Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1169/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135,art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
article: art. 70 § 1 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 59 § 1 pkt 1 , pkt 2 i art. 60 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 9 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...],- zł ( [...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2017 r. O. P. S.A. w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2017 r. nr [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy O. z [...] czerwca 2017 r. nr RF. [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle stanu faktycznego sprawy, w której w dniu [...] stycznia 2009 r. [...] S.A. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2009, deklarując do opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 11,50 m˛, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 23,20 m˛, budowle o wartości [...] zł. Spółka zadeklarowała podatek w kwocie [...]zł. W dniu [...] lutego 2009 r. Spółka złożyła korektę ww. deklaracji, którą zmieniła wartość budowli zadeklarowanych do opodatkowania na kwotę [...]zł, zmieniając jednocześnie kwotę zadeklarowanego podatku na [...] zł i kwotę tę uiściła. Jako przyczynę korekty wskazała sprzedaż w dniu [...] stycznia 2009 r. budowle podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co jej zdaniem skutkowało wygaśnięciem obowiązku podatkowego z końcem stycznia 2009 r.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Wójt Gminy O. decyzją z [...] października 2014 r. określił skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. i w tym samym dniu nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięciem z [...] grudnia 2014 r. utrzymało je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 2 lipca 2015 r., wydanym w sprawie I SA/Po 454/15 oddalił skargę O. P. S.A. na powyższe postanowienie.

W wyniku rozpatrzenia złożonego przez skarżącą odwołania od ww. decyzji Wójta Gminy O. z [...] października 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie wyrokiem z 23 września 2015 r. sygn. akt I SA/Po 498/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z [...] października 2014 r. Uzasadniając orzeczenie, Sąd podniósł, że organ podatkowy wydając decyzję nie przeprowadził dowodu z ewidencji środków trwałych, przez co naruszył art. 121 § 1, art. 122 i art. 188 oraz art. 193 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Poza tym stwierdził, że organ pierwszej instancji uchybił normom zawartym w art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, czym naruszył prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu.

W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ dwukrotnie wzywał skarżącą do przedłożenia dokumentów określających zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustaloną na dzień 1 stycznia roku podatkowego 2007, 2008 i 2009. W odpowiedzi na te wezwania Spółka przesłała płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych na dzień [...] grudnia 2008 r. oraz płytę CD zawierającą wyciąg z ewidencji środków trwałych gr 2 KŚT i gr 6 KŚT dla obszaru O. P. S.A., w obrębie którego położona jest Gmina O..

Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Wójt Gminy O. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...]zł. Uzasadniając decyzje zaznaczył, że jako podstawę obliczenia podatku przyjął wartość budowli wykazanych do opodatkowania w 2007 r. i podkreślił, że podatnik na etapie prowadzonego postępowania podatkowego nie kwestionował rzetelności złożonej deklaracji za 2007 r. Ponieważ podatnik nie przedstawił dokumentów potwierdzających wartość budowli opodatkowanych w 2007 r, zdaniem organu nie ma potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wartości budowli, skoro za podstawę opodatkowania przyjęto dowody przedstawione przez samego podatnika. W tych okolicznościach organ podatkowy miał prawo przyjąć wartość spornych budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez podatnika za poprzedni rok podatkowy, bowiem przyjętej pierwotnie wartości tej budowli podatnik skutecznie nie podważył.

Składając odwołanie od ww. decyzji, skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego w tej sprawie. Wskazała również, że decyzja narusza art. 122, art. 187 § 1 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Ponadto zrzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję, w pierwszej kolejności Kolegium odniosło się do zarzutu przedawnienia. Powołując się art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 70 § 1, art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.o.l. wskazało, że co do zasady zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2009 r. przedawnia się z dniem [...] grudnia 2014 r. Następnie, przytaczając treść art. 70 § 4, 6 i 7 Ordynacji podatkowej podkreśliło, że z dokumentów zgromadzonych w akt sprawy, tj. tytułu wykonawczego oraz potwierdzenia jego odbioru wynika, iż tytuł wykonawczy został doręczony pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] grudnia 2014 r., czyli przed upływem terminu przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego. Ponadto zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostało doręczono do siedziby Banku [...] w W. S.A. w dniu [...] grudnia 2014 r. Organ odwoławczy przypomniał, że wyrokiem z 2 lipca 2015 r., I SA/Po 454/15 WSA w Poznaniu oddalił skargę Spółki na postanowienie SKO w K. z [...] grudnia 2014 r. utrzymujące w mocy postawienie Wójta Gminy O. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z [...] października 2014 r. Powołując się na przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że termin przedawnienia został skutecznie przerwany [...] grudnia 2014 r.

Kolegium zaznaczyło również, że w kwestii przedawnienia istnieje w orzecznictwie rozbieżność poglądów, jednakże zaakceptowało stanowisko, że uchylenie decyzji określającej przez sąd administracyjny, które wywiera wyłącznie skutek ex nunc, czyli na przyszłość, nie niweczy skutków dokonanego skutecznie przedawnienia, co wynika z treści tego przepisu, który w przeciwieństwie do przepisów dotyczących zawieszenia biegu terminu przedawnienia, nie zawiera dodatkowych regulacji w zakresie skutków prawnych tej instytucji prawnej w zależności od orzeczenia sądu administracyjnego. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na treść powołanego wyżej wyroku WSA w Poznaniu (I SA/Po 498/15) konieczne i uzasadnione jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaznaczył, że oparcie się przez organ pierwszej instancji w przeprowadzonym obecnie postępowaniu ponownie na środkach dowodowych uznanych przez Sąd za niewystarczające i nieprzeprowadzenie wbrew nakazowi Sądu dowodów z ewidencji środków trwałych oraz brak nakazanej przez Sąd analizy zapisów przesądzają o konieczności takiego rozstrzygnięcia z uwagi na wymóg dwuinstancyjności postępowania, a także wiążący charakter wyroku WSA. Kolegium zaznaczyło, że nieskuteczność podejmowanych przez organ pierwszej instancji działań (nieprzedłużenie dowodu przez podatnika) nie zwalnia organu z obowiązku przeprowadzenia dowodu z ewidencji w oparciu o dowód z opinii biegłego. Dodało, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakich konkretnie obiektów, które uwzględniono w podstawie opodatkowania, Spółka nie wykazała do opodatkowania w 2009 r., a brak w tym zakresie był przedmiotem negatywnej oceny Sądu. Powołując się na związanie oceną prawną i wytycznymi oraz zaleceniami Sądu, nakazało przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych, ewidencji gruntów i budynków za 2009 r. oraz dokonanie ponownych wnikliwych rozważań w celu wykazania rozbieżności między zamiarem i celem stron zawartej [...] stycznia 2009 r. umowy.

W skardze złożonej na ww. decyzję Spółka wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 233 § 2 i § 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 208 § 1 oraz w zw. a art. 70 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej przez uchylenie decyzji Wójta Gminy O. i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie.

W uzasadnieniu skargi, powołując się na art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdziła, że wskazany w nim termin wyznacza granicę czasową ostatecznej weryfikacji samoobliczenia dokonanego przez podatnika. Weryfikacji tej, w przypadku wniesienia odwołania, dokonuje organ odwoławczy, co oznacza, że aby decyzja ostateczna określiła skutecznie zobowiązanie podatkowe w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej, musi zostać doręczona przed upływem terminu art. 70 § 1 ww. ustawy. W takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma podstaw do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu doręczenia decyzji jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. było już zobowiązaniem przedawnionym, gdyż nie wystąpiły ani okoliczności skutkujące przerwaniem biegu terminu ani jego zawieszeniem. Przywołane przez Kolegium zastosowanie środka egzekucyjnego nie wywołało skutku przerwania biegu przedawnienia, gdyż egzekucję wszczęto w zakresie zobowiązania, które zostało określone w decyzji z [...] października 2014 r., która następnie została uchylona. Uchylenie to powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Skarżąca powołała się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawach II FSK 235/14 i II FSK 571/15.

Sąd zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż trafny okazał się podniesiony w niej zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Prawidłowe zastosowanie przytoczonego przepisu wymaga ustalenia terminu płatności zobowiązania podatkowego. W myśl z art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l. osoby prawne są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości – bez wezwania – na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do 31 stycznia.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że co do zasady termin przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej za 2009 r. upływał z dniem [...] grudnia 2014 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] czerwca 2017 r., czyli po upływie terminu przedawnienia, podobnie jak utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego, która zapadła w dniu [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, badając tę kwestię w zaskarżonej decyzji, powołało się na przerwanie w dniu [...] grudnia 2014 r. biegu terminu przedawnienia z uwagi na zastosowanie środka egzekucyjnego - zajęcie tego samego dnia wierzytelności skarżącej w [...] w W. S.A. Według organu, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia zaczął on biec na nowo od [...] grudnia 2008 r. Natomiast, zdaniem skarżącej, uchylenie decyzji z [...] października 2014 r. powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Aby rozstrzygnąć zaistniały między stronami spór należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Należy podkreślić, że przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wymaga dla skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia nie tylko zastosowania środka egzekucyjnego, ale również zawiadomienia podatnika o jego zastosowaniu. Środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego został zastosowany wobec skarżącej przez zajęcie wierzytelności z jej rachunku w [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że zajęcia ww. rachunku organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z [...] grudnia 2014 r., a o dokonaniu tego zajęcia skarżąca została zawiadomiona [...] grudnia 2014 r. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego dokonano ww. zajęcia został wydany na podstawie decyzji Wójta Gminy O. z [...] października 2014 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności lecz decyzja ta została wyrokiem tut. Sądu (sygn. akt I SA/Po 498/15) uchylona w dniu 23 września 2015 r. Sąd podziela stanowisko skarżącej, zgodnie z którym jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. przedawniło się z upływem 2014 r., bowiem zastosowanie opisanego wyżej środka egzekucyjnego nie wywołało w kontrolowanej sprawie skutku przerwania biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania.

Wyjaśniając powyższy pogląd, należy odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13 (wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619; dalej: "u.p.e.a."), powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła uchylenia postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i formalnie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, tym niemniej zaprezentowane w niej argumenty i wnioskowanie mają niewątpliwie szerszy wymiar, wykraczający poza sytuację bezpośrednio nią objętą, na co trafnie NSA wskazał m.in. w wyrokach z: 4 marca 2016 r., II FSK 235/14 i 3 marca 2017 r., II FSK 3447/16. Kluczowe znaczenie w przypadku uchylenia czynności egzekucyjnych, czy uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności, czy też uchylenia (jak w niniejszej sprawie) przez sąd decyzji podatkowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, będzie miała ocena skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych.

Zdaniem Sądu, pogląd wyrażony w uchwale I FPS 8/13 w zakresie unicestwienia materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest także aktualny w odniesieniu do sytuacji, gdy uchylona została decyzja organu podatkowego pierwszej instancji (wymierzająca podatnikowi zobowiązanie podatkowe), której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a która była podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej. Zastosowany środek egzekucyjny był związany z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym, przy czym w sytuacji gdy egzekwowany obowiązek wygasł – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie związku z uchyleniem decyzji podatkowej – postępowanie egzekucyjne, stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., umorzyło się. Niewątpliwie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji stanowiącej wraz z postanowieniem o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych skutkuje tym, że obowiązek zapłaty podatku wynikający z tej decyzji przestaje być wymagalny, co powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środków egzekucyjnych. Za takim rozumieniem skutków uchylenia decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, której nadano rygor natychmiastowej opowiedział się NSA w wyroku z 4 marca 2016 r., II FSK 235/14. Sprawa ta dotyczyła co prawda uchylenia decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w toku instancji, ale w ocenie Sądu pogląd wyrażony przez NSA znajduje zastosowanie również w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Jak wskazał NSA, uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w oparciu o którą zastosowano w postępowaniu egzekucyjnym środki egzekucyjne i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania tych środków egzekucyjnych w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bez względu na to, czy postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uchylone i bez względu na to, czy postępowanie egzekucyjne zostało na postawie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 60 § 1 u.p.e.a. formalnie umorzone.

Podzielając ten pogląd oraz zaprezentowaną w ww. wyroku argumentację, Sąd stwierdza, że uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji Wójta [...] z [...] października 2014 r., określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., spowodowało unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie nie doszło w dniu [...] grudnia 2014 r. do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania wobec skarżącej środka egzekucyjnego. Decyzje organów obu instancji (ta zaskarżona i ta ją poprzedzająca) zostały wydane w 2017 r., zatem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. W związku z tym należy przyznać rację skarżącej, że w takiej sytuacji organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie podatkowe. Natomiast uchylając zaskarżoną decyzję i przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, SKO naruszyło przepisy art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, przy czym naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nadto, organy obu instancji, wydając decyzje po [...] grudnia 2014 r. naruszyły przepisy art. 70 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpatrując sprawę, Wójt Gminy O. będzie zobligowany wziąć pod uwagę wyrażone wyżej stanowisko Sądu.

Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, orzekając jednocześnie o kosztach postępowania na podstawie art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).