Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1144/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 12 i 13, art. 24 ust. i1 i 6
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity
article: par. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 127 poz 886
law: Rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków  rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków
article: art. 134 par. 1 i art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie NSA Zbigniew Ślusarczyk del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Węgierska Górka od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 900/12 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy Węgierska Górka z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XI/95/2011 w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 900/12, po rozpoznaniu skargi Wojewody Śląskiego, stwierdził, że uchwała Rady Gminy Węgierska Górka z dnia 29 grudnia 2011 r. nr XI/95/2011 w przedmiocie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, wydana została z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Rada Gminy Węgierska Górka, działając na podstawie art. 24 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r." oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), podjęła w dniu 29 grudnia 2011 r. uchwałę w przedmiocie zatwierdzenia taryfy komunalnego przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego "Beskid Ekosystem" Sp. z o.o z siedzibą w Cięcinie. Taryfa ta, stanowiąca załącznik do uchwały, miała obowiązywać w okresie od dnia 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r., a jej wykonanie w § 6 uchwały powierzono Wójtowi Gminy i Zarządowi Spółki z o.o. "Beskid Ekosystem". Określono, że uchwała ta wchodzi w życie z dniem jej podjęcia.

Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o stwierdzenie nieważności ww. uchwały, jako niezgodnej z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 24 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz.U. Nr 127, poz. 886), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zadaniem przewodniczącego rady gminy jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Przepis ten upoważnia też przewodniczącego do umocowania wiceprzewodniczącego do wykonywania funkcji przewodniczącego, tj. fakultatywnie - gdy przewodniczący udzieli mu pełnomocnictwa do wykonywania swoich zadań oraz obligatoryjnie – w przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia zastępującego go wiceprzewodniczącego, zadania i kompetencje przewodniczącego automatycznie przechodzą na wiceprzewodniczącego najstarszego wiekiem. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika natomiast, że posiedzenie rady było zwołane i prowadzone przez wiceprzewodniczących. Z kolei przewodnicząca Rady postanowieniem Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 21 grudnia 2011 r. została zobowiązana do powstrzymywania się od działalności społecznej w charakterze przewodniczącego Rady Gminy Węgierska Górka. W ocenie organu nadzoru, po tej dacie przewodnicząca nie mogła wyznaczyć osoby wiceprzewodniczącego do wykonywania zadań przewodniczącego rady gminy, czyli sesję powinien prowadzić wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem. Wobec tego sesja Rady Gminy Węgierska Górka w dniu 29 grudnia 2011 r. została zwołana i prowadzona przez osoby, które nie zostały w sposób prawidłowy upoważnione do dokonywania przyszłych czynności, co w konsekwencji prowadzi do uznania sesji za nielegalną, a zatem żadna uchwała nie została na tej sesji podjęta w sposób prawem przewidziany.

Wojewoda wskazał ponadto, że w § 1 ust. 2 uchwały, zatwierdzono taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przedłożoną przez komunalne przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne "Beskid Ekosystem" Sp. z o.o. Taryfa ta stanowi załącznik do uchwały i obowiązuje od dnia 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. W § 2 uchwały Rada ustaliła wysokość dopłaty dla wybranej taryfowej grupy odbiorców usług. Załączona taryfa, zdaniem organu nadzoru, nie spełnia jednak warunków przewidzianych dla taryfy w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. oraz szczegółowych elementów taryfy wymienionych w § 4 i § 5 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. Z kolei brak lub niewłaściwe określenie w taryfie choćby jednego z wymaganych prawem elementów dyskwalifikuje ją i powoduje, że dokument nie może być uznany za taryfę w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., a tym samym nie może być zatwierdzony w drodze uchwały jako taryfa przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Tymczasem Rada Gminy Węgierska Górka w załączniku do uchwały zawarła jedynie w formie tabelarycznej informację zbiorczą o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012 r. Kwestionowana uchwała zawiera zatem jedynie wysokość stawek za dostarczoną wodę oraz wysokość stawek opłat za odprowadzanie ścieków z podziałem na poszczególne grupy taryfowe. Nie zawiera jednak niezbędnych elementów wymienionych w obowiązujących przepisach. W ocenie organu nadzoru nie doszło zatem do zatwierdzenia w uchwale taryfy w rozumieniu przepisów ustawy.

Skarżący wskazał ponadto, że w myśl § 2 uchwały Rada Gminy ustaliła dopłaty dla wymienionej w tym przepisie taryfowej grupy usług w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków – dla grupy S1 (gospodarstwa domowe). Podstawę dla takiej regulacji stanowi art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. upoważniający radę gminy do podjęcia uchwały o dopłacie dla jednej, wybranych albo wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. W ocenie skarżącego, z wykładni przywołanego przepisu wynika jednak, że prawna możliwość ustalenia przez organ powyższej dopłaty istnieje wyłącznie w sytuacji, kiedy na terenie gminy obowiązują taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, zatwierdzone uchwałą. W niniejszej sprawie, skoro istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, regulacja w tym zakresie stanie się bezprzedmiotowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. stwierdził, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem prawa. Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi dotyczący nieprawidłowości zwołania i prowadzenia sesji Rady Gminy Węgierka Górka i wskazał, że postanowienie Sądu Rejonowego w Żywcu z dnia 21 grudnia 2011 r. zawierające nakaz powstrzymywania się przez Przewodniczącą Rady Gminy w Węgierskiej Górce od działalności społecznej, polegającej na pełnieniu tej właśnie funkcji, zostało uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 11 stycznia 2012 r., który uznał, że nakaz ten został sformułowany wadliwie i nigdy nie mógł być zastosowany, bowiem funkcja przewodniczącego rady gminy nie jest działalnością społeczną a samorządową. Ponadto Przewodnicząca Rady Węgierska Górka, nie mogąc osobiście pełnić funkcji (z uwagi na ww. nakaz), dla zapewnienia ciągłości i niezakłóconego działania organu gminy, wyznaczyła osoby – wiceprzewodniczących - do zwołania sesji Rady i do jej prowadzenia, zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro natomiast przepisy ustawy nie wskazują formy, w jakiej upoważnienie takie ma być udzielone, to nie wyklucza to formy ustnej, potwierdzonej następnie pisemnie. Potwierdzenia takie i wyjaśnienia zostały przez Przewodniczącą przedstawione i dołączone do akt sprawy. Sąd wskazał ponadto, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, niezachowanie kolejności w zastępowaniu przewodniczącego rady gminy w wykonywaniu jego zadań, przewidzianej w art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, nie oznacza, że żadna uchwała nie została na sesji takiej rady podjęta w sposób prawem przewidziany.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło natomiast do naruszenia prawa materialnego, bowiem pomimo zatwierdzenia przygotowanej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne taryfy dla zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, przedmiotowa uchwała nie jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. oraz § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. taryfa to zestawienie ogłoszonych publiczne cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków oraz warunki jej stosowania. Tak zdefiniowaną taryfę tworzą elementy wymienione w § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. Obligatoryjnymi elementami określanymi w taryfie są rodzaje prowadzonej działalności; rodzaj i struktura taryfy; taryfowe grupy odbiorców usług; rodzaje i wysokość cen i stawek opłat; warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe oraz warunki stosowania cen i stawek opłat. Kwestionowana uchwała zatwierdza natomiast w § 1 taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków przedłożoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne "Beskid Ekosystem" Sp. z o.o. w Cięcinie, a w § 2 stanowi, że taryfę określoną w § 1 stanowi załącznik nr 1 do niniejszej uchwały i obowiązuje ona w okresie od dnia 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. Tymczasem ww. załącznik nr 1, dodany do kontrolowanej uchwały, przygotowany został w formie tabeli i nosi tytuł "Informacja zbiorcza o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012, dopłata brutto 360.000,00 zł". W tabeli tej podane zostały wprawdzie grupy taryfowe, ale bez szczegółowego ich określenia, czy nazwania oraz odpowiadające tym grupom ceny i dopłaty. Zdaniem Sądu, trudno w tak sformułowanym załączniku dopatrzyć się cech i elementów taryfy w ww. znaczeniu. Za nieprzekonywującą Sąd uznał argumentację Gminy, iż tak skondensowana treść załącznika, to efekt działania Gminy mający na celu ułatwienie odczytania uchwały przez klientów przedsiębiorstwa, gdyż pełny tekst taryfy jest obszernym opracowaniem. Zdaniem Sądu, tak przygotowanej treści załącznika nie można zrozumieć, jak również poddać kontroli i ocenie przedmiotowej taryfy pod względem jej zgodności z przepisami. Trudno bowiem odpowiedzieć na pytanie, jak wyglądają grupy taryfowe odbiorców usług, i czy ich wyodrębnienie nastąpiło zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. Trudno dopatrzyć się również innych cech taryfy wymienionych w § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r.

Sąd podzielił również zarzut skarżącego, dotyczący treści § 2 zaskarżonej uchwały. Wprawdzie ustawa upoważnia radę gminy do podjęcia uchwały o dopłacie do jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców, ale uprawnienie to łączy się z obowiązującymi na danym terenie taryfami za zbiorowe dostarczanie i zbiorowe odprowadzanie ścieków, zatwierdzonymi uchwałą rady gminy. W przypadku kwestionowania takiej uchwały, regulacja w przedmiocie ustanowienia dopłaty staje się zatem bezprzedmiotowa.

Zdaniem Sądu, wskazane naruszenia zaliczyć należało do kategorii istotnych (art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), jednak wobec upływu roku od dnia podjęcia uchwały (w dniu 29 grudnia 2011 r.), Sąd nie mógł stwierdzić nieważności zaskarżonej uchwały, dlatego też na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a., orzekł, że została wydana z naruszeniem prawa.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 21 stycznia 2013 r. wniosła Gmina Węgierska Górka, reprezentowana przez adw. W. G., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. oraz § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. i w trybie określonym w tym przepisie. Faktem jest, że załącznik do uchwały został nazwany "Informacją zbiorczą o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012, dopłata brutto 360.000,00 zł", jednak zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, tak nazwany załącznik nie powoduje, że Rada Gminy nie zatwierdziła skutecznie taryf przedstawionych przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne "Beskid Ekosystem" Sp. z o.o. Takie sformułowanie załącznika, miało jedynie na celu ułatwienie odczytania treści uchwały przez klientów przedsiębiorstwa. Skarżący kasacyjnie wskazał ponadto, że cała taryfa przedstawiona przez ww. przedsiębiorstwo Wójtowi Gminy wraz z wnioskiem o jej zatwierdzenie, posiada wszelkie elementy, o których mowa w § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r., dlatego też nie było podstaw do stwierdzania, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy naruszyła ten przepis, jak również art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. Wnoszący skargę kasacyjną nie zgodził się również z twierdzeniem Sądu I instancji, dotyczącym nieprawidłowości § 2 uchwały. Taryfa zatwierdzona zaskarżoną uchwałą obowiązywała na terenie Gminy Węgierska Górka w okresie od dnia 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. Całość dopłaty określonej w § 2 ust. 2 kwestionowanej uchwały, Gmina przekazała przedsiębiorstwu wodno-kanalizacyjnemu do końca grudnia 2012 r., a zatem wtedy gdy uchwała obowiązywała. Nie można zatem podzielić poglądu Sądu, że regulacja w przedmiocie ustanowienia dopłaty, o której mowa w § 2 uchwały stała się bezprzedmiotowa. W tym bowiem okresie na terenie Gminy Węgierska Górka obowiązywały taryfowe grupy odbiorców usług, a Gmina dopłacała do wskazanych w uchwale grup odbiorców kwoty wynikające z uchwały.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i w pełni podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz § 4 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Kluczowym zagadnieniem, które wystąpiło w rozpatrywanej sprawie było zatem rozstrzygnięcie, czy taryfa zatwierdzona zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Węgierska Górka z dnia 29 grudnia 2011 r., sporządzona została zgodnie z przepisami, czy też, jak uznał Sąd I instancji, jest ona niezgodna z § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 r.

Przechodząc do rozstrzygnięcia powyższej kwestii wskazać należy, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków należy do zadań własnych gminy, którego realizację umożliwia przepis art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., zgodnie z którym taryfy w tym przedmiocie podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy.

Ustawową definicję taryfy zawiera z kolei przepis art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r., zgodnie z którym taryfa to zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania. Tak zdefiniowaną taryfę tworzą natomiast elementy wymienione w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. Zgodnie z tym przepisem w taryfach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określić należy: rodzaje prowadzonej działalności, rodzaj i strukturę taryfy, taryfowe grupy odbiorców usług, rodzaje i wysokość cen i stawek opłat, warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe, warunki stosowania cen i stawek opłat. W warunkach stosowania cen i stawek opłat w szczególności określa się zakres świadczonych usług dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców i standardy jakościowe obsługi odbiorców usług.

Niewątpliwie zatem obligatoryjnym elementem taryfy są taryfowe grupy odbiorców usług. Wyodrębnienie taryfowej grupy odbiorców następuje na podstawie charakterystyki zużycia wody lub odprowadzanych ścieków, warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, a także na podstawie sposobu rozliczeń za świadczone usługi (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.).

Kwestionowana w niniejszej sprawie uchwała zatwierdza natomiast w § 1 taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków przedłożoną przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne "Beskid Ekosystem" Sp. z o.o. w Cięcinie, stanowiąc jednocześnie, że taryfę określoną w § 1 stanowi załącznik nr 1 do uchwały. Omawiany załącznik przygotowany został jednak w formie tabeli pn. "Informacja zbiorcza o cenie ścieków i wody oraz dopłacie jednostkowej do ceny ścieków na rok 2012, dopłata brutto 360.000,00 zł". Wprawdzie w tabeli tej podano grupy taryfowe, jednak bez szczegółowego ich określenia, czy nazwania oraz podano odpowiadające tym grupom ceny i dopłaty. Wobec powyższego zgodzić się należało z Sądem I instancji, że trudno w tak sformułowanym załączniku dopatrzyć się cech i elementów taryfy w podanym powyżej znaczeniu. Na podstawie tak opracowanej tabeli trudno bowiem ustalić, jak wyglądają grupy taryfowe odbiorców i usług, i czy ich wyodrębnienie nastąpiło zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

Wobec powyższego zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wyodrębnienie taryfowych grup odbiorców usług nastąpiło z naruszeniem art. 2 pkt 12 i 13 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r. W tak opracowanym załączniku do uchwały, trudno również doszukać się innych wymaganych prawem (§ 4 ww. rozporządzenia) elementów, które powinna zawierać taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków.

Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo uznał również, że wobec zakwestionowania legalności § 1 zaskarżonej uchwały, którym zatwierdzono taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, bezprzedmiotowym stał się § 2 tej uchwały stanowiący o dopłatach dla określonych grup taryfowych odbiorców usług. Przyznane § 2 uchwały uprawnienie łączy się bowiem bezpośrednio z obowiązującymi na danym terenie taryfami za zbiorowe dostarczanie i zbiorowe odprowadzanie ścieków, a zatwierdzonymi uchwałą rady gminy, której wydanie z naruszeniem prawa stwierdzono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 stycznia 2013 r.

Wskazać przy tym należy, że na dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zaskarżonej uchwały, nie mógł mieć wpływu fakt, że uchwały o tożsamej treści i w tym samym przedmiocie obowiązywały na terenie Gminy Węgierska Górka na przestrzeni kilku ostatnich lat i organ nadzoru nie zgłosił do nich zastrzeżeń. Przy dokonaniu kontroli legalności zaskarżonego aktu Sąd I instancji, na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygał bowiem w granicach danej sprawy, wyznaczonymi przedmiotem zaskarżenia, który stanowiła uchwała Rady Gminy Węgierska Górka z dnia 29 grudnia 2011 r. dotycząca zatwierdzenia taryf za okres od 1 lutego 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. Sąd nie mógł zatem w niniejszej sprawie odnieść się do treści innych uchwał, obejmujących inne okresy rozliczeniowe, jak również dokonać ich kontroli, bowiem nie mieściły się one w granicach niniejszej sprawy.

Biorąc po uwagę powyższe uznać należało, że zaskarżoną uchwałą Rada Gminy Węgierska Górka nie zatwierdziła taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz za zbiorowe odprowadzanie ścieków. Uchwała ta zawiera bowiem jedynie wysokość cen i stawek opłat za dostarczaną wodę oraz ceny i stawki za odprowadzane ścieki. Nie zawiera natomiast niezbędnych elementów wymienionych w § 4 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2006 r., w tym nie określa precyzyjnie taryfowych grup odbiorców usług, a w związku z tym na jej podstawie, nie doszło do zatwierdzenia taryfy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a.