Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 244/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Prokuratora Regionalnego w Katowicach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 479/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 lutego 2022 r. nr 2401-lOV3.4103.11.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r. postanawia 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w sentencji postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 22 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 479/22 w oznaczeniu numeru decyzji w ten sposób, że w miejsce nieprawidłowego numeru ,,2401-lOV3.4103.10.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157" wpisany zostaje prawidłowy numer ,,2401-lOV3.4103.11.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157".


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 22 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/GI 479/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 lutego 2022 roku nr 2401-lOV3.4103.11.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157 w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2014 r.

W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia jej uregulowanie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę wynikających z zaskarżonej decyzji ostatecznej wydanej przez organ drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem analiza materiału źródłowego znajdującego się w aktach sprawy, przedstawionego na poparcie uwzględnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowienie z dnia 9 czerwca 2022 roku, sygn. akt I SPP/G1 148/22) uzasadnia uznanie, że egzekucja należności objętej zaskarżoną decyzją mogłaby przyczynić się do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji materialnej skarżącej spółki, wywołując zarazem skutki, których odwrócenie mogłoby okazać się niemożliwe.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył również, że w toku postępowania wpadkowego - w przedmiocie prawa pomocy - starszy referendarz dostrzegł, iż "ze względu na ujemną wartość kapitałów, brak przychodów i środków oraz niewystarczającą wartość aktywów wykazanych w sprawozdaniu finansowym, zabezpieczonych przez organy ścigania, spółka nie jest w stanie zredukować swojego zadłużenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji decydujące znaczenie ma fakt, iż skarżąca nie osiąga w chwili obecnej żadnych dochodów, co nie pozwala jej nawet na pokrycie wszystkich wydatków o charakterze koniecznym. Co więcej, istotna jest również skala dochodzonych w tej sprawie należności budżetowych, ponieważ organy podatkowe uznały, że spółka zawyżyła kwotę podatku naliczonego o 73.353.381,45 zł, odliczając podatek naliczony z faktur stwierdzających czynności, które - zdaniem organów - nie zostały dokonane.

Na postanowienie z 22 sierpnia 2022 r. zażalenie wniósł Prokurator Regionalny w Katowicach. Prokurator wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Prokurator zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej powoływanej jako ,,P.p.s.a." poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a egzekucja należności objętej zaskarżoną decyzją mogłaby przyczynić się do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji materialnej skarżącej spółki wywołując zarazem skutki, których odwrócenie mogłoby okazać się niemożliwe.

W ocenie Prokuratora w sprawie nie zachodzi to niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i nie dysponuje majątkiem.

W związku z tym Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie Sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniósł o sprostowanie na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 166 p.p.s.a. oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na wpisaniu w sentencji postanowienia z dnia 22 sierpnia 2022 roku, sygn. akt I SA/GI479122 nieprawidłowej sygnatury decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 lutego 2022 roku, jako oznaczonej numerem 2401-IOV3.4103.10.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157, zamiast 2401-IOV3.4103.11.202I.TSO2 UNP: 2401-21-028157.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego wyżej unormowania wynika, że udzielenie tymczasowej ochrony sądowej w określonej w tym przepisie formie jest możliwe tylko pod warunkiem wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystąpienie tych przesłanek musi mieć związek z wykonaniem zaskarżonego aktu. Podmiot składający wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. ma obowiązek wykazać prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek zastosowania tej ochrony. Zgodnie z poglądem prezentowanym w judykaturze, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 roku, sygn. akt II GZ 49/22).

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że sytuacja materialna podmiotu wnioskującego może być czynnikiem wpływającym na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracji publicznej. Jednak sama zła kondycja finansowa strony nie może w każdym przypadku przesądzać o konieczności uwzględnienia zgłoszonego żądania. W niniejszej sprawie okoliczność, że spółka aktualnie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia jej uregulowanie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, wynikających z zaskarżonej decyzji ostatecznej, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska sądu pierwszej instancji, że bardzo trudna sytuacja majątkowa spółki, która legła u podstaw zwolnienia strony od kosztów sądowych, uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż przesłanki przyznania prawa pomocy i wstrzymania wykonania aktu nie są tożsame. Zatem przyznanie prawa pomocy nie determinuje wstrzymania decyzji, albowiem są to dwie odrębne i niezależne od siebie instytucje.

Za niezasadne należało także uznać stanowisko sądu pierwszej instancji, iż egzekucja należności objętej zaskarżoną decyzją mogłaby przyczynić się do pogorszenia i tak już trudnej sytuacji materialnej skarżącej spółki, wywołując zarazem skutki, których odwrócenie mogłoby okazać się niemożliwe. W tym zakresie należy zwrócić uwagę, iż spółka od 1 marca 2017 roku zawiesiła działalność gospodarczą, nie osiąga dochodów, nie posiada rachunków bankowych. Spółka nie dysponuje też majątkiem, z którego można byłoby prowadzić egzekucję. Nie przedstawiła również podjętych działań mających na celu wyprowadzenie jej z trudnej sytuacji finansowej.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd pierwszej instancji nie wskazał, odnosząc się do obecnej sytuacji majątkowej spółki, jakie negatywne skutki może ponieść strona w związku z wykonaniem decyzji przed rozpoznaniem skargi.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, w jaki sposób podjęcie przez organ działań w celu wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki wskazane w art. 61 § 1 P.p.s.a. w sytuacji, gdy skarżąca spółka nie prowadzi działalności gospodarczej i nie ma majątku, z którego można byłoby prowadzić egzekucję.

W tym stanie rzeczy w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do uznania, że zasadny jest wniosek skarżonej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

Wniosek Prokuratora o sprostowanie w oznaczeniu numeru decyzji zawartej w sentencji postanowienia również zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak wynika z § 3 powołanego przepisu w przypadku, gdy sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, co wynika z art. 166 P.p.s.a.

W sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

z 22 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 479/22 doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. W związku z powyższym w sentencji ww. postanowienia należało w miejsce błędnie wskazanego numeru decyzji ,,2401-IOV3.4103.10.2021.TSO2 UNP: 2401-21-028157" wpisać prawidłowy numer ,,2401-IOV3.4103.11.2021 .TSO2 UNP: 2401-21-028157".

W konsekwencji, wymienioną wyżej oczywistą omyłkę pisarską Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 P.p.s.a. w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., w sposób wskazany w pkt 2 postanowienia.