Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1874/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.40 ust.12 i 13, art 40 d ust.2, art.22 ust.2, ra, 2c
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art.145 par 1 pkt 1 lita i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant Referent Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2017 r. podczas patrolowania terenu ul. [...] przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich stwierdzono zajęcie pasa drogowego ul. [...] przez umieszczenie zadaszenia przy pawilonie handlowym bez wymaganego przepisami ustawy o drogach publicznych zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...].

Kolejne kontrole w dniach [...] marca, [...] kwietnia 2017 r. potwierdziły funkcjonowanie zadaszenia przy pawilonie handlowym czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna oraz karta kontroli.

Zarząd Dróg Miejskich skierował zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 04 marca 2017 r. do firmy A. Sp. z o. o. w, którym poinformował stronę, że przed wydaniem decyzji może - zgodnie z art. 10 kpa - zapoznać się z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Firma A. Sp. z o. o, skorzystała z przysługującego jej prawa i w dniu [...] marca 2017 r. wpłynęło pismo z wyjaśnieniami, że firma A.

sp. z o. o. nie jest bezpośrednim użytkownikiem wieczystym gruntu.

W dniu 20 czerwca 2017 r. do Zarządu Dróg Miejskich przybył syn właścicielki pawilonu przy którym funkcjonowało zadaszenie T. J., przedstawiając umowę dzierżawy terenu, która B. J. zawarła z urzędem [...]. T. J. oświadczył, że postawione przez właścicielkę zadaszenie zostanie rozmontowane w najbliższym czasie.

Zarząd Dróg Miejskich w dniu 20 września 2017 r. skierował zawiadomienie

o wszczęciu postępowania administracyjnego do B. J., poinformował Stronę, że przed wydaniem decyzji może - zgodnie z art. 10 kpa -zapoznać się

z dokumentacją i wypowiedzieć się co do niej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, nie złożyła też pisemnego oświadczenia w przedmiotowej sprawie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r. Prezydent [...] działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 oraz art. 107 kpa, art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. ( Dz. U. z 2017 r. poz. 2222), na podstawie uchwały [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie, pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.):

- umorzył postępowanie administracyjne wobec firmy A. Sp. z o. o. w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] przez umieszczenie zadaszenia przy pawilonie handlowym bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi;

- wymierzył karę pieniężną dla B. J.;

- ustalił karę pieniężną w wysokości 4 045,50 zł {słownie: cztery tysiące czterdzieści pięć złotych 50/100) obliczonej jako iloczyn: powierzchni zadaszenia, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia terenu.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, a także z przekroczeniem terminu lub o powierzchni większej niż określone w zezwoleniu lub umowie

jw. zarządca drogi, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6".

Organ wskazał, że w opisanym wyżej przypadku wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn niżej wymienionych pozycji:

2. stawki kar, która zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 udp stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie Uchwały [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych ... poz. 2 załącznik Nr 3 dla drogi powiatowej - 0,90 zł x 10 = 9,00 zł

3. liczby dni zajęcia pasa drogowego (11 marca - 10 kwietnia 2017 r.) - 31 dni

i wynosi: 14,5 m x 9,00 zł x 31 dni = 4 045,50 zł

Od powyższej decyzji B. J. odwołała się, stwierdzając, że nic wiedziała, że teren jest pasem drogowym. Takich danych nie uzyskała przy podpisywaniu umowy dzierżawy terenu z Urzędem [...]. Jej zdaniem prawo nie działa wstecz a zatem kara jest nieuzasadniona. Ponadto zadaszenie zostało rozmontowane po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222), po rozpatrzeniu odwołania B. J. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2017r., dotyczącej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Organ wskazał, że materialną podstawą prawną rozstrzygnięcia są przepisy ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych. Przepis art. 40 ust. 12 powołanej ustawy stanowi, że za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10- krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Organ podkreślił, że z art. 40 ust. 12 udp wynika, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jest obligatoryjne. Z ustawy nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia omawianej kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zaistnienie przesłanek z art. 40 ust. 12 udp jest wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zdaniem organu zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Argumenty skarżącego dotyczące braku wiedzy o tym, iż teren jest pasem drogowym, nie mają zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podkreślił,

że obowiązkiem osoby umieszczającej reklamy jest powzięcie informacji u zarządcy drogi, czy teren nie stanowi pasa drogowego. Organ nie ma obowiązku zawiadamiać zainteresowanego o nieprawidłowościach i wzywać do ich usunięcia przed nałożeniem kary. Przepisy udp nie zobowiązują bowiem zarządcy drogi do działań

o charakterze sygnalizacyjnym, których celem byłoby wezwanie właściciela reklamy do usunięcia naruszenia prawa. Konstatacje tę można odnieść również do budowy zadaszenia przed obiektem handlowym.

Organ wskazał, że w analizowanej sprawie bezsporny jest czas zajęcia pasa drogowego i powierzchnia zajętego pasa drogowego. Ze znajdującej się w aktach sprawy umowy dzierżawy wynika, że powierzchnia wydzierżawionego pod pawilon handlowy gruntu wynosi 25 m2, jest to działka nr [...] obr [...]. Wykonane przez dzierżawcę zadaszenie sięga jednak nad działkę [...] a zatem na teren pasa drogowego drogi publicznej. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentów wskazujących, że zarządca drogi wyrażał zgodę na zajęcie tej części pasa drogowego.

Skarżący twierdzi, że właściciel gruntu wyrażał zgodę na budowę zadaszenia, nie przedstawia jednak na to żadnych dokumentów. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji (zdjęcia) wynika, że zadaszenie nie jest zwykłym daszkiem, lecz rodzajem wygrodzenia terenu przed pawilonem handlowym, z podłogą i trwałym wygrodzeniem bocznym. Doszło zatem do zajęcia terenu uniemożliwiającego działalność zarządcy drogi.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej się, że kontrole zadaszenia odbywały się pod jej nieobecność i dlatego postępowanie dotyczące zadaszenia powinno być przeprowadzone ponownie w jej obecności, organ stwierdził, że możliwe jest przeprowadzanie kontroli pasa drogowego przed wszczęciem postępowania

w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Zarządca drogi zobowiązany jest do kontroli pasa drogowego z racji obowiązków pełnionej funkcji, a rutynowej kontroli pasa drogowego, przeprowadzonej przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie kary pieniężnej nie można przypisać charakteru oględzin w rozumieniu art. 67 § 2 kpa. Nie oznacza to jednak, że materiały zgromadzone w toku przeprowadzania tych czynności nie mogą być przedmiotem dowodu. Wniosek dotyczący przeprowadzenia ponownych oględzin obecnie nie jest zatem konieczny do ustalenia, że pas drogowy był zajmowany przez wskazany

w zaskarżonej decyzji obiekt o określonej powierzchni.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W analizowanej sprawie, nawet gdyby przyjąć, że waga naruszenia prawa jest znikoma, nie można uznać ze strona zaprzestała naruszenia prawa w kontekście analizowanej sprawy.

Organ zauważył, że w stosunku do okresów wcześniejszych i późniejszych wydane zostały inne decyzje administracyjne, nakładające na p. B. J. kary. Gdyby zatem przyjąć, że dla odstąpienia od wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wystarczające jest usunięcie obiektu

z pasa drogowego kiedykolwiek, stanowiłoby to zaprzeczenie celu ustawy. Strona zajmująca pas drogowy o wielkiej powierzchni bez zezwolenia przez długi czas mogłaby uniknąć kary usuwając go na etapie postępowania odwoławczego. Należy zaś zauważyć, że zarządca drogi wydaje zezwolenia na zajęcie pasa drogowego tylko w wyjątkowych przypadkach, mając na względzie bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego, miasto zaś pozyskuje z tego tytułu określone dochody.

Pismem z dnia 2 września 2018r. B. J. wniosła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszeni art. 77§ 1 w zw. z art. 80 kpa. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Ponownie wskazała, że nie była informowana o granicach przebiegu pasa drogowego. Podkreśliła, że organ odwoławczy dopiero rozpoznając odwołanie zapoznał się z mapą określającą granice pasa drogowego. Skarżąca nie została z nią zapoznana. Wskazała ponadto, że pawilon od 2013r. wynajmowany jest przez firmę A. spółkę z o.o. i wszystkie przedmioty znajdujące się przed pawilonem zostały postawione prze tę firmę a do skarżącej należał tylko daszek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."),

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] dotyczącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Zgodnie z regułą przyjętą w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych (Dz.U.2018, poz.2068), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten nakłada zatem obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, przed jego rzeczywistym zajęciem. Oznacza to, że zajęcie pasa drogowego może nastąpić tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy w tym względzie organ, które może wywierać skutki jedynie na przyszłość. Zezwolenia takiego wymaga m.in zajęcie pasa drogowego na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 wskazanej ustawy).

Przepisy ustawy o drogach publicznych (udp), regulujące kwestie związane

z korzystaniem z dróg publicznych i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 tej ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane

z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane

z potrzebami zarządzania drogą.

Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 ustawy udp, zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 tej ustawy, sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego (pkt 8 wskazanego artykułu). Środkiem służącym tej ochronie jest ustanowiony w art. 39 ust. 1 udp zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; w szczególności (m.in.) zabrania się lokalizacji

w pasie obiektów budowlanych i umieszczania urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 40 ust. 12 i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Zarządca drogi nie ma żadnego luzu decyzyjnego w zakresie nałożenia lub nienałożenia kary za bezprawne zajmowanie pasa drogowego. Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że zarządca drogi nie ma możliwości miarkowania wysokości należnej kary, ani badania przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, czy też oceny stopnia winy strony. Ponieważ decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest decyzją związaną, organ jest zobligowany do wydania tej decyzji w przypadku stwierdzenia faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Warunkiem nałożenia na określony podmiot kary pieniężnej jest jednak prawidłowe i rzetelne ustalenie stanu faktycznego

Zdaniem Sądu, za słuszne zatem uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 77 kpa oraz art. 80 kpa przez nierozpoznanie istoty sprawy i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Organ, prowadząc postępowanie całkowicie pominął treść ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynikających w szczególności z art. 7, art. 77 i art. 8 § 1 kpa, a zakreślających zasadnicze ramy postępowania administracyjnego,

w których musi mieścić się działanie organów administracji publicznej.

Zgodnie z art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 8 § 1 kpa stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Przed wszystkim w niniejszej sprawie z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, organy nie ustaliły tak naprawdę przebiegu i zakresu granic pasa drogowego ul. [...] oraz ewentualnej kolizji zadaszenia przy pawilonie handlowym użytkowanym przez skarżącą z liniami rozgraniczającymi ten pas drogowy.

Jak wynika z akt sprawy nadesłanych do sądu ustalenia organu I instancji stanowiła jedynie mapa (zdjęcie) w formie zrzutu ze strony internetowej Miasta [...], zawierająca jedynie odrysowaną czerwonym długopisem linię prowadzącą do punktu, w którym jest umieszczone zadaszenie z opisem "zadaszenie przy pawilonie handlowym". Sam ten punkt jest przy tym zaznaczony nieprecyzyjnie i nie wynika z niego dokładna lokalizacja zadaszenia. Nr działek są inne niż wynika to akt sprawy.

Ponadto na znajdującym się w aktach sprawy zdjęciu w ogóle nie został wskazany przebieg pasa drogowego. Na marginesie, Sąd pragnie zauważyć, że przy skorzystaniu z serwisu mapowego na stronie "[...].pl" w pierwszej kolejności wyświetla się komunikat, w którym dostawca informuje między innymi, że uzyskane dane i informacje można wykorzystać tylko na własne ryzyko i odpowiedzialność, gdyż dane te mogą nie odzwierciedlać stanu rzeczywistego. Zatem taki zrzut ze stron internetowych nie może, w ocenie Sądu, stanowić wystarczającego dowodu w tej sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dla ustalenia, czy doszło do zajęcia pasa drogowego na reklamę konieczne jest wykazanie urzędowym dokumentem geodezyjnym granic pasa drogowego i położenia reklamy względem tych granic. Zdaniem Sądu, w aktach sprawy powinna znaleźć się chociażby uwierzytelniona kopia mapy zasadniczej pasa drogowego drogi – w relewantnym obszarze - z oznaczeniem przez uprawnionego geodetę granic tego pasa drogowego, na której to mapce należałoby przedstawić graficznie położenie przyczepki z reklamą. Konieczne jest także dołączenie do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów potwierdzającego stan prawny działki stanowiącej pas drogowy (w tym wykazanie zarządu tą działką). Dopiero te dokumenty pozwolą w sposób jednoznaczny dokonać oceny zasadności wymierzenia skarżącemu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

Na etapie postępowania odwoławczego wydane zostało wprawdzie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowienie o dopuszczeniu z urzędu jako dowodu mapy zasadniczej z przebiegiem działek nr [...] i wyrysu z rejestru gruntów, jednakże w katach sprawy dokumentów tych nie ma. Sąd nie mógł zatem ocenić prawidłowości ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy. Jak podnosi skarżąca ona również nie została zapoznana z tą dokumentacją.

Reasumując, przebieg pasa drogowego ul. [...] nie został jednoznacznie wykazany na mapach znajdujących się w aktach sprawy, a zatem w sprawie istniały uzasadnione wątpliwości, co do przebiegu i zakresu pasa drogowego oraz co do ewentualnej kolizji zadaszenia pawilonu handlowego z liniami rozgraniczającymi ten pas drogowy. Niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego w tym zakresie uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...], jako wydanych z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że jak wynika z akt niniejszej sprawy kontrolę pasa drogowego przeprowadzono w dniu [...] marca 2017r., z której to czynności sporządzono protokół. Brak zatem uzasadnienia, a przynajmniej nie wynika ono z treści wydanych decyzji do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego od [...] marca 2017r. Uzasadnienia takiego nie może zastąpić jednozdaniowa wzmianka, że w sprawie zajęcia pasa drogowego

ul. [...] było już prowadzone postępowanie i została wydana decyzji, w sytuacji gdy z akt sprawy nie wynika przeciwko komu to postepowanie było prowadzone i kto jest adresatem wspomnianej decyzji.

W ocenie sądu w wydanych decyzjach brak również uzasadnienia co do roli spółki A. w zajęciu spornego pasa drogowego. Organ pierwszej instancji umorzył postępowanie wszczęte przeciwko spółce stwierdzając, że nie jest ona bezpośrednim użytkownikiem wieczystym gruntu. Z wyjaśnień skarżącej wynika jednak, że pawilon od 2013r. wynajmowany jest przez firmę A. spółkę z o.o. i wszystkie przedmioty znajdujące się przed pawilonem zostały postawione prze tę firmę a do skarżącej należał tylko daszek. Zdaniem sądu wobec wskazanych niejasności niezbędne jest ustalenie, kto zajął sporny pas drogowy.

Organ, rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu, uwzględniając jednocześnie, że opisane powyżej naruszenie przepisów postępowania uniemożliwiło w niniejszej sprawie wymierzenie kary pieniężnej za okres rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.