Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1582/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art.  w zw. z art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 września 2017 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.),

- § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej jako: rozporządzenie) oraz

- art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.),

po rozpatrzeniu odwołania J. B. i J. D. od wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dz. [...] obr. [...] przy ul. S. w Krakowie",

w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części:

I. obejmującej załącznik nr 1 pkt II.2 lit. a tiret pierwsze pt.: "warunki pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło w następujący sposób:

"Pod względem ochrony zieleni:

- Należy dążyć do zachowania jak największej ilości drzew i krzewów rosnących na terenie planowanej inwestycji.

- Należy odpowiednio zabezpieczyć na czas budowy drzewa i krzewy (korony, pnie, systemy korzeniowe) rosnące na terenie budowy.

- Prace ziemne oraz inne prace wykonywane ręcznie, z wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń technicznych, wykonywane w obrębie korzeni, pnia lub korony drzew lub w obrębie korzeni lub pędów krzewu, przeprowadza się w sposób najmniej szkodzący drzewom lub krzewom.

- Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2134 z późn. zm.):

- nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew, których obwód pnia na wysokości 5 cm nie przekracza:

80 cm – w przypadku topoli, wierzb, klonu jesionolistnego oraz klonu srebrzystego,

65 cm – w przypadku kasztanowca zwyczajnego, robinii akacjowej oraz platanu klonolistnego,

50 cm – w przypadku pozostałych gatunków drzew (art. 83f ust. 1 pkt 3 lit. a, b, c).

W tym przypadku właściciel nieruchomości jest jednak obowiązany dokonać zgłoszenia do właściwego miejscowo wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, a w przypadku, gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków – wojewódzkiego konserwatora zabytków zamiaru usunięcia drzewa. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 83 ust. 4, zawiera imię i nazwisko wnioskodawcy, oznaczenie nieruchomości, z której drzewo ma być usunięte oraz rysunek albo mapkę określającą usytuowanie drzewa na nieruchomości.

- nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie krzewu albo krzewów rosnących w skupisku o powierzchni do 25 m2 (art. 83f ust. 1 pkt 1)

- nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie krzewów za wyjątkiem krzewów na terenach pokrytych roślinnością pełniącą funkcje ozdobne, urządzoną pod względem rozmieszczenia i doboru gatunków posadzonych roślin, z wyłączeniem krzewów w pasie drogowym drogi publicznej, na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz na terenach zieleni (art. 83f ust. 1 pkt 2)

- nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, które rosną na nieruchomościach stanowiących własność osób fizycznych i są usuwane na cele niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 83f ust. 1 pkt 3a)

- nie jest wymagane uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków lub na terenach zieleni.

W pozostałych przypadkach o możliwości usunięcia lub przesadzenia kolidujących z planowaną inwestycją drzew i krzewów, ostatecznie rozstrzygnie zezwolenie, o którym mowa w art. 83 w związku z art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

W przypadku, gdy wymagane jest uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości wymagana jest zgoda właściciela tej nieruchomości. Wniosek należy złożyć do właściwego organu, tj. Prezydenta Miasta Krakowa działającego przez Wydział Kształtowania Środowiska UMK lub, w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody, do Marszałka Województwa Małopolskiego, działającego przez Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego.

Przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor może wystąpić do Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z wnioskiem o wydanie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska pod kątem ochrony zieleni, jeżeli uzyskanie tego dokumentu jest niezbędne do decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podstawa prawna: art. 83, art. 83a, art. 83b, art. 83c, art. 83d, art. 83e, art. 83f, art. 84, art. 85, art. 86, art. 87 ust. 3-8, art. 87a, art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2134 z późn. zm.)".

II. obejmującej załącznik nr 1 pkt II.4 lit. a tiret pierwsze pt. "zaopatrzenie w wodę" i w tym zakresie orzekło w ten sposób, iż: "zaopatrzenie w wodę jest możliwe poprzez budowę miejskiej sieci wodociągowej, w nawiązaniu do miejskiej sieci wodociągowej DN 150 mm, przebiegającej wzdłuż północnej granicy przedmiotowej działki, do wysokości umożliwiającej realizację przyłączy do każdego z budynków, na warunkach określonych przez MPWiK S.A. w Krakowie i przy uwzględnieniu oświadczenia Inwestora z dn. 12.07.2017 r.".

III. obejmującej załącznik nr 1 pkt II.4 lit. b tiret pierwsze pt. "odprowadzenie ścieków bytowych" i w tym zakresie orzekło w ten sposób, iż: "odprowadzenie ścieków bytowych jest możliwe poprzez budowę miejskiej sieci kanalizacyjnej, w nawiązaniu do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej Ř 30 cm, przebiegającej wzdłuż północnej granicy przedmiotowej działki, do wysokości umożliwiającej realizację przyłączy do każdego z budynków, na warunkach określonych przez MPWiK S.A. w Krakowie i przy uwzględnieniu oświadczenia Inwestora z dn. 12.07.2017 r.".

w punkcie 2 w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...], Prezydent Miasta Krakowa ustalił na wniosek inwestora – J. W. warunki zabudowy dla inwestycji pn. "budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dz. [...] obr. [...] przy ul. S. w Krakowie". W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że postępowanie wszczęto na wniosek inwestora, złożony w dniu 14 grudnia 2016 r. Następnie wskazano, iż w toku postępowania, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 106 k.p.a., projekt przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy przesłano do uzgodnienia Ministrowi Środowiska i Marszałkowi Województwa Małopolskiego w Krakowie w odniesieniu do udokumentowanych kopalin i wód opadowych. Dodano, że z uwagi na fakt, iż żaden z ww. organów nie zajął stanowiska w ustawowym terminie, organ I instancji, działając w oparciu o art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p, uznał uzgodnienia z ww. organami za dokonane. Następnie podano, że stanowisko w sprawie zajął: Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w opinii z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód, gospodarki wodnej i geologii oraz ochrony powietrza i ochrony przed hałasem i polami elektromagnetycznymi, Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w opinii z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) w zakresie infrastruktury i obsługi komunikacyjnej oraz możliwości połączenia z drogą publiczną, Biuro Planowania Przestrzennego w opinii z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]) oraz Zespół Urbanistyczny w opinii z dnia [...] marca 2017 r. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji wskazał, że na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania materiałów dowodowych ustalono, iż planowane zamierzenie spełniało łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś osoba uprawniona stosownie do treści art. 60 ust. 4 u.p.z.p. – mgr inż. arch. M. P. przygotowała projekt decyzji.

Odwołania od ww. decyzji, o tożsamej treści zarzutów, wnieśli J. B. i J. D.. Odwołujący zaskarżyli w całości przedmiotową decyzję organu I instancji zarzucają jej szereg naruszeń. Podniesiono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przez jego niezastosowanie i niewydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy bezpośrednio zależało od rozstrzygnięcia toczącej się sprawy przed Wydziałem Architektury i Urbanistyki UMK nr [...] w sprawie "Budowy zjazdu z działki [...] obręb [...] na działkę [...] obr. [...] przy ul. S. /M. w Krakowie". W uzasadnieniu przedmiotowego zarzutu wskazano, iż na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2016 r. (sygn. akt II OSK 242/15), postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie dotyczące budowy zjazdu zakończone ww. decyzją i tym samym, zdaniem odwołujących, przedmiotowy zjazd nie był legalny i nie mógł służyć do obsługi planowanej inwestycji, a przedmiotowa sprawa powinna zostać zawieszona przez organ I instancji do czasu rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności lokalizacji zjazdu z dz. nr [...] (ul. S. ) na dz. nr [...]. W dalszej kolejności podano, że przedmiotowe rozstrzygnięcie organu I instancji naruszało § 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie boku dz. nr [...], bezpośrednio przylegającego do ul. S. , jako frontu działki bez uwzględnienia dostępnego szlaku komunikacyjnego z ul. M. oraz okoliczności, iż kwestia budowy zjazdu z tej części działki była nadal przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego. Zdaniem odwołujących, zaskarżona decyzja organu I instancji nie uwzględniała wymogów w zakresie art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie art. 54 pkt 2 lit. c, w myśl którego decyzja o warunkach zabudowy musi określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, m.in. w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Odwołujący przedstawili szczegółową analizę programu inwestycji i wskazali, iż organ l instancji powinien wziąć pod uwagę, że program inwestycji stwarzał możliwość powstania 8 mieszkań, co w ocenie odwołujących powodowało również, iż nieprawidłowo został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia. Ponadto, zdaniem odwołujących, dz. nr [...] nie miała dostępu do drogi publicznej, gdyż statusu takiego nie posiadała, ani ul. S. , ani ul. M. . Tym samym podniesiono, że zamierzenie inwestycyjne nie spełniało warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., a nadto decyzja pomijała interes właścicieli nieruchomości sąsiednich poprzez nierozważenie przez organ, iż teren inwestycyjny mógł być obsłużony komunikacyjnie przez dz. nr [...], która posiadała zjazd na ul. M. . Odwołujący wskazali także, że większość budynków w analizowanym obszarze posiadała układ kalenic równoległy do ślepego sięgacza ul. S. i – według odwołujących – jeśli w decyzji ustalono by kalenice w takim układzie, to uniemożliwiono by inwestorowi podzielenie projektowanych budynków na samodzielne lokale mieszkalne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego, podało na wstępie, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma na celu stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest możliwa do zrealizowania. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i w oparciu o powyższe regulacje wskazał na konieczność uwzględnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz sporządzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej (§ 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.) przy określaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy. Dodano przy tym, że w przedmiotowej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę urbanistyczno-architektoniczną, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. W ocenie organu II instancji, przeprowadzona analiza z dnia [...] marca 2017 r. wraz z aneksem z dnia 3 sierpnia 2017 r., stanowiącym uzupełnienie przez organ I instancji danych w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu odpowiadała wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazywała na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślono bowiem, że ww. analiza zawierała część graficzną – mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości 138 m od granicy terenu objętego wnioskiem, stanowiącego dz. nr [...] obr. [...]. Dodano przy tym, że z załącznika graficznego wynikało natomiast, iż front terenu inwestycji miał długość 46 m. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że sposób określenia obszaru analizowanego wypełniał dyspozycję § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Tym samym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutu odwołujących się odnośnie naruszenia § 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie danego boku dz. nr [...] jako frontu działki. Zwrócono uwagę, że dz. nr [...] obr. [...] bezpośrednio przylega do ul. S. , przez którą teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. B. . Zaznaczono przy tym, że wniosek inwestora o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organy administracyjne, gdyż to inwestor określa dla jakiego zamierzenia inwestycyjnego domaga się ustalenia warunków zabudowy, w tym wskazuje, z której drogi publicznej będzie odbywał się główny wjazd lub wejście na działkę objętą zamierzeniem inwestycyjnym, a postępowanie ma na celu stwierdzenie, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. Podkreślono bowiem, że w przypadku spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 59 i n. u.p.z.p. organ administracji obowiązany jest wydać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż zgodnie z treścią art. 56 u.p.z.p. – nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycje jest zgodnie z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy wskazał również, że w części tekstowej dokumentu analizy charakteryzując teren inwestycji, podano, iż teren objęty wnioskiem położony jest w dzielnicy [...] w północnej części miasta Krakowa. Dodano także, że teren ten jest niezabudowany, ogrodzony, o kształcie regularnego prostokąta, który od strony wschodniej graniczy z zabudową jednorodzinną szeregową, od strony zachodniej – z dużą działką, na której funkcjonuje szkółka roślin połączona ze sprzedażą oraz zlokalizowany jest dom mieszkalny jednorodzinny. Z kolei podano, że od południa teren graniczy z domem jednorodzinnym i towarzyszącymi mu dwoma budynkami gospodarczymi, zaś w rejonie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, m.in. na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], występuje też zabudowa wielorodzinna – dz. nr [...], [...] oraz zabudowa usługowa – dz. nr [...] (szkółka roślin ze sprzedażą). Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego, planowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym, bowiem w obszarze analizowanym znajdowała się działka sąsiednia pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, m.in. zabudowa zlokalizowana na dz. nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Ponadto, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przeprowadzona analiza pozwalała również na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Podano, że linię zabudowy organ I instancji wyznaczył, działając w oparciu o § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia w odległości 5 m od granicy dz. nr [...] obr. [...], stanowiącej pas drogowy ul. S. , jako przedłużenie linii zabudowy szeregu domów (ich głównych brył) na dz. nr [...] – [...] obr. [...]. Dodatkowo zwrócono uwagę, że w analizie wskazano, iż linie zabudowy wzdłuż analizowanego odcinka ul. S. , po stronie terenu inwestycji wyznaczały szeregi zabudowy jednorodzinnej oddalone o ok. 5 m od działki drogowej [...], zaś po przeciwnej stronie ulicy budynki były oddalone od granicy działki drogowej od ok. 5 m do ok. 6 m. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że w sposób prawidłowy wyznaczono linie zabudowy w oparciu o wyjątkowy sposób jej ustalenia na podstawie ust. 4 § 4 ww. rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie linii nowej zabudowy inaczej, aniżeli wedle zasad z § 4 ust. 1-3 tego rozporządzenia, jeżeli wynika to z analizy. Podkreślono, że przeprowadzona analiza wykazała, iż dla ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji istotny był sposób kształtowania się linii zabudowy działek sąsiadujących z terenem inwestycji od strony wschodniej, które oddalone były o ok. 5 m od działki drogowej [...], zaś bez wpływu na wyznaczenie linii zabudowy pozostawała zabudowa na dz. nr [...] obr. [...] jako, że była ona dostępna z ul. M. . Dodano, że wielkość ustalona przez organ I instancji stanowiła wielkość charakterystyczną również dla zabudowy po drugiej stronie terenu inwestycji – dz. nr [...]-[...], dz. nr [...], dz. nr [...], obr. [...]. Organ II instancji wskazał również, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. dz. nr [...] obr. [...] został wyznaczony w przedziale od 16% do 18%, natomiast w analizie podano, iż arytmetycznie wyliczona średnia dla wszystkich zabudowanych działek w obszarze analizowanym wynosiła ok. 30,6%, średni wskaźnik dla działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi wynosił 21% i kształtował się on w przedziale od 13% (dz. nr [...] obr. [...]) do 28% (dz. nr [...] obr. [...]). Podniesiono przy tym, że ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., dopuszczający odstępstwo od ustalenia tego parametru według podstawowej zasady, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, jeśli jest to uzasadnione wynikami analizy. Ta zaś, zdaniem organu odwoławczego wykazała, iż w obszarze analizowanym znajdowały się działki o zróżnicowanej wielkości i poziomie zainwestowania od 3% (dz. nr [...], obr. [...]), przez 13% (dz. nr [...] obr. [...]), 14% (dz. nr [...], [...], [...] obr. [...]), 17% (dz. nr [...], [...], [...], [...] do 50% (dz. [...] obr. [...]). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie budziło zastrzeżeń ustalenie przedmiotowego parametru w oparciu o wyjątkowy sposób określony w ust. 2 § 5 ww. rozporządzenia, zaś przeprowadzona analiza wykazała, iż ustalona wartość była charakterystyczna dla działek zabudowanych tym samem rodzajem zabudowy co zamierzenie inwestycyjne inwestora – budynków jednorodzinnych wolnostojących. Organ odwoławczy zaznaczył także, że w obszarze analizowanym występowały w praktyce dwa dominujące rodzaje zabudowy – wolnostojącej jednorodzinnej o średniej ok. 21% i zabudowy szeregowej, której średnia wartość parametru wynosiła ok. 40%. Tym samym organ II instancji podał, że mimo, iż najbliższe sąsiedztwo (zabudowa na wschód od terenu inwestycji) stanowiła zabudowa szeregowa, to jednak za uzasadnione należało uznać wyznaczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji w przedziale od 16%-18% poprzez nawiązanie do tożsamego rodzaju zabudowy, która pozwoliłaby zrealizować inwestycje zgodnie z wnioskiem inwestora, a jednocześnie nie zaburzyłaby ładu przestrzennego w obszarze analizowanym.

Ponadto odnosząc się do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy w przedziale od 9 m do 10 m, organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, organ I instancji w sposób dostateczny uzasadnił odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Podkreślono bowiem, że organ I instancji wyjaśnił, iż mając na uwadze funkcje wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, punktem odniesienia również przy wyznaczeniu tego parametru powinna być szerokość elewacji frontowych wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych występujących w obszarze analizowanym. Dodano, że w załączniku do analizy szczegółowo zobrazowano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w obszarze analizowanym, wyliczono średnią wartość dla budynków o tożsamej funkcji i rodzaju zabudowy, wskazując iż wynosi ona ok. 11 m, a jednocześnie wyjaśniono, że wniosek inwestora przewidywał szerokość elewacji frontowej (od strony ul. S. ) poszczególnych budynków 9,5 m. Tym samym, według Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wartość ustalona przez organ I instancji nie odbiegała znacznie od średniej ustalonej dla całego obszaru (wynoszącej 11,00 m), analiza w sposób rzetelny przedstawiała kształtowanie się przedmiotowego parametru w całym obszarze analizowanym, podając powody odstąpienia od zasadniczego sposobu wyznaczenia przedmiotowego parametru, a także zwracała uwagę, iż wielkość ta mieściła się w przedziale, który wyznacza się z 20% tolerancją od wartości średniej dla obszaru. Dlatego też wskazano, że sposób i prawidłowość jego wyznaczenia nie budziła zastrzeżeń organu II instancji. Podniesiono przy tym, że wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 8 m do 9 m do kalenicy, przy czym organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia, który dopuszczał rezygnację z zastosowania zasadniczych metod wyznaczania tego parametru z § 7 ust. 1-3 rozporządzenia, jeżeli znajdować to będzie uzasadnienie w wynikach analizy. Organ odwoławczy wskazał, że na załączniku graficznym do analizy zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym, a także zwrócono uwagę, iż wniosek przewidywał budynek o dachu dwuspadowym o kalenicy prostopadłej do frontu działki, zatem wysokość górnej elewacji frontowej budynku posiadających połacie dachowe z kalenicą o przebiegu prostopadłym do frontu działki liczona była od poziomu terenu do poziomu kalenicy. Podano również, że wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej zlokalizowanych na wschód od terenu inwestycji mieściła się w przedziale od 7 m do 8,5 m (w zależności od spadku terenu), wysokość górnej krawędzi elewacji szeregu budynków jednorodzinnych po przeciwnej stronie ul. S. wynosiła 7,5 m. Dodano, że parametr ten dla budynku jednorodzinnego na dz. nr [...] wynosił 5 m do okapu i 10,5 m do kalenicy, a dla budynku na dz. nr [...] wynosił 7,5 m do okapu. Stąd też podkreślono, że analiza działek sąsiednich, które były zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań w zakresie parametrów, cech kształtowania zabudowy, w tym wysokości nowych obiektów pozwalała na uznanie, iż wyznaczenie przedmiotowego parametru znajdowało oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło także, że geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, iż będzie to dach dwuspadowy o układzie kalenicy prostopadłej do frontu działki i kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°. Ponadto wskazano, że dopuszczone zostały możliwości doświetlenia dachu: okna połaciowe oraz lukarny. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu odwoławczego, ustalenie dla wnioskowanej inwestycji formy pokrycia budynku, jak wyżej wskazano, zasługiwało na aprobatę wobec jej potwierdzenia w stanie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, bowiem przeprowadzona analiza wykazała, iż w obszarze występowały budynki o dachach spadzistych dwuspadowych (dz. nr [...], [...] [...], [...]). Zwrócono przy tym uwagę, że kąt nachylenia połaci dachowych kształtował się od 15° do 35°, ale występowały pojedynczo budynki o kącie nachylenia większym np. 40° (dz. nr [...]), 45° (dz. nr [...]). Nadto wyjaśniono, że geometria dachu powinna nawiązywać do form istniejących, występujących w obszarze analizowanym, przy czym żaden przepis prawa nie uzależnia przyjęcia konkretnego rozwiązania w kwestii dachu od tego, czy na badanym obszarze dany kształt dachu jest dominujący, ani też nie nakazuje brać pod uwagę tylko budynki o tym samym przeznaczeniu (np. mieszkaniowym). Dlatego też organ II instancji nie podzielił zarzutu odwołujących co do nieustalenia geometrii dachu w nawiązaniu do rozwiązań dominujących w obszarze analizowanym. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie analiza, stanowiąca kluczowy dowód w sprawie, nie budziła wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Ponadto podkreślono, że wobec szczegółowego podania przez organ w warunkach zabudowy podstaw dokonanych ustaleń, parametrów, z odwołaniem się do uzasadnienia ujętego w wynikach analizy, stanowiących załącznik do decyzji oraz przy wyjaśnieniu powodów, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie, badana decyzja odpowiadała wymogom z art. 107 k.p.a. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zasadne było zatem ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ponieważ wnioskowana zabudowa mieściła się w parametrach istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Dodatkowo, w ocenie organu II instancji, spełniona została również druga przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., jako że teren inwestycji oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...] posiadał pośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. B. poprzez drogi wewnętrzne ul. M. , a następnie ul. S. . Dodano, że ul. M. i ul. S. nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i stanowiły drogi wewnętrzne, będące własnością Gminy Miejskiej Kraków, przy czym oznaczono je symbolem "dr" w ewidencji gruntów i pozostawały one w zarządzie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie. Wyjaśniono także, że wskazany przez inwestora sposób skomunikowania inwestowanego terenu wiąże organ właściwy do orzekania w sprawie warunków zabudowy, przez co organ ten nie był uprawniony do rozważania alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych. Tym samym podniesiono, że skoro inwestor przewidział sposób skomunikowania planowanej inwestycji z drogą publiczną poprzez drogi wewnętrzne ul. S. a następnie ul. M. - musiała to uwzględniać analiza urbanistyczna sporządzona dla potrzeb niniejszej sprawy, a w związku z tym zdaniem organu odwoławczego za chybiony należało uznać zarzut sprowadzający się do obowiązku rozważania przez organ alternatywnego, niewskazanego we wniosku, sposobu skomunikowania terenu przez ul. M. .

Ponadto wskazano, że zastrzeżeń organu II instancji nie budziły również ustalenia, czy istniejące uzbrojenie terenu inwestycji będzie wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Podkreślono bowiem, że zgodnie z pkt 4 lit. a załącznika nr 1 do decyzji zaopatrzenie energią elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych będzie możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. Dodano przy tym, że w aktach sprawy znajdowały się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w energię elektryczną (informacja [...] S.A. z dnia 16 listopada 2016 r., znak: [...], k. 17) i gazową (informacja [...] sp. z o.o. Odział w [...] z dnia 23 listopada 2016 r., znak: [...]) oraz sposób odprowadzania wód opadowych (informacja ZIKiT z dnia 24 stycznia 2017 r., znak: [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło również, że co do zapewnienia możliwości realizacji przyłącza wod.- kan. dla każdego z budynków objętych ww. zamierzeniem inwestycyjnym, wezwało inwestora pismem z dnia 5 lipca 2017 r. o wyjaśnienie tej kwestii, wobec informacji gestora, iż doprowadzenie wody oraz odprowadzenie ścieków bytowych z terenu przedmiotowej inwestycji wiązałoby się z budową miejskiej sieci wod.-kan. (w nawiązaniu do miejskiej sieci wodociągowej DN 150 mm oraz miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej Ř 30 cm biegnącej wzdłuż północnej granicy działki) w planowanym układzie komunikacyjnym, do wysokości umożliwiającej realizację przyłączy wod.-kan. dla każdego z budynków objętych zamierzeniem inwestycyjnym, a gestor ten informował, że w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji urządzeń wod.-kan. nie była przewidziana budowa sieci wod.-kan. w powyższym zakresie. W nawiązaniu do powyższego wskazano, że inwestor pismem z dnia 12 lipca 2017 r. w odpowiedzi na wezwanie podał, iż zgodnie z informacją techniczną MPWIK z dnia 2 grudnia 2016 r. doprowadzenie wody i odprowadzenie ścieków dla przedmiotowej inwestycji mogło być zrealizowane w oparciu o sieć wodociągową i kanalizacyjną istniejącą w ul. S. poprzez rozbudowę tych sieci umożliwiających wykonanie przyłączy do poszczególnych budynków, a niniejsza rozbudowa będzie zlokalizowana na terenie przedmiotowej działki, a przed wystąpieniem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor wystąpi o wydanie decyzji ULI dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że wobec takiego oświadczenie inwestora w związku z informacją techniczną MPWIK z dnia 2 grudnia 2016 r., uznano za wystarczająco zagwarantowane, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych w zakresie zaopatrzenia przedmiotowej inwestycji w wodę i odprowadzenia ścieków. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II.4 lit. a tiret pierwsze pt. "zaopatrzenie w wodę" oraz w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II.4 lit. b tiret pierwsze pt. "odprowadzenie ścieków bytowych" i orzekło jak na wstępie uwzględniając w rozstrzygnięciu wyżej opisane oświadczenie inwestora. Podniesiono bowiem, że istniejące uzbrojenie terenu – w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. S. będzie wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego – poprzez istniejący zjazd z dz. nr [...] obr. [...] (ul. S. ) na dz. nr [...] obr. [...] (teren inwestycji). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy bezpośrednio zależało od rozstrzygnięcia toczącej się sprawy przed Wydziałem Architektury i Urbanistyki UMK nr [...] w sprawie "Budowy zjazdu z działki [...] obręb [...] na działkę [...] obr. [...] przy ul. S. /M. w Krakowie", organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczność toczącego się postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy dla budowy zjazdu była postępowaniem irrelewantnym z punktu widzenia przedmiotowej sprawy. Zwrócono bowiem uwagę, że kwestia oceny czy obsługa komunikacyjna będzie wystarczająca dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego była oceniana w oparciu o zgormadzony materiał w niniejszym postępowaniu, w tym o opinie ZIKiT w Krakowie. Tym samym, zdaniem organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie nie było wątpliwości co do możliwości skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną jaką jest ul. B. . Podkreślono przy tym, że ZIKiT w opinii z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]), uzupełnionej opinią z dnia [...] sierpnia 2017 r. uznał uzbrojenie terenu inwestycji za wystarczające. Dodano także, że kwestia istnienia i legalności zjazdu będzie badana nie na etapie decyzji o warunkach zabudowy, ale pozwolenia na budowę, gdyż na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, wystarczającego już w tym momencie, na realizację zamierzonej inwestycji. Zaznaczono natomiast, że istotne jest w tym przypadku, w razie jego braku, zagwarantowanie, że takie uzbrojenie powstanie.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie budziło również wątpliwości, iż teren objęty wnioskiem nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja była zgodna z przepisami odrębnym, przez co spełnione zostały przesłanki określone w art. 61. ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Odnosząc się natomiast do uchylenia decyzji w części obejmującej warunki w zakresie ochrony zieleni, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustalenia przez organ I instancji oparte zostały na przepisach ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ I instancji. W tym zakresie podkreślono, że przepisy ustawy o ochronie przyrody dotyczące ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji uległy zmianie, wobec czego w tym zakresie tzn. w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II.2 lit. a tiret pierwsze uchylono decyzję organu I instancji i orzeczono w tym zakresie merytorycznie, wprowadzając do decyzji o warunkach zabudowy zapisy zgodne z aktualnym stanem prawnym regulującym ww. kwestię. Nadmieniono przy tym, że poza powyższym nie dopatrzono się niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, należało uznać, że organ I instancji słusznie wskazał, iż istniały podstawy, żeby w niniejszej sprawie wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy. Podniesiono bowiem, że planowane zamierzenie istotnie nie naruszało istniejącego w obszarze analizowanym ładu przestrzennego i stanowiło kontynuację funkcji, cech i parametrów zabudowy tam istniejącej. Jednocześnie odnosząc się do nieomówionych zarzutów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wbrew temu co twierdzili odwołujący w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e w sposób prawidłowy został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia – zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. – Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Dodano przy tym, że organy nie były uprawione do oceny celowościowej wniosku, a nadto zaznaczono, że przedmiotem postępowania była budowa 4 budynków jednorodzinnych wolnostojących i dla tego zamierzenia inwestycyjnego została ustalona liczba miejsc parkingowych i niniejsza decyzja stanowiła uprawnienie o ubieganie się o udzielenie pozwolenia na budowę takiego właśnie zamierzenia inwestycyjnego.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący J. D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., przez zaniedbanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności polegające na nieustaleniu przez organ II instancji okoliczności faktycznej istotnej dla rozstrzygnięcia, związanej z określeniem realnej możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu i niezgodności wnioskowanej inwestycji z ustaleniami projektu planu "Prądnik Czerwony-Wschód" w zakresie:

* § 17 ust. 3 pkt 1 – "w terenach MN.7, MN.8, MN.10, MN.20 – zakaz lokalizacji budynków w zabudowie bliźniaczej oraz szeregowej",

* § 14 ust. 1 pkt 5a – obsługa komunikacyjna – według rysunku będącego częścią projektu planu obsługa terenu objętego wnioskiem ma odbywać się poprzez ul. M. i drogę wewnętrzną oznaczoną KDW.12,

* § 7 ust. 9 pkt 1c – zasady kształtowania dachów – "nakaz stosowania dachów dwuspadowych lub wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°", podczas gdy zaskarżana decyzja pomija wymóg stosowania jednakowego kąta nachylenia połaci dachowych,

a w konsekwencji brak wyjaśnienia czy w niniejszej sprawie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu;

2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy rozpatrzenie niniejszej sprawy bezpośrednio zależy od rozstrzygnięcia toczącej się sprawy przed Wydziałem Architektury i Urbanistyki UMK nr [...] w sprawie "Budowa zjazdu z działki [...] obręb [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul. S. /M. w Krakowie";

3. § 3 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na jego błędnej wykładni poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie danej części działki nr [...] (dawniej [...]) jako frontu działki, a w konsekwencji błędne oznaczenie obszaru analizowanego;

4. art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., poprzez niespełnienie wymagania zachowania ładu przestrzennego i zasady zrównoważonego rozwoju;

5. art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieprawidłowe wyznaczenie ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji;

6. art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich, a także interesu społecznego;

7. art. 61 ust. 6 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe określenie geometrii dachu;

8. art. 1 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wymagań bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeb osób niepełnosprawnych;

9. art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i pominięcie istotnych okoliczności faktycznych, które powinny być wzięte pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w zakresie programu inwestycji i wynikającej z niego liczby miejsc parkingowych.

W uzasadnieniu skargi, skarżący szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w rozstrzygnięciu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Prądnik Czerwony-Wschód" podkreślono, że do czasu jego wejścia w życie akt ten nie wiąże organów administracyjnych i nie mógł zostać uwzględniony w toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w [...] z dnia 18 września 2017 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dz. [...] obr. [...] przy ul. S. w Krakowie". Metoda wydawania decyzji o warunkach zabudowy oparta jest z jednej strony na treści art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.) określającym przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, a z drugiej strony na realizacji przez te przesłanki aksjologii ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawartej głównie, zasadniczo w treści art. 1 u.p.z.p.

W doktrynie podnosi się, że same zasady - jako określające kierunek działania organu - nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do oceny zgodności z prawem decyzji administracyjnej, ale nie można odmówić im w pewnym zakresie normatywnego materialnoprawnego znaczenia w przedmiocie tej oceny w chwili kiedy organ ocenia spełnienie przez wnioskowaną inwestycję przesłanek tzw. dobrego sąsiedztwa, o których jest mowa w art. 61 u.p.z.p. W tym przypadku stosowanie materialnego wzorca zawartego w art. 61 u.p.z.p. jest oceniane pod kątem spełniania aksjologii/wartości u.p.z.p.

Zgodnie z treścią art. 61 u.p.z.p.: "1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

2a. Przepisów ust. 1 pkt 1-4 nie stosuje się do inwestycji celu publicznego w przypadkach uzasadnionych potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej.

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem".

Jednocześnie do obrotu prawnego wprowadzono rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U.2003.164.1588.

W myśl § 2 ww. rozporządzenia, ilekroć jest w nim mowa o:

2) funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi;

3) cechach zabudowy i zagospodarowania terenu - należy przez to rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu;

4) obszarze analizowanym - należy przez to rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania;

5) froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.

Paragraf 3 ww. rozporządzenia stanowi, że:

"1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. 2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów".

Zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia :

"1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1".

W myśl § 5 rozporządzenia :

"1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.

Paragraf 6 rozporządzenia stanowi, że:

1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%.

2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1.

W myśl § 7 rozporządzenia:

1. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.2. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku.3. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym.

4. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1".

Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia: " Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym".

Trzeba przy tym dodatkowo wyjaśnić, że zgodnie § 9 ww. rozporządzenia: "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną.2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. 3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. 4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy".

Skarga jest uzasadniona z powodu wskazanego poniżej.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne teren objęty wnioskiem położony jest w dzielnicy Prądnik Czerwony, w północnej części miasta Krakowa. Teren ten jest niezabudowany, ogrodzony, o kształcie regularnego prostokąta, od strony wschodniej graniczy z zabudową jednorodzinną szeregową, od strony zachodniej – z dużą działką, na której funkcjonuje szkółka roślin połączona ze sprzedażą oraz zlokalizowany jest dom mieszkalny jednorodzinny. Od południa teren graniczy z domem jednorodzinnym i towarzyszącymi mu dwoma budynkami gospodarczymi, zaś w rejonie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występuje też zabudowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa. Teren inwestycji oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...] przylega bezpośrednio do ulicy S. w części "ślepego sięgacza", która następnie przez ul. M. ma dostęp do drogi publicznej jaką stanowi ul. B. . Ul. M. i ul. S. nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i stanowią drogi wewnętrzne, będące własnością Gminy Miejskiej Kraków, przy czym oznaczono je symbolem "dr" w ewidencji gruntów i pozostają one w zarządzie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie. Jednocześnie na dzień wydania kontrolowanych decyzji, jak wynika z treści uzasadnienia kontrolowanych decyzji, z obiegu prawnego nie wyeliminowano ostatecznej decyzji, którą Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn: "Budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] ul. S. /M. w Krakowie".

Po dokonaniu oceny kontrolowanych decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że działające w sprawie organy naruszyły art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z treścią § 8 rozporządzenia i art. 1 pkt 2 u.p.z.p. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż w sposób arbitralny w odniesieniu do układu głównej kalenicy, o czym będzie mowa szczegółowo poniżej, bez uprzedniego zaprezentowania wykładni prawa i oceny ustaleń stanu faktycznego organ I instancji stwierdził następująco: "Geometria dachu

Dla inwestycji ustala się dach dwuspadowy o następujących zasadach kształtowania jego geometrii:

- układ głównej kalenicy: prostopadły do frontu działki (zgodnie z wnioskiem)

- wysokość kalenicy: w przedziale od 8 m do 9 m

- kąt nachylenia połaci dachowych: w przedziale od 30° do 45°

- dopuszczalne formy doświetlenia na dachu: okna połaciowe oraz lukarny, przy czym wszystkie lukarny powinny mieć taką samą formę i wielkość, ich łączna szerokość nie powinna przekraczać 1/3 szerokości elewacji frontowej a wysokość nie powinna przekraczać wysokości 1 m poniżej kalenicy dachu.

Parametry te wyznaczono zgodnie z § 8 rozporządzenia".

W załączniku nr 3 do decyzji organu I instancji, gdzie mieści się część tekstowa wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej jest mowa odnośnie geometrii dachu w sposób następujący:

"Geometria dachu

W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji przeważają budynki o dachach spadzistych dwuspadowych (m.in. budynki jednorodzinnych w zabudowie szeregowej zlokalizowanych na wschód od terenu inwestycji, szereg budynków po przeciwnej stronie ul. S. , budynek wielorodzinny na dz. [...]) oraz spadziste wielospadowe (budynki; mieszkalny i gospodarczy na dz. [...]). Budynki jednorodzinne wolnostojące zlokalizowane w południowej części obszaru analizy przykryte są w większości dachami płaskimi lub jednospadowymi, ale występują tu również dachy dwuspadowe (m.in. dz. dz. [...],[...],[...]). Układ głównej kalenicy: przeważa równoległy do przebiegu ulic (zabudowa szeregowa), występuje prostopadły (m.in. dz. dz. [...],[...], [...]).

Kąt nachylenia połaci dachowych dachów spadzistych od 15° do 35°. Sporadycznie występują pojedyncze lukarny (m.in. dz. [...]).

Wysokości kalenic budynków jednorodzinnych mieszczą się w przedziale od około 8,5 m (dz.185) do około 11 m (m.in. dz. [...]).

Geometrię dachu ustalono zgodnie z wnioskiem, w nawiązaniu do formy i parametrów dachów w sąsiedztwie terenu inwestycji".

Z powyższego wynika, że przy określaniu układu głównej kalenicy jako prostopadłego do przebiegu ulicy, od której jest front działki; o którym to układzie można wywieść wniosek a contrario, że nie jest przeważający - zarówno organ I jak i II instancji kierowały się przede wszystkim treścią wniosku inwestora z pominięciem szczegółowej analizy treści § 8 rozporządzenia i oceny na jego tle stanu faktycznego dla potrzeb analizy urbanistyczno-architektonicznej i uzasadnienia wydawanej decyzji, zgodnie z którym "Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym". A zatem w przywołanym przepisie, prawodawca stanowi o ustaleniu odpowiednim, czyli w jakiś sposób kwalifikowanym prawnie i faktycznie wymogami wiedzy fachowej uprawnionego urbanisty. Organy naruszyły w ten sposób art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. Ani z treści załącznika nr 1, ani z treści załącznika nr 3 do kontrolowanej decyzji organu I instancji, zaakceptowanej/utrzymanej w mocy w wyniku powtórnego aktu stosowania prawa przez organ II instancji - nie wynika, dlaczego takie nie przeważające usytuowanie układu głównej kalenicy budynków zamierzonej inwestycji jako prostopadłe do przebiegu przyległej ulicy S. zostało przyjęte przez urbanistę a następnie przez działające w sprawie organy. W bezpośrednim ścisłym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji, w tym nawet także od strony północnej drogi publicznej jaką jest ul. B. znajdują się zasadniczo budynki o głównej kalenicy równoległej do przylegającej ulicy.

Sąd uznaje i szanuje wolność zabudowy, a także nie twierdzi, że decyzja o warunkach zabudowy jest równoważnym w całości zamiennikiem instytucji planu miejscowego. Jednak ze związanego charakteru decyzji o warunkach zabudowy nie wynika zrazem, że organ jest związany wszystkimi żądaniami i oczekiwaniami strony/inwestora i ma obowiązek je zaspakajać bez względu na brzmienie przepisów prawnych. Skoro w obszarze analizy urbanistyczno-architektonicznej dominuje równoległy układ głównej kalenicy do przylegającej ulicy, to zaproponowanie rozwiązania odmiennego i sporadycznego, w wyniku którego nietypowo sytuuje się elewacja frontowa budynku , gdyż także prostopadle do przyległej ulicy i frontu działki - powinno być uzasadnione zarówno przez podmiot sporządzający analizę, jak i przez organ wydający decyzję. Jedynie sama analiza kąta nachylenia połaci dachu została prawidłowo uzupełniona w drodze aneksu do analizy urbanistyczno-architektonicznej z dnia [...].08.2017 r,. Sąd nie może w zakwestionowanym powyżej zakresie zastąpić organów, gdyż ww. rozstrzygnięcie jest arbitralne i nie wskazuje motywacji kontrolowanych organów i dokonanej przez nie wykładni prawa. A zatem Sąd nie przesądza wskazanych kwestii, gdyż wobec braku uprzedniej uargumentowanej oceny tego zagadnienia przez urbanistę i organ, Sąd nie może wyprzedzać, ich pełnych, uargumentowanych ocen, jednakże Sąd dostrzega arbitralność i pewną przestrzenną niekonsekwencję tego rozstrzygnięcia szczególnie w przedmiocie prostopadłego do drogi układu kalenicy kontrolowanej inwestycji, do której urbanista i organ powinny się ustosunkować w ramach ponownie prowadzonego postepowania administracyjnego.

W przyjętym przez organy rozstrzygnięciu Sąd postrzega, jak to było sygnalizowane, pewną istotną niekonsekwencję. W ocenie Sądu: z jednej strony, organy akceptują i trafnie w obecnych - na czas kontroli - realiach sprawy skomunikowanie zamierzonej inwestycji przez ul. S. , przez którą teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. B. . Z drugiej strony, zdaniem Sądu, organy te jednak pomijają, że potencjalne projektowane zamierzenie inwestycyjne wraz z pozostałymi rzeczywistymi obiektami znajdującymi się w sąsiedztwie o tej samej komunikacji w kierunku do drogi publicznej - potencjalnie tworzą zarazem pewną zwartą uporządkowaną całość urbanistyczną/przestrzenną , którą m.in. obejmuje prawidłowo, w ocenie Sądu, wyznaczony obszar analizy urbanistyczno-architektonicznej. Kryterium porządkującym jest tutaj m.in. równoległy układ głównej kalenicy "od frontu działki" do przylegającej ulicy wewnętrznej prowadzącej do drogi publicznej. "Wyłamanie"/wyłączenie z tej pewnej urbanistycznej całości projektowanej inwestycji w drodze arbitralnego (bez merytorycznego uzasadnienia) ustalenia innego układu kalenicy głównej niż w sąsiedztwie w ścisłym tego słowa znaczeniu, zintegrowanym urbanistycznie równoległymi kalenicami wobec drogi dojazdowej do drogi publicznej - nie zostało w żaden sposób skomentowane/uzasadnione/wyjaśnione przez uprawnionego urbanistę sporządzającego analizę urbanistyczno-architektoniczną pod kątem wartości, którym służy analiza urbanistyczno-architektoniczna. Także z treści kontrolowanych decyzji nie można dowiedzieć się dlaczego taki właśnie prostopadły układ głównej kalenicy do przylegającej drogi jest "odpowiedni" jak to stanowi rozporządzenie. W ocenie Sądu, skoro ustawodawca przewiduje analizę urbanistyczno-architektoniczną jako instytucję prawną, to ta analiza powinna odnosić się do oceny dopuszczenia kwalifikowanych prawem cech, gabarytów, geometrii dachu, o których jest mowa w ustawie i rozporządzeniu, także odpowiednio od strony wartości urbanistyczno-architektonicznej. Ta sama uwaga odnosi się do wysokości elewacji frontowej budynku liczonej do kalenicy budynku, która jednak z niewyjaśnionych bliżej przez organy "względów technologicznych" mieści się w granicy od 8 m. do 9 m. Organy powinny wyjaśnić jakie względy technologiczne przemawiają za takim względnie otwartym "przedziałowym" określeniem przedmiotowej wysokości. Różnica jednego metra jest tutaj jednak znacząca i powinna być wyjaśniona. Sąd zarazem zauważa, że prostopadłe do przylegającej ulicy ustawienie - we froncie inwestowanej działki - kalenicy budynków jednorodzinnych zamierzonej inwestycji, determinuje ustalenia w przedmiocie sposobu ustalenia wysokości budynku, a także elewacji frontowej. Zatem kwestia prawidłowości określenia sposobu układu głównej kalenicy wobec przylegającej ulicy od strony frontu inwestycji ma znaczenie wyjściowe, które powinno być odpowiednio ocenione i uzasadnione przez organy. W ocenie Sądu, w realiach kontrolowanej sprawy, gdzie można wyodrębnić pewien porządek architektoniczny domów o kalenicy równoległej mieszczących się po obu stronach ślepego sięgacza ul. S. w połączeniu z domami na północ od ulicy ul. M. , tj. ulic prowadzących do drogi publicznej/ulicy B. - nie wystarcza jedynie domyślać się, że organy kontrolowane organy kierowały się faktem istnienia w obszarze objętym analizą układu kalenicy prostopadłego do przylegającej drogi, gdyż organy pominęły, że projektowana inwestycja jest wprowadzana w pewien segment /obszar zwarty o określonym porządku i układzie kalenicy głównej równoległym do przylegającej ulicy.

Pozostałe zarzuty, z tych, które nie są bezprzedmiotowe/przedwczesne, z uwagi na powyższe ustalenia Sądu, nie zasługują na uwzględnienie. Zarówno w odniesieniu do ich podstaw, jak i argumentacji, Sąd podziela przeciwne w stosunku do skarżącego - stanowisko organu II instancji. W szczególności, działające w sprawie organy nie naruszyły art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego niezastosowanie, gdyż w ocenie Sądu rozpatrzenie kontrolowanej sprawy nie zależy bezpośrednio od rozstrzygnięcia toczącej się sprawy przed Wydziałem Architektury i Urbanistyki UMK nr [...] w sprawie "Budowa zjazdu z działki [...] obręb [...] na działkę [...] obręb [...] przy ul. S. /M. w Krakowie". Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie, na jej etapie wydania decyzji przez organ II instancji, nie ma wątpliwości co do możliwości skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną jaką jest ul. B. . ZIKiT w opinii z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], uzupełnionej opinią z dnia [...] sierpnia 2017 r. uznał z punktu widzenia swoich kompetencji uzbrojenie terenu inwestycji za wystarczające. W ocenie Sądu, kwestia istnienia i legalności zjazdu będzie badana nie na etapie decyzji o warunkach zabudowy, ale pozwolenia na budowę, gdyż na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, wystarczającego już w tym momencie, na realizację zamierzonej inwestycji. Dostępu do drogi publicznej nie można utożsamiać li tylko z dostępem faktycznym. W ocenie Sądu, dostęp ten musi być także legalny, tj. prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego. Na dzień wydania kontrolowanej decyzja znak: [...] z 30 października 2012 r., którą Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn: "Budowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] na działkę nr [...] obr. [...] ul. S. /M. w Krakowie" - nie została wyeliminowana z obiegu prawnego. W odniesieniu do decyzji ostatecznych i nie wyeliminowanych z obiegu prawnego istnieje domniemanie ich legalności.

Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organy art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przez nieprawidłowe wyznaczenie ilości miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji. W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e ustalony został minimalny wskaźnik liczby miejsc postojowych projektowanego zamierzenia: 2 miejsca postojowe na jeden dom - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Zatem Sąd nie może podzielić zarzutów Skarżącego w zakresie w jakim kwestionują prawidłowość ustalenia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., przez zaniedbanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy z uwagi na realną możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu i niezgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami projektu planu "Prądnik Czerwony-Wschód" w zakresie: § 17 ust. 3 pkt 1 – "w terenach MN.7, MN.8, MN.10, MN.20 – zakaz lokalizacji budynków w zabudowie bliźniaczej oraz szeregowej", § 14 ust. 1 pkt 5a – obsługa komunikacyjna – według rysunku będącego częścią projektu planu obsługa terenu objętego wnioskiem ma odbywać się poprzez ul. M. i drogę wewnętrzną oznaczoną KDW.12, § 7 ust. 9 pkt 1c – zasady kształtowania dachów – "nakaz stosowania dachów dwuspadowych lub wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia połaci dachowych od 30° do 45°", podczas gdy zaskarżana decyzja pomija wymóg stosowania jednakowego kąta nachylenia połaci dachowych. Rację ma bowiem organ II instancji, że do czasu wejścia w życie, w wyniku procedury prawotwórczej, procedowany projekt planu miejscowego nie ma mocy obowiązującej i nie może zostać uwzględniony w toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Z kolei instytucja zawieszenia postępowania, o której jest mowa w art. 62 u.p.z.p. ma w realiach kontrolowanej sprawy charakter fakultatywny i właściwe organy z niej nie skorzystały. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy powinny kierować się oceną i zaleceniami wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.