Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 104/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2016 r., nr ... w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

D. S. z o.o. z siedzibą w W. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, opisanej w komparycji niniejszego postanowienia. Skarżąca podniosła, że został na nią nałożony obowiązek zapłaty 36.000,00 zł. Uiszczenie przedmiotowej kwoty wpłynie na sytuację finansową Spółki i może zachwiać jej płynnością finansową.

Spółka wskazała, że aby zapłacić wymierzoną karę, będzie zmuszona zaciągnąć zobowiązania finansowe, jednakże wątpliwym jest aby była w stanie spłacić pożyczki. Do skargi załączyła:

a) bilans finansowy na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r.,

b) zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015,

c) wariant porównawczy zysków i strat na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r.

Spółka wskazała dalej, iż w analogicznych sprawach sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie zaskarżonych aktów (postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1041/15 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1220/16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych.

W ocenie Sądu Skarżąca, choć zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim zapłata nałożonej na Spółkę kary pieniężnej w kwocie 36.000,00 zł nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Spółce kwoty objętej zaskarżoną decyzją, która została zapłacona.

Analizując wniosek pod kątem spełnienia drugiej przesłanki wstrzymania wykonania aktu, Sąd zauważa, że jego uzasadnienie w istocie sprowadza się do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie decyzji może zachwiać płynnością finansową Spółki. Jednakże, mające to udowodnić dokumenty, które przesłała Skarżąca nie dość, że nie obrazują całościowej sytuacji majątkowej Spółki, a jedynie jej elementy, to dodatkowo nie dotyczą aktualnej kondycji finansowej Skarżącej.

Załączone do skargi dokumenty, tj. bilans finansowy na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r., zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015 oraz wariant porównawczy zysków i strat na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r., dotyczą sytuacji finansowej najpóźniej na dzień 31 grudnia 2015 r., podczas gdy skarga w niniejszej sprawie datowana jest na dzień 21 grudnia 2016 r. Dokumentacja nie może być zatem uznana za miarodajną dla oceny kondycji finansowej Spółki w dacie skarżenia i złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd zauważa również, iż bez pełnego udokumentowania sytuacji finansowej Spółki na dzień złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, samo odesłanie do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które uwzględnia żądanie Skarżącej w podobnej sprawie, jest niewystraczające do uwzględnienia wniosku. W niniejszej sprawie Sąd nie jest związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach, w szczególności gdy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji we wskazanej przez Skarżącą sprawie dotyczył roku 2015, a orzeczenie NSA zostało wydane ponad rok temu (dnia 27 stycznia 2016 r.).

Reasumując, w ocenie Sądu, Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącej wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.