Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 826/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7,  art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2009 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z dnia [...] stycznia 2009 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego A. A. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W..

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, iż wyrokiem z dnia 22 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylił poprzednią decyzję Wojewody [...] jak również decyzję Prezydenta W. orzekajże o wymeldowaniu A. A. z przedmiotowego lokalu. R. A. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, jednak została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym organ I instancji zebrał dodatkowy materiał dowodowy i na jego podstawie w dniu [...] stycznia 2008r. wydał decyzję orzekającą o wymeldowaniu A. A. z pobytu stałego. Następnie po jej uchyleniu przez Wojewodę [...] Prezydent W. ponownie orzekł o wymeldowaniu wymienionej.

Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji wskazał, iż R. A. w trakcie toczącego się postępowania cały czas utrzymywał, że A. A. nie zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana od 1987 r. i nie ma tam swoich rzeczy, wyjaśniając, że zainteresowana przychodzi czasem do spornego lokalu i ma do niego swobodny dostęp. Przedstawił dokumenty informujące o tym, że syn A. A. – A. uczęszczał w D. zarówno do przedszkola jak i do szkoły podstawowej. Dodatkowo wg zainteresowanego o charakterze pobytu wymienionej w tejże miejscowości świadczy fakt, iż korzysta również tam z usług medycznych. Organ odwoławczy podał, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji zgromadził dokumentację i przesłuchał wielu świadków, którzy zeznając pod odpowiedzialnością potwierdzali wielokrotnie, że A. A. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. . Zeznania świadków są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają, toteż organ odwoławczy dał im wiarę. Z. R. wielokrotnie wskazywała, iż A. A. nie zamieszkuje w lokalu, w którym jest zameldowana od około 1983r. Mimo upływu ponad 20 lat świadek nigdy nie widywała zainteresowanej ani na klatce schodowej ani w pobliżu budynku przy ul. [...] w W.. Również W.

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

P. potwierdziła kilkakrotnie w swoich zeznaniach, że odwołująca nie mieszka od wielu lat w spornym lokalu, natomiast A. A. nie widuje ani na klatce schodowej ani w pobliżu spornego budynku. C. S., wyjaśniła natomiast, że już od dłuższego czasu, widuje A. A. tylko "sporadycznie na przystankach". Fakt niezamieszkiwania odwołującej w spornym lokalu potwierdziła również J. W.. Świadek K. K., która zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zeznała do protokołu, iż widziała moment gdy A. A. wyprowadzające z lokalu, w którym jest zameldowana wynosząc z niego rzeczy i ubrania. Przesłuchany B. W. (gospodarz budynku) zeznał, iż w lokalu nr [...] w spornym budynku zamieszkują stale – R. A. z córką i z wnukiem. Również M. P. zeznał, że czasami bywał w mieszkaniu u R. A. lecz nigdy nie widział tam A. A..

Fakt niezamieszkiwania A. A. w spornym lokalu został również potwierdzony przez dzielnicowego, który na okoliczność prowadzonego postępowania administracyjnego przeprowadził rozmowę z Z. R. oraz W. P. i M. P.. W/w osoby zgodnie oświadczyły, że A. A. nie mieszka w lokalu, w którym jest zameldowana od około 20 lat (notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2006 r.). Dodatkowo autentyczność zeznań w/w świadków i dokonanych w przedmiotowym postępowaniu ustaleń potwierdza uzasadnienie postanowienia wydanego w dniu [...] marca 2006 r. przez Prokuraturę Rejonową dla W. , w którym skazane jest jednoznacznie, że A. A. nie mieszka wspólnie z mężem – R. A.. Do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wymieniona przyjeżdża tylko sporadycznie w celu odebrania poczty. Powyższe zostało potwierdzone przez samą zainteresowaną w dalszej części uzasadnienia.

W piśmie sporządzonym w dniu [...] kwietnia 2006r. funkcjonariusze policji z H. poinformowali, iż na podstawie zeznań osób zamieszkujących w budynku nr [...] przy ul. [...] w D. ustalono, że A. A. zamieszkuje pod tym adresem od około 15 lat. Znalazło to również potwierdzenie w zeznaniach J. T. z dnia [...] sierpnia 2008 r., która wyjaśniła, że odwołująca od ponad 20 lat mieszka stale w tejże miejscowości w budynku przy ul. [...] i tam koncentruje swoje życie. Powyższe potwierdziła również K. O., która poinformowała dodatkowo, że dzieci zainteresowanej – A. i J. A. uczęszczały do szkoły podstawowej w D.

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

Przesłuchany w dniu [...] listopada 2008r. w charakterze świadka M. T. również zeznał, że A. A. od lat 80 - tych zamieszkuje stale w budynku nr [...] przy ul. [...] w D. i tam koncentruje swoje życie rodzinne. M. T. widzi wymienioną codziennie rano i wieczorem, ponieważ opiekuje się ona dzieckiem jego byłej żony.

W charakterze świadków zostali przesłuchani też krewni A. A. –A. A., J. A., I. T. (córka) oraz U. S., którzy zgodnie potwierdzali, że odwołująca stale zamieszkuje w miejscu gdzie jest zameldowana i zajmuje w nim największy pokój. S. K. wyjaśnił, że A. A. zamieszkuje wraz z córką J. w spornym lokalu i zajmuje w nim duży pokój. Świadek przyznał, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. bywa tylko czasami natomiast zamieszkuje zupełnie w innym miejscu (tj. przy ul. [...] w W.). Zeznania świadka organ odwoławczy uznał za niewiarygodne z tego względu, iż zaprzeczają one wyjaśnieniom samej zainteresowanej. S. K. wyjaśnił bowiem, że spotyka A. A. w miejscu zameldowania w godzinach popołudniowych i wieczornych natomiast sama odwołująca wskazała do protokołu w dniu [...] kwietnia 2008 r., że opiekuje się wnuczką, która zamieszkuje w D. Jeździ więc do wnuczki codziennie rano i wraca późnym wieczorem". Czasami też tam nocuje.

Organ odwoławczy wskazał także, że w toku prowadzonego postępowania w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. przeprowadzane były kilka razy kontrole meldunkowe. Kontrola meldunkowa miała miejsce w dniu [...] marca 2004 r. i w jej trakcie A. A. wskazała swoje ubrania, kosmetyki oraz miejsce do spania. Kolejna kontrola meldunkowa miała miejsce w dniu [...] kwietnia 2008r. Z oświadczeń złożonych przez A. A. wynika, iż zamieszkuje stale w miejscu gdzie jest zameldowana. Wyjaśniła, iż zajmuje pokój w którym dodatkowo mieszkają dwie dorosłe córki (A. i J.) oraz narzeczony jednej z nich. Odwołująca wskazała swoje kosmetyki, ubrania, bieliznę.

Wojewoda podał, iż w rozmowie z rodzicami odwołującej (Z. i H. T.) ustalono, że A. A. przebywa w D. od kilkunastu lat, ale tam stale nie zamieszkuje bowiem kilka razy w tygodniu wyjeżdża do W.. Organ odwoławczy nie dał również wiary zeznaniom Z. T., która stwierdziła, że jej córka w budynku w D. przebywa sporadycznie podczas gdy sama A. A. oświadczyła, że w miejscowości tej przebywa codziennie a czasem

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

tam nawet nocuje. Dodatkowo zeznaniom w/w świadków wiarygodności ujmują zdaniem Wojewody, ustalenia funkcjonariuszy policji z dnia [...] kwietnia 2006 r. dokonane na skutek przeprowadzonej z Z. i H. T. rozmowy. Stwierdzono wówczas, że A. A. stale zamieszkuje w D.

Rozpatrując całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy dał wiarę zebranym ustaleniom i na ich podstawie uznał, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. już od dawna nie jest miejscem stałego pobytu dla A. A.. O fakcie tym świadczą bowiem bezspornie przesłuchania świadków zamieszkujących w budynku nr [...] przy ul. [...], dokumenty potwierdzające, iż syn wymienionej nie uczęszczał ani do przedszkola ani do szkoły podstawowej w W. oraz przedstawione przez R. A. zaświadczenia ze Spółdzielni Mieszkaniowej wskazujące ilość osób zamieszkałych w przedmiotowym lokalu. Organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom świadków potwierdzających, że A. A. stale zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. głównie dlatego, iż w większości są to bliscy krewni wymienionej i mogą być zainteresowani korzystnym dla niej rozstrzygnięciem. Organ II instancji uznał też za niewiarygodne oświadczenia samej odwołującej, które w wielu miejscach same sobie zaprzeczają, są niespójne i nie tworzą logicznej całości.

W ocenie Wojewody [...] całokształt zachowań i twierdzeń A. A. wskazuje na fakt, iż miejsce jej stałego zameldowania już od wielu lat nie jest miejscem gdzie wymieniona koncentruje swoje sprawy życiowe.

Na tę decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. A. podnosząc, iż została ona wydana w oparciu o błędnie zgromadzony materiał dowodowy i nieprawdziwe oświadczenia świadków. Jej zdaniem były mąż próbuje się pozbyć zarówno jej jak i dzieci z zajmowanego lokalu. Kilkukrotnie skarżąca wzywała Policję, by dostać się do zajmowanego lokalu. Podniosła także, że aktualnie jej były mąż posiada oddzielną książeczkę opłat za mieszkanie, natomiast ona i dzieci mają swoją książeczkę opłat. Wskazała, iż od 5 lat otrzymuje stałą korespondencję z Urzędu Miasta W., również pod adresem zameldowania odbiera emeryturę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Na wstępie wskazać należy, iż w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny, zatem ocena prawna wyrażona w poprzednich wyrokach wiąże, na podstawie art. 153 powołanej ustawy, Sąd obecnie orzekający. Również organy administracji były związane powyższym wyrokami. Wskazać należy, iż przyczyną poprzednich uchyleń decyzji orzekających o wymeldowaniu A. A. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. było niewystarczające zebranie materiału dowodowego. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu A. A. z wymienionego lokalu.

Podstawę materialną orzekania w sprawach o wymeldowanie stanowi art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.), który wskazuje, iż osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W przypadku, gdy osoba taka nie dopełni tego obowiązku organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie jej wymeldowania (art. 15 ust. 2 powołanej ustawy). Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powyższego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

związany jest z koncentracją aktywności życiowej w nowym miejscu. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Za równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu przyjmuje się także sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne.

W zależności od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, oceniając zamiar danej osoby opuszczenia miejsca pobytu stałego należy brać pod uwagę nie tylko długość okresu czasu, przez jaki pozostaje ona poza tym miejscem, ale również jej zachowanie, wyrażające wolę zerwania więzi z miejscem stałego pobytu i równocześnie wyrażające wolę zamieszkania w innym miejscu oraz skoncentrowania tam swoich interesów osobistych i majątkowych. Dla oceny tego zamiaru przeważające znaczenie ma nie tyle ustalenie obecnego miejsca pobytu danej osoby, co stwierdzenie czy osoba, wobec której wszczęto postępowanie o wymeldowanie opuściła miejsce pobytu stałego dobrowolnie, jakie były powody takiego zachowania oraz ustalenie, w jaki sposób dana osoba organizuje sobie życie w nowym miejscu pobytu, co świadczyć może o zerwaniu jej więzi z poprzednim miejscem pobytu stałego.

W wyroku z dnia 30 marca 2007 r., sygn. II OSK 567/06, utrzymującym w mocy wyrok WSA z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 611/05, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "w celu dokonania oceny zamiaru skarżącej dobrowolnego opuszczenia lokalu przy ul. [...] m. [...] w W. organy administracji powinny zatem ustalić, czy przebywa ona stale w miejscowości D. w lokalu przy ul. [...], a jeżeli tak, to czy wskazywane przez nią przyczyny tego pobytu są zgodne z rzeczywistością i czy mogą to być przyczyny powodujące powstanie obowiązku zameldowania na pobyt czasowy dłuższy niż okres przewidziany w ustawie, czy też zachowanie skarżącej świadczy o jej woli stałego przebywania w tym miejscu i skoncentrowania tam swoich interesów majątkowych i osobistych". Wobec tego Sąd obecnie ocenia, czy wytyczne te zostały przez organy spełnione.

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje, podstaw do przyjęcia, że A. A. opuściła swoje miejsce pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., przebywa w miejscowości D. i tym samym wyraziła wolę skoncentrowania tam swoich interesów majątkowych i osobistych.

W aktach sprawy znajdują się rozbieżne zeznania wnioskodawcy – R. A. oraz skarżącej A. A.. Również z pozostałych zeznań nie można obiektywnie wywieść, że skarżąca faktycznie opuściła miejsce pobytu stałego. Należy zaznaczyć, iż organ oparł swoje rozstrzygnięcie w głównej mierze na zeznaniach świadków, które zostały zebrane we wcześniejszym postępowaniu administracyjnym, a decyzja oceniająca wówczas te dowody zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Już wówczas Sąd wskazał, iż zebrane dowody są niewystarczające do orzeczenia o wymeldowaniu. Wobec tego na etapie postępowania administracyjnego poprzedzonego zaskarżoną decyzją organy wydając decyzję o wymeldowaniu winny zgromadzić taki materiał dowodowy, który w sposób przekonujący pozwalałby na stwierdzenie, iż skarżąca faktycznie opuściła sporny lokal.

Organ po uchyleniu poprzednich decyzji przez Sąd przesłuchał kolejnych świadków. B. W. - gospodarz domu przy ul. [...] potwierdził, iż A. A. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. C. S. -stwierdziła, iż skarżącą czasem spotyka na przystanku. S. K.., K. O. i J. T. potwierdzili, że A. A. mieszka w D. . Jednak z informacji Policji z dnia [...] listopada 2007 r. wynika, iż skarżąca w D., przy ul. [...] nie zamieszkuje na stałe. Wojewoda [...] uznał jednak, że są to dowody niewystarczające i nakazał Prezydentowi W. ponownie rozpatrzyć sprawę. Organ I instancji uzupełniając materiał dowodowy przeprowadził m.in. z dniu [...] kwietnia 2008 r. oględziny lokalu. Z protokołu oględzin lokalu wynika, iż znajduje się w nim rozkładany tapczanik, na którym śpi skarżąca, są jej rzeczy osobiste, w łazience znajdują się jej kosmetyki, przybory do mycia. Nadto skarżąca do protokołu oświadczyła, że codziennie rano jeździ do wnuczki w D. ponieważ opiekuje się nią, a wraca późnym wieczorem. Przesłuchano także ponownie świadków. Z. R. i W. P. w dniu [...] kwietnia 2008 r. oświadczyły, iż skarżąca nie mieszka w spornym lokalu, ponieważ jej nie spotykają przed blokiem ani na klatce

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

schodowej. Również gospodarz domu – B. W. w dniu 23 kwietnia 2008 r. stwierdził, że skarżąca nie mieszka przy ul. [...]. Organ prowadzący postępowanie wystąpił także o informację do Urzędu Gminy w D. czy A. A. zamieszkuje w tej miejscowości po adresem [...]. W odpowiedzi, z Urzędu Gminy w D. z dnia [...] sierpnia 2008 r., wpłynęła informacja z której wynika, iż wizja lokalna tam przeprowadzona nie wskazuje na to, że A. A. mieszka w tej miejscowości, a jedynie, że przebywa tam od czasu do czasu. Potwierdziła to także informacja z Policji z dnia [...] lipca 2008 r. Z kolei M. T. przesłuchany w dniu [...] listopada 2008 r. stwierdził, iż skarżąca mieszka w D., bowiem spotyka ją rano i wieczorem. Pilnuje dziecka jego byłej żony. W dniu [...] stycznia 2009 r. J. A. potwierdziła, że A. A. mieszka przy [...] (notatka służbowa). Zeznania świadków są więc rozbieżne. Skarżąca natomiast twierdzi, że dojeżdża rano do miejscowości D., ponieważ od 3 lat opiekuje się tam swoją 3-letnią wnuczką, a wcześniej stale jeździła do tej miejscowości w celu sprawowania opieki nad swoimi rodzicami. Miejscowość D. jest natomiast położona stosunkowo blisko jej miejsca pobytu stałego - w odległości 25 minut jazdy autobusem. Okoliczność ta nie była brana pod uwagę na etapie postępowania administracyjnego. Ma natomiast istotne znaczenie dla sprawy, ponieważ w sytuacji codziennych podróży skarżącej do sąsiadującej miejscowości D. (wyjeżdża wcześnie i późno wraca) może się tak składać, że sąsiedzi z ul. [...] jej nie widują. Należy zauważyć przy tym, iż C. S. w protokole przesłuchania przyznała, iż spotyka skarżącą na przystanku. Skoro - jak twierdzi skarżąca - codziennie dojeżdża do swojej wnuczki to także logicznym wydaje się, że nie widzi jej gospodarz domu, który zresztą nie mieszka w budynku przy ul. [...]. Również z protokołów kontroli meldunkowych nie wynika jednoznacznie, iż skarżąca opuściła lokal przy ul. [...] zwłaszcza, że podczas tej kontroli wskazywała miejsca w mieszkaniu, w którym śpi i w którym znajdowały się jej rzeczy osobiste.

Podnoszona w skardze okoliczność, iż skarżąca od 5 lat otrzymuje stałą korespondencję z Urzędu Miasta W., również pod adresem zameldowania odbiera emeryturę nie został przez organy w ogóle wzięty pod uwagę.

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

Na marginesie jedynie należy wskazać, że jak zaznaczyła skarżąca, jej najmłodszy syn ma obecnie 25 lat, więc okres jego uczęszczania do szkoły obejmuje okres sprzed wniosku o wymeldowanie.

Także faktu jej zamieszkiwania przy ul. [...] w D. nie potwierdził zebrany materiał dowodowy. Zarówno z informacji urzędu gminy jak i notatki Policji wynika, że po przeprowadzeniu wizji lokalnej nie stwierdzono, by A. A. mieszkała w D. na stałe. Przebywa tam jedynie od czasu do czasu. Również z zeznań przesłuchanych świadków nie wynika w sposób oczywisty, by skarżąca przeniosła swoje centrum życiowe do lokalu przy ul. [...].

W toku postępowania skarżąca stale utrzymywała, iż w domu rodziców w D. przebywała nawet przez dłuższe okresy czasu, z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad chorymi rodzicami, a teraz z racji opieki na wnuczką. W tym okresie była kilkakrotnie zameldowana w lokalu przy ul. [...] na pobyt czasowy. Zauważyć zatem trzeba, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 3 miesiące (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania organów) jest obowiązana zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące na to, iż pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Z przepisów tych wynika także, że osoba, która przebywa w miejscu innym niż miejsce jej stałego pobytu m.in. ze względów rodzinnych czy w związku z pracą nie ma obowiązku zameldowania się w tym miejscu na pobyt stały, a tym samym nie ma obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w miejscu, w którym na taki pobyt była zameldowana.

Reasumując stwierdzić należy, że zebrany materiał dowody nie potwierdził jednoznacznie faktu opuszczenia przez A. A. mieszkania przy ul. [...] w W.. Zeznania świadków są rozbieżne i niespójne, część z nich potwierdza wersję wnioskodawcy R. A., część z kolei A. A.. Faktem jest, iż obojgu byłym małżonkom - w wyroku rozwodowym -przyznano prawo do korzystania z mieszkania przy ul. [...] w W..

W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ze względu na naruszenie art. 7, 77 Kpa, oraz 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wobec tego na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit a, c powołanej na wstępie ustawy

sygn. akt IV SA/Wa 826/09

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152, a w pkt 3 wyroku na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, należy zastosować się do oceny prawnej i wskazań w nim zawartych.