Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1348/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1 i ust. 4  oraz art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant : Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 27.09.2017 r., nr [...].[...] znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Firma B w K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych: Budowa budynku biurowego z garażem podziemnym, wraz z wewnętrznymi instalacjami w budynku: wody, kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazowej, c.o., wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, elektrycznej oraz instalacjami w terenie: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym na wody opadowe, elektrycznej, dojściem i dojazdem na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K..

Od decyzji tej odwołanie wniósł T. S., będący stroną postępowania, (jako właściciel sąsiedniej działki budowlanej nr [...] obr. [...]). Odwołujący obawiając się o bezpieczeństwo swojej nieruchomości zarzucił, że organ wydał decyzję w oparciu o niepełny materiał dowodowy (dokumentacja geologiczno-inżynierska opracowana dla innego projektu budowlanego, brak dokumentacji z odkrywek fundamentów sąsiedniej nieruchomości w ekspertyzie stanu technicznego, brak projektu ścian grodzie zabezpieczających wykop od strony nieruchomości odwołującego, brak opracowania odprowadzenia wód opadowych, brak odpowiednich parametrów zjazdu, brak określenia parametrów urządzeń klimatyzacyjnych, jakie mają został zastosowane w obiekcie). Ponadto zdaniem odwołującego kondygnacja określona w projekcie budowlanym, jako podziemna w świetle obowiązujących przepisów podziemną nie jest, co powoduje niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej wysokości budynku. Odwołujący zarzucił też, że organ przed wydaniem decyzji ani w jej uzasadnieniu nie odniósł się do zgłaszanych przez odwołującego w toku postępowania ww. zarzutów, co stanowi naruszenie ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 27 lipca 2018 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w toku postępowania odwoławczego T. S. wystąpił z pisemnym wnioskiem o zawieszenie tego postępowania z uwagi na fakt, że przed Sądem Rejonowym dla [...], Wydział I Cywilny, pod sygnaturą I Ns 728/17/P toczy się postępowanie w sprawie o zasiedzenie części nieruchomości nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., będącej terenem ww. inwestycji. Postanowieniem z 11 maja 2018 r. organ odwoławczy, działając na podstawie art. 98 § 1 kpa odmówił zawieszenia na wniosek postępowania w sprawie, jednocześnie stwierdzając, że nie występują przesłanki do zawieszenia tego postępowania z urzędu, określone w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Do chwili wydania niniejszej decyzji postępowanie sądowe nie zostało zakończone. Sama kwestia prowadzenia postępowania o zasiedzenie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Dopiero w przypadku, gdyby wyrokiem Sądu Rejonowego doszło do stwierdzenia zasiedzenia, kwestia ta może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Analizując akta sprawy w związku z prowadzonym postępowaniem sądowym organ odwoławczy zwrócił uwagę na błąd w projekcie zagospodarowania terenu, polegający na przyjęciu, że na działce inwestycyjnej nr [...] nie znajdują się obiekty kubaturowe (karta nr [...] projektu budowlanego), podczas gdy z mapy do celów projektowych wynika, że w rzeczywistości budynek gospodarczy zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji na niewielkim odcinku wykracza poza granicę, zatem zlokalizowany jest również na działce inwestora. Kwestia błędnego ustalenia lokalizacji istniejącego budynku rzutowała na prawidłowość bilansu terenu sporządzonego na potrzeby wykazania zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp. Po wezwaniu inwestora do wyjaśnienia rozbieżności w projekcie, autor projektu budowlanego dokonał korekty zapisu dotyczącego istniejącej zabudowy nieruchomości oraz modyfikacji zadaszenia wjazdu do garażu polegającej na wprowadzeniu na odcinku długości 4,2 m stropodachu zielonego celem doprowadzenia do zgodności z ustaleniami mpzp w zakresie dopuszczalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego. Po zawiadomieniu stron, T. S. zapoznał się z uzupełnionym materiałem dowodowym, w dniu 19 kwietnia 2018 r., a następnie pismem z 30 kwietnia ponowił zarzuty odwołania, w szczególności dotyczące niezgodności inwestycji z ustaleniami planu miejscowego w zakresie wysokości budynku.

Przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie budynku biurowego z garażem podziemnym, zlokalizowana na działce nr [...] obr. [...] przy ulicy [...] w K., w terenie, zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Zakopiańska-Zawiła", zatwierdzonego uchwałą Nr XCVII/1451/14 Rady Miasta Krakowa z 19 lutego 2014 r., zwanego dalej mpzp, o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, oznaczonym na rysunku planu symbolem MN/U. l.

Szczegółowe warunki zabudowy dla tego terenu opisano w § 19 planu, w którym w ust. 2 pkt 3 ustalono, że przeznaczeniem podstawowym terenu MN/U jest między innymi zabudowa usługowa wraz z zielenią towarzyszącą. Jak wynika z projektu budowlanego projektowany obiekt to budynek wolnostojący, z trzema kondygnacjami naziemnymi i jedną podziemną kondygnacją, w której zaprojektowano garaż, o powierzchni powodującej, iż jego obrys jest znacznie większy niż obrys budynku (kondygnacji naziemnych). Górny strop garażu, wykraczający poza obrys budynku zaprojektowano, jako stropodach zielony. Ściany zewnętrzne (południowa i zachodnia) podziemnej części budynku zlokalizowano w odległości od 0,4 do 2.2 m od granicy z sąsiednimi działkami [...] i [...], przy czym w projekcie podkreślono, że podziemna kondygnacja garażu jest w całości zagłębiona poniżej projektowanego terenu.

Z uwagi na to, że na żadnym z rysunków znajdujących się w projekcie nie oznaczono w sposób jednoznaczny poziomu terenu istniejącego oraz terenu projektowanego, organ odwoławczy, pismem z 5 czerwca 2018 r. wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień autora projektu budowlanego w zakresie zgodności inwestycji z przepisami § 12 ust. 7

Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity -Dz.U.2015.1422 ze zmianami) oraz o jednoznaczne wskazanie projektowanych zmian w ukształtowaniu terenu i oznaczenie ich na poszczególnych rysunkach projektu budowanego, z uwzględnieniem istniejącego ukształtowania terenu na działkach sąsiednich.

Odpowiedzi udzielono pismem z 18 czerwca 2018 r., a 19 czerwca 2018 r. autor projektu budowlanego naniósł stosowne korekty w egzemplarzu projektu przekazanym do tutejszego urzędu wraz z odwołaniem, zobowiązując się jednocześnie do doprowadzenia do spójności wszystkich czterech egzemplarzy projektu. Z możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem dowodowym, po zawiadomieniu wszystkich stron postępowania, w dniu 12 lipca 2018 r. skorzystał odwołujący, T. S., który następnie, pismem z 17 lipca 2018 r. podtrzymał wcześniej podnoszone przez siebie zarzuty, a także zgłosił nowe. Odwołujący dodatkowo zauważył "błąd projektowy" polegający na tym, że wjazd do kondygnacji podziemnej - garażu, przez projektanta określony, jako odrębna budowla oddzielona dylatacją od ściany budynku, posadowiona jest na "płycie dennej pod kondygnacją podziemną wraz z płytą zjazdu". Ponadto odwołujący zarzucił, że w toku postępowania odwoławczego projekt ulegał korektom, zatem nie ma mowy o jego tożsamości z projektem budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę i utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy stanowić będzie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Co do ostatniego z zarzutów, organ odwoławczy stwierdza, że jedyną, dokonaną w toku postępowania odwoławczego korektą wnoszącą zmianę w projekcie budowlanym zatwierdzonym skarżoną decyzją jest zmiana w projekcie zagospodarowania terenu w zakresie wskazania terenu powierzchni biologicznie czynnej (z uwagi na istniejący budynek gospodarczy uznany wcześniej za rozebrany). Zmianę tę jednak uznać należy za nieistotną, nie wpływa, bowiem na sposób zagospodarowania terenu inwestycji i nie powoduje żadnych zmian w jej oddziaływaniu na działki sąsiednie. Wszelkie pozostałe korekty, do których naniesienia wzywany był autor projektu stanowią w istocie jedynie wyjaśnienia dotyczące poszczególnych, ukazanych mało czytelnie rozwiązań projektowych. Zatem nie ma podstaw do uznania, że koniecznym byłoby ponowne zatwierdzenie projektu budowlanego w wyniku podania tych informacji.

Zarzut odwołania dotyczący niespełniania przez inwestycję ustaleń mpzp w zakresie dopuszczalnej wysokości projektowanego obiektu, zdaniem Wojewody Małopolskiego nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z treścią § 3 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Analiza mapy do celów projektowych w zakresie ukształtowania terenu wykazała, że projektowany garaż spełnia powyższe zapisy, ponadto do kondygnacji podziemnej nie ma wejścia, poza bramą garażową, która w świetle przepisów wejściem nie jest. Nie ma podstaw do kwestionowania wysokości obiektu podanej przez projektanta (12 m). Zgodnie z definicją podaną w § 6 pkt 14 mpzp: wysokość zabudowy - należy przez to rozumieć całkowitą wysokość obiektów budowlanych (...) mierzoną od poziomu terenu istniejącego, a dla budynku: od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. W miejscu projektowanego wejścia do budynku rzędna terenowa kształtuje się na poziomie ok. 226,39 m npm ,czyli w okolicy przyjętej rzędnej zero budynku wynoszącej 226,19 m npm. Wskazana przez odwołującego, jako poziom terenu istniejącego na działce nr [...] - rzędna 225,11 m npm, występuje na terenie inwestycji, znajduje się niejako wewnątrz projektowanego budynku. Wprowadzone w projekcie, konieczne zmiany w ukształtowaniu terenu nie stoją w opozycji do § 10 ust. 1 pkt 2 e mpzp w którym ustalono zakaz wprowadzania zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu, za wyjątkiem jednak prac związanych z wprowadzaniem nowej zabudowy i obsługi komunikacyjnej. Projektowany obiekt jest niewątpliwie nową zabudową, zatem powyższy zakaz nie ma zastosowania.

Odnośnie zarzutu dotyczącego braku szczegółowych rozwiązań projektowych w zakresie zagospodarowania wód opadowych na terenie inwestycji stwierdzono, że rozwiązania takie zostały przewidziane. Sposób zagospodarowania wód opadowych wskazano w dokumentacji projektowej, w tym przedstawiono obliczenia ilości wód opadowych oraz wielkości zbiornika retencyjnego. Wody opadowe są odprowadzane do kanalizacji ogólnospławnej, zgodnie z informacją techniczną MPWiK S.A. z 16.01.2017 r. pismo nr L.dz. [...] (karta nr 31-32 projektu budowlanego). Dla budowy przyłącza kanalizacji ogólnospławnej uzyskano uzgodnienie dokumentacji projektowej w MPWiK S.A. w Krakowie z 5.10.2017 r., znak: [...] oraz dokonano zgłoszenia budowy tego przyłącza (zaświadczenie o przyjęciu przez Prezydenta Miasta Krakowa bez sprzeciwu z 23.11.2017 r. i karta nr 30). Nadto, z projektu budowlanego wynika, że ukształtowanie terenu zaprojektowano w sposób zapewniający zabezpieczenie terenów przyległych przed spływem wód opadowych; wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] zastosowano obwodowe koryto sprowadzające nadmiar wód opadowych w teren zielony przy północnym narożniku budynku (w sytuacji większych opadów). Zastosowano wpusty terenowe (w projekcie oznaczono kierunki spływu wód) w stropodachu garażu podziemnego i jak podkreśla autor projektu (pismo z 17.05.2018 r.) zapewniono wysokosprawny system odprowadzania wód opadowych bez szkody dla terenów przyległych.

Odnośnie do zarzutu posadowienia na wspólnej płycie z budynkiem zjazdu do garażu (projektowanego, jako częściowo zadaszona pochylnia, zlokalizowana wzdłuż północnej granicy działki w odległości 1,55 m od granicy z działką nr [...], a na odcinku 9,40 m bezpośrednio w tej granicy), określonego jako osobna budowla, zauważono, że projektowana ściana zlokalizowana w granicy z działką nr [...], nie ma funkcji użytkowej, pełni rolę muru oporowego zabezpieczającego podziemny fragment zjazdu do garażu, zatem nie ma znaczenia sposób jej posadowienia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołującego stwierdzono, że:

• Jak wynika z projektu budowlanego i załączonych dokumentów, projekt przebudowy zjazdu z dogi publicznej (ulica [...] - dz. nr [...] obr. [...]), związany ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu przyległego pasa drogowego, został sporządzony w oparciu uzgodnienia z zarządcą drogi - Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie (pisma z 25.04.2017 , znak : [...], z 26.07.2017 r., znak: [...], i 3.08.2017 r., znak: [...] - karty nr [...] projektu budowlanego). Dla inwestycji Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z 10.05.2017 r. znak: [...] zezwolił na przebudowę zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii powiatowej: ul. [...] z działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] na działkę nr [...] obr. 44 jedn. ewid. Podgórze dla obsługi komunikacyjnej budynku biurowego z garażem podziemnym.

• Projekt budowany zawiera opracowanie pn.: "nr 3a ekspertyza stanu technicznego budynku" (karty nr 237-243) sporządzoną przez uprawnionego projektanta branży konstrukcyjnej. Jak podkreśla pełnomocnik inwestora (pismo z 3.10.2017 r. - karta nr 57 akt administracyjnych I instancji): Z uwagi na brak zgody właściciela budynku pod adresem ulica [...] na wykonanie odkrywki istniejących fundamentów w trakcie opracowywania dokumentacji, w ekspertyzie przyjęto posadowienie budynku, jako bezpośrednie w postaci ław fundamentowych. Fakt posadowienia budynku na fundamencie kamiennym nie zmienia przyjętych rozwiązań dotyczących zabezpieczenia istniejących fundamentów oraz prowadzonych prac budowlanych opisanych w ekspertyzie technicznej.

Podkreślono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości i negowania wniosków z ekspertyz wykonanych przez specjalistów.

W toku postępowania odwoławczego do akt spray dołączono pismo projektanta branży konstrukcyjnej projektu i zarazem autora ekspertyzy technicznej sąsiedniego budynku, w którym jednoznacznie potwierdza, że projekt budowlany z zakresu sposobu posadowienia projektowanego obiektu jest zgodny z ustawą Prawo budowlane oraz instrukcją ITB "Ochrona zabudowy w sąsiedztwie głębokich wykopów". Zalecane w ekspertyzie wykonanie szczelnych grodzi stalowych z zastosowaniem urządzeń do statycznego wciskania (metodą bez wibracyjną) pozwoli na bezpieczne wykonanie prac w sąsiedztwie budynku istniejącego i nie spowoduje pogorszenia parametrów gruntu w rejonie wykonywanych prac. W związku z tym sposób zabezpieczenia oraz ewentualny wpływ na przemieszczenia budynku nie stanowią zagrożenia dla istniejącej zabudowy. Aby ograniczyć negatywne oddziaływanie na budynek jednorodzinny, realizacja prac budowlanych jest możliwa pod warunkami zawartymi i opisanymi w ekspertyzie.

• inwestor dołączył również pismo z 15 maja 2018r., w którym uprawniony geolog, autor geotechnicznych warunków posadowienia dla projektowanego budynku (karty nr 37-64 projektu budowlanego) oraz dokumentacji geologiczno—inżynierskiej dla rozpoznania warunków gruntowo-wodnych na działce nr [...] przy [...] w Krakowie wyjaśnia, że do sporządzenia ekspertyzy geologicznej wystarcza generalne założenie, że budynek będzie miał kondygnację podziemną, bez znaczenia jest szczegółowa treść projektu budo walnego.

• W piśmie z 3 października 2017 r. inwestor wyjaśnił, że przewidziano do zastosowania: urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne spełniające wymagania Polskich Norm i przepisów odnośnie generowanego hałasu. Wentylatory wyciągowe oraz urządzenia zewnętrzne klimatyzatorów split zaprojektowano na dachu budynku w odległości min. 3,5 m od południowej krawędzi dachu, a odległość w rzucie poziomym urządzeń dachowych od okna budynku odwołującego wynosi ok. 13 m. Urządzenia znajdujące się przy wjeździe do garażu poprzez swoją lokalizację są osłonięte od budynków i terenów sąsiednich. Urządzenia będą pracowały w godzinach użytkowania budynku, nie przewiduje się pracy urządzeń w godzinach nocnych.

Ponadto zdaniem organu II instancji analiza projektu budowlanego wskazuje, że jest on kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż inwestor uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których oświadczył o posiadaniu prawa do dysponowania na cele budowlane.

Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku ze spełnieniem przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane udzielono pozwolenia na budowę.

Co do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do uwag zgłaszanych przez stronę w piśmie z 27 września 2017 r. stwierdzono, że pismo to zostało złożone w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie. Niefortunny dla strony zbieg terminów uniemożliwiający wyjaśnienia przez organ wątpliwości zgłaszanych przez stronę przed zakończeniem postępowania w sprawie, nie zamyka możliwości uzyskania odpowiedzi na zarzut w dalszym etapie tego postępowania, jakim jest postępowanie odwoławcze. T. S. skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 września 2017 r. znak: [...]

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. S., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- przepisu art. 34 § 2 Ustawy Prawo budowlane w związku z treścią § 3 ust. 1 pkt 5, 6, 7, 8 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych poprzez nieokreślenie nośności, przemieszczeń i ogólnej stateczności gruntu, pominięcie wzajemnego oddziaływania obiektu budowlanego we wszystkich fazach budowy i eksploatacji na obiekty sąsiednie, brak oceny stateczności zboczy, skarp wykopów i nasypów;

- przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo budowlane w związku z § 3 pkt 17 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku poprzez ustalenie, że projekt zakłada powstanie kondygnacji podziemnej, podczas gdy brak jest obiektywnych przesłanek za uznaniem, że najniższa kondygnacja będzie, co najmniej do połowy zagłębiona w ziemi;

- przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo budowlane w związku z treścią § 3 pkt 15 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku poprzez bezkrytyczne przyjęcie, że poziom terenu to rzędna o liczbie 226,19 m n.p.m., podczas gdy najwyższy punkt terenu na działce inwestora to rzędna o liczbie 22536 m n.p.m.; i w konsekwencji powyższego naruszenie:

- przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo budowlane w związku z treścią § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku poprzez przyjęcie, że najniższa kondygnacja jest kondygnacją podziemną, podczas gdy od strony działki ewidencyjnej [...] i [...] obręb [...] w K. planowana kondygnacja nie spełnia kryterium kondygnacji podziemnej i powinna być oddalona od granicy działki sąsiedniej, o co najmniej 3 metry;

- przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo budowlane w związku z treścią § 12 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku poprzez przyjęcie, że kondygnacja podziemna w całości jest zagłębiona poniżej otaczającego terenu, podczas gdy aktualny poziom terenu od strony działki [...] to wysokość 225,58 m n.p.m., od strony działki [...] to wysokość 225,25 m n.p.m., zaś wysokość stropu najniższej kondygnacji projektowana jest na poziomie 226,19 m n.p.m.;

- naruszenie przepisu art. 34 ust. 6 Ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 roku, a to poprzez nieprawidłowe wyliczenie powierzchni zabudowy i nieuwzględnienie najniższej, niezagłębionej w gruncie kondygnacji projektowanego budynku do powierzchni zabudowy, w konsekwencji czego projekt niezgodny jest z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Zakopiańska - Zawiła w zakresie współczynnika powierzchni zabudowy; i w konsekwencji:

- naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy Prawo budowlane poprzez nienależytą kontrolę organu architektoniczno-budowlanego nad prawidłowością projektu budowlanego;

- naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo budowlane w związku z treścią § 19 ust. 4 pkt 3 lit, b Uchwały Nr XCVII/1451/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska - Zawiła" w zakresie w jakim projekt budowlany nie wlicza do powierzchni biologicznie czynnej betonowych korytek odwadniających, czym w sposób nieuprawniony zmniejsza powierzchnię biologicznie czynną o około 4 m2 co czyni projekt budowlany niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak zapewnienia minimalnych wskaźników terenu biologicznie czynnego dla inwestycji;

Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

- przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że toczące się przed Sądem Rejonowym dla [...] Wydział I Cywilny w K. postępowanie w przedmiocie zasiedzenia południowo-zachodniego fragmentu działki ewidencyjne [...] obręb [...] w K. przez posiadacza działki [...] obręb [...] w K. nie uzasadnia zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, podczas gdy ewentualne rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiedzenia, zmniejszy powierzchnię działki ewidencyjnej w sposób uniemożliwiający zabudowę zgodnie z zaskarżonym projektem;

- przepisu art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności, na które strony zwracały uwagę w toku postępowania.

Z ostrożności procesowej skarżący wskazał na naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to poprzez fakt, iż osoba podpisana pod zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2018 roku (sygn. akt [...]) nosi to samo imię i nazwisko, jak osoba która podpisana jest pod decyzją o nadaniu uprawnień budowlanych dla głównego projektanta, autora zaskarżonego projektu budowlanego, co rodzi wątpliwości w zakresie bezstronności podczas oceny zgromadzonego w sprawie materiału i kontroli prawidłowości projektu budowlanego. Skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane wyżej kryteria legalności Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.):

1. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;

(...)

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Stosownie do art. 34 ust. 3 P.b. projekt budowlany powinien zawierać:

1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich;

2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych;

3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych;

5) informację o obszarze oddziaływania obiektu.

Zasadą jest, że w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę organy nie weryfikują szczegółowych rozwiązań projektowych zawartych w przedłożonym projekcie budowlanym, natomiast badają projekt zagospodarowania terenu, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzją o warunkach zabudowy.

Trzeba jednak zaznaczyć, że opinie projektantów stanowią część materiału dowodowego, który podlega ocenie organów orzekających w sprawie zgodnie z zasadami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. , jak każdy dowód w sprawie.

Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wbrew stanowisku skarżącego, organy obu instancji sprostały postawionym przed nimi wymaganiom określonym w przepisach K.p.a. i dokonały własnej merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów. Organy odniosły się również wystarczająco do wszystkich formułowanych przez skarżącego wniosków i zastrzeżeń.

W kontrolowanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z m.p.z.p., zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby.

W toku postępowania odwoławczego T. S. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt, że przed Sądem Rejonowym dla [...], Wydział I Cywilny, pod sygnaturą I Ns 728/17/P toczy się postępowanie w sprawie o zasiedzenie części nieruchomości nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., będącej terenem ww. inwestycji.

Nie występują przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu, określone w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Sama kwestia prowadzenia postępowania o zasiedzenie nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Sprawa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest rozpatrywana w oparciu o stan faktyczny i prawny z chwili rozstrzygania. W przypadku, gdyby wyrokiem Sądu Rejonowego doszło do stwierdzenia zasiedzenia, kwestia ta może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Strona skarżąca błędnie stoi na stanowisku, że zainicjowane przez nią postępowanie przed sądem powszechnym o zasiedzenie części działki, na której zlokalizowana jest częściowo inwestycja stanowi zagadnienie wstępne, o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi, zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2018 r., I OSK 541/18).

Uzyskanie takiego rozstrzygnięcia w odniesieniu do prawa własności lub innego tytułu prawnego do gruntu, który może mieć wpływ na istnienie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie jest zaś wymagane w postępowaniu dotyczącym pozwolenia budowlanego. Spełnienie przez inwestora wymagań ustawy, co do zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa nie jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia przez właściwy sąd wniosku o zasiedzenie. Orzeczenie o zasiedzeniu ma charakter deklaratoryjny, tj. taki który jedynie potwierdza istnienie określonego uprawnienia. Tego rodzaju orzeczenie nie decyduje o istnieniu prawa, a jedynie je potwierdza dla celów dowodowych. Co oznacza, że dopóki nie zapadnie orzeczenie o zasiedzeniu, dopóty skarżący nie może skutecznie powoływać się wobec osób trzecich, w tym przed organami nadzoru budowlanego, że jest właścicielem danej nieruchomości. Dlatego też organy administracyjne, oceniając aktualnie materiał dowodowy, nie mogły zawiesić postępowania administracyjnego, ponieważ pomiędzy postępowaniem dotyczącym pozwolenia na budowę, a postępowaniem o zasiedzenie nie istnieje taki związek przyczynowy, który uniemożliwiałby wydanie rozstrzygnięcia.

Kwestia błędu w projekcie zagospodarowania terenu (mająca znaczenie dla prawidłowości bilansu terenu), polegająca na przyjęciu, że na działce inwestycyjnej nr [...] nie znajdują się obiekty kubaturowe (karta nr 151 projektu budowlanego), podczas gdy z mapy do celów projektowych wynikało, że w rzeczywistości budynek gospodarczy zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji na niewielkim odcinku wykraczał poza granicę, zatem zlokalizowany był również na działce inwestora – została w należyty sposób wyjaśniona i poprawiona przez autora projektu budowlanego , który dokonał korekty zapisu dotyczącego istniejącej zabudowy nieruchomości oraz modyfikacji zadaszenia wjazdu do garażu polegającej na wprowadzeniu na odcinku długości 4,2 m stropodachu zielonego celem doprowadzenia do zgodności z ustaleniami mpzp w zakresie dopuszczalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego.

Inwestycja, zlokalizowana w terenie, zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Zakopiańska-Zawiła", zatwierdzonego uchwałą Nr XCVII/1451/14 Rady Miasta Krakowa z 19 lutego 2014 r. o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową, oznaczonym na rysunku planu symbolem MN/U. Szczegółowe warunki zabudowy dla tego terenu opisano w § 19 planu, w którym w ust. 2 pkt 3 ustalono, że przeznaczeniem podstawowym terenu MN/U jest między innymi zabudowa usługowa wraz z zielenią towarzyszącą. Jak wynika z projektu budowlanego - projektowany obiekt to budynek wolnostojący, z trzema kondygnacjami naziemnymi i jedną podziemną kondygnacją, w której zaprojektowano garaż, o powierzchni powodującej, iż jego obrys jest znacznie większy niż obrys budynku (kondygnacji naziemnych). Górny strop garażu, wykraczający poza obrys budynku zaprojektowano, jako stropodach zielony. Ściany zewnętrzne (południowa i zachodnia) podziemnej części budynku zlokalizowano w odległości od 0,4 do 2.2 m od granicy z sąsiednimi działkami [...] i [...], przy czym w projekcie podkreślono, że podziemna kondygnacja garażu jest w całości zagłębiona poniżej projektowanego terenu. Trafnie przyjęto, że funkcja projektowanych obiektów jest prawidłowa, projektowana inwestycja jest zabudową usługowa – budynek biurowy. Inwestycja jest zgodna z wymaganiami planu między innymi w zakresie długości, wysokości, konstrukcji i kąta nachylenia połaci dachowych, powierzchni biologicznie czynnej.

Z uwagi na to, że na żadnym z rysunków znajdujących się w projekcie nie oznaczono w sposób jednoznaczny poziomu terenu istniejącego oraz terenu projektowanego, organ odwoławczy zasadnie wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień autora projektu budowlanego w zakresie zgodności inwestycji z przepisami § 12 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity -Dz.U.2015.1422 ze zmianami) oraz o jednoznaczne wskazanie projektowanych zmian w ukształtowaniu terenu i oznaczenie ich na poszczególnych rysunkach projektu budowanego, z uwzględnieniem istniejącego ukształtowania terenu na działkach sąsiednich. Autor projektu budowlanego naniósł stosowne korekty w egzemplarzu projektu przekazanym do urzędu wraz z odwołaniem, zobowiązując się jednocześnie do doprowadzenia do spójności wszystkich czterech egzemplarzy projektu.

Wbrew twierdzeniom skargi w projekcie budowlanym zachowane zostały pojęcia § 3 pkt 15 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w którym mowa o poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej, a także pkt. 17) w którym mowa o kondygnacji podziemnej - należy przez to rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu , co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację.

Najniższa zaprojektowana w budynku kondygnacja jest kondygnacją podziemną w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i zaprojektowana została poniżej poziomu terenu. W związku z tym wbrew twierdzeniom skargi nie naruszono przepisów o których mowa w § 12 ust 1 i § 12 ust 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zachowane są minimalne odległości budynku projektowanego od nieruchomości sąsiednich.

Powierzchnia zabudowy dla inwestycji została obliczona prawidłowo zgodnie z wymogami § 8 ust 2 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zaprojektowane odwodnienie przy zastosowaniu betonowych korytek odwadniających pozostaje bez istotnego znaczenia dla wyliczenia powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej terenu.

W miejscu projektowanego wejścia do budynku rzędna terenowa kształtuje się na poziomie ok. 226,39 m npm, czyli w okolicy przyjętej rzędnej zero budynku wynoszącej 226,19 m npm. Wskazana przez skarżącego jako poziom terenu istniejącego na działce nr [...] - rzędna 225,11 m npm, występuje na terenie inwestycji, znajduje się niejako wewnątrz projektowanego budynku. . Do kondygnacji podziemnej nie ma wejścia poza bramą garażową, która nie może być traktowana jako wejście do budynku. Nie zachodzi podstawa do mierzenia wysokości budynku od poziomu kondygnacji podziemnej.

Wprowadzone w projekcie, konieczne zmiany w ukształtowaniu terenu nie stoją w opozycji do § 10 ust. 1 pkt 2 e mpzp ,w którym ustalono zakaz wprowadzania zmian w naturalnym ukształtowaniu terenu, za wyjątkiem jednak prac związanych z wprowadzaniem nowej zabudowy i obsługi komunikacyjnej. Projektowany obiekt jest nową zabudową, zatem ten zakaz nie ma zastosowania. Projekt budowlany zakłada nowe ukształtowanie terenu, z projektowanymi rzędnymi i pojęciem poziomu terenu wynikającym bezpośrednio z § 3 ust 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Rozwiązania w zakresie zagospodarowania wód opadowych na terenie inwestycji zostały przewidziane. Sposób zagospodarowania wód opadowych wskazano w dokumentacji projektowej, w tym przedstawiono obliczenia ilości wód opadowych oraz wielkości zbiornika retencyjnego. Wody opadowe są odprowadzane do kanalizacji ogólnospławnej. Dla budowy przyłącza kanalizacji ogólnospławnej uzyskano uzgodnienie dokumentacji projektowej w MPWiK S.A. w Krakowie z 5.10.2017 oraz dokonano zgłoszenia budowy tego przyłącza.

Z projektu budowlanego wynika, że ukształtowanie terenu zaprojektowano w sposób zapewniający zabezpieczenie terenów przyległych przed spływem wód opadowych; wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] zastosowano obwodowe koryto sprowadzające nadmiar wód opadowych w teren zielony przy północnym narożniku budynku (w sytuacji większych opadów). Zastosowano wpusty terenowe (w projekcie oznaczono kierunki spływu wód) w stropodachu garażu podziemnego i zapewniono wysokosprawny system odprowadzania wód opadowych bez szkody dla terenów przyległych. Przewidziano, że ziemia przy budynku będzie formowana warstwowo, co wpłynie na zagęszczenie oraz stabilizację gruntu. Tak ukształtowany teren zostanie pokryty geosiatką, a następnie zagospodarowany biologicznie poprzez zazielenienie roślinami o silnym zakorzenieniu w formie podziemnych rozłogów utrzymujących grunt.

Odnośnie zarzutu posadowienia na wspólnej płycie z budynkiem zjazdu do garażu (projektowanego, jako częściowo zadaszona pochylnia, zlokalizowana wzdłuż północnej granicy działki w odległości 1,55 m od granicy z działką nr [...], a na odcinku 9,40 m bezpośrednio w tej granicy), określonego jako osobna budowla, prawidłowo wyjasniono, że projektowana ściana zlokalizowana w granicy z działką nr [...], nie ma funkcji użytkowej, pełni rolę muru oporowego zabezpieczającego podziemny fragment zjazdu do garażu (poniżej poziomu terenu), zatem nie ma znaczenia sposób jej posadowienia. Sama obudowa pochylni zjazdowej do garażu nie stanowi części budynku a element podziemny.

Jak wynika z projektu budowlanego i załączonych dokumentów, projekt przebudowy zjazdu z dogi publicznej (ulica [...] - dz. nr [...] obr. [...]), związany ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu przyległego pasa drogowego, został sporządzony w oparciu uzgodnienia z zarządcą drogi.

Ekspertyza dotycząca geotechnicznych warunków posadowienia składająca się z opinii geotechnicznej, dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego ,wbrew zarzutom skargi jest kompletna i wystarczająca.

Wykonano stosowne prace geotechniczne, celem szczegółowego rozpoznania warunków gruntowo – wodnych, konieczne do uwzględnienia rozwiązań projektowych , specyfiki i charakteru obiektu. Obiekt zaliczono do drugiej kategorii geotechnicznej ze względu na konstrukcję budynku. Wbrew zarzutom skargi sporządzona ekspertyza dotycząca geotechnicznych warunków posadowienia , uwzględniając charakter i rozmiar projektowanego obiektu zawiera niezbędne ustalenia w zakresie wskazanym w § 3 ust 1 pkt 5,6,7,8 Rozporządzenia Ministra Transportu , Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. Przeprowadzono prace umożliwiające rozpoznanie warunków geotechnicznych podłoża. W dokumentowanym podłożu stwierdzono obecność zarówno utworów czwartorzędowych jak i mioceńskich o charakterze spoistym wykształconych w postaci glin pylastych zwięzłych i iłów w stanie od plastycznego do twardoplastycznego , jak i o charakterze niespoistym wykształconych w postaci piasków drobnych i średnich w stanie luźnym i średnio zagęszczonym. Wyjaśniono, że w związku z tym, że poziom posadowienia projektowanego obiektu będzie w warstwie gruntów nośnych, nie ma problemów z przenoszeniem obciążeń czy parciem na ściany boczne i posadowieniem budynku. Nie przewiduje się zmian właściwości podłoża w czasie, poza niewielkim osiadaniem wynikającym z faktu obciążenia warstw gruntu projektowaną budową. Jak wskazano, problem, z którym należy się zmierzyć to zwierciadło wód gruntowych i aby wykonać zamierzone prace należy obniżyć to zwierciadło poprzez pompowanie i następnie wykonać wannę szczelną z izolacją powłokową. Wykonano badania spójności gruntu, rozpoznano warunki gruntowo - wodne. Główne parametry geotechniczne gruntu zestawiono w tabelach. Zaprojektowano system, który obniży poziom wód gruntowych dla zrealizowania inwestycji. Zaprojektowano zabezpieczenie wykopu ściankami szczelnymi z grodzic stalowych typu Larsen z uszczelkami gumowymi zagłębionymi 1,5 m w utworach nieprzepuszczalnych (iły mioceńskie) Wyjaśniono, że wykonana ścianka szczelna spowoduje, że woda gruntowa oraz wody z opadów atmosferycznych będą odpompowywane z jej wnętrza a zasięg leja depresji nie będzie wychodził poza wykonane ściany szczelne a więc poza działkę inwestora. W projekcie ustalono, że ten sposób zabezpieczenia i wykonania wykopu oraz obniżenia poziomu wody gruntowej w obrębie ścianek szczelnych nie powoduje zagrożenia powstania leja depresji. Zasięg zaprojektowanego systemu odwodnienia przy użyciu instalacji igłofiltrowej wpłukanej wewnątrz obrysu wykopu fundamentowego, czy też spompowanie pompami powierzchniowymi nie będzie wychodził poza granicę działki inwestora. Grodzice stalowe będą znajdowały się w granicach działki inwestora.

Do dokumentacji projektowej załączono Projekt techniczny odwodnienia wykopu.

W ekspertyzie przyjęto posadowienie budynku, jako bezpośrednie w postaci ław fundamentowych. Stwierdzono, że struktura geologiczna w narożnikach budynku nie odbiega od budowy geologicznej na całym badanym obszarze, co ilustrują stosowne przekroje załączone do dokumentacji. Układ warstw w podłożu jest niemal poziomy, nie występują żadne przewarstwienia.

Fakt posadowienia budynku na fundamencie kamiennym nie zmienia przyjętych rozwiązań dotyczących zabezpieczenia istniejących fundamentów oraz prowadzonych prac budowlanych opisanych w ekspertyzie technicznej.

Inwestycja projektowana jest na działce nr [...] , obr [...] i nie ogranicza możliwości zainwestowania działek sąsiednich. Wymagane odległości od działek sąsiednich zostały zachowane.

W toku postępowania odwoławczego dołączono pismo projektanta branży konstrukcyjnej projektu i zarazem autora ekspertyzy technicznej sąsiedniego budynku, w którym jednoznacznie stwierdzono, że projekt budowlany z zakresu sposobu posadowienia projektowanego obiektu jest zgodny z ustawą Prawo budowlane oraz instrukcją ITB "Ochrona zabudowy w sąsiedztwie głębokich wykopów". Podkreśla, że zalecane w ekspertyzie wykonanie szczelnych grodzi stalowych z zastosowaniem urządzeń do statycznego wciskania (metodą bez wibracyjną) pozwoli na bezpieczne wykonanie prac w sąsiedztwie budynku istniejącego i nie spowoduje pogorszenia parametrów gruntu w rejonie wykonywanych prac. Sposób zabezpieczenia oraz ewentualny wpływ na przemieszczenia budynku nie stanowią zagrożenia dla istniejącej zabudowy. Aby ograniczyć negatywne oddziaływanie na budynek jednorodzinny, realizacja prac budowlanych jest możliwa pod warunkami zawartymi i opisanymi w ekspertyzie. Wnioski wynikające z tej ekspertyzy są przekonujące i zasługują na aprobatę.

Jak wyjaśniono, w projekcie przewidziano do zastosowania: urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne spełniające wymagania Polskich Norm i przepisów odnośnie generowanego hałasu. Ich umiejscowienie nie budzi zastrzeżeń.

Projekt zagospodarowania terenu nie przewiduje wykonania przyłącza gazowego, w związku z tym zarzut "braku możliwości jego wykonania" nie ma znaczenia dla oceny projektu. Jak wskazano inwestycja nie obejmuje przyłączy mediów. Stosowne projekty będą realizowane według oddzielnych opracowań, w odrębnych postępowaniach ( k – 152, 155)

Zarzut, że projekt ulegał korektom, zatem nie ma mowy o jego tożsamości z projektem budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę przez co decyzja II instancji narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie jest zasadny.

Jedyną, dokonaną w toku postępowania odwoławczego korektą wnoszącą zmianę w projekcie budowlanym zatwierdzonym skarżoną decyzją jest zmiana w projekcie zagospodarowania terenu w zakresie wskazania terenu powierzchni biologicznie czynnej (z uwagi na istniejący budynek gospodarczy uznany wcześniej za rozebrany). Zmianę tę jednak ocenić należy za nieistotną, nie wpływa, bowiem na sposób zagospodarowania terenu inwestycji i nie powoduje żadnych zmian w jej oddziaływaniu na działki sąsiednie. Wszelkie pozostałe korekty stanowią jedynie wyjaśnienia dotyczące ukazanych mało czytelnie rozwiązań projektowych.

Wydanie w imieniu Wojewody Małopolskiego decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych nie stworzyło żadnego stosunku nadrzędności służbowej pomiędzy osobą uzyskującą uprawnienia budowlane a osobą podpisującą decyzję o ich nadaniu.

Analiza projektu budowlanego wskazuje, że jest on kompletny. Projekt podlegał stosownym uzupełnieniem, o co organy wzywały inwestora. Projekt budowlany wraz z jego uzupełnieniami został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania inwestycji został sporządzony przez uprawnionego projektanta na kopii aktualnej mapy do celów projektowych. Inwestor uzyskał wymagane uzgodnienia, a całość inwestycji zlokalizowana jest na działkach, co do których oświadczył o posiadaniu prawa do dysponowania na cele budowlane.

Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy - organy administracji architektoniczno-budowlanej w sposób prawidłowy, z poszanowaniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z mpzp, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego, posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień oraz wykonania projektu budowlanego przez uprawnione osoby.

Oczywiste jest, że realizowanie obiektów budowlanych, w zabudowie wielkomiejskiej, szczególnie w pobliżu istniejącego budynku należącego do skarżącego, musi się wiązać z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki.

W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Nie każde oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Takiej sprzeczności z prawem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie dopatrzył się.

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)