Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 503/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: _Uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ludmiła Jajkiewicz Sędziowie Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi : I. C. i B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2001 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 200,00 (dwieście 0/100) złotych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] Irena C. i B. C., prowadzące Sklep Sportowy A we W. przy ul. J. N. [...] - wystąpiły do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] - ustalającej podatek od nieruchomości za 2001 r. Decyzji tej zarzuciły nieważność i brak podstawy prawnej oraz dokonanie wymiaru z naruszeniem przepisów art.2 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 46 K.c. oraz art.2 ust. l i 2 ustawy o własności lokali. Podniosły, że wynajmowany od Gminy W. lokal przy ul. J. N. [...] - nie jest nieruchomością lecz częścią nieruchomości nie wyodrębnioną prawnie, stąd wymierzenie podatku od nieruchomości osobom korzystającym z lokalu na podstawie umowy najmu -stanowi wydanie decyzji bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu powołały się na uchwałę NSA z 25 czerwca 2001 r (FPK 4/00).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że żądanie podatniczek oparte jest na przesłankach określonych w art. 247 § 1 pkt 2 i pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] - uznało bowiem, że została ona wydana na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie podzieliło też zarzutu o rażącym naruszeniu prawa. Według Kolegium z uwagi na nieprecyzyjną i budzącą wątpliwości interpretacyjne treść art. 2 ust. l pkt 3 (a nie jak powołano we wniosku pkt 2) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) organ podatkowy, ustalając podatek od nieruchomości wynajmowanej przez podatniczki, nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Takie stanowisko -jak podkreśliło Kolegium - znajdowało uzasadnienie w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeśli zaś chodzi o uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2001 r (FPK 4/00), Kolegium wyraziło pogląd, że wpłynie ona na zasadniczą zmianę orzecznictwa w przyszłości, lecz nie stanowi podstawy do stwierdzenia na podstawie przepisu art. 247 § l pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej -nieważności decyzji mieszczącej się w ówcześnie obowiązującej interpretacji przepisu art.2 ust. l pkt 3 ww. ustawy.

Odwołując się od decyzji SKO z [...] - podatniczki żądały stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2001 r., powołując tym razem za postawę art. 247 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej -tj. skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Powołując się na argumenty z przytoczonej wcześniej uchwały NSA FPK 4/00 z dnia 25 czerwca 2001 r. wywodziły, że najemca lokalu użytkowego, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. l pkt 3 ustawy.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] -utrzymało w mocy wcześniej wydaną decyzję. Uznało dotychczasowe rozstrzygnięcie za słuszne, nie odnosząc się merytorycznie do przesłanek nieważności jakie podatniczki zawarły we wniosku. Przyjął organ, że zmiana zarzutów oznacza akceptację stanowiska organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 247 § l pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej. Podniesiony w odwołaniu zarzut o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie - SKO uznało za nową okoliczność, która nie była wcześniej oceniana, stąd przyjęto, że nie może być przedmiotem oceny na etapie postępowania odwoławczego, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania. Uznał organ odwoławczy, że granice postępowania organów obu instancji wyznaczył wniosek stron, a ten nie zawierał zarzutu z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W skardze do NSA - skarżące ponowiły dotychczasowe zarzuty i uznały, że obciążenie ich nienależnym podatkiem od nieruchomości - narusza ich interes prawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Wr 4369/02 uchylił zaskarżoną decyzję SKO. Z akt sprawy nie wynikało, zdaniem Sądu na podstawie jakiego tytułu prawnego skarżące użytkowały lokal po dniu 31 sierpnia 2001 r. a organy nie analizowały, ani nie wypowiedziały się, czy sytuacja jaka zaistniała po tym terminie, nie uzasadniała opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Również okoliczność, czy w tych warunkach adresowana do Skarżących decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe naruszała prawo materialne w sposób rażący w wyżej podanym rozumieniu nie były przedmiotem oceny Kolegium. Nie odniósł się też organ odwoławczy do podnoszonych przez podatniczki przesłanek stwierdzenia nieważności (art. 247 § 1 pkt 2, 3, i 5 OP) uchylając się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji, co orzekający w sprawie Sąd uznał za naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrzyło odwołanie podatniczek z uwzględnieniem zarzutu, iż decyzja wymiarowa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ponieważ w sprawie ma zastosowanie przepis art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jednakże i tym razem Kolegium nie dopatrzyło się okoliczności wydania przez gminny organ podatkowy decyzji, która zostałaby skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie i decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy kwestionowaną decyzją swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...]. W uzasadnieniu organ podatkowy powołał się na zasady konstrukcyjne obowiązku podatkowego podkreślając, że decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu danego podmiotu jako podatnika podatku od nieruchomości odgrywają okoliczności o charakterze przedmiotowym wynikające z faktu posiadania nieruchomości. Dlatego zatem, zdaniem SKO należało rozważyć, czy decyzja jest obciążona wadą skutkującą jej nieważnością (art.247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Tylko bowiem uprzednie uznanie, że w sposób rażący doszło do ustalenia zakresu przedmiotowego opodatkowania pozwoli uznać. Iż wymiar podatku skierowano do osoby nie będącej w sprawie. Mając natomiast na względzie nieprecyzyjne sformułowania i budzące wątpliwości interpretacyjne zapisy art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ uznał, że przyjęcie, że podatnikami byli również posiadacze zależni nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

I. C. i B. C. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podniosły w niej, podobnie jak w odwołaniu, że art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a także treść uchwały z dnia 25 czerwca 2001 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (FPK 4/00) nie dają podstaw do uznania ich za podatniczki podatku, którym zostały obciążone. W tej sytuacji decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2001 r. nie powinna być do nich skierowana, bowiem nie są stroną takiego postępowania podatkowego. W ocenie Skarżących również wskazana w decyzji Kolegium przesłanka rażącego naruszenia prawa jest oddzielną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji i nie ma związku z pozostałymi punktami art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem kwestia przesłanki zawartej w pkt 5 nie musiała być rozpatrywana pod kątem przesłanki art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji Podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje rozstrzygnięcie i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym o stwierdzenie nieważności decyzji jako skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie z wykorzystaniem przesłanki rażącego naruszenia prawa, miało na względzie ustalenie, czy wystąpiła oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa materialnego w przedmiocie obowiązku podatkowego, a rozstrzygnięciem objętym decyzją oraz czy nieprecyzyjna relacja przepisu i związane z tym różne jego interpretacje oraz zmiana stanowiska NSA (uchwała z dnia 25 czerwca 2001 r.) mogą być argumentami przemawiającymi za stwierdzeniem naruszenia prawa w sposób rażący. Nie znajdując pozytywnej odpowiedzi na to pytanie Kolegium uznało, że zarzuty skargi nie dają podstaw do ich uwzględnienia.

Wskazał organ również, że zarówno Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skarg kasacyjnych w analogicznych sprawach w 2005 r., jak i obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znajdowały podstaw do weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, którymi wymierzono podatek od nieruchomości najemcom lokali użytkowych stanowiących własność gminy np. w 2001 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz.1270 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji i postanowień z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje i postanowienia podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz.1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z przyczyn innych niż wywiedzione przez skarżące. Zgodnie bowiem z art.134§1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Zgodnie z art.153 powołanej powyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten (podobnie jak art.386§6 k.p.c.) zawiera postanowienie o wiążącym charakterze "wskazań co do dalszego postępowania", jako drugiego - obok oceny prawnej - elementu wiążącego uzasadnienia sądu administracyjnego. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Wskazania stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś aprioryczne rozstrzygnięcie problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia organu ponownie rozpoznającego sprawę (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2005, s.475-476). Naruszenie przez organy administracyjne postanowień komentowanego przepisu powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracyjne związania orzeczeniem sądu (por. J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.330-331).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 grudnia 2004r. sygn. akt I SA/Wr 4369/02 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] ustalającą I. C. i B. C. podatek od nieruchomości za 2001 r. Orzekający w sprawie Sąd uznał, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na następujące nieprawidłowości :

1. Zdaniem Sądu z akt sprawy nie wynikało, na podstawie jakiego tytułu prawnego skarżące użytkowały lokal po dniu 31 sierpnia 2001 r. a organy nie analizowały, ani nie wypowiedziały się, czy sytuacja jaka zaistniała po tym terminie, nie uzasadniała opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Również okoliczność, czy w tych warunkach adresowana do Skarżących decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe naruszała prawo materialne w sposób rażący w wyżej podanym rozumieniu nie były przedmiotem oceny Kolegium (s.6 tiret 3 uzasadnienia wyroku).

2. Nie odniósł się też, zdaniem Sądu organ odwoławczy do podnoszonych przez podatniczki przesłanek stwierdzenia nieważności (art. 247 § 1 pkt 2, 3, i 5 OP) uchylając się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji, (s.7 uzasadnienia wyroku).

Organ podatkowy ponownie rozpatrując sprawę nie wyjaśnił i w ogóle nie ustosunkował się w wydanej decyzji do wskazań Sądu dotyczących pierwszego z przedstawionych powyżej zagadnień, a mianowicie ustalenia na podstawie jakiego tytułu prawnego skarżące użytkowały lokal po dniu 31 sierpnia 2001 r. co zdaniem Sądu (jak wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 21 grudnia 2001 r.) miało istotne znaczenie dla oceny czy decyzja ustalająca podatek za cały rok 2001 r. rażąco nie narusza prawa – wyjaśnienie czy na skarżących ciążył obowiązek podatkowy przez cały 2001 r. ma istotne znaczenie dla oceny legalności decyzji Prezydenta W. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za cały 2001 r. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem regulacji art.153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co uzasadnia jej uchylenie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy podatkowe art.247 §1 pkt 2,3 i 5 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8 poz.60 ze zm.) poprzez ustalenie podatku od nieruchomości posiadaczom niewyodrębnionego prawnie lokalu, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego należy uznać je za nieuzasadnione.

Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania podatkowego. Jest tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami Ordynacji podatkowej odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej aby wypełnić zawarte w Konstytucji RP wskazanie o stosowaniu w praktyce zasad demokratycznego państwa prawnego oraz działaniu organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (por. wyrok NSA z dnia 26.10.1992 r., sygn. akt III SA 907/92).

Zgodnie z regulacją art.247 §1 pkt 2 ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej. Przez brak podstawy prawnej należy rozumieć takie sytuację gdy : decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej, gdy wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło w sferze cywilnoprawnej, gdy wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania, gdy przy wydawaniu decyzji oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4.07.2001 r. sygn. akt I SA 275/00, LEX nr 54178, B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki Ordynacja podatkowa – komentarz 2005, Wrocław 2005, s.906). W przedmiotowej sprawie podstawę rozstrzygnięcia Prezydenta Wrocławia stanowił art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 1992 r., Nr 9, poz.31 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. w świetle którego obowiązek podatkowy ciążył na posiadaczach nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego. W tych okolicznościach nie można uznać, że decyzja Prezydenta W. wydana została bez podstawy prawnej. Nie można też uznać w świetle najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z dnia 21 października 2005 r., sygn. akt II FSK 217/05, sygn. akt II FSK 241/05), że obciążenie posiadaczy zależnych niewyodrębionego prawnie lokalu podatkiem od nieruchomości stanowiło rażące naruszenie prawa – art.247 §1 pkt3 Ordynacji podatkowej.

Idąc za poglądem wyrażonym w wyrokach Sądu II instancji należy przywołać utrwaloną już linię orzeczniczą iż rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" polega na rozumieniu tego pojęcia jako oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Taka linia orzecznictwa jest następstwem gramatycznej, językowej wykładni tego pojęcia. Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Jak wypowiedział się w przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że nie może być podstaw do uznania iż nastąpiło rażące naruszenie prawa jeśli dotyczy to normy prawnej odnośnie której istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądowym.

Taka zaś rozbieżność zaistniała jeśli chodzi o wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2002r. a mianowicie czy w świetle tejże regulacji prawnej posiadacz lokalu niewyodrębnionego prawnie, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. O tym fakcie rozbieżności interpretacji przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych świadczy treść uzasadnień uchwały 5 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001 r. sygn. akt FPK 4/00 oraz uchwały siedmiu sędziów tegoż Sądu z dnia 2 lipca 2001 r. sygn. akt FPS 2/01. Idąc za poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 5 maja 2004r. sygn. akt FSK 2/04 publ. ONSA i WSA z 2004 nr 1 poz. 6, brak jest podstaw do uznania, że jedna z dokonanych w orzecznictwie sądowym wykładni powołanych przepisów ustawy jest na tyle wadliwa, iż jej przyjęcie przez organ podatkowy stanowiłoby o rażącym naruszeniem prawa przez ten organ. Skoro rozbieżności w interpretacji przywołanego wyżej przepisu prawa zakończyła uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2001r. sygn. akt FPK 4/00, której treści nie znał Prezydent Miasta W. wydając decyzję ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości za 2001 r. w dniu 19 stycznia 2001 r. to nie sposób przyjąć iż decyzja wymiarowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę bowiem czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa nie może mieć wpływu późniejsza zmiana prawa a tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art.247 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Podnoszone bowiem przez skarżące argumenty przemawiające za przyjęciem, iż decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości nie powinna być do nich skierowana bowiem nie ciążył na nich obowiązek podatkowy wskazują, iż w istocie skarżące zarzucają decyzji rażące naruszenie prawa poprzez bezpodstawne nałożenie na nie obowiązku zapłaty podatku. Stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem instytucją procesową stwarzającą możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowanymi wadami materialnoprawnymi, które powodują nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak również przedmiotowym (J. Borkowski "Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych", Warszawa 1967 r. str. 115-116).

Ponieważ jednak organ podatkowy dopuścił się naruszenia art.153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przeprowadzając stosownego postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez Sąd, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało w oparciu o art.152 sądowej ustawy procesowej uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. O kosztach orzeczono w oparciu o art.200 w/w ustawy procesowej.