Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 926/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez opłaty za przejazd po drogach krajowych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją wskazaną w rubrum postanowienia utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] nakładającą na K. N. karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez opłaty za przejazd po drogach krajowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący K. N. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, że sytuacja rolników zawsze była bardzo trudna, a bieżący rok z silnymi i długimi mrozami, nawałnicami, ulewami i upałami radykalnie wpłynął na zły stan zbiorów i problemy finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W związku z powyższym wskazać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lewis Nexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi, zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie jest rzeczą Sądu domyślanie się, czy w realiach konkretnej sprawy takie okoliczności występują, czy nie występują.

Rozpoznając wniosek skarżącego w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie. Uzasadniając wniosek skarżący przedstawił jedynie garść ogólnikowych stwierdzeń dotyczących – według samego skarżącego – wszystkich rolników. Zarazem skarżący nie zaprezentował konkretnych okoliczności umożliwiających ocenę decyzji dotyczącej skarżącego, z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Sądowi nie została zaprezentowania żadna okoliczność, z której wynikałoby, iż niewstrzymanie wykonania tej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.