Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 785/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 125
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 134, art. 3, art. 145, art. 153, art. 153, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107, art. 126, art. 113
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie: WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...]; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz J. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J. S., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiające umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł nałożonej na J. S. postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...]

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. L. decyzją z dnia [...] r., znak: [...] nakazał J. S. zmianę sposobu doprowadzenia wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...] położonej w msc. [...] poprzez odprowadzenie wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku do dołów chłonnych znajdujących się na własnej działce w terminie do dnia [...] r.

Wypełniając ustawowy obowiązek określony w art. 6 § 1 u.p.e.a., wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. L., podjął kroki zmierzające do wykonania obowiązku orzeczonego w decyzji administracyjnej, poprzez zastosowanie administracyjnych środków przymusu. W tym celu wydane zostało upomnienie (doręczone zobowiązanej w dniu [...] r.), w którym organ wezwał zobowiązaną do wykonania ciążącego obowiązku i równocześnie wskazał, że w przypadku niewykonania obowiązku wszczęta zostanie egzekucja administracyjna.

W wyniku niewywiązania się przez zobowiązaną z ciążącego obowiązku, w dniu [...] r. wystawiony został tytuł wykonawczy [...], który doręczony został zobowiązanej w dniu [...] r. Z chwilą doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zgodnie z treścią art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej.

W związku z niewywiązywaniem się zobowiązanej z wykonania nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. L., postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...], nałożył na J. S. grzywnę w celu przymuszenia.

W dniu [...] r. do [...] w O. L. wpłynęło pismo zobowiązanej informujące o wykonaniu egzekwowanego obowiązku i wnoszące o umorzenie nałożonej grzywny. Wobec tego w dniu [...] r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w sprawie sprawdzenia wykonania obowiązku wynikającego z decyzji znak: [...] z dnia [...] r. W jej wyniku ustalono, że zobowiązana wykonała studzienkę o wymiarach średnicy wewnętrznej 0,31 m oraz głębokości 0,70 m (studzienka wykonana została z rury kanalizacyjnej karbowanej). Na dnie rury kanalizacyjnej i wokół niej widoczne są kamienie. Rura odprowadzająca wody opadowe z dachu do studzienki (połączona z 3 rurami spustowymi) poprowadzona została na odcinku 5,4 m na gruncie i na odcinku 2 m zasypana ziemią. Studzienka zlokalizowana jest w odległości 7,4 m od budynku mieszkalnego oraz w odległości 2,90 m od granicy działki sąsiedniej nr ewid [...] Do studzienki odprowadzane są wody opadowe z większej połaci dachu budynku oraz zadaszenia tarasu o wymiarach 4,16 m x 6,60 m, a także oranżerii o wymiarach 2,6 x 4,9 m (około 103 m2 dachu). Spadek terenu działki powoduje spływ wód opadowych w kierunku budynku gospodarczego znajdującego się przy granicy z działka nr ewid.[...] i [...].

W związku ze stwierdzonym stanem faktycznym pismem z dnia [...] r. organ I instancji poinformował J. S., że egzekwowany obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] r. znak: [...] nie został wykonany. W treści pisma wyjaśniono zobowiązanej przesłanki jakimi kierował się organ I instancji zajmując swoje stanowisko. Wskazano, że wykonana studzienka o pojemności ok. 56 I nie jest dołem chłonnym i nie spełnia wskazanych w piśmie kryteriów stawianych dla dołów chłonnych, jak i dla studni chłonnej czasowego gromadzenia wody opadowej oraz odprowadzania jej w głąb gruntu.

W wyniku wniosku zobowiązanej z dnia [...] r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. L., odmówił umorzenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł nałożonej na J. S. postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...]

Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia J. S., rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy postanowieniem z dnia [...] r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. L..

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że umorzenie grzywny w celu przymuszenia, stosownie do treści art. 125 u.p.e.a., możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia, ani umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dla umorzenia grzywny istotne jest ustalenie, czy obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego został w całości wykonany. Jasność i jednoznaczność tej reguły nie daje możliwości umorzenia grzywny w celu przymuszenia z jakimikolwiek innymi przyczynami, niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Nie może zatem budzić wątpliwości, że jedynie wykonanie obowiązku określonego W tytule wykonawczym powoduje umorzenie nałożonych a nieuiszczonych lub nieściągniętych grzywien w celu przymuszenia.

Końcowo Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w tej sytuacji organ I instancji wydał prawidłowo zaskarżone postanowienie uznając, iż wobec niewykonania obowiązku brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej.

Postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone przez J. S. (dalej także jako: "skarżąca") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W skardze J. S. stwierdziła, że wykonała obowiązek, a wody z dachu odprowadzane są do dołu w ziemi, przy czym ostatnio przy wielodniowych opadach dół przyjmował wodę i odprowadzał wodę do ziemi, woda nigdy się nie przelała.

Jak wskazała skarżąca kilkakrotnie dzwoniła do PINB w O., kiedy były nawałnice żeby przyjechali i sprawdzili jak wygląda odprowadzanie wód opadowych z budynku mieszkalnego, że jest skuteczne i się nie przelewa, jednakże pomimo wielokrotnych próśb nie przyjechali.

Skarżąca podkreślała także, że wielokrotnie zwracała się do PINB zapytaniem jak dokładnie powinno wyglądać odprowadzenia wód opadowych i wykonania obowiązku, jednak nie uzyskała informacji na ten temat.

W skardze wniesiono o uchylenie postanowień organów obu instancji i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadnienia.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy rozstrzygnięcie odmawiające umorzenia grzywny w celu przymuszenia, nałożonej na skarżącą postanowieniem z dnia [...] r.

Przedmiotem oceny w sprawie pozostaje więc kwestia umorzenia grzywny w celu przymuszenia z uwagi na twierdzone przez skarżącą wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Prawnomaterialną podstawę orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz.1427 ze zm. - dalej jako "u.p.e.a."), w tym przede wszystkim art. 125 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

Z powyższego wynika, że przesłanką umorzenia grzywny w celu przymuszenia pozostaje wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Tym samym pierwszoplanową okolicznością w sprawie pozostawało ustalenie, czy skarżąca wykonała obowiązek określony w wystawionym przeciwko niej tytule wykonawczym.

Mając na uwadze, że przy umorzeniu grzywny w trybie art. 125 § 1 u.p.e.a. chodzi o umorzenie grzywny nałożonej na stronę odrębnym postanowieniem oraz, że zasadniczą przesłanką rozstrzygnięcia jest ustalenie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, przyjąć należy, że w tego rodzaju sprawach istotny jest stan faktyczny istniejący po dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wydania postanowienia nakładającego grzywnę.

Co więcej należy stwierdzić, że w postępowaniu w sprawie umorzenia grzywny, o którym mowa w art. 125 § 1 u.p.e.a., organ jest związany wystawionym wcześniej tytułem wykonawczym oraz ostatecznym postanowieniem nakładającym na stronę grzywnę w celu przymuszenia, co oznacza, że w postępowaniu takim nie można skutecznie podważyć ani legalności tytułu wykonawczego, ani prawidłowości postanowienia nakładającego grzywnę.

Kognicja organu rozstrzygającego wniosek o umorzenie grzywny w trybie art. 125 § 1 u.p.e.a. ogranicza się jedynie do zbadania przesłanek wynikających z art. 125 § 1 u.p.e.a., a więc do zbadania czy doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, przy czym - jak zaznaczono już wyżej - oceny takiej należy dokonywać według stanu istniejącego po dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wydania postanowienia nakładającego grzywnę.

Z ustaleń organów wynika, że stan ten obecnie przedstawia się tak, że na gruncie, w celu realizacji obowiązku określonego w tytule wykonawczym, skarżąca wykonała studzienkę z rury kanalizacyjnej karbowanej o wymiarach średnicy wewnętrznej 0,31 m oraz głębokości 0,70 m.

Jak się wydaje tego rodzaju studzienka, której pojemność wynosi około 56 l nie jest wystarczająca do odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku, którego powierzchnia - według ustaleń organów - wynosi ok. 103 m2.

Jednakże leżące u podstaw rozstrzygnięć administracyjnych ustalenia i oceny nie mogą mieć charakteru przypuszczenia.

Przeciwnie ustalenia takie muszą mieć charakter konkretny i stanowczy oraz nadający się do weryfikacji, a więc poddający się kontroli sądowoadministracyjnej.

W przedmiotowej sprawie tego rodzaju ustaleń zabrakło.

Organ I instancji stwierdził, że wykonanie zamiast dołu chłonnego "studzienki chłonnej" o średnicy 31 cm i o pojemności ok. 56 l nie spełnia warunków stawianych urządzeniu technicznemu wspomagającemu infiltrację wody opadowej do gruntu.

Organ wskazał przy tym, że ustaleń, iż studzienka nie spełnia kryteriów stawianych urządzeniom technicznym wspomagającym infiltrację wód opadowych do gruntu, dokonano na podstawie warunku (Vs.max + Qf ? Qd) stawianym dla studni chłonnych na podstawie obliczeń opartych o wzory: Maaga (zdolność chłonna studni Qf), Burkli-Zeglera (obliczenie ilości opadu na cykl trwania deszczu Qd), objętości walca (pojemność studni Vs.max).

Z powyższego wynika, że organ ustalenia podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym dokonał odwołując się do określonego wzoru - spełnienia warunku Vs.max + Qf ? Qd, przy czym w żaden sposób nie przedstawił wyliczeń i rezultatów wynikających z zastosowania takiego wzoru.

Organ w istocie w kwestii tej poprzestał jedynie na przywołaniu teoretycznego wzoru. Nie przytoczył zaś ani danych będących składnikami tego wzoru, ani też wyników dokonanych obliczeń.

Zauważyć przy tym należy, że o ile ustalenie parametru pojemności studni Vs.max jest proste do przeprowadzenia w sytuacji, gdy dysponuje się średnicą i wysokością wykonanej studzienki to w żaden sposób nie można tego odnieść do pozostałych składników przedmiotowego wzoru, a więc zdolności chłonnej studni Qf i ilości opadu na cykl trwania deszczu Qd, które zależą także od innych danych, nie mających charakteru stałego, a których organ nie podał, takich jak przykładowo współczynnik przepuszczalności gruntu.

Wprawdzie w aktach organu I instancji znajduje się notatka urzędowa, w której mowa jest o sprawdzeniu warunku Vs.max + Qf ? Qd (k.44 akt administracyjnych) to jednak, nawet pomijając to, że nie stanowi ona elementu wydanego w sprawie orzeczenia, również i w notatce tej nie przedstawiono wyliczeń i rezultatów wynikających z zastosowania przedmiotowego wzoru.

Tym samym organ zaniechał należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia powyższych okoliczności warunkujących zastosowanie w sprawie art. 125 § 1 u.p.e.a., czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Naruszenie to dotyczyło okoliczności, które decydowały o stwierdzeniu czy w sprawie doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co oznacza, że kwalifikować należało je jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Organ przywołując jedynie w sposób czysto teoretyczny wzór równania Vs.max + Qf ? Qd oraz nie przedstawiając danych będących składnikami wzoru i wyników dokonanych obliczeń, naruszył również art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.

Uzasadnienie postanowienia, podobnie jak uzasadnienia decyzji, powinno w sposób jednoznaczny i zrozumiały wskazywać przesłanki, którymi kierował się organ wydając orzeczenie.

Motywy rozstrzygnięcia muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu.

Argumentacja zawarta w uzasadnieniu powinna pozwolić - zarówno podmiotowi, którego rozstrzygnięcie bezpośrednio dotyczy, jak i ewentualnie sądowi kontrolującemu następnie postanowienie - odczytać kierunek rozważań oraz tok rozumowania organu.

W przedmiotowej sprawie brak jakichkolwiek danych dotyczących zastosowanego w sprawie wzoru Vs.max + Qf ? Qd sprawia, że uzasadnienie nie spełnia wymogów wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. W sytuacji, gdy wadliwość ta dotyczyła okoliczności, które decydowały o stwierdzeniu czy w sprawie doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, naruszenie to kwalifikować należało jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Jako, że uchybień takich dopuściły się organy obu instancji, oprócz zaskarżonego postanowienia, uchylono także postanowienie organu I instancji (art. 135 p.p.s.a.).

Wskazać należy natomiast, że w przedmiotowej sprawie Sąd nie był władany do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o co również postulowano w skardze.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących braku wyjaśnienia jak powinno wyglądać odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku wskazać należy, że istotnie w decyzji z dnia [...] r. nakazującej zmianę sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego wskazano jedynie, że powinno zostać to zrealizowane poprzez odprowadzenie wód opadowych z dachu przedmiotowego budynku do dołów chłonnych znajdujących się na własnej działce w terminie do dnia [...] r.

Jak się wydaje nie do końca było to właściwe albowiem rozstrzygnięcie (osnowa) decyzji musi być sformułowane jasno i precyzyjnie w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy. Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji.

Z tych też względów wydaje się, że wskazanie w decyzji z dnia [...] r., iż odprowadzenie wód opadowych z dachu budynku powinno następować do dołów chłonnych, bez jednoczesnego określenia rozmiaru, czy też pojemności tych dołów chłonnych, nie było właściwe.

Jednakże uwagi te dotyczą nie obecnie zaskarżonego postanowienia, lecz decyzji z dnia [...] r., która nie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie.

Jeżeli zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] r. była w jakimkolwiek aspekcie nieprawidłowo to skarżąca powinna zaskarżyć ją odwołanie. W obecnie prowadzonym postępowaniu nie jest możliwe jej wzruszenie.

Wskazać należy także, że skarżąca może skorzystać z instytucji z art. 113 § 2 k.p.a. i zażądać od organu, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.

Generalnie mając na uwadze treść osnowy decyzji z [...] r. można stwierdzić, że doły chłonne, które powinna wykonać skarżąca powinny być tego rodzaju, ażeby możliwe było odprowadzenie do nich wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Pojemność, czy też rozmiar dołu chłonnego powinna być taka, ażeby dół chłonny mógł przyjąć wody opadowe z dachu budynku mieszkalnego i odprowadzić je do warstw przepuszczalnych gruntów.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku stawienia się pracowników organu nadzoru budowlanego w celu sprawdzenia, jak odbywa się w praktyce odprowadzenie wody z dachu budynku w czasie trwających opadów, czy też nawałnic, wskazać należy, że nie jest to konieczne albowiem możliwe jest zweryfikowanie tych okoliczności w drodze stosownych obliczeń, w szczególności przy wykorzystaniu wzoru Vs.max + Qf ? Qd.

Co więcej próby ustalenia tego w drodze przypadkowych obserwacji empirycznych mogłyby okazać się nieskuteczne z uwagi na oczywistą losowość tego typu zdarzeń atmosferycznych, zarówno jeżeli chodzi o czas ich wystąpienia, jak i nieprzewidywalną intensywność opadów.

W zakończeniu jeszcze raz należy podkreślić, że kognicja organu rozstrzygającego wniosek o umorzenie grzywny w trybie art. 125 § 1 u.p.e.a. ogranicza się jedynie do zbadania przesłanek wynikających z art. 125 § 1 u.p.e.a., a więc w istocie do zbadania czy doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Ani organ, ani orzekający w sprawie sąd administracyjny, nie może badać tu samego tytułu wykonawczego.

Jest to o tyle istotne, że z protokołu z dnia [...] r. wynika, że skarżąca wykonała już wcześniej dół chłonny i zrealizowała obowiązek wynikający z decyzji z dnia [...] r. (k.5 akt administracyjnych), a dopiero później dopuściła się kolejnego naruszenia zasypując ten dół.

Powyższe może budzić wątpliwości co do istnienia obowiązku stwierdzonego wystawionym tytułem wykonawczym.

Okoliczności takie mogą jednak stanowić ewentualnie podstawę środków zaskarżenia kierowanych przeciwko tytułowi wykonawczemu. Nie podlegają one natomiast rozpoznaniu w niniejszej sprawie, której przedmiotem pozostaje wyłącznie zbadania przesłanek wynikających z art. 125 § 1 u.p.e.a., tj. zbadanie czy doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, przy czym jak podnoszono już wyżej oceny takiej należy dokonywać według stanu istniejącego po dacie wystawienia tytułu wykonawczego i wydania postanowienia nakładającego grzywnę.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, celem ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.), w tym w szczególności z uwzględnieniem przedstawionych wywodów dotyczących należytego wyjaśnienia i rozpatrzenia okoliczności warunkujących zastosowanie w sprawie art. 125 § 1 u.p.e.a., a więc zbadania i wykazania, czy w sprawie doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

W szczególności w tym celu organ powinien dokonać i przedstawić dokładne wyliczenia, z których będzie wynikać, czy wykonane przez skarżącą urządzenie spełnia warunek Vs.max + Qf ? Qd.

Organ rozpatrzy następnie cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i oceni czy w sprawie zaistniały okoliczności, które w świetle dyspozycji 125 § 1 u.p.e.a., uzasadniałaby umorzenie grzywny.

Sporządzając uzasadnienie postanowienia organ zadba o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kwoty 200 zł, na którą składał się wpis od skargi (k.15 akt sądowych).