Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1915/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Służba Bezpieczeństwa
Skarżony organ: Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 433
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia  funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Joanna Kube, Danuta Kania (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi I.C. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego w sprawie dodatku za znajomość języka obcego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wygaszający rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], przyznający [...] I. C. dodatek za znajomość języka rosyjskiego.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego Szef ABW podniósł, że rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Szef ABW przyznał I. C z dniem [...] kwietnia 2012 r. dodatek za znajomość języka rosyjskiego, zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy ABW (Dz. U. nr 172, poz.1408 ze zm.) Następnie Szef ABW rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2012 r. - wobec wygaśnięcia prawa do dodatków za znajomość języka obcego - z dniem [...] maja 2012 r. stwierdził wygaśnięcie ww. rozkazu personalnego przyznającego funkcjonariuszowi dodatek za znajomość języka obcego.

Funkcjonariusz wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. wystąpił do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2012 r. oraz o zwiększenie stałego dodatku służbowego w rozumieniu art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 29, poz. 154 ze zm.) o kwotę równą otrzymywanemu dodatkowi za znajomość języka obcego.

Szef ABW w rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2012 r. wskazał, iż decyzja administracyjna, w stosunku do której organ nie wskazał terminu obowiązywania, wiąże w czasie do chwili jej uchylenia, stwierdzenia nieważności lub stwierdzenia wygaśnięcia. Stosownie do treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, obowiązany jest do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa.

Dalej organ zauważył, iż dniu 5 maja 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 433), które zmieniło przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie przedmiotowego rozporządzenia, natomiast w świetle § 2 ust. 2 na Szefie ABW ciąży obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego, poprzez wydanie stosowych decyzji administracyjnych, w formie rozkazów personalnych.

Organ podkreślił, iż wobec przedstawionego stanu prawnego został zobligowany do wykonania woli normodawcy wynikającej z treści § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego. Szef ABW jako organ administracji państwowej, zgodnie z zasadą legalizmu wywodzącą się z normy konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji), powtórzonej w art. 6 k.p.a., ma obowiązek działania w granicach i na podstawie prawa. Organ był zatem zobligowany do ścisłego stosowania przepisów prawa i wykonania nałożonego na niego obowiązku, tj. wydania rozkazu personalnego o wygaśnięciu rozkazu przyznającego dodatek za znajomość języka obcego, czym wypełnił obowiązek wynikający z § 2 ust. 2 rozporządzenia zmieniającego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, iż niezasadny jest zarzut niezgodności przepisów rozporządzenia zmieniającego z Konstytucją, bowiem oceny zgodności przepisów prawa z Konstytucją może dokonać jedynie Trybunał Konstytucyjny, a przepisy powyższego rozporządzenia dotąd nie stały się przedmiotem oceny tego organu. Natomiast organy państwa zobligowane są do stosowania prawa, którego granice wyznaczają przepisy aktów normatywnych, do których należą także rozporządzenia.

Zdaniem organu, nietrafne jest również twierdzenie strony, iż dodatek za znajomość języka obcego ma charakter prawa nabytego, albowiem dodatek ten stanowił dodatkowy składnik uposażenia w myśl art. 115 w zw. z art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, a z istoty dodatków do uposażenia wynika, że mogą one ulegać zmianie.

Rozkaz personalny Szefa ABW z dnia [...] lipca 2012 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez I. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego z dnia [...] maja 2012 r. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła naruszenie:

1. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW w związku z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, poprzez wydanie rozporządzenia zmieniającego z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, polegające na objęciu rozporządzeniem zmieniającym materii związanej z wygaśnięciem dodatku za znajomość języka, podczas gdy delegacja ustawowa przewiduje wydanie aktu wykonawczego jedynie w zakresie wysokości dodatków, zasad ich przyznawania, obniżania, sposobu wypłaty, a także rodzajów dodatków uwarunkowanych szczególnymi kwalifikacjami, właściwościami lub miejscem pełnienia służby;

2. art. 2 Konstytucji RP w związku z § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, poprzez naruszenie fundamentalnej zasady konstytucyjnej - zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa oraz wynikającej z niej zasady ochrony praw nabytych, polegające na wprowadzeniu, bez zachowania okresów dostosowawczych, w drodze aktu wykonawczego, regulacji prawnych pozbawiających funkcjonariuszy dodatków za znajomość języka obcego w sposób nagły i arbitralny bez usprawiedliwienia tego innymi ważnymi względami i wartościami konstytucyjnymi;

3. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 119 ust. 3 w zw. z art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW i w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, poprzez wydanie rozporządzenia zmieniającego, w zakresie § 1 pkt 1, pozostającego w sprzeczności z treścią przepisu art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW, polegającej na zapisie rozporządzenia zmieniającego, iż dodatkiem uzasadnionym szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby jest dodatek kontrolerski, podczas gdy art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW traktuje o dodatkach, a nie dodatku, przyznawanych z tytułu wskazanych wyżej właściwości.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła m. in., że w orzecznictwie dominuje pogląd, iż sądy posiadają, co do zasady, kompetencję do oceny, czy przepisy aktu niższej rangi niż ustawa mogące mieć zastosowanie w sprawie są sprzeczne z ustawą lub Konstytucją. Konsekwencją stwierdzenia niekonstytucyjności aktu podustawowego z ustawą i konstytucją jest odmowa zastosowania takiego aktu w rozpatrywanej sprawie, co oznacza jego pominięcie. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie nie może modyfikować treści ustawy ani jej uzupełniać, musi ponadto, mieścić się w zakresie określonym w upoważnieniu.

W ocenie skarżącej, wydane rozporządzenie zmieniające z dnia 16 kwietnia 2012 r. zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW określającej wydanie aktu wykonawczego jedynie w zakresie wysokości dodatków, zasad ich przyznawania, obniżania, sposobu wypłaty, a także rodzajów dodatków uwarunkowanych szczególnymi kwalifikacjami, właściwościami lub miejscem pełnienia służby. Jak wynika wprost z brzmienia upoważnienia ustawowego nie przewidywało ono w zakresie przedmiotowym regulacji dotyczących pozbawienia prawa do przedmiotowych dodatków, jak również ich wygaśnięcia.

Tym samym, wydanie rozporządzenia zmieniającego we wskazanym wyżej zakresie narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW w zw. z § 2 rozporządzenia zmieniającego, a to z kolei, zważywszy, iż § 2 rozporządzenia zmieniającego stanowił podstawę prawną decyzji administracyjnych - rozkazów personalnych - wydanych w przedmiocie wygaśnięcia prawa do dodatku za znajomość języka obcego, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Wobec powyższego, skarżąca wiosła o pominięcie przez sąd przy rozpatrywaniu sprawy rozporządzenia zmieniającego, jako niekonstytucyjnego.

Następnie skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie ustawodawca, wprowadzając rozporządzeniem zmieniającym nowe regulacje prawne w zakresie dodatków przyznawanych funkcjonariuszom za znajomość języków obcych, faktycznie polegające na ich wygaśnięciu, czyli innymi słowy pozbawieniu funkcjonariuszy dotychczas pobieranych dodatków i braku możliwości uzyskania ich w przyszłości, dokonał zmiany porządku prawnego na niekorzyść funkcjonariuszy i praktycznie uczynił to z dnia na dzień. Nie można bowiem uznać czternastodniowego okresu vacatio legis za okres pozwalający na dostosowanie się adresatów nowych norm prawnych do wprowadzonych zmian. Zdaniem skarżącej, ustawodawca w tym przypadku całkowicie pominął element bezpieczeństwa prawnego jednostki, polegający na przewidywalności postępowania ustawodawcy umożliwiającego jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie jej działania mogą pociągnąć za sobą.

Funkcjonariusze, planując w określonych rozporządzeniem realiach swoją drogę zawodową, poprzez radykalną i nagłą zmianę przepisów zostali całkowicie zaskoczeni przez ustawodawcę, który nie przewidział w tym przypadku żadnych mechanizmów ochronnych ani dostosowujących.

We wskazanej wyżej sytuacji znalazła się również skarżąca, która najpierw poniosła dodatkowe koszty na doskonalenie znajomości języka rosyjskiego oraz egzamin, a następnie na cztery miesiące przed odejściem ze służby na zaopatrzenie emerytalne została pozbawiona dodatku za znajomość języka rosyjskiego.

W ocenie skarżącej, wprowadzenie przez ustawodawcę w sposób arbitralny, rozporządzenia zmieniającego, skutkującego pozbawieniem dodatku za znajomość języka obcego funkcjonariuszy pobierających go bezterminowo, osłabia zaufanie obywatela do państwa prawa, szczególnie, iż ustawodawca nie usprawiedliwia tego konieczną ochroną innych, konstytucyjnie uznawanych wartości.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że ustawodawca w § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego wskazał, iż dodatkiem uzasadnionym szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby jest dodatek kontrolerski. Z kolei treść art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW traktuje o dodatkach, a nie dodatku, przyznawanych z tytułu wskazanych wyżej właściwości. Zdaniem skarżącej, oznacza to, że między § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego a art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW - zawierającym delegację do wydania rozporządzenia - występuje sprzeczność.

W odpowiedzi na skargę Szef ABW wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami

m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Z przytoczonego powyżej przepisu wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2009, str. 861 i nast.).

Natomiast bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji

z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2012 r., s. 668 i nast., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2263/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego stwierdził, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wygaśnięcie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., przyznającego skarżącej dodatek za znajomość języka rosyjskiego, wskazując, że uprawnienie to uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 172, poz. 1408) zostało wygaszone, poprzez § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2012 r., poz. 433) z dniem 5 maja 2012 r. Zgodnie z jego treścią, prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (§ 2 ust. 1). Stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego następuje w drodze decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego (§ 2 ust. 2).

Zatem, w ocenie Sądu, zaistniała okoliczność, na podstawie której należało uznać, że dotychczasowa decyzja przyznająca skarżącej dodatek za znajomość języka obcego stała się bezprzedmiotowa, zmienił się bowiem stan prawny - została uchylona podstawa prawna do przyznania przedmiotowego świadczenia, a jednocześnie stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazał przepis prawa - powołany powyżej § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 kwietnia 2012 r.

Zdaniem Sądu, nie można stwierdzić, by Prezes Rady Ministrów wydając rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r., które zmieniło przepisy rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wyszedł poza granice upoważnienia zawartego w art. 119 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz. 154 ze zm.), zgodnie z którym, Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji, wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Użyty tu zwrot "oraz rodzaje dodatków uzasadnionych (...)", powinien być odczytywany jako uprawnienie Prezesa Rady Ministrów, do kształtowania ogółu okoliczności związanych z posiadaniem przez funkcjonariusza konkretnego dodatku, a zatem również uprawnienie do ukształtowania zasad znoszenia przedmiotowych dodatków.

Ponadto, dokonując analizy sformułowania zawartego w art. 119 ust. 3 powołanej ustawy o ABW i AW, wskazać należy, że dla problematyki niniejszej sprawy, szczególne znaczenie miało użyte w przywołanej regulacji przez ustawodawcę sformułowanie - "zasady przyznawania". Językowa wykładnia powyższego zwrotu prowadzi do konkluzji, że "przyznawanie" jest określeniem szerszym od sformułowania "przyznanie". "Przyznanie" oznacza bowiem tylko czynność jednorazową, polegającą na przysporzeniu danej osobie konkretnego uprawnienia. "Przyznawanie" odnosi się zaś do całokształtu regulacji związanych z istnieniem danego dodatku i powinno być odczytywane jako uprawnienie Prezesa Rady Ministrów do kształtowania ogółu okoliczności związanych z posiadaniem przez funkcjonariusza konkretnego dodatku. Omawiane sformułowanie zawiera w sobie również uprawnienie do uchylania (cofania) dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 art. 119 ustawy o ABW i AW.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nietrafny jest zarzut skargi, iż wydanie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. narusza art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 119 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW w związku z § 2 ww. rozporządzenia. W konsekwecji wniosek skarżącej o pominięcie przez Sąd, przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. - jako niekonstytucyjnego - nie znajduje prawnego uzasadnienia.

Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 92 ust. 1 Konstytucji RP i art. 119 ust. 3 w zw. z art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW i w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego, poprzez wydanie rozporządzenia zmieniającego, w zakresie § 1 pkt 1, pozostającego w sprzeczności z treścią przepisu art. 119 ust. 1 pkt 3 ustawy o ABW oraz AW. Wymienione wyżej przepisy nie są względem siebie sprzeczne, a wydanie przez Prezesa Rady Ministrów rozporządzenia zmieniającego mieściło się w granicach przysługujących mu, na mocy art. 119 ust. 3 ww. ustawy, kompetencji w zakresie określania rodzajów dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ABW z racji szczególnych właściwości, kwalifikacji, warunków albo miejsca pełnienia służby.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących naruszenia, w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, określonej w art. 2 Konstytucji zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa oraz wynikającej z niej zasady praw nabytych, warto przywołać tezę z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2004 r. (sygn. akt K 54/2002, LEX nr 83984), gdzie wskazano, że "zasada ochrony zaufania do państwa i prawa nie może być rozumiana w sposób uproszczony jako ogólne założenie polegające na "niezmienialności" określonych rozwiązań prawnych. Społeczne przekonanie (nawet utrwalone) o treści określonych rozwiązań prawnych nie stanowi w świetle Konstytucji samodzielnej przesłanki pozwalającej odmówić ustawodawcy kompetencji do zmiany (lub modyfikacji) tej regulacji prawnej".

W kontekście powyższego, nie można zgodzić się z zaprezentowanym w skardze poglądem, iż dodatek za znajomość języka obcego przyznany skarżącej decyzją administracyjną miał charakter stały i jako taki korzystał z ochrony praw nabytych. Stosownie do art. 115 ustawy o ABW oraz AW, uposażenie funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, które mogą ulegać zmianie. Rodzaje dodatków wymienia art. 119 ust. 1 ww. ustawy: dodatek za stopień, dodatek służbowy oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami albo miejscem pełnienia służby. Natomiast wysokość dodatków, zasady ich przyznawania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby określa cytowane już rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Z aktu tego, w brzmieniu sprzed 5 maja 2012 r., nie wynika, by dodatek za znajomość języków obcych miał charakter stały, tak jak wskazuje skarżąca o charakterze prawa nabytego. Przepisy wymienionego wyżej rozporządzenia przyznawały bowiem owo uprawnienie, ale jedynie w sytuacji spełnienia określonych wymogów - znajomości języka obcego, a także wskazywały czas na jaki jest ono przyznane (rok, 5 lat, bezterminowo). Gdyby natomiast dodatek ten miał mieć charakter prawa nabytego stałego, nie byłoby potrzeby określania okresu przyznania. Zatem należy wskazać, że stwierdzenie "bezterminowo" nie oznacza nabycia stałego prawa do przedmiotowego dodatku, ale raczej wskazuje bliżej nieokreślony czas, w którym dodatek ten przysługuje. Natomiast stwierdzenie w art. 119 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW, że dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych, należy odnosić do stałości ich wysokości, a nie do stałości prawa do ich otrzymywania.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.