Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 178/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. G. redaktora naczelnego dziennika "[...]" na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynności organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. G. – redaktor naczelny dziennika [...] wniósł w dniu 30 października 2015r. (data wpływu) skargę na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia 29 maja 2015r. zwrócił się do organu o przesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego [...] odbytych do chwili obecnej w 2015r. w formie kserokopii przesyłką pocztową lub skanów pocztą mailową na wskazany adres.

Decyzją z dnia [...]. organ odmówił udostępnienia informacji, stwierdzając, że wniosek dotyczy danych osobowych, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje możliwości anonimizacji, poza tym ze względu na znaczną ilość tych informacji wymaga ona przetworzenia, a zatem wnioskodawca powinien wykazać szczególnie istotny interes publiczny, czego nie uczynił. Ponadto jako członek [...] ma on prawo wglądu do żądanych dokumentów.

Następnie decyzją z dnia [...]. [...] Zarząd Główny w W. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu podzielił wprawdzie stanowisko tego organu o konieczności ochrony danych osobowych, ale jednocześnie wskazał, że należało wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego.

Mając na uwadze tę decyzję, organ I instancji pismem z dnia 31 lipca 2015r. wezwał wnioskodawcę do wykazania takiego interesu, przedłużając termin załatwienia sprawy do dnia 30 sierpnia 2015r.

W ocenie skarżącego, objęta wnioskiem informacja nie wymagała przetworzenia, dlatego nieuprawnione było żądanie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a więc nie udzielił on odpowiedzi na wezwanie.

Mimo upływu wskazanego czasu organ nie udzielił informacji, ani nie podjął żadnej czynności, o której mowa w art. 13 – 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że decyzją z dnia [...]. rozpatrzył wniosek skarżącego odmawiając – na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - udostępnienia informacji publicznej, a zatem nie można zarzucić mu bezczynności.

Organ wyjaśnił ponadto, że zarządy [...] nie wykonują swoich zadań w sposób permanentny, a w ich składzie są nie tylko pracownicy etatowi, ale również osoby pełniące funkcje społecznie, co mogło stanowić przeszkodę w terminowym rozstrzygnięciu wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 kpa) bądź w przepisach szczególnych, m.in.

w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p." bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r., I SAB 60/99, OPS 2000, Nr [...]).

W świetle art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. nadanym przepisem art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).

Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącego z dnia 29 maja 2015r. został rozpatrzony, gdyż organ wydał w dniu [...] decyzję.

W sprawie nie więc ma podstaw do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Stwierdzić jednak należy, że organ pozostawał w bezczynności, bowiem pomimo przedłużenia terminu rozpatrzenia sprawy, pismem z dnia 31 lipca 2015r., do 30 sierpnia 2015r., decyzję dotyczącą żądanej informacji publicznej wydał dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność tj. w dniu 25 listopada 2015r., a więc z 3 - miesięcznym opóźnieniem.

Odnosząc się do zarzutów skargi, że żądana informacja nie wymagała przetworzenia, a więc wzywanie skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego było nieuzasadnione, stwierdzić należy, że skoro organ wydał decyzję, a więc podjął jedną z czynności, wymienionych w u.d.i.p., to zarzut ten w niniejszym postępowaniu nie ma znaczenia, tym bardziej, że decyzja odmowna została wydana na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych, a tylko ubocznie organ wskazał, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, co wymagało wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego.

Skarżący ma natomiast w odrębnym postępowaniu prawo zaskarżyć wydaną decyzję i w nim kwestionować uzasadnienie tego rozstrzygnięcia – dla sprawy w przedmiocie bezczynności organu te zarzuty nie mają natomiast obecnie znaczenia.

Z tego względu należało stwierdzić bezczynność organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ przez znaczny czas (w porównaniu z ustawowym 2-tygodniowym terminem) licząc od dnia 30 sierpnia 2015r., nie podjął żadnej czynności, do których był zobowiązany. Odstępując natomiast od wymierzenia organowi grzywny Sąd miał na uwadze przytoczone w odpowiedzi na skargę wyjaśnienie, ze zarządy [...] nie są organami wykonującymi swoje czynności w sposób stały (codziennie), częściowo społecznie, co może powodować opóźnienia w załatwianiu wniosków.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji; o kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.