Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1245/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia[...]kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej pośrednika pracy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody[...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 93 w związku z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej: k.p.a.), a także zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 20 października 2004 r. w sprawie trybu nadawania licencji zawodowych pośrednika pracy i doradcy zawodowego (Dz. U. Nr 238, poz. 2393), odmówił nadania T. G. licencji zawodowej pośrednika pracy.

Uzasadniając decyzję Wojewoda [...] wskazał, że z przedłożonych dokumentów wynika, że wprawdzie T. G. od dnia[...] października 1997 r. jest pracownikiem Powiatowego Urzędu Pracy w L., zatrudnionym na stanowisku [...] w Dziale [...], jednakże zakres wykonywanych przez niego czynności i obowiązków nie spełnia wymogu art. 92 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – wykonywania zadań pośrednika pracy przez okres 12 miesięcy.

Od powyższej decyzji T.G. odwołał się, jednakże Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § pkt 1 k.p.a. w związku z art. 92 ust. 2 pkt 4 oraz art. 93 i art. 142 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał zaskarżona decyzję w mocy.

Uzasadniając decyzję Minister Pracy i Polityki Społecznej podał, że przy interpretacji art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyjęto, że przepis ten może mieć zastosowanie tylko do tych osób, które pozostawały w zatrudnieniu w urzędach pracy przez co najmniej 12 miesięcy na stanowisku pośrednika pracy lub wykonywały zadania w zakresie pośrednictwa pracy. Odnosząc się zaś do zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2005 r., wystawionego przez zastępcę Dyrektora PUP w L. oraz dołączonych do wniosku zakresów czynności, jakie obowiązywały na wykonywanym przez T.G. od 1997 r. stanowisku [...] w Dziale [...] organ wskazał, że wszystkie punkty wymienione w art. 36 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są ze sobą powiązane i nie można uznać, że do świadczenia usług pośrednictwa pracy wystarczy wykonywanie obowiązków w ramach jednego czy dwóch punktów wymienionych w tym przepisie w oderwaniu od pozostałych, jak to miało miejsce w przypadku skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. G. zarzucił organowi niewłaściwą interpretację przepisu art. 92 ust. 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określającego kto może zostać pośrednikiem pracy. Skarżący wskazał, że pkt 4 tego artykułu nie wymaga, ażeby zadania pośrednika pracy miały być wykonywane w pełnym zakresie jako warunek uzyskania licencji pośrednika pracy. Wskazał również, że żaden pośrednik pracy nie wykonuje zadań pośrednictwa pracy w pełnym zakresie z powodu podziału pracy wynikających ze sprawnego działania urzędu zatrudnienia. Podał ponadto, że czynności pośrednictwa pracy wykonywane w pełnym zakresie odnoszone być mogą jedynie do obecnie obowiązującej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem dopiero w tej ustawie zamieszczono zapis art. 36. Ustawa ta weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. i dopiero od tej chwili zakresy czynności mogą pokrywać się z czynnościami wykonywanymi przez pośredników pracy.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych powyżej przepisów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że Wojewoda [...] uzasadniając odmowę nadania skarżącemu licencji pośrednika pracy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że T. G., będąc zatrudnionym na stanowisku [...] w Dziale [...] nie spełnił wymogu z art. 92 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Dopiero organ drugiej instancji utrzymując decyzję Wojewody [...] w mocy i uznając tym samym decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową uzupełnił ją o art. 36 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pośrednikiem pracy może zostać osoba, która otrzymała licencję zawodową, jeżeli:

1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2) nie była karana za przestępstwo popełnione umyślnie;

3) posiada co najmniej średnie wykształcenie;

4) wykonywała zadania w zakresie pośrednictwa pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy w publicznych służbach zatrudnienia;

5) posiada obywatelstwo polskie lub wykaże się znajomością języka polskiego wystarczającą do wykonywania zadań.

Zgodnie zaś z art. 36 ust. 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, pośrednictwo pracy polega w szczególności na:

1) udzielaniu pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w pozyskaniu pracowników o poszukiwanych kwalifikacjach zawodowych;

2) pozyskiwaniu ofert pracy;

3) udzielaniu pracodawcom informacji o kandydatach do pracy, w związku ze zgłoszoną ofertą pracy;

4) informowaniu bezrobotnych i poszukujących pracy oraz pracodawców o aktualnej sytuacji i przewidywanych zmianach na lokalnym rynku pracy;

5) inicjowaniu i organizowaniu kontaktów bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami;

6) współdziałaniu powiatowych urzędów pracy w zakresie wymiany informacji o możliwościach uzyskania zatrudnienia i szkolenia na terenie ich działania;

7) informowaniu bezrobotnych o przysługujących im prawach i obowiązkach.

W ocenie Sądu zarówno sposób interpretacji art. 36 ust. 1 ww. ustawy, jak również samo uzasadnienie decyzji jest błędne i niewystarczające.

Należy przede wszystkim podnieść, że art. 36 ust. 1 ww. ustawy zawiera jedynie przykładowy katalog zadań wykonywanych przez pośrednika pracy, co wprost wynika z jego brzmienia "... w szczególności na ...", a więc wbrew stanowisku organu nie zawiera katalogu zamkniętego. Jest to zatem katalog otwarty, wyliczenie przykładowe, co oznacza, iż za wykonywanie zadań z zakresu pośrednictwa pracy można uznać także inne działania, o ile nie mieszczą się w zakresie art. 36 ust. 2.

Biorąc pod uwagę nieprawidłowe rozumienie przez organy administracji treści przepisu art. 36 ww. ustawy, jest oczywistym, iż w sposób niewłaściwy i niewystarczający została dokonana ocena zadań wykonywanych przez skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w L.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister winien rozważyć, czy wykonywane i wymienione w skardze zadania skarżącego, tj.: udzielanie informacji dla osób bezrobotnych zagrożonych zwolnieniem z pracy oraz pracodawcom o wszelkich zagadnieniach związanych z działalnością urzędu, promocja usług rynku pracy oraz udostępnianie bezrobotnym aktualnych ofert pracy, udzielanie zainteresowanym wyjaśnień i informacji dotyczących zakresu zadań PUP, praw i obowiązków bezrobotnych i poszukujących pracy, rejestrowanie bezrobotnych z prawem do zasiłku oraz poszukujących pracy, wydawanie odpowiednich decyzji, ustalanie terminów potwierdzania gotowości do podjęcia pracy osób bezrobotnych i poszukujących pracy, zapoznanie ich z aktualnymi ofertami pracy i programami realizowanymi przez PUP, współdziałanie z innymi stanowiskami, a w szczególności z Referatem [...] w zakresie realizowanych zadań są zadaniami pośrednika pracy. Przy czym dokonując oceny powyższych zadań skarżącego, organ winien dokładnie uzasadnić dlaczego wykonywanie danych czynności można uznać lub nie za wykonywanie zadań z zakresu pośrednictwa pracy.

Wskazać należy, że organ w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego skarżący będąc zatrudnionym od 1997 r. na stanowisku [...] w Dziale [...]nie spełnił przesłanek z art. 92 ust. 4 powołanej ustawy. Organ rozpoznając sprawę ponownie winien dokładnie przeanalizować wszystkie zakresy czynności skarżącego od 1997 r. pod kątem wykonywania przez niego zadań w zakresie pośrednictwa pracy, biorąc pod uwagę, że do 2004 r. obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 1, poz. 1 ze zm.), która w art. 12 ustawy wskazywała, że pośrednictwo pracy polega na udzielaniu pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym pracy i że wówczas obowiązujące zakresy czynności wydawane były w oparciu o obowiązującą wówczas ustawę.

Z powyższych przyczyn zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.