Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SAB/Rz 2/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.N. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

A.N. w piśmie z dnia 13 lipca 2010 r zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przesłanie urzędowych formularzy druków w celu wystąpienia o przyznanie prawa pomocy. W sprawie będącej przedmiotem skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych na druku PPF wpłynął do Sądu 29 lipca 2010 r. Wnioskodawca jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wskazał rodziców i brata. W rubryce nr 7 odnoszącej się do informacji o stanie majątkowym wnioskodawcy i ww. osób podał brak jakiegokolwiek majątku i jednocześnie zaznaczył, że nie ma upoważnienia do informowania na temat majątku rodziny. Jako źródło dochodów wskazał działalność gospodarczą prowadzoną w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i podał, że nie osiąga dochodów, zaznaczając, że "dochody rodziny są ich sprawą". W uzasadnieniu wniosku nie podniósł żadnych argumentów mających znaczenie dla oceny przesłanek w kwestii prawa pomocy.

Korzystając z możliwości żądania dodatkowego oświadczenia jaką daje art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej, w tym o przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych

z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, odpisu zeznania podatkowego za 2009 r., informacji o pomocy w utrzymaniu uzyskiwanej od instytucji lub osób, informacji o przyczynach braku aktywności w działalności gospodarczej.

W odpowiedzi z dnia 10 sierpnia 2010 r. skarżący oświadczył, że jego wniosek został wypełniony zgodnie z przepisami, spis majątku sporządził już do wniosku o wydanie uwierzytelnionych odpisów z akt organów skarbowych, a brak aktywności

w działalności gospodarczej związany jest z postępowaniami przed tutejszym sądem administracyjnym

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Strona dochodząca swoich praw przed sądem administracyjnym ma prawo do ubiegania się o zwolnienie od kosztów sądowych, skuteczność jej wniosku zależy jednak od spełnienia przesłanek określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – w skrócie P.p.s.a.), regulującej instytucję prawa pomocy.

Przepis art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 P.p.s.a. wymaga by osoba starająca się o zwolnienie od opłat sądowych i wydatków wykazała, że nie jest

w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołane przepisy są odstępstwem od przewidzianej w art. 199 P.p.s.a. zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie i wobec tego jako przepisy wyjątkowe mogą mieć zastosowanie także tylko w sytuacjach wyjątkowych, tj. wówczas, gdy nastąpiło naruszenie równowagi sytuacji materialnej powodujące niemożność zapewnienia skarżącemu i jego rodzinie niezbędnych środków utrzymania.

Zgodzić się należy, iż to na wnoszącym o prawo pomocy spoczywa inicjatywa

i ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania

z dobrodziejstwa instytucji prawa pomocy. W postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych badaniu podlega przede wszystkim konkretna sytuacja majątkowa

i życiowa wnoszącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, dlatego powinien on przytaczać na poparcie swoich argumentów dane

i informacje, m.in. na temat swojej sytuacji życiowej i majątkowej, a w przypadku, gdy korzysta z pomocy osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, poza obowiązkowymi informacjami o stanie majątkowym tych osób, również powinien podać rodzaj i zakres pomocy udzielanej mu przez bliskich, których w tym wypadku brak. Wnioskodawca wiedząc, czemu dał wyraz w treści wniosku, że dane o stanie majątkowym w tego rodzaju postępowaniu wpadkowym mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu pomocy, zaniechał (poza wskazaniem kręgu osób z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym) podania informacji, które są niezbędne dla rozważenia, czy w danym przypadku wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie kwestie związane z sytuacją materialną skarżącego nie zostały przez niego wyjaśnione

Referendarz sądowy (sąd) nie ma obowiązku prowadzenia dochodzenia w sytuacji, gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są mu znane wobec uchylania się strony od złożenia stosownych dokumentów i wyjaśnień. Taki brak współpracy, wręcz jawna odmowa ujawnienia koniecznych do wniosku danych, musi spowodować niekorzystne konsekwencje dla wnioskodawcy w postaci odmowy przyznania prawa pomocy. Nie sposób honorować wniosku skarżącego w złożonej przez niego postaci, tj. niepoddającego się jakiejkolwiek weryfikacji pod kątem przesłanek koniecznych dla rozważenia instytucji prawa pomocy. Ponownie należy podkreślić, że jedynym kryterium, od którego przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uzależnia przyznanie prawa pomocy ma charakter materialny i jest nim brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, a ocenę tego skarżący sam uniemożliwił.

Z tych względów należało w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzec jak

w sentencji postanowienia.