Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 412/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.59 ust. 1 pkt 2, art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 66, art. 67, art. 68, art. 63 ust. 1, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i 7, art. 78 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 85 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 79 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1 pkt 103a
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Dnia 25 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2017 roku sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] znak [...] odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o łącznej obsadzie 168 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną realizowanego na działce nr ewid. 78 w miejscowości K., gmina W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - dalej "k.p.a.", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i określiło środowiskowe uwarunkowania dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

Powyższa decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym sprawy:

D. S. wnioskiem z dnia [...] wystąpił o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ gminy, po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska – dalej w skrócie "RDOŚ" (pismo z dnia 12 kwietnia 2016 r. znak WOOŚ-1.4240.330.2016.MMu) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

w P., dalej "PPIS" (pismo z dnia 18 kwietnia 2016 r. znak PPIS-ON-ZNS-440/37/16), postanowieniem z dnia [...] znak [...] stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Po przedłożeniu przez inwestora raportu, uzyskaniu opinii PPIS (pisma znak PPIS-ON-ZNS-440/37/16 z dnia 13 lipca 2016 r. i 15 listopada 2016 r.) i uzgodnienia RDOŚ (postanowienie z dnia [...]. znak [...]) co do warunków realizacji przedsięwzięcia, zapewnieniu w postępowaniu udziału społeczeństwa i stron, zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do jego treści, Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] znak [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla powyższego przedsięwzięcia. Jako podstawę decyzji wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. z 2013r., poz.1235 ze zm. ), przywoływanej dalej jako u.o.ś. lub ustawa.

W uzasadnieniu decyzji organ zawarł charakterystykę przedsięwzięcia i wskazał

w szczególności, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 a) rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia [...] w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) planowane zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej organ wskazał, że w toku postępowania zapewniono udział stronom i społeczeństwu,

w sprawie uzyskano wymagane prawem opinie PPIS oraz opinię i uzgodnienie RDOŚ. Inwestor w dniu 30 maja 2016 r. dostarczył raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w toku postępowania był uzupełniany.

W dniu 6 lipca 2016 r. wpłynął protest mieszkańców K i K., w którym sprzeciwiają się realizacji planowanej inwestycji. Obawiają się oni: pogorszenia warunków życia, zagrożenia mikrobiologicznego i ekologicznego z powodu dużej koncentracji odchodów zwierzęcych, zanieczyszczenia wód, powietrza oraz zwiększenia zachorowalności na różne choroby i przedwczesną śmierć, spadku cen nieruchomości, zamieszkiwania blisko przemysłowej hodowli zwierząt, zablokowania rozwój agroturystyki i rolnictwa ekologicznego, a tym samym ograniczenia rozwoju gospodarczego gminy.

Inwestor przy piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. odniósł się do uwag mieszkańców, wskazując m. in., że na podstawie szczegółowo przeprowadzonych analiz i obliczeń pozwalających na ocenę zastosowanych rozwiązań udowodniono, że eksploatacja przedsięwzięcia nie wpłynie niekorzystnie na żaden komponent środowiska, protesty otoczenia przedsięwzięcia nie mają ani merytorycznych ani prawnych podstaw, nie ma obiektywnych przesłanek natury zdrowotnej do występowania konfliktów społecznych na tym tle. W Polsce problem zapachowej uciążliwości nie jest do tej pory unormowany zarówno pod względem prawnym, jak i metodycznym, przeprowadzone obliczenia stężeń amoniaku i siarkowodoru, które są wskaźnikowymi odorantami dla obiektów inwentarskich, nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych stężeń tych substancji

w powietrzu poza granicami przedsięwzięcia. Zapach, jaki mogą wydzielać powyższe związki, będzie mógł stanowić uciążliwość dla okolicznych mieszkańców szczególnie podczas wypompowywania gnojówki, usuwania obornika oraz nawożenia pól nawozem, jednak podejmowane będą starania, żeby uciążliwość ta była jak najmniejsza.

Kolejne protesty pismami z dnia: 4 listopada 2016 r. złożyli mieszkańcy wsi K. 7 listopada 2016 r. R. i M. J. 7 listopada 2016 r. B. K.

W piśmie z dnia 4 listopada 2016 r. mieszkańcy wsi K ponownie zaprotestowali przeciwko realizacji inwestycji obawiając się: uciążliwości spowodowanych wybudowaniem chlewni w systemie bezściółkowym i wywożenie gnojowicy, zagrożenia zdrowia, odorów z wywiezionej gnojowicy, które będą wdychać nie tylko mieszkańcy wsi K. ale również mieszkańcy innych miejscowości, tj. K., G., W., W., S., pogorszenia warunków życia, zagrożenia ekologicznego i mikrobiologicznego, spadku odporności organizmu, styczności z bakteriami, co spowoduje w okolicy większą zachorowalność na różne choroby i przedwczesną śmierć, spadku cen nieruchomości.

R. J. i M. J. w swoim piśmie obawiają się, że rozbudowa chlewni zwiększy uciążliwości, które już są odczuwalne. W momencie, kiedy będzie zgoda na budowę jednej tak dużej chlewni, to za jakiś czas (kilka lat) będzie ich więcej. Nastąpi spadek cen nieruchomości; zmarnowanie ich wysiłków i zainwestowanych środków finansowych w modernizację i ulepszanie domów i gospodarstw. Budowa chlewni naruszy równowagę przyrodniczą, zagrażać będzie zdrowiu, a może nawet życiu ludzkiemu. Nastąpi skażenie gleby, wody i powietrza, zagrożenie mikrobiologiczne i ekologiczne z powodu dużej koncentracji odchodów zwierzęcych. Podkreślili, że przyszli inwestorzy już prowadzą hodowlę trzody chlewnej (na mniejszą skalę), która jest uciążliwa z powodu drażniącego i dokuczliwego fetoru. B. K. w piśmie z dnia 7 listopada 2016 r. wyraziła obawy, że inwestycja może wpłynąć na jakość życia i zdrowie wielu mieszkańców, że nastąpi zanieczyszczenie powietrza, wód gruntowych oraz powierzchniowych, co potwierdza istniejąca już chlewnia. Obawia się ogromnych ilości gnojowicy, której nieprawidłowe magazynowanie, wylewanie i utylizowanie może prowadzić do poważnych zagrożeń, tak dla środowiska naturalnego, jak i zdrowia człowieka, a także skutków ekonomicznych decyzji, ponieważ należy spodziewać się, że część mieszkańców będzie chciała zmienić miejsce zamieszkania lub zbyć nieruchomości.

Organ I instancji stwierdził ponadto, że raport i jego uzupełnienia nie zawierają dokładnego opisu zagospodarowania odchodów zwierzęcych w kontekście możliwości ich zagospodarowania na konkretnych użytkach rolnych. Wprawdzie RDOŚ wskazał na konieczność przedstawienia umów i planów nawożenia w ramach analizy porealizacyjnej, jednak jest to obowiązek nałożony po realizacji inwestycji, tj. w terminie maksymalnie do 12 miesięcy po oddaniu do użytkowania inwestycji. Jednak obecnie inwestor dysponuje zaledwie 10 ha ziemi, natomiast aby zagospodarować wytworzoną w ramach realizacji inwestycji gnojowicę potrzebnych jest ok. 133 ha. Raport nie zawiera informacji, czy istnieje możliwość pozyskania takiego areału ziemi, a istnieje duże ryzyko, że po zrealizowaniu inwestycji inwestor nie pozyska terenu, na którym będzie możliwe zagospodarowanie tak dużej ilości gnojowicy. Organ podkreślił, że raport zawiera obliczenia stężeń amoniaku i siarkowodoru, które są wskaźnikowymi odorantami dla obiektów trzody chlewnej, które wykazały brak przekroczeń dopuszczalnych stężeń tych substancji w powietrzu, jednak eksploatacja planowanego przedsięwzięcia będzie powodować uciążliwość odorową, co wiąże się

z uciążliwościami dla osób zamieszkujących w sąsiedztwie.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ I instancji odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia, mając na uwadze przeprowadzoną analizę złożonych w prowadzonym postępowaniu wniosków, uwag stron postępowania oraz społeczeństwa, konflikt społeczny i przedłożony raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienia. Zdaniem organu, brak jest możliwości realizacji inwestycji we wskazanym zakresie. Organ podkreślił, że wprawdzie uzyskał pozytywną opinię PPIS i uzgodnienie RDOŚ, jednak - jak zaznaczył - są to organy współdziałające, a w zakresie ich działań jest opiniowanie i uzgadnianie warunków realizacji przedsięwzięcia, a opinie i uzgodnienia nie odnoszą się do uwag zgłoszonych przez społeczeństwo i strony postępowania. Istotnym elementem oceny oddziaływania na środowisko jest odniesienie się do uwag i wniosków społeczeństwa, zapewnienie udziału społeczeństwa. Organ I instancji stwierdził, że podejmując decyzję o takiej treści ma na celu dobro wszystkich mieszkańców. Dodał również, że inwestor nie dysponuje wystarczającą ilością gruntów w celu zagospodarowania gnojowicy. Ponadto brak jest jakichkolwiek informacji w raporcie, czy po zrealizowaniu inwestycji znajdą się chętni rolnicy, którzy będą chcieli wykorzystać gnojowicę na swoich gruntach. Organ stwierdził także, że mając na uwadze skalę podpisów złożonych pod protestami, wydaje się, że okoliczni mieszkańcy nie będą tym zainteresowani, a nadto zwrócił uwagę na bliskość lokalizacji planowanej inwestycji od zabudowań mieszkalnych.

W odwołaniu od decyzji D. S. nie zgodził się z podjętym przez organ

I instancji rozstrzygnięciem i wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Podstawą odmowy wydania takiej decyzji może być np. sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, czy sprzeczność z innymi przepisami prawa. Podkreślił, że na terenie, gdzie planuje realizację inwestycji, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a dokumentacja została pozytywnie zaopiniowana przez PPIS i RDOŚ. Jego zdaniem inwestycja nie jest również sprzeczna z innymi przepisami prawa. Nie było więc żadnej przesłanki, która mogłaby stanowić podstawę prawną odmowy wydania pozytywnej decyzji. Wskazał także, iż głównymi zarzutami, które przyczyniły się do wydania decyzji odmownej, są protesty okolicznych mieszkańców oparte na możliwym oddziaływaniu zapachowym projektowanego przedsięwzięcia oraz brak wystarczającej ilości gruntów do zagospodarowania gnojowicy. Podniósł ponadto, że RDOŚ dwukrotnie wzywał go do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a PPIS dwukrotnie wyrażał w sprawie opinię co do warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych

i zdrowotnych. Tym samym raport oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia uznano za rzetelny, spójny i wolny od niejasności i nieścisłości. Raport jest podstawowym dowodem, na którym opiera się organ wydający decyzję rozstrzygającą

o istocie sprawy. Jeżeli gmina miała jakiekolwiek wątpliwości i uwagi do sporządzonego zgodnie z wymogami prawa raportu, to winna podjąć działania w celu ich wyeliminowania, do czego jest zobowiązana stosownie do przepisów k.p.a. i powinna tego dokonać na wstępnym etapie rozpatrywania dokumentów. Zarówno na etapie rozpatrywania dokumentacji, jak i po otrzymanych opiniach, Wójt nie wystąpił

z dodatkowymi pytaniami dotyczącymi sporządzonego raportu w kwestiach, które uznał za przyczynę odmówienia jego wiarygodności. Wójt Gminy W. wystąpił zaś do inwestora pismem z dnia 7 lipca 2016 r. celem ustosunkowania się do protestu okolicznych mieszkańców przeciw realizacji planowanej inwestycji ze względu na możliwe oddziaływanie odorowe. W odpowiedzi pismem z dnia 15 lipca 2016 r. inwestor wyjaśnił, że zobowiązuje się do minimalizacji uciążliwości odorowych poprzez dotrzymanie standardów stosowania nawozów naturalnych zgodnych

z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008 r.

w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń

z zakresu ich stosowania. Stosowanie nawozów odbywać się będzie również zgodnie

z wymaganiami zawartymi w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu oraz z Kodeksem Dobrej Praktyki Rolniczej. W celu minimalizacji uciążliwości zapachowych (przede wszystkim zmniejszenia emisji siarkowodoru i amoniaku) zastosowana zostanie także technologia Efektywnych Mikroorganizmów. Zastosowanie Efektywnych Mikroorganizmów w regularnych odstępach czasu pozwoli nie tylko na zahamowanie procesu gnicia odchodów zwierzęcych, ale również wyeliminowanie

w ten sposób przyczyny powstawania gazów. W dalszej kolejności będzie to miało bezpośredni wpływ zarówno na warunki hodowli, jak i na dobre stosunki z okolicznymi mieszkańcami. Odwołujący podkreślił, że raport oraz uzupełnienia nie zawierają informacji na temat dokładnego zagospodarowania gnojowicy na użytkach rolnych ze względu na brak konieczności na tym etapie opracowania wykazania planów nawożenia. Zgodnie z art. 18 ustawy o nawozach i nawożeniu plan nawożenia powinien posiadać podmiot prowadzący hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk dla macior. Projektowana chlewnia wraz z istniejącym budynkiem inwentarskim nie kwalifikują się pod ww. przepisy. Ponadto RDOŚ wskazał na konieczność przedstawienia umów i planów nawożenia w ramach analizy porealizacyjnej w terminie do 12 miesięcy po oddaniu do użytkowania inwestycji.

W związku z tym inwestor, po realizacji inwestycji, jest zobowiązany do sporządzenia planów nawożenia, a co się z tym wiąże, do zawarcia umów w celu zagospodarowania gnojowicy w rocznej dawce nie większej niż 170 kg azotu na 1 ha użytków rolnych, zgodnie z ustawą o nawozach i nawożeniu. Odwołujący podniósł również, że gdy

w wyniku okoliczności sprawy organ uzna, że planowane przedsięwzięcie może być źródłem zagrożeń dla środowiska, to powinien ten negatywny wpływ stosownie uwarunkować w granicach obowiązującego prawa, mając na uwadze, że decyzję

o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień

i opinii organów: ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 u.o.ś.). W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in. rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których w art. 72 ust. 1 (art. 82 ust. 1 pkt 1 u.o.ś.). Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć m. in. obowiązki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedstawienia analizy porealizacyjnej (art. 82 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.ś.).

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji i określiło środowiskowe uwarunkowania dla wskazanego wyżej przedsięwzięcia.

Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrywaniem sprawy przez Kolegium nastąpiła zmiana przepisów w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Od 1 stycznia 2017 r. wprowadzone zostały zmiany w u.o.ś. na mocy ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1936 ze zm.), dalej jako ustawa zmieniająca. Ustawa zmieniająca przewiduje, że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw wszczętych na podstawie u.o.ś., dla których przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej), co w niniejszej sprawie ma miejsce. Jednocześnie ustawa zmieniająca stanowi w art. 6 ust. 4, że na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, w przypadkach,

o których mowa w ust. 2, stosuje się przepisy u.o.ś. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Zatem po 1 stycznia 2017 r. tylko od woli wnioskodawcy zależy, czy sprawa z jego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozpatrywana będzie w oparciu o przepisy dotychczasowe, czy przepisy w nowym brzmieniu. W piśmie z dnia 20 lutego 2017 r. D. S. oświadczył, że

w przedmiotowej sprawie wnosi o zastosowanie przepisów dotychczasowych.

Wobec powyższego organ przywołał brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś., art. 62 ust. 1 u.o.ś., art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 u.o.ś.

Zdaniem Kolegium odwołujący słusznie wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, ponieważ organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.o.ś. i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania przewidziane przepisami tej ustawy. Generalnie odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań powinna w oczywisty sposób nastąpić wówczas, gdy sprzeciwia się temu przepis prawa materialnego. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy

z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy).

O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań.

Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji nie może pozostać w obrocie prawnym, ponieważ postępowanie w przedmiotowej sprawie organ winien przeprowadzić

w oparciu o przepisy u.o.ś. i wydać decyzję, gdy inwestor spełni ustawowe wymagania. Decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana

w sytuacjach przedstawionych w u.o.ś. Sam tylko sprzeciw - protesty społeczeństwa,

a także stron postępowania - co do realizacji inwestycji i ich obawy związane

z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, nie mogą być wyłączną podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie może też stanowić podstawy odmowy ogólnie wyrażone przez organ gminy stanowisko, że postanowił odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia mając na uwadze przeprowadzoną analizę złożonych w prowadzonym postępowaniu wniosków, uwag stron postępowania oraz społeczeństwa, konflikt społeczny

i przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnienia. Zdaniem Kolegium organ gminy zobowiązany był przeprowadzić postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś. Ponadto wydając decyzję organ obowiązany był wziąć pod uwagę wyniki i ustalenia, o których mowa w art. 80 ust. 1 u.o.ś. i art. 85 ust. 1 i 2 u.o.ś. Stosownie zaś do art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W sferze prawa chodzi natomiast

o wskazanie normy prawnej obowiązującej i jej znaczenia ustalonego w drodze wykładni. Uzasadnienie decyzji ma istotne znaczenie zwłaszcza w przypadku decyzji odmownych, w których organ powinien wyjaśnić stronie w sposób przekonywujący, że w określonym stanie faktycznym i prawnym nie mógł postąpić inaczej. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja w ogóle nie zawiera uzasadnienia prawnego. Samo zaś wskazanie w podstawie prawnej decyzji na przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 u.o.ś. nie oznacza, że przepisy te uprawniały organ do odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W ocenie Kolegium także uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji nie spełnia warunku z art. 107 § 3 k.p.a. Wynika z niego, że odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań organ oparł na protestach i sprzeciwach społeczeństwa. Uzasadnienie to nie zawiera jednak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadnił odmowę jedynie ogólnymi stwierdzeniami, konfliktem społecznym, protestami, obawami, wątpliwościami, nie wskazując na ich oparcie w przepisach prawa. Brak jest jednoczesnego odniesienia się przez organ gminy do istotnych ustaleń raportu dotyczących ww. przedsięwzięcia,

z których wynikają wnioski wskazujące, że planowana inwestycja nie zagraża środowisku, w tym zdrowiu ludzi, przy zastosowaniu proponowanych rozwiązań technicznych i technologicznych, i przemawiające za zasadnością określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, a także do uregulowań prawnych, które mają zastosowanie odnośnie planowanego przedsięwzięcia (np. w zakresie nawożenia). Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że organ I instancji nie zakwestionował ustaleń raportu, nie wskazał na jego niezgodność z konkretnym przepisem prawa, nie wzywał inwestora do uzupełnienia raportu w konkretnym zakresie. Akta sprawy nie wskazują też, aby organ gminy zgłaszał organom współdziałającym uwagi czy zastrzeżenia odnośnie zajętych przez te organy stanowisk - uzgodnienia i opinii. Organ ten natomiast podał w decyzji jedynie, że opinie

i uzgodnienia nie odnoszą się do uwag zgłoszonych przez społeczeństwo i strony postępowania. Decyzja organu gminy nie zawiera jednak informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uzgodnienie RDOŚ

i opinia PPIS dotyczące warunków realizacji przedsięwzięcia.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 Kpa oraz art. 80 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i 2 u.o.ś. Decyzja organu I instancji nosi cechy dowolności i nie znajduje oparcia w zasadach podejmowania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu II instancji organ gminy wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 62 ust. 1 u.o.ś., który nakazuje kompleksową, dogłębną i opartą o obowiązujące przepisy ocenę planowanego przedsięwzięcia, czego organ zaniechał.

Zwracając w następnej kolejności uwagę na treść art. 77 ust. 1 u.o.ś. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w toku postępowania uzgodnił warunki realizacji inwestycji z RDOŚ, jednakże uzgodnienia tego w istocie nie wziął pod uwagę przy wydaniu decyzji i nie odniósł się do niego. Wskazał jedynie, że uzgodnienie nie odnosi się do uwag społeczeństwa i stron postępowania. Zdaniem Kolegium ogólnie wyrażone w przedmiotowej sprawie stanowisko organu gminy o obawach odnośnie funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, uciążliwości powodowanych przez przedsięwzięcie, nie może obalać stanowisk wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska i ochrony sanitarnej, tj. RDOŚ i PPIS co do warunków realizacji przedsięwzięcia. Przepisy k.p.a., a w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 k.p.a. określają ogólne zasady postępowania administracyjnego, które organ prowadzący postępowanie powinien uwzględnić. Według organu II instancji

w przedmiotowej sprawie postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem tych zasad, na co w szczególności wskazują następujące okoliczności: brak podania podstawy prawnej pozwalającej na wydanie decyzji odmownej, nie wzięcie pod uwagę uzgodnienia i opinii organów współdziałających, brak ustosunkowania się do twierdzeń uważanych przez stronę wnioskującą o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, zwłaszcza do ustaleń raportu, pominięcie w decyzji uzasadnienia prawnego i niepodanie uzasadnienia faktycznego spełniającego wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co obligowało do jej uchylenia. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że sprawa została wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia oraz, że w świetle przepisów u.o.ś. i ustalonego stanu faktycznego, zasadne jest określenie środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia w sposób przedstawiony w niniejszym rozstrzygnięciu przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego postanowieniem organu gminy z dnia [...] stwierdzono potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.ś. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.ś. warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ (postanowienie z dnia [...] znak [...] wraz z postanowieniem RDOŚ z dnia [...] znak [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki w ww. postanowieniu z dnia [...]) i uzyskano opinię PPIS (pisma znak PPIS-ON-ZNS-440/37/16 z dnia 13 lipca 2016 r. i 15 listopada 2016 r.). Stanowiska tych organów zostały przedstawione tak, aby warunki w zakresie realizacji przedsięwzięcia pozostawały w zgodzie z obowiązującymi przepisami i aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony środowiska oraz z punktu widzenia wymagań sanitarnych i higienicznych. Warunki te odzwierciedlone zostały w niniejszej decyzji.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy obwieszczenia Wójta Gminy W. jak również zawiadomiono strony postępowania

o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy. Jego uczestnicy zgłaszali sprzeciwy i protesty w odniesieniu do planowanej inwestycji podnosząc, że inwestycja: będzie powodować uciążliwości odorowe, może wpłynąć na jakość życia wielu mieszkańców, spowoduje, że mieszkańcy odczują pogorszenie warunków życia - duża koncentracja odchodów zwierzęcych stanowi zagrożenie mikrobiologiczne, a tym samym zagrożenie ekologiczne, przy dużym spadku odporności organizmu u ludzi w obecnych czasach styczność z bakteriami spowoduje większą zachorowalność na różne choroby i przedwczesną śmierć mieszkańców okolicy (opracowania wyników badań oddziaływania bezpośredniego sąsiedztwa chlewni na częstotliwość dolegliwości zdrowotnych u ludzi mieszkających w ich pobliżu można znaleźć na stronach internetowych, dostępnych dla każdego), naruszy równowagę przyrodniczą, zagrażać będzie zdrowiu, a nawet życiu ludzkiemu, ponieważ skażona będzie gleba, woda

i powietrze, spowoduje spadek wartości nieruchomości położonych w jej sąsiedztwie, zablokuje rozwój agroturystyki i rolnictwa ekologicznego, a tym samym ograniczy rozwój gospodarczy gminy, będzie powodować powstanie gnojowicy, której niewłaściwe magazynowanie, wylewanie i utylizowanie może prowadzić do podobnych zagrożeń dla środowiska naturalnego i człowieka, może spowodować, że część mieszkańców będzie chciała zmienić miejsce zamieszkania lub zbyć nieruchomości, skutkiem inwestycji mogą być roszczenia finansowe mieszkańców w drodze sądowych postępowań cywilnoprawnych prywatnych i zbiorowych o rekompensatę oraz zadośćuczynienie, może spowodować, że za jakiś czas (kilka lat) znajdą się kolejne osoby zainteresowane budową chlewni w okolicy.

Zgłoszone w toku postępowania z udziałem społeczeństwa uwagi zostały przeanalizowane przez Kolegium w świetle dowodów zebranych w toku postępowania, w tym raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia RDOŚ i opinii PPIS oraz obowiązujących przepisów. Zdaniem SKO sprzeciw mieszkańców sam w sobie nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Jeżeli chodzi o uwagi podnoszone w ramach sprzeciwów i protestów w toku procedury z udziałem społeczeństwa dotyczące: uciążliwości odorowych, zagrożeń ze strony planowanego przedsięwzięcia dla środowiska i ludzi, to kwestie te są rozważone w raporcie oraz zostały ocenione przez RDOŚ i PPIS. W świetle ustaleń raportu oraz stanowisk PPIS i RDOŚ zgłoszone w toku postępowania uwagi i zastrzeżenia nie mogą być uznane za uzasadnione. Są one ponadto formułowane w sposób ogólny i nie zostały poparte żadnymi dowodami.

W kwestii uciążliwości odorowych organ II instancji podkreślił, że obecnie brak jest regulacji prawnych, które pozwalałaby określić uciążliwość zapachową - czy zapach jest już uciążliwy, czy jeszcze nie. Stosownie do art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.), w razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń: wartości odniesienia substancji w powietrzu, wartości odniesienia substancji zapachowych w powietrzu. Wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane, a także referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. nr 16, poz. 87). Jednocześnie organ zaznaczył, że ustawodawca uregulował kwestie dotyczące nawozów i nawożenia w ustawie o nawozach i nawożeniu oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowego sposobu stosowania nawozów oraz prowadzenia szkoleń z zakresu ich stosowania. Przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu m. in.: stanowią że nawozy stosuje się w sposób, który nie zagraża zdrowiu ludzi lub zwierząt lub środowisku, określają dawkę nawozu naturalnego zastosowaną w okresie roku w odniesieniu do 1 ha użytków rolnych, regulują kwestie dotyczące planów nawożenia, które obowiązane są posiadać określone podmioty, które prowadzą chów lub hodowlę drobiu lub świń, jak i planów nawożenia, które opracowują nabywcy nawozu naturalnego, wprowadzają wymóg uzyskania przez ww. podmioty opinii okręgowej stacji chemiczno-rolniczej o planie nawożenia oraz przekazania kopii planu nawożenia wraz z tą opinią właściwym organom, zobowiązują zbywcę i nabywcę nawozów naturalnych do przechowywania co najmniej przez 8 lat umowy, na podstawie której nastąpiło zbycie nawozów naturalnych do bezpośredniego rolniczego wykorzystania, zawierają szczegółowe regulacje dotyczące zakazów stosowania nawozów oraz nadzoru i kontroli w zakresie nawozów, jak i nawożenia, w tym określają podmioty uprawnione do kontroli przestrzegania przepisów dotyczących warunków stosowania nawozów, jak i do wstrzymania prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt, a także zawierają regulacje w zakresie kar

i opłat sankcyjnych.

SKO stwierdziło następnie, że sporządzony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko szczegółowo rozważa kwestie odorowe poprzez analizę stężeń amoniaku i siarkowodoru, a także przedstawia szereg technik

i sposobów w celu ograniczenia uciążliwości zapachowej, a w tym np.: dodawanie do gnojowicy preparatów mikrobiologicznych (Efektywne Mikroorganizmy - EM), co pomaga zneutralizować odór ze zbiorników gnojowicy, a w efekcie tego powstałe ścieki wytwarzają mniej szlamu osadowego i są bardziej czyste, a także następuje zahamowanie procesów gnilnych, karmienie paszą o zredukowanej ilości białka, wysokosprawny system wentylacji.

Zdaniem Kolegium jeżeli chodzi o powoływane w toku procedury z udziałem społeczeństwa przez uczestników postępowania bliżej nieokreślone dostępne

w Internecie opracowania wyników badań oddziaływania bezpośredniego sąsiedztwa chlewni na częstotliwość dolegliwości zdrowotnych u ludzi mieszkających w ich pobliżu, to nie odnoszą się one do przedsięwzięcia planowanego przez D. S. którego to przedsięwzięcia dotyczy niniejsze postępowanie. Opracowania natomiast, które dotyczą planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia w miejscowości K. (raport i jego uzupełnienia) oczywiście wskazują na ewentualne zagrożenia dla środowiska ze strony takiego przedsięwzięcia, ale jednocześnie przedstawiają rozwiązania techniczne i technologiczne, których zastosowanie ma te zagrożenia wyeliminować bądź zminimalizować, tak aby pozostawały one w zgodności z prawem. Tych rozwiązań w toku procedury z udziałem społeczeństwa nie zakwestionowano.

Z kolei, jeżeli chodzi o zgłoszone w toku procedury z udziałem społeczeństwa obawy, że w przyszłości przez planowane przedsięwzięcie nastąpi spadek wartości nieruchomości sąsiadujących z jej terenem, zablokowany zostanie rozwój agroturystyki

i rolnictwa ekologicznego, ograniczony zostanie rozwój gminy, część mieszkańców będzie chciała zmienić miejsce zamieszkania lub zbyć nieruchomości, mieszkańcy mogą wystąpić z roszczeniami finansowymi, mogą pojawić się kolejne osoby zainteresowane budową chlewni w okolicy, to nie mogą one przynieść zamierzonego skutku w postaci odmowy z tych przyczyn określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Kwestie te nie wiążą się z oceną planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z przepisami u.o.ś. inwestor jest obowiązany przedstawić raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, który ma spełniać określone wymagania (art. 66). Taki raport został w niniejszej sprawie złożony. Przepisy u.o.ś. nie przewidują na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozważań na temat spadku czy wzrostu wartości nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji w przyszłości. Nie przewidują też rozważań na temat możliwości rozwoju w przyszłości w okolicy planowanego przedsięwzięcia różnego rodzaju działalności gospodarczej czy rolniczej, czy też rozwoju gminy, a nadto nie przewidują rozważań na temat możliwości migracji mieszkańców i sprzedaży przez nich nieruchomości w związku z planowaną inwestycją, czy możliwości wystąpienia przez mieszkańców z roszczeniami, ani rozważań na temat wpływu planowanej inwestycji na rozwój podobnej działalności w przyszłości przez innych inwestorów.

W ocenie Kolegium, charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona

w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia i jego uzupełnieniu, oraz stanowiska RDOŚ i PPIS w zakresie uzgodnienia i opinii, potwierdzają, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo - kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych

i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń

i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi, przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania.

Kolegium oceniło przedłożony raport wraz z jego uzupełnieniami. Analiza raportu pozwala - zdaniem Kolegium - stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odpowiada on wymogom określonym w art. 66 u.o.ś. i w postanowieniu organu gminy z dnia [...] Informacje dostępne

w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Raport wraz z uzupełnieniami odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i które określono w niniejszej decyzji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, a nadto pozwala zweryfikować tok rozumowania autora raportu.

Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie raport w toku postępowania był uzupełniany na wezwanie RDOŚ przez inwestora w zakresie odziaływania przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne, w zakresie środowiska przyrodniczego, gospodarki wodno-ściekowej. Nadto RDOŚ zobowiązał inwestora do usunięcia rozbieżności, jakie znalazły się w raporcie dotyczących długości trwania cyklu chowu oraz wyjaśnienia niektórych zapisów raportu. Następnie RDOŚ w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień określił w postanowieniu uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia do decyzji środowiskowej. Także PPIS w wydanej opinii na temat warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych wskazał, że przedstawiona ocena oddziaływania na środowisko wraz z uzupełnieniami obejmująca przedsięwzięcie planowane na dz. nr ewid. 78 w miejscowości K. wykazała, że może być ono tam zlokalizowane pod warunkiem wykonania zabezpieczeń określonych w raporcie.

Wobec powyższego - w ocenie Kolegium - brak jest podstaw ażeby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Z raportu wynika w szczególności, że w strefie oddziaływania inwestycji nie występują: parki narodowe, leśne kompleksy promocyjne, obszary ochrony uzdrowiskowej, obszary, na których znajdują się pomniki historii wpisane na "Listę dziedzictwa światowego", obszary inne poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody (rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu oraz ustawy

o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym). Teren działki nie podlega szkodom górniczym i ochronie konserwatorskiej, i leży poza występowaniem stref wymagających szczególnej ochrony. Na omawianym terenie nie występują obiekty kultury materialnej wpisane do ewidencji i rejestru zabytków oraz nie udokumentowano tu stanowisk archeologicznych. Teren miejsca przedsięwzięcia nie jest zagrożony zalaniem wodami wezbraniowymi, nie utworzono tu obszarów zagrożonych niebezpieczeństwem powodzi. Przedsięwzięcie będzie realizowane poza miejscem występowania obszarów wodno-błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód podziemnych, przedmiotowa inwestycja leżeć będzie poza obszarami wybrzeży. Teren pod przedmiotową inwestycję nie znajduje się na terenach zagrożonych podtopieniami. Na terenie lokalizacji inwestycji nie stwierdzono występowania roślin chronionych, a na obszarze potencjalnego oddziaływania obiektu nie występują chronione na podstawie rozporządzenia o ochronie gatunkowej zwierząt tereny stałego przebywania

i gniazdowania rzadkich gatunków zwierząt. Planowane przedsięwzięcie przy uwzględnionych założeniach nie będzie stwarzać zagrożeń najbliższej zabudowie mieszkaniowej. Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego

w postulowanej lokalizacji nie będzie powodować: ograniczenia dojazdu do drogi publicznej, ograniczenia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, ograniczenia lub pozbawienia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uciążliwości powodowanych przez hałas, wibrację, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także nie będzie powodować zanieczyszczenia powietrza oraz środowiska wodno-gruntowego. Realizacja analizowanego zamierzenia nie wpłynie negatywnie na walory krajobrazowo-przyrodnicze w okolicy planowanej inwestycji, zachowane zostaną normy hałasu dla terenów chronionych akustycznie. Kolegium stwierdziło, że raport szczegółowo przedstawia, jak realizowane będą poszczególne zabiegi produkcyjne,

a w tym: zadawanie paszy, pojenie zwierząt, odprowadzanie ścieków, magazynowanie gnojowicy, zagospodarowanie gnojowicy, postępowanie ze zwierzętami padłymi czy ubitymi z konieczności, postępowanie z odpadami, a także obszernie wskazuje na wytyczne (standardy) związane z ochroną środowiska, do przestrzegania których inwestor będzie zobowiązany w trakcie realizacji przedsięwzięcia, w tym dotyczące stosowania płynnych nawozów gospodarskich. W ocenie organu odwoławczego, dokumentacja przedmiotowej sprawy jest wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska (w tym zdrowia ludzi) i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń.

W toku procedury z udziałem społeczeństwa uczestnicy tego postępowania nie przedstawili żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości czy obawy nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Spełnienie określonych w decyzji warunków ma zapewnić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Warunki te odnoszą się także do podnoszonych w toku postępowania kwestii. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zweryfikowany został raport

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskane zostały wymagane ustawą opinie i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa

w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne i zabytki, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między elementami, analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu, zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.ś. Oceniony przez Kolegium raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko szczegółowo przedstawia wszystkie zagadnienia odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia. W szczególności zawiera jednoznaczne informacje na temat sposobu gromadzenia i odprowadzania odchodów zwierzęcych oraz działań

w celu zmniejszenia emisji. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim znaczeniu tego słowa, co potwierdzają opinia PPIS i uzgodnienie RDOŚ, które to organy uznały

w oparciu o analizę raportu i jego uzupełnień, że planowane przedsięwzięcie po zrealizowaniu zgodnie z zaproponowanymi w raporcie rozwiązaniami techniczno-technologicznymi i organizacyjnymi, nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska

i zdrowia ludzi. Mając na uwadze fakt, że RDOŚ uzgadniając warunki realizacji przedsięwzięcia zawarł wymóg wykonania w odniesieniu do rzeczonego przedsięwzięcia analizy porealizacyjnej w zakresie gospodarki nawozami, Kolegium uznało ten wymóg za zasadny i w niniejszej decyzji określiło warunek w tym zakresie. Wskazując na art. 83 ust. 1 i art. 82 ust. 1 pkt 5 u.o.ś., SKO podniosło, że w efekcie informacji zebranych na potrzeby analizy porealizacyjnej możliwe będzie potwierdzenie, że założenia przyjęte na etapie opracowania raportu generują przewidziane w tym dokumencie oddziaływanie (przy uwzględnieniu planowanych działań zapobiegawczych i działań podjętych dla jego ograniczenia) - w przypadku zaś, gdy tak nie będzie, analiza ta daje podstawę do sformułowania dodatkowych działań zapobiegawczych

i ograniczających oddziaływanie. Narzucenie obowiązku przeprowadzenia analizy porealizacyjnej ma za zadanie zweryfikowanie trafności, skuteczności i wykonalności środków łagodzących narzuconych po przeprowadzeniu oceny oddziaływania. Pozwoli to na zredukowanie obaw co do negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko z jednoczesną kontrolą oddziaływań.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, bowiem informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można wystarczająco ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce sprawia, że nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.ś. określa ona jedynie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. SKO przywołując następnie art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.ś. i art. 72 ust. 3 u.o.ś podniosło, że ostateczny kształt inwestycji określać zatem będzie projekt techniczno-budowlany i pozwolenie na budowę, podejmowane w odrębnym postępowaniu przez organ architektoniczno-budowlany przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzuty dotyczące naruszenia:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie przeanalizowania obszarów oraz skali oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, w szczególności w zakresie uciążliwości zapachowej, oraz błędnego ustalenia, iż realizowana inwestycja nie będzie powodowała konfliktów społecznych,

2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż decyzja organu I instancji nie zawiera w ogóle uzasadnienia prawnego, a uzasadnienie faktyczne nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a.,

3. art. 3 Dyrektywy Rady (EWG) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne poprzez jego niezastosowanie, mimo że Dyrektywa wymaga dokonywania oceny ogólnego wpływu przedsięwzięcia na zdrowie człowieka,

4. art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i wynikającej z niego zasady przezorności poprzez błędną ocenę prawdopodobieństwa wystąpienia negatywnych skutków inwestycji,

4. art. 38 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku

i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niepodanie do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji z dnia [...] znak [...] i o możliwości zapoznania się z jej treścią.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd kontrolując w określonych wyżej granicach zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. dotyczącej ustalenia na wniosek D. S. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku inwentarskiego do hodowli trzody chlewnej w systemie bezściółkowym o łącznej obsadzie 168 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. 78 w miejscowości K., gm. W. stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa.

Nie budzi wątpliwości, że wszczęte w tym przedmiocie postępowanie spotkało się ze znaczną ilością protestów lokalnej społeczności, które w konsekwencji spowodowały wydanie dla inwestora przez organ I instancji decyzji negatywnej. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy stwierdzić jednak przede wszystkim trzeba, że decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - na co trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze - ma charakter decyzji związanej, nie pozostawionej uznaniu organu orzekającego, zaś jej wydanie nie jest uzależnione od zgody (lub jej braku) lokalnej społeczności, lecz od zachowania wymogów ściśle określonych w przepisach obowiązującego prawa. Zatem tylko i wyłącznie sprzeczność z przepisami prawa może stanowić podstawę wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji Kolegium dowiodła, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia norm prawa materialnego, zachowane też zostały wymogi proceduralne. Organ II instancji z poszanowaniem podstawowych zasad procedury administracyjnej, sprecyzowanych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, który został zebrany

w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji, a następnie zastosował doń poprawnie normy prawa materialnego, przedstawiając bardzo rzeczowo i logicznie swoje stanowisko w podjętym rozstrzygnięciu sporządzonym z uwzględnieniem wszelkich reguł wynikających z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a., a jednocześnie z uwzględnieniem zmiany przepisów w zakresie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wynikających z ustawy z dnia 9 października 2015r. ( Dz.U. poz. 1936 ).

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że planowane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zaklasyfikowane w myśl § 3 ust. 1 pkt 103a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm. ) jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dla potrzeb tej sprawy, po uprzednim uzyskaniu stanowiska RDOŚ i PPIS zgodnie

z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.ś. co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (art. 66, art. 67 i art. 68 u.o.ś.) oraz po nałożeniu, stosownie do art. 63 ust. 1 ustawy - mocą postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] - obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko rozważanego przedsięwzięcia, został sporządzony na zlecenie inwestora i przedłożony do akt sprawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest podstawowym (kluczowym) dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, a organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają możliwość, wynikającą

z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (vide np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15 – Lex nr 2102273). Przyjmuje się także, że każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być

w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski raportu

o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, bo nie ma ku temu odpowiedniej wiedzy, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu (por. np: wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 795/16 – Lex nr 2136682 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 – Lex nr 2118230 i II OSK 2661/14 – Lex nr 2118244, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13 – Lex nr 1754669, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13 – Lex nr 1572744, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12 – Lex nr 1511156, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13 – Lex nr 1369033, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11 – Lex nr 1340187).

Przedmiotowy raport był dwukrotnie uzupełniany przez inwestora na wezwanie RDOŚ we wskazanym przezeń zakresie m.in. dotyczącym powiązań pomiędzy projektowaną inwestycją, a już istniejącą o obsadzie 39,2 DJP ( na 280 tuczników ) odnośnie skumulowanych oddziaływań akustycznych, emisji odprowadzanych pyłów i gazów do powietrza. Ostatecznie, realizacja przedsięwzięcia została uzgodniona przez RDOŚ postanowieniem z dnia [...] którym szczegółowo sprecyzowano warunki jego realizacji, uwzględnione następnie przez organ odwoławczy przy wydawaniu decyzji reformatoryjnej o środowiskowych uwarunkowaniach. Planowana inwestycja z uwzględnieniem treści raportu pozytywnie została ponadto zaopiniowana

w dniu [...] przez PPIS. Podkreślenia wymaga, że uzgadniając realizację przedsięwzięcia szczegółowo określono jej warunki, które muszą zostać uwzględnione między innymi w zakresie gospodarki odpadami, gnojowicy, emisji hałasu, odorów. Uwzględniono ponadto konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie gospodarki nawozami wskazując, że powinna ona wykazać, jak zagospodarowane będą odchody zwierzęce jako nawóz naturalny na użytkach rolnych inwestora i innych podmiotów. Ponadto, ponieważ inwestor nie ma możliwości zagospodarowania całości wytworzonego nawozu z uwagi na zbyt małą powierzchnię gruntów rolnych, do analizy porealizacyjnej będzie musiał dołączyć umowy zbycia

w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu oraz plany nawożenia odbiorców zaopiniowane przez stację chemiczno-rolniczą.

Spełnione wobec tego zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 u.o.ś.

W ocenie sądu ostateczna wersja raportu znajdująca się w aktach sprawy odpowiada przesłankom z art. 66 ustawy. Ponadto w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny, zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ocenił wartość dowodową raportu, dochodząc do trafnej konkluzji, że jest on wiarygodny, jasny, logiczny i spójny oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Rozważany dokument zawiera bezspornie omówienie przedmiotu opracowania, wyjaśnienie podstaw prawnych jego wykonania oraz metodyki

i materiałów źródłowych służących do jego sporządzenia. Opisując planowane przedsięwzięcie autorzy raportu przeanalizowali lokalizację przedsięwzięcia, dotychczasowy sposób wykorzystania terenu, pokrycie szatą roślinną, scharakteryzowali projektowaną inwestycję pod względem rozwiązań technicznych

i procesów technologicznych, przedstawili także rzetelnie i rzeczowo warianty (niepodejmowania przedsięwzięcia, racjonalny wariant alternatywny, najkorzystniejszy wariant) realizacji przedsięwzięcia i uzasadnili dokonany wybór. Następnie autorzy raportu obszernie i szczegółowo rozważyli źródła emisji gazów

i pyłów do powietrza, oddziaływania skumulowane i sprecyzowali na tym tle logiczne wnioski. Raport zawiera opis planowanego przedsięwzięcia, rozwiązań technologicznych oraz produkcyjnych, opis oddziaływania inwestycji na szerokorozumiane środowisko przyrodnicze, w tym powietrze, wody itd. Ponadto, co istotne, rozważane w nim oddziaływania dotyczą maksymalnie niekorzystnych oddziaływań, które w rzeczywistości wcale nie muszą wystąpić.

Akta sprawy ponadto dowodzą, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został dotychczas przedłożony dowód przeciwny w postaci kontrraportu lub ekspertyzy, w którym na podstawie specjalistycznych badań doszłoby do skutecznego wskazania wad raportu i obalenia wynikających zeń wniosków.

Wobec powyższego sąd stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy stanowił dostateczną podstawę do wydania przez Kolegium zaskarżonej decyzji. W treści decyzji, z poszanowaniem regulacji art. 80 ust. 1 u.o.ś., uwzględniono niewątpliwie ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opinię PPIS oraz wyniki uzgodnienia dokonanego z RDOŚ. W zaskarżonej decyzji nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w określonym zakresie.

W ocenie sądu uzasadnienie reformatoryjnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zostało sporządzone zarówno z poszanowaniem reguł art. 107 § 3 k.p.a., jak i wymogów art. 85 ust. 1 i 2 ustawy. Motywując zaskarżoną decyzję Kolegium jasno i rzeczowo ustosunkowało się do zebranego materiału dowodowego, słusznie uznając, że zebrane przez organ I instancji dowody nie mogły stanowić przesłanki wydania negatywnej decyzji dla inwestora, jak również nie mógł mieć wpływu na treść wydanej decyzji sprzeciw stron czy lokalnej społeczności odnośnie realizacji planowanego przedsięwzięcia. Kolegium prawidłowo zwróciło uwagę na to, że wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań nie należy do decyzji uznaniowych i w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek materialnoprawnych - jak w niniejszej sprawie - organ zobligowany jest do wydania decyzji uwzględniającej złożony wniosek.

Materiał sprawy niniejszej potwierdza również, że stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 ustawy - przed wydaniem decyzji organy zapewniły społeczeństwu możliwość udziału

w postępowaniu środowiskowym oraz - jak stanowi o tym przepis art. 85 ust. 3 ustawy - podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym - z uzgodnieniem dokonanym przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinią organu,

o którym mowa w art. 78.

Sąd odnosząc się do zarzutów skargi stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przyczyny tak zajętego stanowiska wynikają z argumentacji wskazanej wyżej. Chybione w świetle akt sprawy są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. czy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k..p.a., jak również art. 38 u.o.ś. Bezpodstawny jest także zarzut związany z naruszeniem 3 Dyrektywy Rady

( EWG ) z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne ( Dz.U.UE.L. 1985.175.40 ze zm. ), która z dniem 17 lutego 2012r. została uchylona.

Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie poprawnie stan faktyczny i prawny sprawy stanowiły bez wątpienia przesłankę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

AC