Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 176/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1 i ust. 3, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 91 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1875
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jedn.
article: art. 24 ust. 1 i ust. 5, ust. 4, art. 2 pkt 12
journal: Dz.U. 2017 poz 328
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Gminy Pokój z dnia 29 listopada 2017 r., nr XXXIII/276/2017 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Wojewodę Opolskiego jest uchwała Rady Gminy Pokój z dnia 29 listopada 2017 r. nr XXXIII/276/2017 w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków.

Rada Gminy Pokój, działając na podstawie art. 24 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2017 r. poz. 328 z późn. zm. – dalej w skrócie "u.z.z.w.") oraz wniosku z dnia 20 października 2017 r. złożonego przez Zakład Wodociągów i Usług Komunalnych "A" spółka z o.o. w [...] (dalej określany jako Zakład, Spółka lub przedsiębiorstwo), zweryfikowanego przez Wójta Gminy w dniu 6 listopada 2017 r., podjęła wyżej opisaną uchwałę, w której postanowiła:

§ 1: zatwierdzić taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, określone w załączniku do uchwały, zweryfikowane przez Wójta Gminy Pokój w brzmieniu określonym w załączniku do uchwały. W § 2 stwierdzono, że taryfy określone w § 1 mają zastosowanie do dostaw wody i odprowadzania ścieków w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. W § 3 wskazano, że taryfy, w ciągu 7 dni od podjęcia uchwały, zostaną ogłoszone na tablicach ogłoszeń rozmieszczonych na terenie Gminy Pokój, a w § 4 wykonanie uchwały powierzono Wójtowi Gminy. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia (§ 5).

Skargę na powyższą uchwałę, na podstawie art. 93 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 – dalej określana jako "u.s.g.") złożył w dniu 15 maja 2018 r. Wojewoda Opolski, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu wskazał, że wymieniona uchwała w sposób istotny narusza prawo, tj. art. 24 ust. 1 u.z.z.w. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, a to z uwagi na przekroczenie delegacji ustawowej.

Wskazuje na to przytoczona powyżej treść jej paragrafu pierwszego, zgodnie z którym Rada Gminy zatwierdziła taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków na obszarze Gminy Pokój, określone w załączniku do tej uchwały. Z załącznika wynika, że taryfy te kształtują się na poziomie 4,03 zł za m³ dostarczonej wody i 7,85 zł za m³ odprowadzonych ścieków. Jednakże, jak ustalił organ nadzoru po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, taryfy przedstawione przez Zakład Wodociągów i Usług Komunalnych "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do zatwierdzenia w dniu 20 października 2017 r. różniły się od tych, jakie przyjęto w uchwale. I tak ze złożonego przez ten Zakład wniosku wynikało, że wysokość stawek przedstawionych do zatwierdzenia wynosi: 4,04 zł/m³ za dostarczoną wodę i 12,82 zł/m³ za odprowadzone ścieki. Jak wynika z opublikowanego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy Pokój protokołu z sesji Rady Gminy Pokój Nr XXXIII odbytej w dniu 29 listopada 2017 r., obniżone stawki opłat zaproponowała po weryfikacji Wójt Gminy Pokój uznając, że stawki zaproponowane przez przedsiębiorstwo są za wysokie. W protokole tym zawarto zapis, że: "Radny T. K. stwierdził, że zaproponowana przez spółkę "A" cena za odbiór ścieków wzrosła o 60% w stosunku do ceny obecnie obowiązującej. Uznał, że nowa cena jest nieadekwatna do ponoszonych przez "A" kosztów obsługi, poza tym podwyżka ta powinna zostać rozłożona w czasie, ponieważ stanowić ona będzie znaczne obciążenie dla budżetów mieszkańców. Podziękował Wójtowi Gminy za zweryfikowanie przedstawionej przez "A" taryfy i zaproponowanie niższych cen za dostarczenie wody i odbiór ścieków."

Według organu nadzoru, takie postępowanie radnych znacznie wykracza poza zakres delegacji ustawowej wynikającej ze stanowiącego podstawę prawną uchwały przepisu art. 24 ust. 1 i 5 u.z.z.w. Zgodnie z jego ust. 1, taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, natomiast ustęp 5 zawiera upoważnienie dla rady gminy do podjęcia uchwał o ściśle określonej treści: albo o zatwierdzeniu taryf, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeśli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Tak więc rola organów gminy w zakresie cen i opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ogranicza się jedynie do weryfikacji (wójt) tych cen i opłat oraz do ich zatwierdzenia, bądź odmowy zatwierdzenia (rada gminy). Rada gminy nie jest natomiast uprawniona do zmiany cen i opłat zawartych w taryfie określonej przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Tym samym obniżenie przez radę cen za m3 dostarczanej wody i za m3 odprowadzanych ścieków narusza prawo i to w sposób istotny. Takie stanowisko jest przyjęte w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 488/06).

W odpowiedzi na skargę Gmina Pokój reprezentowana przez Wójta wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy oraz o nieobciążanie Gminy kosztami postępowania.

W uzasadnieniu przyznała, że w procedurze weryfikacji przez Wójta zgłoszonych do zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków stwierdzono znaczne zawyżenie zwłaszcza tych drugich (tj. za odprowadzanie ścieków) w stosunku do roku poprzedniego (gdyż nastąpił wzrost z kwoty 7,89 zł/m³ wody do kwoty 12,82 zł/m³.). Poprzednie taryfy obowiązywały do dnia 31 grudnia 2017 r. Ponieważ przedsiębiorstwo złożyło wniosek o zatwierdzenie taryf, Wójt był zobligowany do uruchomienia procedury zatwierdzenia taryf w terminach wynikających z ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę.

Równocześnie Gmina zasygnalizowała zmianę stanu prawnego, do jakiej doszło z dniem 12 grudnia 2017 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2180). W następstwie tej nowelizacji gmina utraciła kompetencje do zatwierdzania omawianych taryf na rzecz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, który decyzją z dnia 16 maja 2018 r. odmówił zatwierdzenia taryfy ustalonej przez Zakład na terenie gminy Pokój na okres 3 lat. Gmina wskazała, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nie wywiera negatywnych skutków, gdyż przedsiębiorstwo pobierało dotychczas opłatę w wysokości sprzed podjęcia uchwały a na podstawie art. 9 ww. ustawy nowelizującej, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 października 2017r., tj. 12 grudnia 2017 r.) taryfy zachowują moc na okres 180 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a zatem do dnia 12 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - zwanej dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Odnośnie do uchwał rady gminy przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. (art. 91 ust. 1 zd. drugie u.s.g.). Organem nadzoru jest Wojewoda, z mocy art. 86 u.s.g., który sprawuje ten nadzór na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.s.g., wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy nie jest dopuszczalne po upływie ustawowego terminu 30 dni. Upływ tego terminu nie wyłącza jednak badania legalności takiej uchwały, gdyż organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym przypadku organ nadzoru nie jest ograniczony terminami zaskarżenia, o których mowa w art. 53 P.p.s.a. § 1-3 P.p.s.a. (por. wyroki WSA: z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 762/17 i z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/GL 1101/17 i powołane tam orzecznictwo – wskazane orzeczenia, podobnie jak dalej przytaczane, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie skargę uznać należało za wniesioną skutecznie, tj. w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g.

Jeśli chodzi o kwalifikację prawną zaskarżonej uchwały Sąd wskazuje – w ślad za dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych - że taka uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających (por. postanowienia NSA: z dnia 18 maja 2016 r. o sygn. akt II GSK 1150/16, II GSK 1149/16; z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II GZ 72/18 i przytoczone tam orzecznictwo i piśmiennictwo; z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 175/18). W tym zakresie przedstawiane są następujące argumenty.

Taryfa, będąca - stosownie do art. 2 pkt 12 u.z.z.w. - zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania, nie jest określana przez gminę, lecz przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na zasadach określonych w rozdziale 4 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu (art. 20 ust. 1 ustawy). Organy gminy w kwestii obowiązywania na swoim terenie działania taryf w rozumieniu art. 2 pkt 12 u.z.z.w., nie podejmują żadnych samodzielnych działań, lecz działają na wniosek zainteresowanego przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego. Propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie (podkreślenie Sądu) przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą. Skoro uchwałą tą dochodzi tylko do zatwierdzenia (albo odmowy zatwierdzenia) taryfy, to nie sposób w oparciu o jej treść zrekonstruować jakiegokolwiek normatywnego wzoru zachowania w przedstawionym wyżej jego rozumieniu. W analizowanym przypadku wzoru takiego po prostu brak. Dodatkowo, właściwemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu nie podlega uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy, bowiem określony ustawą obowiązek ogłoszenia w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty dotyczy samej taryfy i obciąża wyłącznie przedsiębiorstwo na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy. Ponadto, byt prawny takiej taryfy nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy, bowiem organ ten może również, na podstawie art. 24 ust. 5 u.z.z.w., odmówić zatwierdzenia taryfy lub nie podjąć uchwały w terminie w tym przepisie przewidzianym. W pierwszym przypadku, zweryfikowana przez wójta taryfa wchodzi w życie po upływie 14 dni od doręczenia przedsiębiorstwu orzeczenia nadzorczego wojewody stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy o odmowie zatwierdzenia taryf (art. 24 ust. 5b ustawy), w drugim zaś taryfa wchodzi w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf (art. 24 ust. 7).

Przeprowadzona przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nakazuje zaaprobować stanowisko Wojewody, z którym zgodziła się także Gmina, że jej postanowienia objęte § 1 w związku z załącznikiem do uchwały w sposób istotny naruszają prawo.

Wskazać należy, iż wynikający z art. 7 Konstytucji RP nakaz działania organów władzy publicznej w granicach i na podstawie prawa oznacza, że każde działanie organu władzy, w tym rady gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Potwierdza to treść art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowiącego, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest jej sprzeczność z prawem, przy czym do takiego stwierdzenia może dojść w przypadku wykazania naruszenia prawa w sposób istotny (ust. 4 art. 91 u.s.g. przez wnioskowanie a contrario). Należy zatem przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy powoduje jej nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Postępowanie sądowoadministracyjne", LexisNexis 2004, s. 310). Pojęcia: "istotne naruszenie prawa" i "sprzeczność z prawem" nie zostały zdefiniowane w żadnej z ustaw samorządowych, jednak w literaturze przedmiotu ukształtował się aprobowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że do istotnych wad, prowadzących do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym, zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi też w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał i podstawy prawnej podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego - w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny", Samorząd Terytorialny 2001 r., z. 1-2, s. 101-102, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 1/18, wyrok WSA w Opolu z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Op 64/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przeprowadzona z punktu widzenia ww. przepisów oraz sposobu ich wykładni analiza treści zaskarżonej uchwały, zwłaszcza jej § 1, prowadzi do wniosku, że w istocie Rada Gminy Pokój nie zatwierdziła taryf za zbiorowe doprowadzanie wody i zbiorowe odprowadzanie ścieków w wersji przedłożonej przez przedsiębiorstwo "A", do czego była uprawniona na podstawie art. 24 ust. 5 ab initio, lecz "zatwierdziła" taryfy poprzez wskazanie innych, zaproponowanych przez Wójta Gminy, stawek kwotowych za 1m³, zarówno w przypadku odpłatności za doprowadzanie wody jak i za odprowadzanie ścieków. Takie działanie rady gminy stanowi, jak trafnie podniesiono w skardze i co przyznała również Gmina, niewątpliwe naruszenie prawa, które ma przy tym charakter istotny. Taki sposób realizacji przyznanych jej kompetencji nie miał bowiem umocowania ani w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, ani w ustawie o samorządzie gminnym.

Trzeba zwrócić uwagę, że ustawowa delegacja dla wydania uchwały objętej skargą zawarta jest w art. 24 ust. 5 u.z.z.w., wskazanym jako podstawa prawna jej podjęcia. W przepisie tym (w jego brzmieniu obowiązującym do 11 grudnia 2017 r.) ukształtowano kompetencję organu stanowiącego gminy do zatwierdzania taryf. Zgodnie z jego treścią, rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2 tej samej ustawy, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Zarazem w myśl 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych, niż wymienione we wcześniejszych punktach art. 15 ust. 2, sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji tego organu. Takimi sprawami są te wymienione w art. 24 ust. 5 u.z.z.w., a zatem dotyczące zatwierdzania taryf.

Z przywołanych regulacji wynika ustawowa kompetencja rady gminy bądź to do zatwierdzenia przedstawionych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne taryf, bądź do odmowy ich zatwierdzenia. Samo postępowanie dotyczące taryf jest inicjowane przez złożenie przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne, w określonym terminie, wniosku o ich zatwierdzenie (art. 24 ust. 2), do którego obowiązane jest ono dołączyć szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan. Natomiast wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia.

Z dalszych unormowań dotyczących kwestii zatwierdzania taryf, zawartych w kolejnych jednostkach redakcyjnych art. 24 u.z.z.w. wynika, że w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego (ust. 5b). Z kolei w myśl ust. 8 tego artykułu, jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie, o którym mowa w ust. 5, taryfy zweryfikowane przez wójta wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf.

Te ostatnio wskazane regulacje prawne jednoznacznie określają przypadki, w których dochodzi do obowiązywania taryf zweryfikowanych przez wójta, zgodnie z jego kompetencją określoną przepisem art. 24 ust. 4 u.z.z.w. Poza tymi wyraźnie wymienionymi przez ustawodawcę przypadkami – i to nie za sprawą uchwały podjętej przez radę gminy - brak jest prawnej możliwości, aby weszły w życie taryfy zweryfikowane przez wójta. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż wynikające z art. 24 ust. 4 u.z.z.w. uprawnienia wójta w zakresie weryfikacji taryf są ograniczone do kwestii ściśle w tym przepisie określonych, a mianowicie do: sprawdzenia, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i zweryfikowania kosztów, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 (tj. kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym, ustalonych na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy) pod względem celowości ich ponoszenia.

Analiza przytoczonych przepisów uprawnia do wniosku, że żaden przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków nie daje radzie gminy uprawnień do zatwierdzenia taryf w wersji innej niż przedłożona przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. Jeśli organ stanowiący gminy nie akceptuje złożonych do zatwierdzenia taryf, bądź to na skutek oceny dokonanej przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) - w ramach realizacji uprawnień przyznanych mu przepisem art. 24 ust. 4 u.z.z.w., bądź na skutek samodzielnej oceny tego rady gminy, to może jedynie odmówić zatwierdzenia taryf. Każde inne działanie tego organu, w tym również takie, jak w przedmiotowej sprawie, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, wykraczając poza uprawnienia przyznane przepisem art. 24 ust. 5 u.z.z.w. Skoro bowiem rada gminy może podjąć jedynie uchwałę, w której zatwierdza taryfy przedstawione przez przedsiębiorstwo, lub w której odmawia ich zatwierdzenia, to nie znajduje podstawy prawnej uchwała, w której dokonano zatwierdzenia taryf zawierających stawki opłat za 1m³ doprowadzonej wody i 1m³ odprowadzonych ścieków samodzielnie ustalone przez wójta.

Z przedstawionych powyżej względów Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała w sposób istotny narusza prawo, a to na skutek przekroczenia zakresu delegacji ustawowej z art. 24 ust. 5 u.z.z.w. w związku z art. 7 Konstytucji RP, a w konsekwencji uchybia też zasadzie działania organów publicznych zgodnie z prawem.

Dlatego też uchwała podlega uchyleniu w całości, wraz ze stanowiącym jej integralną część załącznikiem do naruszającego prawo paragrafu 1 tej uchwały. Paragrafy 2 do 4 zaskarżonej uchwały nie zawierają bowiem materialnoprawnych unormowań.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości, na podstawie 147 § 1 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania nie orzekano z uwagi na brak wniosku pełnomocnika strony skarżącej w tym przedmiocie (art. 210 § 1 P.p.s.a.).