Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 468/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 2 i 3, art. 135e ust. 1, ust. 5, art. 135p ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lutego 2013 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącego H. K. kwotę 274,00 (słownie: dwieście siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przez H. K. jest decyzja P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lutego 2013 r., w sprawie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko funkcjonariuszowi – H. K., zarzucając mu naruszenie art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 36 pkt 4 i 5 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym w ten sposób, że w dniu 9 listopada 2012 r. będąc dowódcą patrolu zmotoryzowanego [...], w związku ze zgłoszoną interwencją na stacji paliw "[...]" w K. przy ul. W:

1. po wskazaniu mu przez pracownika ochrony białego proszku pozostawionego przez K. T. na blacie stolika, nie zabezpieczył miejsca wydarzenia przed zatarciem śladów i innych dowodów, choć na podstawie towarzyszących okoliczności mógł i powinien przypuszczać, że pozostawiony biały proszek to środek odurzający, którego posiadanie jest zabronione;

2. pomimo bezpośredniego kontaktu ze zgłaszającym interwencję pracownikiem ochrony R. Ch. oraz obsługą stacji paliw "[...]", nie podjął czynności zmierzających do zebrania możliwie wielu informacji o wydarzeniu oraz o jego sprawcy.

W ramach prowadzonego postępowania w charakterze świadka przesłuchano między innymi pracowników stacji paliw "[...]" w K. oraz pracownika ochrony tej stacji, pracujących na nocną zmianę w dniu 09/10 listopada 2012 r., kierownictwo Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w K., dyżurnego pełniącego służbę w dniu 9 listopada 2012 r., dokonano oględzin zapisu z monitoringu stacji paliw "[...]" z dnia 9 listopada 2012 r. oraz uzyskano informacje ze Straży Miejskiej w K. Na podstawie przeprowadzonych czynności ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 9 listopada 2012 r. o godzinie 22:00 H. K. wspólnie z sierż. szt. K. Ch. oraz st. sierż. P. M., został odprawiony do służby patrolowej, jako dowódca patrolu [...], na terenie miasta K. w sektorach (133 i 134). Odprawa zakończyła się od g. 22:20. Patrol bezpośrednio po odprawie udał się do pełnia służby w wyznaczone sektory. O godzinie 22:55 patrol otrzymał polecenie od dyżurnego KPP w K. aby udać się na stację paliw "[...]" w K., gdzie ochroniarz zgłosił, że na terenie stacji n/n osoba zażywa narkotyki. Osoba zażywająca narkotyki oddaliła się ze stacji paliw przed przybyciem patrolu. O godzinie 22:56 H. K., P. M. i ochroniarz weszli do wnętrza stacji. Ochroniarz jako pierwszy podszedł do stolika na którym leżała pozostawiona przez K. T. biała sypka substancja. Ochroniarz pokazał dla H. K. pozostawioną substancję na stoliku. Następnie do stolika podszedł P. M. W międzyczasie ochroniarz dotknął palcami substancji i spróbował ją, a H. K. wykonał dwukrotnie ruch lewą ręką od wewnętrznej do zewnętrznej krawędzi stolika zrzucając substancję na podłogę. Po zrzuceniu substancji ze stolika obaj policjanci skierowali się do wyjścia i o godzinie 22:57 weszli do radiowozu i odjechali spod budynku stacji. Interwencję zakończono o godzinie 23:15.

W ocenie Komendanta Powiatowego Policji w K. materiał zebrany w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego (w tym zwłaszcza oględziny zabezpieczonego nagrania monitoringu stacji paliw oraz stenogramów rozmów z rejestratora Komendy Powiatowej Policji w K.) bezspornie potwierdza, że obwiniony podczas pełnionej służby nie dopełnił wykonania czynności służbowych do których był zobligowany. W związku z tym decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], uznano H. K. winnego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W ocenie organu wymierzona kara jest zasadna biorąc pod uwagę pobudki działania, zachowanie przed i po popełnieniu czynu oraz dotychczas przebieg służby.

Odwołanie od tej decyzji wniósł H. K. i zarzucił wydanie orzeczenia w I instancji w oparciu o błędy merytoryczne w ocenie zgromadzonych dowodów oraz błędne ustalenie przesłanek wpływających na zaostrzenie wymiaru kary, a tym samym zbyt wysoki wymiar orzeczonej kary dyscyplinarnej. Polemizując z ustaleniami postępowania wskazał na błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, a polegające na przyjęciu, że do starcia przez niego substancji znajdującej się na blacie stolika w stacji paliw "[...]" w K. w ogóle doszło. Zarzucił, że w tym zakresie oparto się jedynie na zeznaniach świadków, pomijając całkowicie wyjaśnienia obwinionego i nie konfrontując ich z zeznaniami owych świadków. Zaprzeczył, że na blacie stolika była jakakolwiek substancja przypominająca środek odurzający i niezasadnie w tym zakresie dano wiarę świadkom. Zdaniem odwołującego się niesłusznie przyjęto, że na zaostrzenie wymiaru kary wpływ miało działanie w obecności podwładnego, w sytuacji gdy on nie był niczyim przełożonym. Stwierdził także, że jego zachowanie nie miało żadnego wpływu na wizerunek Policji, jako formacji, a tego argumentu użyto uzasadniając wymiar orzeczonej kary. Według obwinionego dowody zgromadzone w sprawie potraktowane zostały w sposób dowolny. Uwzględniono jedynie okoliczności przemawiające na jego niekorzyść. Oprócz tego podkreślił, że nie dokonywano w sprawie, na miejscu zdarzenia dodatkowych ustaleń, gdyż mężczyzna wychodzący ze stacji paliw stwierdził, że nie jest świadkiem żadnego zdarzenia i z tego względu nie został wylegitymowany. W odwołaniu skarżący poruszył także wątek odmówienia przez rzecznika dyscyplinarnego uzupełnienia akt sprawy o wynik prowadzonego w tej samej sprawie przez Prokuraturę Rejonową w Ł. śledztwa, który - zdaniem strony - może mieć znaczenie dla oceny jej zachowania w dniu 9 listopada 2012 r. w stacji paliw "[...]" w K. W końcowej części odwołania zaznaczył, że jego zachowanie można z różnych względów rozpatrywać, jako nieprofesjonalne i skutkujące naruszeniem dyscypliny służbowej, jednakże nie może on zgodzić się z zaprezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia argumentami, które stanęły u podstaw uznania jego winy i wymierzenia kary dyscyplinarnej.

P. Komendant Wojewódzki Policji w B., po uzupełnieniu materiału dowodowego o dowód w postaci powtórnego przesłuchania obwinionego oraz o dowód z dokumentu w postaci: uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania st. sierż. P. M. w charakterze obwinionego w ramach prowadzonego w KPP w K. przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, dotyczącego służby pełnionej przez niego w dniu 9 listopada 2012 r. wspólnie z sierż. szt. H. K. oraz uwierzytelnionej kopii prawomocnego orzeczenia wydanego w tej sprawie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że H. K. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Podał, że dowodami wskazującymi, iż obwiniony niewłaściwie wykonał czynności na miejscu interwencji w stacji paliw "[...]" w K., są przede wszystkim zeznania świadków K. S., R. G. Ch., G. P., K. N., M. K., K. M., wyjaśnienia podejrzanego o popełnienie przestępstwa K. T. oraz protokoły oględzin rzeczy (płyty DVD) z dnia 7 stycznia 2013 r. oraz z dnia 28 listopada 2012 r., dotyczące monitoringu zabezpieczonego w stacji paliw "[...]" w K., obejmującego przebieg przedmiotowej interwencji. Organ odwoławczy nie znalazł powodów, aby odmówić tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, tym bardziej, że wszyscy świadkowie składali zeznania będąc świadomymi odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia złożone przez H. K. są niewiarygodne, niespójne, sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym (poza wyjaśnieniami współobwinionego - st. sierż. P. M.) i ukazują przyjętą przez niego linię obrony. Odnosząc się do zarzutu obwinionego dotyczącego odmowy uzupełnienia materiału dowodowego o sposób zakończenia śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Ł., dotyczącego przekroczenia w dniu 9 listopada 2012 r. uprawnień przez funkcjonariuszy KPP w K., podano że postępowanie to jest w dalszym ciągu w toku, w fazie in rem i nie jest znany termin jego zakończenia. Wskazano przy tym, że rozstrzygnięcie z postępowania karnego może być pomocne przy podejmowaniu decyzji w sprawie dyscyplinarnej, niemniej jednak nie jest warunkiem koniecznym do wydania orzeczenia dyscyplinarnego, szczególnie w sytuacji, gdy zebrane w toku niezależnego postępowania dyscyplinarnego dowody pozwalają na podjęcie merytorycznej oceny zachowania policjanta. Nawet w przypadku, gdyby policjantowi nie zostały przedstawione zarzuty popełnienia przestępstwa, nie oznacza to wprost, że nie naruszył on dyscypliny służbowej oraz policyjnych regulacji prawnych nakazujących określony sposób postępowania. Czyn nie zawierający znamion przestępstwa, może zawierać znamiona przewinienia dyscyplinarnego, a odpowiedzialność w tym zakresie jest niezależna. W ocenie organu odwoławczego nie można też zgodzić się z twierdzeniami obwinionego, jakoby niesłusznie przyjęto, że jego zachowanie w dniu 9 listopada 2012 r. podlegało surowszej ocenie, ponieważ miało ono miejsce w obecności podwładnego w sytuacji, gdy on nie był w tym czasie niczyim przełożonym. Zdaniem organu odwoławczego to obwiniony, jako wyznaczony zgodnie zobowiązującymi przepisami wewnętrznymi na dowódcę patrolu wieloosobowego, odpowiedzialny był w głównej mierze za prawidłowe przeprowadzenie interwencji oraz poczynienie kluczowych ustaleń w sprawie. Stąd też słusznie przyjęto surowszą odpowiedzialność obwinionego. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia art. 135g ustawy o Policji, poprzez uwzględnienie jedynie dowodów i okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego, bądź tłumaczenie niedających się usunąć wątpliwości na jego niekorzyść. W ocenie organu w sprawie niniejszej zgromadzono materiał dowodowy, który wskazuje jednoznacznie, że obwiniony, wykonując czynności na miejscu interwencji w dniu 9 listopada 2012 r. wykonał je w sposób nieprawidłowy co doprowadziło do zatarcia śladów popełnionego czynu zabronionego. W ocenie P. Komendanta Wojewódzkiego Policji działanie H. K. było zawinione, albowiem był on świadom faktu, że jako policjant jest zobowiązany wykonywać czynności na miejscu zdarzenia w sposób obiektywny i kompleksowy, jednak godził się na to, że podejmowane przez niego działania i jego zaniechania, mogą doprowadzić do utraty dowodów istotnych w sprawie oraz do potencjalnego niewykrycia sprawcy zdarzenia. W ocenie organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji w K. w zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary. A mianowicie uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego (naruszenie dyscypliny służbowej polegające na niedopełnieniu obowiązków oraz przekroczeniu uprawnień wynikających z przepisów prawa), okoliczności jego popełnienia (popełnienie przewinienia podczas służby, jako dowódca patrolu oraz w obecności osób postronnych), skutki, w tym następstwa dla służby (nieustalenie już na miejscu faktycznego przebiegu zdarzenia z dnia 9 listopada 2012 r., negatywny odbiór pracy Policji w społeczeństwie), rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków (obowiązek zabezpieczenia miejsca zdarzenia, zwłaszcza pod kątem ustalenia jego sprawców oraz rzeczywistego przebiegu, jak też dowodów przestępstwa), pobudki działania, zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu (fakt nieprzyznania się do zarzucanego mu czynu, brak krytycznej oceny swojego postępowania) oraz dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby, który do czasu przedmiotowej interwencji wydawał się bez zarzutu, co wynika z opinii bezpośrednich przełożonych obwinionego, wyrażonej zarówno w trakcie przesłuchań, jak i zawartej w aktach osobowych policjanta. P. Komendant Wojewódzki Policji, uwzględniając charakter popełnionego przez H. K. przewinienia dyscyplinarnego uznał, że wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego przez niego, zarzucanego mu czynu.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył H. K. i zarzucił naruszenie:

1. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 135 e ust. 1 ustawy o Policji, poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, spowodowany w szczególności brakiem przeprowadzenia istotnych dowodów w postaci konfrontacji skarżącego ze świadkami K. M., K. S. oraz R. Ch., pomimo, że złożone przez tych świadków zeznania w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez KPP w Kolnie przeciwko K. T. odbiegały w swej treści od zeznań złożonych w toku postępowania dyscyplinarnego, pozostając zarówno częściowo wewnętrznie sprzeczne, jak i pozostawały w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącego, a nie przeprowadzenie tych dowodów, przy jednoczesnym braku zaznajomienia skarżącego zgodnie z procedurą dotyczącą przeprowadzenia dowodów z zapisem video z dnia 9 listopada 2012 r. z monitoringu na stacji paliw "[...]" w K. i posługiwanie się przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy dowodem w postaci protokołu z oględzin tego zapisu video spowodowało brak możliwości dojścia do prawdy obiektywnej;

2. art. 140 k.p.a. w zw. z art. art. 75 § 1 i art. 7 k.p.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do kwestii wskazywanych przez skarżącego, a dotyczących naruszeń przepisów postępowania, w tym przeprowadzenia postępowania w sposób wybiórczy, bez przeprowadzenie dowodów z konfrontacji, pomimo, że organ drugiej instancji zobowiązany jest w uzasadnieniu orzeczenia odnieść się i ustosunkować do wszystkich zarzutów, rozpoznać wszystkie żądania i wnioski strony;

3. art. 42 ust 1. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w zw. z art 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. oraz art. 135j ust. 1 ustawy o policji, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, przy jednoczesnym złamaniu zasady prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym, bowiem poczynione przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji ustalenia faktyczne w zakresie tego, że skarżący w dniu 9 listopada 2012 r. na stacji paliw "[...]" w K. starł ręką ze stolika substancję na podłogę, poczynione zostały de facto bez umożliwienia wypowiedzenia się stronie co do treści dowodu, bowiem organ pierwszej instancji posługuje się przy ustalaniu tej okoliczności słowami "widać na nagraniu", natomiast z zapisem z monitoringu w żadnym stadium postępowania nie był zgodnie z procedurą zaznajomiony skarżący, nie mógł on wypowiedzieć się co do treści tegoż dowodu w trakcie sporządzania protokołu z oględzin zapisu video, a protokół oględzin zapisu video z dnia 9 listopada 2012 r., w stosunku do zapisu video jest dowodem wtórnym, przy czym przeprowadzenie oględzin tego zapisu bez obecności przy tej czynności skarżącego i czynienie następnie na podstawie protokołu z oględzin zapisu video ustaleń faktycznych stanowi wyraz działania naruszającego prawo do obrony skarżącego, bowiem nie umożliwiono mu ustosunkowania się do tak ważnego dowodu, jak zapis video z zajścia z dnia 9 listopada 2012 r.;

4. art. 135g ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez działanie organu bez zbadania i uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, w szczególności bez wyjaśnienia rozbieżności w zeznaniach świadków Ch., M. i S. złożonych w toku postępowania przygotowawczego w sprawie [...] KPP w K., a złożonymi w trakcie postępowania dyscyplinarnego, bez wyjaśnienia i odniesienia się do wskazywanych przez skarżącego nieścisłości w tych zeznaniach i braku logiki w części tych zeznań, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek inicjatywy organów do ustalenia jakichkolwiek okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i przy całkowitym pominięciu tego, że wyjaśnienia skarżącego zbieżne były z wyjaśnieniami złożonymi przez P. M., który konsekwentnie wyjaśniał, że na stoliku na stacji nie widział żadnego proszku, bowiem w przeciwnym wypadku zabezpieczyłby miejsce do przyjazdu grupy dochodzeniowo-śledczej, a tym samym prowadzenie całego postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów.

Wskazując na te naruszenie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga jest zasadna, albowiem organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] lutego 2013 r. o stwierdzeniu winy skarżącego w zakresie zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy Policji prowadzi się w oparciu o przepisy rozdziału 10 "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zawarta jest w nim materialnoprawna regulacja odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Jest to regulacja kompleksowa w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Regulacja ta jedynie w zakresie przewidzianym w art. 135p ust. 1 ww. ustawy (tj. dotyczącym wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych) zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zarówno z uwagi na charakter i przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w powołanej ustawie o Policji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (vide: wyrok NSA z 5 grudnia 2006 r., l OSK 472/06, Lex nr 290653; wyrok NSA z 21 grudnia 2006 r., l OSK 527/06, Lex nr 2906445). Tym samym wszystkie zarzuty skargi dotyczące wadliwego przeprowadzenia postępowania skonstruowane poprzez wskazanie regulacji z kodeksu postępowania administracyjnego jest wadliwe.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W ust. 3 art. 132 ustawy, wskazano ogólny katalog przypadków, będących przykładami naruszenia dyscypliny służbowej przez policjanta. Wśród nich jako przykład naruszenia zasad porządku i bezpieczeństwa pracy funkcjonariusza wskazano zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa - art. 132 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy. Przepis art. 135a ust. 1 ustawy stanowi, że postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny, który zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły - art. 135e ust. 1 zd. 1 i 2 ustawy. Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole – art. 135e ust. 5 ustawy. Przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na organie spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i trafnego rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie winy wymaga zatem jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności Sąd ma obowiązek rozważyć prawidłowość prowadzonego postępowania tj., czy stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dopiero, gdy Sąd uzna, że stan faktyczny stanowiący podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości i został ustalony w postępowaniu prowadzonym zgodnie z przepisami postępowania, w tym wypadku zawartymi w rozdziale 10 ustawy, może oceniać zgodność kontrolowanego aktu z przepisami prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie pomiędzy stronami zachodzi brak zgody odnośnie tego czy skarżący podczas interwencji zgarnął ręką ze stolika rozsypany proszek. Organy obu instancji uznały ten fakt za udowodniony, na podstawie protokołów oględzin rzeczy z dnia 7 stycznia 2013 r. (k. 117) i z dnia 28 listopada 2012 r. (k. 64) - (płytki DVD – zapisu minitoringu zabezpieczonego w stancji paliw "[...]" w K. obejmującego zapis video z dnia 9 listopada 2012 r.). Skarżący kwestionując ten fakt zarzucił, że dowód z zapisów monitoringu został przeprowadzony z naruszeniem jego prawa do obrony. W żadnym stadium postępowania nie zapoznano go z treścią nagrań i uniemożliwiono mu ustosunkowania się do tego dowodu.

W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego jest zasadne, albowiem istotnie dowód z oględzin z zapisu minitoringu został przeprowadzony z naruszeniem jego prawa do obrony. Z akt sprawy wynika, że nagrania monitoringu terenu stacji paliw "[...]" w K. z dnia 9 listopada 2012 r. w postaci jednej płyty DVD zostało zatrzymane w dniu 13 listopada 2012 r. – protokół zatrzymania rzeczy. Pierwszych oględzin płytki dokonano w dniu 28 listopada 2012 r. Dowód przeprowadził st. sierżant P. L. Oprócz niego w czynności tej nie uczestniczyły inne osoby – protokół oględzin rzeczy. Oględziny te zostały przeprowadzone na etapie postępowania wyjaśniającego, przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Przesłuchania obwinionego dokonano w dniu 28 grudnia 2012 r. w czasie gdy przebywał on na zwolnieniu lekarskim. Kolejne oględziny płytki DVD przeprowadzono w dniu 7 stycznia 2013 r. Osobą biorącą udział w czynności był podinspektor M. Z. – rzecznik dyscyplinarny w sprawie niniejszej. Obrońca skarżącego zapoznał się z aktami sprawy w dniu 5 lutego 2013 r. Nie złożył żadnych wniosków. Skarżący z aktami postępowania dyscyplinarnego zapoznał się w dniu 6 lutego 2013 r. W dniu 7 lutego 2013 r. odmówiono uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącego wniosku dowodowego w postaci dołączenia do akt wyniku sprawy prokuratorskiej. W dniu 12 lutego 2013 r. zakończono czynności dowodowe w sprawie. Na etapie postępowania odwoławczego ponownie przesłuchano obwinionego w dniu 28 marca 2013 r. O terminie przesłuchania został poinformowany obrońca. Nie brał jednak udziału w tej czynności. W dniu 4 kwietnia 2013 r. zapoznano obwinionego z uzupełnionym materiałem dowodowym (organ odwoławczy oprócz ponownego przesłuchania obwinionego uzupełnił materiał dowodowy o dowód z dokumentu w postaci uwierzytelnionej kopii protokołu przesłuchania st. sierż. P. M. w charakterze obwinionego w ramach prowadzonego w KPP w K. przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, dotyczącego służby pełnionej przez niego w dniu 9 listopada 2012 r. wspólnie z sierż. szt. H. K. oraz uwierzytelnionej kopii prawomocnego orzeczenia wydanego w tej sprawie). Obwiniony nie zgłosił uwag odnośnie przeprowadzonych dodatkowych czynności.

Z powyższego przebiegu postępowania istotnie wynika że zarówno obwiniony jak i jego obrońca nie brali udziału w czynności dowodowej w postaci oględzin płytki z monitoringu. Tym samym obwiniony został pozbawiony prawa zgłoszenia jakichkolwiek uwag do tego dowodu. Rozpoznając sprawę ponownie organy kierując się motywami podjętego wyroku powinny prawidłowo przeprowadzić procedurę wszczętego postępowania dyscyplinarnego, tj. przeprowadzić dowód z oględzin płytki DVD w sposób zapewniający obwinionemu realizację prawa do obrony, następnie przeprowadzić analizę właściwie zebranego materiału dowodowego i wydać stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając. Jako, że przyczyną uwzględnienia skargi były błędy proceduralne popełnione podczas prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, nie było celowym, zdaniem Sądu, szczegółowe dokonywanie merytorycznej oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w szczególności oceny zawinienia skarżącego i wymierzonej mu kary.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W pkt. 2 wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 j.t.). Do kosztów zaliczono opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru ustalone przy uwzględnieniu charakteru sprawy i niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika.