Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1590/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 2a i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: par. 32 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant Dominika Sasin-Knothe po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Wieprz od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 145/10 w sprawie ze skargi Gminy Wieprz na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz Gminy Wieprz kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie oddalił skargę Gminy Wieprz na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, po rozpatrzeniu odwołania Gminy Wieprz, utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia [...] lipca 2009 r. o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu oczyszczonych ścieków z projektowanej oczyszczalni ścieków do potoku Pieprzówka w km 4+940, odprowadzenie oczyszczonych ścieków do potoku Wieprzówka projektowanym wylotem, wykonanie prac na obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią rzeki Wieprzówka w związku z wykonaniem wylotu oczyszczonych ścieków z projektowanej oczyszczalni ścieków w Gierałtowicach. W uzasadnieniu decyzji podano, że w prawie krajowym zostały uwzględnione przepisy dyrektywy 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.Urz. WE L 135 z 30.05.1991) – zwanej dalej dyrektywą. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz.U. Nr 72, poz. 747 ze zm.) porządkowanie gospodarki wodno-ściekowej i zaspokajanie potrzeb ludności w dziedzinie odprowadzania ścieków należy do zadań własnych gminy. Zadaniem państwa jest tworzenie prawnych, organizacyjnych i finansowych instrumentów wspomagających działania samorządów lokalnych. Rada Ministrów przyjęła Krajowy Program Oczyszczania Ścieków Komunalnych (KPOŚK) z dnia 16 grudnia 2003 r. opracowany przez ministra właściwego do spraw środowiska, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z ustawy – Prawo wodne oraz postanowieniami cyt. dyrektywy 91/271/EWG. Program zawiera wykaz aglomeracji oraz wykaz niezbędnych przedsięwzięć dotyczących budowy i modernizacji zbiorczych sieci kanalizacyjnych i oczyszczalni ścieków komunalnych. Według art. 43 z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) – zwanej dalej Prawo wodne – aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami ścieków zgodnie z ustaleniami KPOŚK. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. aglomeracje wyznaczał właściwy wojewoda w drodze aktu prawa miejscowego, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin i zarządu województwa. Gospodarka ściekowa w Gminie Wieprz została uregulowana w rozporządzeniu nr 65/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji Zator, obejmującej gminy: Zator, Wieprz, Babice. Ponadto Krajowy Programem Oczyszczania Ścieków Komunalnych z dnia 7 czerwca 2005 r. zatwierdzony przez Radę Ministrów ustala system odprowadzania ścieków dla tej aglomeracji do istniejącej oczyszczalni ścieków w Podolszu.

Organ odwoławczy wskazał, że od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. ) – zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku – aglomeracje wyznacza sejmik województwa w drodze uchwały, po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarski wodnej i właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz po zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin. Powołana ustawa nie zawiera przepisu przejściowego regulującego kwestie dalszego obowiązywania rozporządzeń wojewody w sprawie aglomeracji oraz dalszego istnienia aglomeracji wyznaczonych tymi aktami.

Organ wskazał, że zgodnie z § 32 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908 ), zwanej dalej "Zasadami" , zmiana przepisu upoważniającego do wydania aktu wykonawczego nie powoduje utraty mocy aktu wykonawczego w przypadku, gdy dotyczy zmiany organu upoważnionego do wydania aktu wykonawczego zgodnie z art. 32 ust. 3 Zasad. Reguła ta ma zastosowanie jedynie do tzw. klasycznych aktów wykonawczych, zawierających normy generalne i abstrakcyjne. Zdaniem organu, § 32 ust. 2 nie ma zastosowania do rozporządzeń wojewodów w sprawie wyznaczenia aglomeracji, i pomimo braku przepisów przejściowych, nie utraciły one mocy obowiązującej na skutek zmiany przepisu upoważniającego do ich wydania. Jak wskazał organ, wyznaczone ich mocą aglomeracje nadal funkcjonują jako "pewien twór prawny, powołany z chwilą wejścia w życie rozporządzeń wojewodów". Nowelizacja art. 43 ust. 2 ustawy – Prawo wodne wprowadziła zmianę organu upoważnionego do wyznaczania aglomeracji, czego konsekwencją było dostosowanie formy aktu prawa miejscowego. Sam rodzaj aktu nie uległ zmianie, gdyż nadal jest to akt prawa miejscowego, z tym że od dnia 15 listopada 2008 r. akt ten ma formę uchwały. Zdaniem organu, skoro wytyczne dotyczące treści aktu, zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz rodzaj aktu, nie uległy zmianie, to § 32 ust. 2 nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Rozporządzenia wojewodów wydane na podstawie art. 43 ust. 2 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. zachowały moc obowiązującą bezterminowo, wobec braku przepisu przejściowego, przy czym od dnia wskazanej wyżej daty właściwy miejscowy sejmik województwa przejął kompetencje do dokonywania zmian w zakresie aglomeracji.

Organ wskazał także, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie byłoby niezgodne z przepisami obowiązującego prawa. Organ odwoławczy podniósł także, że mieszkańcy gminy wielokrotnie przestawiali negatywne stanowisko odnośnie budowy nowej oczyszczalni w G. Budowa od podstaw drugiej oczyszczalni ścieków w aglomeracji jest nieuzasadniona, w szczególności gdy ukształtowanie terenu sprzyja transportowaniu ścieków do istniejącej zmodernizowanej i niedociążonej oczyszczalni ścieków, a istniejąca infrastruktura kanalizacyjna umożliwia przesył ścieków kolektorem do oczyszczalni.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina Wieprz.

Oddalając skargę Sąd I instancji orzekł, że w niniejszej sprawie spór sprowadza się do kwestii obowiązywania powołanego wyżej rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 65/05. Sąd I instancji uznał stanowisko organów administracji w tym zakresie za trafne. Skoro opisana wcześniej zmiana przepisów przeniosła kompetencje do wydania aktu wykonawczego na inny organ to akt wykonawczy wydany przez uprzednio upoważniony organ nie traci mocy obowiązującej do czasu wydania nowego aktu przez organ, na którego została przeniesiona kompetencja do jego wydawania. Racjonalny ustawodawca dokonując nowelizacji przepisu w zakresie przeniesienia kompetencji do wydania aktu wykonawczego na inny organ wprowadziłby przepis przejściowy, określając w nim czas obowiązywania poprzedniego aktu, o ile w takim przypadku nie miałaby zastosowania reguła wynikająca z § 32 ust. 3 rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Sąd I instancji podkreślił, że gospodarkę ściekową w krajach unijnych reguluje dyrektywa z dnia 21 maja 1991 r., która w art. 3 ust. 1 stanowi "Państwa Członkowskie zapewniają, aby wszystkie aglomeracje wyposażone były w system zbierania ścieków komunalnych, – najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w odniesieniu do aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15.000, – najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w odniesieniu do aglomeracji o RLM między 2.000 a 15.000". Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy – Prawo wodne, aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2.000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami ścieków, zgodnie z ustaleniami Krajowego Programu Oczyszczania Ścieków Komunalnych. Ponadto Krajowy Program Oczyszczania Ścieków Komunalnych zawiera wykaz aglomeracji oraz wykaz niezbędnych przedsięwzięć w zakresie budowy i modernizacji urządzeń kanalizacyjnych, ich zakres rzeczowy i termin zakończenia. Program ten, po sporządzeniu przez ministra właściwego do spraw środowiska, zatwierdza Rada Ministrów. Zgodnie z art. 208 ust. 1 ustawy – Prawo wodne, obowiązek o którym mowa w art. 43 ust. 1 gminy tworzące aglomeracje zrealizują w terminach określonych w krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43 ust. 3. W ocenie Sądu I instancji, z powyższych regulacji wynika, że Gmina Wieprz obwiązana jest realizować gospodarkę ściekową w ramach aglomeracji Zator, dla której oczyszczalnia ścieków znajduje się w miejscowości Podolsze, w terminach określonych w programie krajowym. Zatem realizacja oczyszczalni ścieków w innej miejscowości, niż to wynika z krajowego programu, wymaga ustalenia przez sejmik województwa małopolskiego w drodze uchwały aglomeracji, która nie będzie obejmowała Gminy Wieprz.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Wieprz.

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie:

Po pierwsze, art. 126 pkt 1 w zw. z art. 125 pkt 3 ustawy – Prawo wodne, poprzez uznanie, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego mogłoby naruszać wymagania ochrony środowiska wynikające z odrębnych przepisów, a tymi odrębnymi przepisami miałoby być rozporządzenie nr 65/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji.

Po drugie, art. 174 w związku z art. 172 i art. 173 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, na skutek pominięcia przez Sąd I instancji oraz organy administracji, że z dniem 16 listopada 2008 r. powstał obowiązek wyznaczenia aglomeracji przez sejmik województwa w drodze uchwały, przy czym wyjątki w zakresie obowiązujących do tego czasu aktów prawa miejscowego bądź aktów wykonawczych nie objęły art. 43 ust. 2a Prawa wodnego.

Po trzecie, art. 127, art. 128 i art. 131 ustawy – Prawo wodne, poprzez nieuwzględnienie tych przepisów w sytuacji spełnienia przez wnioskodawcę zawartych tam przesłanek.

W skardze kasacyjnej postawiono również zarzuty błędnej wykładni przepisów prawa materialnego:

Po pierwsze, art. 43 ust. 2a Prawa wodnego w brzmieniu nadanym art. 146 pkt 3 lit. a/ ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z § 32 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r., na skutek uznania, że zmiana wskazanego przepisu polegająca na zmianie organu do wyznaczenia aglomeracji nie powoduje realizacji obowiązku przez sejmik województwa mazowieckiego do wyznaczenia aglomeracji w drodze uchwały, a zatem, że zachowują moc akty prawa miejscowego – w tym przypadku rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r.

Po drugie, art. 43 ust. 3 ustawy – Prawo wodne w związku z art. 3 ust. 1 dyrektywy, poprzez uznanie, że przepisy te wywołują bezpośredni skutek na przesłanki wydania pozwolenia wodnoprawnego i w konsekwencji na prawo podmiotowe strony skarżącej do uzyskania pozytywnej decyzji w sprawie rozpoczęcia budowy i eksploatacji oczyszczalni ścieków i sieci kanalizacyjnej, w sytuacji gdy powołane wyżej przepisy o charakterze planistyczno-administracyjnym, stanowiące element najszerzej pojętej polityki państwa w zakresie ochrony wód, pozostają bez związku funkcjonalnego z przepisami i przesłankami wydania pozwolenia wodnoprawnego określonego w ustawie – Prawo wodne, w szczególności z art. 127, art. 128 oraz art. 131 tej ustawy.

Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi oraz zmianę orzeczenia w ten sposób, że wydany wyrok umożliwi uzyskanie przez wnioskodawcę pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o złożony wniosek i załączone do niego dokumenty. Gmina wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że następujące zarzuty są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, należy stwierdzić, że skład orzekający w tej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podziela stanowiska Sądu I instancji dotyczącego braku utraty mocy obowiązującej przez przedmiotowe rozporządzenie nr 65/5 Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. z powodu nowelizacji art. 43 ust. 2a ustawy – Prawo wodne, czyli zmiany przepisu upoważniającego do jego wydania w świetle wykładni § 32 ust. 2 i 3 cyt. rozporządzenia RM z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908 ze zm.) stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia.

Wynika to z tego, że akt prawa miejscowego czyli także tak jak w tej sprawie rozporządzenie wojewody przestaje obowiązywać jeżeli zostanie uchylone, zastąpione nowym aktem prawa miejscowego lub jeśli upłynie okres jego obowiązywania, który został wskazany w tym akcie, albo w ustawie, na podstawie której ten akt został wydany. Ponadto w doktrynie prawa administracyjnego dominuje także pogląd, że "charakterystyczną cechą polskiego systemu źródeł prawa jest bardzo wyeksponowana pozycja ustawy oraz szczególnie silny związek rozporządzenia (jako aktu wykonawczego) z ustawą, co wynika m.in. z reguły walidacyjnej, która stanowi, że uchylenie albo zmiana treści przepisu upoważniającego powoduje utratę mocy obowiązującej aktu wydanego na podstawie tego przepisu (S. Wronkowska, Zamknięty system źródeł prawa a implementacja prawa Unii Europejskiej, "Przegląd Legislacyjny" 2008, nr 4, s. 74, zob. też w tym zakresie postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 792/07, publ. Lex nr 455185).

Powyższa reguła walidacyjna znajduje swoje odzwierciedlenie w Zasadach techniki prawodawczej, a w szczególności § 33 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 100, poz. 908 ze zm.). Powyższy przepis jednoznacznie stanowi, że jeżeli akt wykonawczy wydany na podstawie uchylanego albo zmienianego przepisu upoważniającego nie jest niezgodny z nową albo znowelizowaną ustawą, to można go wyjątkowo zachować tylko czasowo w mocy, wskazując w przepisach przejściowych, że dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych. Oznacza to, że podstawowa reguła walidacyjna stanowi, że zmiana przepisu upoważniającego do wydania przepisów wykonawczych do ustawy prowadzi do uchylenia przepisów wykonawczych z dniem wejścia w życie zmiany przepisów upoważniających, a jedyny wyjątek od tej zasady ma miejsce, kiedy zostanie wprost przewidziany w akcie zmieniającym przepisy upoważniające. Ponadto wówczas wyraźnie należy przesądzić, które przepisy wykonawcze i w jakim zakresie treściowo-czasowym zostają utrzymane w mocy (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Zasady techniki prawodawczej. Komentarz, Warszawa 1997, s. 53). W tym zakresie skład orzekający w tej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela dotychczasową linię orzecznictwa NSA wyrażoną m.in. w postanowieniu NSA z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II OSK 502/09 oraz w postanowieniu NSA z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II OSK 445/09.

W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że dane rozporządzenie Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji Zator (Dz.Urz. Woj. Małopol. Nr 111, poz. 693) zostało wydane na podstawie art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 – zwana dalej Prawo wodne). Następnie, po nowelizacji do powyższej ustawy – Prawo wodne, zgodnie z art. 146 pkt 3 lit. a/ ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, przedmiotowe aglomeracje wyznacza od dnia 15 listopada 2008 r. po uzgodnieniu z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej i właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin, sejmik województwa w drodze uchwały będącej także aktem prawa miejscowego. Oznacza to, iż nastąpiła zmiana nie tylko organu upoważnionego przez ustawodawcę do wyznaczenia aglomeracji lecz także ustawodawca wprowadził dodatkowo zmianę polegającą na tym, że do dnia 15 listopada 2008 r. wojewoda wyznaczał aglomeracje po zasięgnięciu opinii zainteresowanych gmin i zarządu województwa, zaś de lege lata wymaga to uzgodnienia, a nie opinii nowych organów, tj. regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Ponadto zmiana ustawowego przepisu upoważniającego do wydania przedmiotowego rozporządzenia spowodowała równocześnie, że ustawodawca nie przewidział żadnych przepisów przejściowych, które utrzymywałyby w mocy tego rodzaju rozporządzenie wojewody wydane na podstawie art. 43 ust. 2a ustawy – Prawo wodne w brzmieniu do dnia 15 listopada 2008 r. Przeciwnie, jeśli ustawodawca stanowi, że utrzymuje w mocy dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie zmienianych wcześniej upoważnień ustawowych, to jednoznacznie o tym stanowi wprowadzając wyraźny przepis przejściowy utrzymujący w mocy dotychczasowe akty wykonawcze. Świadczy o tym także np. przepis art. 172 ustawy o dostępie do informacji o środowisku, który stanowi, że "dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 19 ust. 6 i 7 ustawy zmienianej w art. 150 zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie art. 19 ust. 6, 6a i 7 ustawy zmienianej w art. 150, w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą". Z kolei w świetle dyspozycji art. 173 ust. 1 "dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8, art. 24 ust. 3, art. 30 ust. 3, art. 51 ust. 8, art. 112b i art. 399 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 28, art. 60 i art. 136 niniejszej ustawy, na podstawie art. 112b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 144 oraz na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 149 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy".

Po drugie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji orzekając w tej sprawie nie był związany przedmiotowym aktem prawa miejscowego, tj. rozporządzeniem nr 65/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji Zator. W realiach przedmiotowej sprawy oznacza to, że Sąd I instancji naruszył w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy następujące przepisy prawa materialnego podniesione w skardze kasacyjnej. Po pierwsze nastąpiło niewłaściwe zastosowanie art. 126 pkt 1 w związku z art. 125 pkt 3 ustawy – Prawo wodne w zakresie rzekomego naruszenia przez wydane pozwolenie wodnoprawne wymagań ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów, czyli w tej sprawie danego rozporządzenia nr 65/05 Wojewody Małopolskiego z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji Zator. Po drugie, Sąd I instancji w tym stanie faktycznym i prawnym dokonał błędnego zastosowania, a następnie błędnej wykładni art. 43 ust. 2a ustawy – Prawo wodne w brzmieniu nadanym art. 146 pkt 3 lit. a/ w związku z art. 174 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wynika to z tego, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwego zastosowania przepisu art. 43 ust. 2a Prawa wodnego popełniając błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w tej sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w tym unormowaniu. Spowodowało to następnie, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa materialnego dokonując jego błędnej wykładni.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy p.p.s.a.