Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 561/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28 ust.2;  art. 3 pkt 6 i pkt 20; art. 5 ust.1;
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c; art. 135;
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: § 12 ust.2-4, ust.5; § 13; § 271;
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. P. i S. P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 20 czerwca 2022 r., znak: IF-VII.7840.3.28.2022.MM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 11 kwietnia 2022 r., znak: AB.6740.1806.2020.AM6; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz J. P. i S. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 czerwca 2022 r., znak IF-VII.7840.3.28.2022.MM Wojewoda Lubelski, po rozpatrzeniu odwołania J. P. i S. P., utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 11 kwietnia 2022 r. znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr [...], znak: [...], udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej nr 1 z zewnętrznymi instalacjami energetycznymi na działce nr ew. [...] w miejscowości K. oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej nr 2 z zewnętrznymi instalacjami energetycznymi na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. K., przeniesionej na rzecz [...] Sp. z o.o. decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r., znak: [...]

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r., nr [...] Starosta Lubelski zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. K. pozwolenia na budowę jw. Organ I instancji decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r., znak: [...] przeniósł na rzecz [...] Sp. z o.o., O. [...] decyzję nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r., udzielającą pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z zewnętrznymi instalacjami energetycznymi na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. K..

Wnioskiem z dnia 31 stycznia 2022 r. J. P. i S. P. wystąpili o stwierdzenie nieważności i wstrzymanie wykonania decyzji nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r. oraz decyzji z dnia 31 sierpnia 2021 r. o przeniesieniu na rzecz [...] Sp. z o.o., ewentualnie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 Kpa. Stwierdzili, że są właścicielami działki nr ew. [...], sąsiadującej z działką inwestowaną. O decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie zostali poinformowani przez organ prowadzący postępowanie. W ich ocenie projektowana budowa doprowadzi do zacienienia ich działki oraz wystąpią znaczne uciążliwości i obniżenie wartości ich nieruchomości. Pismem z dnia 1 lutego 2022 r. A. G. i P. G. zwrócili się do Starosty L. o interwencję w sprawie ww. budowy budynków mieszkalnych. Projektowana inwestycja sąsiaduje z ich działką nr ew. [...]. Wskazali, że Starosta nie poinformował ich o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r. organ wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2022 r., znak: [...] Starosta Lubelski odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej nr 1 z zewnętrznymi instalacjami energetycznymi na działce nr ew. [...] w miejscowości K. oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego w zabudowie bliźniaczej nr 2 z zewnętrznymi instalacjami energetycznymi na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. K., przeniesionej na rzecz [...] Sp. z o.o. decyzją z dnia 31 sierpnia 2021 r., znak: [...]

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Lubelski przywołał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wypowiedział się w zakresie obszaru oddziaływania spornej inwestycji. Stwierdził, że nie zachodzą prawne przesłanki, które ograniczałyby w wyniku przedmiotowej inwestycji możliwość zagospodarowania działek skarżących. Obszar oddziaływania inwestycji, zgodnie z ustawą Prawo budowlane ogranicza się wyłącznie do działki inwestycyjnej nr ew. [...] i nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, tym samym J. P., S. P., A. G. i P. G. nie posiadają przymiotu strony.

W wyniku odwołania wniesionego przez J. P. i S. P. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia 20 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia odmawiające uchylenia decyzji Starosty L. z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...] udzielającej pozwolenia na budowę.

Tytułem wstępu Wojewoda Lubelski wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 Kpa, art. 145a § 1 Kpa lub art. 145b § 1 Kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wniesienie podania o wznowienie postępowania powoduje wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, bądź wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa.

Jak podniósł organ z akt administracyjnych sprawy wynika, że odwołujący złożyli wniosek o wznowienie postępowania wskazując na przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Istotą tej przesłanki wznowienia jest brak udziału strony w postępowaniu. Dlatego w przypadku zgłoszenia tej przesłanki zasadą jest, że brak przymiotu strony można przypisać jedynie w przypadkach oczywistych i niewątpliwych, niewymagających wglądu w przedmiot sprawy, której dotyczy wznowienie. Wówczas postępowanie powinno zakończyć się we wstępnej fazie wznowienia - postanowieniem o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 Kpa. Jeżeli natomiast status strony postępowania podmiotu, który żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wymaga poczynienia analizy i w tej mierze koniecznym staje się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, to niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie dopiero we wszczętym już postępowaniu wyjaśnienie tej kwestii.

Wojewoda Lubelski stwierdził, że w sprawie fakt posiadania przymiotu strony budził wątpliwości, wymagał on oceny przeprowadzenia w tej mierze koniecznego postępowania wyjaśniającego - niezbędne było wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie rozstrzygnięcie sprawy w zakresie istnienia przesłanki wznowienia. Tylko wtedy możliwe jest zbadanie sprawy w problematycznym zakresie i rozstrzygnięcie takiej kwestii, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wniosek złożono w terminie przewidzianym w art. 148 Kpa, tj. w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym odwołujący dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej w ich ocenie przyczynę wznowienia. Zatem należy zauważyć, że organ I instancji prawidłowo uznał, że został zachowany ustawowy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.

Przedmiotem planowanej inwestycji zgodnie z projektem zagospodarowania terenu jest budowa dwóch budynków B1 i B2 mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z dwoma garażami w bryle budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnym ogrzewaniem, wentylacją grawitacyjną, elektryczną oraz zewnętrznymi: elektryczną wiz oraz budowa miejsc postojowych i utwardzeń.

Jak zaznaczył organ kwestią podstawową w niniejszym postępowaniu jest ustalenie, czy skarżący powinni być stroną postępowania w sprawie w/w pozwolenia na budowę, przy czym w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który stanowi, ze stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wymienia dwie przesłanki, od których wystąpienia zależny jest status jednostki jako strony postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę: - po pierwsze, tytuł prawny do nieruchomości; - po drugie, położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wskazany w cytowanym przepisie obszar oddziaływania obiektu został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ww. ustawy. Jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20, to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne.

Odwołujący swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty L. z dnia 11 kwietnia 2021 r., wywodzą z faktu, iż są właścicielami działki nr ew. [...], sąsiadującej z działką inwestowaną nr ew. [...]. Dla projektowanej inwestycji na działce nr ew. [...] Wójt Gminy K. decyzją nr [...] z dnia 19 listopada 2012 r., znak: [...] ustalił warunki zabudowy. Ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego wynika, że usytuowanie, parametry, warunki kształtowania zabudowy projektowanej inwestycji są zgodne z ww. decyzją o warunkach zabudowy.

Kwestie usytuowania budynku na działce uregulowane zostały w przepisach określonych w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdzie odległość budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną powinna być nie mniejsza niż 4,00 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy oraz 3,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Natomiast odległość tarasu, schodów zewnętrznych od granicy działki nie może być mniejsza niż 1,5 m. Usytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3,0 m od granicy działki sąsiedniej powoduje objęcie tej działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Wobec przytoczonego wyżej przepisu nie można stwierdzić, że budowa dwóch budynków jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oddziałuje na nieruchomość sąsiednią. Budynek B1 zaprojektowano w odległości od 4,0 m do 4,28 m od strony północnej granicy działki nr ew. [...], od strony wschodniej w odległości od 4,01 m do 4,14 m, od strony zachodniej od 4,01 m do 4,09 m i od strony południowej 6,0 m. Usytuowanie schodów zewnętrznych w odległości 2,0 m od granicy działki zapewnia spełnienie warunków technicznych. Powyższe wskazuje, że odległości od istniejących obiektów na działkach sąsiednich oraz od granic działek są zgodne z warunkami technicznymi oraz wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z załączonym projektem budowlanym zamierzenie inwestora nie powoduje ograniczenia dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności przez właścicieli i użytkowników sąsiednich działek.

Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych Wojewoda Lubelski stwierdzić, że sprawy zacieniania uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 13 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W rozpatrywanym przypadku, zgodnie z częścią rysunkową projektu budowlanego odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a budynkiem zlokalizowanym na działce sąsiedniej wynosi 9,56 m. Wysokość ściany projektowanego budynku od strony działki nr ew. [...] wynosi 5,09 m. Zakładając w skrajnym przypadku, że okna w budynku mieszkalnym mogłyby znajdować się na poziomie terenu, wysokość przesłaniania wyniosłaby 6,09 m. Wobec powyższego wysokość przesłaniania wynosząca 6,09 m jest mniejsza niż odległość pomiędzy budynkami, tj. 9,56 m. Wobec powyższego budynek skarżących nie znajduje się w zasięgu zacienienia projektowanego budynku, ani też z uwagi na wzajemne usytuowanie nie ma wpływu na jego nasłonecznienie.

Po przeanalizowaniu akt sprawy organ stwierdził, że projektowane budynki w zabudowie bliźniaczej nie naruszają przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego tj. zapewniają poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym nie ograniczają dostępu do drogi publicznej, nie pozbawiają możliwości korzystania zwody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w związku z czym nie można uznać, że projektowana inwestycja na działce nr ew. [...], ogranicza możliwość użytkowania działki przez skarżących, zgodnie z przeznaczeniem.

Jak wskazał końcowo organ w zasadzie każda realizacja jakiejkolwiek inwestycji niesie za sobą ryzyko pewnych utrudnień i uciążliwości dla osób zamieszkałych w jej pobliżu. Ochrona uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich ograniczona jest wyłącznie zasięgiem obowiązujących przepisów prawa. O przekroczeniu granic tej ochrony można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Odwołujący nie wskazali na konkretne okoliczności, poparte przepisami prawa materialnego, które powodowałyby ograniczenia w możliwości zagospodarowania i użytkowania nieruchomości będącej ich własnością.

Decyzja Wojewody Lubelskiego została zaskarżona przez J. P. i S. P. (dalej także jako: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze zarzucono decyzji naruszenie:

1. art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w z w. z art. 144 k.c. w zw. z art. 222 §2 k.c. przez wadliwą interpretację ww. przepisów i bezpodstawną odmowę przyznania skarżącym statusu strony postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r. znak: [...], a także błędną ocenę, iż nieruchomość należąca do skarżących, a oznaczona numerem ewid. [...] nie znajdowała się w strefie oddziaływania inwestycji, objętej wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy dla ustalenia braku oddziaływania inwestycji objętej wznowionym postępowaniem na działkę skarżących, przyjęto zakres oddziaływania obiektu realizowanego przez inwestora na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r., zaś prawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wymagało rozważenia zakresu oddziaływania realizowanej inwestycji przy uwzględnieniu jej lokalizacji bezpośrednio przy granicy stanowiącej własność skarżących działki o nr [...] i z uwzględnieniem wysokości planowanego budynku (ok. 10 m) i w konsekwencji zacieniania budynku posadowionego na działce skarżących, a także z uwzględnieniem faktu, iż realizowane przez inwestora tarasy czterech lokali mieszkalnych realizowanych w ramach zabudowy jednej działki budowlanej znajdują się w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki skarżących;

2. art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. przez bezpodstawną odmowę przyznania skarżącym statusu strony postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 19 kwietnia 2021 r. znak: [...] i błędną ocenę, iż nieruchomość należąca do skarżących, a oznaczona numerem ewid. [...] nie znajdowała się w strefie oddziaływania inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę pomimo nieprzeprowadzenia jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego oddziaływania kwestionowanej inwestycji na nieruchomość skarżących (np. w zakresie pomiarów hałasu i zacienienia) i dowolne przyjęcie a priori, iż obszar oddziaływania inwestycji dotyczy wyłącznie działki nr ewid. [...];

3. art. 149 § 2 k.p.a. przez ograniczenie wznowionego postępowania jedynie do badania przyczyn wznowienia, podczas gdy organ we wznowionym postępowaniu winien prowadzić postępowanie także co do rozstrzygnięcia istoty sprawy badając zajście wszystkich przesłanek art. 145 § 1 k.p.a.;

4. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - przez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, że norma prawna zawarta w naruszonym przepisie stanowi o braku podstaw do przyznania skarżącym statusu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, zakończonego decyzją z dnia 19 kwietnia 2021 r.

Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej jako: "prawo budowlane" lub "p.b.").

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 11 kwietnia 2022 r., odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji dotyczącej udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z dwoma garażami w bryle budynku oraz instalacjami na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w miejscowości K..

W ocenie organu obszar oddziaływania spornej inwestycji ogranicza się wyłącznie do działki inwestowanej nr [...], w związku z czym skarżący J. P. i S. P., będący właścicielami działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestowaną nr [...], nie posiadają w sprawie przymiotu strony.

Stanowisko takie jest co najmniej przedwczesne.

W sprawie, co trafnie przyjęły organy, kwestią podstawową pozostawało ustalenie, czy skarżący powinni być stroną postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę.

Wniesiony przez skarżących wniosek o wznowienie dotyczył postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Krąg podmiotów mogących być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę określa art. 28 ust. 2 p.b., który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Prawo budowlane obszar oddziaływania obiektu definiuje jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.).

Jako, że przedmiotowy proces inwestycyjny prowadzony był już po dniu 19 września 2020 r. w sprawie przepis art. 3 pkt 20 p.b. stosowany był w brzmieniu obecnie obowiązującym, ustalonym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Oznacza to, że dla potrzeb określenia obszaru oddziaływania obiektu istotne były tylko te ograniczenia, które dotyczyły możliwość zabudowy terenu sąsiadującego z inwestycją.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zabudowy tego terenu.

Jak trafnie podkreślał to Wojewoda Lubelski przepis art. 3 pkt 20 prawa budowlanego nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20, to regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w inny sposób negatywnie oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Sam tytuł prawny do nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie oznacza więc jeszcze, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podmioty te muszą bowiem zostać ograniczone w zakresie realizacji prawa do nieruchomości, do której mają tytuł prawny, w wyniku przyjętych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym wymagań, o których mowa w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Zatem jeżeli jakikolwiek przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja nie ograniczy jego prawa do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością bądź korzystania z prawa własności. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy.

Stanowisko takie, co do jego zasady należy podzielić, z tym zastrzeżeniem, że obecnie ograniczenia, o których mowa w art. 3 pkt 20 p.b., muszą dotyczyć zabudowy, a nie jedynie zagospodarowania terenu położonego w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego.

Zatem, ocena w kontekście art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, czy określona nieruchomość usytuowana w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, znajduje się w jego obszarze oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego i z tego powodu jej właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę tego budynku, powinna polegać na analizie mogących wchodzić w grę przepisów, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zabudowie tej nieruchomości. Analizy tej powinien dokonać organ administracji mający załatwić sprawę, w której konieczne jest ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przede wszystkim będzie to organ administracji właściwy do załatwienia konkretnej sprawy dotyczącej pozwolenia na budowę lub – tak jak w rozpoznawanej sprawie - organ administracji właściwy do rozstrzygnięcia, czy zachodzi podstawa wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przedmiotem takiej analizy powinny być przede wszystkim te przepisy, które z uwagi na charakter projektowanego obiektu, mogą mieć zastosowanie. Organ administracji nie jest przy tym związany ani stanowiskiem projektanta, ani stron postępowania.

Z uwagi na charakter projektowanej zabudowy i przede wszystkim odległość, w jakiej miała ona być usytuowana od nieruchomości stanowiących własność skarżących, analizie powinny być poddane przede wszystkim przepisy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm. - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków" lub "r.w.t.b.u.").), które niewątpliwie należy zaliczyć do przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego.

W zaskarżonej decyzji przeanalizowano ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących, które mogą wynikać z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Podzielając w tym zakresie w całości ustalenia i oceny organu za zbyteczne należy uznać powielanie tej argumentacji. Wskazać należy jedynie, że z § 12 ust. 5 r.w.t.b.u. wynika, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

A contrario należy przyjąć zatem, że jeżeli inwestor nie korzysta w projekcie z możliwości zmniejszenia odległości, w jakiej będzie sytuowany budynek od granicy sąsiedniej działki, w sposób, o którym mowa w § 12 ust. 2-4 r.w.t.b.u., to tym samym co do zasady nie dochodzi do objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego.

Z taką zaś sytuacja mamy do czynienie w przedmiotowej sprawie.

Jak wynika z ustaleń organu oraz ze złożonego projektu budowlanego budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej zaprojektowana została w odległości od 4,0 m do 4,28 m od strony granicy działki skarżących nr [...] oraz działki nr [...]. Tym samym zachowany został, wynikający z § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t.b.u., wymóg sytuowania budynku w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowana został także, wymagana § 12 ust. 5 r.w.t.b.u., odległość do sytuowania schodów zewnętrznych.

Powyższe wskazuje, że odległości planowanego obiektu od granic działek sąsiednich są zgodne z warunkami technicznymi, co oznacza, że ewentualne ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących nie mogą wynikać z § 12 rozporządzenia rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków.

Wprawdzie do projektu budowlanego nie załączono analiz i diagramów obrazujących możliwości przesłaniania budynków sąsiednich przez obiekt projektowany, o której mowa w § 13 r.w.t.b.u., to jednak porównanie wysokości ściany budynku projektowanego od strony działki nr [...], która wynosi 6,09 m do odległości między tymi budynkami (9,56 m) sprawia, że oczywistym jest, że wysokość przesłaniania wynosząca w skrajnym przypadku 6,09 m będzie mniejsza niż odległość pomiędzy budynkami, tj. 9,56 m. Za prawidłowe więc uznać należy stwierdzenie organu co do tego, że wobec powyższego budynek skarżących nie znajduje się w zasięgu zacienienia projektowanego budynku, ani też z uwagi na wzajemne usytuowanie nie ma wpływu na jego nasłonecznienie.

W ocenie Sądu jednakże organ odwoławczy nie dokonał analizy możliwości ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących wynikających z wymagań ochrony przeciwpożarowej, w tym tych, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Jest to uchybienie bardzo istotne albowiem jak wskazuje się w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tego rodzaju przypadkach należy przeanalizować ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiednich, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

W tym kontekście przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 867/21, w którym wskazano, że w ocenie NSA przede wszystkim należało przeanalizować ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie, nieruchomości skarżących, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tabeli zamieszczonej w § 271 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że najmniejsza dopuszczalna odległość pomiędzy budynkami z zewnętrznymi ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego powinna wynosić 8 m. Z kolejnych ustępów powołanego § 271 wynika, że ta minimalna odległość pomiędzy budynkami może być zwiększona nawet do 24 m w zależności od takich czynników, jak powierzchnia ściany zewnętrznej o klasie odporności ogniowej (E) oraz posiadanie przez jeden z sąsiadujących budynków ściany lub przekrycia rozprzestrzeniających ogień. Na podstawie § 271 ust. 2 podstawowa odległość 8 m może być zwiększona o 50%, czyli do 12 m, ta z kolei odległość może być zwiększona o 50%, czyli do 18 m na podstawie § 271 ust. 4 powołanego rozporządzenia lub o 100%, czyli do 24 m na podstawie § 271 ust. 5 powołanego rozporządzenia. W związku z tym zauważyć należy, że z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę z 31 grudnia 2019 r. wynika, iż dotyczył on inwestycji polegającej na budowie łącznie 9 domów jednorodzinnych i podzielonej na dwa etapy obejmujące w pierwszym etapie budynki od 1 do 4, a w drugim od 5 do 9. Do wskazanego wniosku o pozwolenie na budowę został dołączony projekt zagospodarowania działki obejmujący wszystkie budynki. Takie działanie jest zgodne z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, jednakże w takim przypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Oznacza to, że wydana w rozpoznawanej sprawie przez Starostę Lubelskiego decyzja z 24 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu uczestniczce postępowania pozwolenia na budowę czterech budynków jednorodzinnych oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki numerami od 1 do 4, zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzała projekt zagospodarowania działki obejmujący wszystkie dziewięć budynków. W związku z tym określenie obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego powinno uwzględniać wszystkie dziewięć budynków, a nie tylko te, na które udzielono pozwolenia na budowę decyzją Starosty L. z 24 lutego 2020 r. Mając to na uwadze wskazać należy, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że najbliższe projektowane budynki w stosunku do granicy działki nr [...] znajdują się w odległości 9,80, 9,77 i 9,64 m od tej granicy (budynki oznaczone odpowiednio numerami 9, 8 i 7 w projekcie zagospodarowania działki). To oznacza, że z uwzględnieniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na działce nr [...] mogą obowiązywać ograniczenia w jej zabudowie w pasie znajdującym się w odległości pomiędzy 13,80 i 24 m od budynku nr [...],[...] i [...] m od budynku nr [...], wynikające jedynie ze sposobu zabudowy działki nr [...]. Jeżeli chodzi o działkę nr [...] to z projektu zagospodarowania działki wynika, że pomiędzy tą działką, a działką nr [...] znajduje się działka nr [...] przeznaczona na drogę. Z porównania wskazanych w tym projekcie odległości budynku nr [...] od granicy działki drogowej (7,50 m) oraz od granicy następnej po działce nr [...] działki nr [...] (12,02 m) wynika, że działka drogowa ma 4,52 m szerokości. W związku z tym można przyjąć, że budynki nr [...] znajdują się od granicy działki nr [...] w odległości odpowiednio 13,98 m i 13,30 m. Oznacza, że z uwzględnieniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na działce nr [...] mogą obowiązywać ograniczenia w jej zabudowie w pasie znajdującym się w odległości pomiędzy 17,98 i 24 m od budynku nr [...],[...] i [...] m od budynku nr [...], wynikające jedynie ze sposobu zabudowy działki nr [...]. Można też przyjąć, że wskazany na działce nr [...] pas możliwych ograniczeń w zabudowie, wynikających wyłącznie ze sposobu zabudowy działki nr [...], może być poszerzony w stronę granicy z działką drogową, jeżeli uwzględni się § 12 ust. 10 powołanego rozporządzenia, w którym stanowi się, że zachowanie m.in. odległości wynikającej z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Zaznaczyć przy tym należy, że wspomniane wyżej ograniczenia polegać mogą na tym, że wskazane pasy będą mogły być zabudowane budynkami, ale o odpowiednich parametrach ochrony przeciwpożarowej. Budynek o wyższych parametrach ochrony przeciwpożarowej będzie można zbudować nawet w odległości 4 m od granicy lub 3, gdy będzie on zwrócony w stronę granicy ścianą bez drzwi i okien. Jednakże budynek o niższych parametrach ochrony przeciwpożarowej trzeba będzie odsunąć od granicy na większą odległość tak, aby zachować ewentualnie wymaganą w przypadku najniższych takich parametrów odległość 24 m pomiędzy budynkami na działce nr [...] i działkach skarżących. W tym miejscu należy podkreślić, że ustawodawca w definicji obszaru oddziaływania mówi ogólnie o ograniczeniach w zagospodarowaniu, w tym w zabudowie terenu. Ograniczenia te mogą więc polegać na tym, że działkę sąsiednią można co prawda zabudować, ale z uwagi na istnienie innego budynku zabudowę tę należy dostosować do specjalnych wymogów wynikających z przepisów – wymogów, których by nie było, gdyby nie to, że w sąsiedztwie istnieje inny budynek.

W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny wytknął tak sądowi, jak i organom, że w sprawie nie przeprowadzono jednak analizy żadnych takich przepisów, mimo tego, że okoliczności sprawy wskazują na możliwość wystąpienia ograniczeń w zabudowie związanych z wymogiem zachowaniem odpowiedniej odległości między budynkami z uwagi na ochronę przeciwpożarową. Jak podkreślano podobnie postąpił organ administracji drugiej instancji, który w uzasadnieniu swojej decyzji nie przeprowadził analizy żadnych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z których z uwagi na wyżej wskazane okoliczności sprawy mogą wystąpić ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących. Istotne jest zwłaszcza to, że z uzasadnień tych decyzji wynika, iż organy administracji nie dokonały żadnych ustaleń odnoszących się do parametrów związanych z ochroną przeciwpożarową projektowanych budynków. Uniemożliwia to stanowcze wykluczenie przez sąd administracyjny możliwości wystąpienia ograniczeń w zabudowie nieruchomości skarżących na podstawie § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawarta w projekcie budowlanym ogranicza się do lakonicznego stwierdzenia o treści "obszar oddziaływania obiektów obejmuje działkę Inwestora 45 (§ 12 ust. 1 warunków technicznych)" i również ani nie zawiera analizy żadnych przepisów, ani ustaleń umożliwiających wykluczenie możliwości zaistnienia ograniczeń w zabudowie nieruchomości sąsiednich na podstawie powołanego § 271.

Powyższe oceny i uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego odnieść należy także do realiów niniejszej sprawie albowiem w sprawie tej organ odwoławczy również nie dokonał żadnej analizy możliwości ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących wynikających z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Wprawdzie odległość między projektowanym obiektem budowlanym a domem skarżących wynosi 9,56 m, co sprawia, że będzie zachowana podstawowa odległość 8 m, o której mowa w tabeli z § 271 ust. 1 r.w.t.b.u. w odniesieniu do budynków kategorii ZL, jednakże jak trafnie wywodził to Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie kolejnych ustępów § 172 r.w.t.b.u., tj. ust. 2, 4 i 5, odległość ta może zostać zwiększona odpowiednio do 12, 18 i 24 m.

W takiej zaś sytuacji projektowana odległość między obiektem budowlanym a domem skarżących wynosząca 9,56 m będzie zbyt mała, by nie doszło do ewentualnego ograniczenia w zabudowie działki skrzących. Jak wskazywał to Naczelny Sąd Administracyjny w takim przypadku budynek o niższych parametrach ochrony przeciwpożarowej trzeba będzie odsunąć od granicy na większą odległość tak, aby zachować ewentualnie wymaganą w przypadku najniższych takich parametrów odległość 24 m pomiędzy budynkami na działce inwestowanej i działkach skarżących. Ograniczenia w zabudowie terenu mogą więc polegać na tym, że działkę sąsiednią można co prawda zabudować, ale z uwagi na istnienie innego budynku zabudowę tę należy dostosować do specjalnych wymogów wynikających z przepisów – wymogów, których by nie było, gdyby nie to, że w sąsiedztwie istnieje inny budynek.

W tym miejscu podkreślić należy, że przywoływany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 867/21, wydany został w sytuacji analogicznej do istniejącej w niniejszej sprawie, gdzie projektowana zabudowa sąsiaduje z działką już zabudowaną jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym.

Powyższe oznacza, że wynikająca z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków możliwość ograniczenia w zabudowie nieruchomości sąsiedniej dotyczy także nieruchomości już zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Konstatację taką należy uznać za słuszną z tego powodu, że fakt istnienia na działce budynku mieszkalnego nie wyłącza sam w sobie możliwości pobudowania na nieruchomości nowego obiektu budowlanego. Po drugie zaś zawsze możliwa jest także nadbudowa lub rozbudowa już istniejącego na działce budynku mieszkalnego. Takie procesy inwestycyjne stanowią również budowę w rozumieniu prawa budowlanego (art. 3 pkt 6 p.b.).

Reasumując należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie dokonał analizy możliwości ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących wynikających z wymagań ochrony przeciwpożarowej, w tym tych, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

Powyższe miało zaś podstawowe znaczenie dla ustalenia, czy skarżący powinni być stroną postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę.

Organ odwoławczy zaniechał zatem należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia okoliczności związanych z ustaleniem czy projektowana inwestycja wiązała się z ograniczeniami w zabudowie nieruchomości skarżących, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które warunkowały możność przyjęcia, że skarżący powinni być stroną postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę, co sprawia, że kwalifikować należy je jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W sprawie organ dopuścił się również naruszenia prawa materialnego nie stosując w ogóle § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków. Naruszenie prawa materialnego miało tu charakter wtórny albowiem było konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które przesądzały o możliwości uznania skarżących za stronę, co sprawia, że kwalifikować należy je jako mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Jako, że uchybień takich dopuściły się organy obu instancji, oprócz zaskarżonej decyzji, uchylono także decyzję organu pierwszej instancji (art. 135 p.p.s.a.).

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.).

W ponowionym postępowaniu organy powinny dokonać analizy możliwości ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących wynikających z wymagań ochrony przeciwpożarowej, w tym tych, które mogą wynikać z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków.

W zależności od tych ustaleń organy ocenią następnie, czy skarżącym przysługuje przymiot strony w postępowaniu.

Organy rozpatrzą następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uwzględnią przy rozstrzyganiu sprawy wszystkie przeprowadzone dowody, dbając o to, by dokonane ustalenia faktyczne wynikały z przeprowadzonych w postępowaniu środków dowodowych. Sporządzając uzasadnienie decyzji organy zadbają o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty 200 zł, na którą składał się wpis od skargi (k.32 i 34 akt sądowych).