Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 165/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 111 pkt 10
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Dorota Apostolidis Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2250/13 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. K. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2250/13 oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 111 pkt 10 oraz art. 115 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm. - dalej jako "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 925 - dalej jako "rozporządzenie MON z dnia 29 stycznia 2008 r."), zwolnił K. K. z dniem 30 września 2013 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia oficera na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania K. K., decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że K. K. pełnił służbę w rezerwie kadrowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wyznaczył K. K. z dniem 30 września 2013 r. na stanowisko służbowe szefa służby w Jednostce Wojskowej [...] na kadencję od dnia 30 września 2013 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. Kolejną decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Minister Obrony Narodowej stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., wskazując, że decyzja ta nie została wykonana, bowiem oficer nie objął określonego w niej stanowiska służbowego. Do skutecznego wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe nie wystarczy jedynie wydanie w tym zakresie ostatecznej decyzji właściwego organu wojskowego. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 218, poz. 1699 ze zm. dalej jako "rozporządzenie MON dnia 15 grudnia 2009 r.") konieczne jest także, aby dowódca jednostki wojskowej stwierdził w rozkazie personalnym datę objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. Jeżeli oficer nie objął stanowiska służbowego określonego w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, nie dochodzi do wykonania decyzji, a tym samym do prawnie skutecznego wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie została wykonana, gdyż K. K. nie posiadał ani poświadczenia bezpieczeństwa ani wydanego przez Dowódcę Jednostki [...] upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone". Zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228 - dalej jako "ustawa o ochronie informacji niejawnych") osoba nieposiadająca poświadczenia bezpieczeństwa może uzyskać dostęp do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone" na podstawie pisemnego upoważnienia, które może fakultatywnie wydać kierownik konkretnej jednostki organizacyjnej. K. K. upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone" uzyskał w dniu [...] lutego 2013 r. od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...]. Upoważnienie to obowiązywało wyłącznie w ramach wskazanej Jednostki Wojskowej Nr [...]. Nie było ono natomiast skuteczne w Jednostce Wojskowej [...]. K. K. nie spełniał zatem warunków niezbędnych do objęcia stanowiska, na które został wyznaczony. W karcie opisu stanowiska służbowego szefa służby w Jednostce Wojskowej [...] przewidziano bowiem wymóg legitymowania się poświadczeniem bezpieczeństwa o klauzuli "zastrzeżone". Oznacza to, że do objęcia tego stanowiska niezbędne jest posiadanie poświadczenia bezpieczeństwa o klauzuli co najmniej "poufne" lub uzyskania upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone", wydanego przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...]. Dowódca Jednostki Wojskowej [...], mimo wcześniejszych zapewnień, odmówił jednak wydania K. K. upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone", powołując się na fakt skazania oficera prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. za przestępstwo określone w art. 278 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. oraz prowadzenie przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w [...] śledztwa w sprawie innych przestępstw. Skoro K. K. nie posiada ani poświadczenia bezpieczeństwa ani nie uzyskał w Jednostce Wojskowej [...] upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone", to oczywistym jest, że nie mógł w Jednostce Wojskowej [...] objąć stanowiska służbowego określonego w decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. Oznacza to, że niewykonanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nastąpiło z przyczyn leżących wyłącznie po stronie żołnierza. W związku z niewyznaczeniem K. K. na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do obligatoryjnego zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Powyższą decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2013 r. K. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W uzasadnieniu skargi K. K. stwierdził, że Dowódca Jednostki Wojskowej [...] nie powinien odmawiać wydania upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych. Wcześniej bowiem wiedząc już o wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. i o postępowaniu karnym prowadzonym przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w [...], a zatem w takim samym stanie faktycznym, zapewnił oficera na piśmie, że wyda mu przedmiotowe upoważnienie. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że nieobjęcie stanowiska służbowego nastąpiło z wyłącznej winy skarżącego. Ponadto, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby podjęto w dniu [...] września 2013 r., tj. na 5 dni przed zakończeniem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej. Takie zaś rozstrzygnięcie mogło zapaść dopiero po zakończeniu okresu pozostawania przez oficera w rezerwie kadrowej.

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), oddalił skargę K. K. W pisemnych motywach swego orzeczenia Sąd I instancji wyjaśnił, że przesłanka niewyznaczenia na stanowisko służbowe w rozumieniu art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zachodzi zarówno wówczas, gdy w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej decyzja o wyznaczeniu żołnierza na inne stanowisko służbowe w ogóle nie zostanie wydana, bowiem organ stwierdził brak możliwości zaproponowania żołnierzowi innego stanowiska służbowego, jak i wówczas, gdy decyzja taka została przez właściwy organ podjęta (i stała się ostateczna), jednak nie została ona wykonana. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 1 rozporządzenia MON dnia 15 grudnia 2009 r. wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe uważa się za dokonane po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu decyzji o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe, 2) stwierdzeniu przez dowódcę jednostki wojskowej, w rozkazie dziennym, daty objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. W niniejszej sprawie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. wyznaczył K. K., pełniącego zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej, z dniem 30 września 2013 r. na stanowisko służbowe szefa służby w Jednostce Wojskowej [...], na okres kadencji od dnia 30 września 2013 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. Decyzja ta stała się ostateczna, jednak żołnierz nie objął wyznaczonego w tej decyzji stanowiska służbowego. Nie został zatem spełniony warunek, o którym mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MON z dnia 15 grudnia 2009 r. Skoro decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie została wykonana, to tym samym nie doszło do prawnie skutecznego wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Powyższe oznacza, że spełniona została przesłanka zwolnienia K. K. ze służby w trybie określonym w art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zatem sformułowany w skardze zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest nieuzasadniony. Art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie zawiera warunku uzależniającego zastosowanie tego przepisu od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wystarczające w tym zakresie jest dokonanie analizy możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Analizę tę należy rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Organ wojskowy nie ma obowiązku szczegółowo wyjaśniać motywów podjętych w tym zakresie decyzji kadrowych.

WSA w Warszawie zauważył również, że z treści art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz z treści § 11 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 15 grudnia 2009 r. wynika, że dla rozstrzygnięcia podjętego w przedmiocie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, bez znaczenia pozostają przyczyny, dla których takie wyznaczenie nie nastąpiło (dla których decyzja o wyznaczeniu na inne stanowisko służbowe nie została wykonana), o ile stosowna analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe została - jak w niniejszej sprawie - dokonana.

Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest również zarzut przedwczesnego wydania decyzji organu I instancji w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r. w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, organ zwalniający ustalając w decyzji datę zwolnienia, określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Skarżący pozostawał w rezerwie kadrowej od dnia 1 października 2011 r. do dnia 29 września 2013 r. Mając na względzie treść powołanego § 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r. zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 września 2013 r. było zatem prawnie uprawnione.

Na aprobatę, w ocenie WSA w Warszawie, nie zasługuje też zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wojskowy prawidłowej analizy możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Analiza taka została w sprawie przeprowadzona, czego dowodzi okoliczność wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. Decyzja ta nie została jednak wykonana i tym samym nie wywołała ona skutku prawnego. Skarżący nie legitymował się bowiem poświadczeniem bezpieczeństwa lub wydanym przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] upoważnieniem do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone", co było niezbędne do pełnienia służby na stanowisku służbowym określonym w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. K. K. w dniu 22 lipca 2013 r. uzyskał wprawdzie upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone", ale zostało ono wydane przez Dowódcę Jednostki Wojskowej Nr [...], w której skarżący wykonywał obowiązki podczas pozostawania w rezerwie kadrowej. Upoważnienie to, zgodnie z art. 21 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych, obowiązywało wyłącznie w Jednostce Wojskowej Nr [...]. Wydanie upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone" ma charakter fakultatywny. Właściwy dowódca uprawniony jest do podjęcia w tym zakresie suwerennej decyzji, kierując się przy tym ogólną dyrektywą zapewnienia rękojmi zachowania tajemnicy. Dlatego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że żadne wcześniejsze, nawet pisemne "zapewnienia" dowódcy jednostki wojskowej co do wydania żołnierzowi przedmiotowego upoważnienia, nie mają charakteru wiążącego. Mogą być one w dowolnej formie i w dowolnym czasie odwołane, jeżeli dowódca jednostki nabierze przekonania o istnieniu okoliczności podważających rękojmię zachowania przez żołnierza tajemnicy. Taką niesporną okolicznością jest prawomocny wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Z powyższych względów nieskuteczne jest powoływanie się przez skarżącego na pisemne zapewnienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] co do wydania oficerowi stosownego upoważnienia, z którego to zapewnienia (obietnicy) Dowódca ten później wycofał się. Ponadto żaden dowódca jednostki wojskowej nie jest związany tym, że dowódca innej jednostki wojskowej uprzednio wydał żołnierzowi upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone". Upoważnienie to skuteczne jest tylko w ramach konkretnej jednostki organizacyjnej.

W ocenie Sądu I instancji nietrafne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem zaistnienie przesłanki niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej - przed wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - nie wymagało analizy z punktu widzenia interesu społecznego, czy słusznego interesu strony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie wniósł K. K., reprezentowany przez adwokata. Skarżący kasacyjnie zaskarżając wyrok w całości, wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi K. K. zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu analizy możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, podczas gdy analiza całokształtu materiału dowodowego w sprawie prowadzi do odmiennych wniosków;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu, że K. K. nie został wyznaczony na stanowisko służbowe, podczas gdy została wydana ostateczna decyzja o wyznaczeniu oficera na stanowisko szefa służby w Jednostce Wojskowej [...], ale skarżący nie objął tego stanowiska z przyczyn obiektywnych, leżących po stronie dowódcy wskazanej jednostki,

3. naruszenie prawa materialnego, tj. błędną wykładnię art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r. poprzez przyjęcie, że treść wskazanych przepisów uprawnia do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nie pozwala przyjąć, że normy te dopuszczają możliwość wydania decyzji przed upływem wskazanego okresu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nie można przyjąć, iż wydanie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. przesądza o fakcie dokonania przez organy analizy możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe. Powołana decyzja została podjęta w oparciu o pisemne zapewnienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], iż skarżący otrzyma stosowne upoważnienie do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "zastrzeżone". Jednak po wydaniu decyzji Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w sposób dowolny wycofał się z wcześniejszego zapewnienia, uznając, że nie jest możliwe wydanie K. K. przedmiotowego upoważnienia, bowiem nie daje on rękojmi dochowania tajemnicy. W konsekwencji Dowódca uniemożliwił objęcie stanowiska służbowego, na które skarżący został wyznaczony. Tymczasem Wojskowa Prokuratura Okręgowa w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] umorzyła prowadzone wobec K. K. śledztwo z uwagi na brak dostatecznych dowodów uzasadniających popełnienie przestępstwa, natomiast decyzją z dnia [...] października 2014 r. Komendant Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] wydał skarżącemu poświadczenie bezpieczeństwa. Powyższe wskazuje, iż zawieszając postępowanie sprawdzające w przedmiocie wydania poświadczenia bezpieczeństwa oraz odmawiając wydania skarżącemu upoważnienia do dostępu do informacji niejawnych, organy administracji naruszyły zasadę domniemania niewinności i doprowadziły do nieuzasadnionego zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Skarżący kasacyjnie podkreślił ponadto, że nieobjęcie przez niego stanowiska służbowego wynikało z przyczyn obiektywnych, na których wystąpienie nie miał on żadnego wpływu. Wykonanie decyzji o wyznaczeniu K. K. na stanowisko służbowe nie zależało od woli samej strony, lecz od działania bądź zaniechania osób trzecich, co doprowadziło do niezasadnego pozbawienia skarżącego możliwości objęcia stanowiska służbowego i kontynuowania służby w Siłach Zbrojnych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organ przed podjęciem decyzji powinien rozważyć czy wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe leży w interesie Sił Zbrojnych, jak również czy liczba wakatów pozwala na takie wyznaczenie. Zatem wydanie decyzji w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe musi być wynikiem wystąpienia powołanych przesłanek. W konsekwencji wydanie decyzji przesądza o tym, że w wyniku przeprowadzonej analizy organ doszedł do wniosku, że istnieje możliwość i zasadność wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Wygaszenie decyzji na skutek jej niewykonania aktualizuje po stronie organu obowiązek ponownego przeprowadzenia analizy co do możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Nie sposób uznać, iż wynik przeprowadzonej analizy - pierwotnie zakończonej wydaniem decyzji o wyznaczeniu na inne stanowisko służbowe - zostaje odwrócony a rebours wyłącznie w obliczu niewykonania decyzji przez stronę, tym bardziej kiedy niewykonanie decyzji wynika z przyczyn od strony niezależnych. Jeżeli przyczyną niewykonania decyzji, a w konsekwencji jej wygaszenia, jest zaniechanie osób trzecich, nie zaś działanie czy zaniechanie strony, to niepodobna uznać, iż dezaktualizuje się przesłanka stanowiąca o zasadności wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. W takich okolicznościach organ przed wydaniem decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej w trybie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest obowiązany dokonać powtórnej analizy możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. O pozorności przeprowadzenia analizy możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe przed podjęciem przez organ decyzji świadczy również fakt wydania decyzji zwolnieniowej na 5 dni przed upływem okresu pozostawania skarżącego w rezerwie kadrowej.

Skarżący kasacyjnie podkreślił również, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. była decyzją ostateczną, co prowadzi do wniosku, że skarżący został jednak wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Powoływany przez Sąd I instancji § 11 ust. 1 rozporządzenia MON dnia 15 grudnia 2009 r. budzi wątpliwości w zakresie dopuszczalności modyfikacji - poprzez akt prawny o randze podustawowej - skutków ostatecznej decyzji administracyjnej. Dlatego przyjąć należy, że § 11 ust. 1 powołanego rozporządzenia w zakresie, w jakim uzależnia skuteczność decyzji w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe od objęcia tego stanowiska, nie znajduje zastosowania dla potrzeb oceny skuteczności wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Poczynienie odmiennych ustaleń prowadzi do wydania decyzji sprzecznej z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, w szczególności zasadą uwzględniania w załatwianiu spraw interesu społecznego i słusznego interesu jednostki (art. 7 k.p.a.) oraz zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie wyznaczenie go na stanowisko szefa służby w Jednostce Wojskowej [...] było zgodne z interesem Sił Zbrojnych. Zatem decyzja o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej stoi w zasadniczej sprzeczności z interesem Sił Zbrojnych, czyli również z interesem społecznym. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości fakt, iż słusznego interesu obywatela nie chroni pozbawienie zatrudnienia oficera, który będąc osobą kompetentną do objęcia wakatu kadrowego w strukturze Sił Zbrojnych, w sposób arbitralny, z przyczyn leżących po stronie osoby trzeciej, został pozbawiony możliwości objęcia stanowiska, na które został wyznaczony. W konsekwencji zasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 8 k.p.a. albowiem nie może być mowy o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej w sytuacji, kiedy oficer Wojska Polskiego w oparciu o stosowne zapewnienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej został wyznaczony na stanowisko służbowe, a następnie uprawnień tych go pozbawiono poprzez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 k.p.a., w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, co w konsekwencji doprowadziło do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, bez przeprowadzenia ponownej analizy możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego, skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I instancji nie dostrzegając naruszenia art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, niezasadnie odwołał się do treści przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r. Tymczasem powołany przepis ustawy jak i przepis rozporządzenia nie uprawniają do przyjęcia, iż możliwe jest wydanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej jeszcze przed upływem okresu pozostawania w rezerwie kadrowej. Przepis art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sposób kategoryczny wskazuje, iż żołnierza zwalnia się wskutek niewyznaczenia na inne stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Zatem zwolnienie z zawodowej służby wojskowej jest skutkiem upływu okresu pozostawania w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia na stanowisko służbowe. Żeby przedmiotowy skutek w ogóle mógł nastąpić konieczne jest, aby okres pozostawania w rezerwie kadrowej upłynął. Żołnierz pozostający w rezerwie kadrowej może bowiem zostać skutecznie wyznaczony na stanowisko służbowe do ostatniego dnia pozostawania w rezerwie kadrowej. Przed upływem wskazanego okresu nie można zatem przyjąć, by istniała przesłanka zwolnienia ustanowiona w analizowanym przepisie prawa materialnego. O dopuszczalności wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie może też przesądzać § 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r. Przepis ten reguluje bowiem wyłącznie kwestię ustalenia daty zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Z treści wskazanego przepisu nie sposób natomiast wywodzić, iż jeszcze przed upływem okresu pozostawania żołnierza w rezerwie kadrowej można a priori przyjąć, iż spełniona zostanie przesłanka niewyznaczenia tego żołnierza na stanowisko służbowe, pomimo iż brak jest faktycznych i prawnych przeszkód do tego aby - w chwili wydawania takiej decyzji - dokonać skutecznego wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Tym samym należy przyjąć, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie wskazanych wyżej przepisów do sytuacji faktycznej nieprzystającej w istocie do treści hipotez przedmiotowych norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, w związku z tym kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczała się wyłącznie do zbadania zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Całkowicie chybione są przede wszystkim zarzuty dotyczące naruszenia przez WSA w Warszawie art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast art. 3 § 2 P.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych, stanowiąc w pkt 1, że skarga do takich sądów przysługuje między innymi na decyzje administracyjne. Do naruszenia wskazanych przepisów mogłoby dojść, gdyby Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej, bądź też gdyby zastosował środki nieokreślone w ustawie. Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie bezspornie nie miała miejsca. Zaskarżonym wyrokiem z dnia z dnia 24 września 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2250/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Oznacza to, że Sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej i zastosował jedną z instytucji określonych w ustawie, a mianowicie środek przewidziany w art. 151 P.p.s.a. To, że WSA w Warszawie, wbrew oczekiwaniom strony, nie zastosował środków wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz że skarżący kasacyjnie nie podziela zasadności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, nie oznacza, że jest to wynikiem złamania art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Dlatego przywołanie tych przepisów w podstawach kasacyjnych było oczywiście bezzasadne.

Zamierzonego skutku nie mogły też odnieść zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi złamanie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazany przepis normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie naruszenie art. 145 § 1 lit. c) P.p.s.a. miało polegać na tym, że Sąd I instancji nie zastosował instytucji przewidzianej w powołanym przepisie, mimo że organy nie wyjaśniły i nie rozważyły w sprawie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, w tym między innymi kwestii uprawnień skarżącego do dostępu do informacji niejawnych oraz tego, że pozostawienie w służbie takiego oficera jak K. K. leżało w interesie społecznym oraz Sił Zbrojnych. Wadliwość przeprowadzonego postępowania administracyjnego - w ocenie skarżącego - ma potwierdzać przede wszystkim to, że prowadzone przeciwko niemu śledztwo zostało umorzone, a ponadto że decyzją z dnia [...] października 2014 r. Komendant WKU w [...] wydał stronie poświadczenie bezpieczeństwa. Wobec takich argumentów należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że fakty, do których skarżący przywiązuje taką wagę, miały miejsce już po zwolnieniu go ze służby. Zatem nie mogą one mieć w sprawie jakiegokolwiek znaczenia, gdyż wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują działalność organów administracyjnych według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego doń aktu. Tym samym zdarzenia, jakie wystąpiły już po zakończeniu postępowania administracyjnego prowadzonego w danej sprawie, nie mogą w jakikolwiek sposób wpływać na wynik sądowoadministracyjnej kontroli działalności organów administracji publicznej. Dodać również należy, że organy wojskowe rozważając możliwość pozostawienia K. K. w służbie, miały na względzie nie tylko toczące się wówczas przeciwko skarżącemu śledztwo, ale także treść wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. skazującego skarżącego za popełnienie przestępstw określonych w art. 278 § 1 k.k. i art. 231 § 2 k.k. Wobec prawomocnego wyroku skazującego K. K. za przestępstwa popełnione w związku ze służbą i na szkodę wojska, twierdzenia skarżącego, że niewyznaczenie go na inne stanowisko służbowe oraz wykluczenie go z grona żołnierzy zawodowych kolidowało z interesem społecznym i interesem Sił Zbrojnych, są nieprzekonujące.

W związku z obszernymi wywodami skarżącego kasacyjnie dotyczącymi głównie przebiegu postępowania w sprawie wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe oraz w sprawie uprawnień do dostępu do informacji niejawnych należy stronie i jej pełnomocnikowi wyjaśnić także, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd I instancji - niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w złożonej doń skardze - zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Zawsze jest on jednak bezwzględnie związany granicami przedmiotu zaskarżenia, który wyznacza przedmiot konkretnego, zaskarżonego aktu, kwestionowanego przez uprawniony podmiot. Przedmiot postępowania sądowego wyznaczony jest więc zakresem tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, to jest łącznie jego elementami podmiotowymi i przedmiotowymi (podstawą prawną i faktyczną). Wykluczyć wobec tego trzeba możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny innych działań niż zaskarżone do tego sądu rozstrzygnięcie, jeżeli opisana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi.

Podkreślenia wymaga ponadto i to, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Zadaniem sądu jest zatem dokonanie oceny czy pozyskany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy został zebrany prawidłowo i jest on wystarczający do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Chodzi tu przy tym o fakty istotne z punktu wiedzenia określonej normy materialnej, nie zaś stan, który skarżący w sposób subiektywny uznaje za prawidłowy. Ocena czy określone fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zależy nie tylko od tego, jakie są to fakty, lecz przede wszystkim od tego, jaki jest przedmiot kwestionowanego aktu oraz jak sformułowane są i jak powinny być rozumiane normy prawne, które w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. złożył skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie zwolnienia go ze służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oczywistym zatem jest, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym powyższą skargą, mając na uwadze treść omówionego wyżej art. 134 § 1 P.p.s.a, a także regulację zawartą w art. 135 P.p.s.a., Sąd I instancji mógł oceniać wyłącznie legalność zaskarżonego aktu i utrzymanej nim w mocy decyzji organu I instancji. Nie był natomiast uprawniony ani do badania przyczyn nieuzyskania przez skarżącego przed zwolnieniem go ze służby poświadczenia bezpieczeństwa lub upoważnienia do dostępu w Jednostce Wojskowej [...] do informacji niejawnych opatrzonych klauzulą "zastrzeżone" ani oceniania słuszności i celowości prowadzonej przez organy wojskowe polityki kadrowej, w tym kwestii związanych z wyznaczaniem żołnierzy na inne stanowiska służbowe. Wszystkie te zagadnienia - czego chyba nie dostrzegł skarżący kasacyjnie - rozstrzygane są przez organy wojskowe w odrębnych, samodzielnych postępowaniach. Działania tam podejmowane są realizowane na innej podstawie prawnej i mogą być kwestionowane przez zainteresowanego żołnierza wyłącznie w odmiennym trybie i w odrębnym postępowaniu. Chociaż wskazane działania mogą mieć wpływ na status żołnierza zawodowego, ale nie stanowią one jednego z etapów postępowania zwolnieniowego i nie podlegają one kontroli w sprawie rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego.

Zasadność powyższego stanowiska w znacznej mierze potwierdza treść art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z tym przepisem między innymi w sprawach wyznaczenia na stanowisko służbowe skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona. Jeżeli sprawy te są wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, to podejmowane w nich działania organów wojskowych nie mogą być także przez sądy oceniane pośrednio. Brak jest zatem podstaw, aby przy analizie legalności decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, kontroli sądowej zostały poddane sprawy nieobjęte właściwością sądów administracyjnych. Poddanie takich decyzji kontroli sądowoadministracyjnej stanowiłoby obejście zakazu przewidzianego w art. 8 ust. 2 pkt 1 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 937/08; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 101/08; wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 549/08 i z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1856/10 - orzeczenia dostępne w CBOSA).

Zgodnie z art.111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku zaistnienia określonych tam przesłanek zwolnienie żołnierza ze służby nie zależy od uznania organów wojskowych. Jest ono obligatoryjne. W takim przypadku organ zobowiązany jest zatem do rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku trafnie przyjął, że warunki zastosowania art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy odnosić do daty zwolnienia żołnierza ze służby. Istotny jest więc termin rozwiązania stosunku służbowego a nie data wydania decyzji o zwolnieniu. Za takim stanowiskiem przemawia wykładnia ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Z przepisów tych wynika, że zasadą jest, iż rozwiązanie stosunku służbowego następuje z dniem wskazanym w rozkazie, stąd decyzja zwolnieniowa winna precyzować datę rozwiązania stosunku służbowego. W razie zwolnienia żołnierza na podstawie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych organ ustalając datę zwolnienia, określa ją na pierwszy dzień po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej (§ 12 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 r.).

Jeżeli warunki odnoszące się do rozwiązania z żołnierzem stosunku służbowego łączyć z datą zwolnienia, to przepis art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazujący, że zwolnienie ma nastąpić w związku z niewyznaczeniem żołnierza na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, oznacza, że skutek ten musi wystąpić z datą zwolnienia.

Na aprobatę zasługuje ponadto stanowisko Sądu I instancji, że warunkiem skorzystania przez organ z omawianego trybu zwolnieniowego jest jedynie niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej. Ustawodawca nie uzależnił dopuszczalności zastosowania instytucji przewidzianej w art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych od wykazania dlaczego żołnierz w określonym czasie nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. Zatem przyczyny takiego stanu rzeczy w sprawie zwolnieniowej są w istocie prawnie obojętne.

WSA w Warszawie ma ponadto rację, przyjmując, że do niewyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe dochodzi wówczas gdy organ w ogóle nie wydał w tym zakresie decyzji oraz wtedy, gdy takie rozstrzygnięcie zostało wprawdzie wydane, ale w okresie pozostawania żołnierza w rezerwie kadrowej decyzja nie została skutecznie wykonana. Wyznaczenie na stanowisko służbowe łączy się bowiem nie tylko z samym wydaniem stosownej decyzji, ale wymaga dodatkowo stwierdzenia przez dowódcę jednostki wojskowej w rozkazie dziennym daty objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. Taki sposób procedowania w tych sprawach wynika z § 11 ust.1 rozporządzenia MON z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk. Stosownie do tego przepisu dopiero po łącznym spełnieniu przewidzianych w nim warunków wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe uznaje się za dokonane. Powołane rozporządzenie MON z dnia 15 grudnia 2009 r. zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, upoważniającej Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze aktu wykonawczego szczegółowego trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe. Minister Obrony Narodowej, upoważniony przez ustawodawcę do określenia szczegółowego trybu wyznaczania żołnierzy na stanowiska, był uprawniony do określenia takiego sposobu procedowania, jak to uczynił w § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2009 r. Zatem wbrew oczekiwaniom autora skargi kasacyjnej nie ma jakichkolwiek podstaw do ignorowania przyjętego tam rozwiązania i tym samym do odmowy zastosowania powyższego aktu wykonawczego.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że K. K. został zwolniony ze służby z dniem 30 września 2013 r. Okres jego pozostawania w rezerwie kadrowej został przedłużony do dnia 29 września 2013 r. W czasie pozostawania w rezerwie kadrowej skarżący został wyznaczony na stanowisko szefa służby w Jednostce Wojskowej [...]. Wskazanego stanowiska jednak nie objął, bowiem nie spełniał jednego z podstawowych warunków do pełnienia służby na tym stanowisku. Nie doszło zatem do skutecznego wyznaczenia K. K. na stanowisko szefa służby w Jednostce Wojskowej [...]. Organ nie wyznaczył też skarżącego na inne stanowisko i nie zamierzał tego uczynić do czasu pozostawania oficera w rezerwie kadrowej. W tej sytuacji zachodziły przesłanki do obligatoryjnego zwolnienia K. K. z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że zarzut naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego także pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Ministra Obrony Narodowej orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.