Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1272/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 39
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. Ż. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 8, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust 1 i 2, art. 102 i art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 127, poz. 1055) i art. 104 kpa, przyznał K. J. zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup odzieży dla córki w kwocie 150 zł jednorazowo.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że sprawa podlegała ponownemu rozpatrzeniu, ponieważ decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012 r. została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2012 r. Burmistrz przeprowadził w dniu 31 maja 2012 r. wywiad środowiskowy i ustalił, że 46-letnia K. J. wraz z córką K. stanowią dwuosobową rodzinę. K. J. jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku i kontynuuje naukę w systemie zaocznym. Ponadto ustalono, że dochód dwuosobowej rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc, tj. w październiku 2011 r., wynosił 525,32 zł, na co składały się alimenty na córkę w kwocie 260 zł, dodatek mieszkaniowy w wysokości 174,32 zł oraz zasiłek rodzinny w wysokości 91 zł. Dochód ten był niższy od ustawowego kryterium dochodowego dwuosobowej rodziny, które wynosi 702 zł. Organ l instancji podkreślił, że wziął pod uwagę dochód rodziny K. J., a także możliwości finansowe MOPS i w rezultacie przyznał zasiłek celowy w kwocie 150 zł z przeznaczeniem na zakup odzieży dla córki. Organ l instancji przedstawił również informację na temat sytuacji finansowej MOPS, z której wynika, że w listopadzie 2011 r. Ośrodek ten dysponował kwotą 30.480,91 zł na zasiłki celowe i udzielił pomocy finansowej 102 rodzinom składającym się z 215 osób, co średnio na osobę wynosi 141,77 zł. Burmistrz wskazał też, że K. J. w listopadzie i grudniu 2011 r. była już objęta pomocą finansową w postaci zasiłku okresowego w wysokości 176,78 zł miesięcznie. Zdaniem organu l instancji przyznana kwota 150 zł była wystarczająca na zakup brakującej odzieży i obuwia dla córki, ponieważ nie stwierdzono u niej znaczących braków w odzieży, a podczas wizyty pokazane zostały 3-4 pary nowo zakupionych butów dla córki.

Od powyższej decyzji K. J. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że jest osobą bezrobotną i nie ma dla niej ofert pracy, pomimo tego że podnosi ona swoje kwalifikacje zawodowe. Odwołująca się stwierdziła, że ma prawo być traktowana tak jak pozostali mieszkańcy G, a więc powinna otrzymać zasiłek celowy w kwocie około 300 zł. Zdaniem odwołującej się MOPS miał obowiązek zainteresować się jej dłużnikiem alimentacyjnym. K. J. podała, że jej rodzice większość swoich dochodów przeznaczają na zakup leków i nie są w stanie jej pomóc, a ponadto od 1993 r. nie uzyskuje od nich wsparcia finansowego i nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów. Odwołująca się zaznaczyła, że nie korzystała z pomocy społecznej do lipca 2010 r. i przez 19 lat sama musiała ciężko pracować na dwóch dorosłych synów, ale nie zna miejsca ich pobytu. Wskazała również, że na córkę pracowała 12 lat, aby zapewnić jej godziwe warunki życia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 sierpnia 2012 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 7 pkt 4 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 127, poz. 1055), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło ustalenia dokonane przez organ l instancji, z których wynikało, że dochód dwuosobowej rodziny K. J. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc, tj. w październiku 2011 r. wynosił 525,32 zł. Na dochód ten złożyły się alimenty na córkę w kwocie 260 zł, dodatek mieszkaniowy w wysokości 174,32 zł oraz zasiłek rodzinny w wysokości 91,00 zł. Natomiast, zweryfikowane kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny, wyliczone zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, odpowiada kwocie 702 zł. Dlatego Kolegium stwierdziło, że dochód rodziny niższy od ustawowego kryterium dochodowego oraz występujące w rodzinie bezrobocie uzasadniały przyznanie zasiłku celowego w wysokości 150 zł z przeznaczeniem na zakup odzieży dla córki. W ocenie Kolegium w uzasadnieniu decyzji organ l instancji przedstawił okoliczności faktyczne sprawy i wskazał przesłanki przyznania K. J. zasiłku celowego w kwocie 150 zł. Kolegium podkreśliło, że organ l instancji podał, że w listopadzie 2011 r. MOPS dysponował kwotą 30.480,91 zł na zasiłki celowe i udzielił pomocy finansowej 102 rodzinom składających się z 215 osób, co średnio na osobę wynosiło 141,77 zł. Kolegium stwierdziło, że przyznany K. J. zasiłek celowy w kwocie 150 zł był niższy od dwukrotności kwoty przypadającej średnio na jedną osobę, lecz w listopadzie i grudniu 2011 r. rodzina K. J. była już objęta pomocą finansową w postaci zasiłku okresowego w wysokości 176,78 zł miesięcznie. Wobec tego w listopadzie 2011 r. łącznie otrzymała ona pomoc pieniężną z MOPS w wysokości 326,78 zł, a więc w kwocie wyższej od dwukrotności kwoty przypadającej średnio na zasiłek celowy dla jednej osoby. Kolegium podkreśliło, że przy ustalaniu wysokości przyznawanego zasiłku celowego należy uwzględnić potrzeby innych osób i rodzin zamieszkujących na terenie Miasta, a MOPS dysponuje ograniczonymi środkami pieniężnymi na pomoc społeczną.

Skargę na decyzję SKO wniosła K. J., która podkreśliła, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, a dokładne wyjaśnienia złoży przed sądem w czasie rozprawy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 2 listopada 2012 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, ustanawiając dla niej adwokata.

Pełnomocnik skarżącej, adwokat J. M., uzupełniła skargę, podnosząc naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i

rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków

niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia

sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy córka skarżącej posiada niezbędną odzież i

obuwie;

2) art. 8 kpa poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów

administracji publicznej i wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu

tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie przyznawanie różnym

obywatelom znajdującym się w analogicznych sytuacjach zasiłków celowych w

różnej wysokości;

3) art. 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na

zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz błędów logicznych, co

uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niedostateczne i niepełne wyjaśnienie, dlaczego ten sam stan faktyczny i

prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach.

Pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

W toku postępowania sądowego nastąpiła zmiana pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącej. Adwokat M. Ż. podtrzymała skargę i zarzuciła decyzji SKO naruszenie:

1) art. 7, art. 77 i 107 kpa poprzez niewłaściwie przeprowadzenie postępowania

dowodowego, a w konsekwencji niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego

polegające na przyjęciu, że córka skarżącej nie potrzebuje zasiłku celowego na

zakup odzieży, bowiem znajduje się ona w posiadaniu 3-4 nowych par butów;

2) art. 8 i art. 9 kpa, ponieważ organy przyznawały osobom znajdującym się w

analogicznej sytuacji materialnej zasiłki celowe w różnej wysokości;

3) art. 8 i art. 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z

uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia nie tylko

realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, ale

również uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

4) art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne

i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan

faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach;

5) art. 138 § 2 kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej

decyzji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji z

uwagi na istotne braki w przeprowadzeniu postępowania dowodowego w

przedmiotowej sprawie,

6) art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez dokonanie błędnej

subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego a polegającego na

odmowie przyznania zainteresowanej zasiłku celowego w kwocie

przewyższającej 150 zł na skutek przyznania zasiłku okresowego w oparciu o

ww. przepis artykułu ustawy o pomocy społecznej.

Adwokat M. Ż. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, które nie zostały pokryte w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

W świetle powyższych zasad należało uznać, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Podstawą prawną rozstrzygnięć administracyjnych zapadłych w kontrolowanym postępowaniu były przepisy ustawy o pomocy społecznej. Ogólne zasady ogólne pomocy społecznej zostały zawarte w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, które to przepisy stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Skarżąca ubiegała się o przyznanie zasiłku celowego. Ten rodzaj świadczenia został uregulowany w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślić trzeba, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo, w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest spełnienie kryterium dochodowego, które w przypadku dwuosobowej rodziny skarżącej i według stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez organ odwoławczy wynosiło 702 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. nr 127, poz. 1055), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej.

W kontrolowanym postępowaniu okolicznością bezsporną było, że ze względu na dochody uzyskiwane przez rodzinę skarżącej oraz występujący w rodzinie problem bezrobocia zostały spełnione ustawowe przesłanki przyznania skarżącej zasiłku celowego. Do takiego wniosku doszły organy pomocy społecznej obu instancji, zaś w ocenie Sądu ustalenia faktyczne organów w tym zakresie były prawidłowe. Natomiast z treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej wynika, że ustawodawca nie określił wysokości, w jakiej ma być przyznawany zasiłek celowy, pozostawiając tą kwestię do uznania organów pomocy społecznej. Zatem w przypadku określenia wysokości przyznawanego zasiłku celowego mamy do czynienia z rozstrzygnięciem o charakterze uznaniowym. Wyjaśnić trzeba, że tzw. uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia, lecz daje organowi większą swobodę co do treści rozstrzygnięcia, przy czym organ jest zobowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy. W ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego stanowi podstawę do wydania decyzji o charakterze uznaniowym (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt l OSK 1950/10, Lex Omega nr 1070817). W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego tego rodzaju decyzje podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności.

Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W wyroku z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 (Lex omega nr 47243) NSA stwierdził, że "w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i utrwalić w aktach wyniki badania. Obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on wszechstronnie zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela z art. 7 kpa". Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01 (Lex Omega nr 149543) NSA orzekł, że "podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 kpa., ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych".

Podsumowując, stwierdzić trzeba, że rozstrzyganie w ramach uznania wymaga od organu nie tylko poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 k.p.a.), ale także załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa). Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 kpa. Zatem obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę.

Odnosząc powyższe rozważania do kwestii wysokości przyznanego skarżącej zasiłku celowego, Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu organy pomocy społecznej obu instancji przekroczyły granice uznania administracyjnego. Przy ocenie sytuacji materialnej rodziny skarżącej organy uwzględniły wszystkie osiągane przez tę rodzinę dochody, występujący w rodzinie skarżącej problem bezrobocia, a także konieczność zakupu odzieży dla córki. Organy wzięły pod uwagę wszystkie te okoliczności, a następnie uwzględniły też posiadane możliwości finansowe oraz wskazały na to, że zobowiązane są do udzielania wsparcia większej ilości beneficjentów i dlatego wsparcie udzielane poszczególnym osobom nie zawsze będzie odpowiadało oczekiwaniom wnioskodawców. Jako bowiem orzekł NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt l OSK 562/11 "Decyzje dotyczące zasiłków celowych mają charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet spełnienie przez ubiegającego się o zasiłek warunków koniecznych do jego uzyskania nie oznacza, że po stronie organu powstaje obowiązek jego przyznania w wysokości uznanej przez stronę za odpowiednią, w celu dostarczania jej środków utrzymania. Powyższe oznacza, że udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej" (Lex Omega nr 1068520).

W ocenie Sądu przytoczone zasady zostały zachowane w kontrolowanym postępowaniu, gdyż kwota 150 zł przyznana skarżącej na zakup odzieży dla córki stanowiła rzeczywiste wsparcie rodziny skarżącej w trudnej sytuacji. Organy pomocy społecznej prawidłowo uzasadniły wysokość przyznanego zasiłku, odwołując się do konkretnych ustaleń co do sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej, otrzymywanych przez nią innych świadczeń z pomocy społecznej (zasiłek okresowy) oraz zadań i możliwości finansowych organów pomocy społecznej. Dlatego też zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 7 i art. 77 kpa nie są zasadne. Nietrafnie również zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 8 i art. 9 kpa, ponieważ organy przedstawiły motywy, którymi kierowały się, przyznając K. J. zasiłek celowy w wysokości 150 zł. Ta zaś kwota w zestawieniu z otrzymywanym przez skarżącą zasiłkiem okresowym dawała w przybliżeniu kwotę przeciętnie przyznawaną przez MOPS dla mieszkańca korzystającego ze wsparcia pomocy społecznej. Ponownie zaznaczyć trzeba, że osoba ubiegająca się o przyznanie zasiłku celowego nie może domagać się zrealizowania w całości swojego wniosku. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu przy ustalaniu wysokości przyznanego skarżącej zasiłku organy pomocy społecznej uwzględniły wszystkie istotne okoliczności, a przyznana kwota umożliwiała zakup odzieży dla córki skarżącej. Ponadto Sąd uznał, że organy pomocy społecznej działały w granicach przyznanego im przez ustawodawcę uznania administracyjnego i prawidłowo uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Dlatego niezasadnie w skardze zarzucono naruszenie art. 107 § 3 kpa. Organ odwoławczy dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów odwołania i zasadnie przyjął, iż zachodziły podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu l instancji. Nie został zatem naruszony art. 138 § 2 kpa.

Odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II sentencji wskazać trzeba, że stosownie zaś do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. nr 146, poz. 1188 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu, ponosi Skarb Państwa. W niniejszej sprawie koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części, a pełnomocnik złożył stosowny wniosek. Udzielona pomoc prawna polegała na występowaniu przed sądem pierwszej instancji, za co przysługują koszty w wysokości 240 zł - stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Przyznane koszty adwokackie należy na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia powiększyć o kwotę podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa i art. 250 ppsa orzeczono jak w sentencji.