Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 386/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : AWSA Mariusz Kotulski / spr. / NSA Grażyna Jarmasz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2004r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2004r., Nr [...] Po w przedmiocie zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego K. H. kwotę 400 /czterysta/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 386/04

Uzasadnienie

Inwestor K.H. wniósł w dniu 29.10.2002r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z pojedynczymi obiektami kultury i ekspozycji wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1", "2", "3", "4" przy ul. O. w K.

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowienie to zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 20003r., sygn. [...] w całości uchylone, a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium w uzasadnieniu postanowienia stwierdziło, że organ I instancji nie wskazał na jakiej postawie prawnej oparł swoje rozstrzygnięcie.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...] zawiesił z urzędu postępowanie dla inwestycji pn. zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z pojedynczymi obiektami kultury i ekspozycji wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1", "2", "3", "4" obr. [...] w [...] do czasu sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż zgodnie ze sporządzonym studium lokalizacyjno-technicznym Trasy [...] wnioskowana do zabudowy działka położona jest w granicach obszaru przewidzianego pod realizację w/w Trasy. Trasa [...] posiada duże znaczenie dla skomunikowania i usprawnienia połączeń zachodniej części miast dla odciążenia śródmieścia z ruchu tranzytowego i zalicza się do tzw. zadań dla realizacji lokalnych celów publicznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W dniu [...].04.1998r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]. Teren objęty opracowaniem obejmuje m.in. obszar pomiędzy ul. O. a ul. M. Teren działek położny na południe od ul. O. wchodzi w skład terenu, który sam w sobie w zakresie komunikacyjnym podlega realizacji celu publicznego.

W związku z powyższym, zdaniem organu I instancji, w sprawie zachodzi sytuacja przewidziana i opisana w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowi uzasadnienie dla zawieszenia postępowania o wydanie w.z. i z.t. do czasu uchwalenia planu.

Z treścią postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego nie zgodził się inwestor, który w złożonym zażaleniu podniósł, iż nadal organ I instancji nie wskazał, na jakiej podstawie traktuje obszar działek przeznaczonych do zabudowy jako objęty celem publicznym. Zdaniem inwestora zadania celów publicznych muszą wynikać z ustaw. Samo powołanie się na realizację celów publicznych, bez ich skonkretyzowania na podstawie ustawowych zobowiązań ciążących na gminie, prowadzi jedynie do zablokowania inicjatyw zainteresowanych podmiotów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 23 stycznia 2004r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż w przedmiotowym postępowaniu zachodzą przesłanki do zastosowania art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten bowiem stanowi, że dla obszarów, dla których zgodnie z art.13 ust. 1 cyt. ustawy, istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie ustalenia w.z. i z.t. zawiesza się do czasu uchwalenia planu. "Nie powinno budzić wątpliwości, iż przepis ten dotyczy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, uregulowanych i wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. O ile zatem istnieje prawna możliwość uchwalenia takich planów, istnieje podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętego przed wejściem w życie ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Możliwość taka przewiduje cytowana wyżej ustawa, stanowiąc nie tylko, że plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 199r. zachowują moc (art. 87 ust. 1), ale dopuszczając sytuację, w której plany miejscowe zostaną uchwalone w dotychczasowej, tj. regulowanej ustawa z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, treści, formie i procedurze. (...) Zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu jest uzasadnione, o ile podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia planu do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i tylko w stosunku do obszarów, dla których, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego." Wskazano, iż Rada Miasta K. w dniu [...] kwietnia 1998r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]. "Mając na uwadze treść tej uchwały, jak i treść uchwały nr [...] również z tej samej daty, w sprawie wyboru wariantu przebiegu Trasy [...], stwierdzić należy, że tereny wskazane przez stronę do zainwestowania i objęte wnioskiem o ustalenie w.z. i z.t, położone są w granicach obszaru przewidzianego pod realizację Trasy. (...) Nadto działki inwestora położone są w tej części projektu planu, który wyznacza tereny pod budownictwo, jak też wyznacza siec dróg, które mają służyć obsłudze komunikacyjnej tych właśnie terenów jak i mają połączyć powstałe osiedla mieszkaniowe z układem drogowym w mieście. Teren inwestora, jak wynika z rysunku projektu planu, leży na obszarze mieszkaniowym oznaczonym jako [...] oraz na obszarach oznaczonych jako [...]- wyznaczonych pod drogi." Na terenie objętym wnioskiem inwestora przewidywane są zatem do realizacji przez Gminę zadania, które stanowią cel publiczny. W konsekwencji na podstawie art. 45 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. zasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia w.z. i z.t.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium skarżący, działając poprzez ustanowionego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie uzupełniającym skargę zarzucono, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja realizacji celu publicznego. Skarżący wskazał, iż organy administracyjne przyjęły obowiązkowość sporządzenia planu z treści projektu planu - co jest chybione, gdyż przed przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi istnieć zwerbalizowany zamiar lokowania na określonym terenie zadań publicznych (realizujących cel publiczny). Odmienne wnioskowanie jest niedopuszczalne, gdyż rada gminy podejmując uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu nie wiedziałaby w jakim trybie działa. W konsekwencji prowadzić by to mogło do sytuacji, w której organ wykonawczy gminy dochodzi do przekonania, "że w obszarze objętym uchwałą rady gminy zasadnym jest zlokalizowanie inwestycji, która realizuje cel publiczny i wówczas dochodzi zdaniem organów orzekających do przekształcenia trybu fakultatywnego w tryb obligatoryjny. Narusza to zdaniem skarżącego, wyłączne władztwo planistyczne rady gminy." Obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego musi być skonkretyzowany albo w uchwale o przystąpieniu do jego sporządzenia albo wynikać z innych norm prawnych (np. ustawy). Tymczasem w przedmiotowej sprawie nie da się wywieść żadnej normy powszechnie obowiązującej, z której wynikałaby lokalizacja zadania realizującego cel publiczny na wskazanym terenie, ani też nie wynika to z uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, gdyż brak tam powołania w podstawie prawnej art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając to na uwadze oraz treść § 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1998r. nr [...] przyjąć należy, iż sam uchwałodawca uważał, iż sporządzenie planu nie może być obligatoryjne. "Skoro plan jest sporządzany dla terenów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...], Pozostaje kwestią nierozstrzygalną na gruncie zasad logiki formalnej, w jaki sposób jednocześnie obejmuje obszary wybrane pod przebieg Trasy [...]. Zagadnienie negacji przez tytuł uchwały jej treści, nie miałoby większego (...) znaczenia, gdyby nie fakt, że w przedmiocie uchwały organy I i II instancji upatrują uzasadnienia dla trybu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro więc plan jest sporządzany dla terenów zwolnionych z rezerwy pod Trasę [...], argumenty, które dotyczą znaczenia tej trasy dla układu komunikacyjnego są chybione. Na nieruchomościach skarżącego nie planuje się prowadzenia budowy trasy, wbrew twierdzeniu zawartym na str. 4 uzasadnienia postanowienia Kolegium. Niezrozumiałe jest również wnioskowanie, iż jeżeli na jakimś terenie planuje się jakakolwiek zabudowę, to należy określić warunki komunikacyjne, a te ze swej istoty i definicji zawsze są realizacją celu publicznego. Konsekwencją tego byłby uznanie, iż wszystkie plany zagospodarowania przestrzennego są obligatoryjne, o ile tylko planuje się na danym terenie jakakolwiek drogę. "Przypomnieć tylko należy, że wynikająca z ustawy zasada jest dokładnie odwrotna - o tym czy plan jest potrzebny decyduje rada gminy. Wyjątki w zakresie obligatoryjności planu winny być interpretowane zawężająco."

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, powtarzając motywy swojego rozstrzygnięcia. Przytoczono nadto, iż zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zadaniem dla realizacji celów publicznych jest każda działalność państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wynikająca z ustaw, o ile wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i jest finansowana w całości lub części z budżetu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Co stanowi cel publiczny określa ust. 1 art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Jest to m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu lotniczego itd. Co natomiast jest drogą publiczną wyjaśnia ustawa z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych, gdzie w art. 2 stwierdzono, że drogi publiczne dzielą się na kategorie: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Drogi gminne to drogi o znaczeniu lokalnym nie zaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. "Tak więc z przepisów prawa wynika, że tam gdzie buduje się drogę przynajmniej o charakterze lokalnym, mamy do czynienia z celem publicznym o jakim mowa z art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium przyznaje, iż jakkolwiek faktycznie tereny inwestora nie będą leżały na samym przebiegu Trasy [...], to jednak objęte zostały w projekcie planu dla terenów zwolnionych z realizacji Trasy [...] i są w części przeznaczone pod budowę dróg lokalnych łączących się komunikacyjnie z projektowana trasą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Prawo administracyjne jako część prawa publicznego zawiera niejednokrotnie ograniczenia praw obywateli. Dlatego też ograniczenia takie muszą być interpretowane wąsko. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999r. Dz.U. nr 15, poz. 139 z późn. zm.) wprowadziła ograniczenia w swobodnym kształtowaniu sposobu zagospodarowania terenu przez właścicieli oddając tę kwestię w ręce organu stanowiącego gminy. Zatem wszelka zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonywaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z wyjątkami wskazanymi w ust. 2 art. 39 cyt. ustawy. Decyzję ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art.40 ust. 1 cyt. ustawy), a co więcej nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego podstawowym działaniem organów administracji publicznej w tym zakresie jest porównanie planowanej inwestycji z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze. Zawieszenie prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie sposobu zagospodarowania terenu winno więc mieć charakter wyjątkowy i mający swoje umocowanie w obowiązującym stanie prawnym. Taką podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego stanowił ust. 1 art. 45 cyt. ustawy, który nakazywał dla obszarów, dla których zgodnie z art.13 ust. 1, istnieje obowiązek sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia w.z. i z.t do czasu uchwalenia planu.

Zauważyć jednocześnie należy, iż w dniu orzekania w przedmiotowej sprawie obowiązywała już ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Istotne znaczenie ma tutaj art. 85 powołanej ustawy. Zgodnie z ust. 1 art. 85 do spraw wszczętych i niezakończonych decyzja ostateczną przed dniem wejście w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ten przepis przejściowy umożliwia rozpatrywanie sprawy na płaszczyźnie art. 45 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zastosowanie normy wynikającej z tego przepisu jest jednak obwarowane kilkoma warunkami.

Po pierwsze dotyczy on wyłącznie obszarów, dla których istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Katalog sytuacji, kiedy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sporządza się obowiązkowo, zawiera art. 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Oba organy administracji publicznej przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - plan sporządza się obowiązkowo dla obszaru, na którym przewiduje się zadania dla realizacji lokalnych celów publicznych (z wyjątkiem zadań związanych z budową urządzeń infrastruktury technicznej w granicach pasa drogowego). Zadaniem dla realizacji celów publicznych, w rozumieniu tej ustawy, była każda działalność państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wynikająca z ustaw, o ile wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i była finansowana w całości lub w części z budżetu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie oba organy, które orzekały w sprawie, powołały się na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...].04.1998r., nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla "obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]". Już w tym miejscu zaznaczyć należy wewnętrzną sprzeczność występującą w uzasadnieniach wydanych przez oba organy postanowień. Otóż raz przesądzają one, iż teren inwestycji położony Jest w granicach obszaru przewidzianego pod realizację w/w Trasy [...]", a następnie przyjmują, iż położony jest w obszarze między ul. O., a ul. M., a więc objęty opracowaniem planu dla "obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]". W odpowiedzi zaś na skargę SKO podaje, iż jakkolwiek faktycznie tereny inwestora nie będą leżały na samym przebiegu Trasy [...], to jednak objęte zostały w projekcie planu dla terenów zwolnionych z realizacji Trasy [...] i są w części przeznaczone pod budowę dróg lokalnych łączących się komunikacyjnie z projektowana trasą. Za tą wewnętrzną sprzecznością ustaleń zawartych w uzasadnieniach postanowień jawi się kardynalny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy problem - położenia terenu inwestycji i objęcia go zakresem sporządzanego planu zagospodarowania przestrzennego. Wynika bowiem z tego, iż organy administracyjne w ogóle nie dokonały w tym względzie jakichkolwiek jednoznacznych ustaleń.

Po drugie uzasadnione wątpliwości budzi objęcie terenu planowanej inwestycji przez uchwałę o przystąpieniu do sporządzeniu lub zmiany planu. Przede wszystkim należy zestawić ze sobą treść dwóch uchwał Rady Miasta K. z dnia [...].04.1998r. nr [...] w sprawie wyboru wariantu przebiegu Trasy [...] i nr [...] sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]. Jak bowiem wynika z uchwały nr [...] w sprawie wyboru wariantu przebiegu Trasy [...] przyjęto dla realizacji Trasy [...] wariant B - pomiędzy ul. A., a ul. J. z długim tunelem, za wyjątkiem odcinka tej trasy od R. do A., który będzie rezerwowany według wariantu A. Konsekwencją dokonania wyboru przebiegu trasy było m.in. zwolnienie rezerwowanego w planie terenu pod przebieg Trasy według wariantu B na odcinku od R. do ul. A. na wysokości ul. K. Dopełnieniem tej uchwały miała być uchwała nr [...] sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...]. Otóż zachodzi tu sprzeczność między treścią tej uchwały, w której "postanawia się o sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy a załącznikiem graficznym do niej, gdzie zaznaczono "proponowany zakres planu miejscowego". Załącznik ten obejmuje bowiem nie tylko tereny zwolnione z rezerwy pod przebieg Trasy [...], jak nakazuje tytuł i treść uchwały, lecz również obszar objęty wybranym wariantem przebiegu trasy (?!).

Zgodzić się należy z argumentacją pełnomocnika strony skarżącej, iż skoro plan sporządzany ma być dla terenów zwolnionych z rezerwy pod Trasę [...], argumenty, które dotyczą znaczenia tej trasy dla układu komunikacyjnego K. są chybione i niecelowe.

Podzielić należy pogląd, iż z powołanych wyżej uchwał, przede wszystkim podstawy prawnej ich podjęcia, w żaden sposób nie wynika obowiązkowość przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Obligatoryjność sporządzenia planu w myśl tego przepisu winna być bowiem skonkretyzowana już etapie podejmowania uchwały o przystąpieniu do sporządzenia tego planu, a nie wynikać ex post z jej treści. Przystąpienie do sporządzenia planu winno być obowiązkowe, gdyż przed podjęciem stosownej uchwały przez radę gminy ziściły się przesłanki wynikające z art. 13 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie dlatego, że w treści uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zapisano bliżej nie sprecyzowaną realizację celów publicznych, co miałoby uzasadniać obowiązek podjęcia takiej uchwały. Konsekwencją tego byłoby uznanie, iż przystąpienie do sporządzenia każdego planu zagospodarowania przestrzennego, gdzie planuje się określenie warunków komunikacyjnych, było obowiązkowe. Tymczasem, jak podniesiono to wyżej, wyjątki w zakresie obligatoryjności planu winny być interpretowane zawężająco.

Po trzecie wreszcie zgodnie z brzmieniem art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu. Niestety z akt sprawy nie wynika czy i kiedy zawiadomiono o terminie wyłożenia planu obszarów zwolnionych z rezerwy pod przebieg Trasy [...] do publicznego wglądu - co jest niezbędnym warunkiem zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w konsekwencji art. 45 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Podsumowując stwierdzić należy, że zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, które wpływ na wynik sprawy, a zatem powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.