część garażową budynku mieszkalnego przy ul. (...), skarpa nie istniała. Ponadto, aby uznać budynek za wbudowany w naturalną skarpę terenu, budynek nie powinien wystawać poza skarpę, ale być w nią zagłębiony.

Wybudowanie na granicy działek muru konstrukcyjnego, hali garażowej, unicestwiło walory estetyczne i użytkowe sąsiedniego budynku objętego ochroną konserwatorską. Obecnie, w wyniku zrealizowania projektu, budynek położony przy ul. (...) jest całkowicie przesłonięty przez mur konstrukcyjny hali garażowej będącej częścią użytkową budynku mieszkalnego.

Żaden z budynków przy ul. (...) nie jest tak wypiętrzony w stosunku do budynków sąsiednich jak przedmiotowy obiekt.

Projekt nie uwzględnił istniejących cieków wodnych. Przewidziane w projekcie rurki odpływowe wystające z muru garażu od strony ul. (...) służą odprowadzeniu wód bezpośrednio na chodnik. Z rur tych bez względu na pogodę wycieka woda - chodnik zawsze jest mokry.

Projekt budynku przy ul. (...) został sporządzony w ten sposób, że jego realizacja w sposób rażący narusza interesy właściciela działki przy ul. (...). Projekt przewiduje bowiem realizację budynku ze ścianą konstrukcyjną kondygnacji nadziemnej - hali garażowej, znajdującą się na całej długości granicy działek, w bliskiej odległości od okien budynku przy ul. (...).

Wskutek realizacji spornego projektu, obiekt skarżącej w dużej mierze zatracił swoje dotychczasowe walory - wyeksponowanego, historycznego budynku pięknie wkomponowanego w krajobraz K., oraz zapewniającego unikalny komfort zamieszkiwania. Mur garażu budynku przy ul. (...) przesłania dostęp do światła w budynku przy ul. (...) 12, powoduje, że jedyny widok z południowych okien tego budynku to widok muru. Ponadto, walory użytkowe zatracił teren pomiędzy budynkiem przy ul. (...) a murem hali garażowej, albowiem stał się on całkowicie zacieniony i osłonięty murem.

Przedstawiona w projekcie analiza zacienienia dla budynku przy ul. (...) została wykonana z uwzględnieniem nieprawdziwego usytuowania okien budynku przy ul. (...).

Projektant błędnie przyjął, że poziom terenu znajduje się na poziomie drzwi wejściowych do domu umiejscowionych w istocie na pierwszym piętrze budynku i od takiego poziomu liczył wszelkie wysokości. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o taki projekt stanowiło rażące naruszenie prawa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. pozwalających na stwierdzenie nieważności, jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Z kolei przesłankami, które pozwalają uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa są oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 20 września 2009r. sygn. akt I OSK 1729/07; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 565/09).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a.

W szczególności organ stwierdził, że kontrolowana decyzja nie narusza w sposób rażący postanowień § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jak powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), który na dzień (...) lutego 2007 r., stanowił, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany.

Analiza przedmiotowej dokumentacji projektowej wykazuje, że wschodnia ściana spornego budynku (od strony działki nr ew. (...)) na poziomie piwnicy i parteru została zaprojektowana bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią nr ew. (...) (rzut piwnicy: rysunek (...), strona A3 projektu oraz rzut parteru: rysunek (...), strona A4 projektu), w ten sposób, że przylega ona do ściany budynku garażowego znajdującego się na działce o nr ew. (...) (plan zagospodarowania terenu - plansza podstawowa (...), strona A2 projektu).

Chociaż sporny budynek od strony działki w ew. (...) został zaprojektowany w ten sposób, że nie przylega całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce, to jednak takie usytuowanie nie może zostać uznane jako rażąco naruszające przepis § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę (a ten stan prawny brany jest pod uwagę w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności) dla wypełnienia dyspozycji ww. przepisu wystarczające było, aby: na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istniał budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, oraz by projektowana ściana przylegała do ściany istniejącej.

Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r. nie wskazywał literalnie, że ściana budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki ma przylegać do istniejącej ściany budynku na działce sąsiedniej całą powierzchnią, tak jak to precyzuje obecnie obowiązujący § 12 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., w brzmieniu na dzień (...) lutego 2007 r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ architektoniczno budowlany musiał sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W kontekście wypełnienia obowiązków przez organ udzielający pozwolenia na budowę stwierdzić trzeba, że bezzasadne okazały się zarzuty skarżącej, iż kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lipca 2007 r. jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. w G.

Działka inwestycyjna nr (...), położona w G. przy ul. (...) w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K. w G. uchwalonym Uchwałą Rady Miasta G. z dnia (...) czerwca 2005 r., Nr (...).

Nieruchomość położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN1, z przeznaczeniem do zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej.

W odniesieniu do kwestionowanej wysokości budynku należy wskazać, że zaprojektowano budynek o wysokości 10,56 m, co jest zgodne z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi maksymalnej wysokości zabudowy.

Co do zasady miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w pkt 6c karty terenu 07, dopuszczał na analizowanym terenie, wysokość zabudowy 12,0 m, przy czym na terenach 07 i 08 MN 1, wysokość mierzona od poziomu przyległej ulicy (...) nie mogła przekroczyć 8,0 m.

W kontekście tych zapisów słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w analizowanej sprawie nie miał zastosowania wymóg maksymalnej wysokości 8,0 m liczonej od poziomu ulicy (...), skoro działka inwestycyjna nie przylega do ulicy (...), lecz znajduje się przy ulicy (...).

Poza tym, przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dla terenu obejmującego działkę inwestycyjną intensywność zabudowy do 0,7, a jak wynika z opisu technicznego (str. 10 projektu budowlanego) przedmiotowa inwestycja posiada intensywność zabudowy na poziomie 0,7. Zatem wymóg ten został - wbrew twierdzeniom skarżącej - spełniony.

Kolejny istotny zarzut skargi dotyczył zaprojektowania budynku z przekroczeniem dopuszczalnej planem liczby kondygnacji.

Wprawdzie w projekcie budowlanym, garaż został opisany jako kondygnacja piwnicy - nie przesądza to jednak o tym, że w myśl przepisów Prawa budowlanego winien zostać uznany za czwartą kondygnację przedmiotowego budynku.

Wskazane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, definiuje czym jest kondygnacja podziemna. Jest to kondygnacja zagłębiona ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja.

Analiza projektu budowlanego wskazuje, że kondygnację nazwaną kondygnacją piwnicy należy uznać za kondygnację podziemną i nie należy jej wliczać do ogólnej liczby kondygnacji nadziemnych, których w spornym budynku jest 3. Dlatego, także w tym zakresie projekt zachowuje wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia obowiązującej linii zabudowy wskazać należy, że chociaż budynek garażowy został zaprojektowany w ten sposób, że przekracza wyznaczoną w planie linię zabudowy, to jednak - wobec treści pkt 6c karty terenu nr (...), takie usytuowanie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego K.

Skarżąca wskazywała nadto, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie uznał, iż schody wejściowe nie są częścią budynku.

W ocenie Sądu, przytoczona przez organ argumentacja miała na celu wykazanie, że ściana frontowa przedmiotowego budynku niewątpliwie nie przekracza linii zabudowy. Natomiast przedmiotowe schody, będące specyficznym rozwiązaniem architektonicznym, choć naruszają linię zabudowy, to nie można uznać, iż w ten sposób obiekt jako taki nie dochowuje odległość względem linii zabudowy.

Przywołany przez skarżącą § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wskazuje, że schody nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 1,3 m. Przepis ten nie odnosi się jednak do odległości schodów względem linii zabudowy.

Poza tym nie każde dostrzeżone przez organ administracji naruszenie prawa może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności badanej decyzji, gdyż tylko jego rażące naruszenie uzasadnia podjęcie takiego rozstrzygnięcia.

Słusznie organ II instancji wskazał, że bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje fakt, czy istotnie dokumentacja projektowa będąca podstawą do wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę została sporządzona niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym (w odniesieniu do rzędnych terenu). Za opracowanie dokumentacji projektowej odpowiada bowiem uprawniony projektant. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zobowiązany do weryfikacji zgodności projektu ze stanem faktycznym, jeśli jest on wykazany w sposób prawem przewidziany (mapy). Zwłaszcza w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności ta argumentacja nie mogła być podstawą do stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

Analogicznie należy ocenić zarzut, że przedłożona w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, analiza zacieniania była wadliwa, gdyż dokonana w oparciu o niezgodne z rzeczywistością usytuowanie wysokości parterowych okien południowych w budynku skarżącej przy ulicy (...).

W postępowaniu nieważnościowym ocenie organu nadzoru podlegała wyłącznie dokumentacja projektowa, w oparciu o którą orzekał organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i udzielając inwestorowi pozwolenia na budowę.

W projekcie architektoniczno-budowlanym inwestycji sporządzonym przez uprawnionych projektantów: mgr. Inż. Arch. H. Z., mgr. Inż. T. M., mgr. inż. Arch. A. S., który podlegał zatwierdzeniu spornym pozwoleniem na budowę znajduje się: analiza dostępu do światła dziennego dokonana na rysunku nr (...), strona nr A20 projektu) oraz analiza wpływu inwestycji na dostęp obiektów przesłanianych do światła dziennego (strona 13 projektu zamiennego).

Z powyższych analiz wynika, że przy sytuowaniu przedmiotowego budynku względem budynku znajdującego się na sąsiedniej działce nr (...) - przesłanianie nie występuje.

Odnosząc się do zarzutu, że projektowany budynek nie zapewnia ochrony sąsiedniemu budynkowi, który jest obiektem objętym ochroną konserwatorską, należy przypomnieć, że wydanie kontrolowanej decyzji było poprzedzone wydaniem decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia (...) listopada 2006 r., będącej konserwatorskim pozwoleniem na prowadzenie robót objętych projektem budowlanym.

W treści tej decyzji stwierdzono, że "planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i została dopasowana do otaczającej zabytkowej zabudowy K. Powyższe dowodzi również, że zarzuty skargi dotyczące "wypiętrzenia" budynku, "istniejącej dysharmonii z zabytkowym otoczeniem", "zakłócenia harmonii między sąsiadującymi budynkami" nie mogą być skutecznymi zarzutami co do kwestionowanej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącej możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji z uwagi na niedoręczenie jej odwołania inwestora od decyzji organu I instancji należy wskazać, że jest on bezpodstawny.

Z akt sprawy wynikało bowiem, że Główny Urząd Nadzoru Budowlanego przy piśmie z dnia (...) maja 2011 r. w związku z przekazaniem mu do rozpatrzenia odwołania inwestora, zwrócił organowi I instancji akta sprawy, celem ich uporządkowania, skompletowania oraz ponumerowania, jednocześnie informując o tej czynności strony postępowania, w tym skarżącą. Pismo to zostało doręczone w dniu (...) maja 2011 r. pełnomocnikowi skarżącej.

Skarżąca miała zatem wiedzę o wniesionym odwołaniu i toczącym się postępowaniu odwoławczym od decyzji organu wojewódzkiego, mogła zapoznać się z aktami sprawy oraz składać odpowiednie wnioski i pisma.

Ponadto organ odwoławczy wykazał, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia (...) lutego 2007 r., nie jest obarczona żadną z pozostałych wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej; decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważności z mocy prawa.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.