Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 1/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: ART. 52 PAR. 1,2, ART. 58 PAR. 1 PKT 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. skarżąca została wezwana do podania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) do organu wyższego stopnia ( Ministra Skarbu Państwa) oraz nadesłanie odpisu tego zażalenia.

Powyższe wezwanie skutecznie doręczono skarżącej w dniu [...] r.

W dniu [...] r. skarżąca nadesłała pismo w którym oświadczyła, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie składała zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie przepisu art. 37 K.p.a. Równocześnie dodała, że zażalenie takie wniosła do organu w dniu [...] r. i w związku z powyższym wnosi o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania złożonego zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznego badania zasadności wniesionej skargi Sąd ma obowiązek zbadać, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa nakazuje rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 P.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52 § 2 P.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, jest zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a. do organu nadrzędnego nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przy czym przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu znaczenia decydującego nie ma sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Nie ma również znaczenia forma załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji ( wyrok NSA z 6 lipca 2006 r., sygn. I OSK 480/06, LEX nr 188512).

W kontrolowanym postępowaniu organem wyższego stopnia do którego należało wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. był minister właściwy do Spraw Skarbu Państwa.

Skarżąca wymogu tego nie spełniła, bowiem przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność, nie wystąpiła do organu wyższego stopnia (ministra właściwego do Spraw Skarbu Państwa ) z żaleniem w trybie art. 37 § 1 K.p.a.

Jednocześnie należy wskazać, że zażalenie takie złożone po wniesieniu skargi do Sądu jest bezskuteczne, a tym samym za bezskuteczny należało uznać wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania zażalenia.

Zatem w rozpoznawanej sprawie należało przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność Wojewody nie zostało poprzedzone stosownym zażaleniem złożonym w trybie art. 37 K.p.a., w związku z czym skargę J.K. należało uznać za niedopuszczalną.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.