Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1096/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24a
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: par. 36, par. 37, par. 39, par. 55, par. 56, par. 82,
journal: Dz.U. 2015 poz 542
law: Rozporzadzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uwzględnienia zarzutów do projektu modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz aktualizacji operatu ewidencyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Nr [...]z dnia [...] lutego 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa po rozpatrzeniu odwołania B. N. od decyzji Starosty [...] znak [...] z dnia [...].07.2017 r. orzekającej o uwzględnieniu zarzutów H. K. do projektu modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gm. [...] oraz o aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu [...] w zakresie danych dotyczących działek nr [...].[...].[...] i [...] zgodnie z dokumentacją techniczną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Starosta [...] m.in. dla obrębu, na którym leżą przedmiotowe działki przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków w okresie 2012-2014. W trakcie trwania tych prac strony zgłaszały uwagi co do prawidłowości wykazanych granic ich nieruchomości, w szczególności granicy między działkami nr [...] i nr [...], co było przyczyną kilkukrotnych ustaleń i pomiarów tej granicy.

W dniu [...].07.2014 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] opublikowana została informacja Starosty [...] o zakończeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej z wyłączeniem obrębów: [...],[...],[...] i [...], pow. [...], woj. [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...] z 2014 roku).

W dn. [...].08.2014 r. tj. przed upływem 30 dni od ogłoszenia ww. informacji, do organu ewidencyjnego wpłynęło pismo H. K. z dn. 21.07.2014 r., zawierające zarzuty do danych przyjętych w operacie modernizacji, a dotyczących jego nieruchomości dz. ew. nr [...].

Decyzją Starosty [...] z dn. [...].05.2015 r. znak [...] orzeczono o odrzuceniu tych zarzutów.

[...] po rozpoznaniu odwołania H. K. decyzją znak [...] z dn. [...].07.2015 r. uchylił ww. decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując m.in., że faktyczne działania Starosty i wprowadzone przez niego zmiany w ewidencji są niespójne z wydanym rozstrzygnięciem.

Starosta decyzją znak [...] z dn. [...].06.2015 r. orzekł o uwzględnieniu zarzutów w zakresie przebiegu granicy między działkami nr [...] i nr [...] oraz o odrzuceniu zarzutów w zakresie granicy między działkami działki nr [...] i nr [...] oraz wprowadzeniu zmian danych dotyczących powierzchni działek nr [...]i nr [...].

[...] decyzją nr [...] z dn. [...].12.2015 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty z dn. [...].06.2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dn. 16.05.2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 556/16 uchylił powyższą decyzję [...], podkreślając konieczność zbadania, czy przebieg spornych granic wykazany jest na podstawie danych z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz czy ustalenie granicy według spokojnego stanu posiadania nie było rozstrzygnięciem sporu granicznego do czego organy ewidencyjne nie są upoważnione.

[...] decyzją nr [...] z dn. [...].09.2016 r. uchylił w całości decyzję Starosty z dn. [...].06.2015 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy wynikami wykonanych obecnie pomiarów, a wcześniejszymi danymi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Starosta [...] decyzją z dnia [...].07.2017 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy orzekł o:

uwzględnieniu zarzutów H. K. do projektu operatu opisowo- kartograficznego obrębu [...] gm. [...], w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...],[...],[...];

aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu [...], gm. [...], dotyczącej działek nr [...],[...],[...] i [...]zgodnie z dokumentacją techniczną, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...], tj.:

zmianie przebiegu i granic tych działek na mapie ewidencyjnej,

zmianie danych dotyczących powierzchni działek i użytków gruntowych w rejestrze gruntów,

ujawnieniu w bazie danych ewidencyjnych, że granica między działkami nr [...]i nr [...]na odcinkach określonych punktami [...],[...],[...]jest granicą sporną.

Odwołanie od decyzji złożył B. N., właściciel działki nr [...]. W odwołaniu zakwestionował prawidłowość dokonanych pomiarów.

Po rozpoznaniu odwołania organ wydał powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków w obrębie [...] gm. [...]dokonano w trybie przepisów art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Modernizacja ta miała na celu uzupełnienie ewidencji budynków, aktualizację bazy danych ewidencyjnych, ustalenie granic działek zabudowanych, które dotychczas nie były ustalone protokólarnie oraz dostosowanie istniejących danych ewidencji gruntów i budynków do obowiązujących przepisów. W tym celu konieczne było ponowne dokonanie pomiarów, przy czym prace te nie mogły stanowić podstawy do zmiany przebiegu dotychczasowych ujawnionych w ewidencji granic.

Organ wskazał, że zarzuty H. K. były uzasadnione. Na gruncie istnieje spór między właścicielami działek ewidencyjnych nr [...]i nr [...]; każdy z właścicieli wskazuje bowiem inny przebieg przedmiotowej granicy m.in. stąd wynikają różnice w opracowaniach geodezyjnych wykonanych w okresie 2012 - 2016.

Organ odwoławczy uznał, że zasadnie Starosta w swojej decyzji orzekł o wykazaniu, że granica miedzy ww. działkami jest granicą sporną. W sytuacji bowiem rozbieżnych ocen właścicieli i nieprecyzyjnych dokumentów rozstrzygnięcie sporu i ustalenie prawnego przebiegu granicy między nieruchomościami może nastąpić jedynie w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Powołano, że ustalenie granic przyjętych w decyzji Starosty [...] z dn. [...].07.2017 r. nastąpiło w oparciu o przepisy § 39 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Ustalenie przebiegu granicy działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...]nastąpiło w oparciu o zgodne oświadczenia właścicieli i ostatni spokojny stan posiadania. Z uwagi na spór sąsiedzki nie było jednak możliwe ustalenie w tym trybie granicy między działkami nr [...] i nr [...]. Dla określenia przebiegu tej granicy, na potrzeby ewidencji wykonawca (w myśl ww. art. 39 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz według wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku wydanym w tej sprawie) dokonał szczegółowej analizy dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej opracowanej na potrzeby założenia ewidencji gruntów i budynków. Dokumentacja ta nie zawierała pełnych danych pozwalających na aktualizację ewidencji według obecnych standardów, tym niemniej zawierała pozyskane wówczas w terenie miary odnoszące się do ww. granic, informacje te zawierał przede wszystkim szkic pomiarowy nr z 1962 roku zawarty w operacie z założenia ewidencji gruntów (str. 223 akt I instancji). Wszystkie zawarte w nim miary dotyczące przedmiotowych nieruchomości zostały odtworzone przez wykonawcę prac geodezyjnych, czego efektem jest operat geodezyjny przyjęty obecnie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...]. Dane z tego operatu odnośnie przebiegu granic oraz powierzchni wskazanych działek ewidencyjnych stały się podstawą orzeczenia Starosty. Wskazano, że wykonawca szczegółowo odniósł się do poruszonej w odwołaniu kwestii pominięcia przy dokonywaniu obecnie pomiarów istniejącego w terenie znaku granicznego i wyjaśnił, że nieznane jest pochodzenie tego znaku, a jego położenie nie wynika z miar występujących w dokumentacji.

W odniesieniu do wielokrotnie wykonywanych przez ten sam podmiot pomiarów w terenie w okresie 2012-2016 dotyczących granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] oraz różnymi wynikami tych pomiarów, a przede wszystkim różnym przebiegiem przedmiotowej granicy określanej przez geodetów, wyjaśniono, że różnice te wynikały przede wszystkim z oparcia wykonanych pomiarów o różne dowody: jak oświadczenia jednej lub drugiej strony, ślady w terenie, w tym ww. znak graniczny i wcześniejsze opracowania geodezyjne. Jednak dowody te są niespójne, a dane z nich wynikające rozbieżne, oparcie pomiarów wyłącznie o wybrane dowody prowadziło zatem do różnych wyników.

Wskazano, że wobec występujących różnic między dowodami oraz sporu o przebieg granicy między działkami, należało dokonać ustalenia przebiegu granic w myśl § 39 ust. 3 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że dane w obecnej ewidencji gruntów i budynków powinny wynikać z opracowania maksymalnie wykorzystującego dane z zasobu geodezyjnego i kartograficznego pochodzące w tym przypadku z wcześniejszego operatu ewidencji gruntów, nawet jeśli oznacza to pominięcie innych dowodów, takich jak oświadczenia jednej ze stron, czy też znak graniczny nieznanego pochodzenia.

Organ zauważył ponadto, że wyniki wcześniejszych opracowań z lat 2012-2015 wykonanych w tej sprawie, na które powołuje się skarżący, prowadziły do znacznych różnic w powierzchniach działek pomiędzy tymi opracowaniami, a wcześniej obowiązującymi danymi ewidencji gruntów. Wartości powierzchni wynikające z opracowania [...], pomimo odmiennego sposobu obliczeń i innych dokładności, wykazują znacznie większą zbieżność tych powierzchni z wcześniej obwiązującymi danymi ewidencyjnymi, co stanowi również pośredni dowód prawidłowości tego opracowania.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł B. N., kwestionując ustaloną granicę między działkami [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że granica istniała od 4 pokoleń, a przy pomiarach dopuszczono się nieprawidłowości. Wskazano na różnice w pomiarach wykonywanych czterokrotnie, niszczenie punktów granicznych i płotów przez H. K., nieprecyzyjność szkicu, na podstawie którego dokonano ustaleń, odrzucenie dowodu w postaci słupka betonowego oraz ogrodzenia na gruncie. Skarżący powołał się na scalenie gruntów z lat 30 ubiegłego wieku. Zarzucono naruszenie art. 8, 9, 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego.

Postawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2017.2101)

W latach 2011-2012 dla obrębu [...], gm. [...], została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków w trybie przepisów art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wykonawcą tych prac była firma "[...]" sp.z o.o, spółka komandytowa ul. [...],[...]. Modernizacja miała na celu uzupełnienie ewidencji budynków, aktualizację bazy danych ewidencyjnych, ustalenie granic działek zabudowanych, które dotychczas nie były ustalone protokolarnie oraz dostosowanie istniejących danych ewidencji gruntów i budynków do obowiązujących przepisów. Dla potrzeb modernizacji zostały wykorzystane dane istniejące w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym, takie jak: operat techniczny z założenia ewidencji gruntów nr [...] oraz jednostkowe opracowania geodezyjne, na podstawie których wykazano w ewidencji gruntów przebieg granic poszczególnych działek.

W ramach prac modernizacyjnych dokonano m.in. ustalenia granic działki nr [...], stanowiącej własność H. K., która nie miała określonych współrzędnych punktów granicznych, z wymaganą dokładnością.

Zgodnie z art. 24 a ust. 1 pkt. 9 ww. ustawy, każdy czyjego interesu prawnego dotyczą zmiany zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia tego ogłoszenia zgłaszać zarzuty do tych danych w operacie. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10.)

Informacja Starosty [...] z dnia [...]lipca 2014r. o zakończeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej [...] z wyłączeniem obrębów: [...],[...],[...] i [...], pow. [...] woj. [...]została opublikowana w Dzienniku Urzędowym z dnia [...] lipca 2014r poz. [...].

H. K. pismem z dnia 21.07.2014r. (data wpływu 05.08.2014r.) wniósł zarzuty do granic i powierzchni swojej nieruchomości. Zakwestionował także prawidłowość zawiadomienia o terminie ustalenia granic wyznaczonego na dzień [...].02.2013r. i [...].07.2013r. Organ potraktował również zastrzeżenia zawarte w pismach H. K. z dnia [...].07.2013r. i [...].01.2014r., jako zarzuty do modernizacji, w zakresie granic i powierzchni działki nr [...]. Natomiast pismem z dnia 20.01.2015r. H. K. wniósł o ponowne ustalenie granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz działką [...].

W toku prowadzonego postępowania organ zwrócił się do Wykonawcy prac modernizacyjnych o ponowne ustalenie granic działki nr [...] z działkami nr [...],[...],[...],[...] i oraz działką nr [...] (drogą) we wsi [...].

Z akt sprawy wynika, że ustalenia granic dokonano w dniu [...].03.2017r. Do ustalenia granic zgłosił się H. K. - właściciel działki nr [...], R. N. - współwłaściciel działki nr [...], K.O. właściciel działki nr [...] i H. N. - upoważniony przez właściciela działki nr [...]. Pozostałe strony mimo prawidłowego zawiadomienia nie stawiły się na gruncie. Ustalenia granic działki nr [...] z działką nr [...] na odcinkach wyznaczonych przez punkty nr [...] i [...] dokonano według zgodnego oświadczenia stron, a punktu [...]na podstawie analizy dokumentacji ewidencji gruntów i budynków. Tak ustaloną granicę strony przyjęły i podpisały protokół graniczny. Ustalenia granic działki nr [...] z działką nr [...] na odcinku wyznaczonym przez punkty nr [...] i [...]dokonano na podstawie analizy dokumentacji, a punktu [...] według spokojnego stanu posiadania na gruncie. Strony obecne przyjęły tak ustalone granice i podpisały protokół graniczny. Ustalenia granicy działki nr [...] z działką nr [...], stanowiącą drogę powiatową, ustalono zgodnie z dokumentacją dotyczącą ustalenia granic drogi powiatowej (operat [...]) oraz operatem ewidencji gruntów. Tak ustaloną granicę zaakceptował H.K.. Ustalenia granic działki nr [...] z działką nr [...] na odcinkach wyznaczonych przez punkty nr [...] i [...]dokonano na podstawie analizy dokumentacji. Punkt graniczny nr [...] i [...]ustalono według stanu użytkowania na gruncie. H. K. przyjął tak ustalone granice, co potwierdził podpisem w protokole granicznym. H. N. nie uznał ustalonej granicy. Bezspornie więc granica wyznaczona przez punkty [...],[...] i [...] jest granicą sporną.

Organ, uwzględniając fakt, że wszystkie punkty graniczne działek nr [...], [...], [...] i [...] mają określone współrzędne z wymaganą dokładnością, dokonał ponownego obliczenia ich powierzchni, uwzględniając granice ustalone w dniu [...].03.2017r. dane w zakresie pozostałych granic działek ustalonych w dniu [...].07.2012r i wykazał w tabeli, w orzeczeniu decyzji.

Z akt sprawy wynika również, że organ zwracał się do Wykonawcy o odniesienie się do uwag zgłoszonych przez B. N.. Jak wynika z wyjaśnień Wykonawcy, do ustalenia granic wykorzystano wszystkie miary wynikające z dokumentacji założenia ewidencji gruntów (operat [...], szkic 5 i 6, zarys pomiarowy oraz obliczenia powierzchni działek nr [...]-[...]). Zastosowaną konstrukcję linii pomiarowych z 1965 r. odtworzono i wpasowano na widoczne ślady granic (miedze, płoty, budynki, drzewa i kapliczka), uznając ją za wiarygodne. Wyjaśniono również, że położenie ustalonego wcześniej punktu granicznego nr [...] nie znajduje uzasadnienia w danych dotyczących pomiaru założenia ewidencji gruntów, ani innych dokumentach prawnych dostępnych w zasobie geodezyjno - kartograficznym.

W przedmiotowej sprawie w wyroku z dnia 15.05.2016 r. sygn. akt. IV SA/Wa 556/16 wskazano, że zgodnie z § 55 pkt. 1, 2 i 3, § 56 pkt. 1 i 2 w zw. z § 82 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2015.542.jt ze. zm.) przy modernizacji – jak wynika z § 82 ust. 1, w pierwszej kolejności wykorzystuje się istniejące materiały i dane państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym dotychczasowej dane z ewidencji, która została założona przed wejściem w życie [...], nawet jeśli nie spełniają one wymagań obowiązujących standardów technicznych. Celem modernizacji jest bowiem uzupełnienie bazy danych ewidencyjnych i utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych oraz modyfikacja istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu, w tym cyfryzacji. W razie wystąpienia sporów granicznych, przebieg spornych granic działek wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie ( § 39 rozpozrądzenia).

Z § 36 i 37 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego. Natomiast jeśli brak jest dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowanej dla celów: postępowania rozgraniczeniowego, podziału nieruchomości, scalenia nieruchomości, dla celów sądowych bądź administracyjnych, założenia ewidencji gruntów i budynków, określenia granicy państwa lub wyznaczenia znaków granicznych, względnie gdy dokumentacja taka istnieje, ale nie jest wiarygodna, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych.

Zgodnie natomiast z § 39 ust 1 i 2 rozporządzenia, ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Natomiast ust. 3 stanowi, że w przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, o którym mowa w ust. 2, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków.

W tej sytuacji prawidłowo ustalono granice działki [...] z działkami nr [...] i [...] w oparciu o zgodne oświadczenia właścicieli i ostatni spokojny stan posiadania. Natomiast granice działki nr [...] z działką nr [...] ustalono na podstawie analizy wszelkich dostępnych dokumentów, a w szczególności zarysu pomiarowego oraz szkiców nr 5 i 6 dokumentacji założenia ewidencji gruntów, w myśl § 39 ust.3 rozporządzenia. Strony nie złożyły zgodnego oświadczenia co do przebiegu granicy, zatem nie można było zastosować trybu wynikającego z § 39 ust. 1 rozporządzenia. Brak było także podstaw do ustalenia tej granicy według ostatniego spokojnego stanu posiadania, w myśl § 39 ust. 2, ponieważ stan posiadania był sprzeczny z informacjami zawartymi w dokumentach założenia ewidencji gruntów. Ponieważ tak ustaloną granicę zaakceptował tylko H. K., co potwierdził podpisaniem protokołu granicznego oraz szkicu nr 7 ustalenia granic, będącego załącznikiem do protokołu ustalenia granic, a H. N. odmówił uznania tak wyznaczonej granicy, oznaczono ją w ewidencji jako granicę sporną – zgodnie z § 39 ust. 8 rozporządzenia.

Podkreślić należy, że organ wskazał również, że tak ustalona granica działki nr [...] z działką nr [...], przedstawia stan zgodny z operatem założenia ewidencji gruntów, który istniał przed modernizacją, Ponadto jak zauważył organ odwoławczy, wartości powierzchni gruntów, wynikające z ostatniego opracowania geodezyjnego wykazują znacznie większą zbieżność tych powierzchni z wcześniej obwiązującymi danymi ewidencyjnymi, co stanowi również pośredni dowód prawidłowości tego opracowania.

W odniesieniu do zarzutów Skarżącego co do wielości dokonywanych opracowań i różnic pomiarów z nich wynikających, to jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że różnice w pomiarach wynikały z oparcia wykonanych pomiarów o różne dowody. Dokumenty zgromadzone w sprawie wskazują, że pierwsze ustalenie granic w dniu 30.07.2012 r. nastąpiło na podstawie danych założenia ewidencji gruntów, H. K. zaakceptował przebieg ustalonej granicy, natomiast właściciel działki nr [...] odmówił podpisania protokołu granicznego. W dniu [...].02.2013 r. dokonano ponownego ustalenia granicy, w toku którego dokonano ustaleń jedynie na podstawie wskazania obecnego H. N.. Kolejno w dniu [...].09.2013 r. dokonano ustalenia granicy – w oparciu o dane ewidencyjne założenia ewidencji gruntów, błędnie jak się okazało, odczytane przy ustaleniu granicy w dniu 30.07.2012 r. Strony nie były obecne przy tej czynności. Kolejne ustalenie granic miało miejsce w dniu 9.01.2015 r., strony nie wskazały zgodnego przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] i [...] w południowej części jej przebiegu, granicę ustalono wg. ostatniego spokojnego stanu posiadania, w tym odnaleziony stary słupek betonowy, czego nie zaakceptował H. K..

W oparciu o powyższe ustalenia i dane w zakresie pozostałych działek ustalone w dniu [...].07.2012 r., dokonano ponownych obliczeń powierzchni działek. W tej sytuacji należy podzielić ocenę organu, że w sytuacji występowania różnic między dowodami skutkującymi przyjmowaniem odmiennego przebiegu granicy, w pierwszej kolejności należy wykorzystać dane z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, W tym przypadku oparto rozstrzygnięcie na danych pochodzących z wcześniejszego operatu, stanowiącego podstawę założenia ewidencji. Jak słusznie zauważył organ, dowód ten ma większą wartość dowodową niż oświadczenia stron (niespójne w tym zakresie), czy dowód w postaci punktu granicznego nr [...], stanowiący betonowy słupek, o niewiadomym pochodzeniu. Jak wynika z akt sprawy, położenie tego słupka nie znajduje uzasadnienia w danych dotyczących pomiaru założenia ewidencji gruntów, ani innych dokumentach prawnych dostępnych w zasobie geodezyjno-kartograficznym. Nie wiadomo w jakim czasie, ani z jakich przyczyn został umieszczony na gruncie.

Wskazać należy, że modernizacja ewidencji gruntów i budynków, jak wynika z przepisów § 55 rozporządzenia, ma na celu uzupełnienie oraz modyfikację istniejących danych ewidencyjnych, w celu dostosowania ich do wymogów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Nie służy natomiast do rozstrzygania spornych stanów na gruncie, jeżeli chodzi o przebieg granic. Służy temu wyłącznie instytucja rozgraniczenia nieruchomości. W sytuacji sporu sąsiedzkiego należy w drodze postępowania rozgraniczeniowego, bądź w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o zasiedzenie, rozstrzygać spory w zakresie przebiegu granicy, czy władania określoną częścią nieruchomości.

Z uwagi na powyższe, stwierdzić należy, że przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego, ani prawa procesowego. Organy wnikliwie zebrały i rozpoznały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zostały podjęte wszystkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Dokonana ocena materiału dowodowego nie jest oceną dowolną. Decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, opisano stan faktyczny sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia, z wymogami wynikającymi z art. 11 i 107 § 1 k.p.a. Wyjaśniono także w sposób wyczerpujący różnice dotyczące pomiarów, jak również wskazano, że prowadzone postępowanie w przedmiocie modernizacji nie ma na celu rozstrzygania konfliktów granicznych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał Skarżącemu właściwą drogę dochodzenia swych roszczeń.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.