Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1139/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.43 ust.1 pkt 9
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art.27 ust.1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia NSA, Arkadiusz Cudak, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 129/11 w sprawie ze skargi A. – M. Spółka z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 29 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. – M. Spółka z o. o. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 5 kwietnia 2011 r., I SA/Rz 129/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi A. Spółka z o.o., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 29 października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług.

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, we wniosku o udzielenie interpretacji spółka wskazała, że jest właścicielem nieruchomości gruntowej, na którą składają się działki gruntowe o stosownych numerach, które wniesione zostały jako aport do spółki. W obecnej chwili trwają prace nad opracowywaniem planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu i nie ma możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie faktycznym spółka zadała pytanie, czy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", zwolnione jest z podatku VAT wniesienie aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, celem pokrycia udziałów w spółce, gruntów niezabudowanych innych niż tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę, w sytuacji kiedy zapisy w ewidencji gruntów i budynków określają te tereny jako użytki gruntowe zaliczane do grupy użytków rolnych, w tym użytki orne, pastwiska, sady i jednocześnie dla tego terenu brak jest ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazuje przeznaczenie tych terenów jako obszar rozwoju aktywności gospodarczej?

Skarżąca wyraziła własne stanowisko w sprawie, zgodnie z którym powyższa dostawa podlega zwolnieniu od podatku, gdyż dla opisanych terenów brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zgodnie z ewidencją gruntów są to grunty sklasyfikowane jako użytki rolne. W uzasadnieniu spółka powołała stosowne przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej: "ustawa o planowaniu przestrzennym" argumentując jednocześnie, że dopiero uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowić może podstawę do określenia terenu jako przeznaczonego pod zabudowę. Skoro zatem posiadanej przez spółkę nieruchomości nie można uznać za teren budowlany czy przeznaczony pod zabudowę, dostawa tej nieruchomości spełnia warunki zwolnienia podatkowego z art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Minister Finansów nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy i w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji podniósł, że w sytuacji, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją sporządzoną na podstawie ustawy o planowaniu przestrzennym. Wskazując na treść art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 pkt 5 oraz art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym organ stwierdził, że tego rodzaju dokument stanowi uchwalane przez radę gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast ewidencja gruntów i budynków, stanowi jedynie urzędowy zbiór informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.

Według organu zatem o przeznaczeniu danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w sytuacji, gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, decydujące znaczenie mają nie same zapisy w ewidencji gruntów, a przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W stanie faktycznym sprawy rozstrzygającą w kwestii przeznaczenia przedmiotowego terenu będzie więc Uchwała Rady Miasta K. z 29 marca 2010 r. Nr [...], podjęta w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., zatytułowana: "Obszary rozwoju aktywności gospodarczej (U2)." Według studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, działki o których mowa we wniosku, zostały przeznaczone pod budowę obiektów produkcyjnych, handlowych oraz usługowych. W konsekwencji więc aport przedmiotowych działek nie będzie korzystał ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany przedmiotowej interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 4 ust 1 i 2 oraz art. 9 ust 5 ustawy o planowaniu przestrzennym. Powołując się na wybrane orzecznictwo NSA skarżący podkreślił, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest jedynie aktem wewnętrznie obowiązującym organy gminy, a nie jest aktem prawa o mocy powszechnie obowiązującej, a tym samym nie można na jego podstawie przesądzać o budowlanym przeznaczeniu przedmiotowego terenu. W sytuacji, gdy niemożliwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy należy raczej posługiwać się zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, która zgodnie z ustawą z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 140 poz. 2027), dalej: "p.g.k.", stanowi podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiarów podatków i świadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd wskazał na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 17 stycznia 2011 r., I FPS 8/10 w której jednoznacznie stwierdzono, że w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Sąd pierwszej instancji podzielił powyższy pogląd i przytoczył obszerne fragmenty uzasadnienia powyższej uchwały.

W skardze kasacyjnej Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że o zwolnieniu z podatku od towarów i usług terenów innych niż budowlane lub przeznaczone pod zabudowę decydują dane wynikające z ewidencji gruntów.

W związku z tak sformułowanym zarzutem organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Minister Finansów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podtrzymał prezentowaną w toku postępowania argumentację, która opiera się na twierdzeniu, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu, jak również nie wydania decyzji o warunkach zabudowy, o charakterze i przeznaczeniu danego gruntu decydować będzie uchwalone przez radę gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Stanowiska organu nie można podzielić.

Sporna kwestia była przedmiotem rozważań podjętych przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 17 stycznia 2011 r., I FPS 8/10 (tekst uchwały dostępny w internetowej bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), na której Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, będąc związanym treścią uchwały na zasadzie wyrażonej w art. 269 § 1 p.p.s.a. w pełni akceptuje zawarty w uchwale pogląd, co z kolei przesądza o prawidłowości zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska.

W obszernym uzasadnieniu powołanej uchwały NSA wskazał m.in. na brzmienie art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. NSA stwierdził, że powołany przepis nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, jak również winny być brane pod uwagę przy wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, normującego kwestię zwolnień od opodatkowania.

Odnosząc się z kolei do treści art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wypowiedzi przedstawicieli doktryny NSA uznał, że skoro studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, to należy je potraktować jako akt kierownictwa wewnętrznego. Nienormatywność studium powoduje zatem, że jego postanowienia nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu administracji publicznej. W konsekwencji NSA przyjął w tezie powołanej uchwały, że w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 p.g.k. w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Ponieważ jak zostało wyżej powiedziane Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę w całości podziela pogląd zawarty w cytowanej uchwale, za niezasadny należało uznać podniesiony przez organ interpretacyjny zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. W rezultacie skarga kasacyjna podlegała oddaleniu stosownie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy.