Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3323/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3, art. 17, art. 18, art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 52
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 266
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 120/19 w sprawie ze skargi A. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 120/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] nakazującą Spółce rozbiórkę urządzenia reklamowego, na którym eksponowana jest treść reklamy "[...]", usytuowanego na działce nr [...], położonej w B., gmina P..

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że organy prawidłowo zakwalifikowały opisany nośnik reklamowy konstrukcji stalowej, składający się z sześciu słupów kratownicowych połączonych panelem reklamowym i przytwierdzonych do bloków betonowych ustawionych na powierzchni gruntu jako budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z póżn. zm.). Opisane urządzenie powstało od podstaw (zostało "wybudowane" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) i stanowi obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem.

Podkreślono, że skoro budowa tego typu budowli nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego i nie zachodził przypadek, określony w art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczący instalacji tablicy lub urządzenia reklamowego na obiekcie budowlanym, wybudowanie urządzenia reklamowego mogło nastąpić wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę, którego w niniejszej sprawie nie uzyskano. W związku z powyższym organy zasadnie badały możliwość zalegalizowania spornego obiektu, oceniając w pierwszej kolejności czy jego realizacja jest dopuszczalna w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2, art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego). Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Piaski, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Piaskach Nr XXXI/221/2001 z dnia 28 grudnia 2001 r. wynika, że działka nr [...] w B., na której posadowiony jest przedmiotowy obiekt służący eksponowaniu reklam, usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem "RP", to jest jako tereny upraw polowych bez prawa zabudowy. Natomiast z § 16 ust. 3 planu o wynika, że na obszarach tego typu wyłącza się możliwość realizacji jakiejkolwiek zabudowy niezwiązanej z istniejącymi siedliskami rolnymi, z wyjątkiem określonych w tym planie dróg i sieci infrastruktury do których niewątpliwie opisanego obiektu reklamowego zaliczyć nie można. Mając na uwadze niezgodność wykonanej budowy wskazanego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, w ocenie Sądu zasadnie orzeczono o jego rozbiórce na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania Sąd uznał, że jest on niezasadny, ponieważ wszystkie strony tego postępowania, to jest skarżąca Spółka jako inwestor urządzenia reklamowego, właściciel działki gruntu, na której to urządzenie jest posadowione oraz GDDKiA - zarządca drogi krajowej S12/S17, brały czynny udział w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie.

Jako bezzasadny oceniono również zarzut naruszenia art. 111 w związku z art. 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) dalej w skrócie jako K.p.a., bowiem postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] organ drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej Spółki na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2018 r. o odmowie uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...] maja 2018 r., które nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu do Sądu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w Z., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." w związku z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. mimo, że decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

b) art. 3 § 1 i w związku z 7 K.p.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej skutkującej brakiem wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, pomijając podane przez skarżącą Spółkę informacje, że nie jest ona inwestorem a jedynie wykonawcą nośnika reklamowego, o czym świadczy umowa Spółki z M. sp. z o.o. oraz faktura za wzniesienie nośnika reklamowego;

c) art. 3 ust. 1 P.p.s.a. w związku z art. 7a K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 52 w związku z art. 48 i art. 17 Prawa budowlanego poprzez wydanie nakazu rozbiórki podmiotowi, który nie jest stroną w sprawie gdyż nie jest inwestorem, właścicielem nieruchomości oraz nie jest uczestnikiem procesu budowlanego;

b) art. 48 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie do obiektu nie będącego obiektem budowlanym;

c) art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wymóg wzniesienia obiektu budowlanego z wykorzystaniem wyrobów budowlanych nie może stanowić kryterium kwalifikacji danego obiektu budowlanego.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Skarga kasacyjna zawiera dwie grupy zarzutów: pierwsza grupa dotyczy niewłaściwego skierowania decyzji nakazującej rozbiórkę urządzenia reklamowego do A. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. zamiast do innego podmiotu, którym powinna być Spółka M. sp. z o.o.; druga zaś błędnego zakwalifikowania przedmiotowego urządzenia reklamowego jako budowli trwałe związanej z gruntem. W takiej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkuje się do tych zarzutów.

Nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakłada się na inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Kolejność ta, wynikająca z art. 52 ww. ustawy nie ma charakteru przypadkowego. W pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki nielegalnie wzniesionego obiektu budowlanego powinien być inwestor. Obowiązki inwestora określa art. 18 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest nim zorganizowanie procesu budowy, a w szczególności opracowanie projektu budowlanego, uzyskanie w przypadkach wymaganych przepisami prawa pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie w toku całego postępowania administracyjnego, jak i wnosząc skargę do Sądu pierwszej instancji skarżąca kasacyjnie Spółka nie negowała faktu bycia inwestorem. W szczególności w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 5 kwietnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczył, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało wybudowane w 2017 r. samowolnie w żaden sposób nie wskazując, aby kto inny niż ta Spółka był jego inwestorem. Identyczne stanowisko zawarto w kolejnych pismach składanych w toku postępowania administracyjnego.

Nawet w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji skarżąca Spółka wskazała, że jest to jej reklama i przez nią wykonana. W takich okolicznościach sprawy kwestia ewentualnych rozliczeń finansowych pomiędzy Spółką M. które reklama znajdowała się na tym urządzeniu reklamowym a stroną skarżącą kasacyjnie co do kosztów związanych z wykonaniem tego urządzenia, nie miała znaczenia dla zakwalifikowania skarżącej kasacyjnie Spółki jako inwestora.

W związku z tym nie jest także zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 52 w związku z art. 48 i art. 17 Prawa budowlanego w zakresie wydania nakazu rozbiórki podmiotowi, który nie jest stroną w sprawie gdyż nie jest inwestorem, właścicielem nieruchomości oraz nie jest uczestnikiem procesu budowlanego. Zgodnie z art. 48 i art. 52 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki winien być wydany inwestorowi i to nawet wówczas, gdy nie jest on właścicielem terenu, na których wzniesiono dany obiekt, jeżeli właściciel deklaruje udostepnienie danego terenu do rozbiórki obiektu. Z akt sprawy wynika, że właściciel działki nr [...], na której urządzenie to się znajduje wprost zadeklarował, że w przypadku rozbiórki tego urządzenia udostępni działkę do przeprowadzenia takiej rozbiórki.

Zarzut naruszenia art. 17 Prawa budowlanego jest niezasadny, ponieważ przepis ten określa uczestników procesu budowlanego (poza inwestorem są nimi: inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant, kierownik budowy), a nie strony postępowania w przedmiocie legalizacji lub rozbiórki nielegalnie wzniesionego obiektu budowlanego.

W związku z powyższym nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez skierowanie decyzji o nakazie rozbiórki do podmiotu nie będącego stroną w tej sprawie. Stroną w tej sprawie od samego początku jest Spółka A. i na nią prawidłowo został nałożony obowiązek rozbiórki budowli stanowiącej urządzenie reklamowe zlokalizowane na działce nr [...] w miejscowości B.. Nie zaistniała przesłanka nieważnościowa wymieniona w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., a tym samym Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. Przepis ten nakazuje organowi administracyjnemu w toku postępowania administracyjnego podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

W tej sprawie organy obu instancji zgromadziły wystarczający materiał dowodowy w oparciu o który nakazano rozbiórkę urządzenia reklamowego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę, którego legalizacja była niemożliwa w związku z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prowadząc postępowanie objęte art. 48 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie rozstrzygają kwestii finansowych dotyczących rozliczeń w zakresie finansowania już wykonanej inwestycji.

Także nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 P.p.s.a. w związku z art. 7a K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej.

Art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, opub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, opub. w Lex nr 2450637; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11, opub. w Lex nr 1145065).

Zarzut naruszenia art. 7a K.p.a. także jest niezasadny. Już sam sposób jego zredagowania jest wadliwy, ponieważ przepis ten zawiera dwa paragrafy, a w tym paragraf drugi obejmuje dwa punkty. Tym niemniej z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 7a § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że pojęcie "trwałego związania z gruntem" ma ustaloną definicję, podczas gdy takiej definicji jednoznacznej nie ma. Wszelkie zaś wątpliwości co do treści normy prawnej należy rozstrzygać na korzyść strony.

Zarzut ten, łącznie z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 48 i 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do obiektu nie będącego obiektem budowlanym obejmuje drugą grupę zarzutów i zostaną one omówione łącznie.

Należy stwierdzić, że definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten zawiera także przykłady budowli, wśród których znajdują się stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, jakoby objęta tą sprawą konstrukcja stalowa składająca się z sześciu słupów kratownicowych połączonych w górnej części panelem reklamowym, a w dolnej na stałe utwierdzonych w blokach betonowych nie spełniała cech budowli z tego powodu, że nie była trwale związana z gruntem.

Do przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów, czy też np. wielkości zagłębienia obiektu w gruncie. Istotne jest to, czy posadowienie danego obiektu ma cechy pozwalające na opieranie się danej budowli (konstrukcji) czynnikom atmosferycznym mogącym ją zniszczyć. Niewątpliwie przedmiotowe urządzenie reklamowe zlokalizowane w miejscowości B. na działce nr [...] zostało posadowione na betonowych blokach celem stabilizacji i nadania tej konstrukcji cech trwałości.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało stanowisko, zgodnie z którym o tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie może decydować sama technologia wykonania fundamentu lub jego odpowiednika oraz możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce ale to, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (tak np. NSA w wyroku z 1 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1461/08; NSA w wyroku z 11 stycznia 1999 r. sygn. akt II SA 1617/98; NSA w wyroku z 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05; NSA w wyroku z 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06; NSA w wyroku z 12 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 735/08; NSA w wyroku z 15 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1596/09 – wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1302/10 wskazał, że pojęcie trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego, użyte w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ma znaczenie szersze i bardziej złożone i nie można go rozumieć dosłownie (w znaczeniu technicznym), gdyż wtedy z płaszczyzny prawa przenosi się rozważania na grunt techniki i technologii wykonawstwa robót budowlanych. Znaczenie terminów prawnych w akcie normatywnym nadane przez prawodawcę może być szersze niż znaczenie tych terminów w języku potocznym lub fachowym i tak jest w przypadku pojęcia ustawowego: "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Pojęcia tego jako terminu ustawowego nie można dowolnie przestawiać, zmieniać i dekompletować, dopóki tego nie uczyni sam ustawodawca który postanowił, że urządzenie reklamowe wolno stojące musi być trwale związane z gruntem, niezależnie od rozwiązań technicznych i technologicznych tego związania. Pojęcie trwałego związania z gruntem istnieje w języku prawnym od kilkudziesięciu lat niezależnie od tego, jak w tym czasie zmieniały się rozwiązania techniczne i technologie wykonawstwa tego trwałego związania. Pojęcie to poza aspektem technicznym trwałego związania obiektu z gruntem, zawiera w sobie jeszcze powiązanie z aspektem czasowym. Tymczasowe obiekty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego z tej racji, że są przeznaczane do czasowego użytkowania, nie wymagają trwałego połączenia z gruntem w przeciwieństwie do tych obiektów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, których użytkowanie nie zostało ograniczone czasowo.

W związku z tym w pełni zasadnym jest zawarte w kontrolowanym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji zaliczające przedmiotowe urządzenie reklamowe do kategorii budowli trwale związanych z gruntem.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że wymóg wzniesienia obiektu budowlanego z wykorzystaniem wyrobów budowlanych nie może stanowić kryterium kwalifikacji danego obiektu budowlanego.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedmiotem tej sprawy była ocena, czy wzniesiony obiekt budowlany stanowi lub nie stanowi tzw. "samowoli budowlanej" i czy jest możliwa jego legalizacja, a nie ocena, jakie wyroby budowlane zostały zastosowane celem wzniesienia tej konstrukcji.

Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że pojęcie wyrobu budowlanego zostało określone w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. z 2019 r. poz. 266), w którym odesłano do stosowania art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U.UE.L.2011.88.5). Stosownie zaś do art. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia nr 305/2011 pod pojęciem wyrobu budowlanego należy rozumieć każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Wskazane rozporządzenie unijne nie wylicza wyrobów budowlanych, ale w załączniku nr IV do tego rozporządzenia wymieniono kody grup wyrobów budowlanych, wśród których są wyroby stalowe, betonowe, kable itp. Przy czy należy jeszcze raz podkreślić, przedmiotem tej sprawy nie była ocena, czy do wykonania przedmiotowego urządzenia reklamowego inwestor użył wyrobów budowlanych posiadających odpowiednie atesty i oznaczenia, ale to, że wykonał budowlę bez wymaganego pozwolenia na budowę w obszarze, w którym obowiązujący plan miejscowy nie dopuszczał realizacji takich obiektów.

W związku z powyższym zasadnie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki przedmiotowej budowli.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.