Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 98/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 83
journal: Dz.U. 2020 poz 266
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j.
article: par. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 98/21

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2020 roku, poz. 256 ze zm. dalej kpa) w związku z art. 83 ust.4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych( DZ.U z 2020 roku, poz. 266 ze zm. dalej ustawa) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] sierpnia 2020 roku nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek.

Podstawą rozstrzygnięcia organu były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

[...] stycznia 2019 roku do organu wpłynął wniosek J. M. o umorzenie składek. W dniu [...] lutego 2020 roku kolejnym pismem wskazał na trudną sytuację życiową z zdrowotną swoją oraz członków rodziny. Informował, że jego syn jest [...] oraz wskazywał na problemy zdrowotne teściowej, żony, synowej oraz wnuków.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 roku, nr [...] odmówił umorzenia należności ponieważ:

- nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne;

- nie wykazał skarżący zgodnie z art. 28 ust.3a ustawy, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych jego gospodarstwa domowego;

- nie wykazał, że powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń;

- nie wykazał, że stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, które pozbawiłyby go uzyskania możliwości dochodu umożliwiającego opłacenie należności.

W dniu [...] września 2020 roku wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wyżej powołaną decyzją.

Argumentował, że przedmiotowa decyzja nie uwzględnia jego trudnej sytuacji życiowej, finansowej oraz rodzinnej. Stwierdzał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i przepisami ustawy.

Nadto uzasadnienie decyzji nie wskazuje wyraźnie na brak przesłanek do umorzenia zaległości. Podnosił, iż ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek muszą odnosić się do bieżącej sytuacji, a nie zdarzeń z przeszłości czy przewidywań dotyczących przyszłości. Jego zdaniem sytuacja w której spłata zaległości spowoduje potrzebę do ubiegania się o pomoc do nie jest zgodna z interesem obywatela i interesem publicznym.

W swoim wniosku przedstawił swoją sytuację rodzinną i materialną. Informował, że stan zdrowia jego teściowej bardzo się pogorszył, co wiąże się z większymi wydatkami na leczenie oraz częstszymi wizytami u lekarzy. Teściowa wymaga całodobowej opieki i okresowo zamieszkuje w domu skarżącego, a częściowo u siebie. Wskazywał na trudną sytuację zdrowotną jego syna, który wymaga całodobowej opieki. Nadto w tej sytuacji opiekuje się niepełnoletnimi wnukami. W dalszej części przedstawił wyliczenia związane z wydatkami i wskazał, że wydatki na osobę wynoszą w skali roku około [...] zł. Wyliczył, że wydatki na utrzymanie pojazdu na dwie osoby wynoszą [...] zł w skali roku. Łącznie wydatki na jedną osobę określił na kwotę [...] zł rocznie tj. [...] zł miesięcznie, czyli [...] zł miesięcznie na dwie osoby.

Odniósł się posiadanego majątku – ma samochody [...] z 2004 roku, [...] z 1993 roku niesprawny, który kwalifikuje się do złomowania, samochód [...] z 1993 roku został skradziony, a przyczepka lekka przedstawia wartość [...] zł.

Posiada nieruchomość leśną w miejscowości B. o pow. około 0, 62 ha – bez prawa zabudowy. Nadto jest współwłaścicielem działki nr [...] o pow. 509 m² i zaznaczył, iż jest to jego dorobek życia gdzie stoi 30 letnia dom mieszkalny.

Podkreślał, iż należności regulował w latach 2015 – 2018 na ubezpieczenie zdrowotne. Później z uwagi na wiek i problemy zdrowotne oraz sytuację finansową nie był w stanie ich regulować.

Organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego materiału w oparciu o przesłanki z art. 28 ust.3 ustawy oraz przepisów ustawy z 30 kwietnia 2004 roku o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( DZ.U z 2020, poz. 708 dalej ustawa o pomocy).

W świetle wyżej powołanych przepisów skarżący jest przedsiębiorcą, pomimo zawieszenia działalności gospodarczej. Dokonano analizy wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających z art. 107 ust.1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej( Dz.U UE C 83 z dnia 30 marca 2010 roku decydujących o uznaniu przedmiotowego wsparcia za pomoc publiczną.

Wparcie udzielane przedsiębiorcy jest uznawane za pomoc publiczną gdy spełnione są następujące warunki;

- udzielane jest przez państwo lub ze środków państwowych,

- ma charakter selektywny ,

- jest udzielane na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku,

- zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji oraz wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej.

Organ dokonał oceny przesłanek wynikających z art. 107 ust.1 Traktatu.

Biorąc pod uwagę przesłanki organ uznał, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 107 ust.1 Traktatu, co przesądza, że ewentualne wsparcie nie będzie stanowiło pomocy publicznej w rozumieniu powołanego przepisu i w konsekwencji nie podlega notyfikacji Komisji Europejskiej.

Organ rozpoznał wniosek uwzględniając całokształt dowodów zgromadzonych w sprawie, które zostały wyszczególnione na k- 4-5 decyzji. Do rozpatrzenia wniosku uzyskał informacje z systemu informatycznego ZUS, Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Bazy Danych Ksiąg Wieczystych.

Organ ustalił, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 roku zawiesił działalność gospodarczą w zakresie pozostałych badań i analiz technicznych. Od [...] sierpnia 2015 roku został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako emeryt i otrzymuje miesięczne świadczenie w wysokości [...] zł brutto, netto [...] zł. Jest właścicielem samochodu [...] z 2004 roku o wartości pozwalającej na dokonanie zastawu skarbowego oraz właścicielem nieruchomości rolnej w miejscowości B. o pow. 0,62 ha oraz działki nr [...] położonej w R. przy ul. O. o pow. 509 m².

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust.2 z zastrzeżeniem art. 30 ustawy należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku całkowitej nieściągalności. Przypadki całkowitej nieściągalności zostały określone w art. 28 ust.3 pkt 1 -6 ustawy. Zdaniem organu nie zachodzi żadna z przesłanek pozwalających uznać, iż zachodzi przypadek całkowitej nieściągalności. Organ przywołał stanowisko WSA w Warszawie z wyroku z dnia 23 lutego 2017 roku, V SA/Wa 84/16 gdzie sąd wskazał, iż postępowanie w przedmiocie umorzenia ma charakter dwuetapowy. W pierwszym etapie organ bada czy w sprawie występują przesłanki umorzenia. W drugim etapie organ ma uprawnienie podjąć swobodnie wybrane przez siebie rozstrzygnięcie.

W przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki pozwalające uznać na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek i dlatego jego wniosek nie mógł być uwzględniony. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle którego dopóki istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania należności, dopóty jej umorzenie byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Dopóki istnieje możliwość prowadzenia działań egzekucyjnych organ rentowy działając jako wierzyciel nie może stwierdzić, że zachodzi przesłanka nieściągalności zadłużenia i zaniechać prób jego wyegzekwowania.

Nadto organ zauważył, iż zgodnie z art. 28 ust.3a w związku z art. 32 ustawy i § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek ( DZ.U z 2003 r, nr 141, poz. 1365 dalej rozporządzenie), należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia, mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. ZUS może umorzyć wskazane należności z tytułu składek jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, ponieważ pociągałoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny w szczególności w przypadku:

- gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych;

- poniesienia strat w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;

- przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskania dochodu umożlwiającego opłacenie należności.

Organ odwoławczy podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki umorzenia określone w art. 28 ust.3a ustawy oraz rozporządzenia.

Organ podniósł, iż o istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria. Nie wystarczy, że zobowiązany wskaże na uciążliwości i trudności w zapłacie narosłych należności. Zobowiązany musi liczyć się z koniecznością zapłaty składek, gdyż należy to do jego obowiązków, zaś odstąpienie od tego obowiązku ma charakter zupełnie wyjątkowy.

W zakresie przesłanki z § 3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia to należało stwierdzić, iż powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej.

Wystąpienie przesłanki z § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia dotyczącej stanu zdrowia uwarunkowane jest nie tylko istnieniem przewlekłej choroby osoby zobowiązanej lub członka rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia tej osoby możliwości uzyskania dochodu.

Skarżący podnosił w toku postępowania argument złego stanu zdrowia swojego i członków rodziny.

Zdaniem organu nie negując choroby skarżącego i jego członków rodziny należało zauważyć, iż otrzymuje on świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł – netto z którego nie są dokonywane żadne potrącenia. Z danych organu wynika, że małżonka dłużnika również pobiera świadczenie emerytalne.

Organ zauważył, że skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji obrazującej jego rzeczywistą sytuację finansową, nie wskazał czy posiada jeszcze inne zobowiązania pieniężne, nie przekazał informacji na temat osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. Ciężar udowodnienia występowania przesłanek do umorzenia spoczywa na dłużniku, a ostateczna ocena aktualnej sytuacji finansowej zobowiązanego winna mieć miejsce na podstawie dostarczonych dokumentów obrazujących dochody, ponoszone koszty utrzymania. Nie jest w ocenie organu miarodajne odwoływanie się do średnich rocznych kosztów utrzymania.

Nadto organ zauważył, że syn jest żonaty, ma dwie córki i prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, a teściowa przebywa tylko okresowo. Organ uznał, iż skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wraz z małżonką. Jego sytuacja materialna przy uwzględnieniu emerytur otrzymywanych przez skarżącego i jego żonę i należało uznać, iż ich budżet jest wyższy niż poziom minimum socjalnego. Skarżący nie korzysta ze wsparcia socjalnego. Skarżący posiada również majątek w postaci ruchomości oraz nieruchomości.

Skarżący informował o wysokości kosztów leczenia syna, ale nie przedstawił dokumentów obrazujących, że finansuje je w własnych środków. Wobec skarżącego nie zostało wdrożone postępowanie egzekucyjne, zatem podjęcie decyzji o umorzeniu zaległości byłoby przedwczesne.

Zdaniem organu umorzenie należności przed wyczerpaniem środków egzekucyjnych oraz innych możliwości dochodzenia byłoby niewątpliwie działaniem sprzecznym z interesem ZUS.

W ocenie organu skarżący może podjąć próbę polubownego wywiązania się ze spłaty należności składkowych. Może on ubiegać się o udzielnie ulgi w spłacie należności w ramach której istnieje możliwość dostosowania warunków spłaty do sytuacji finansowej. Organ wskazał, że jeśli istnieje jakakolwiek możliwość wyegzekwowania należności , to w takiej sytuacji umorzenie należy uznać za przedwczesne.

Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie organ nie znalazł podstaw do umorzenia należności w oparciu o zapisy rozporządzenia oraz art. 28 ust.3a ustawy.

Skargę na decyzję organu odwoławczego skarżący J. M.

Przedmiotowej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jak i ustawy.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż ocena organu jest zbyt powierzchowna i wybiórcza. Organ nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co powoduje, iż jest ona wadliwa.

Za nietrafny pogląd należy uznać pogląd organu, że umorzenia należności nie uzasadniają nadzwyczajne okoliczności, przypadki losowe, przewlekłe choroby.

Wskazywał, że na chwilę obecną syn W. M. posiada [...] grupę inwalidzką – [...] niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji. Teściowa K. N. również posiada [...] grupę inwalidzką, żona J. M. wnioskuje o ustalenie niepełnosprawności. Skarżący posiada [...] grupę inwalidzką – [...] stopień niepełnosprawności. Argumentował, iż na leczenie syna wydał kwotę [...] zł. Podnosił, iż koszt całej rehabilitacji syna wyniesie około [...] zł i będzie trwać 2 -3 lata. Podkreślał, iż najważniejszy jest człowiek, zdrowy rozsądek, logiczne myślenie, a nie ułomne prawo.

Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania,

w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą do i umorzenia należności z tytułu składek jest wystąpienie przesłanek :

– gdy wystąpią przypadki uzasadnione "ważnym interesem publicznym" w tym stan finansów ubezpieczeń społecznych lub "ważnym interesem strony". Podkreślić trzeba, że oprócz wskazania tych dwóch przesłanek, przy zaistnieniu których organ jest uprawniony zastosować ulgę, użył jednak sformułowania "mogą być umarzane", co jednoznacznie świadczy o uznaniowym charakterze tej instytucji.

Uznanie administracyjne oznacza, że decyzja negatywna wydana na podstawie tej regulacji nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy przypadki uzasadnione ważnym interesem strony lub interesem publicznym wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Nawet w sytuacjach wystąpienia okoliczności wynikających z ważnego interesu strony lub z interesu publicznego( stan finansów ubezpieczeń społecznych) organ nie jest bezwzględnie zobowiązany zastosować jedną z ww. ulg. Zaznaczyć należy, że tzw. decyzje uznaniowe w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w przypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Rozstrzyganie w ramach uznania wymaga zatem od organu nie tylko poczynienia ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 kpa), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 kpa. Zatem obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę.

Natomiast na stronie, w sprawach kończących się tego typu decyzjami, tj. decyzjami uznaniowymi, leży obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek uprawniających do zastosowania ulgi. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organu wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zgromadzenie materiału dowodowego, w oparciu o który organ administracyjny podejmuje decyzję wymaga współdziałania ze strony dłużnika, który będąc zainteresowany pomyślnym rozpoznaniem wniosku powinien przedłożyć wszelkie niezbędne dokumenty oraz te, które w jego ocenie przemawiają za pozytywnym rozstrzygnięciem jego sprawy.

Zarzuty przedmiotowej skargi sprowadzają się w głównej mierze do nieuwzględnienia przez organ ważnego interesu strony, który upatruje ona w złej sytuacji finansowej będącej wynikiem nadzwyczajnych, losowych zdarzeń od niej niezależnych.

W orzecznictwie tym ważny interes podatnika definiuje się jako sytuację w której z przyczyn nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako: CBOSA). Dobrodziejstwo z art. 67a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, ma wyjątkowy charakter, zastosowanie może zatem znaleźć jedynie do nadzwyczajnych, szczególnych przypadków. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane,

a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (por. wyrok NSA z 21 marca 2001,

I SA/Ka 577/00, CBOSA).

Z kolei przez pojęcie interesu publicznego rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą wzięcie pod uwagę wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. (por. wyroki z 22 kwietnia 1999 r. SA/Sz 850/98 i z 10 marca 2009 r. I FSK 31/08, z 9 czerwca 2016 r. II FSK 298/14; CBOSA).

Należy zgodzić się z organem, iż nie zachodzą podstawy i okoliczności z § 3 ust.1 rozporządzenia. Ustalenia organu oparte są niekwestionowanych dokumentach oraz należy zauważyć, iż skarżący nie udokumentował wysokości kosztów ponoszonych w związku z funkcjonowaniem rodziny. Jak wynika z ustaleń chory syn jest osobą dorosłą i prowadzi własne gospodarstwo domowe, a pobyt teściowej skarżącego w jego domu jest okresowy. Tak więc podnoszenie, iż choroba tych osób obciąża skarżącego nie pełni odpowiada faktom. Nadto skarżący nie pełni zrealizował swojego obowiązku udokumentowania wysokości ponoszonych kosztów w związku z prowadzeniem gospodarstwa domowego, ponoszenia kosztów leczenia swojego i rodziny. Odwoływanie się do poziomu i minimum socjalnego nie jest wystarczające.

Sąd nie neguje, iż sytuacja skarżącego jest rzeczywiście trudna i złożona. Jednocześnie skarżący oraz jego żona otrzymują świadczenia emerytalne, posiadają majątek ruchomy, jak i nieruchomości z których można prowadzić postępowanie egzekucyjne.

W ocenie Sądu organ w sposób uprawniony odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne. Stanowisko organu mieści się w ramach uznania administracyjnego. Sytuacja skarżącego jest trudna, jednak nie nosi znamion wyjątkowości. Strona i jego żona uzyskują stały dochód i mogą podjąć się spłaty zadłużenia na przykład w formie układu ratalnego dostosowanego do jego możliwości finansowych. Kwota zadłużenia [...] zł może zostać spłacona w odpowiednich ratach i nie pozbawi go możliwości zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych.

Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.