Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 383/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.122, art.187 par.1, art.191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art.29 ust.1 i ust.2 w zw. z art.106 ust.1 i 3, art.86 ust.1 i 2 pkt 1 lit a, art.108
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał A. G. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Komputerowa "Z" - rozliczenia podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano oraz określił za styczeń i luty 2012 r. obowiązek zapłaty podatku wynikający z faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.").

W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ kontroli skarbowej stwierdził, że skarżący: (-) za poszczególne kwartały 2012 r. nie zadeklarował podatku należnego w łącznej kwocie 698.314,74 zł z tytułu dokonanej poza ewidencją sprzedaży sprzętu elektronicznego o wartości netto 3.036.151,72 zł; (-) za I i II kwartał 2012 r. nie zadeklarował podatku należnego w łącznej kwocie 4.955,00 zł

z tytułu otrzymanych zaliczek na zakup sprzętu komputerowego od I. B.; (-) za I i II kwartał 2012 r. nie zadeklarował podatku należnego w łącznej kwocie 14.198,00 zł z tytułu sprzedaży sprzętu elektronicznego dokonanej za pośrednictwem internetowego portalu A. (-) za I, II i III kwartał 2012 r. zawyżył podatek naliczony do odliczenia w łącznej kwocie 77.646,00 zł, poprzez odliczenie podatku naliczonego na podstawie wydruków komputerowych faktur, które różniły się od kopii faktur posiadanych przez wystawcę rodzajem, ilością i wartością netto towaru oraz podatkiem VAT; (-) za I kwartał 2012 r. zawyżył podatek naliczony do odliczenia w kwocie 33.577 zł poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę A. S.A. w rzeczywistości dokumentujących sprzedaż towarów na rzecz innych podmiotów (-) za IV kwartał 2012 r. zawyżył podatek naliczony do odliczenia o kwotę 281 zł poprzez odliczenie podatku naliczonego z faktur, których oryginałów bądź duplikatów nie posiadał (-) za I kwartał 2012 r. zawyżył podatek naliczony o kwotę 35.019,00 zł z faktur wystawionych przez M., które nie dokumentowały rzeczywistych dostaw towarów na jego rzecz; (-) za I kwartał 2012 r. zawyżył podatek należny o kwotę 31.639,00 zł na skutek wystawienia 3 faktur sprzedaży telewizorów na rzecz P.W. sp. z o.o., które nie dokumentują rzeczywistych dostaw towarów.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej

w B. wydał [...] czerwca 2014 r. decyzję nr [...], w której: (-) uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za I, II i III kwartał 2012 r. i orzekając co do istoty określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za te okresy w niższej wysokości; (-) uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty podatku wynikającego z faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za styczeń i luty 2012 r. i określił skarżącemu obowiązek zapłaty podatku wynikający z faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za ww. miesiące; (-) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji za IV kwartał 2012 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w 2012 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Firma Komputerowa "Z" z siedzibą w B., polegającą na handlu sprzętem elektronicznym (telefony komórkowe, tablety, telewizory, aparaty fotograficzne, notebooki, komputery, oprogramowanie) oraz świadczeniu usług serwisu komputerowego. Przeprowadzone przez Dyrektora UKS postępowanie kontrolne dot. prowadzonej przez podatnika w 2012 r. działalności wykazało szereg nieprawidłowości, zarówno w podatku należnym jak i naliczonym.

Odnosząc się do stwierdzonych nieprawidłowości Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, co następuje.

Przede wszystkim, zdaniem tego organu, w poszczególnych okresach 2012 r. skarżący nie wykazał w prowadzonych ewidencjach sprzedaży oraz nie zadeklarował podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów na rzecz firm: P.W.

sp. z o.o., R. sp. z o.o. i Z. w łącznej kwocie 698.314,74 zł (w tym za I kwartał 2012 r. w kwocie 39.028 zł, za II kwartał 2012 r. w kwocie 140.157 zł, za III kwartał 2012 r. w kwocie 369.219 zł, za IV kwartał 2012 r. w kwocie 149.911 zł), czego strona nie kwestionowała w sprawie.

W ocenie organu odwoławczego, akta sprawy dowodzą również, że skarżący nie udokumentował fakturami oraz nie wykazał w rejestrze sprzedaży zaliczek otrzymanych od I. B. na zakup sprzętu komputerowego. Skarżący nie zadeklarował podatku należnego z tego tytułu za I i II kwartał 2012 r. Fakt otrzymania zaliczek wynika z opisu wpłat dokonanych na rachunek bankowy podatnika w R. w dniach [...] marca i [...] kwietnia 2012 r. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że wpłaty te nie były zaliczkami na sprzęt komputerowy, lecz wpłatami mającymi na celu zasilenie konta dokonanymi na prośbę skarżącego. W przelewach z dnia [...] marca i [...] kwietnia 2012 r. wyraźnie bowiem wskazano, że wpłaty dokonane zostały tytułem zaliczki na sprzęt komputerowy.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził ponadto, że w I i II kwartale 2012 r. skarżący dokonywał sprzedaży sprzętu elektronicznego (notebooki, telefony iPhone, tablety, dyski twarde, odtwarzacze, komputery) za pośrednictwem internetowego portalu A., posługując się nickiem "z" i nie zewidencjonował w prowadzonych rejestrach sprzedaży całości sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem tego portalu internetowego oraz nie zadeklarował całości podatku należnego z tego tytułu. Organ wskazał, że ustaleń tych strona nie kwestionowała.

W kwestii kolejnej nieprawidłowości stwierdzonej w postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że skarżący w prowadzonych urządzeniach księgowych

i deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2012 r. wykazał i odliczył m.in. podatek naliczony

w kwocie 281 zł, wynikający z faktur wystawionych przez firmy: B., P.C. s.c, E., I., B. S.A., P. sp. z o.o., M. sp. z o.o. Nie przedłożył jednak oryginałów, ani duplikatów tych faktur. Skarżącemu nie przysługiwało zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego. Organ podniósł, że dowody w postaci oryginałów faktur VAT lub ich duplikatów nie mogą zostać zastąpione innymi dowodami, tj. zapisami w rejestrze zakupów VAT i w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Podatnik, celem nabycia prawa do doliczenia podatku naliczonego, musi legitymować się fakturami związanymi z rozliczeniem podatku.

Odnośnie kolejnej stwierdzonej nieprawidłowości Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w rejestrach VAT i deklaracji VAT-7K za I kwartał 2012 r. skarżący wykazał i rozliczył faktury wystawione na jego rzecz przez "M." oraz faktury wystawione przez podatnika na rzecz "A." sp. z o. o. Transakcje te miały rzekomo dotyczyć zakupu, a następnie sprzedaży telewizorów, dokonanej przez stronę. Jak jednak wykazał materiał dowodowy, skarżący nie był stroną tych transakcji, a sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń. Skarżący w dniach zakupu towaru przebywał za granicą, a płatności za towar dokonano za pośrednictwem karty płatniczej należącej do "A.". Nie mógł zatem dokonać zakupu, a następnie sprzedaży towaru na rzecz "A.", ponieważ nigdy nim nie dysponował. Organ zwrócił uwagę na brak ekonomicznego uzasadnienia transakcji, albowiem większość telewizorów (19 z 25) miałaby zostać przez podatnika sprzedana dla spółki "A." w cenie niższej, aniżeli cena ich zakupu. "Zyskiem" z tych transakcji była zatem kwota podatku naliczonego przewyższająca wysokość podatku należnego. Zdaniem organu, faktycznego zakupu i odbioru telewizorów dokonała firma "A.", a nie skarżący. W związku z powyższym skarżący zawyżył podatek naliczony do odliczenia za I kwartał 2012 r. na podstawie faktur wystawionych przez "M." Sp. z o.o. tytułem zakupu telewizorów Zawyżył także podatek należny za I kwartał 2012 r. na skutek wystawienia i ujęcia

w ewidencji w styczniu 2012 r. 3 faktur VAT dokumentujących sprzedaż

22 telewizorów na rzecz "A." sp. z o.o. oraz bezpodstawnego zadeklarowania wykazanego na tych fakturach podatku należnego.

W ocenie organu odwoławczego skarżący bezpodstawnie odliczył również podatek naliczony z faktur o numerach: [...], na których jako wystawca widnieje firma A. S.A. Z wyjaśnień udzielonych przez Spółkę wynika, iż wystawiła faktury

o wyżej wymienionych numerach, lecz dokumentują one sprzedaż towarów na rzecz innych kontrahentów. W dokumentacji firmy skarżącego nie stwierdzono dowodów potwierdzających zapłatę za ww. faktury oraz dowodów potwierdzających przyjęcie towarów lub ich transport. Skarżący nie wyjaśnił przyczyn stwierdzonych

w powyższym zakresie nieprawidłowości. Mając to na uwadze organ stwierdził,

że w świetle art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. skarżący nie miał prawa do odliczenia za I kwartał 2012 r. podatku naliczonego wynikającego

z ww. faktur, stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane na jego rzecz.

Przy czym Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził prawo skarżącego

do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury nr [...] w rozliczeniu za I kwartał 2012 r., zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u. Spółka A. potwierdziła bowiem sprzedaż towarów na rzecz skarżącego wg tej faktury. Wskazała jednocześnie, że faktura została wystawiona [...] maja 2011 r., a nie [...] marca 2012 r., co potwierdza przedłożona przez nią kopia faktury. Organ I instancji nie udowodnił jednak, że podatnik nie otrzymał przedmiotowej faktury w I kwartale 2012 r.

W zakresie kolejnej ze stwierdzonych nieprawidłowości organ odwoławczy wskazał, że za I, II i III kwartał 2012 r. skarżący odliczył podatek naliczony

z wydruków komputerowych faktur, na których widnieje wystawca – A. S.A., które różnią się od kopii tych faktur przedłożonych przez tę spółkę rodzajem, ilością bądź wartością towaru. Skarżący nie wyjaśnił przyczyn rozbieżności pomiędzy posiadanymi przez niego wydrukami komputerowymi faktur a fakturami posiadanymi przez Spółkę A. Nie przedłożył również dowodów potwierdzających fakt nabycia towarów w takich asortymentach, ilościach i wartościach, jakie wynikają

z dowodów posiadanych przez podatnika. Spółka A, przedłożyła natomiast zestawienie faktur sprzedaży na rzecz skarżącego, kopie wskazanych w wezwaniu faktur sprzedaży na jego rzecz, wydruk kont rozrachunkowych z podatnikiem oraz przykładowe potwierdzenia zapłaty za ww. faktury. Z przedłożonego przez Spółkę wydruku konta rozrachunkowego prowadzonego z firmą skarżącego oraz z wyciągów z rachunków bankowych należących do podatnika wynika, że Spółka A, otrzymała płatności w kwotach wynikających z kopii faktur posiadanych przez nią.

W świetle dowodów i wyjaśnień przedłożonych przez Spółkę oraz z uwagi na brak współpracy podatnika z organami podatkowymi, organ stwierdził, że poprawne pod względem formalnym i materialnym są faktury przedłożona przez spółkę. Dyrektor UKS zakwestionował jednak prawo podatnika do odliczenia całości podatku naliczonego, wynikającego z ww. faktur, pomimo braku udowodnienia, że posiadane przez podatnika wydruki komputerowe faktur nie są fakturami w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wystawionymi przez A. S.A. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że przedmiotowe wydruki komputerowe faktur dają prawo podatnikowi do odliczenia podatku naliczonego

w zakresie, w jakim dokumentują rzeczywiste dostawy.

W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, organ odwoławczy stwierdził, że działaniem swym skarżący naruszył art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1,4, 11 i 13 pkt 6, art. 29 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4

lit. a) i lit. b), art. 106 ust. 1 i ust. 3, art. 109 ust. 3.

Zdaniem organu, prowadzona przez podatnika ewidencja za I, II, III i IV kwartał 2012 r. jest nierzetelna w zakresie, w jakim podatnik: (-) nie zaewidencjonował faktur wystawionych na rzecz P.W. sp. z o.o., R. sp. z o.o., Z. oraz obrotu osiągniętego z tytułu otrzymanych zaliczek od I. B. i sprzedaży internetowej;

(-) zaewidencjonował faktury zakupu towarów wystawione przez "M.", które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych; (-) zaewidencjonował faktury sprzedaży towarów na rzecz "A." sp. z o.o., które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych; (-) zaewidencjonował transakcje zakupu wynikające z faktur wystawionych przez A. sp. z o.o., w przypadku, gdy stwierdzały one czynności, które nie zostały dokonane oraz podawały kwoty niezgodne z rzeczywistością; (-) zaewidencjonował faktury wystawione przez A. sp. z o.o., które w rzeczywistości dokumentowały sprzedaż towarów na rzecz innych podmiotów; (-) zaewidencjonował faktury zakupu towarów, których oryginałów bądź duplikatów nie posiadał.

Z uwagi na fakt, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania - na mocy art. 23 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa odstąpiono

od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że z uwagi na to, że faktury sprzedaży

25 sztuk telewizorów wystawione przez skarżącego na rzecz P.W.

sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych

przez to, że nie odnosiły się do zdarzeń zaistniałych pomiędzy tymi podmiotami, zastosowanie znajduje art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W uzasadnieniu decyzji, organ

I instancji prawidłowo wskazał kwoty podatku do zapłaty z faktur, o których mowa

w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Natomiast w sentencji decyzji błędnie określił obowiązek zapłaty podatku wynikający z tych faktur. W związku z powyższym organ odwoławczy uchylił decyzję Dyrektora UKS w tym zakresie i orzekł co do istoty sprawy.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i zasądzenie kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 86 ust. 1, 2 pkt. 1 a) u.p.t.u., poprzez arbitralne przyjęcie, że okoliczność, iż skarżący nie posiada niektórych faktur VAT, wykazanych w rejestrze zakupów VAT za grudzień 2012 r., wyklucza uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający

z tych faktur;

2) art. 191 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 29 ust. 2 oraz art. 106 ust. 1 i ust. 3 u.p.t.u., poprzez przyjęcie, iż wpłaty dokonywane na konto skarżącego przez I. B. stanowią czynności rodzące obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług;

3) art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3531 Kodeksu cywilnego oraz art. 29 u.p.t.u., poprzez błędne zakwalifikowanie transakcji pomiędzy skarżącym a A. sp. z o.o. oraz niezasadne przyjęcie, że faktury dokumentujące ww. transakcje winny być postrzegane jako reglamentowane przez art. 108 ust. 1 u.p.t.u.;

4) art. 122 w zw. z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności, zwłaszcza w zakresie stwierdzonych różnic pomiędzy oryginałami a kopiami faktur VAT wystawionych przez A. S.A. w I kwartale 2012 roku.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania

tj.: art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy ordynacja podatkowa

w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie wskazują, że skarżący zasadniczo kwestionuje prawidłowość przeprowadzonego postępowania, wnioski płynące z oceny zgromadzonego materiału dowodowego,

a w konsekwencji także stan faktyczny ustalony przez organy w sprawie.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, o której mowa w art.122 ustawy ordynacja podatkowa, organy podatkowe w toku postępowania zobowiązane

są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizacji tej zasady służą gwarancje zawarte m.in. w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym wyrażona w art. 187 §1 ustawy ordynacja podatkowa zasada zupełności postępowania dowodowego zobowiązująca organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wspomniany przepis wymaga, by organ podatkowy, zebrał cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy a w konsekwencji także z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy w zgodzie z zasadą prawdy materialnej, w oparciu o dowody zebrane i ocenione w sposób wyczerpujący. Wyciągnięte

z tej oceny wnioski są logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 86 ust. 1, 2 pkt. 1 a) u.p.t.u. Zgodnie z brzmieniem wspomnianego art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, którą w przypadku nabycia towarów i usług stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika (art.86 ust.2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u.), z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 u.p.t.u. Przy czym z uwagi na postanowienia art.86 ust.10 pkt 1) u.p.t.u., prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje, co do zasady, w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18.

Skoro, więc skarżący nie przedłożył w toku postępowania oryginałów,

ani duplikatów faktur wystawionych przez firmy: B., P. s. c, E., I., B. S.A., P. sp. z o.o., M. sp. z o.o., wykazanych w prowadzonych urządzeniach księgowych i deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2012 r., ani też nie przedstawił dowodów potwierdzających fakt otrzymani ww. faktur w grudniu 2012 r., nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, wykazanych w rejestrze zakupów VAT za ten okres.

W ocenie Sądu nie ma też wątpliwości, że organy w sposób prawidłowy przyjęły, iż wpłaty dokonywane na konto skarżącego przez I. B., przy których widnieją adnotacje, o tym, że stanowią one zaliczki na zakup sprzętu komputerowego stanowią czynności rodzące obowiązek podatkowy w podatku

od towarów i usług w oparciu o postanowienia art. 29 ust. 2 oraz art. 106 ust. 1

i ust. 3 u.p.t.u. W podatku od towarów i usług podstawę opodatkowania,

co do zasady stanowi obrót, którym jest kwota należna obejmująca całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku (art. 29 ust. 1 u.p.t.u.). Jednakże

w przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona

o przypadającą od nich kwotę podatku (art. 29 ust. 2 u.p.t.u.). Podatnicy podatku

od towarów i usług, są obowiązani na mocy art. 106 ust. 1 u.p.t.u., do wystawienia faktury stwierdzającej w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy,

z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16 u.p.t.u. Przepisy ten stosuje się odpowiednio do części należności otrzymywanych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi (art. 106 ust.3 u.p.t.u.).

Organy do opodatkowania przyjęły jedynie te przelewy, na których w sposób jednoznaczny wskazano, że dotyczą zaliczek na sprzęt komputerowy. Jednocześnie uwzględnione zostały wyjaśnienia Pani I. B. z [...] grudnia 2013 r., dotycząceosobistego charakteru wpłat na rachunek bankowy skarżącego,

przy których brak było adnotacji dotyczących charakteru dokonywanej wpłaty,

albo widniało samo słowo zaliczka (k -79/1, tom VIII akt adm.).

Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 199a § 3 ustawy ordynacja podatkowa w zw. z art. 3531 Kodeksu cywilnego oraz art. 29 u.p.t.u., podniesiony w skardze z uwagi na błędne zakwalifikowanie transakcji pomiędzy skarżącym a A. sp. z o.o. oraz niezasadne przyjęcie, że faktury dokumentujące ww. transakcje winny być postrzegane jako reglamentowane przez art. 108 ust. 1 u.p.t.u.

Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do uznania,

że wystawione przez skarżącego na rzecz P.W. sp. z o.o. faktury sprzedaży telewizorów nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, bowiem nie odnosiły się do zdarzeń zaistniałych pomiędzy tymi podmiotami, nie było więc potrzeby sięgania do art.199a § 3 ustawy ordynacja podatkowa. W związku z tym, że organ I instancji w sentencji decyzji błędnie określił obowiązek zapłaty podatku wynikający z tych faktur organ odwoławczy uchylił decyzję Dyrektora UKS w tym zakresie i orzekł co do istoty sprawy.

O tym, że faktycznego zakupu i odbioru telewizorów dokonała firma "A.", dowodzi między innymi okoliczność przebywania skarżącego za granicą, w dniach zakupu towaru oraz i to, że płatność za towar dokonana została

za pośrednictwem karty płatniczej należącej do sp. z o.o. "A". Z powyższego wynika, że skarżący nie dysponował towarem wykazanym w spornych fakturach,

nie mógł więc dokonać jego dostawy, nie dokumentują więc obrotu w rozumieniu

art. 29 ust.1 u.p.t.u.

Również niezasadne okazały się zarzuty dotyczące odliczenia podatku naliczonego za I, II i III kwartał 2012 r. z wydruków komputerowych faktur, na których widnieje, jako wystawca – A. S.A. Wydruki te różnią się, bowiem od kopii faktur przedłożonych przez A. S.A. (k-56/3-56/13 akt adm.) i to zarówno jeżeli chodzi o rodzaj, ilość, jak i wartość towaru. Z przedłożonego przez Spółkę wydruku konta rozrachunkowego prowadzonego z firmą skarżącego oraz z wyciągów

z rachunków bankowych należących do skarżącego wynika, że Spółka A. otrzymała płatności w kwotach wynikających z kopii faktur posiadanych przez nią.

Skarżący nie wyjaśnił przyczyn rozbieżności pomiędzy posiadanymi przez niego wydrukami komputerowymi faktur a fakturami posiadanymi przez Spółkę A. Skarżący nie przedłożył także dowodów potwierdzających okoliczność nabycia towarów w ilościach, wartościach, jak i w asortymencie uwidocznionym w wydrukach posiadanych przez niego. Natomiast spółka A. przedłożyła kopie faktur sprzedaży wskazanych przez organ I instancji w wezwaniu, wydruk kont rozrachunkowych oraz przykładowe potwierdzenia zapłaty za ww. faktury. W świetle dowodów i wyjaśnień przedłożonych przez Spółkę nie było podstaw do uznania, że faktury przedłożona przez spółkę nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, że przedmiotowe wydruki komputerowe faktur dają prawo skarżącemu do odliczenia podatku naliczonego, jednakże jedynie w zakresie, w jakim dokumentują rzeczywiste dostawy.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie było także podstaw

do zakwestionowania wyjaśnień A. S.A., co do faktur VAT o nr: [...], które dokumentują dokonaną przez A. S.A sprzedaż towarów na rzecz innych kontrahentów niż skarżący. Skarżący i w tym przypadku nie wyjaśnił przyczyn rozbieżności ani tez nie okazał dowodów potwierdzających zapłatę za ww. faktury oraz dowodów potwierdzających przyjęcie towarów lub ich transport..

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w świetle postanowień art. 86 ust. 1 i 2 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) u.p.t.u. skarżący nie miał prawa

do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur, które nie stwierdzają rzeczywistych transakcji.

W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego

na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli faktura nie odzwierciedla faktycznego zdarzenia, brak jest prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. W takim przypadku kwota wykazana

na fakturze jako podatek nie jest faktycznym podatkiem należnym, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek, w celu wyłudzenia jej od nabywcy towaru

(por. wyroki NSA w sprawach o sygn.: I FSK 215/13, opubl. LEX nr 1451965

oraz I FSK 116/13, LEX 1456913.).

Uznając podniesione zarzuty za niezasadnie Sąd w oparciu o postanowienia art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.