Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB 210/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Svgn. akt II SAB 210/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak /spr./ del. NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Marlena Chmielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2004 roku przy udziale - sprawy ze skargi L. C. na bezczynność Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia - nr - w przedmiocie niezałatwienia sprawy akredytacji do świadczenia usług oddala skargę


UZASADNIENIE

L. C. złożył skargę na bezczynność Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Podał, że w dniu 24 lutego 2003 roku otrzymał decyzję Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w sprawie akredytacji dla jego firmy [...] w ramach programu "Wstęp do jakości"-załącznik 1. W dniu 4 marca zwrócił się z odwołaniem do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej. Po około trzydziestu dniach otrzymał odpowiedź Ministra, która jego zdaniem, ma się nijak do odwołania. 31 marca 2003 roku wysłał ponaglenie, odpowiedzi nie otrzymał. Wnosi więc o przymuszenie organu do działania.

W oparciu o akta spray sąd poczynił następujące ustalenia:

Pismem z dnia 17 lutego 2003 roku L. C. został powiadomiony przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, iż jego wniosek o akredytację do świadczenia usług współfinansowanych w ramach programu Wstęp do jakości, nie został zakwalifikowany na listę akredytowanych wykonawców z następujących powodów:

1. niespełnione kryterium "Sytuacji finansowej (nie obliczone wskaźniki finansowe),

2. niespełnione kryterium "Doświadczenie kandydata"(brak trzyletniego doświadczenia w realizacji usług związanych z wdrażaniem systemów jakości przez podmiot ubiegający się o akredytację).

W odpowiedzi na powyższe pismo L. C. złożył w dniu 4 marca 2003 roku złożył podnosząc w nim, że "decyzja", którą otrzymał została wydana bez podstawy prawnej albowiem nie zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów przed 31 stycznia 2003 roku /przed złożeniem wniosku/ mimo delegacji ustawowej wynikającej z art. 6.4 ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. W odpowiedzi, pismem z dnia 25 marca 2003 roku Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej odwołał się do wyjaśnienia udzielonego skarżącemu pismem z dnia 21 lutego 2003 roku. W kolejnym piśmie z dnia 29 marca 2003 roku skierowanym do Ministra skarżący podnosi, że odpowiedź Ministra z dnia 25 marca 2003 roku winna być wydana w formie decyzji. Odpowiadając na powyższe pisma Minister poinformował L. C., że procedura wyłaniania wykonawców usług do poszczególnych programów nie przewiduje trybu odwołań i protestów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 104 kpa organ administracji państwowej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zawarte w art. 104 kpa pojęcie decyzji ma charakter procesowy. Nauka prawa administracyjnego określiła materialne pojęcie decyzji, przez które rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Aby więc czynność organu administracyjnego mogła być uznana za decyzję musi charakteryzować się trzema cechami:

1. organ administracyjny wyrażając swoją wolę rozstrzyga sprawę narzucając władczo swoje stanowisko,

2. decyzja musi wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego; chodzi tu przy tym o ustawy, dekrety, akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia ustawowego,

3. decyzja rozstrzyga konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne

Jak więc widać z powyższych rozważań decyzja musi mieć podstawę prawną w powszechnie obowiązującym prawie administracyjnym.

L. C. złożył wniosek o akredytację do świadczenia usług współfinansowanych w ramach programu Wstęp do jakości w dniu 31 stycznia 2003 roku. Jego wniosek o akredytację został rozpoznany w oparciu o realizowany w ramach programu PHARE 2000 Krajowy program Rozwoju MSP (PL 0003.07), zgodnie z Memorandum Finansowym podpisanym pomiędzy rządem RP a Komisją Europejską i odrzucony po dokonanej ocenie przez Komisję Oceniającą PARP. Jednostką realizującą komponenty dla małych i średnich przedsiębiorstw jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP). Firma L. C. została powiadomiona pismem z dnia 17 lutego 2003 roku przez PARP o powodach jej niezakwalifikowania na listę akredytowanych wykonawców usług w programu Wstęp do jakości.

Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości /Dz.U. z dnia 13 grudnia 2000 roku ze zm./ realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, które zostały określone w programach rozwoju gospodarki, w szczególności w zakresie wspierania:

1) rozwoju małych i średnich przedsiębiorstw,

2) eksportu,

3) rozwój u regionalnego,

4) wykorzystania nowych technik i technologii,

5) tworzenia nowych miejsc pracy, przeciwdziałaniu bezrobociu i rozwoju zasobów ludzkich.

Art. 6 ustawy wskazuje na przykładowe możliwości realizacji. Jednym z nich jest dofinansowanie działań określonych w pkt 1-6, prowadzonych przez inne podmioty. Art. 6 pkt4 zawiera delegację dla Rady Ministrów celem szczegółowego określenia działań podejmowanych przez agencję w ramach zadań o których mowa w art. 4 ust. 1, sposoby realizacji tych zadań oraz szczegółowe warunki i tryb udzielania pożyczek, dopłat lub dotacji, biorąc pod uwagę w szczególności zasadę, że udzielanie pożyczek dopłat lub dotacji w ramach realizacji programów finansowych z udziałem środków finansowych pochodzących ze źródeł zagranicznych i niepodlegających zwrotowi powinno być zgodne z postanowieniami dokumentów stanowiących podstawę przyznania Rzeczypospolitej Polskiej tych środków, a także uwzględniać zasad udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom.

Rada Ministrów wydała rozporządzenie w dniu 20 lutego 2003 roku w sprawie działań podejmowanych przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości /Dz.U z dnia 7 marca 2003 roku. Rozporządzenie weszło w życie po upływie trzech dni od daty ogłoszenia /§51 rozporządzenie/. Powyższe rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2001 roku w sprawie szczegółowych zadań Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości /Dz.U. Nr 29, poz321/ oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 maja 2001 roku w sprawie warunków i trybu udzielania dotacji przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości /Dz.U Nr 57, poz. 598 i Nr 84, poz. 917/. Powyższe rozporządzenia straciły moc, zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 8 maja 2002 roku o likwidacji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości oraz o zmianie ustawy o zasadach wspierania rozwoju regionalnego i ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości /Dz. U. z dnia 29 maja 2002 roku/, z dniem 31 grudnia 2002 roku. Z przepisów przejściowych i końcowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lutego 2003 roku nie wynika aby miało ono zastosowanie do wniosków zgłoszonych po dniu 1 stycznia 2003 roku do dnia wejścia w życie rozporządzenia. Rozporządzenie Rady Ministrów z 20 lutego 2003 roku nie reguluje więc sytuacji w której znalazł się skarżący. Tym samym brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście firm akredytowanych lub też niezakwalifikowanie przez Komisję PARP wniosku o akredytację do świadczenia usług. Skoro ustawodawca w art. 6 ust. 4 ustawy odsyła do rozporządzenia wykonawczego w przedmiocie warunków i trybu udzielania pożyczek to to rozporządzenie jest podstawa prawną do wydania decyzji jeżeli obowiązek jej wydanie wynika z rozporządzenia. W dacie złożenia i załatwienia wniosku nie obowiązywało żadne z rozporządzeń wykonawczych. Brak więc było podstawy prawnej do wydania decyzji. Minister Gospodarki nie miał prawnych możliwości w zakresie przeprowadzenia postępowania, którego domagał się skarżący. Skoro ustawa odsyła do rozporządzenia wykonawczego w zakresie trybu udzielania dotacji i pożyczek to brak rozporządzenia oznacza brak normy prawnej na podstawie której minister zobowiązany byłby do załatwienia indywidualnej sprawy w formie decyzji. Brak podstawy prawnej do wydania decyzji oznacza, że nie miała miejsce bezczynność Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej.

Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 u stawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 roku po. 1270 i 1271/ sad orzekł jak w wyroku.