Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2972/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda(spr.) Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Wójta Gminy w C. z dnia [...] 06.2003r., znak [...], na podstawie art. i ust. 2, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3 , art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedno. Dz. U. z 1999r Nr 15 poz. 139 z późn. zm. ) oraz art. 104 k.p.a. , a także na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w C. nr [...] z dnia [...].05.1991r. ([...]), po rozpatrzeniu wniosku M. G. - ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na dobudowie na działce nr "1", obr. M., gm. C. budynku gospodarczego do już istniejącego, przeznaczonego do przechowywania płodów rolnych oraz budowie budynku gospodarczego - wiaty, przeznaczonej na narzędzia rolnicze, w tym warunki w zakresie dopuszczalnej planem jej lokalizacji w obrębie działki na terenie oznaczonym symbolem [...] w pasie istniejącej zabudowy zagrodowej w odległości nie mniejszej niż 8m od krawędzi jezdni, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji - które oznaczono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, a także termin ważności decyzji do dnia 31.12.2003r.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., przedłożony sposób zagospodarowania działki przyjmuje się jako uzasadnienie programowe inwestycji, zagospodarowanie to traktuje się jako postulatywne i nie stanowi ono elementów rozstrzyganych niniejszą decyzją. Dopuszcza się korekty wynikające z rozwiązań projektowych, sposób zagospodarowania zostanie uściślony w pozwoleniu na budowę, zaś niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożył w terminie E. P., który jako właściciel działki sąsiedniej nr "2" zarzucał, że zamierzona inwestycja oddalona 3 — 4 m od jego nieruchomości spowoduje ograniczenie nasłonecznienia tam urządzonego sadu oraz zalewanie terenu wodami opadowymi , a także wodami pochodzącymi z obróbki i mycia warzyw w projektowanym budynku - proponując lokalizacje inwestycji po stronie południowej , wzdłuż niezabudowanej działki nr "3". Skarżący wprowadzał także rozróżnienie terenów miejscowości M. od wsi C. podnosząc, że o ile plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy C. istnieje, o tyle nie może on zastąpić szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości M., jak również zwracał uwagę na istniejące różnice w ważności planu – do 11.07.2003r. i ważności decyzji - do 31.12.2003r. Kwestionował nadto załączoną do decyzji mapę projektową jako posiadającą błędy w oznaczeniu kierunku spływu wód opadowych, czy faktycznego sposobu użytkowania niektórych istniejących budynków. Zwracał także uwagę na wykonanie pokrycia dachów niektórych budynków z płyt azbestowych oraz na fakt, że w decyzji mówi się o wiacie, a przewiduje jak widać na planie budowę muru.

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].10.2003r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Wójta Gminy C.. z dnia [...].06.2003r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jednol. Dz. U. z 1999r Nr 15 poz. 139 ) - utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W jej uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji działając na wniosek M. G. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, zaś w jego wyniku ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej opisanej inwestycji . Jako podstawę prawną tej decyzji podano przepisy art. l ust.2 ,39 ust. l, art. 40 ust. l i 3 , art. 42 , art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym , oraz przepis art. 104 k.p.a., wykazując zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w C. nr [...] z dnia [...].05.1991r. ([...]). W decyzji ustalono warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisane dla terenu o symbolu [...], którego podstawowym przeznaczeniem jest adaptacja istniejącej zabudowy z możliwością wymiany , modernizacji i rozbudowy oraz uzupełnieniem plomb , a pozostała część działki nr "1" zlokalizowana jest w obszarze RP. Warunków wynikających z przepisów szczególnych oraz zakresie infrastruktury technicznej dotyczących - gazu , odprowadzania ścieków, wody nie ustalano, gdyż wedle wniosku inwestora nie dotyczą inwestycji . Ustalono natomiast i komunikację , linie rozgraniczające teren inwestycji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, oraz okres jej ważności.

W dalszych wywodach podniesiono, że po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów stwierdzano zgodność zaskarżonej decyzji WZIZT) z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami prawa, tj. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, planu zagospodarowania przestrzennego i kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wyjaśniono - podstawowym i zasadniczym zadaniem decyzji WZIZT dla wyżej opisanej inwestycji jest stwierdzenie jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zaś postępowanie wyjaśniające potwierdzi zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i planem organ administracyjny ma obowiązek wydania decyzji WZIZT wynikający z przepisu art. 43 ustawy . Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji. Określa ona rodzaj planowanej inwestycji oraz parametry techniczne jakim winna ona odpowiadać wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli decyzja dotycząca ustalenia tych warunków jest podejmowana w czasie obowiązywania planu miejscowego, występuje wymaganie jej zgodności z owym planem pod rygorem nieważności. W niniejszej sprawie wykazano zgodność zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu, przy czym uzyskano informację pochodzącą od organu pierwszej instancji, z której wynika, że obowiązuje nadal wyżej powołany plan stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Projektowana inwestycja mająca zostać zlokalizowana w obszarze [...] mieści się w przeznaczeniu podstawowym przewidzianym w planie dla tego obszaru. Zapis ustaleń planu odnoszący się do możliwości inwestycyjnych zabudowy istniejącej daje wprost możliwość modernizacji i rozbudowy. Co do zarzutów odwołania wskazano na zapis pkt 4 zaskarżonej decyzji podając, że budynek , który projektuje wybudować M. G. musi być wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego i przepisów wykonawczych. W art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego ( Dz. U. z 2000, Nr 106, poz. 126 ) zapisano obowiązek takiego projektowania, budowania i użytkowania obiektów budowlanych by zapewnić "... poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich ..." Przepis ten ma odniesienie do późniejszego postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę i dopiero na tym etapie inwestor ma obowiązek dostarczyć projekt budowlany precyzujący lokalizację, gabaryty i inne dane przyszłego obiektu budowlanego. Odnośnie podnoszonej w odwołaniu groźby nadmiaru wód opadowych, czy pochodzących z działalności gospodarczej inwestora stwierdzono, że również kwestia odprowadzania wód należy do rozstrzygnięć podejmowanych w późniejszym postępowaniu, nie można rozpatrywać jej oraz orzekać o powyższym na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano także na treść wniosku i wydanej decyzją WZIZT, jako dotyczących zamiaru realizacji budowy magazynu na płody rolne i wiatę na narzędzia rolnicze, z którą nie wiąże się zapotrzebowania na wodę, gaz, czy energię cieplną, zaś w myśl oświadczenia M. G. nie będzie on produkował żadnych odpadów. Co do nazwy Gminy C. zauważono , że występuje ona w znajdujących się w aktach dokumentach, mających moc dokumentów urzędowych, które sporządzone w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( art.76 § 1 kpa) .

Wnosząc w terminie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargę na Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 10.2003r, Nr [...] E. P. domagał się jej uchylenia.

Skarżący zarzucał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] całkowicie jednostronnie rozpatrzyło jego odwołanie od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] 06.2003r. znak [...] biorąc pod uwagę bezkrytycznie jedynie informacje pochodzące od organu pierwszej instancji i M. G., oraz nie dokonując wizji lokalnej na terenie planowanej budowy. E. P. kwestionował także prawidłowość uznania, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...].05.1991 r. jest zgodny z przepisami, powołując w tym zakresie pogląd NSA prof. Zygmunta Niewiadomskiego w Vademecum Rzeczypospolitej z dnia 16.07.2003 r. (zagospodarowanie przestrzenne po zmianach, Nr 65 164/6544 ), zgodnie z którym, stosownie do art. 67 ust. 1 ustawy z 1994 r. plany miejscowe uchwalone przed 1.01.1995r. utraciły moc obowiązującą do końca grudnia 2002 r., jak również podnosił iż pomija się fakt, że plan przestrzennego zagospodarowania musi być wykonany w odpowiedniej skali. Wskazywał nadto, że zużycie wody na mycie warzyw i opakowań po kwaśnej kapuście jest znaczne, jej przetwarzanie wymaga odprowadzenia zasolonej i zakwaszonej wody, która stale niszczy glebę na jego działce, co stanowi czyn niedozwolony na mocy art. 415 k.c. Przedstawione przez Urząd Gminy mapy uznawał za posiadające szereg wad dotyczących np. kierunku spływu wód opadowych, czy niewłaściwego naniesienie jego sadu, co mogło wprowadzić w błąd organy rozpoznające przedmiotową sprawę. Podawał też, że istniejący budynek inwestora - chlewnia - posiada 4 okna, oddalony jest o 3 m. od granicy działki skarżącego, zaś okap tego budynku został wysunięty poza ścianę ponad 0,5m - co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Chlewnię tę adaptowano przy cichej zgodzie Urzędu Gminy, inwestor już produkuje znaczne ilości odpadów produkcyjnych, a jego odmienne oświadczenie jest niewiarogodne. Skarżący wskazywał również, że jeżeli nazwa Gminy C. jest zgodna z prawem, to winno to spowodować zmiany nazw miejscowości na mapach, w tym administracyjnych, gdzie wyraźnie jest zaznaczona miejscowość M. i w tym kontekście podkreślał, że plan przestrzennego zagospodarowania jest ściśle związany z nazwą miejscowości. Skarżący zarzucał też , że inwestor stale wykonuje prace związane z inwestycją takie jak np. niwelacja terenu pod przyszłą budowę, chociaż nie ma na to decyzji urzędowej. W związku z tym wykonał nasyp o wysokości około 1,5m z wyraźnym spadem na działkę skarżącego i bezpośrednio przy niej ,a w ten sposób nastąpiło rozpoczęcie budowy bez zezwolenia stosownie do art. 41.1 i art. 41.2. ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 11 lipca 2003r. Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o dokonanie wizji lokalnej oraz wskazywał, że zarówno już zrealizowana inwestycja jaki i planowana powodując w znacznym stopniu ograniczenie naświetlenia słonecznego jego działki na długości 65 m wpłynie na obniżenie plonów, chociaż alternatywnie istnieje możliwość innej zabudowy bez szkody dla sąsiadów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.). Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego,

w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązującego stanu prawnego. W tych granicach, w sprawie niniejszej mieści się jedynie kontrola prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.

Mając na uwadze treść wyżej powołanych na wstępie orzeczeń mieszczących się w granicach sprawy, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W szczególności, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst pierwotny - Dz. U. Nr 89, poz. 415, tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późniejszymi zmianami, zwana dalej ustawą ). Wskazana regulacja znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo obowiązywania od dnia 11.07.2003r. ustawy z dnia z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz .U. Nr 80 poz. 717 ), której art. 85 ust. 1 stanowił, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania następowała zatem w trybie wyżej powołanej ustawy (art. 39-50a), z uwzględnieniem ogólnych zasad przewidzianych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Obie te regulacje zostały w sprawie niniejszej prawidłowo zastosowane, z powołaniem właściwych podstaw prawnych rozstrzygnięcia, zaś ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie narusza przepisów prawa miejscowego, jakim był ówcześnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy C. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w C. nr [...] z dnia [...] 05.1991 r. ( [...] ) uwzględniony prawidłowo przez organ pierwszej i drugiej instancji.

Zarzuty skarżącego dotyczące nieobowiązywania powyższego planu są bezzasadne, na co trafnie zwrócił uwagę organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 10.2003r, Nr [...]. Z dostępnych w aktach administracyjnych dokumentów urzędowych, które stanowią dołączona do wniosku mapa dla celów projektowych w skali l : 500 (k. 4 i 23) oraz poświadczone za zgodność z oryginałem wypisy części tekstowej oraz graficznej planu (k.26 -34) wynika, że obejmuje on teren wnioskowanej inwestycji. Powyższy plan dotyczy całego obszaru Gminy C., bez względu na nazwę położonych na jej terenie wsi i miejscowości. Skarżący nie podaje, z czego wywodzi twierdzenia o obowiązku uchwalenia dla miejscowości, w której mieszka innego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia dalej idące w tym kierunku rozważania. Wbrew zarzutom E. P. kwestionowany przez niego plan zachował moc, bowiem jak wynika z akt administracyjnych (k. 61 -63) Rada Gminy w C. na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t. jednol. Dz. U. z 1999r Nr 15 poz. 139 z późn. zm. ) podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] 08.2002r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C. " oraz kolejną - [...] z dnia [...] 12.2002r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie terytorialnym (t. jednol. Dz. U. z 2001 r Nr 142, poz. 1591) i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( t. jednol. Dz. U. z 1999r Nr 15 poz. 139 z późn. zm. ). Wskazany tryb odpowiada powołanym w uchwałach przepisom prawa , zaś skutkiem powyższego było zachowanie mocy obowiązującej dotychczasowego planu do 31.12.2003r., co wynika z 67 ust. 1 i ust. 1 a w brzmieniu ustalonym przez art. 1 ustawy z dnia 21.12.2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 154, poz. 1804). Artykuł 67 ustawy stanowił, w ust. 1: "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2." , natomiast jego ust. 1a przewidywał, że "Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan, o którym mowa w ust. 1, zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Kwestionowany przez skarżącego plan był zatem planem obowiązującym w datach orzekania przez organ pierwszej i drugiej instancji do dnia 31.12.2003r., okres ważności decyzji Wójta Gminy w C. z dnia [...] 06.2003r., znak [...] nie przekracza tej daty, zaś utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie nie narusza jego postanowień oraz spełnia wymogi z art. 42 ust. 1 ustawy.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące zmiany sposobu użytkowania na przechowalnię warzyw istniejącego na działce będącej terenem inwestycji budynku chlewni, do którego M. G. zamierza dobudować nowy budynek gospodarczy przeznaczony do przechowywania płodów rolnych, usytuowania w dawnej chlewni okien lub odnoszące się do nie odpowiadającego aktualnym wymogom, użytego w latach poprzednich materiału pokrycia dachowego budynków gospodarczych sąsiedztwie, czy też już występujących problemów dotyczących spływu wód i odprowadzania nieczystości, albo też niedokładności danych wprowadzonych do ewidencji gruntów, bowiem rozstrzyganie o ich zasadności przekracza przedmiot postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, należy do odrębnych postępowań administracyjnych, które można inicjować odpowiednio na podstawie stosownych przepisów prawa budowlanego, prawa wodnego oraz prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący, narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., bowiem przyjęcie konkretnych rozwiązań projektowych, a następnie ich ocena pod kątem spełnienia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należy - jak słusznie wskazał organ odwoławczy - do odrębnego postępowania, a to w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, natomiast z ustaleń planu nie wynika wymóg wprowadzania dalej idących ograniczeń w zakresie ochrony interesów osób trzecich.

W toku postępowania przed organem pierwszej, a potem drugiej instancji E. P. nie twierdził, by inwestor przed wydaniem ostatecznej decyzji Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 10.2003r., Nr [...] przystąpił do budowy obiektów, których dotyczył wniosek M. G. w niniejszej sprawie, stąd powoływanie się na powyższe okoliczności dopiero w skardze jest spóźnione. Twierdzeń tych nie wskazujących nawet daty przystąpienia przez inwestora do budowy skarżący zresztą nie udowodnił żadnymi dokumentami. Prowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z oględzin nieruchomości mającej stanowić teren inwestycji jest niedopuszczalne, jako pozbawione podstawy prawnej, która istnieje w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. jedynie dla uzupełniających dowodów z dokumentów. Taki dowód - przeprowadzany później, byłby nadto nieprzydatny dla stwierdzenia stanu istniejącego na działce inwestora w dacie wydania zaskarżonej decyzji. O ile M. G. przystąpił do budowy obiektów, których dotyczy zaskarżona decyzja bez pozwolenia na budowę, podjęcie stosownych prawem przewidzianych środków w wypadku samowoli budowlanej należy do odrębnego postępowania, dla wszczęcia którego właściwe są organy nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.