Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 34/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008r. sprawy ze skargi L. B. na bezczynność Rady Miasta K. w przedmiocie dotacji na oddłużenie lokalu postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] L.B. wniósł skargę na Przewodniczącego Rady Miasta K. , z uwagi na brak decyzji w przedmiocie przyznania mu jednorazowej dotacji w wysokości [...] na oddłużenie mieszkania w ramach lokalnego programu przeciwdziałania bezdomności dla mieszkańców miasta K. w roku [...]. W uzasadnieniu potwierdził, iż nie otrzymał decyzji w wymienionej sprawie i dlatego wniósł o wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego i wydanie decyzji rozstrzygającej w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżonej Rady Miasta wniósł o odrzucenie skargi, wyjaśniając, że w dniu [...] w uchwale nr [...] Rada Miasta K. zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie, wskazując m.in. iż Przewodniczący Rady Miasta K. nie jest organem właściwym do załatwienia sprawy wydania decyzji w sprawie objętej skargą. Zadaniem przewodniczącego jest bowiem wyłącznie organizowanie pracy rady i prowadzenie jej obrad, stosowanie do art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, natomiast sprawa dodatku mieszkaniowego prowadzona jest w odrębnym postępowaniu i przez inne – upoważnione do tego organy. Pełnomocnik organu wskazał nadto, że uchwałą nr [...] z dnia [...] Rada Miasta K. podjęła uchwałę w sprawie utraty mocy obowiązującej uchwały nr [...] z dnia [...] "Lokalny program pomocy społecznej przeznaczony dla mieszkańców K. , w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania", przy czym program ten realizowany był do sierpnia [...] r.. Obecnie miasto K. nie realizuje żadnego programu na dofinansowanie niezbędnej potrzeby, jaką jest utrzymanie mieszkania przez spłatę zaległości czynszowych, czyli nie ma podstawy do wydania decyzji we wnioskowanej przez skarżącego sprawie. Dodatkowo pełnomocnik organu podniósł, iż skarżący w licznych pismach kierowanych do wielu podmiotów- organów administracyjnych i sądów, modyfikuje wielokrotnie swoje żądanie odnosząc się od nieaktualnego już "Lokalnego programu...." Odnosząc się do treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 oraz art. 52 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na Przewodniczącego Rady Miasta K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów o właściwość między jednostkami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do brzmienia art. 3 § 2 tej ustawy sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Co do zasady obowiązujący system prawa dopuszcza więc możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Zgodnie jednak z zapisem zacytowanego powyżej art. 3 § 2 pkt 8, zakres takiej skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia pkt 1-4 wyżej wskazanej regulacji, czyli zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 – 3 ustawy, występuje wówczas, gdy akt ( czynność ) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt ( czynność ) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30).

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się zobowiązania organu do określonego działania, a mianowicie zobowiązania przewodniczącego Rady Miasta K. do przyznania mu jednorazowej dotacji na oddłużenie mieszkania, odnosząc się przy tym do uchwały Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...] "Lokalny program pomocy społecznej przeznaczony dla mieszkańców K. , w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej jaką jest utrzymanie mieszkania". Pomijając już fakt, że wskazana uchwała Rady Miasta K. w dacie złożenia skargi nie obowiązywała (uchylona uchwałą nr [...] z dnia [...]) należy zauważyć, iż ani Rada Miasta K. , ani jej Przewodniczący nie są organami uprawnionymi do wnioskowanego przez skarżącego działania. Skoro zaś nie są to organy kompetentne do wydania w sprawie żądanej decyzji, to nie można zatem skarżyć ich bezczynności, zgodnie z zaprezentowanym powyżej wywodem.

Mając na uwadze powyższą argumentację, skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu.

.