Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 993/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a, art. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 38 poz 195
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie  wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Janusz Walawski, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6a oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], cofnął T. B. pozwolenie na broń myśliwską, w ilości [...] sztuk broni.

Pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wymieniony od przedmiotowej decyzji złożył odwołanie.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] września 2011 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji cofnął T. B. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, że został on skazany za popełnienie przestępstwa - prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. z art. 178a § 1 kk, wyrokiem SR w B. z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...], prawomocnym od dnia [...] maja 2011 r., na karę jednego roku pozbawienia wolności z jednoczesnym zawieszeniem jej wykonywania na okres próby trzech lat oraz karę grzywny. Sąd orzekł również w stosunku do ww. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz świadczenie pieniężne na cele związane z udzielaniem pomocy ofiarom wypadków drogowych. Organ wyjaśnił, że T. B. w dniu [...] listopada 2010 r. prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwości po spożyciu alkoholu we krwi w wysokości 2,7 promila w I badaniu; 2,65 promila w II badaniu oraz 2,53 promila w III badaniu. Wymieniona decyzja, ze względu na wskazanie przez organ w podstawie prawnej nieadekwatnego przepisu prawa w odniesieniu do stanu faktycznego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b, zamiast art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, została uchylona decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. uchybienie to naprawił, zaś strona od ww. decyzji złożyła odwołanie do KGP, wnosząc o jej uchylenie. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia

2011 r.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zastosowano pkt 6 ww. przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

Z treści art. 6 lit. a tego przepisu wprost wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia wskazanego w tym przepisie uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a lub b ustawy o broni i amunicji. Komendant podkreślił, iż bezspornym jest, że przestępstwo z art. 178a § 1 kk, popełnione przez stronę, można popełnić tylko umyślnie, niezależnie od tego, czy miało ono postać zamiaru bezpośredniego czy też zamiaru ewentualnego.

Wobec powyższego, ustalenie, że T. B. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 kk, polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń.

Organ odwoławczy nawiązując do podniesionej przez stronę w odwołaniu kwestii nowelizacji ustawy o broni i amunicji z dnia 05 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r., i jej oceny, że rozstrzygnięcie jej sprawy administracyjnej w oparciu o znowelizowane przepisy narusza jej prawa, bowiem popełniła ona przestępstwo w 2010 r., a zatem przed wejściem ich w życie – wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia T. B. pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2011 r., a zatem pod rządami znowelizowanej ustawy o broni i amunicji, po ustaleniu, iż zachodzą przesłanki uzasadniające cofnięcie stronie pozwolenia na broń z uwagi na prawomocne skazanie jej wyrokiem sądu karnego za popełnienie przestępstwa umyślnego polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Wobec powyższego, zdaniem KGP, sprawa T. B. mogła być rozpatrywana tylko na ich podstawie.

Tym samym organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie ma podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Pismem z dnia 07 maja 2012 r. T. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 3 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195 z późn. zm.) w zw. z art. 32 Konstytucji RP, tj. niezastosowanie art. 3 ww. ustawy z 05 stycznia 2011 r. wynikające z niezgodnej z art. 32 Konstytucji RP wykładni tego przepisu, które naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jako że doprowadziło do błędnego zastosowania przez organ art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) w brzmieniu znowelizowanym przepisami ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. oraz do niezastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2010 r., tj. w dniu popełnienia przez skarżącego czynu penalizowanego; naruszenie prawa materialnego: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z art. 42 ust. 1 i art. 2 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie przez organ art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu znowelizowanym przepisami ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. oraz niezastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] listopada 2010 r., tj. w dniu popełnienia przez skarżącego czynu penalizowanego, które naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ dopiero znowelizowana wersja tych przepisów daje podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne bez wykazania, że w stosunku do niej istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; naruszenie przepisów postępowania: art. 6 i art. 7 kpa, poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o nieadekwatne przepisy prawa materialnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, jako że doprowadziło do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń bez wykazania, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, a mianowicie, iż skarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na niewłaściwej podstawie prawnej. W ocenie tutejszego Sądu organ w sposób prawidłowy rozstrzygał niniejszą sprawę bazując na znowelizowanych przepisach ustawy o broni i amunicji, które weszły w życie w dniu 10 marca 2011 r. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie noweli do omawianej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle wyżej powołanej normy prawnej, o tym, którą ustawę należy stosować (przed, czy po nowelizacji), decyduje data wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca przewidział więc tylko jedną przesłankę, od której uzależnił stosowanie nowej ustawy. Wbrew twierdzeniom skargi, bez wpływu na wybór ustawy (sprzed, czy po nowelizacji) pozostaje data popełnienia czynu karalnego, jak i również data skazania za ten czyn, czy uprawomocnienia się tego orzeczenia. Decydujące znaczenie ma jedynie data wszczęcia postępowania administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ musiał procedować w oparciu o znowelizowane przepisy ustawy o broni i amunicji. Nowela ta weszła bowiem w życie w dniu 10 marca 2011 r., zaś postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] lipca 2011 r., a więc w chwili, gdy obowiązywała już ustawa o broni i amunicji w znowelizowanym brzmieniu.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy realia faktyczne sprawy wypełniały przesłanki przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195).

Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aby więc koniecznym było cofnięcie pozwolenia na broń, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki:

- osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa,

- przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych.

Nadto, podkreślić należy, iż sformułowanie jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy – "cofa się" – wskazuje na to, że po stronie organu istnieje oblig cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na to, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący, wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] maja 2011 r. (prawomocnym od dnia [...] maja 2011 r.), został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. kierowania samochodem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości (2,7 promila w pierwszym badaniu).

Poza sporem pozostaje też fakt, że przestępstwo, za popełnienie którego skazano stronę, można popełnić tylko w sposób umyślny.

W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do wydania skarżonej decyzji. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawał zaś fakt legitymowania się przez skarżącego pozytywnymi opiniami. Okoliczności te pozostawały bowiem w oderwaniu od meritum niniejszej sprawy.

Na marginesie podkreślenia wymaga okoliczność, iż nawet gdyby przedmiotowe postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy omawianej ustawy sprzed nowelizacji, to i tak realia faktyczne sprawy przemawiały za cofnięciem stronie pozwolenia na broń.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (sprzed jej nowelizacji ustawą z dnia 05 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji (...) (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), który znajdowałby zastosowanie w sprawie niniejszej, w myśl regulacji zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Aby więc możliwym było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, lub też sposób postępowania, czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych.

Podkreślenia także wymaga to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane, i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania, winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (patrz: wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1296/07).

Postępowanie skarżącego za jakie został skazany (prowadzenie samochodu po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości – a właściwie już w stanie upojenia alkoholowego - 2,7 promila) świadczy o tym, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych. Mimo oczywistego i niekwestionowanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod wpływem alkoholu, oceniana osoba dopuściła się takiego czynu.

Oprócz kwestii lekceważenia podstawowych norm prawnych, należy również wziąć pod uwagę charakter tego czynu, jakiego dopuścił się skarżący. Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością, jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała, czy też nawet śmierci. Nie wymaga przecież dowodzenia fakt, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób, lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie.

Podobne stanowisko zajął też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2021/09, stwierdzając, iż "prowadzenie przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni sprawcy, który naraża na uszczerbek życie, zdrowie lub mienie, nie tylko swoje, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Takie zachowanie jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego i w tego rodzaju sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że osoba taka może naruszyć zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń, lub w inny sposób użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".

Powyższe sprawia, iż skarżącego należy oceniać jako osobę, której cechy charakteru i wynikające z nich postępowanie budzą wątpliwości co do tego, czy będzie w stanie używać posiadanej broni w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem popełniony czyn wskazuje na brak odpowiedzialności przy używaniu środków transportu, to pojawia się wątpliwość, czy takim brakiem odpowiedzialności skarżący nie wykaże się używając broni. W sytuacji zaś istnienia choćby cienia wątpliwości, co do tego, czy nieodpowiedzialności kierowcy skarżący nie przeniesie na niwę korzystania z broni palnej, za prawidłowe należy uznać postępowanie organu administracji, który działając prewencyjnie, wydał skarżoną decyzję.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

-----------------------

5