Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1125/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi E. K.-B. i S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżoną decyzją z dnia [...].03.2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...].09.2014 r., nr [...], ustalającą solidarnie E.K.-B. i S.B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości 5.478 zł.

Jak wynika z akt administracyjnych, Prezydent Miasta W. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2011 r. w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W ramach postępowania wyjaśniającego organ podatkowy ustalił, że w przedmiotowym roku podatkowym podatnicy byli użytkownikami wieczystymi ww. nieruchomości, na którą składały się dwie działki (nr [...] – o powierzchni 330 m2, nr [...] – o powierzchni 12.513 m2). Organ podatkowy stwierdził, że działka gruntu nr [...] jest zabudowana budynkiem transportu i łączności murowanym o powierzchni zabudowy 44 m2. Natomiast na działce nr [...] znajdują się ruiny budynków niemieszkalnych. Na podstawie protokołu oględzin z dnia 8.11.2010 r. i dnia 20.12.2013 r. organ ustalił, że na ww. nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Ustalono również, że na działce nr [...] posadowiony jest budynek trafostacji (obiekt trwale związany z gruntem), którego powierzchnia użytkowa wynosi 30,01 m2, zaś znajdujące się na działce nr [...] ruiny po budynkach (gruzowisko) stanowi przeszkodę do wykorzystywania tejże działki do prowadzenia działalności gospodarczej.

Oprócz tego, na podstawie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) organ podatkowy ustalił, że S.B. – od dnia 15.09. 1990 r. – figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, przy czym nieruchomość przy ul. [...] w W. nie jest, według zapisów w tej ewidencji, miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podatkowy stwierdził także, że ww. nieruchomość nie została ujęta w ewidencji środków trwałych podatnika.

Według ustaleń organu podatkowego, E. K.-B. w 2011 r. nie figurowała w ewidencji działalności gospodarczej.

W konsekwencji organ podatkowy uznał, że w sprawie zasadne będzie zastosowanie stawek podatku jak dla pozostałych gruntów i budynków.

Wobec powyższego, decyzją z dnia [...].09.2014, nr [...], Prezydent Miasta W. ustalił S.B. i E. K.-B. solidarnie podatek od nieruchomości na 2011 r. w kwocie 5.478 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 i § 2, art. 68 § 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.); art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 5, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. e, art. 6 ust. 1-2 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849, dalej: u.p.o.l.). oraz uchwałę nr III/7/10 Rady Miejskiej W. z dnia 16.12.2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie podnosząc w pierwszej kolejności, że wobec nich zostały już wydane decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości za lata 2011-2014, a podatek wynikający z tych decyzji został zapłacony. Wskazali, że z treści art. 207 § 1 O.p. wynika zasada, iż organ podatkowy orzeka w sprawie wydając jedną decyzję, a nie kilka. Zarzucili przy tym, że brak jest podstaw do wydawania kolejnych decyzji ustalających wysokości podatku od nieruchomości, położonej na terenie tej samej gminy i za ten sam rok, nawet jeśli decyzja administracyjna dotyczyłaby innej nieruchomości. Wyrażony pogląd wsparli odwołaniem się do orzecznictwa sądowego.

Niezależnie od podniesionego zarzutu, podatnicy zakwestionowali także stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, wedle którego, znajdująca się na działce nr [...] trafostacja, jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Zdaniem stron, obiekt ten należało zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu ww. ustawy.

Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...].03.2015 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, nie stwierdzając nieprawidłowości w ustaleniu podatku od nieruchomości na 2011 r. Tym samym, organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia organu podatkowego tak w zakresie przyjętej kwalifikacji przedmiotów opodatkowania, jak i podstawy ich opodatkowania oraz stawki podatkowej. Nie stwierdził również organ odwoławczy naruszenia art. 68 § 1 O.p. podkreślając, że decyzja wymiarowa została doręczona podatnikom w dniu 20.10.2014 r., a więc z zachowaniem trzyletniego terminu w rozumieniu tego przepisu.

Odnosząc się do spornej kwestii prawnopodatkowego charakteru trafostacji, którą organ podatkowy pierwszej instancji zakwalifikował jako budynek, zaś podatnicy twierdzili że jest ona budowlą, organ odwoławczy odwołał się do treści art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i wskazał, że na potrzeby opodatkowania, przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W nawiązaniu do protokołów oględzin nieruchomości organ odwoławczy wyraził na tej podstawie pogląd, że trafostacja spełnia kryteria budynku, albowiem jest trwale związana z gruntem (posiada fundamenty) oraz posiada ściany i dach. Jednocześnie za drugorzędną kwestię uznał organ odwoławczy to, czy trafostacja posiada inne elementy kojarzone z budynkiem (okna, schody, drzwi, instalacje), jak również, czy obiekt ten został oddany do użytku. Zdaniem organu odwoławczego, przypisane trafostacji cechy budynku potwierdza także ewidencja gruntów i budynków, która stanowi dla organów administracji publicznej urzędowe źródło informacji co do posiadanych przez podatnika nieruchomości. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że sam S. B. w piśmie z dnia 01.12.1014 r. przyznał, że po zmianach w ewidencji trafostacja jest nadal budynkiem.

Jednocześnie, jako pozbawioną znaczenia w sprawie ocenił organ podatkowy drugiej instancji okoliczność, że w budynku trafostacji znajduje się stacja transformatorowa. W kontekście tym wskazał, że w ustawie podatkowej (u.p.o.l.) brak jest przepisu, który wyłączałby od opodatkowania powierzchnię budynku zajmowaną przez budowlę.

W nawiązaniu do podnoszonego przez podatników zarzutu wydania kilku decyzji wymiarowych w przedmiocie podatku od nieruchomości za ten sam rok, organ odwoławczy stwierdził, że z treści art. 6 ust. 7 u.p.o.l. nie wynika obowiązek objęcia jedną decyzją wszystkich nieruchomości będących w posiadaniu podatnika na terenie danej gminy. Odnotował, że wyrażone w tym zakresie stanowisko znajduje akceptację w orzecznictwie sądowym. Zwrócił również uwagę organ odwoławczy, że powołane w odwołaniu decyzje Prezydenta Miasta W. dotyczyły opodatkowania innych nieruchomości aniżeli będące przedmiotem opodatkowania w sprawie (tj. nieruchomości położonych w W. ale przy ul. [...] i ul. [...]. W sprawie nie doszło więc do podwójnego opodatkowania tego samego przedmiotu opodatkowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. B. i E. K.-B. wnieśli o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji oraz o stwierdzenie ich nieważności, a także, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W treści skargi skarżący podtrzymali argumentację z odwołania. Dodatkowo złożyli wniosek o zawieszenie postępowania z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wskazując, że na rozpoznanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oczekuje ich skarga kasacyjna od wyroku tut. Sądu z dnia 18.11.2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1913/14) wydanego w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości przy ul. [...] w W. za 2010 r. Zdaniem skarżących, rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej rzutować będzie w sposób bezpośredni na rozstrzygnięcie obejmujące zaskarżone decyzje, mimo że sprawy dotyczą różnych okresów opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania organ odwoławczy wyraził pogląd o braku podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

W piśmie z dnia 17.06.2015 r. skarżący wnieśli o wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pytaniem prawnym o następującej treści: "czy w obliczu uregulowań zawartych w ustawie Ordynacja podatkowa i w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, możliwym jest opodatkowanie w tym samym roku podatkowym podatkiem od nieruchomości tej nieruchomości gruntowej podatnika, która nie została ujęta we wcześniejszej decyzji podatkowej, a która to decyzja stała się prawomocna". Złożony w tym zakresie wniosek uzasadnili rozbieżnością sądowej linii orzeczniczej.

Na rozprawie w dniu 30.09.2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wnioski strony skarżącej zarówno w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego, jak i w przedmiocie wystąpienia z pytaniem prawnym do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia 15.10.2015 r. skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wyroku jaki został wydany w sprawie na rozprawie w dniu 30.09.2015 r.

Postanowieniem z dnia 16.11.2015 r. Sąd orzekł o przywróceniu skarżącym uchybionego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Szczegółowe rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem przesłanek dla których Sąd nie stwierdził podstaw do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej skarżących od wyroku tut. Sądu z dnia 18.11.2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 1913/14). Otóż, wymieniona w tym przepisie podstawa zawieszenia postępowania sądowego znajdzie zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy pomiędzy dwoma postępowaniami zachodzi ścisły związek tego rodzaju, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w jednym postępowaniu stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w drugiej sprawie.

W stanie faktycznym sprawy taki związek nie zachodzi. Zauważyć trzeba, że zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok w sprawie I SA/Wr 1913/14 dotyczy innego okresu podatkowego (podatku od nieruchomości za 2010 r.) i jest orzeczeniem w podobnej sprawie (tożsamej). Tymczasem w uchwale z dnia 24.11.2008 r. skład 7. Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądził, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy do zawieszenia przez wojewódzki sąd administracyjny z urzędu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postepowania w innej sprawie tego samego rodzaju, w której zapadło już orzeczenie, ale zostało ono zaskarżone do NSA (uchwała w sprawie II FPS 4/08, publ. OSP z. 7-8/2009, poz. 82). Nawet zatem jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uwzględni skargę kasacyjną skarżących, okoliczność ta nie będzie miała bezpośredniego przełożenia na wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta znajduje dostateczne podstawy w prawie materialnym, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. W szczególności, do wymiaru podatku nie doszło w warunkach przedawnienia.

W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczyła oceny, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy zakwalifikowały trafostację jako budynek w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a w konsekwencji czy w sposób prawidłowy został ustalony stronom podatek od nieruchomości na 2011 r. Kwestią sporną w sprawie było także wydanie przez organy podatkowe odrębnych decyzji administracyjnych co do nieruchomości posiadanych przez skarżących.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.o.l. stanowi zaś, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące m.in. użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Podstawę opodatkowania, w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., stanowi dla gruntów ich powierzchnia, a dla budynków – powierzchnia użytkowa. W toku postępowania podatkowego, a także w skardze, podatnicy wskazywali, że błędnie uznały organy podatkowe trafostację, położoną na działce nr [...], za budynek w rozumieniu u.p.o.l. Zdaniem Sądu, twierdzenia stron o nieprawidłowym ustaleniu charakteru trafostacji są niezasadne.

Należy bowiem zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe związane były danymi wynikającymi z rejestru gruntów. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) stanowi, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu, brzmienie tego przepisu nie budzi wątpliwości, że podstawą zastosowania i wymiaru podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 18.05.1994 r., III SA 1685/93, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych przyczyn organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 27.04.2009 r., II FPS 1/09, wyrok NSA z dnia 11.07.2012 r., II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18.11.2011 r., II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20.06.2012 r., II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10.11.2011 r., I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26.10.2011 r., I SA/Lu 500/11, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustaliły na podstawie wypisu z rejestru gruntów i budynków, że działka nr [...] jest zabudowania budynkiem transportu i łączności murowanym o powierzchni zabudowy 44 m2 (powierzchnia użytkowa – 30,01 m2). Zgodnie zaś z treścią zawiadomienia z dnia 30.10.2014 r. w rzeczonej ewidencji dokonano jedynie aktualizacji danych spornego budynku w zakresie rodzaju, funkcji i powierzchni zabudowy. Jak zauważył organ odwoławczy, w piśmie z dnia 01.12.2014 r. S.B. sam wskazał, że po zmianach w ewidencji budynków trafostacja nadal jest budynkiem. Podane dokumenty pozwalają – w ocenie Sądu – na zakwalifikowanie spornego obiektu jako budynku w rozumieniu u.p.o.l.

Charakter trafostacji potwierdziły także oględziny, z których wynika, iż sporny obiekt spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Budynkiem, według tej ustawy jest "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Oznacza to, że dla uznania obiektu jako budynku wystarczające jest stwierdzenie, że obiekt posiada dach, ściany i fundament (zob. wyrok WSA w Szczecinie, I SA/Sz 488/13, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sporna trafostacja spełnia – zdaniem Sądu – te wymogi. Obiekt jest bowiem trwale związany z gruntem, ma zadaszenie i fundamenty. Prawidłowo zatem została zakwalifikowana przez organy podatkowe jako budynek i opodatkowana według stawki właściwej dla budynków pozostałych.

Nieuzasadnione jest również żądanie podatników dotyczące uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie wcześniej przez organ pierwszej instancji decyzji ustalającej podatnikom wysokość podatku od nieruchomości również na 2011 r. ale w odniesieniu do innych nieruchomości.

Zdaniem skarżących, organy podatkowe powinny wydać względem nich jedną decyzję, w której ustaliłyby podatek od nieruchomości za wszystkie posiadane przez podatnika – na terenie danej gminy – nieruchomości. W opinii Sądu, nie ma wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy okoliczność istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji administracyjnych w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, decyzje te zostały bowiem wydane względem różnych nieruchomości. Powołane w odwołaniu decyzje dotyczą bowiem opodatkowania nieruchomości położonych w W. przy ul. [...] i ul. [...]. Natomiast przedmiotem zaskarżonej decyzji jest opodatkowanie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Nie doszło więc, w ocenie Sądu, do podwójnego opodatkowania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd, że z uwagi na konstrukcję podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, sytuacja, w której wobec podatnika zostanie wydana jedna decyzja obejmująca wymiarem wszystkie posiadane przez niego nieruchomości i sytuacja, w której wydanych zostanie kilka decyzji, które łącznie obejmują nieruchomości należące do podatnika, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego, jakie z tytułu podatku od nieruchomości poniesie podatnik za dany rok podatkowy. Poszczególne czynności podlegające opodatkowaniu podatkami dochodowymi lub podatkiem od towarów i usług mogą na siebie oddziaływać, tworząc określony, obliczany następnie i deklarowany wynik podatkowy rozliczanego okresu podatkowego. W podatku od nieruchomości natomiast opodatkowane są przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., II FSK 2120/09 i z dnia 21.11.2012 r., II FSK 1810/11, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto odnotować, że podobne stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 18.11.2014 r. (I SA/Wr 1913/14, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W zakresie pozostałych ustaleń faktycznych, Sąd – mimo braku zarzutów stron w tym zakresie – stwierdza, iż w sprawie organy obu instancji słusznie zastosowały stawkę preferencyjną podatku od nieruchomości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że działki gruntu nr [...] (zabudowana budynkiem trafostacji) i nr [...] (wraz z pozostałościami budynków niemieszkalnych) nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazane działki i budynki nie wchodzą bowiem w skład przedsiębiorstwa żadnego z podatników. Ponadto nie są wpisane do ewidencji środków trwałych. Oględziny potwierdziły też, że na ww. działkach nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Trafnie też stwierdziły organy obu instancji, że gruzowisko na działce nr [...] stanowi przeszkodę do wykorzystywania rzeczonej działki do działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że w sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Według Sądu, organy podatkowe zgromadziły wszelkie niezbędne dowody do wydania decyzji. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika także, aby organy podatkowe prowadziły postępowanie tendencyjne. Zdaniem Sądu, dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie organy podatkowe dokonały bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych.

Końcowo należy odnieść się także do wniosku jaki skarżący sformułowali w piśmie procesowym z dnia 17.06.2015 r. Wniosek ten należało oddalić albowiem w przepisach procedury sądowoadministracyjnej brak jest podstawy prawnej do wystąpienia przez wojewódzki sąd administracyjny z pytaniem prawnym do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jedyne uprawnienie do zwracania się przez sąd niższego rzędu do Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje art. 269 § 1 p.p.s.a., w myśl którego: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio". Trzeba jednak zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie nie miała zastosowania żadna z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie w jakimkolwiek zakresie. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji nie naruszyły przepisów prawa procesowego ani materialnego. W konsekwencji, nie istniały podstawy do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów skargę podatników należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.