Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 463/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3;  art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65  art. 80 ust. 1,2,3,
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. w Radomiu sprawy ze skargi D. N. na decyzję Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...]kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. Nr [...]Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej Kierownik ARiMR lub organ I instancji) na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zmianami, dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich przyznał Pani D. N. (dalej: skarżąca) zgodnie z jej wnioskiem jednolitą płatność obszarowa w wysokości [...]zł i uzupełniającą płatność obszarową w wysokości [...]zł do działek rolnych o powierzchni 9,96 ha. Decyzja ta stała się ostateczna. Płatność została zrealizowana na rachunek skarżącej w dniu [...]lutego 2014 r.

Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...]zauważył, że [...]maja 2013 r. (a więc przed wydaniem wyżej wskazanej decyzji) wpłynęły do tego organu oświadczenia pisemne skarżącej i Pani E. T., z których wynikało, że E. T. dzierżawiła od [...]grudnia 2010 r. od skarżącej cześć działek nr [...] i [...]objętych płatnościami o powierzchni 2,5 ha.

W wyniku wznowienia postępowania Kierownik ARiMR odmówił uchylenia decyzji

z dnia [...]grudnia 2013 r.

Decyzją z [...]września 2014 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor ARiMR lub organ odwoławczy) po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności stwierdził nieważność decyzji Kierownika ARiMR z [...] grudnia 2013 r. Uzasadniając decyzję wskazał w szczególności na przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania

i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych

w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE)

Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L. 315/65 z dnia 2 grudnia 2009 r., dalej: rozporządzenie 1122/2009 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009

z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz. Urz. L. 316 z dnia 2.12.2009 str. 27). Dyrektor ARiMR stwierdził, że w decyzji z [...]grudnia 2013 r. Kierownik ARiMR nie uwzględnił całości materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wskazującego na to, że 2,5 ha gruntów wskazanych we wniosku przez skarżącą nie było przez nią użytkowane, gdy zostało wydzierżawione.

W konsekwencji stwierdzenia nieważności decyzji z [...]grudnia 2013 r Kierownik ARiMR decyzją z [...]października 2014 r. odmówił skarżącej płatności na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich i art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z uwagi na to, że powierzchnia wskazana we wniosku (9,96 ha) była większa od powierzchni kwalifikowanej (7,46 ha), to jest

o ponad 20%.

Ta ostatnia decyzja po rozpatrzeniu odwołania skarżącej została utrzymana

w mocy decyzją Dyrektora ARiMR z [...]listopada 2014 r. Decyzji tej skarżąca nie zaskarżała do sądu.

Następnie wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności, o czym Kierownik ARiMR zawiadomił skarżącą w dniu 2 lutego 2014 r. W wyniku tego postępowania decyzją Nr [...] z [...] lutego 2015 r. ustalono Pani D. N. kwotę nienależnie pobranych płatności uzyskanych na mocy decyzji Nr [...] z [...] grudnia 2013. r. w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną wskazano w szczególności przepisy art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98 poz. 634 ze zmianami, dalej; ustawa o ARiMR), w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 37 a ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz art. 80 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 poprzez zastosowanie zawężającej interpretacji i brak uzasadnianie niezastosowania tego przepisu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor ARiMR wydał zaskarżoną

w niniejszym postępowaniu decyzję Nr [...]z [...]kwietnia 2015 r. Przedstawił przebieg postępowania wyjaśniając, że kwota płatności przekazana na rachunek skarżącej w dniu [...]lutego 2014 r. wobec uchylenia decyzji przyznającej tę płatność, stała się kwotą nienależnie pobranych płatności podlegającą odzyskaniu w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR. Organ odwoławczy wyjaśnił brak podstaw do odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności na podstawie art. 40 ustawy

o płatnościach bezpośrednich.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 organ odwoławczy wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 obowiązek zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności nie ma zastosowania jeżeli płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego

w terminie 12 miesięcy od płatności.

W rozpatrywanej sprawie płatności wypłacone w dniu [...] lutego 2013 r. Wynikało

to z pomyłki ARiMR, gdyż nie uwzględniono całości materiału dowodowego. Jednocześnie skarżąca mogła w zwykłych okolicznościach wykryć błąd organu, gdyż zadeklarowała we wniosku grunty co do których wiedziała, że nie jest ich posiadaczką. Nie wywiązała się zatem z obowiązku informowania ARiMR na piśmie

o okolicznościach mogących wpłynąć na nienależne przyznanie płatności. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy, jednakże błąd ten mógł zostać wykryty przez stronę. Zatem należy uznać, iż w sprawie nie zachodzą obie przesłanki skutkujące brakiem obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. Dyrektor ARiMR zauważył wadliwość uzasadnienia decyzji organu I instancji co do powołania niewłaściwego przepisu, to jest art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji *WE) nr 796/2004. Organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów niepoinformowania skarżącej o jej prawach i obowiązkach. Stwierdził, że trudna sytuacja finansowa skarżącej nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, może być podstawa przyznania ulg w spłacie zaległości w odrębnym postępowaniu.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej omówioną decyzją Dyrektora ARiMR z [...]kwietnia 2015 r. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 28, 77 § 1, 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a) oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie,

iż decyzja o odzyskaniu dopłat została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności w sytuacji, gdy został przekazana po upływie tego okresu. Podnosząc te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]wniósł o jej oddalenie. Odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych, co do zarzuty naruszenia art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej powoływana jako "p.p.s.a."), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli zachodzą przyczyny stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, to sąd winien orzec

o jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało,

że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie bezsporne są następujące okoliczności faktyczne istotne dla sprawy: Skarżąca w dniu [...] lutego 2013 r. otrzymała płatności bezpośrednie na podstawie decyzji uwzgledniającej jej wniosek. W dacie wydania decyzji o przyznaniu tego wniosku organ miał informację, że skarżąca objęła wnioskiem o dopłaty 2,5 ha gruntu, których nie była posiadaczem ze względu na ich wydzierżawienie innej osobie. Przy wydaniu pierwotnej decyzji nie zostało to zauważone i dopiero zauważenie tego błędu stało się przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej płatność

i w następstwie tego wydano decyzję o odmowie przyznania płatności. Decyzja ta stała się ostateczna, nie została zaskarżona do Sądu. Konsekwencją decyzji o odmowie przyznania płatności była decyzja o ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, która została wydana przez organ I instancji [...]lutego 2015 r. a więc po upływie 12 miesięcy od dokonania płatności.

Zasadniczy spór pomiędzy stronami sprowadza się w istocie do wykładni

i zastosowania art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż zasadnym było wydanie decyzji ustalającej zwrot kwoty nienależnie pobranych płatności w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634), art. 80 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Stosownie do tego przepisu, mającego zastosowanie w przypadku dokonania nienależnej lub nadmiernej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki.

W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć, czy były podstawy do wyłączenia obowiązku zwrotu z uwagi na uregulowanie wynikające z art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Stosownie do treści tego przepisu obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu, lub innego organu, oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Możliwość wyłączenia obowiązku zwrotu nienależnie dokonanej płatności wymaga zatem spełnienia łącznie dwóch wymienionych w tym przepisie przesłanek. Po pierwsze: płatność dokonana musi być na skutek błędu organu, po drugie: błąd jest tego rodzaju, że nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach.

Dodatkowo z akapitu drugiego art. 80 ust. 3 wynika, że obowiązek zwrotu zgodnie

z art. 80 ust. 3 akapit pierwszy nie powstaje przy spełnieniu wymienionych w tym akapicie warunków, jeśli błąd dotyczy stanu faktycznego a decyzja nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności.

Ponieważ w sprawie niniejszej błąd dotyczył stanu faktycznego i decyzja o odzyskaniu płatności nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności, zatem na skarżącej nie ciążyłby obowiązek zwrotu, gdyby płatność została dokonana na skutek pomyłki organu i jednocześnie błąd nie mógł zostać wykryty przez skarżącą.

Niewątpliwie płatności dokonano wskutek błędu organu. Płatność nastąpiła [...] lutego 2013 r. Organ sam przyznaje, że decyzja o przyznaniu płatności została wydana

na skutek błędu organu dotyczący stanu faktycznego, to jest nieuwzględnieniem znanej organowi okoliczności, że wnioskiem objęto obszar większy o 2,5 ha niż będący

w posiadaniu skarżącej.

W tej sytuacji pozostaje ocenić prawidłowość ustaleń organu co do tego, czy błąd mógł zostać wykryty przez skarżącą w zwykłych okolicznościach. W ocenie Sądu organy w obu instancjach prawidłowo uznały, że skarżąca mogła wykryć błąd co do przyznania jej dopłat w zawyżonej wysokości. W decyzji o przyznaniu płatności wyraźnie wskazano, do jakiej powierzchni przyznano jej płatności JPO i UPO. Były to powierzchnie wskazywane w jej wniosku złożonym 13 maja 2013 r. Kilka dni później

(22 maja 2013 r.) zostały złożone w ARiMR oświadczenia skarżącej i E. T.

o przekazaniu E. T. przez skarżącą 2,5 ha gruntu objętego wnioskiem

w dzierżawę, skarżąca wraz z tą informacją nie skorygowała jednak wniosku

o przyznanie płatności. Otrzymując decyzję o płatnościach wyliczonych dla powierzchni nie pomniejszonej o grunt przekazany w dzierżawę mogła więc skarżąca zauważyć,

że przyznano jej płatność w zawyżonej wysokości. Powinna mieć przy tym świadomość, że płatności przysługują rzeczywistym użytkownikom gruntów rolnych (a więc

i dzierżawcom), a nie właścicielom. Rolnicy korzystający z płatności rolnych zobowiązani są znać zasady przyznawania płatności, oświadczenia o znajomości tych zasad składają podpisując wnioski i zawarte w nich na ostatniej stronie oświadczenia,

w szczególności oświadczenie o treści: "znane mi są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie pomocy".

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ustawy

o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego postępowanie w sprawie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nie uregulowanych w ustawie o płatnościach bezpośrednich mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o płatnościach bezpośrednich wymienia zasady postępowania w sprawach tych płatności. I tak zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych organy administracji publicznej stoją na straży praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1). Potwierdzona została zatem podstawowa zasada k.p.a. - zasada praworządności, zwana także zasadą legalności i praworządności (wyrażona w art.

6 i początkowej części art. 7 k.p.a.). W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawa ta stwierdza, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co stanowi odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej

w części 2 art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja

z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. Stosownie do powyższego przepisu k.p.a., na organ administracji publicznej nałożony został obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy czym obowiązek ten należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Zatem to organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy", aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W art. 3 ust. 2 pkt 2 obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego (całego), wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Z uwagi na ekonomikę prowadzonych postępowań, ustawodawca ograniczył stosowanie zasady informowania stron

i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 organ administracji ma obowiązek:

- zapewnić stronom - ale jedynie na ich żądanie - czynny udział w każdym stadium postępowania,

- umożliwić stronom, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- udzielić stronom - również wyłącznie na ich żądanie - niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw

i obowiązków, będących przedmiotem postępowania.

Ustawa o p.b. w art. 3 ust. 3 nałożyła na strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne. Tym samym w postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć

w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 k.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a zatem - w myśl tego przepisu - to organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością.

W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej,

a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 8, 9 i 10 § 1 K.p.a. należy w istocie uznać te zarzuty za dotyczące naruszenia przepisów art. 3 ust. 2 ustawy

o płatnościach bezpośrednich. Zarzuty te nie są uzasadnione. Organy ARiMR działały na podstawie przepisów prawa stanowiących podstawę zaskarżonych decyzji,

z zachowaniem przepisów postępowania określonych w ustawie o płatnościach bezpośrednich, zatem nie doszło do naruszenia zasady stania na straży praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 7

i art. 8 K.p.a.). Został w sposób wyczerpujący rozpatrzony zebrany w sprawie materiał dowodowy zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, przy czym ustalenia faktyczne nie są w istocie przedmiotem sporu. Nie został zatem naruszony przepis art. 77 § 1 K.p.a. Nie może być też mowy o naruszeniu art. 9 k.p.a., skoro zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich pouczenia są udzielane stronie tylko na jej żądanie. Podobnie nie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a., skoro zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich zapewniono skarżącej udział w postepowaniu na tyle, na ile tego żądała. Skarżąca zarzucając naruszenie art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie sprecyzowała na czym te naruszenia miałyby polegać. Art. 28 K.p.a. stwierdza, ze stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postepowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nikt nie kwestionował pozycji skarżącej jako strony niniejszego postępowania, dlatego też zarzut naruszenia tego przepisu pozbawiony jest jakichkolwiek podstaw, a nawet jest wręcz niezrozumiały. Nie ma w sprawie zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który to przepis dotyczy wznowienia postępowania, to jest procedury nadzwyczajnej zmierzającej do wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji. W sprawie niniejszej przedmiotem rozpoznania jest skarga na wydaną w zwykłym (a nie wznowieniowym) trybie decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności. Co do zasady, nie przesądzając faktycznych skutków takiego postępowania ani nawet rzeczywistych

i formalnych możliwości wznowienia, decyzja ta może być przedmiotem ewentualnego odrębnego postępowania wznowieniowego.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrola decyzji.

Biorąc to wszystko pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), był zobowiązany orzec jak w sentencji .