Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1008/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.217, art. 218 i art 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2006 r. nr[...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1008/06

U z a s a d n i e n i e

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem [...] z dnia [...] września 2006 roku ,po rozpatrzeniu zażalenia R. S. , utrzymał mocy postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2006 roku Nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o treści : "M. S. i E. S. zostali ujawnieni w 1961 roku w operacie ewidencji gruntów dla obrębu W. jako właściciele gospodarstwa na podstawie aktu notarialnego [...] z 1931 roku".

Podstawę prawną postanowienia stanowią art. 138 §1 pkt.1 w zw. z art. 144 k.p.a.

Sprawa przedstawia się następująco.

Aktem notarialnym z [...] stycznia 1931 roku F. S. dokonał darowizny swojej nie wydzielonej połowy nieruchomości położonej w W. na rzecz swego syna M. i jego przyszłej żony E. W. Stan ten ujawniony został w wykazie zmian sporządzonym przy zakładaniu ewidencji gruntów w okresie od maja 1961 do sierpnia 1963 na podstawie dokumentów i zeznań stron władających. W wykazie tym wykazano grunt będący we władaniu M. S. i jego żony E. oraz grunt we władaniu Z. G. /siostry M. S./ , który odziedziczyła po swojej matce A. S., a stanowiący drugą połowę przedmiotowej nieruchomości.

Zażalenie na postanowienie Starosty złożył R. S., wnosząc o uchylenie postanowienia i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Zaprzeczył, by Z. G., siostra M. S. władała połową z nie wydzielonej części nieruchomości objętej aktem notarialnym [...] z 1931 roku.

Odpowiadając na zarzuty, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217§ 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenia , jeżeli :

1/ urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2/ osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Organ wskazał, że stosownie do art. 218 § 1 i 2 k.p.a , w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt.2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego , wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z żadnych dokumentów będących w posiadaniu S. nie wynika, by M. i E. S. zostali ujawnieni w 1961 roku w operacie ewidencji gruntów wsi W. jako właściciele gospodarstwa.

Słusznie zatem Starosta odmówił wydania zaświadczenia , bowiem tylko wówczas byłby do tego zobligowany , gdyby żądanie dotyczyło faktów lub stanu prawnego ,wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, R. S. zarzucił, że nieprawdziwe jest twierdzenie organu ,że połową gruntu włada Z. G .

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpatrywanej sprawie R. S. domagał się potwierdzenia przez Starostę Powiatowego, że M. S. i E. S. zostali ujawnieni w 1961 roku w operacie ewidencji gruntów dla obrębów W. jako właściciele gospodarstwa na podstawie aktu notarialnego [...] z 1931 roku .Organ odmówił wydania zaświadczenia stwierdzając, że nie dysponuje dokumentami, na podstawie których mógłby wydać zaświadczenie o żądanej treści. Stwierdził też ,że M. S. i jego żona E. nabyli w drodze darowizny niewydzieloną połowę nieruchomości położonej w W. Druga połowa nieruchomości została wykazana w ewidencji gruntów we władaniu Z. G. – siostry M. S. i jej męża M. G. – jako grunt odziedziczony po matce A. S. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.

Pojęcie "zaświadczenie" zostało w doktrynie scharakteryzowane jako potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby. Zaświadczenie, ażeby spełniało wymagania dokumentu urzędowego określone w art. 76, musi być wydane w przepisanej formie i przedmiocie mieszczącym się w zakresie działania organu.

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest wszczynane na podstawie żądania osoby uprawnionej , bowiem przepisy nie dają podstaw do wystawiania zaświadczeń z urzędu. Osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny dający podstawę tych starań.

Wydawanie zaświadczeń przez organ administracji publicznej reguluje przepis art. 217 k.p.a. Zgodnie z §2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli ;

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Stosownie do przepisu art. 218 §1 k.p.a. w przypadkach , o których mowa w art. 217 § 2 pkt. 2 organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego ,wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji , rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Wystawienie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być / choć nie musi/ poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym ,którego zakres wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ.

Akta sprawy wskazują, że niemożliwe było wydanie zaświadczenia żądanej treści, bowiem z dokumentów będących w dyspozycji organu wynika inny stan faktyczny i prawny nieruchomości od przedstawionego przez skarżącego.

W takiej sytuacji, organ stosownie do przepisu art. 219 k.p.a. odmawia wydania zaświadczenia .

Wskazując na powyższe , Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organ przy wydaniu zaskarżonego postanowienia , dlatego skargę, jako bezzasadną oddalił na mocy przepisu art. 151 P.p.s.a.