Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 973/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.256 ust.1,art.166, art.169 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 776
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2018 r. sprawy ze skargi E. GmbH z siedzibą w R., Niemcy na postanowienie Urzędu Patentowego RP nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony na terytorium RP międzynarodowego znaku towarowego [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r., Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. z siedzibą w P. o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "P." o numerze [...] udzielonej na rzecz P. GmbH z siedzibą w R., Niemcy (dalej "Skarżąca"), oraz sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "P." o numerze [...] udzielonego na rzecz P. S.A. z siedzibą w P., wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez P. GmbH z siedzibą w R., Niemcy, na podstawie art. 97 §1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "kpa") w związku z art. 256 ust 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776) zawiesił postępowanie w przedmiotowych sprawach do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego "P." o numerze [...].

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie sprawy: w dniu [...] marca 2016 r., do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw P. GmbH z siedzibą w R., Niemcy, wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "P." o numerze [...] na rzecz P. S.A. z siedzibą w P. Powyższy znak został przeznaczony do oznaczania towarów i usług ujętych w klasach 6, 7, 9,12,16, 20, 22, 37, 41 i 42. Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej "p.w.p."). Wnoszący sprzeciw podniósł, że sporny znak jest łudząco podobny do należących do niego słowno-graficznych znaków towarowych "P." o numerze [...] oraz "P." o numerze [...]. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że używanie spornego znaku prowadzi do powstania ryzyka wprowadzenia nabywców w błąd. Podniósł, że znaki "P." i "P." są łudząco podobne na płaszczyźnie fonetycznej, wizualnej i koncepcyjnej.

W odpowiedzi na powyższe, P. S.A. z siedzibą w P. stwierdził, że sprzeciw jest bezzasadny.

Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

W dniu [...] września 2016 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek P. S.A. z siedzibą w P. o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "P." o numerze [...] w odniesieniu do wszystkich towarów i usług ujętych w klasach: 6, 7, 9, 12, 16, 20 i 37, z powodu nieużywania tego znaku. Powyższy znak został zarejestrowany na rzecz P. GmbH z siedzibą w R., Niemcy. Jako podstawę prawną swojego żądania P. S.A. z siedzibą w P. wskazała art. 152(15) w związku z art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 171 p.w.p. Podniosła ponadto, że uprawniony do znaku towarowego "P.", nie używa tego znaku na terenie Polski w sposób rzeczywisty dla towarów i usług objętych rejestracją.

Na rozprawie w dniu [...] września 2017 r., P. GmbH wniósł o oddalenie powyższego wniosku. Kolegium Orzekające postanowiło na podstawie art. 166 p.w.p. rozpoznać na jednej rozprawie sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "P." o numerze [...] (Sp. [...]) oraz wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego "P." o numerze [...] (Sp. [...]). P. S.A. wskazała, że w dniu [...] marca 2017 r. złożyła w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego "P." o numerze [...].

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2018 r. P. GmbH wskazał, że postępowanie dotyczące wygaszenia prawa z rejestracji znaku "P." [...] nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania, ponieważ datą stwierdzenia wygaśnięcia prawa z rejestracji tego znaku może być tylko data złożenia wniosku, czyli [...] marca 2017 r. P. S.A. stwierdziła, że wystąpi do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku "P." [...] z datą wcześniejszą niż [...] marca 2017 r.

W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - poprzez zawieszenie niniejszego postępowania i przyjęcie, iż pomiędzy rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w sprawie o unieważnienie znaku towarowego P. [...] i rozstrzygnięciem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku [...] wniesionego do EUIPO występuje bezpośrednia zależność;

2) naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. - poprzez brak wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, które mają istotne znaczenie dla oceny istnienia związku pomiędzy rozpatrzeniem i wydaniem decyzji w sprawie o unieważnienie znaku towarowego P. [...] a uprzednim rozstrzygnięciem w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku P. [...] wniesionego do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, uzasadniającego zawieszenie sprawy, poprzez brak ustalenia zakresu wniosku P. S.A. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego P. [...], w szczególności brak ustalenia wnioskowanej daty, z jaką znak P. [...] miałby zostać wygaszony, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż wydanie decyzji w sprawie o unieważnienie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku o wygaszenie znaku P. przez [...].

Ponadto Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2018 r. i orzeczenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W ocenie Skarżącej organ błędnie przyjął, iż wydanie decyzji w sprawie o unieważnienie znaku towarowego P. zależy od rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie wygaszenia znaku towarowego P.. Skarżąca argumentowała także, iż na skutek postępowania toczącego się w EUIPO, znak towarowy P. [...] może przestać wywoływać skutki prawne najwcześniej z datą [...] marca 2015 r. Oznacza to, iż bez względu na wynik postępowania przed EUIPO znak towarowy P. [...] był ważny i wywoływał skutki prawne w dacie zgłoszenia do rejestracji w UPRP znaku towarowego [...], tj. dnia [...] lipca 2014r. i takim pozostanie, nawet po negatywnej dla skarżącego decyzji EUIPO.

Dodatkowo Skarżąca wskazała, iż Urząd Patentowy nie zbadał także zakresu wniosku o stwierdzenie wygaszenia znaku towarowego P. [...] złożonego do EUIPO, tj. czy wniosek ten obejmuje towary tożsame lub podobne do tych objętych sprzeciwem. Nierozpoznanie sprawy o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego P. [...] przez EUIPO nie wyklucza bowiem zdaniem Skarżącej rozpoznania niniejszej sprawy o unieważnienie znaku towarowego P., którego przestanki są badane na datę 1 lipca 2014 r. Skarżąca argumentowała, iż jakakolwiek decyzja wydana przez EUIPO, będzie miała skutek na datę późniejszą, a zatem pozostanie bez wpływu na toczące się przed Urzędem Patentowym postępowanie.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Urząd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie zachodzi bezpośrednia zależność pomiędzy toczącym się przed EUIPO postępowaniem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego "P." [...], a toczącym się przed Urzędem Patentowym RP postępowaniem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "P." [...]. W ocenie Urzędu Patentowego przepis art.166 p.w.p, wyłącza możliwość unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy ze względu na podobieństwo do nieużywanego znaku towarowego, bez względu na to z jaką datą stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na wcześniejszy znak towarowy. Jedynym warunkiem wskazanym w powyższym przepisie jest bowiem stwierdzenie, że znak wcześniejszy nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., czyli że nie był on używany w sposób rzeczywisty w obrocie dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego.

Organ podkreślił, iż art. 166 p.w.p. nie przewiduje, że do jego zastosowania konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia znaku przeciwstawionego z datą wcześniejszą niż data zgłoszenia znaku, który jest przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa ochronnego. W powyższym przepisie ustawodawca nie wskazał takiego warunku. Zgodnie z tym przepisem już sama okoliczność nieużywania znaku wcześniejszego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowi w ocenie organu wystarczającą przesłankę, która wyklucza unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości poddając kontroli decyzje lub postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz czy przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję lub postanowienie. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Analizując zaskarżone postanowienie z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów uznać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie dokonanie przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa. Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (tak w orzeczeniu z 19 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1874/97, z 30 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1982/00, z 21 września 2001 r. sygn. akt I SA 2314/00, z [...] lipca 2003 r. sygn. [...]). W orzeczeniu sygn. akt II SA 427/02 z 17 lipca 2003 r. NSA podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe (wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 11/06).

Zdaniem Sądu, zarzut Skarżącego, iż pomiędzy sprawami nie występuje bezpośrednia zależność określona w art. 97 § 1 pkt 4 kpa jest chybiony. Skarżący tłumaczy, iż znak towarowy "P." [...] został zgłoszony w dniu [...] lipca 2014 r., zaś najwcześniejsza możliwa data, z jaką możliwe jest ewentualne stwierdzenie przez EUIPO wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku "P." [...] to [...] marca 2015 r. Zdaniem Skarżącej powyższe okoliczności oznaczają, że bez względu na wynik postępowania przed EUIPO znak towarowy "P." [...] był ważny i wywoływał skutki prawne w dacie zgłoszenia do rejestracji w UPRP znaku towarowego "P." [...], tj. dnia [...] lipca 2014 r. i takim pozostanie, nawet po negatywnej dla skarżącego decyzji EUIPO. Skarżąca stwierdziła, że jakakolwiek decyzja wydana przez EUIPO będzie miała skutek na datę późniejszą niż [...] lipca 2014 r., a zatem pozostanie bez wpływu na toczące się przed Urzędem Patentowym postępowanie. Należy jednak zwrócić uwagę na zapis art. 166 p.w.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, zarzut nieużywania znaku towarowego może zostać podniesiony tylko łącznie z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, a zarzut ten podlega łącznemu rozpoznaniu wraz z wnioskiem o unieważnienie.

W niniejszej sprawie P. GmbH przeciwstawił znakowi spornemu "P." m.in. wcześniejszy znak towarowy "P." o numerze [...], Jedynym organem władnym stwierdzić wygaśnięcie prawa z rejestracji powyższego znaku jest Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że bez rozpoznania przez EUIPO wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia rejestracji ww. znaku towarowego [...] Kolegium Orzekające nie może rozstrzygnąć sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "P." o numerze [...].

Sąd podziela argumentację organu, iż art. 166 p.w.p. nie przewiduje, że do jego zastosowania konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia znaku przeciwstawionego z datą wcześniejszą niż data zgłoszenia znaku, który jest przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa ochronnego. W powyższym przepisie ustawodawca nie wskazał takiego warunku. Zgodnie z tym przepisem już sama okoliczność nieużywania znaku wcześniejszego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. stanowi wystarczającą przesłankę, która wyklucza unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy.

Znak, który nie był używany w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, nie może bowiem stanowić skutecznego przeciwstawienia dla późniejszego znaku towarowego. Regulacja przewidziana w art. 166 p.w.p. ma na celu uniknięcie sytuacji, w której zarejestrowany, ale nieużywany w sposób rzeczywisty w obrocie przez wiele lat znak towarowy stanowi przeszkodę dla utrzymania ochrony innego znaku. Rację ma organ, iż w przeciwnym przypadku podmiot posiadający prawo ochronne na znak towarowy pomimo zaniechania używania znaku mógłby przez bardzo długi okres uniemożliwiać innym podmiotom uzyskanie rejestracji na znak towarowy, który w jego ocenie jest podobny.

Wątpliwości Skarżącej dotyczące nie zbadania przez organ zakresu wniosku o stwierdzenie wygaszenia znaku towarowego P. [...] nie mogą zostać rozstrzygnięte przez sąd administracyjny bowiem zagadnienia te będą przedmiotem analizy merytorycznej Kolegium Orzekającego przy wydaniu decyzji.

Sąd nie znajduje także uzasadnienia dla zarzutów dotyczących naruszeń prawa procesowego. Organ przeprowadził szczegółową analizę okoliczności faktycznych i uzasadnił w sposób wyczerpujący swoje stanowisko.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i dlatego też na zasadzie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.