Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 752/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, § 3, art. 47 §1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. i M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącym E. B. i M. B. uiszczony solidarnie wpis od skargi w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 2 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Rzeszowie wpłynęła skarga E. B. i M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia B. i R. B. pozwolenia na budowę ściany oporowej z ogrodzeniem na działce nr ewid. 1559/9 położonej w K. przy ul. [...].

Z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 i 6 sierpnia 2013 r., wezwano E. B. i M. B. (każdego z osobna) do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) oraz do nadesłania dwóch egzemplarzy odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych.

W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej oraz że nieusunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia, skutkować będzie jej odrzuceniem.

Do wezwania dołączono także pouczenie, że uiszczenie wpisu i uzupełnienie braków przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z tego obowiązku.

Wezwanie zostało doręczone ze skutkiem prawnym zarówno E. B. jak

i M. B. w dniu 8 sierpnia 2013 r., przy zachowaniu rygorów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.").

W dniu 13 sierpnia 2013 r. skarżący uiścili stosowny wpis sądowy od skargi oraz nadesłali dwa egzemplarze pisma stanowiącego wydruk komputerowy skargi. Pisma te nie zostały podpisane. Widnieje na nich odręcznie sporządzona adnotacja "za zgodność z oryginałem" oraz nieczytelna parafa.

Wobec nieprawidłowego wykonania wezwania Sądu, skarżący zostali ponownie wezwani do nadesłania dwóch egzemplarzy odpisów skargi. W wezwaniu zawarto pouczenie co może być odpisem pisma i w jaki sposób należy go uwierzytelnić oraz wskazano, że nieusunięcie powyższych braków formalnych

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi.

Wezwania zostały doręczone skarżącym ze skutkiem prawnym w dniu 5 września 2013 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie w dniu 12 września 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.

Stosownie do treści art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma wnoszonego do sądu administracyjnego, (w tym wypadku) skargi, należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, przy czym odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2).

Natomiast art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zawiera wskazanie, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy Sąd zauważa, że przesłane w dniu 13 sierpnia 2013 r. dwa egzemplarze pisma z dnia 15 sierpnia 2013 r. nie stanowią odpisów skargi. Oznacza to, że skarżący pomimo prawidłowego (dwukrotnego) wezwania do usunięcia braków skargi i prawidłowego wskazania o uzupełnienie jakich braków się ich wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tych czynności nie wykonali wezwania Sądu i nie nadesłali żądanych odpisów skargi.

Wyjaśnić należy, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, zgodny z oryginałem. Może być to kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Sąd podziela pogląd zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.11.2004r., sygn. FSK 1214/2004, że odpis pisma może być sporządzony dowolną techniką, powinien jednak oddawać pełną treść tego pisma i być poświadczony przez składającego pismo za zgodność z oryginałem – (publ. system informacji prawniczej – LexPolonica nr 408516). Nie wypełnienie powyższego wymogu formalnego powoduje, że przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przypadku pisma stanowiącego m.in. skargę nieuzupełnienie braków

w odpowiedzi na wezwanie we wskazanym siedmiodniowym terminie spowoduje odrzucenie tego środka zaskarżenia.

Zauważyć należy, że technika sporządzenia odpisu ma drugorzędne znaczenie, istotne jest, by odpis był treściowo zgodny z oryginałem i poświadczony za zgodność przez upoważnioną do tego osobę (por. postanowienie NSA z 18 stycznia 2011 r., II OZ 1348/2010, LexPolonica nr 2593792). Tut. Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 sierpnia 1998 r. (III CZ 107/98, LexPolonica nr 333818, OSNC 1999, nr 3, poz. 52), że odpisy pism procesowych (w tym wypadku skargi) w postaci ich kopii (kserokopii) muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Za takowe poświadczenie czy uwierzytelnienie nie może zostać uznane odręczne wykonanie na odpisie pisma zapisku "za zgodność z oryginałem"

i opatrzenie go tzw. parafą. Powyższe nie pozwala bowiem Sądowi na identyfikację osoby składającej podpis. Jak wskazano w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 8.08.2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2446/11 (publ. baza orzeczeń www.cbois.nsa.gov.pl) "(...) doniosłość i waga podpisu jest istotna. Świadczy on nie tylko o woli danej osoby dokonania określonej czynności wyrażonej z piśmie, czy wyrażenia stanu wiedzy, ale pozwala także na jej identyfikację, stanowiąc gwarancję autentyczności i tożsamości osoby składającej podpis z jego treścią. Podpisem jest bowiem znak ręczny określonej osoby fizycznej, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującej oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań pisma. Podpis nie musi być czytelny, obejmować imienia i nazwiska, powinien jednak pozwalać na ustalenie osoby, od której pochodzi. Wymogu tego nie spełnia tzw. parafa, stanowiąca określony znak graficzny nie będący słowem pisanym. Treść takiego znaku nie pozwala bowiem na ustalenie osoby, która go nakreśliła (...)". Tym bardziej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, gdy uczyniona na odpisach parafa różni się od podpisów skarżących widniejących na złożonej do Sądu skardze.

Reasumując Sąd stwierdza, że skarżący mimo prawidłowego (czytelnego

i jednoznacznego) wskazania o uzupełnienie jakich braków się ich wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie dokonania tej czynności, nie wykonali wezwania Sądu tj. nie nadesłał żądanych 2 egzemplarzy odpisów skargi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.