Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 307/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1334/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej postanawia : oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1334/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił I. H. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca pismem z dnia 20 października 2014 r. wniosła o "wstrzymanie komornika z Urząd. Skarbowy w S." wskazując, że sprawa nie została zakończona w związku z wniesieniem skargi do Sądu. Żądanie Skarżącej zostało przez Sąd I instancji zakwalifikowane jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej : "p.p.s.a.") i uznał, iż w związku faktem, że skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia do złożonego wniosku, jak również z faktem, że z dokumentów zebranych w aktach sprawy nie wynikało zaistnienie chociażby jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek podlegał oddaleniu.

Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia oraz rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, względnie uchylenie postanowienia Sądu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor zażalenia zarzucił naruszenie 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pomimo, że zachodzi obawa, iż niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. W uzasadnieniu podniesiono okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, jak i podkreślono, że Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę dokumenty, które zostały złożone przez Skarżącą w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje :

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca nie uzasadniła w sposób właściwy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co skutkować musiało jego oddaleniem. Podkreślić należy, że w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się szereg dokumentów, które przedstawiają trudną sytuację majątkową skarżącej, niemniej w celu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne jest wskazanie jakie ewentualne skutki wiązać się mogą z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Tego skarżąca nie uczyniła. W rezultacie uniemożliwiła Sądowi I instancji dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Jednocześnie podkreślić należy, że podnoszone w zażaleniu nowe okoliczności, wskazujące na niebezpieczne dla skarżącej skutki wykonania decyzji, nie mogą zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności sąd kasacyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć zapadłych przed Sądem I instancji. W rezultacie skoro skarżąca na etapie postępowania przed WSA w Gdańsku nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających zaistnienie przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. to nie można uznać, iż Sąd I instancji w tych okolicznościach, odmawiając wstrzymania wykonania decyzji naruszył wskazany przepis. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż skarżąca może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawi okoliczności, które jej zdaniem uzasadniają pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.