Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 241/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 127 ust. 7 i 9
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art. 49, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K.F., S.P., M.M., Z.B., M.P., W.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1061/09 w sprawie ze skargi K.F., M.M., M.P., S.P., W.B., Z.B., Z.G., J.P., S.G., C.K., S.G., E.K., A.K. i S.A. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz M.M. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz Z.B., M.P. i W.B. kwotę po 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi K.F i innych na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. udzielił A. S.A. [...] w P., pozwolenia wodnoprawnego do dnia 31 października 2025 r. na pobór wód podziemnych ujmowanych trzema studniami głębinowymi (S-3, S-4 bis i S-8) w T. – Kolonii w średniej ilości dobowej 350 m3 pod określonymi w tym pozwoleniu warunkami. Jednym z tych warunków było pokrywanie przez elektrownię kosztów dostaw wody dla właścicieli zabudowanych działek położonych w zasięgu leja depresji o promieniu 271 m, tj. działek nr 5/2, nr 11, nr 99, nr 113, nr 114/1 oraz nr 116/4.

Wnioski o wznowienie postępowania zakończonego wskazaną decyzją Wojewody Świętokrzyskiego wnieśli: K.F. i inni.

W uzasadnieniach wniosków o wznowienie postępowania wskazano, że żaden z wnioskodawców nie był zawiadomiony o postępowaniu w przedmiocie udzielenia elektrowni pozwolenia wodnoprawnego oraz, że wadliwie przeprowadzono postępowanie dowodowe, ponieważ nie konsultowano z nimi żadnej kwestii związanej z tym pozwoleniem. Ponadto stwierdzili, że żaden biegły nie ustalił w terenie zasięgu leja depresyjnego. Zauważono również, że prawidłowy krąg stron określa wygasła już decyzja Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia 23 grudnia 1998 r. Wskazano także, że pomimo wydania pozwolenia wodnoprawnego tylko na trzy studnie, elektrownia użytkuje ich więcej.

K.F. w swoim wniosku podniósł ponadto, że decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r. nie ujęła go jako uprawnionego do bezpłatnych dostaw wody, pomimo że jego działki nr [...], nr [...] i nr [...] są zabudowane i znajdują się na terenie tego leja. Zaznaczył, że w leju depresyjnym znajdują się także zabudowane działki nr [...], nr [...] i [...], a każda z nich posiada studnię dla potrzeb gospodarstwa.

Wojewoda Świętokrzyski postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r.

Następnie Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia 16 sierpnia 2006 r. odmówił uchylenia swej decyzji z dnia 23 listopada 2005 r. w przedmiocie udzielenia elektrowni pozwolenia wodnoprawnego.

Odwołania od tej decyzji wnieśli M.M. i [...].

W uzasadnieniu odwołań zakwestionowano operat wodnoprawny będący podstawą wydania decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r., ponieważ określa on zbyt mały obszar leja depresyjnego, szczególnie w kontekście wyżej wskazanej decyzji Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia [...] grudnia 1998 r., która uznawała, że lej ten jest o wiele większy. Zdaniem odwołujących się, okoliczność ta nie została zbadana, ponieważ nie sprawdzano na gruncie stanu wody w studniach. Ponadto odwołujący się zwrócili się o wyjaśnienie kwestii, na jakiej podstawie elektrownia czerpała wodę ze studni w okresie między wygaśnięciem decyzji Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia [...] grudnia 1998 r., a ponownym wnioskiem elektrowni o udzielenie jej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody.

Odwołanie wniósł także K.F., który zakwestionował ustalenie faktyczne i prawne dokonane przez organ, że należące do niego działki nr [...] i nr [...] są niezabudowane.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r., odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r.

W uzasadnieniu organ podniósł, że z operatu wodnoprawnego, na podstawie którego Wojewoda Świętokrzyski wydał decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. wynika, że w zasięgu oddziaływania ujęcia znajduje się niezabudowana część działki nr [...] należąca do K.F. oraz niezabudowana część działki nr [...] należąca do J.B.. W związku z tym na podstawie art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), zwanej dalej "Prawem wodnym", zostali oni uznani za strony postępowania w przedmiocie udzielenia elektrowni pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu dokonano na podstawie art. 127 ust. 9 Prawa wodnego, który stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania przekracza dwadzieścia, do stron innych niż wnioskodawca, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, właściciel wody i właściciel urządzeń wodnych stosuje się art. 49 k.p.a. Zawiadomienie zostało dokonane przez obwieszczenia o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy Połaniec odpowiednio w dniach od 16 września 2005 r. do 4 października 2005 r. oraz od 1 grudnia 2005 r. do 16 grudnia 2005 r.

Organ zaznaczył, że K.F. i J.B. nie wskazali żadnych nowych okoliczności ani dowodów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Okoliczność braku wody w studniach położonych w rejonie ujęcia w T. nie jest nowym dowodem, ponieważ była ona znana organowi w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Podniesiono, że z operatu wodnoprawnego wynika, iż zasięg leja depresyjnego został określony na podstawie kompleksowej analizy warunków hydrogeologicznych terenu, wyników badań hydrogeologicznych i wyników badań terenowych. Zdaniem organu poza sprawą jest podnoszona okoliczność, że elektrownia eksploatuje pięć studni. Nowym dowodem w sprawie nie są także, w ocenie organu, mapy przedłożone przez K.F., gdyż nie potwierdzają, że jego działka w części położonej w leju depresyjnym jest zabudowana.

Odnosząc się do odwołań wniesionych przez pozostałe osoby organ wskazał, że nie posiadają one działek w leju depresyjnym. Nie są w związku z tym stronami postępowania, stąd nie wystąpiła wskazana w ich wnioskach o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W skardze do Sądu I instancji K.F. podtrzymał zarzuty, zwracając szczególną uwagę na to, że organ błędnie odczytał mapę stwierdzając, iż jego działka położona w części objętej lejem depresyjnym jest niezabudowana. Ponadto skarżący wskazał, że organy – zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i wznowieniowym – naruszyły wynikający z art. 10 k.p.a. obowiązek poinformowania strony przed wydaniem decyzji o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Skargę do Sądu I instancji wnieśli także M.M. i innej. Skarżący podnieśli, że krąg stron postępowania został ustalony w decyzji Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia [...] grudnia 1998 r. pomimo jej wygaśnięcia, gdyż skutki poboru wody przez elektrownię są długotrwałe. Zdaniem skarżących, problem zaniku wody w studniach nie był badany i operat wodnoprawny tego nie uwzględnia. Skarżący podnieśli również, że doszło do naruszenia art. 127 pkt 7 Prawa wodnego, gdyż są oni "władającymi powierzchnią ziemi", więc są stronami postępowania zwykłego i wznowieniowego. Ponadto skarżący wskazali, że organy z trudnością ustalają, kto jest stroną niniejszego postępowania, a oni zostali pominięci w postępowaniu z uwagi na niezawiadomienie stron przed wydaniem decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r. o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz niedoręczenie im tej decyzji lub niepowiadomienie o jej wydaniu w miejscach zwyczajowo przyjętych w ich miejscowości, np. tablicy ogłoszeń przy remizie OSP, sklepach lub w kościele.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn akt II OSK 977/08, uchylił powyższy wyrok Sądu podnosząc w uzasadnieniu, że w sprawie zachodzi przesłanka nieważności postępowania polegająca na pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw przed sądem I Instancji.

W piśmie procesowym z dnia 15 września 2009 r. K.F. podtrzymał podnoszone zarzuty i dodatkowo wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 w związku z art. 10 § 1, art. 49 oraz art. 145 § 1 k.p.a., poprzez wadliwą kontrolę przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Ponadto zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez wadliwe wykonanie kontroli zgodności z prawem decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2006 r., naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 10 § 1, art. 49 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez ustalenie, że nie istnieje podstawa do uchylenia decyzji Wojewody Świętokrzyskiego.

Oddalając skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że skarżący M.P. i inni nie są właścicielami działek położonych w zasięgu tzw. "leja depresyjnego". Wobec tego Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów orzekających w sprawie, z których wynika, że nie są oni stronami postępowania w przedmiocie wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego.

Natomiast skarżący M.M. i K.F. są właścicielami działek znajdujących się w leju depresyjnym, zatem są i stronami tego postępowania, wobec czego mogli skutecznie wnosić o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 23 listopada 2005 r.

W ocenie Sądu I instancji, o ile fakt niebrania przez skarżących udziału w postępowaniu zakończonym w dniu 23 listopada 2005 r. przez Wojewodę Świętokrzyskiego jest bezsporny, o tyle rozważenia wymaga, czy skarżący zostali o tym postępowaniu prawidłowo zawiadomieni i tym samym nie ponoszą winy.

Z art. 127 ust. 9 Prawa wodnego wynika, że jeżeli stron postępowania jest więcej niż dwadzieścia, to do stron innych niż wnioskodawca, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, właściciel wody i właściciel urządzeń wodnych – stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Organ mógł ogłosić decyzję poprzez jej obwieszczenie, podanie do wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty, lub przez jedno i drugie działanie. Każdy z podjętych sposobów zawiadomienia jest prawidłowy i zgodny z prawem. W ocenie Sądu I instancji, nie można podzielić przekonania skarżących, że nie zostali w sposób prawidłowy zawiadomieni zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, jak i o wydaniu decyzji przez Wojewodę Świętokrzyskiego.

Sąd I instancji nie uznał za uzasadnione postawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu odnośnie zbadania konstytucyjności art. 127 ust. 9 Prawa wodnego i art. 49 k.p.a. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że skoro prawodawca zwolnił organy administracji od obowiązku bezpośredniego doręczenia orzeczenia, mając na względzie potrzebę uproszczenia procedury w sprawach pewnego rodzaju, to równocześnie nie jest konieczne dokładne ustalenie kręgu stron postępowania, w celu zamieszczenia wykazu stron w orzeczeniu. Przyjęcie jedynie literalnej wykładni art. 124 § 1 k.p.a. nadawałoby temu przepisowi treść, jaką trudno byłoby przypisać normie ustanowionej przez racjonalnego ustawodawcę. Z tego względu uprawnione jest odwołanie się do wykładni systemowej i celowościowej, które prowadzą do wskazanej konkluzji o braku obowiązku zamieszczania wykazu stron w postępowaniach, w których doręczenia odbywają się poprzez publiczne ogłoszenie.

Za nieuzasadniony także, w związku z powyższymi wywodami, Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.

Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że K.F. powołał się na mapy, które jego zdaniem świadczą o tym, że należąca do niego działka, położona w leju depresyjnym, jest zabudowana. Nie są to, zdaniem Sądu I instancji, nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ponieważ organ dysponował nimi w trakcie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Mapy, które organ posiadał przy wydawaniu pozwolenia wodnoprawnego znajdują się m.in. w operacie wodnoprawnym datowanym na sierpień 2005 r.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli S.P., M.M., Z.B., M.P. i W.B. oraz K.F.

S.P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej p.p.s.a. – polegające na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 9 Prawa wodnego i art. 49 k.p.a. w związku z tym, że skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

M.M., Z.B., M.P. i W.B. zarzucili po pierwsze, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i brak ustalenia rzeczywistej liczby stron postępowania. Po drugie, naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia argumentu skarżącego, że nie został on prawidłowo zawiadomiony o toczącym się postępowaniu. Po trzecie, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia zarzutów skargi, podczas gdy organy dopuściły się naruszenia art. 42-45, art. 49, art. 16 i art. 10 k.p.a. Po czwarte, naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję obarczoną wadą kwalifikowaną określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po piąte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. poprzez przyjęcie błędnego trybu zawiadamiania stron w postępowaniu. Po szóste, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 110 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ogłoszenie decyzji było prawidłowe, podczas gdy Sąd I instancji nie ustalił prawidłowo stron postępowania. Po siódme, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wobec osób, które nie zostały uznane za stronę postępowania powinna zostać wydana decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, podczas gdy organ powinien umorzyć postępowanie wznowieniowe. Po ósme, strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 127 pkt 7 Prawa wodnego poprzez błędne uznanie, że wnoszący o wznowienie postępowania nie są "władającymi powierzchnią ziemi". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

K.F. zarzucił naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 10, art. 49 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 9 Prawa wodnego, co spowodowało oddalenie skargi, ponieważ organ błędnie ustalił, że stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Zarzucił również naruszenie art. 1 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a. oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ nie dopełnił obowiązku pełnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność trzech wniesionych skarg kasacyjnych w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że następujące zarzuty są zasadne.

Po pierwsze, należy stwierdzić, że zasadny jest zarzut podnoszony w trzech skargach kasacyjnych dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. i art. 127 ust. 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne. Wynika to z tego, że przepis art. 127 ust. 9 Prawa wodnego jest to unormowanie lex specialis wobec art. 49 k.p.a. w zakresie dotyczącym ustalenia stron postępowania w tego rodzaju sprawach. Powyższe unormowanie jednoznacznie bowiem stanowi, że tylko jeżeli liczba stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przekracza 20, to do stron innych niż wnioskodawca, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, właściciel wody, właściciele urządzeń wodnych stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Oznacza to, że doręczenie bądź zawiadomienie w drodze obwieszczenia publicznego o którym stanowi art. 49 k.p.a. nie może być stosowane, jeżeli z góry nie można ustalić kręgu podmiotów, które powinny wziąć udział w całym postępowaniu lub w niektórych jego czynnościach. Stąd, właściwy organ musi w tej sprawie w pierwszej kolejności ustalić krąg stron postępowania żeby ustalić czy ich liczba przekracza 20, ponieważ determinuje to dalszy przebieg postępowania administracyjnego, a w szczególności postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym uprawnień i obowiązków jego stron w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Dlatego też dodatkowo zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej M.M., Z.B., M.P. i W.B., iż Sąd I instancji nie dokonał w tym zakresie prawidłowej kontroli liczby stron postępowania zakończonego decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r., co było kluczową przesłanką do zastosowania w tej sprawie trybu lex specialis z art. 127 ust. 9 w związku z art. 49 k.p.a. Wynika to z tego, iż uznał za oczywiste, że stronami tego postępowania są osoby ujęte w karcie 13 i 14 operatu wodnoprawnego, a także dodatkowo uznał za strony postępowania M.M. i K.F., których działki znajdują się w leju depresyjnym. Sąd nie uwzglednił, że organ II instancji również określił krąg stron postępowania, uznając dodatkowo jako strony K.F. i J.B.. Natomiast ustalenia w tym zakresie organu II instancji, jak i Sądu I instancji podważąją ustalenia operatu wodnoprawnego będącego podstawą wydania decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r., biorąc pod uwagę, że stronami są władający powierzchnią ziemi w obrębie leja depresyjnego.

Po drugie, to Wojewoda Świętokrzyski w oparciu o posiadane dokumenty (m.in. operat wodnoprawny) powinien ustalić strony postępowania, zaś jeśli organ II instancji stwierdził, iż strony nie zostały właściwie ustalone – powinien uchylić decyzję organu I instancji, gdyż jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd I instancji decyzja Wojewody Świętokrzyskiego z [...] listopada 2005 r. określała warunek pokrywania przez elektrownię kosztów dostawy wody dla właścicieli zabudowanych działek w zasięgu leja depresyjnego o promieniu 271 m, tj. działek nr: [...]. Z tych względów ponownego precyzyjnego ustalenia wymaga czy w istocie tych stron nie jest razem 9, a nie powyżej 20 jak podniesiono w tej skardze kasacyjnej. Ponadto należy w tym zakresie odnieść się także do uprzedniej decyzji Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] w przedmiocie poprzednio obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z danego ujęcia wody, która w ustępie III osnowy tej decyzji określiła jej inny zakres podmiotowy co do bezpłatnego dostarczania wody lub pokrywania kosztów jej dostawy z ujęcia w Wiązownicy. Natomiast jeżeli liczba stron postępowania wynosiłaby mniej niż 20 to nie można stosować oczywiście przepisu art. 49 k.p.a., stąd naruszone zostałby przepisy k.p.a. o doręczaniu decyzji administracyjnych określone w art. 42-45 k.p.a., zaś niewłaściwe doręczenie stronie postępowania decyzji oznacza, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy czyli istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto powyższe naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji, także z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jeżeli zastosowanoby błędnie tryb z art. 49 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 9 Prawa wodnego także w zakresie dotyczącym ustaleń stanu faktycznego – wynikających z postępowania dowodowego, tj. art. 73-75, art. 78, art. 79 § 2, art. 90 § 2 pkt 1 i art. 95 k.p.a.

Po trzecie, zasadnie podniesono w tejże skardze kasacyjnej, iż uznając za strony postępowania w tej sprawie także właściciela działki nr ewid. [...], tj. K.F. oraz działki nr ewid. 7/2, tj. J.B. w świetle ustaleń organu II instancji, jak i właścicieli przedmiotowych działek będących własnością M.M. i K.F., co wynika ze stanowiska Sądu I instancji, zmieniona została w istocie osnowa decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej z ujęcia Tursko Małe – Kolonia w części oznaczonej ust. II pkt 3 jej rozstrzygnięcia. Stanowi on bowiem jednoznacznie, że pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody udzielono m.in. pod warunkiem "pokrywania kosztów dostaw wody dla właścicieli działek zabudowanych położonych w zasięgu leja depresji R = 271 m określonego dla zespołu studni w m. T., tj:

3.1. działka nr ewid. [...],

3.2. działka nr ewid. [...],

3.3. działka nr ewid. [...],

3.4. działka nr ewid. [...],

3.5. działka nr ewid. [...],

3.6. działka nr ewid. [...].

Pobierana woda przeznaczana będzie wyłącznie na potrzeby własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego – zgodnie z zasadami zwykłego korzystania określonymi w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.)".

Natomiast, co wynika z osnowy decyzji, organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2006 r. jak i decyzji organu odwoławczego, tj. Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2006 r., wydanych po wznowieniu postępowania postanowieniem Wojewody Śwętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., odmówiono w ich osnowie uchylenia przedmiotowej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] listopada 2005 r., której to przesłanki nie uwzględnił Sąd I instancji dokonując kontroli zaskarżonej ostatecznej decyzji.

Po czwarte, należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut kasacyjny podniesiony w skardze kasacyjnej K.F. dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wynika to z tego, że dane mapy, które zdaniem K.F. świadczą o tym, że jego działka położona w leju depresyjnym jest zabudowana, są to właśnie przedmiotowe nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., istniejace w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję, w istocie były jednak znane właściwemu w tej sprawie organowi. Są one bowiem ujęte w operacie wodnoprawnym "na pobór wód podziemnych z utworów czwartorzędu studniami S-3 bis, S-3 bis, S-4 bis, S-8 ujęcia T.".

Po piąte, należy stwierdzić, że w świetle uchwały Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 przepis art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 tejże ustawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sprawie oznacza to więc, że podstawową kwestią wymagającą uwzględnienia w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji jest ponowna ocena prawna prawidłowości zastosowania przez organ I instancji trybu z art. 49 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 9 Prawa wodnego w świetle dyspozycji art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w tym zakresie uzasadnienie wyroku Sądu I instancji powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Ponadto pozwoli to dopiero ocenić prawidłowość dalszego prowadzenia postępowania w świetle działu II k.p.a., tj. trybu wszczęcia postępowania jak i prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia prawdy obiektywnej.

Po szóste, skład orzekający w tej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie uznał za uzasadniony wniosek pełnomocnika skarżącego K.F. postawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu odnośnie zbadania konstytucyjnoiści art. 127 ust. 9 Prawa wodnego i art. 49 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 tejże ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego S.P. oraz pełnomocnikowi skarżącego K.F. wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.