Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2278/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi P. [...] S.A. w W. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 19 lipca 2021 r. nr DO-II.7610.252.2021.JL w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją nr DO-II.7610.252.2021.JL z 19 lipca 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. w W. (dalej jako skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 28 maja 2021 r., nr NWIV.752.12.2.2021, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z 5 stycznia 1999 r. (data wpływu do organu) przedsiębiorstwo państwowe [...] w W. na postawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741) wystąpiło do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa położonej w M., obręb S. obejmującej m.in. działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha.

Pismem z 20 czerwca 2016 r. skarżąca wystąpiła o zmianę podstawy prawnej prowadzonego postępowania wszczętego na podstawie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami na art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji

i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w zakresie m. in. działek nr [...] i nr [...].

Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją nr NWIV.752.12.2.2021 z 28 maja 2021 r. - działając na podstawie art. 34 i 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2021 r., poz. 146 ze zm.), dalej jako ustawa, oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 29) - odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...] w W. prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu położonego w M., obręb [...], obejmującego działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, dla których prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...].

Pismem z 21 czerwca 2021 r. skarżąca złożyła odwołanie podnosząc, iż organ wojewódzki błędnie uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 34 ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 19 lipca 2021 r. nr DO-II.7610.252.2021.JL utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - wskazując, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy podstawową przesłanką warunkującą możliwość nabycia przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" prawa użytkowania wieczystego nieruchomości jest przysługujące Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo własności gruntu objętego wnioskiem uwłaszczeniowym.

Podniósł, że organ I instancji ustalił, iż nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i nr [...], stanowiła w dniu 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa, co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...]. Podstawę ujawnienia własności Skarbu Państwa stanowi Traktat Wersalski z 29 czerwca 1919 r. oraz ustawa sejmowa z dnia 14 lipca 1920 r. i 16 czerwca 1922 r. (D.P.P. nr 46 poz. 388).

Zauważył, że powyższe okoliczności nie budzą wątpliwości i nie zostały zakwestionowane przez skarżącą.

W dalszej części uzasadnienia Minister wskazał, że kolejną przesłanką - zgodnie

z art. 34 ustawy - jest posiadanie gruntu przez [...] w dacie 5 grudnia 1990 r. Jednocześnie ww. przepis art. 34 ustawy przewiduje wymóg, aby [...] nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu gruntów w formie prawem przewidzianej do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorców państwowych.

Zauważył, że na potwierdzenie wykazania ww. przesłanki skarżąca przedłożyła wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na dzień 18 maja 2016 r., wyciąg z ewidencji środków trwałych według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. potwierdzający, iż na przedmiotowych działkach znajdują się linia kolejowa nr [...], sieć trakcyjna w st. [...], urządzenia przekaźnikowe typu E st. [...] nastawnia MwB i wiadukt kolejowy w km 21,780 - co zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. potwierdza posiadanie przez przedsiębiorstwo państwowe [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowej działek nr [...] i nr [...].

Zaznaczył również, iż w myśl art. 34 ust. 4 ustawy nabycie przez [...] prawa użytkowania wieczystego oraz własności urządzeń znajdujących się na gruncie nie może naruszać praw osób trzecich. Dodał, że w związku z tym, iż stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu, w trybie art. 34 ust. 1 ustawy, następuje z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 8 września 2000 r., tj. z dniem 27 października 2000 r. - to uwłaszczenie nie może nastąpić z naruszeniem praw osób trzecich istniejących w tej właśnie dacie.

Według Ministra analiza akt sprawy wykazała, że teren przedmiotowych działek nr [...] i nr [...], w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz w dniu 27 października 2000 r., wchodził w skład drogi publicznej ul. [...], która została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich Uchwałą Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. nr 3 poz. 16) i obecnie stanowi część drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] ([...]) - [...] ([...]) – [...] ([...]) w M.

Powyższe potwierdza znajdujące się w aktach sprawy pismo Prezydenta Miasta [...] z 17 marca 2014 r., nr GN-1.6841.1.2014.SK i oświadczenie II Zastępcy Prezydenta Miasta [...] - inż. J. W. z 7 lutego 2014 r. oraz pismo Urzędu Miasta [...] Wydziału Gospodarki Komunalnej Zespół Administracji Drogowej z 12 lutego 2014 r., nr GM-IV.7211.1.30.2014.BP.

Skoro zatem działki nr [...] i nr [...], stanowiły w dniu 5 grudnia 1990 r. drogę publiczną, a więc drogę zaliczoną na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych [art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.)], to nie mogły podlegać uwłaszczeniu jako grunt objęty prawami osób trzecich - zarządcy drogowego.

Stosownie bowiem do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 grudnia 1990 r., zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organy drogowe.

Minister wskazał, iż stwierdzenie nabycia przez skarżącą użytkowania wieczystego na gruncie położonym w M., obręb ewidencyjny [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2, w trybie art. 34 ustawy, w sposób oczywisty naruszałoby wynikający z art. 34 ust. 4 ustawy wymóg poszanowania praw osób trzecich, w tym przypadku prawa zarządcy drogi krajowej nr [...], położonej w granicy miasta na prawach powiatu - Prezydenta Miasta [...].

W związku z tym stwierdził, że obowiązany jest utrzymać w mocy decyzję organu

I instancji - z uwagi na wystąpienie negatywnej przesłanki uwłaszczenia, tj. naruszenia praw osób trzecich.

Na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły [...] S.A. w W. zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy,

b) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

2) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 34 ustawy poprzez odmowę stwierdzenia nabycia na rzecz skarżącej z dniem 27 października 2000 r. ex lege prawa użytkowania wieczystego nieruchomości;

b) art. 34 ust. 4 ustawy poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na nietrafnym przyjęciu, ze uwłaszczenie skarżącej przedmiotową nieruchomości narusza prawa osób trzecich (zarządców drogi).

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o oddalenie skargi - podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 19 lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z 28 maja 2021 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe [...] w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w M., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, dla których prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...].

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 34 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2021 r., poz. 146 ze zm.), dalej jako ustawa.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...] (ust. 1). Budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...] (ust. 3). Nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich (ust. 4).

Z art. 34 ust. 1 ustawy wynikają trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby [...] mogło zostać uwłaszczone. Przy czym przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Co oznacza, że niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy spełnieniu pozostałych, uniemożliwia skorzystanie z możliwości uwłaszczenia na podstawie art. 34 ustawy.

Z przepisu art. 34 ust. 1 ustawy wynika, że przedmiotem uwłaszczenia mogą być wyłącznie grunty będące własnością Skarbu Państwa.

Jak wynika z księgi wieczystej KW nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej między innymi przedmiotowe działki nr [...] i nr [...], w dziale II jako właściciel nieruchomości wpisany jest Skarb Państwa - Prezydent Miasta [...] – wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej.

Zaś jako podstawę wpisu własności Skarbu Państwa wskazano traktat wersalski

z 29 czerwca 1919 r. oraz ustawę sejmową z 14 lipca 1920 r. i ustawę z 16 czerwca 1922 r. (D.P.P. nr 46, poz. 388).

Oznacza to więc, że zarówno w dniu 5 grudnia 1990 r., jak i w dniu 27 października 2000 r., przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa.

Kolejną przesłanką uwłaszczenia wynikającą z art. 34 ust. 1 ustawy jest posiadanie gruntu przez [...] na dzień 5 grudnia 1990 r. Przy czym równocześnie [...] nie może legitymować się dokumentami o przekazaniu mu gruntów w formie prawem przewidzianej do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych

Wskazać należy, że sposób potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe [...] gruntów będących własnością Skarbu Państwa, o których mowa w art. 34 ust. 1 ustawy, w tym rodzaje dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach, określa rozporządzenie Rady Ministrów z 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "[...]" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 29).

Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia potwierdzenia posiadania przez PKP gruntów, dokonuje się na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) odpisu z księgi wieczystej, zaświadczenia z księgi wieczystej zamkniętej lub ze zbioru dokumentów dla nieruchomości, jeżeli treść takiego odpisu lub zaświadczenia świadczy o posiadaniu gruntów przez PKP, 2) wypisu z ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości), 3) wypisu z ewidencji środków trwałych, prowadzonej przez przedsiębiorstwo PKP, dotyczącego budynków, budowli lub innych urządzeń trwale związanych z gruntem, 4) umowy najmu, dzierżawy, użyczenia lub innej umowy, 5) decyzji lokalizacyjnej, 6) pozwolenia na budowę, 7) dokumentu poświadczającego fakt ponoszenia przez PKP opłat z tytułu użytkowania nieruchomości lub zarządu nieruchomością albo płacenia podatków od nieruchomości, 8) innych dokumentów potwierdzających realizację inwestycji na posiadanym gruncie i świadczących o poniesieniu przez PKP własnych środków finansowych na finansowanie budowy, odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy oraz modernizacji lub likwidacji budynków, innych urządzeń i lokali, w szczególności takich, jak: a) sprawozdania dotyczące finansowania inwestycji, b) decyzje o przekazaniu środków finansowych na inwestycje, c) umowy o współfinansowaniu kosztów inwestycji, d) orzeczenia i protokoły z badania bilansów.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca na wykazanie spełnienia tej przesłanki uwłaszczenia przedstawiła:

a) wypis z rejestru gruntów sporządzony na dzień 18 maja 2016 r., z którego wynika, że działka nr [...] oznaczona symbolem "dr" stanowi teren zamknięty na podstawie decyzji nr 3 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 24 marca 2014 r. w sprawie ustalenia terenów, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz. U. Ministra Infrastruktury i Rozwoju poz. 25). Działka nr [...] również jest oznaczona symbolem "dr",

b) wyciąg z Ewidencji Środków Trwałych na dzień 5 grudnia 1990 r. położonych w M., z którego wynika, że na działce nr [...] znajduje się linia kolejowa nr [...], a na działce nr [...] znajduje się linia kolejowa nr [...], sieć trakcyjna w st. M., urządzenia przekaźnikowe typu E st. M. nastawnia MwB i wiadukt kolejowy w km [...],

c) oświadczenie Zastępcy Dyrektora ds. Obrotu Nieruchomościami i Naczelnika Wydziału Geodezji i Regulacji Stanów Prawnych [...] S.A. Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w K. z 20 czerwca 2016 r., z którego wynika, że działki nr [...] i nr [...] zajęte są pod infrastrukturę kolejową składającą się z linii kolejowej nr [...] [...].

Nie ulega wątpliwości, że w świetle § 2 powołanego rozporządzenia powyższe dokumenty (lit. a i b) potwierdzają posiadania przez [...] przedmiotowych działek.

Słusznie zatem Minister stwierdził, że skarżąca potwierdziła posiadanie przedmiotowych działek przez [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. i w konsekwencji wykazała spełnienie drugiej przesłanki uwłaszczenia.

Zgodnie z art. 34 ust. 4 ustawy nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3 ustawy, nie może naruszać praw osób trzecich.

Wskazać przy tym należy, że uwłaszczenie w trybie art. 34 ust. 1 ustawy następuje z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 października 2000 r., a więc uwłaszczenie nie może nastąpić z naruszeniem praw osób trzecich istniejących w tej właśnie dacie.

Organy orzekające w sprawie ustaliły, że przedmiotowe działki nr [...] i [...] zarówno w dniu 5 grudnia 1990 r., jak i w dniu 27 października 2000 r., wchodziły w skład drogi publicznej - ul [...], która na mocy uchwały Rady Ministrów z 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. nr 3 poz. 16) została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich i znajdowała się w zarządzie właściwego organu drogowego. Obecnie stanowi ona część drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] ([...]) - [...] ([...]) - [...] ([...]) w M.

Powyższe ustalenia organów orzekających znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, albowiem w aktach sprawy znajdują się:

a) wydane na podstawie książki drogi pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta [...] z 12 lutego 2014 r. - mgr inż. U. D., z którego wynika, że w dniu 5 grudnia 1990 r. działki nr [...] i nr [...] stanowiły i nadal stanowią pas drogowy drogi publicznej ul. [...];

b) wydane na podstawie książki drogi oświadczenie II Zastępcy Prezydenta Miasta [...] - inż. J. W. z 7 lutego 2014 r., z którego wynika, że w dniu 5 grudnia 1990 r. działki nr [...] i nr [...] stanowiły i nadal stanowią pas drogowy drogi publicznej ul. [...], która stanowi część drogi wojewódzkiej nr [...] w M.

W oświadczeniu tym wskazano też, że droga relacji [...] ([...]) - [...] ([...]) - [...] ([...]) oznaczona numerem [...], figurowała w wykazie dróg krajowych stanowiących załącznik do uchwały nr [...] Rady Ministrów z 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. nr 3, poz. 16). Droga nr [...] ([...] - [...]) ujęta została w załączniku nr [...] do rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. nr 160, poz. 1071) w wykazie dróg wojewódzkich;

c) pismo Prezydenta Miasta [...] z 17 marca 2014 r., z którego także wynika, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. działki nr [...] i nr [...] stanowiły i nadal stanowią pas drogowy drogi publicznej ul. [...];

d) wydruk z [...] (mapka) obrazujący położenie działek nr [...] i nr [...] w pasie drogi ul. [...] (drogi wojewódzkiej).

Przy czym podkreślenia wymaga, że skarżąca w żaden sposób nie podważyła mocy i wiarygodności dowodowej powyższej dokumentacji - nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, który obalałby ustalenia organów orzekających w tym zakresie.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 674/16 - ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu ogranicza inne niż użytkownik wieczysty osoby w prawie do korzystania z danej nieruchomości, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnym prawem do korzystania z drogi publicznej i uniemożliwia zarządcy drogi wykonywanie jego zadań, co pozwala na stwierdzenie, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na gruncie stanowiącym drogę publiczną w sposób oczywisty naruszałoby wynikający z art. 34 ust. 4 ustawy wymóg poszanowania przy nabyciu użytkowania wieczystego praw osób trzecich.

Zatem Minister trafnie stwierdził, że uwłaszczenie skarżącej w trybie art. 34 ustawy na przedmiotowych działkach naruszałoby - wynikającą z ust. 4 tego art. -konieczność poszanowania praw osób trzecich, a więc prawa zarządcy drogi krajowej nr [...], tj. Prezydenta Miasta [...].

W warunkach rozpoznawanej sprawy nie została zatem spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 34 ustawy. W tej sytuacji brak było prawnych możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej - niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek określonych w powołanym przepisie.

Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, są całkowicie nieuzasadnione - albowiem organy obu instancji orzekające w sprawie dokonały wszechstronnej, wnikliwej i rzetelnej oceny stanu faktycznego sprawy i w sposób prawidłowy oceniły wystąpienie przesłanek określonych w art. 34 ustawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadniły swoje decyzje zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.