Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 121/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2, art. 196
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. z dnia 2 września 2013 r. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 121/13 oraz o wstrzymanie jego wykonania w sprawie ze skargi Z.R. na przewlekłość postępowania Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia wezwania z dnia 7 maja 2013 r. i odmowy niezwłocznego przekazania sprawy do załatwienia innemu samorządowemu kolegium odwoławczemu w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 121/13 odrzucona została skarga Z. R., dalej skarżący, na przewlekłość postępowania Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie załatwienia wezwania z dnia 7 maja 2013 r. i odmowy niezwłocznego przekazania sprawy do załatwienia innemu samorządowemu kolegium odwoławczemu w sprawie udzielenia pomocy w formie zasiłku okresowego.

Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącego, postępowanie przed tut. Sądem powinno zostać zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a.

Podobnie skarżący wnosił w pismach z dnia 6 sierpnia i 19 sierpnia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 121/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 12 lipca 2013 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Postanowienie Sądu jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Wskazał, że w uzasadnieniu wniosku skarżący nadto podniósł, że Sąd nie powinien odrzucać skargi, ale zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a., bowiem w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Wskazał, że wobec odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., bezcelowe było analizowanie, czy została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania z art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nawet gdyby ustalono, że przesłanka ta istotnie w sprawie zachodzi, to i tak nie spowodowałoby to wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał ponadto, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, podał, że przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika.

W dniu 2 września 2013 r. skarżący złożył dwie tożsame skargi sporządzone i podpisane przez niego osobiście - jedną adresowaną do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Tut. Sądu, a drugą do Tut. Sądu. Obie skargi zatytułowane zostały "Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sygnowanych sprawach. Oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia!". W skargach wezwał Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem, stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń i rozstrzygnięcia w sprawach oraz wstrzymania wykonania orzeczeń. W uzasadnieniu podniósł, że postępowanie przed tut. Sądem powinno zostać zawieszone na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 121/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek ten nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).

Stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. zawarty w skardze z dnia 2 września 2013 r. jest ponownym wnioskiem o dokonanie wykładni tego postanowienia. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 121/13 Tut. Sąd odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu, wskazując, że nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Tym samym ponowne postępowanie z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 121/13, oparte na tych samych przesłankach, jest bezprzedmiotowe.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. odrzucające jego skargę, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. odrzucające skargę skarżącego jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., postępowanie sądowe z wniosku skarżącego o dokonanie wykładni postanowienia Tut. Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, co orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Natomiast odmówiono wstrzymania wykonania powyższego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. (punkt II).