Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 93/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art 7 art 77 art 107
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2010 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że wymienione w pkt I decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w N. (obecnie w N. ) wpłynął wniosek strony o przyznanie na 2010 r. jednolitej płatności obszarowej (JPO).

Wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru położonego na działkach ewidencyjnych znajdujących się w powiecie n., gminie M., obrębie ewid. D. nr [...] oraz M. nr [...]. Strona łącznie zadeklarowała 7,06 ha do płatności JPO, w ramach działek ewid. nr 52 (dz. rolna F o pow. 2,62 ha), 96 (l - 0,12 ha), 120 (H - 0,13 ha), 1712 (A - 1,40 ha), 90/1 (G - 2,57 ha), 328/1 (B - 0,07 ha), 329/2 (B -0,04 ha), 330/3 (B - 0,03 ha), 330/4 (B - 0,05 ha), 328/1 (B - 0,07 ha), 331/9 (J - 0,03 ha). W korekcie wniosku złożonej w dniu 24 sierpnia 2010 r. (w reakcji na wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia 10 sierpnia 2010 r.), działka ewid. nr 90/1 została podzielona na działki rolne G o pow. 1,58 ha, K - 0,49 ha, L - 0,20 ha (łączną pow. zadeklarowaną zmniejszono z 2,57 ha do 2,27 ha). Ponadto działkę nr 331/9 organ pierwszej instancji zakwalifikował ostatecznie jako część działki rolnej B - dzięki czemu ostatecznie osiągnęła ona powierzchnię 0,22 ha.

Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony zostało zakończone decyzją Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia 24 listopada 2010 r. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do w/w płatności oszacowano na poziomie 6,73 ha, co oznaczało przyznanie i wypłacenie kwoty 3445,62 zł. Zawyżenia pow. uprawnionej stwierdzono odnośnie działek rolnych B (pow. uprawnioną ustalono na poz. 0,10 ha), J (0,00 ha) oraz działki 90/1 (1,58 ha).

Po wydaniu i doręczeniu stronie wspomnianej decyzji ustalono, że powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano nieprawidłowo. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w rozstrzygnięcia zostało zakończone decyzją Dyrektora OR ARiMR nr [...] z dnia 24 sierpnia 2012 r., na mocy której decyzja organu pierwszej instancji została usunięta z obrotu prawnego. Przyczyną tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że w decyzji pierwotnej odnośnie do przynajmniej części działek ewidencyjnych strony nie uwzględniono wyliczonego dla tych działek tzw. maksymalnego kwalifikowanego obszaru (tj. areału faktycznie uprawnionego do płatności w ramach tych działek, wyliczonego głównie w oparciu o zdjęcia lotnicze).

W wyniku wniesionego przez wnioskodawcę odwołania decyzją nr [...] z dnia 31 października 2012 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję nr [...]

Efektem ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji, była decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] wydana w dniu 6 listopada 2012 r. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano na poziomie 6,08 ha (JPO). Konsekwencją tego było przyznanie płatności w pomniejszeniu, w łącznej kwocie 2349,54 zł. Zawyżenia pow. uprawnionej stwierdzono odnośnie działek rolnych B (pow. uprawnioną ustalono na poz. 0,18 ha), J (0,00 ha), G (0,99 ha), H (0,10 ha), l (0,10 ha).

Niemniej jednak Dyrektor OR ARiMR na mocy decyzji nr [...] z dnia 30 stycznia 2013 r. uchylił w wyniku złożonego odwołania decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niewystarczająco wnikliwe ustalenie powierzchni uprawnionych do wsparcia w ramach poszczególnych działek rolnych.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ pierwszej instancji decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia 3 lipca 2013 r. łączną powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano na poziomie 6,11 ha (JPO). Konsekwencją tego było przyznanie płatności w pomniejszeniu, w łącznej kwocie 2400,12 zł. Zawyżenia powierzchni uprawnionej stwierdzono odnośnie działek rolnych B (pow. uprawnioną ustalono na poz. 0,18 ha), F (2,60 ha), J (0,00 ha), G (1,03 ha), H (0,10 ha), l (0,10 ha).

W wyniku wniesionego przez stronę kolejnego odwołania Dyrektor OR ARiMR na mocy decyzji nr [...] z dnia 7 października 2013 r. uchylił decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było po raz kolejny stwierdzenie niewystarczająco wnikliwego ustalenia powierzchni uprawnionych do wsparcia w ramach poszczególnych działek rolnych.

Efektem ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji, była decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [....] wydana w dniu 12 grudnia 2013 r. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności oszacowano na poziomie 6,13 ha (JPO). Konsekwencją tego było przyznanie płatności w pomniejszeniu. Zawyżenia powierzchni uprawnionej stwierdzono odnośnie działek rolnych B (pow. uprawnioną ustalono na póz. 0,20 ha), F (2,60 ha), J (0,00 ha), G (1,03 ha), H (0.11 ha), l (0,10 ha).

Postępowanie odwoławcze od tej decyzji zostało zakończone decyzją Dyrektora OR ARiMR nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało uchylone a sprawa przekazana temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie w dniu 14 lutego 2014 r. (w ramach postępowania odwoławczego) od reprezentanta strony informacji, że oczyszczanie działki ewidencyjnej nr 90/1 rozpoczęło się w 2009 r. (dotyczyło to wówczas mniejszych zakrzaczeń i było robione wiosną i jesienią), a zasadnicze prace z tym związane wykonane zostały najpóźniej w kwietniu 2010 r.

Ponowne postępowanie wyjaśniające organu pierwszej instancji zakończono decyzją z dnia 15 kwietnia 2014 r. nr[...] . Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do tej płatności oszacowano na poziomie 6,15 ha (JPO). Konsekwencją tego było przyznanie płatności w pomniejszeniu, w łącznej kwocie 2433,85 zł. Zawyżenia powierzchni uprawnionej stwierdzono odnośnie działek rolnych B (pow. uprawnioną ustalono na poz. 0,20 ha), F (2,60 ha), G (1,05 ha), H (0,11 ha), l (0,10 ha).

W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że:

- ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności w ramach poszczególnych działek nie odpowiadają rzeczywistości,

- ustalenia te nie uwzględniają okoliczności związanych ze skorygowaniem przez stronę wniosku w dniu 24 sierpnia 2010 r.,

- na działce ewid. nr 90/1 nie miało miejsce karczowanie, a jedynie normalna eksploatacja obszaru leśnego,

- w sprawie nie uwzględniono zniszczeń związanych z transportem drewna jaki miał miejsce przez obszar działki ewid. nr 90/1, co miało spowodować zaniżenie pow. uprawnionej ustalonej w wyniku kontroli z listopada 2013 r.

- kontrola z listopada 2013 r. nie miała zweryfikować czy strona zmniejszyła obszar zadrzewiony i zakrzaczony, a była wykonana jedynie w związku z żądaniem strony dotyczącego uzupełnienia niepełnych wyników kontroli z czerwca 2013 r.,

- w decyzji organu pierwszej instancji błędnie opisano powierzchnie deklarowane istotne w przypadku działek G 52 i 90/1.

Decyzją z dnia 28 listopada 2014 r. nr [...] Dyrektor MOR ARiMR utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Weryfikując prawidłowość rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że powierzchnia uprawniona za 2010 r. do płatności obszarowych rzeczywiście i niewątpliwie była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tych płatności.

Przedmiotowa niezgodność mogła zostać i została ustalona na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych w ramach wymienionych działek oraz powierzchni referencyjnych (tzw. PEG) wyliczonych dla tych obszarów i zapisanych w systemie LPIS. Wyniki tego porównania oraz pomiary przeprowadzone na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach lotniczych (pochodzących m.in. z 2009 r.) zakwestionowanego obszaru nie pozwalały – w ocenie organu odwoławczego - na uznanie, że na całej jego powierzchni, zgodnie z normami i wymogami prowadzona była przez stronę działalność rolnicza w okresie istotnym dla płatności, o które wystąpiono. Dotyczy to w szczególności widocznych na tych zdjęciach granic użytkowania rolniczego, w obrębie których ustalano powierzchnię uprawnioną do płatności w ramach poszczególnych działek rolnych.

Zdaniem organu odwoławczego zdjęcia działek strony są przy tym na tyle czytelne, że nie można mówić o takim przesunięciu granic widocznych na tych działkach, czy też istnieniu na tych zdjęciach takich zacienień bądź niedokładności, które znacząco wpływałyby na wyniki pomiarów.

Z uwagi jednak na zarzuty strony podniesione w treści odwołań za inne lata niż za rok 2010 (gospodarstwo skierowano do weryfikacji powierzchni referencyjnej PEG poszczególnych działek ewidencyjnych poprzez inspekcję terenową. W dniu 16 maja 2013 r. i 21 czerwca 2013 r. przeprowadzono taką inspekcję, w wyniku której stwierdzono, że powierzchnie spełniające normy dobrej kultury rolnej są przestrzegane w ramach istotnych w niniejszej sprawie działek rolnych na następujących areałach:

- działka rolna A (ewid. nr 1712) - 1,42 ha,

- B (ewid. nr 329/2, 330/4, 330/3, 328/1 - brak 331/9) - 0,20 ha,

- H (ewid. 120) - 0,11 ha,

- działka rolna F (ewid. nr 52) - 2,57 ha,

- G/K/L (ewid. nr 90/1) - 0,84 ha + 0,38 ha + 0,21 ha = 1,43 ha.

Kontrolę dotyczącą działek ewid. nr 1712, 120 oraz 329/2, 330/4, 330/3, 328/1 wykonano w dniu 16 maja 2013 r., a pozostałe działki dokontrolowano w dniu 21 czerwca 2013 r. Podczas kontroli nie sprawdzano sytuacji na działce ewid. 96 i 331/9, gdyż strona nie deklarowała tych działek na rok 2012 r. a tego właśnie roku dotyczyła ta kontrola. W ramach w/w kontroli pow. uprawnioną do płatności w ramach działek ewid. nr 1712, 120 oraz 329/2, 330/4, 330/3, 328/1 ustalono w oparciu o fotografie lotnicze z 2012 r. - pozostałe działki sprawdzano przy pomocy urządzeń GPS. Odnośnie działki nr 90/1 przeprowadzono ponadto dodatkową inspekcję terenową 13 listopada 2013 r., w ramach której łączną pow. uprawnioną do wsparcia ustalono tu na poziomie 2,27 ha (tą działkę sprawdzano względem sprawy za rok 2010, ale i tak bardzo późno w stosunku do okresu istotnego dla niniejszej sprawy). Było to uzasadnione, albowiem w protokole z maja/czerwca 2013 r. ostatecznie nie znalazły się fotografie centralnej części działki ewid. nr 90/1 o nr 18-24, a sama inspekcja mogła nie dość wnikliwie ustalić powierzchnie uprawnione zwłaszcza w centralnej części działki 90/1.

Części wszystkich działek rolnych, które zostały wykluczone z płatności były pokryte zakrzaczeniami i zadrzewieniem. Zdaniem organu taki rodzaj terenu niewątpliwie wykluczał prowadzenie rzeczywistej i zgodnej z normami i wymogami działalności rolniczej. Jak zastrzeżono, tereny są dobrze widoczne na posiadanych przez ARiMR fotografii lotniczych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona dysponując tymi samymi załącznikami graficznymi (sporządzonymi według fotografii z 2003 r.) - przy wnioskach za 2009 r. i 2010 r. za każdym razem ostatecznie inaczej szkicowała granice obszaru użytkowanego według niej rolniczo na działce ewid. nr 90/1. Ponadto pomiary prowadzone odnośnie tej działki w oparciu o zdjęcia lotnicze z różnych lat i inspekcje terenowe z roku 2013 przyniosły wyniki rozbieżne. W związku z tym za najbardziej przydatny dowód mogący służyć do oszacowania pow. uprawnionej do płatności za rok 2010 organ uznał fot. lotnicze wykonane w roku 2009, 2010 i 2011. W przypadku roku 2009 wynika to m.in. ze stosunkowo niewielkiej odległości czasowej między wykonaniem fotografii, a sprawą, której dot. niniejsza decyzja (kolejne zdjęcie z pomiarem PEG z systemu elektronicznego ARiMR pochodzi z roku 2012). Istotne okazały się także wyjaśnienia reprezentanta strony złożone 14 lutego 2014 r. w siedzibie organu odwoławczego oraz kontrola z listopada 2013 r.

W ocenie organu z tych wyjaśnień można wnosić, że działka ewid. nr 90/1 była poddawana intensywniejszym pracom oczyszczającym w praktyce od wiosny 2010 r. Prace dotyczyły np. pasa od wschodniej granicy działki rolnej K (od 2010 r.) w kierunku centrum działki. Posiadane przez organy ARiMR zdjęcia lotnicze pośrednio wskazuję, że porządkowanie części działki ewid. nr 90/1 (chodzi głównie o obszar łączący łąkę położoną w zachodnim jej krańcu z polanami w centrum tej działce) mogło mieć miejsce w czasie wskazywanym przez stronę. Na zdjęciach z 2009 r. (ZSZiK) i z marca 2010 r. (Google Earth) widać bowiem, że wymieniona część działki jest stosunkowo gęsto zarośnięta (na fotografii z marca drzewa nie mają jeszcze liści więc nie można mówić nawet o mylącym zacienieniu tego obszaru). Jednak na zdjęciach od 2011 r. (Google Earth) i późniejszych widać już, że przedmiotowy rejon odznacza się mniejszym zadrzewieniem i zakrzaczeniem - pojawiła się wyraźna podłużna polana śródleśna ciągnąca się z zachodu w kierunku centrum działki.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.M. zwróciła uwagę, że złożona przez nią korekta wniosku za 2010 r. dotycząca działki 90/1 było efektem analizy map i ortofotomap cyfrowych, a także konsultacji z pracownikiem ARiMR. Co istotne, zadeklarowana w korekcie wielkość została potwierdzona w wynikach kontroli w terenie w 2013 r. Skarżąca podkreśliła, że wielkość powierzchni w 2010 r. deklarowała na podstawie aktualnego wypisu z rejestru gruntów.

Skarżąca zwróciła też uwagę, że w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zabrakło jednoznacznego wyliczenia wielkości kwot naliczonej pomocy do poszczególnych działek.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 5 maja 2015 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji nr 715/OR06/14 z powodu błędnie wyliczonych kwot wsparcia przyznanej do działki nr 90/1. Zdaniem skarżącej, wpis pod poz. G – 1,58 ha był po korekcie 0,3 ha na całej działce 90/1 i spowodował zmniejszenie o 0,83 ha powierzchni użytkowej na całej działce 90/1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako "k.p.a.") organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wynika tego rozpatrzenia zamieścić w uzasadnieniu decyzji.

Sąd - mając na względzie art. 107 § 1 – 3 k.p.a. zwraca uwagę na to, że uzasadnienie decyzji musi spełniać wymogi, które są niezbędne do skontrolowania jej legalności przez sąd administracyjny, ale przede wszystkim decyzja administracyjna powinna być jasna i zrozumiała dla stron w takim stopniu, by każda przeciętna osoba niemająca przygotowania prawniczego mogła zrozumieć intencje organu wydającego decyzję. Organ uzasadniając decyzję powinien to uczynić zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 107 § 3 k.p.a., czyli uzasadnienie decyzji powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. Co więcej prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji powinno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że uzasadnienie zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i zaskarżonej decyzji, dotyczących płatności bezpośrednich na 2010 r. tych wymogów nie wypełnia.

Przede wszystkich powyższe decyzje mimo faktu, że są to kolejne decyzje wydane w sprawie płatności bezpośrednich na 2010 r. zawierają nieścisłości i pomyłki oraz operującą różnymi wielkościami powierzchni działek zadeklarowanych oraz powierzchni zakwalifikowanych do płatności. W decyzji organu pierwszej instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. wskazano, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010, do jednolitej płatności obszarowej wynosi 7,06 ha. Natomiast w decyzji z dnia 28 listopada 2014 r. Nr 715/OR06/14 organ odwoławczy podał na str. 2, że strona łącznie zadeklarowała 7,03 ha, by na str. 10 podać, że pierwotnie do tych dopłat zadeklarowano 7,06 ha. Natomiast z prostego zsumowania powierzchni wyspecyfikowanych działek zadeklarowanych (podanych w decyzjach obu instancji) tj. F – 2,62 ha, I – 0,12 ha, H – 0,13 ha, A – 1,40 ha, G – 2,57 ha, B – 0,04 ha, B – 0,03 ha, B – 0,05 ha, B – 0,07 ha, J – 0,03 ha) wynika, że łączna powierzchnia zadeklarowana to 7,13 ha.

W obu decyzjach powierzchnię uprawnioną do płatności bezpośrednich (JPO) ustalono na poziomie 6,15 ha. Przyjmując zadeklarowaną powierzchnię 7,06 ha (organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji) oraz powierzchnię stwierdzoną do płatności 6,15 ha, powierzchnia wykluczona z płatności to 0,91 ha.

W zaskarżonej decyzji organ wyspecyfikował jakie powierzchnie z poszczególnych działek zostały wykluczone i tak w przypadku: działki B z płatności wykluczono 0,02 ha, w przypadku działki F z płatności wykluczono 0,02 ha, w przypadku działki H z płatności wykluczono 0,02 ha, w przypadku działki I z płatności wykluczono 0,02 ha. Łącznie z korygowaną powierzchnią działki ew. G (90/1) z powierzchni 2,57 ha do powierzchni przyjętej do płatności 2,27 ha (0,3 ha) daje powierzchnię wykluczoną 0,38 ha. Znamiennym jest, w decyzjach obu instancji brak jest podania jednej łącznej wielkości powierzchni wykluczonej z płatności na 2010 r.

Należy przy tym wskazać na kolejną sprzeczność w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, który stwierdził odnośnie działki 90/1, że cyt. "w przypadku tej działki z płatności za 2010 r. wykluczono łącznie 0,20 ha (za uprawniony uznano obszar łącznie 2,37 ha przy czym deklarowano w 2010 r. łącznie w ramach tej działki ew. 2,57 ha". Jaką zatem powierzchnię w przypadku tej spornej działki wyłączono z powierzchni uprawnionej do płatności, czy 0,20 ha, czy też jak wynika z dalszej części uzasadnienia 0,30 ha.

Analiza wydanych w sprawie decyzji wskazuje na szereg wątpliwości, które nie da się usunąć w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. W szczególności nie jest możliwe ustalenie, jakie wielkości powierzchni działek odpowiadają rzeczywistości i tym samym stanowiły podstawę do wyliczenia procentowej różnicy między "powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną, a powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli administracyjnej /na miejscu", która jak wskazano w decyzji organu pierwszej instancji wynosi 14,7967%.

Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu (por. wyrok WSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14).

Uzasadnienie decyzji powinno zawierać dokładną analizę rozpoznawanej sprawy oraz w sposób jasny wskazywać, dlaczego w ustalonym stanie faktycznym niezbędne stało się wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Prawidłowo sformułowane uzasadnienie decyzji powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego, nadto wskazać, jakie fakty ustalono oraz zawierać opis dokonanej subsumcji. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzącego do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego w ustalonym stanie faktycznym. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (wyrok WSA z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, wyrok WSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 151/08).

Sporządzone uzasadnienia decyzji obu instancji są chaotyczne i zawierają informacje niekoniecznie przydatne przy ustalaniu płatności na 2010 r. Zupełnie niezrozumiała jest ta cześć uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która odnosi się do ustaleń kontroli przeprowadzonej na miejscu, szczególnie w kontekście stwierdzenia, że cyt. z uwagi na zarzuty strony podniesione w treści odwołań za inne lata niż rok 2010 (dot. to np. roku 2012) gospodarstwo skierowano do weryfikacji powierzchni referencyjnej PEG poszczególnych działek ewidencyjnych poprzez inspekcję terenową". Decyzje organów orzekających w sprawie są nieczytelne i pełne sprzeczności, tym samym nie pozwalają w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jakimi przesłankami kierowały się organy przyznając skarżącej płatność obszarową w obniżonej wysokości. Jest to o tyle niezrozumiałe, że decyzja w sprawie płatności bezpośrednich na 2010 r. była wielokrotnie uchylana przez organ drugiej instancji z uwagi na niewystarczająco wnikliwe ustalenie powierzchni uprawnionych do wsparcia w ramach poszczególnych działek rolnych. Skala nagromadzonych pomyłek na które zwrócił uwagę także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, szczególnie w przypadku ustalenia prawidłowej powierzchni działki nr 90/1 zadeklarowanej przez skarżącą oraz uprawnionej do płatności (cyt. "Z kolei wartość 1,05 ha jako pow. stwierdzona dla w/w działki G po korekcie to ewidentna oczywista pomyłka, o czym się można zorientować po całości lektury zaskarżonej decyzji") i wskazane wyżej sprzeczności ujawnione także w zaskarżonej decyzji, powodują, że decyzje te są kompletnie nieczytelne nie tylko dla strony, ale także dla Sądu, co uniemożliwia dokonanie pełnej i merytorycznej kontroli tych decyzji w postępowaniu sądowym w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego w tym art. 7 ust. 1 pkt 1, 2, 2a oraz ust. 2 pkt 3 i ust. 1a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz. U. WE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania nie orzeczono mając na względzie przepis art. 210 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów postępowania. Skarżąca wniosek o zwrot kosztów postępowania złożyła w piśmie z dnia 10 maja 2015 r., a więc już po zamknięciu rozprawy.