Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1464/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 95l ust. 2 pkt 3,, art. 95l ust. 4 pkt 1 i 2 art. 95m ust. 7 i 12
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. w L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia protestu w sprawie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu przez W. (dalej jako: "Skarżący", "Strona" lub "Szpital") jest decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako: "Prezes NFZ") z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako: Dyrektor OW NFZ) z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], którą odmówiono uwzględnienia protestu skarżącego Szpitala od kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia. Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor OW NFZ, działając na podstawie art. 2 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Finansowanej ze środków publicznych (Dz.U. z 2017 r., poz. 844), w dniu [...] czerwca 2017 r., ogłosił w Biuletynie Informacji Publicznej Funduszu wykaz świadczeniodawców zakwalifikowanych do poszczególnych poziomów systemu podstawowego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej na terenie województwa [...], którego zmiana ogłoszona została dnia [...] czerwca 2017 r.

Dnia 29 czerwca 2017 r. do [...] OW NFZ wpłynął protest [...] od kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej.

Dnia [...] lipca 2017 r. Dyrektor OW NFZ wydał decyzję nr [...]odmawiającą uwzględnienia protestu wniesionego przez Skarżącego w przedmiocie zakwalifikowania do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia. Zdaniem [...], zamiast kwalifikacji do poziomu szpitali II stopnia, powinien on zostać zakwalifikowany do poziomu szpitali III stopnia.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes Narodowego Funduszu Odwołania wydał w dniu [...] lipca 2017 r. decyzję nr [...], mocą której utrzymał decyzję Dyrektora OW NFZ, odmawiającą uwzględnienia protestu [...].

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 95m ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1510; dalej jako: "ustawa o świadczeniach"), kwalifikacji świadczeniodawcy do danego poziomu systemu zabezpieczenia dokonuje się w oparciu o minimalną liczbę profili systemu zabezpieczenia określonego w rodzaju, m.in.:

1) dla poziomu określonego w art. 95l ust. 2 pkt 2 (szpitale II stopnia) - sześć profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1 i 2, w tym trzy profile systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 2;

2) dla poziomu określonego w art. 95l ust. 2 pkt 3 (szpitale III stopnia) - osiem profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-3, w tym trzy profile systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3.

Powyższe przepisy wskazują minimalną liczbę profili, jaką muszą posiadać świadczeniodawcy, aby zostali zakwalifikowani do poziomu szpitali II i III stopnia. Ponadto § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1163; dalej jako: "rozporządzenie Ministra Zdrowia"), określa warunki jakie świadczeniodawca musi spełnić, aby zostać zakwalifikowanym do poziomu szpitali III stopnia. Zgodnie z ww. przepisem do tego poziomu kwalifikuje się świadczeniodawcę, który spełnia następujące warunki:

1) udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach co najmniej ośmiu profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-3 ustawy o świadczeniach, w tym w ramach co najmniej:

a) trzech profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3 ustawy o świadczeniach albo

b) dwóch profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3 ustawy o świadczeniach oraz co najmniej dwóch profili systemu zabezpieczenia trzeciego poziomu referencyjnego spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach lub

2) udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach profili systemu zabezpieczenia choroby zakaźne lub choroby zakaźne dla dzieci, pod warunkiem że profile te stanowią co najmniej 50% ogólnej liczby profili systemu zabezpieczenia, w ramach których udziela świadczeń opieki zdrowotnej, spośród profili systemu zabezpieczenia wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-5 ustawy o świadczeniach.

Prezes NFZ podniósł następnie, że [...] posiada dwa profile z poziomu szpitali III stopnia, tj. nefrologię i neurochirurgię, a dodatkowo, jak informuje Skarżący, na Oddziale Otolaryngologicznym w większości udzielane są świadczenia dzieciom. Zgodnie natomiast z treścią art. 95m ust. 3 pkt 1 lit. d) ustawy o świadczeniach, aby włączyć świadczeniodawcę do jednego z poziomów muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

- okres trwania umowy, w zakresie profili systemu zabezpieczenia kwalifikujących danego świadczeniodawcę do danego poziomu systemu zabezpieczenia, wynosi co najmniej 2 ostatnie lata kalendarzowe,

- umowa, w odniesieniu do wszystkich profili systemu zabezpieczenia kwalifikujących danego świadczeniodawcę do danego poziomu systemu zabezpieczenia, dotyczy udzielania świadczeń w trybie hospitalizacji określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy o świadczeniach.

W związku z powyższym, organ II instancji stwierdził, że udzielanie świadczeń dzieciom w ramach umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia na Oddziale Otolaryngologicznym nie kwalifikuje Strony do poziomu szpitali III stopnia. Kwalifikowałoby ją natomiast posiadanie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w ramach Oddziału Otolaryngologicznego dla dzieci.

W dalszej kolejności Prezes NFZ wskazał, że zgodnie z treścią art. 95m ust. 7 pkt 1 ustawy o świadczeniach, w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, jako kryterium kwalifikacji do danego poziomu systemu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 95l ust. 2, może zostać ustalona mniejsza liczba profili systemu zabezpieczenia, w stosunku do liczby profili systemu zabezpieczenia wskazanej w ust. 6, nie mniejsza jednak niż:

1) dla poziomów określonych w art. 95l ust. 2 pkt 1-3 - jeden profil systemu

zabezpieczenia charakteryzujący dany poziom.

Po przywołaniu ww. regulacji, organ II instancji odniósł się do zarzutu naruszenia art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego niezastosowanie. Podkreślił, że niemożliwie jest rozpatrywanie przepisów ustawy o świadczeniach bez uwzględniania warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 95m ust. 12 pkt 1 ustawy o świadczeniach, minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia określi szczegółowe kryteria kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów zabezpieczenia. W związku z tym, Prezes NFZ stanął na stanowisku, że aby zakwalifikować się do poziomu szpitali III stopnia, należy spełniać warunki, określone zarówno w ustawie o świadczeniach jak i rozporządzeniu Ministra Zdrowia.

Dlatego też aby zostać zakwalifikowanym do szpitali III stopnia, zgodnie z art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach, skarżący [...] musi spełniać warunek określony w § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia, w którym jako charakterystyczny dla poziomu szpitali III stopnia wskazany jest profil choroby zakaźne lub choroby zakaźne dla dzieci. Strona nie udziela świadczeń w ramach wymienionych profili, w związku z czym nie może zostać zakwalifikowana do poziomu szpitali III stopnia.

Z powyższym rozstrzygnięciem Prezesa NFZ nie zgodził się W., który pismem z dnia 28 lipca 2017 r. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Kwestionowanej decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej jako: "KPA"), poprzez brak dążenia organu do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak merytorycznego rozpoznania wniesionych zarzutów;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. przepisów prawa materialnego, tj. § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia, poprzez niewłaściwą wykładnię, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach, będący wyjątkiem od zasad określonych w art. 95m ust. 1 - 6, stanowi wprost, że w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, jako kryterium kwalifikacji do danego poziomu zabezpieczenia, może zostać ustalona mniejsza liczba profili systemu zabezpieczenia, w stosunku do liczby profili systemu zabezpieczenia wskazanej w ust. 6, nie mniejsza jednak niż dla poziomów określonych w art. 95I ust. 2 pkt 1-3 - jeden profil systemu zabezpieczenia charakteryzujący dany poziom. W opinii autora skargi, tak określony wymóg skarżący [...] spełnia, ponieważ posiada dwa profile systemu zabezpieczenia z profili charakteryzujących III poziom - nefrologię i neurochirurgię. Ponadto w Oddziale Otolaryngologicznym, dla którego wskazano profil "otolaryngologia dziecięca" w rejestrze podmiotów leczniczych, w większości udzielane są świadczenia dla dzieci.

Zdaniem Strony, wydane na podstawie art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach rozporządzenie Ministra Zdrowia nie stanowi uszczegółowienia art. 95m ust. 7 ustawy i nie określa warunków zastosowania obniżonych kryteriów zakwalifikowania szpitala do danego poziomu w sieci. Rozporządzenie w § 2 ust. 4 wprowadza odrębne niż określone w art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach, zasady kwalifikowania świadczeniodawcy do poziomu szpitali III stopnia. Wynika to wprost z wykładni językowej przepisu § 2 ust. 4 przedmiotowego rozporządzenia. Ponadto, delegację ustawową do wydania rozporządzenia stanowi nie art. 95m ust. 7, lecz art. 95m ust. 12 ustawy.

Z tych względów – w opinii autora skargi - stanowisko organu, że aby [...] został zakwalifikowany do szpitali III stopnia, winien spełniać warunki określone zarówno w ustawie, jak i rozporządzeniu Ministra Zdrowia, nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa. Intencją ustawodawcy było wprowadzenie możliwości zastosowania obniżonych wymagań dla świadczeniodawców i obniżenia liczby profili w celu dokonania kwalifikacji do danego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia odpowiedniego dostępu do świadczeń (zob. s. 4 skargi).

W podsumowaniu skargi podniesiono, że przypisanie skarżącego [...] do poziomu szpitali II stopnia może spowodować ograniczenie jego działalności leczniczej i ograniczyć możliwości dalszego rozwoju. Strategicznym celem zarządu [...] jest poprawa sytuacji finansowej, tj. uzyskanie w kolejnych latach dodatniego wyniku finansowego i systematyczna obsługa istniejącego zadłużenia. Zakwalifikowanie do poziomu szpitali II stopnia w poważnym stopniu zakłóci i ograniczy te plany (zob. s. 6 skargi).

W konsekwencji [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora OW NFZ z dnia [...] lipca 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1875/17, odrzucił skargę uznając ją za niedopuszczalną.

W wyniku wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego orzeczenia sądu I instancji, postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 905/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie WSA w Warszawie odrzucające skargę, stwierdzając, że nie ma podstaw prawnych, aby odmówić rozstrzygnięciu Prezesa NFZ z dnia [...] lipca 2017 r. cechy zaskarżalności do sądu administracyjnego. Ma ono wszystkie cechy decyzji administracyjnej, rozumianej jako rozstrzygnięcie w wydane w indywidualnej sprawie, podjęte na podstawie obowiązującego prawa przez uprawniony do tego organ (zob. s. 6 orzeczenia NSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1302; dalej jako: "PPSA").

Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w niniejszej sprawie organy NFZ zasadnie odmówiły uwzględnienia protestu skarżącego [...] wniesionego w zakresie kwalifikacji do niewłaściwego poziomu systemu podstawowego szpitalnego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz niewłaściwego wskazania zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w systemie zabezpieczenia. [...] uznaje, że należy zaliczyć go do III stopnia kwalifikacji (art. 95l ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach), podczas gdy organy NFZ zakwalifikowały Skarżącego do II stopnia (art. 95l ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach).

Sąd w składzie orzekającym przyznaje w tym zakresie rację argumentacji organów, która sprowadza się do dość rygorystycznej, ale w pełni uprawnionej, wykładni art. 95m ustawy o świadczeniach, wedle której szpital musi wypełnić precyzyjnie przesłanki kwalifikacji opisane w ust. 6 i 7 przedmiotowego przepisu. W szczególności uznać należy za słuszne odwołanie się i uwzględnienie w rozstrzygnięciu rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie określenia szczegółowych kryteriów kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu podstawowego zabezpieczenia świadczeń opieki zdrowotnej, wydanego na podstawie art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach.

Przypomnieć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 95m ust. 6 ustawy o świadczeniach, kwalifikacji świadczeniodawcy do danego poziomu systemu zabezpieczenia dokonuje się w oparciu o minimalną liczbę profili systemu zabezpieczenia określonego w rodzaju, m.in.:

1) dla poziomu określonego w art. 95l ust. 2 pkt 2 (szpitale II stopnia) - sześć profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1 i 2, w tym trzy profile systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 2;

2) dla poziomu określonego w art. 95l ust. 2 pkt 3 (szpitale III stopnia) - osiem profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-3, w tym trzy profile systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3.

Powyższe przepisy wskazują minimalną liczbę profili, jaką muszą posiadać świadczeniodawcy, aby zostali zakwalifikowani do poziomu szpitali II i III stopnia. Jednakże ustawodawca dopuszcza możliwość swoistego "obniżenia" powyższego standardu w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej (art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia ww. przepisu ustawy o świadczeniach poprzez jego niezastosowanie, Sąd stwierdza, że niemożliwe jest rozpatrywanie przepisów ustawy o świadczeniach bez uwzględniania kryteriów określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r., czego chce Strona (zob. s. 4 skargi). Zgodnie bowiem z art. 95m ust. 12 pkt 1 ustawy o świadczeniach, minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria kwalifikacji świadczeniodawców do poszczególnych poziomów systemu zabezpieczenia. Stosując wykładnię językową, w ślad za Słownikiem Języka Polskiego, przyjąć należy, że "szczegółowy" to inaczej dokładny, zawierający wiele szczegółów. Potwierdza to trafność założenia, zgodnie z którym dokładne kryteria kwalifikacji świadczeniodawców do poziomów systemu zabezpieczenia zawarte są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Nie sposób podzielić tu argumentacji skargi, że delegację ustawową do wydania przedmiotowego rozporządzenia stanowi ust. 12, a nie ust. 7 omawianego przepisu. Wskazać w tym miejscu należy, że typową praktyką legislacyjną jest umieszczanie delegacji do wydania rozporządzeń wykonawczych w ostatnich jednostkach redakcyjnych (ustępach) poszczególnych przepisów (zob. przykładowo art. 116d oraz art. 229 PPSA).

W związku z powyższym uznać należy, że niemożliwym jest stosowanie przepisów ustawy o świadczeniach i rozporządzenia Ministra Zdrowia niezależnie od siebie, w zależności, które świadczeniodawca uzna za bardziej dla niego korzystne. Nie ulega wątpliwości, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie obniżonych kryteriów w przypadku konieczności zapewnienia odpowiedniego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej, jednak liczba profili może zostać obniżona pod warunkiem spełnienia kryteriów kwalifikacji określonych w rozporządzeniu.

Tymczasem § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 czerwca 2017 r. określa warunki jakie świadczeniodawca musi spełnić, aby zostać zakwalifikowanym do poziomu szpitali III stopnia. Zgodnie z ww. przepisem do tego poziomu kwalifikuje się świadczeniodawcę, który spełnia następujące warunki:

1) udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach co najmniej ośmiu profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-3 ustawy o świadczeniach, w tym w ramach co najmniej:

a) trzech profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3 ustawy o świadczeniach albo

b) dwóch profili systemu zabezpieczenia spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 3 ustawy o świadczeniach oraz co najmniej dwóch profili systemu zabezpieczenia trzeciego poziomu referencyjnego spośród wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach lub

2) udziela świadczeń opieki zdrowotnej w ramach profili systemu zabezpieczenia choroby zakaźne lub choroby zakaźne dla dzieci, pod warunkiem że profile te stanowią co najmniej 50% ogólnej liczby profili systemu zabezpieczenia, w ramach których udziela świadczeń opieki zdrowotnej, spośród profili systemu zabezpieczenia wskazanych w art. 95l ust. 4 pkt 1-5 ustawy o świadczeniach.

W związku z tym stwierdzić należy, iż ratio legis art. 95m ust. 12 ustawy o świadczeniach było dookreślenie kryteriów kwalifikacji zawartych w ustawie o świadczeniach poprzez rozporządzenie, tak aby zasady kwalifikacji nie pozostawiały niejasności i dobrowolności ich interpretacji.

To z kolei powoduje, iż Skarżący aby zostać zakwalifikowanym do szpitali III stopnia, zgodnie z art. 95m ust. 7 ustawy o świadczeniach, musi spełniać jednocześnie warunek określony w § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, w którym jako charakterystyczny dla poziomu szpitali III stopnia wskazany jest profil choroby zakaźne lub choroby zakaźne dla dzieci.

W sprawie nie jest natomiast kwestionowane, że W. nie udziela świadczeń w ramach wymienionych profili, w związku z czym nie może zostać zakwalifikowany do poziomu szpitali III stopnia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego [...] dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (zob. s. 2 skargi) wskazać należy, że organy Narodowego Funduszu Zdrowia nie naruszyły zasad ogólnych postępowania, a ponadto wypełniły obowiązek wynikający z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 KPA i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jej wydania.

Ostatecznie Sąd pragnie podkreślić, że prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o świadczeniach oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia nie może zostać zastąpione swoistym "uwzględnieniem" trudnej sytuacji finansowej skarżącego [...]. Skarga sugeruje, że niezakwalifikowanie W. do poziomu szpitali III stopnia w poważnym stopniu zakłóci plany zarządu zmierzające do poprawy sytuacji finansowej Strony, w tym spłaty zadłużenia (zob. s. 6 skargi). WSA w Warszawie podkreśla, że tego typu zamierzenia władz skarżącego [...] nie mogą stać się samoistną przyczyną zakwestionowania zgodnej z prawem decyzji Prezesa NFZ.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 PPSA, jako że nie miała ona usprawiedliwionych podstaw.