Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 922/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2005 roku, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Dnia [...] sierpnia 2005 roku Rada Gminy K. , powołując się na przepisy art. 85 ust. 2 i art. 29 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 8 ust. 1 i 3, art. 9, art. 10, art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 roku, nr 13, poz. 74 ze zm.), podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru działek położonych w rejonie ul. S. w P., gmina K., o numerach ewidencyjnych gruntów: [...] oraz [...].

B.F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. uchwałę Rady Gminy K., żądając unieważnienia zaskarżonej uchwały w części w jakiej zatwierdzony ww. uchwałą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ingeruje, bez zgody skarżącego, w jego prywatny teren, nie objęty opracowaniem planu, poprzez połączenie drogi [...] z jego działką nr [...], położoną w P.

Zarządzeniem z dnia [...] listopada 2005 roku skarżący zobowiązany został do wskazania w terminie 7 dni czy przed zaskarżeniem do Sądu uchwały Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] zwracał się do Rady Gminy K. z wezwaniem o usunięcie naruszeń prawa wywołanych zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie skarżący nadesłał pismo z dnia [...] grudnia 2005 roku, w którym wyjaśnił, iż przed wniesieniem skargi wezwał Radę Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa skargą, która wpłynęła do Urzędu Gminy w dniu [...] lipca 2005 roku. Wskazał także, iż wcześniej złożył zastrzeżenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - pismo z dnia [...] stycznia 2005 roku.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje działki należącej do skarżącego i nie powoduje żadnych zmian w sposobie jej użytkowania.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi zaś, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał podstawy prawnej wnoszonej skargi, jednakże z jej treści wynika, iż oparł ją na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Jak z powyższego wynika podstawowymi przesłankami koniecznymi dla skutecznego wniesienia skargi i podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego w trybie cytowanego przepisu są: uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia oraz wykazanie przez skarżącego, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Sąd - badając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zważył, iż "wezwanie do usunięcia naruszenia", o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, przy czym musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy. Żądanie unieważnienia uchwały organu gminy skierowane do organu nadzoru (z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia [...] września 2005 roku, skierowanym do Wojewody, kwestionował zaskarżoną uchwałę) uruchamia wyłącznie postępowanie nadzorcze w ramach własnych, samodzielnych kompetencji tego organu do badania legalności uchwał organów gminy i nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 1995 roku, II SA 105/95, ONSA 1996/2/81, zob. także inne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. SA/Gd 282/91, postanowienie z dnia 10 grudnia 1991 r., sygn. SA/Ka 861/91, wyrok z dnia 20 lutego 1992 r., sygn. SA/Po 1544/91, "Samorząd Terytorialny" 1992, nr 12, s. 68, postanowienie z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. SA/Wr 425/91, OSP 1993, nr 1, poz. 20, postanowienie z dnia 8 kwietnia 2002 roku, IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 82642, a także orzeczenia Sądu Najwyższego - wyrok z dnia 26 czerwca 1992 r., sygn. III ARN 31/92, OSNC 1994, nr 2, poz. 38 oraz postanowienie z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. III ARN 1/95).

Jak z powyższego wynika podmiot, który na podstawie art. 101 ust. 1 tejże ustawy wniósł do sądu administracyjnego skargę na uchwałę rady gminy, musi przede wszystkim wykazać przed sądem, że zwrócił się do właściwego organu gminy o zmianę lub uchylenie uchwały w zakresie przez niego kwestionowanym.

W niniejszej sprawie skarżący tego nie uczynił albowiem przedłożone przez niego na wezwanie sądu pisma - z dnia [...] lipca 2005 roku oraz z dnia [...] stycznia 2005 roku, zostały złożone w Urzędzie Gminy K. przed podjęciem przez Radę Gminy zaskarżonej uchwały z dnia [...] sierpnia 2005 roku. Przy czym dodatkowo pismo z [...] lipca 2005 roku zostało skierowane do niewłaściwego organu gminy tj. do wójta (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002 roku, sygn. IV SA 3595/01, Baza Orzeczeń LEX nr 8264).

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż jedynie wezwanie skierowane do organu, który podjął kwestionowaną uchwałę (czyli do Rady Gminy K.) po podjęciu przez Radę Gminy kwestionowanej uchwały spełnia wymogi z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2002, sygn. IV SA 3595/01 /Baza Orzeczeń LEX nr 82642/, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wezwanie to może być skutecznie wniesione dopiero po ogłoszeniu treści kwestionowanej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa).

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga wniesiona przez B. F. na uchwałę Rady Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2005 roku, nr [...], była niedopuszczalna albowiem skarżący nie wezwał Rady Gminy do usunięcia naruszeń i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Odrzucenie skargi z powyższej przyczyny spowodowało, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do badania i wypowiadania się ani co do tego, czy kwestionowana uchwała została wydana z naruszeniem prawa, ani co do stopnia ewentualnego naruszenia prawa.