Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2923/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 6 i 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Starosty [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Starosty [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Starosty [...] jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...].

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia Starosty [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (słownie: dwóch tysięcy złotych) w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), wymierzył z urzędu Staroście [...] karę pieniężną w wysokości 2.000 zł (słownie: dwóch tysięcy złotych) w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. B. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (segment bliźniaczy), na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., położonej przy ul. [...], z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2015 r. wniósł w terminie Starosta [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia Starosty [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...].

Podał, że zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa.

Ponadto, w myśl art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. (data wniosku, jak również data wpływu do Starosty [...]), M. B. wniosła o wydanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego (segment bliźniaczy), na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., położonej przy ul. [...].

Następnie, pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. znak: [...] (po upływie 7 dni od daty wpływu do organu ww. wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 20 sierpnia 2013 r.), Starosta [...] wystąpił na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji, bowiem budynek zlokalizowany przy ul. [...] znajduje się w gminnej ewidencji zabytków.

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], (data wpływu do organu stopnia podstawowego 1 października 2013 r.) [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków umorzył postępowanie administracyjne w zakresie prac adaptacyjnych we wnętrzu budynku położonego przy ul. [...] w M. na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., jako bezprzedmiotowe i odmówił uzgodnienia w zakresie przebudowy i rozbudowy ww. budynku z powodu zagrożenia utraty wartości zabytkowych.

Pismem z dnia 10 września 2013 r. (data wpływu do Starosty [...] 14 października 2013 r.) M. B. wniosła o zawieszenie postępowania w przedmiocie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (segment bliźniaczy) do czasu rozpatrzenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego jej zażalenia na postanowienie z dnia [...] września 2013 r.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], (tj. po upływie 21 dni od daty wpływu ww. postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r.) zawiesił na wniosek inwestora, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Następnie, pismem z dnia 26 lipca 2014 r. (data wpływu do organu 30 lipca 2014 r.) M. B. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z wydanym przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], uchylającym w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], Starosta [...] podjął postępowanie zawieszone ww. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r., znak: [...], Starostwo Powiatowe w [...] zawiadomiło strony o wszczęciu na wniosek M. B. postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Następnie, Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], (tj. po upływie 41 dni od daty podjęcia postępowania) zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. B. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (segment bliźniaczy), na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., położonej przy ul. [...] z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej.

W świetle powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], została wydana po upływie 69 dni od daty wpływu przedmiotowego wniosku z dnia 20 sierpnia 2013 r. o pozwolenie na budowę (7 dni + 21 dni + 41 dni = 69 dni). Tym samym Starosta [...] dopuścił się 4-dniowej zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne.

Dalej, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie do terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, nie należy wliczać:

1) 35 dni (liczonych od pisma Starosty [...] z dnia 27 sierpnia 2013 r. o uzgodnienie inwestycji z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w [...] do dnia 1 października 2013 r., tj. wpływu do Starosty [...] postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...]), oraz

2) 287 dni (okresu zawieszenia postępowania, liczonego od dnia zawieszenia postępowania do dnia jego podjęcia, tj. od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, odnosząc się do argumentacji zażalenia, wyjaśnił, że przywołany przez Starostę [...] wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1589/10 zapadł w innym stanie faktycznym i nie jest wiążący w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r., nr [...], znak: [...] (data wpływu do organu stopnia podstawowego 1 października 2013 r.), było postanowieniem wykonalnym od daty jego wydania, bowiem stosownie do art. 143 k.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Tym samym organ stopnia podstawowego mógł rozstrzygnąć sprawę w oparciu o powyższe postanowienie nawet przed jego uostatecznieniem się. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zajęcie przez konserwatora zabytków stanowiska w sprawie (w formie postanowienia) i jego wpływ do organu powoduje dalszy bieg ww. terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1057/09). Dlatego też Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska Starosty [...] dotyczącego nie wliczenia do terminu 65 dni okresu oczekiwania na uzyskanie waloru ostateczności ww. postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...].

Na marginesie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał organowi I instancji na obowiązujące od dnia 25 lutego 2015 r. nowe brzmienie art. 35 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, wprowadzone ustawą z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 200). Aktualnie obowiązujące przepisy przewidują nałożenie kary na organ administracji publicznej w sytuacji naruszenia terminu: 1) 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji albo 2) w zakresie realizacji inwestycji kolejowej, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Przywołane w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. przepisy wskazują na prawidłowo zastosowaną procedurę dotyczącą nakładania kar. Z uzasadnienia i z akt sprawy wynika jednoznacznie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi wyłącznie przypadek zastosowania kary przy naruszeniu terminu 65 dni. Niemniej jednak uznał za zasadne podanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia administracyjnego pełnej postaci przepisu, z uwzględnieniem wszystkich jednostek redakcyjnych (w tym przypadku art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane).

Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], wniósł Starosta [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 10, art. 77, art. 81, art. 106 k.p.a. oraz naruszenie art. 35 ust. 6 i 8 ustawy - Prawo budowlane.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w przypadku współdziałania organów w trybie art. 106 k.p.a., organ prowadzący postępowanie główne powinien je zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż postanowienie organu współdziałającego kończy sprawę, która stanowi "zagadnienie wstępne" w rozumieniu tego przepisu. Wskazał, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPS 8/98 wyrażono pogląd, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od wyrażenia stanowiska przez inny organ to wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. (publ. ONSA 1999, Nr 1, poz. 7).

Zdaniem skarżącego początkiem zawieszenia biegu terminu wynikającego z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, jak słusznie wskazały organy, jest dzień 27 sierpnia 2013 r., natomiast za wznowienie biegu tego terminu nie można przyjąć daty 1 października 2013 r., czyli daty wpływu do organu nieostatecznego postanowienia, stanowiącego negatywną przesłankę dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na budowę. Starosta [...] pomimo podejmowanych, przewidzianych prawem działań i przy zachowaniu wszystkich reguł prawidłowego postępowania, nie miał możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności w okresie biegu siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia na negatywne postanowienie organu konserwatorskiego. Działając w interesie strony, czekał na informację o zaskarżeniu niekorzystnego dla strony postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Zdaniem skarżącego termin 7 dni na wniesienie zażalenia jest terminem wynikającym wprost z przepisów prawa i stosownie do art. 35 ust. 8 ustawy - Prawo budowlane nie może być wliczany do ustawowego terminu załatwienia sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Doliczenie 7 dni do okresu zawieszenia biegu 65-dniowego terminu powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydana została z zachowaniem obowiązującego terminu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 października 2015 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (słownie: dwóch tysięcy złotych) w związku z niewydaniem w terminie 65 dni przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. B. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (segment bliźniaczy), na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., położonej przy ul. [...], z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej.

Podstawę prawną tych orzeczeń stanowi art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.).

Zważyć więc należy, iż stosownie do ww. art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Przy czym, w myśl art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.

Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, do czynności, o jakich mowa w ust. 8 art. 35, nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, takich jak powiadomienie stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.) czy też zawiadomienie tych stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, jak też uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4 k.p.a., art. 79 § 2 k.p.a., art. 81 k.p.a.) ani też czynności związanych z ustaleniem stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10). Są to bowiem czynności konieczne do dopełnienia w każdym postępowaniu administracyjnym i mieszczą się one w maksymalnym czasie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego wyznaczonym na 65 dni. Natomiast do okresów opóźnień wskazanych w art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego należą, jak stanowi ta norma prawna, opóźnienia spowodowane z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Jak wskazał NSA w ww. wyroku, dokonując wykładni tego przepisu należy mieć na względzie treść i cel unormowania, przewidującego nałożenie na organ kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. "Niewątpliwie przepis ten ma na celu ochronę interesu inwestora, polegającego na niezwłocznym zrealizowaniu roszczenia przysługującego mu zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane".

Przy czym, w ocenie Sądu, jak słusznie podniósł skarżący w rozpoznawanej skargi, ustawodawca wprowadzając omawianą regulację z pewnością nie miał na uwadze wymuszania działania organu niezgodnego z interesem strony/stron postępowania. Ta też kwestia zupełnie umknęła organom orzekającym w niniejszej sprawie, co w efekcie skutkować musiało uwzględnieniem skargi.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż w dniu 20 sierpnia 2013 r. (data wpływu do Starosty [...]), M. B. wniosła o wydanie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego (segment bliźniaczy), na działce nr ewid. [...], obręb [...], miasto M., położonej przy ul. [...]. W związku z tym, że przedmiotowy budynek znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, pismem z dnia 27 sierpnia 2013 r. Starosta [...] wystąpił, na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w zakresie prac adaptacyjnych we wnętrzu przedmiotowego budynku, jako bezprzedmiotowe i odmówił uzgodnienia w zakresie przebudowy i rozbudowy ww. budynku z powodu zagrożenia utraty wartości zabytkowych. Powyższe postanowienie z dnia [...] września 2013 r. wpłynęło do Starosty [...] w dniu 1 października 2013 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] uchylił w całości postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt sprawy ponadto wynika, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. zawiesił, na wniosek inwestora, postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, a następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. podjął zawieszone postępowanie. Dalej, Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. B. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wykonaniem wewnętrznej instalacji gazowej. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] została wydana po upływie 69 dni od daty wpływu do organu przedmiotowego wniosku z dnia 20 sierpnia 2013 r. o pozwolenie na budowę. Uznał, że w niniejszej sprawie do terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, nie należy wliczać:

1) 35 dni (liczonych od pisma Starosty [...] z dnia 27 sierpnia 2013 r. o uzgodnienie inwestycji z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w O. do dnia 1 października 2013 r., tj. wpływu do Starosty [...] nieostatecznego postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...]), oraz

2) 287 dni (okresu zawieszenia postępowania, liczonego od dnia zawieszenia przedmiotowego postępowania do dnia jego podjęcia, tj. od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r.).

W konsekwencji, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. wymierzył z urzędu Staroście [...] karę pieniężną w wysokości 2.000 zł w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uznając, że Starosta [...] dopuścił się 4 dniowej zwłoki w wydaniu ww. decyzji. Powyższe zostało powtórzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu.

Zdaniem Sądu, wskazane postanowienia są wadliwe. Nie sposób podzielić zaprezentowaną w nich ocenę okoliczności, w kontekście cyt. powyżej przepisów art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 Prawa budowlanego.

Rację ma bowiem skarżący podnosząc (tak w skardze, jak i w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r.), że zgodnie z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, nie należało wliczać do terminu 65 dni na wydanie decyzji, okresu oczekiwania na uzyskanie waloru ostateczności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydanego w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.

Zważyć należy, iż zgodnie z tym ostatnim w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). W kontekście tych przepisów dostrzec należy za skarżącym, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale, podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPS 8/98 (publ. ONSA 1999/1/7, OSP 1999/2/23, Prok.i Pr.-wkł. 1999/1/59, Wokanda 1999/3/31), przyjął, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. W związku z powyższym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że organ właściwy może wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, a zatem gdy zapadło ostateczne postanowienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1792/07). Stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się podstawowym materiałem dowodowym w sprawie administracyjnej, czasem przesądzającym lub wręcz determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, stając się - gdy jest to stanowisko wiążące - elementem podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia. Organ administracji prowadzący postępowanie główne może więc korzystać z materiału dowodowego dopiero wówczas, gdy nie ma wątpliwości dotyczących jego treści ani wątpliwości co do tego, czy treść uzgodnienia nie ulegnie zmianie. Dopóki postanowienie zawierające uzgodnienie innego organu nie jest ostateczne, dopóty nie ma stanu pewności w tym zakresie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 44/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Łd 251/08; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999 r. sygn. akt IV SA 1512/98).

Kierując się powyższym, podnieść tym samym należy, iż organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, obowiązany do uzyskania postanowienia organu współdziałającego, może oprzeć swoją decyzję dopiero na takim postanowieniu uzgadniającym, które posiada walor ostateczności.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie obowiązane były przyjąć, że do terminu 65 dni, o którym mowa w art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, nie należy wliczać okresu oczekiwania na uzyskanie waloru ostateczności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2013 r. nr [...], wydanego w trybie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego.

Z uwagi na dokonanie odmiennej oceny w ww. kwestii Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. jest wadliwe, bowiem wydane z naruszeniem ww. art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 Prawa budowlanego.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy orzekające w sprawie uwzględnią powyższe stanowisko Sądu.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.