Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2474/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. pkt 1-4,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 87 ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 99 ust. 12,
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] października 2012 r. postanowił przedłużyć termin zwrotu wykazanego w poz. 62 deklaracji podatkowej VAT-7 za sierpień 2012 r. w wysokości 2.620.000 zł złożonej przez skarżącą – A. Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

W uzasadnieniu wskazał, że 14 września 2012 r. została złożona w tutejszym organie deklaracja podatkowa VAT-7 za sierpień 2012 r. z zadeklarowaną kwotą do zwrotu w wysokości 2.620.000 zł w terminie 25 dni wraz z wnioskiem o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w trybie art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej "u.p.t.u." W deklaracji podatkowej VAT-7 za sierpień 2012 r. wykazano kwotę podatku należnego w wysokości 32 997,00 zł oraz podatek naliczony do odliczenia w wysokości 2.658.097 zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., postanowieniami z [...] października 2012 r. wszczął postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. w tym za okres, w którym wykazana została kwota do zwrotu na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.), dalej "u.k.s.".

Organ powołał się także na art. 87 ust 2, ust. 2a, ust. 4a u.p.t.u. i wskazał, że mając na uwadze powyższe oraz konieczność przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji wykazanej w deklaracji podatkowej VAT-7 za sierpień 2012 r. kwoty do zwrotu postanowiono o przedłużeniu terminu do zwrotu nadwyżki podatku VAT.

Pismem z 15 października 2012 r. skarżąca wniosła o uchylenie i wycofanie z obrotu prawnego postanowienia z [...] października 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. po zakwalifikowaniu wniosku jako skargi, pismem z 18 lutego 2013 r. uznał skargę za bezzasadną.

Następnie 24 maja 2013 r. skarżąca złożyła jednocześnie trzy pisma:

- zażalenie na postanowienie z [...] października 2012 r. o uchylenie wydanego postanowienia w całości,

- wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie,

- pismo o przekroczeniu uprawnień przez organ podatkowy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lipca 2013 r. umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie i postanowieniem z [...] lipca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] października 2012 r.

W dniu 20 czerwca 2013 r. wpłynęło pismo skarżącej stanowiące ponaglenie na nieterminowy zwrot podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi z 11 lipca 2013 r. na wystąpienie strony z dnia 24 maja 2013 r. i z 17 czerwca 2013 r., uzupełnione pismem z dnia 20 czerwca 2013 r., nie stwierdził naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. art. 87 ust 2 u.p.t.u. oraz art. 120, art. 121 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) - dalej “O.p."

Skarżąca złożyła w dniu 17 czerwca 2013 r. wniosek o stwierdzenie nieważności wydanego postanowienia z [...] października 2012 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego W., które nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

W dniu 6 sierpnia 2013 r. strona złożyła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postanowieniu z [...] października 2012 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. udzielił pismem z dnia 2 września 2013 r. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzielona pismem, które doręczono skarżącej w dniu 5 września 2013 r.

W skardze na postanowienie z [...] października 2012 r. skarżąca zarzuciła:

1. dokonanie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT należnego skarżącej w sposób nieuzasadniony i stanowiący rażące naruszenie prawa oraz niewypełnienie przez zaskarżone postanowienie dyspozycji art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 210 § 4 O.p. poprzez niewskazanie z jakiego konkretnie powodu zasadność zwrotu wymagała weryfikacji;

2. wprowadzenie w błąd podatnika poprzez zamieszczenie w zaskarżonym postanowieniu pouczenia, iż na postanowienie nie przysługuje zażalenie ani inny środek zaskarżenia. W konsekwencji skarżąca uznała, iż zgodnie z treścią art. 214 O.p., złożone przez podatnika wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w terminie.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o jej odrzucenie, gdyż nie podlega zaskarżeniu, względnie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przedłużające termin do zwrotu podatku naliczonego nad należnym, wykazanego w deklaracji VAT-7 za sierpień 2012 r.

Jak wskazało postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2012 r., Spółka w dniu 14 września 2012 r. złożyła deklarację VAT-7 za sierpień 2012 r., przy czym deklaracja ta zawierała wniosek o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Podstawę stanowił przepis art. 87 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że wniosek wymaga weryfikacji i na postawie art. 87 ust. 2 tej ustawy przedłużył termin do zwrotu podatku od towarów i usług.

W skardze Spółka zarzuciła nieprawidłowe pouczenie o środku zaskarżenia, jaki przysługuje na wydane postanowienie, naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT poprzez niewskazanie z jakiego powodu zasadność zwrotu wymaga weryfikacji oraz naruszenie zasady neutralności polegające na przedłużeniu terminu do zwrotu podatku VAT na nieokreślony czas.

Odnosząc się do problemu podniesionego w odpowiedzi na skargę, czy stronie przysługuje skarga do sądu na postanowienie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w czasie postępowania kontrolnego (kontroli podatkowej), Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warto zaznaczyć, że według T. Wosia ratio legis tego uregulowania prawnego, rozszerzającego kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji lub postanowień, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., jest umożliwienie sądowej kontroli również takich działań administracji publicznej, dotyczących praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej, co ma zapewnić uczestnikom gwarancje procesowe w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012 r., s. 69-70). J.P. Tarno upatruje z kolei sensu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. w tym, że jest to istotne uzupełnienie sądowej kontroli administracji w sprawach indywidualnych. Omawiane uregulowanie stanowi również skuteczną zaporę przed unikaniem ze strony ustawodawcy kontroli sądu administracyjnego. Przy tej regulacji prawnej nie ma bowiem znaczenia kwestia, w jaki sposób w przepisie materialnym zostanie określona forma załatwienia sprawy indywidualnej (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012 r., s. 33).

Dokonując analizy przesłanek z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. mogą być akty lub czynności, które spełniają następujące warunki:

1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. Jak już wykazano wyżej, postanowienie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie postępowania kontrolnego, nie podlega zaskarżeniu drodze zażalenia, nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie można również uznać, że rozstrzygnięcie to powinno przybrać formę decyzji. W związku z tym zaskarżone postanowienie nie może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.;

2) akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (to i pozostałe kryteria zaskarżalności aktów lub czynności na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. podaje T. Woś, zob. T. Woś [red.], H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo..., op. cit., s. 70). Nie ulega wątpliwości, że postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu na zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ma charakter zewnętrzny i podatnik nie jest podporządkowany organowi administracji podatkowej organizacyjnie ani służbowo;

3) akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu. W rozstrzyganej sprawie postanowienie wydane przez naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym skierowane było do podatnika, który złożył deklarację wykazującą kwotę nadwyżki podatku do zwrotu;

4) akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. W rozpatrywanej sprawie zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług, a tym bardziej przedłużenie terminu do jego zwrotu, mieści się w zakresie działania administracji publicznej;

5) akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Zarówno samo prawo do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, jak też termin zwrotu, wynikają z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a zwłaszcza z art. 87 ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 99 ust. 12 u.p.t.u. W szczególności z art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. wynika uprawnienie organu administracji podatkowej do wydania ww. aktu administracyjnego. Przepis ten stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Należy w związku z powyższym zauważyć, że zaskarżony indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia czasu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W konsekwencji uznać trzeba, że podatnikowi na postawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wydane w czasie postępowania kontrolnego (kontroli podatkowej) na podstawie art. 87 ust. 2 zdanie 2 u.p.t.u.

W takiej sytuacji wniosek organu podatkowego o odrzucenie skargi strony jest niezasadny.

Przechodząc do meritum wskazać należy, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, iż zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Na podstawie art. 87 ust. 6 ustawy o VAT, na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z:

1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447, ze zm.),

2) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,

3) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji

- przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a, 4a-4f stosuje się odpowiednio.

Z przepisu tego wynika, że organ może przedłużyć czas zwrotu podatku, ale tylko wtedy, jeżeli zasadność zwrotu wymaga weryfikacji. Przywołany przepis nie zawiera przy tym konkretnych przesłanek nakazujących dokonanie weryfikacji zasadności zwrotu. Oznacza to, że podjęcie działań zmierzających do oceny zasadności zwrotu, co samo w sobie rodzi istotne dla podatnika skutki w podatku od towarów i usług, zależy wyłącznie od woli organu. W tej mierze, rozpoznający niniejszą sprawę Sąd stoi konsekwentnie na stanowisku, że nawet powzięta przez organ wątpliwość dotycząca zasadności zwrotu jest wystarczająca, aby odsunąć przysługujący podatnikowi zwrot w czasie (por. wyrok tut. Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. I SA/Gd 1003/10).

Tym nie mniej Sąd stwierdza, że w wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniu został podany powód, dla którego przedłuża się termin zwrotu, jak i jego uzasadnienie. Mianowicie organ podatkowy stwierdził: "W dniu [...].10.2012 r. postanowieniem nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął postępowanie kontrolne w zakresie podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. w tym za okres, w którym wykazana została kwota do zwrotu na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej...".

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przedmiotowe postanowienie zawiera zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie faktyczne i prawne. To, że zdaniem strony uzasadnienie to nie jest wystarczająco szczegółowe, czy argumentacja organu nie jest dostatecznie przekonująca nie oznacza jeszcze, że postanowienie nie zawiera elementów wymienionych w art. 210 § 4 O.p., a więc że doszło do naruszenia tego przepisu, tym bardziej w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (czego dla skuteczności zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Skarżąca podnosi, że przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT uzależnia przedłużenie terminu do zwrotu podatku VAT o ile organ poweźmie wątpliwości wyłącznie w zakresie rozliczenia podatnika, a bezterminowe przedłużenie zwrotu narusza zasadę neutralności.

Odnosząc się do kwestii naruszenia uprawnienia strony skarżącej do zachowania zasady neutralności w podatku od wartości dodanej należy odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-525/11 Mednis SIA przeciwko Valstsieņēmumu dienests, w którym Trybunał uznał, że artykuł 183 dyrektywy Rady 2006/l12/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie zezwala na to, by organ podatkowy państwa członkowskiego odraczał, nie dokonując konkretnego badania i opierając się jedynie na obliczeniach arytmetycznych, zwrot części nadwyżki podatku od wartości dodanej powstały w miesięcznym okresie rozliczeniowym, aż do czasu zbadania przez wspomniany organ rocznego podsumowania podatnika ( publ:. www.eur-lex.europa.eu).

W ocenie Trybunału Sprawiedliwości "państwa członkowskie mają uzasadniony interes w podejmowaniu odpowiednich kroków w celu ochrony swych interesów finansowych, a zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez szóstą dyrektywę (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Sosnowska, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 41). Jednakże państwa członkowskie muszą zgodnie z zasadą proporcjonalności posługiwać się środkami, które umożliwiają im skuteczne osiąganie takiego celu, lecz jednocześnie w jak najmniejszym stopniu zagrażają celom i zasadom wynikającym z uregulowań Unii, takim jak podstawowa zasada prawa do odliczenia podatku VAT (zob. ww. wyrok w sprawie Sosnowska, pkt 23; wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie C-284/11 EMS-Bulgaria Transport, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 69)" (pkt 31 i 32 orzeczenia w sprawie C-525/11).

Z powyższego orzeczenia wynika, że wątpliwości, w związku z którymi organ podatkowy przedłuża termin zwrotu podatku muszą być uzasadnione, a weryfikacja zwrotu nie musi ograniczać się jedynie matematycznych obliczeń. Ponadto powstanie wątpliwości obliguje jednocześnie organ do podjęcia czynności mających na celu rozwianie tych wątpliwości i ustalenie stanu faktycznego przy zachowaniu przewidzianych przez przepisy prawa warunków informowania podatnika o przedłużaniu prowadzonego postępowania. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe powzięły wątpliwości co do zasadności zwrotu podatku VAT za sierpień 2012 r. w sytuacji, gdy spółka sprzedająca dotąd pompy infuzyjne, strzykawkowe rozszerzyła działalność gospodarczą o sprzedaż towarów różnego i zmieniającego się rodzaju m.in. prętów żebrowych, desek podłogowych, a w deklaracjach VAT 7 wykazywała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów ze stawką 0%. Zatem organ zwrócił się o wszczęcie kontroli w zakresie podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. Organ uzyskał informacje, iż Prokuratura Okręgowa w B. prowadzi śledztwo wobec jedynego kontrahenta skarżącej dostarczającego pręty żebrowe i deski podłogowe - właściciela i pełnomocnika PHU F., którzy działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjmowali i wystawiali faktury poświadczające nieprawdę. Następnie za pośrednictwem skarżącej dokonywali odsprzedaży do firmy w Republice Czeskiej. Jak wynika z odpowiedzi na skargę pismo Prokuratury Okręgowej w T. Wydział V Śledczy z dnia 17 września 2013 r. potwierdza, iż wątpliwości organu były uzasadnione. Wskazuje ono bowiem, iż istnieje uzasadnione podejrzenie, że skarżąca brała udział w oszustwie mającym na celu nieuprawnione uzyskanie korzyści w postaci zwrotu naliczonego podatku od towarów i usług, który nie został zapłacony na poprzednich etapach dystrybucji.

W tym miejscu zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie, że spółka świadomie bądź nie uczestniczy w tzw. "karuzeli podatkowej", w której transakcje wewnątrzwspólnotowe dokonywane są w ramach łańcucha dostaw w celu dokonania oszustwa podatkowego. Oszustwo takie polega na tym, że uczestnicy takiej transakcji (albo niektórzy z nich) uzyskują korzyść poprzez uchylanie się od zapłaty należnego podatku albo poprzez uzyskanie zwrotu VAT, który w rzeczywistości nie został uregulowany na wcześniejszych etapach zwrotu.

Zatem organ podatkowy nie naruszył art. 87 ust. 2 ustawy VAT, albowiem działał zgodnie z tym przepisem, uzasadnił swoje wątpliwości i zainicjował wszczęcie postępowania dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego sprawy.

Za nietrafne uznać należy również, zawarte w skardze argumenty, że organ podatkowy winien ograniczyć weryfikację jedynie do rozliczeń podatnika. W przypadku "karuzeli podatkowej" dla ustalenia rzeczywistego charakteru transakcji konieczne jest zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika ubiegającego się o zwrot, ale również kontrahentów występujących w łańcuch transakcji oraz przewoźników. To dopiero pozwoli na przeanalizowanie wszystkich występujących w łańcuchu dostaw transakcji i może pozwolić na ustalenie źródła pochodzenia towaru.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizacje zasady neutralności podatku VAT realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. To znaczy muszą odzwierciedlać transakcje zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem.

Jeśli zatem pojawiły się tak istotne wątpliwości, co do prawidłowości przebiegu transakcji z udziałem skarżącej Spółki, to uzasadniało to przeprowadzenie czynności kontrolnych w celu wyjaśnienia tych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę