Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 492/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 153, art. 190, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi K. G. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] – [...] Nr [...], znak [...] z dnia [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz M. D. kwotę 1100 (jeden tysiąc sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

II SA/Łd 492/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 192/13, oddalił skargę M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. D. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gmina R..

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że pismami z dnia 26 i 29 maja 2009r. M. D. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o sprawdzenie legalności budowy prowadzonej na nieruchomości we wsi K. 10b, działka nr ewid. 84. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 16 lipca 2009 r. organ I instancji stwierdził, że na działce prowadzone są roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego. Przedmiotem inwestycji jest rozbudowa i adaptacja budynku gospodarczego na mieszkalny. Roboty rozbiórkowe wykonano zgodnie z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] o udzieleniu M. i M. M. pozwolenia na rozbudowę i adaptację istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny oraz budowę szczelnego zbiornika na ścieki dla przedmiotowej nieruchomości. Sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdza zaawansowanie inwestycji, z widocznymi fragmentami istniejących uprzednio ścian rozbudowywanego budynku, w tym – ścianę znajdującą się w granicy nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...].

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 823/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego obu instancji, wskazując na konieczność ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu czy też ściany zbliżonej do granicy jest przedmiotem zarzutów o samowolnym ich wykonaniu, jak również konieczność porównania parametrów obiektu budowlanego, jakie wynikały z zapisów projektu budowlanego z parametrami istniejącego budynku.

Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne organ I instancji w dniu 16 marca 2012r. przeprowadził oględziny nieruchomości nr 84, w ramach których stwierdzono, że w trakcie trwania budowy wprowadzone zostały zmiany nieistotne, dotyczące wykonania dodatkowych otworów okiennych i przesunięcia komina nad kotłownią. Dokonano nadto pomiarów obiektu stanowiącego przedmiot postępowania, zaś poczynione ustalenia w tym zakresie utrwalono w postaci szkicu. Organ stwierdził, iż na nieruchomości realizowana jest budowa ogrodzenia frontowego na podstawie zgłoszenia z dnia 6 października 2011 r., przyjętego bez uwag w dniu 10 października 2011 r.

Kolejna decyzja PINB, umarzająca postępowanie została w toku kontroli instancyjnej uchylona przez organ odwoławczy w decyzją z dnia [...] nr [...] z uwagi na niezastosowanie się do wiążących wskazówek wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Łd 823/11.

W dniu 10 września 2012r. organ I instancji przeprowadził oględziny na nieruchomości, w toku których na szkicu, stanowiącym załącznik nr 1 do protokołu, oznaczono wymiary rzutu poziomego obiektu, z zaznaczeniem fragmentu obiektu, co do którego M. D. podnosiła zarzut realizacji w warunkach samowoli budowlanej. Pełnomocnik M. D. oświadczył, że część nadbudowana łącznie z fundamentem (3,58 m) stanowi samowolę budowlaną i nie jest ujęta w decyzji o pozwoleniu na budowę. Załączono do akt materiał fotograficzny, dokumentujący przebieg robót budowlanych przy inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania oraz kopię mapy ewidencyjnej bez wskazanej daty jej sporządzenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Ł. dla Powiatu [...] w trybie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gm. R.. W uzasadnieniu organ wskazał, że wymiary przedmiotowego obiektu, określone w zatwierdzonym projekcie budowlanym, są zgodne z wymiarami faktycznie zrealizowanej inwestycji, natomiast stwierdzone odstąpienia od zatwierdzonego projektu, polegające na wykonaniu dodatkowych otworów okiennych oraz przesunięciu komina nad kotłownią, mają w świetle przepisu art. 36 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, charakter odstępstw nieistotnych. Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, że część obiektu wraz z fundamentem o długości 3,58 m w granicy nieruchomości, która zdaniem M. D. została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, jest zgodna z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] Nadto organ wyjaśnił, że stanowiąca podstawę prowadzonej inwestycji legalność decyzji Starosty [...] z dnia [...] była weryfikowana przez Wojewodę [...], Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i nie stwierdzono wówczas podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Reasumując, organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a tym samym postępowanie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. D. podniosła zarzut, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym na arkuszu nr 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja – oznaczone są ściany do nadbudowy i ocieplenia. Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budową była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05 m, po wspólnej granicy i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie. Podkreśliła, że udzielone pozwolenie na budowę przewidywało jedynie nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego adaptacją na budynek mieszkalny a nie jego całkowitą rozbiórką wraz z wykonaniem nowych fundamentów.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że kwestia pozornej rozbieżności między sentencją decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] a zakresem robót budowlanych zatwierdzonym tym rozstrzygnięciem projektem budowlanym została w sposób ostateczny przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 180/10. Zatem organy nadzoru budowlanego obu instancji nie mają możliwości prawnych odnoszenia się do tej kwestii. W szczególności WSA w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego powyżej orzeczenia wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją zezwalającą na budowę, stanowi integralną część, tzn. stanowi on wraz z nią nierozerwalną całość. W związku z tym treść decyzji nie może zatwierdzać innego zakresu inwestycji niż opracowany w projekcie.

Analiza dokumentacji projektowej wykazuje, że prace budowlane prowadzone przez M. i M. M. na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], miały polegać na rozbudowie i nadbudowie budynku gospodarczego, przez które należy rozumieć powiększenie już istniejącego obiektu budowlanego (budynku gospodarczego) poprzez zwiększenie jego wysokości wraz z powiększeniem powierzchni zabudowanej. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku ponawiany zarzut M. D., iż udzielone pozwolenie na budowę przewidywało jedynie nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego adaptację na budynek mieszkalny.

Zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] projekt budowlany zawierał inwentaryzację stanu istniejącego – arkusz 9 – rzut parteru, na którym uwidoczniono część objętą zarzutem jej samowolnego wykonania, jako istniejącą. Natomiast arkusz 10 – rzut parteru (adaptacja) nie przewidywał zachowania omawianej części obiektu, jednocześnie przewidując ściany wewnętrzne do rozbiórki. W części projektowej omawianej dokumentacji, na arkuszu 16 – rzut fundamentów, uwidoczniono sporny fragment obiektu jako istniejące ściany, jednocześnie w odniesieniu do ścian wewnętrznych na omawianym arkuszu przewidziano realizację nowoprojektowanych ław fundamentowych. Na arkuszu 17 – rzut parteru – zarówno ściany wewnętrzne jak i część obiektu objęta zarzutem jej samowolnego wykonania, oznaczona numerem 4 – kotłownia, zostały oznaczone jako ściany nowoprojektowane. Przeczy to więc tezie, że na arkuszu nr 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja – są oznaczone ściany do nadbudowy i ocieplenia. Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05m, po wspólnej granicy i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie.

Według organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza tezy, że bezprawnie, niezgodnie z pozwoleniem na budowę rozebrano wewnątrz budynku pierwotnie stojącego część ściany warstwowej, która według projektu inwentaryzacyjnego posiadała grubość 40 cm, a rozebrano część wewnętrzną o grubości 12 cm + pustka szczelinowa, jak również że część nadbudowana łącznie z fundamentem (3,58 m) stanowi samowolę budowlaną i nie jest ujęta w decyzji o pozwoleniu na budowę, którą interpretują GINB i WSA w Warszawie. Brak jest zatem uzasadnienia dla ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalony stan faktyczny w którymkolwiek z trybów postępowania określonych ustawą Prawo budowlane. Tym samym brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszym postępowaniu. Sytuacja taka obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji umarzającej postępowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zasadne zatem było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W tych okolicznościach organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. D. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zwrot kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art.153 p.p.s.a.

Przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 16 maja 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę .

W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji zobligowane były – w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 823/11. W wyroku tym Sąd zwrócił uwagę na konieczność zweryfikowania parametrów istniejącego obiektu budowlanego z zapisami projektu budowlanego oraz ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu czy też ściany zbliżonej do granicy jest przedmiotem zarzutów skarżącej o samowolnym ich wykonaniu.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy o prawidłowym wypełnieniu przez organy nadzoru budowlanego zaleceń wynikających z prawomocnego orzeczenia sądowego.

W dniu 10 września 2012 r. organ I instancji przeprowadził oględziny działki nr ewid. 84, w trakcie których ustalono, który konkretnie fragment obiektu jest przedmiotem zarzutów skarżącej o jego realizacji w warunkach samowoli budowlanej, czego dowodem jest protokół z oględzin i załączony do niego szkic z wymiarami rzutu poziomego obiektu i zaznaczonym fragmentem obiektu kwestionowanym przez M. D..

Weryfikacji podległy również parametry istniejącego obiektu w kontekście zapisów decyzji Starosty [...] z dnia [...] o udzieleniu M. i M. M. pozwolenia na rozbudowę i adaptację istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny, na budowę szczelnego zbiornika na ścieki i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, który – jak trafnie argumentowały organy orzekające w sprawie – stanowi integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że przedmiotem inwestycji małżonków M. była rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego. Zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] projekt budowlany w części opisowej dotyczącej zakresu robót oraz kolejności realizacji poszczególnych obiektów (str. 3) wśród robót rozbiórkowych wyszczególnia rozbiórkę: pokrycia dachowego, konstrukcji stropodachu oraz częściową rozbiórkę ścian i ścianek murowanych. Następnie na str. 5 w pkt 2 wskazano, że na działce znajduje się przedmiotowy budynek mieszkalno-gospodarczy, fundamenty pod budynek mieszkalny przeznaczone do rozbiórki (...). Także w opisie o stanie technicznym istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego (str. 8) autor projektu stwierdził, że ze względu na zaprojektowaną funkcjonalność budynku część ścian należy rozebrać.

Analiza części graficznej projektu potwierdza, że zawiera on inwentaryzację stanu istniejącego (str. 9) – rzut parteru, na którym uwidoczniono część objętą zarzutem jej samowolnego wykonania jako istniejącą. Natomiast str. 10 - rzut parteru (adaptacja) nie przewidywał zachowania omawianej części obiektu, jednocześnie przewidując ściany wewnętrzne do rozbiórki. W części projektowej omawianej dokumentacji, na str. 16 – rzut fundamentów, uwidoczniono sporny fragment obiektu jako istniejące ściany, jednocześnie w odniesieniu do ścian wewnętrznych na omawianym arkuszu przewidziano realizację nowoprojektowanych ław fundamentowych. Na str. 17 – rzut parteru – zarówno ściany wewnętrzne jak i część obiektu objęta zarzutem jej samowolnego wykonania, oznaczona numerem 4 – kotłownia, zostały określone jako ściany nowoprojektowane.

W ocenie Sądu przeczy to więc tezie skarżącej, że na str. 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja – są oznaczone ściany do nadbudowy i ocieplenia. Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05 m, po wspólnej granicy i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie.

W tych okolicznościach w ocenie sądu słuszna jest konkluzja organów nadzoru budowlanego obu instancji, że faktyczne wymiary obiektu budowlanego zrealizowanego przez małżonków M. są zgodne z wymiarami określonymi w zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] projekcie budowlanym. Chybiony nadto okazał się zarzut strony skarżącej o samowolnym zrealizowaniu części obiektu wraz z fundamentem o długości 3,58 m w granicy nieruchomości. Trafny okazał się wniosek organów co do legalności wzniesionego obiektu i trafne zatem umorzenie postępowania. .

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015 roku w sprawie II OSK 2124/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. NSA zwrócił uwagę, że sprawa rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ew. 84 we wsi K. 10b, gm. R., była już przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 823/11, uchylając decyzje organów nadzoru budowlanego zawarł wskazania co do dalszego postępowania. Są one wiążące dla organów i sądu. Przy rozpoznaniu skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kontroli Sądu winno być zatem poddane w pierwszej kolejności zagadnienie, czy organ uwzględnił przy ponownym rozpoznaniu sprawy ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 823/11. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. stanowi bowiem uchybienie, które powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 25/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, naruszył przywołany wyżej przepis art. 153 p.p.s.a.. Sąd ten – na co trafnie zwrócił uwagę autor skargi kasacyjnej – nie uwzględnił w pełni oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 823/11, a w konsekwencji przyjął za prawidłowe nieuwzględnienie i niezastosowanie się przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego do oceny prawnej i wytycznych zawartych w ww. wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że dokonana przez Sąd I instancji ocena zakresu związania przywołanym wyżej wyrokiem zarówno organów orzekających w sprawie, jak i sądu administracyjnego, jest błędna, bowiem nie uwzględnia całokształtu oceny prawnej i wskazań co od dalszego postępowania wyrażonych w wydanym uprzednio orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", potwierdza, iż w toku postępowania administracyjnego uchybiono przepisom postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy wskazać na normę zawarta w art. 190 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA w cytowanym wyroku z dnia 8 kwietnia 2015 roku w sprawie II OSK 2124/13 w niniejszej sprawie podniósł zarzut, że ani organy rozpoznające sprawę, ani sąd rozpoznający skargę nie uwzględnili wytycznych zawartych we wcześniejszym wyroku tutejszego sądu, co stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. Jak wynika z tych wskazań, organy nadzoru budowalnego były zobligowane nie tylko do ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu czy też ściany zbliżonej do granicy działki jest przedmiotem zarzutów o samowolnym ich wykonaniu oraz do porównania parametrów obiektu budowlanego, jakie wynikały z zapisów projektu budowlanego, z parametrami istniejącego budynku. Wszechstronne wyjaśnienie sprawy, odpowiadające wymogom z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wymaga również – a właściwie przede wszystkim – weryfikacji wykonanych rzeczywiście prac budowlanych z dokumentacją dotyczącą udzielonego pozwolenia na budowę, a przez to również weryfikacji zarzutów zgłaszanych przez skarżącą. Organy obu instancji w prowadzonym postępowaniu w sprawie zgodności z prawem zabudowy na działce nr ew. 84 ograniczyły czynności dowodowe wyłącznie do ustalenia, który fragment fundamentu został samowolnie wybudowany (na co wskazuje wyraźnie opisany w ten sposób w protokole cel oględzin z dnia 10 września 2012r.) oraz prostego porównania parametrów obiektu budowlanego wynikającego z zapisów projektu budowlanego z parametrami istniejącego budynku. W trakcie postępowania administracyjnego nie zweryfikowano natomiast wykonanych rzeczywiście prac budowlanych z dokumentacją dotyczącą udzielonego pozwolenia na budowę, jak również organy w najmniejszym stopniu nie odniosły się do twierdzeń i dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą, przede wszystkim do przedłożonej przez nią dokumentacji zdjęciowej, na której uwidoczniono przebieg robót budowlanych przy spornej inwestycji. Organy, zauważając jedynie załączenie zdjęć dokumentujących przebieg robót budowlanych przy spornej oraz kopii mapy ewidencyjnej bez wskazanej daty jej sporządzenia do akt postępowania, nie odniosły się w sposób wyczerpujący do tych dokumentów, choć skarżąca wyciąga na ich podstawie wnioski zupełnie odmienne niż uczynił to organ w zaskarżonej decyzji. Spór dotyczy bowiem nie tylko warunków, legalności wykonania prac, ale i dokładnego zakresu samowoli budowlanej. Jak zauważył NSA, organy, mając do dyspozycji różne dowody, oparły swe ustalenia i w konsekwencji rozstrzygnięcia w zasadzie jedynie na treści protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 10 września 2012r. Powyższe uwagi świadczą o konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego i ponownego zweryfikowania materiału dowodowego z szczególnym uwzględnieniem oceny rozbieżnych dowodów, stosownie do dyspozycji art. 77 § 1 i 80 k.p.a..

Z uwagi na powyższe, wobec naruszenia przez organy dyspozycji art. 153 p.p.s.a. oraz zasad postępowania obligujących do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. , sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu i instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ‘c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. , rozstrzygając o kosztach postępowania z mocy art. 200 i 205 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do wskazań wynikających z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2015r.II OSK 2134/14, cytowanych w niniejszym wyroku, Jak wynika ze wskazań tam zawartych uzupełnione postępowanie wyjaśniające wymaga również – a właściwie przede wszystkim – weryfikacji wykonanych rzeczywiście prac budowlanych z dokumentacją dotyczącą udzielonego pozwolenia na budowę z uwzględnieniem wszystkich dowodów, jakimi dysponują organy, dokonania wyczerpującej oceny całości materiału, a przez to również weryfikacji zarzutów zgłaszanych przez skarżącą dowodowego i właściwego uzasadnienia decyzji.

a.tp.