Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2825/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 210 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41, art. 42 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 43, art. 85 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr/ Sędzia NSA Małgorzata Wolska asesor WSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2001 r Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].09.2001 r., Nr [...]


UZASADNIENIE

SA/Rz 2825/01

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...].09.2001 r., Nr [...], Wójt Gminy [...], na wniosek R. i B. K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 747/2 położonej w P. o powierzchni 0,14 ha pod budowę budynku mieszkalnego wolnostojącego wraz z wewnętrznymi instalacjami, przyłączem gazowym ze zbiornika Propan-Butan, energii elektrycznej zasilanej z agregatu prądotwórczego, przyłącza wodociągowego z sieci wodociągowej, kanalizacji wraz z szambem, budynku gospodarczego i zjazdu na działkę z drogi powiatowej.

Na załączniku graficznym w skali 1:500 teren ten oznaczono symbolami ABCD, który stanowi integralną część decyzji. według Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego uchwała Gminnej Rady Narodowej Nr [...] z dnia 10.12.1989 r. ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. [...] Nr 2, poz. 19 z dnia 20.02.1990 r. z późniejszymi kilkakrotnymi zmianami, teren zamierzonej inwestycji /działka nr 747/2/ położony jest w konturze o symbolu A 75 MRN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. W związku z powyższym inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu.

Ponadto potrzeby zamierzonej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej mogą zostać spełnione przez uzyskanie:

1. warunków przyłącza do sieci wodociągowej z UG [...],

2. warunków zjazdu na działkę z Powiatowego Zarządu Dróg [...],

3. projekt budowlany winien być uzgodniony w Zespole Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej [...],

4. projekt budowlany powinien być również uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej z Komendą Wojewódzką Państwowej Straży Pożarnej lub rzeczoznawcą d/s zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Ponadto przy projektowaniu zamierzonej inwestycji należy uwzględnić interes osób trzecich w zakresie unormowanym w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm./.

Wskazaną decyzję organ I instancji wydał na podstawie art. 104 K.p.a., art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 ust. 1 i art. 46 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ oraz na podstawie powołanej już Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...].

Od powyższej decyzji wniosła odwołanie /w ustawowym terminie/ A. C. i zarzuciła, że ustalenia Wójta Gminy są przedwczesne i sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki.

Są to ustalenia teoretyczne, bowiem dotyczą inwestycji na działce nr 742/2, na której dotychczas właściciel tej działki nie podjął żadnych czynności. Wymieniona działka jest polem ornym.

Właściciel tej działki nie ma pozwolenia na budowę.

Nie zgromadził również żadnego materiału budowlanego.

Zainstalowanie wodociągu, przyłącza energii elektrycznej zasilanej z agregatu prądotwórczego, zjazdu na działkę z drogi powiatowej utrudni odwołującej się prowadzenie gospodarki rolnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu przedstawionej remonstrancji /odwołania/, decyzją z dnia [...].11.2001 r., Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji /art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a./.

W motywach decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ bada czy dane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Przedmiotowa działka nr 747/2 położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu symbolem A 75MRN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej. Oznacza to równocześnie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z tym planem. W takiej sytuacji zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji.

Nawiązując do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają uzyskania przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu od posiadania przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę, podjęcia konkretnych czynności na gruncie, czy tez zgromadzenia materiałów budowlanych. Wprost przeciwnie, to decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyszłego inwestora stanowi etap wstępny i odpowiada na pytanie czy na określonym terenie zamierzenie inwestycyjne może być realizowane. Dopiero po uzyskaniu takiej decyzji można ubiegać się o wydanie pozwolenia na budowę.

Poza tym organ odwoławczy nawiązał do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.09.2000 r., sygn. akt SA/Rz 107/00, który stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania terenu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego /wpłynęła do Sądu w dniu 7.12.2001 r./ skarżąca A. c. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła naruszenie art. 41, 42 i 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ponowiła zarzuty z odwołania. Podkreśliła, że zaskarżona decyzja może spowodować szkodliwe skutki dla nieruchomości sąsiednich i z tego powodu najsampierw organy powinny przeprowadzić dowody z opinii biegłych z zakresu gazownictwa, elektryczności, wodociągów itp. Negatywny wpływ zamierzonej inwestycji na nieruchomości skarżącej uzasadniała następująco cytuję: "Działka uczestników nr 747/8 położona jest wśród szeregu działek skarżącej jak również innych właścicieli.

Tego rodzaju decyzja, a w szczególności jej realizacja uniemożliwiałaby użytkowanie działek skarżącej jak i innych właścicieli.

Skarżąca jest właścicielką działek 747/11, 747/10, 747/9, 747/12, 749, 750, 752 i 751. Właścicielami innych działek są działki 747/7, 747/6, 747/5, 747/4, 747/3 i /747/2. Skarżąca w załączeniu przedstawia mapę poszczególnych nieruchomości. Z lokalizacji poszczególnych nieruchomości wynika wniosek, iż decyzja taka byłaby sprzeczna z zasadami prawidłowej gospodarki, gdyż w efekcie niszczyłaby wszystkie nieruchomości położone po obu stronach działki 747/2, stanowiącej własność uczestników."

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy nawiązać do art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, nazwanej dalej przepisami wprowadzającymi, który stanowi, że z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, orzekające w I instancji.

Art. 97 § 1 przepisów wprowadzających stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, cytowanej niżej skrótem p.s.a.

Stosownie do art. 134 § 1 p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli lapidarnie rzecz ujmując nie jest związany granicami skargi, a to oznacza, iż przy rozpoznawaniu sprawy bierze także pod uwagę naruszenia prawa materialnego i procesowego o jakich nie wspomniano w skardze.

Natomiast zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty administracyjne pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy tej kontroli biorą pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy jaki istniał w dacie wydania zaskarżonego aktu administracyjnego.

Przechodząc do istoty sprawy należy w pierwszej kolejności nawiązać do oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku kasacyjnym z dnia 25.09.2000 r., sygn. akt SA/Rz 107/00 /K. 1 akt administracyjnych/.

W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd wyjaśnił, że stronami postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości, a w przypadku współwłasności wszyscy współwłaściciele.

Po tym wprowadzeniu Sąd wówczas stwierdził, że w sprawie nie brał udziału współwłaściciel działki nr 747/12 J. C. oraz właściciel /lub współwłaściciele/ działki nr 748. Z tego właśnie powodu i stosownie do art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 386 ze zm./, Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.1999 r., Nr [...] i poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...].11.1999 r., Nr [...]. Oprócz tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do akt administracyjnych nie dołączono załącznika graficznego stanowiącego integralną część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym/.

Poza tym Sąd skonstatował cytuję: "Według planu działka objęta wnioskiem znajduje się w terenie oznaczonym symbolem A 119 MN, dla którego tekst stanowi, iż jest to teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej w systemie zorganizowanym. Zatem zarzut skargi jest chybiony, bowiem dotyczy budowy budynku mieszkalnego wraz z niezbędnymi dla takiej inwestycji mediami.

W tej sytuacji organy nie mogły odmówić ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy /art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm./".

Według art. 99 przepisów wprowadzających ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przez 1.01.2004 r., zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Zastrzeżenie wskazane w art. 100 przepisów wprowadzających nie dotyczy przedmiotowej sprawy.

Wójt Gminy w podstawie prawnej decyzji z dnia [...].09.2001 r., Nr [...] /K. 30 akt administracyjnych/ przywołał m. innymi Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], zatwierdzony uchwała GRN Nr [...] z dnia 10.12.1989 r. oraz wymienił zmiany do tego planu, ostatnią z dnia 19.02.1999 r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z 2000 r., Nr 26, poz. 224 z dnia 20.04.2000 r. /K. 29 akt administracyjnych/. Poprzednia skasowana przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była wydana w dniu [...] grudnia 1999 r., czyli po wejściu w życie ostatniej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieistniejącej już w obrocie prawnym decyzji z dnia [...].12.1999 r. nie ma w aktach administracyjnych. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.09.2000 r. sygn. akt SA/Rz 107/00 wynika, że działka nr 747/2 była położona w terenie oznaczonym w MPO Gminy [...] symbolem A 119 MN – "teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej w systemie zagrodowym".

W zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...].09.2001 r. przyjęto, iż działka nr 747/2 o pow. 0,14 ha położona jest w MPO Gminy [...] w terenie o symbolu A 75 MRN – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej.

Na karcie 26 /akt I instancji/ znajduje się pełny tekst przeznaczenia terenu o symbolu A 75 MRN – pow. 0,45 ha – "Teren projektowanej zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej. Możliwość podziału na działki budowlane z frontem i wjazdem od drogi gminnej z zachowaniem wymogów dotyczących lokalizacji obiektów wynikających z ustawy Prawo budowlane. Linia zabudowy minimum 10,0 m teren przestawia załącznik graficzny Nr 4 do niniejszej uchwały".

Z załącznika Nr 4 /K. 25 akt I instancji/ wynika, iż jest to załącznik do uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 19.02.1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, stanowiącego V-tą zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Oznacza to, iż zmiana ta obowiązywała już w dacie poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.1999 r.

Z porównania przeznaczenia terenu A 119 MN /podanego w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 25.09.2000 r./ z przeznaczeniem terenu o symbolu A 75 MRN nie ma istotnej różnicy, zatem kwestia ta nie miałaby znaczenia w sprawie, wszakże pod warunkiem ,gdyby orzekające organy wyjaśniły przyczynę zmiany symboli, czego organy nie uczyniły.

Indagowana na ten temat pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na rozprawie sądowej przedłożyła Obwieszczenie Wojewody [...] z dnia 15.05.2001 r. o sprostowaniu błędów w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 20.04.2000 r., Nr 26, poz. 224 – w rozdziale II pkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy [...], gdzie podano, że zamiast oznaczenia "A 75 MRB" powinno być oznaczenie "A 75 MRN". Przestawione sprostowanie nie dotyczy powyższego zagadnienia.

Warto zasygnalizować, że zmiana prawa, w tym także prawa miejscowego, po wydaniu wyroku kasacyjnego przez sąd administracyjny, zwalnia organ i sąd od związania oceną prawną o jakiej mowa w art. 99 przepisów wprowadzających.

W kontrolowanym obecnie przez Sąd postępowaniu administracyjnym organy zapewniły udział w sprawie J. C. – współwłaścicielowi działki nr 748/12 oraz ustaliły współwłaścicieli działki nr 748 /K. 5 akt I instancji/ i zapewniły tym osobom udział w sprawie. E. K. i H. K. /nieznani z miejsca pobytu/ reprezentowała w postępowaniu administracyjnym i sądowym A. D. – uczestnik postępowania, ustanowiona przez Sąd Rejonowy w T. – Wydział Rodzinny i Nieletnich jako przedstawiciel w/w osób /K. 18 akt I instancji/.

Art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm./ nazwanej dalej skrótem u.z.p. stanowi, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna m. innymi określać warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu. Z tekstu planu dotyczącego symbolu A 75 MRN wynika, że linia zabudowy powinna wynosić minimum 10 m /K. 26 akt I instancji/.

W decyzji organu I instancji z dnia [...].09.2001 r. powyższy warunek pominięto. Organ odwoławczy na powyższą kwestię także nie zwrócił uwagi.

Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji i powinna zawierać wszystkie istotne warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu /por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3.09.1997 r. – III RN 35/97-OSNAP i US Nr 4/1998, poz. 107/. Określenie w planie miejscowym linii zabudowy może mieć wpływ na usytuowanie przyszłej inwestycji na etapie pozwolenia na budowę, przeto wskazane naruszenie prawa materialnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z art. 41 ust. 1 u.z.p. wynika, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego /realizacja zasady skargowości/. W takim razie wniosek strony o wszczęcie postępowania musi być wyraźny, bowiem bez wniosku organ nie może wszcząć postępowania, a gdyby tak uczynił to wówczas jest podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego.

W aktach sprawy administracyjnej /K. 2/ znajduje się wniosek z dnia 2.11.99 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na przedmiotową inwestycję, podpisany tylko przez B. K., który w nagłówku wniosku również występuje jako jedyny wnioskodawca. W decyzjach obydwu instancji podano, iż sprawa została wszczęta na wniosek R. i B. K. W aktach sprawy administracyjnej nie ma wniosku R. K., co przyznała na rozprawie sądowej pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nie udzieliła również pełnomocnictwa B. K. Okoliczność, iż wraz z B. K. zwróciła się pismem z dnia 18.12.2000 r. do Wójta Gminy o podjęcie czynności zmierzających do ustanowienia przez sąd powszechny przedstawiciela dla nieznanych z miejsca pobytu stron, nie oznacza, iż występowała w roli wnioskodawczyni, bowiem jako strona postępowania /współwłaścicielka działki nr 747/2/ mogła również wystąpić z takim pismem. Okoliczność, iż jeden ze współwłaścicieli wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki wspólnej nie stwarza domniemania, iż drugi współwłaściciel jest także wnioskodawcą, bowiem ich interesy mogą być sprzeczne. Zasada skargowości wymaga, aby wniosek wyraźnie określał wnioskodawców w sprawie. Organy na ten temat nie wypowiedziały się, zatem poruszona kwestia powinna być ostatecznie wyjaśniona przez organy przez podanie na jakiej podstawie uznały R. K. za wnioskodawczynię.

Brak takiego wyjaśnienia /w uzasadnieniu decyzji/ uniemożliwia kontrolę sądową poruszonej kwestii, zatem Sąd zaniechał stwierdzenia nieważności decyzji I i II instancji w stosunku do R. K. lecz uznał, iż jest to jedna z przyczyn implikujących kasację tych decyzji.

W podsumowaniu można stwierdzić, iż zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia art. 41 i 42 u.z.p., aczkolwiek niesprecyzowane, są zasadne we wskazanym przez Sąd zakresie.

Natomiast zarzut naruszenia art. 43 u.z.p. jest wątpliwy, ale będzie zachodziła konieczność wyjaśnienia czy planowana inwestycja położona jest w miejscowym planie zagospodarowania terenu w terenie o symbolu A 119 MN, czy też o symbolu A 75 MRN, a w szczególności dlaczego w poprzednim postępowaniu administracyjnym posługiwano się pierwszym symbolem.

Natomiast kolejne zarzuty zawarte w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych. Na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie było potrzeby przeprowadzania dowodów z opinii biegłych z zakresu gazownictwa, elektryczności, wodociągów, ani też uzgadniania tych kwestii ze stosownymi organami, bowiem na tym etapie nie ma jeszcze przedmiotu opinii, a takim przedmiotem może być ewentualnie projekt budowlany, który jest niezbędny dopiero przy następnym etapie procesu inwestycyjnego jakim jest sprawa o pozwolenie na budowę.

Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu daje odpowiedź na pytanie czy na danym terenie według miejscowego planu zagospodarowania terenu może być realizowana zamierzona inwestycja /art. 43 u.z.p./. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych związanych z planowaną inwestycją, przeto nie może spowodować negatywnych skutków dla nieruchomości sąsiednich.

Mając na uwadze przedstawione naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c, art. 135 p.s.a. orzekł jak w formule sentencji wyroku. Stosownie do art. 210 § 1 K.p.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.

Skarżąca pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy sadowej nie zgłosiła się na rozprawę, zatem Sąd nie mógł jej pouczyć o treści powyższego przepisu. Natomiast w pisemnej skardze nie zgłosiła żądania odnośnie kosztów. W takim stanie rzeczy uprawnienie skarżącej co do kosztów wygasło, przeto Sąd nie mógł zasądzić od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w kwocie 10 zł. Na marginesie należy nadmienić, iż art. 97 § 2 przepisów wprowadzających nie wyłącza stosowania do spraw, które wpłynęły do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1.01.2004 r. art. 200 p.s.a., bowiem z podanym dniem ustawa z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ utraciła moc prawną /art. 3 w/w przepisów wprowadzających/. Z tego względu zasada zwrotu kosztów postępowania sądowego określona w art. 55 ust. 1 ustawy o NSA przestała obowiązywać.

Art. 97 § 2 przepisów wprowadzających, nie dotyczy zasady zwrotu kosztów postępowania, ale tyczy się tylko wysokości wpisu sądowego i wysokości innych kosztów sądowych np. z tytułu kosztów zastępstwa procesowego i wysokość tych kosztów określa się według przepisów dotychczasowych.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy uwzględnią n/w wskazówki Sądu, a mianowicie:

- wyjaśnią na jakiej podstawie potraktowały R. K. jako wnioskodawczynię w sprawie, a w szczególności sprawdzą czy w aktach administracyjnych z poprzedniego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.1999 r., Nr [...] /akta I i II instancji/ znajduje się wyraźny wniosek w/w strony.

W zależności od poczynionych ustaleń, ostatecznie określą podmiot występujący roli wnioskodawcy,

- wyjaśnią dlaczego w poprzednim postępowaniu administracyjnym przyjmowano, że teren inwestycji położony jest w MPO Gminy [...] na obszarze o symbolu A 119 MN, zaś w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym obszar ten określono symbolem A 75 MRN. W przypadku zmiany MPO w tym zakresie należy podać od kiedy zmiana obowiązuje i na podstawie jakiego aktu prawa miejscowego wprowadzono ją do planu,

- przy ewentualnym ustalaniu warunków zabudowy planowanej inwestycji uwzględnią warunki zabudowy z planu miejscowego np. dotyczące linii zabudowy,

- stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będą miały zastosowanie przepisy dotychczasowe tj. poprzedniej ustawy.