Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3172/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260, zwanej dalej udp) oraz załącznika nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości sławek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b, art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, zwanej dalej utd), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez P. W. (zwanego dalej "skarżącym" od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżącego od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych),

1) uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.,

2) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...], bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzjami nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6000 złotych. Podstawę faktyczna rozstrzygnięć stanowił przejazd w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] , wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.), bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych.

Skarżący złożył wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, w których podniósł, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowego załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że na koncie użytkownika znajdowały się środki pieniężne, a opłata elektroniczna nie została uiszczona tylko na bramownicy o nr końcowym [...], została natomiast uiszczona na bramownicach ją poprzedzających oraz po niej następujących. Fakt ten ma potwierdzać załączona przez skarżącego do wniosku nota obciążeniowa oraz wydruk z konta użytkownika systemu viaToll. Zdaniem skarżącego ustalenia faktyczne organu stoją w sprzeczności z treścią zgromadzonego materiału dowodowego. Podczas przejazdu w dniu [...] sierpnia 2012 r. zamontowane w prowadzonym przez skarżącego pojeździe urządzenie viaBox wskazywało prawidłowe wniesienie opłaty. Potwierdzeniem wskazanych przez skarżącego okoliczności mogą być dane z zapisów elektronicznego systemu poboru opłat viaToll oraz dane z punktów poboru opłat znajdujących się na drodze krajowej nr [...]. Skarżący uważał za bezzasadne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z którym to brak środków na koncie pre-pay miała skutkować nie wniesieniem wymaganej przepisami prawa opłaty elektronicznej. Skarżący zaznaczył, że zarówno on jak i jego pracodawca będący właścicielem pojazdu dołożyli najwyższej staranności w celu prawidłowego uiszczenia opłat za przejazd po płatnym odcinku drogi. Zatem przyczyn ewentualnego braku uiszczenia stosownych opłat za przejazd należy upatrywać poza ich sferą działania. Według skarżącego być może działanie urządzeń służących do kontroli uiszczania opłat lub samego systemu viaToll było wadliwe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W wyniku ponownego rozpatrywania sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 123 § 1 i § 2 kpa połączył do wspólnego rozpoznania dwa postępowania administracyjne dotyczące złożonych przez skarżącego dwóch wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. o nr [...] oraz o nr [...].

Organ ponownie rozpoznając sprawę, ustalił, że w dniu [...] grudnia 2012 r., na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...] wraz naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. W chwili zatrzymania do kontroli ww. zespół pojazdów prowadzony był przez skarżącego. Przed zatrzymaniem do kontroli drogowej dokonano skanowania przy pomocy skanera DSRC, zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego (Mobilnej Jednostki Kontrolnej), w wyniku czego nawiązano połączenie z urządzeniem służącym do poboru opłat elektronicznych w powyższym pojeździe viaBox o nr seryjnym [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że w dniu [...] sierpnia 2012 r., na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] kierujący pojazdem nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Przejazd odcinkiem drogi płatnej bez uiszczenia opłaty elektronicznej dla pojazdu o nr rej. [...] został zarejestrowany przez bramownice kontrolne. Przejazd ww. pojazdu został zarejestrowany także w systemie elektronicznego poboru opłat w postaci dokumentacji fotograficznej.

Organ podkreślił, że odcinek drogi krajowej nr [...], po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego w dniu [...] sierpnia 2012 r. został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W toku kontroli pojazdem kierował skarżący. Kierowca do kontroli okazał wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., której analiza potwierdziła powyższe ustalenia. W toku postępowania skarżący wskazał, że podczas poruszania się drogą krajową nr [...], urządzenie viaBox zaczęło sygnalizować dwukrotnym sygnałem dźwiękowym o kończących się środkach na koncie użytkownika. Kierowca poinformował właściciela pojazdu o konieczności doładowania konta. Jednocześnie organ uzyskał od Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. informację, iż opłata elektroniczna za przejazd pojazdem samochodowym o nr rej. [...], po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. nie została uiszczona. Powodem nieuiszczenia opłaty za przejazd nie był brak komunikacji z urządzeniem viaBox. Stan salda konta użytkownika w systemie w dniu [...] sierpnia 2012 r. wynosił 0,00 zł. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Umowa do konta w trybie przedpłaconym. Zdaniem organu, zapisy widoczne na przesłanym przez skarżącego zestawieniu przedstawiającym operacje zarejestrowane na koncie użytkownika nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi. Ponadto organ otrzymał dokumentację fotograficzną potwierdzającą przejazd ww. pojazdu oraz wykaz zarejestrowanych operacji na koncie użytkownika, z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami oraz stanem salda konta użytkownika w chwili przejazdu. Z przesłanego wykazu wynika, że opłata elektroniczna za ww. przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] nie została uiszczona, ponieważ konto zostało doładowane w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...].

W toku postępowania skarżący wskazał, że posiadaczem pojazdu jest pracodawca strony i to on zawarł umowę z operatorem systemu elektronicznego poboru opłat w trybie pre-pay. Wskazaną w uzasadnieniu decyzji przyczyną nieuiszczenia opłaty w postaci braku środków na koncie pre-pay trudno się zgodzić, gdyż wedle wszelkich dostępnych przez skarżącego danych na koncie pre-pay użytkownika znajdowały się środki pieniężne umożliwiające uiszczenie wymaganych opłat.

Organ dążąc do pełnego zebrania w sprawie materiału dowodowego wezwał R. S. - Kierownika Centrum Obsługi Klienta Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. do osobistego stawiennictwa i złożenia zeznań w charakterze świadka. Podczas przesłuchania w dniu [...] października 2013 r. świadek wyjaśnił, iż opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o nr rej. [...] po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...]w dniu [...] sierpnia 2012 r. nie została uiszczona. Powodem nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda konta osiągnął 0 zł w dniu [...] sierpnia 2012 r. Doładowanie konta nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...] kwotą 1000 zł. Świadek zajął stanowisko względem przesłanej przez stronę noty obciążeniowej. Wyjaśnił, iż dokument ten zawiera informacje o wysokości opłat jakie powinny być pobrane za przejazd droga płatną, jeżeli saldo konta użytkownika byłoby dodatnie. Względem przesłanego przez skarżącego zestawienia transakcji poboru opłat świadek zeznał, iż zestawienie zawiera informacje o operacjach zarejestrowanych na koncie użytkownika i nie jest równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty. Na pytanie czy na pozostałych punktach poboru opłat na drodze krajowej nr [...], w dniu [...]sierpnia 2012 r. opłaty były pobierane w sposób prawidłowy świadek wyjaśnił, iż do momentu doładowania w dniu [...] sierpnia 2012 r. opłaty nie były pobierane. System elektronicznego poboru opłat w dniu [...] sierpnia 2012 r. działał w sposób prawidłowy.

Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał na obowiązujące w spawie przepisy ustawy o drogach publicznych, w szczególności na art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 3. Organ przedstawił również poczynione w toku kontroli drogowej, jak również w toku postępowania ustalenia oraz materiał dowodowy. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu drogowego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Ponadto za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią skarżący, który kierował w dniu [...] sierpnia 2012 r. kontrolowanym pojazdem samochodowym, co wynika z wyjaśnień oraz z wydruków z tachografu cyfrowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ w oparciu o informacje przedstawione przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. ustalił, że nie została uiszczona opłata za kwestionowany przejazd. stan salda konta skarżącego w dniu [...] sierpnia 2012 r. w momencie przejazdu wynosił 0 zł. Jednocześnie z wykazu operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika przesłanego przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wynika, iż konto zostało uzupełnione w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...]. Wobec powyższego organ uznał, że przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej za sporny przejazd był brak środków na koncie w czasie wykonywania tego przejazdu. Tym samym został naruszony obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, dlatego też kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, została nałożona w sposób prawidłowy.

Organ ponowne analizując sprawę stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po wskazanym odcinku drogi krajowej nr [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdzonego w czasie kontroli mobilnej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłankami odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zdaniem organu, kierowca prowadzący pojazd co do którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej, przed rozpoczęciem jazdy po tej drodze winien podjąć wszelkie możliwe czynności zmierzające do wyeliminowania istniejących nieprawidłowości mających wpływ na elektroniczny pobór opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi. Kierujący pojazdem samochodowym nie powinien w sytuacji wątpliwości co do stanu środków pieniężnych na koncie dokonywać przejazdu po odcinkach płatnych dróg krajowych, bowiem świadomie naraża się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

GITD odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów kpa wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 § 1. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Z tego obowiązku Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, wywiązał się. Organ dysponował protokołem kontroli, w którym stwierdzono wystąpienie naruszenia - przejazdu po drodze płatnej bez wymaganej opłaty. Na tych dowodach oparł się organ wydając decyzję. Skarżący w trakcie czynności kontrolnych nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli. W czasie kontroli inspektorzy dysponowali niebudzącymi ich wątpliwości informacjami wskazującymi na brak uiszczania opłaty elektronicznej. Zatem, w ocenie GITD nie można było uznać, aby organ zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania. W sprawie niniejszej, fakt braku środków pieniężnych na koncie jest niezaprzeczalny, a obowiązek uiszczania opłat za przejazd po drogach płatnych wynika z przepisów ustawy. Jego niewykonanie skutkuje sankcją. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób właściwy i kompletny. Organ dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona nie naruszając zapisów art. 80 Kpa.

Organ podkreślił, że w świetle obowiązującego przepisu art. 13k ust. 1 i 2 udp, organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości kary ze względu na okoliczność sprawy czy sytuację materialną strony. Taryfikator w sposób ścisły wskazuje wysokość kary administracyjnej za dane naruszenie, zatem za stwierdzone naruszenie organ rozpoznający sprawę jest obowiązany wymierzyć przewidzianą w przepisach karę. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie na kierującego została słusznie nałożona kara pieniężna zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, bowiem nie została uiszczona opłata elektroniczna za przejazd przedmiotowym pojazdem w dniu [...] sierpnia 2012 r. po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...].

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej 2 pkt, umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej oraz obciążenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztami postępowania przed Sądem według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na:

a) ustaleniu, że w dniu [...] sierpnia 2012 roku występował brak środków na koncie pre-paid dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], co stanowiło podstawę do zarejestrowania naruszenia przez urządzenie przeznaczone do pobierania opłat za przejazd na drodze płatnej, tj. bramownica [...], podczas gdy kolejne urządzenia rejestrujące pobór opłat nie zarejestrowały naruszeń,

b) stwierdzeniu braku środków na koncie pre-paid ww. pojazdu w sytuacji, gdy z przedłożonego w postępowaniu wydruku z konta użytkownika systemu viaTOLL oraz noty obciążeniowej nr [...] z dnia [...] września 2012 roku wynika, że na wskazanym koncie pre-paid znajdowały się środki pieniężne;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z danych znajdujących się w systemie elektronicznym viaTOLL oraz zapisów ewidencyjnych z bramownic zamontowanych na drodze krajowej nr [...], a także innych urządzeń wykorzystywanych do monitorowania ruchu pojazdów oraz kontrolowania uiszczania opłat elektronicznych, tj. danych wskazujących, że na koncie pre-paid systemu viaTOLL prowadzonym dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] znajdowały się środki pieniężne, a opłata elektroniczna nie została uiszczona tylko na bramownicy nr [...], została natomiast uiszczona na bramownicach ją poprzedzających oraz po niej następujących;

b) niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności niepodjęcie próby wyjaśnienia okoliczności powodujących powstanie naruszenia na bramownicy nr [...] przy jednoczesnym braku stwierdzenia naruszeń przez urządzenia kontrolujące pobór opłat umieszczonych na bramownicach przekraczanych przez pojazd po przekroczeniu bramownicy [...], kwestii związanych z brakiem ostrzeżenia kierowcy o braku środków na koncie pre-paid systemu viaTOLL, braku wpływu skarżącego na pobieranie opłat przez elektroniczny system poboru opłat, braku wpływu skarżącego na działanie urządzeń wykorzystywanych w ramach elektronicznego systemu poboru opłat, braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia przepisów,

c) dowolne dokonywanie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności braku uiszczenia opłaty elektronicznej na bramownicy nr [...] przy jednoczesnym braku stwierdzenia naruszeń na kolejnych bramownicach na drodze krajowej nr [...], w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia w ww. kwestii w całości na dokumentach złożonych w postępowaniu przez spółkę Kapsch Telematic Service Sp. z o.o. oraz zeznaniach świadka R. S., będącego Kierownikiem Centrum Obsługi Klienta ww. spółki,

d) brak wskazania w treści uzasadnienia decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedłożonym przez skarżącego tj. wydrukowi z konta użytkownika systemu viaTOLL oraz nocie obciążeniowej nr [...] z dnia [...] września 2012 r.,

e) brak wskazania w treści decyzji przyczyn, dla których organ nie przeprowadził wnioskowanego przez skarżącego dowodu z danych znajdujących się w systemie elektronicznym viaTOLL oraz zapisów ewidencyjnych z bramownic zamontowanych na drodze krajowej nr [...] oraz innych urządzeń wykorzystywanych do monitorowania ruchu pojazdów oraz kontrolowania uiszczania opłat elektronicznych;

3) naruszenie przepisów art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegające na dowolnym traktowaniu przepisów prawa przez organy administracji publicznej, a w szczególności polegające na zanegowaniu zasady równości wszystkich wobec prawa oraz zasady, zgodnie z którą odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, które to zasady obowiązują w każdym demokratycznym państwie prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Wbrew twierdzeniom skargi organ nie dopuścił się naruszenia art. 7, 8, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., albowiem w sprawie zebrany został i prawidłowo oceniony materiał dowodowy, który pozwolił na jednoznaczne stwierdzenie, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2010 r. poruszał się pojazdem samochodowym o nr rej. [...] po drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Powyższe ustalenia organ poczynił w oparciu o informacje przedstawione przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., który jest podmiotem odpowiedzialnym za obsługę krajowego systemu poboru opłat działającym w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad a także w oparciu o wyjaśnienia świadka R. S. Należy zaznaczyć, że odcinek drogi krajowej nr [...], po którym poruszał się pojazd w dniu [...] sierpnia 2012 r. został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W toku kontroli ustalono, że pojazdem kierował skarżący, który okazał kontrolującym wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. W tym dniu bramownice kontrolne odnotowały 2 incydenty związane z nieuiszczeniem przez skarżącego należnej opłaty elektronicznej: o godz. [...] (bramownica [...]) i o godz. [...] (bramownica [...]). Miały one jednak miejsce na tym samym płatnym odcinku drogi krajowej nr [...], w tym samym dniu i były związane z jednym przejazdem o charakterze ciągłym, dlatego też Główny Inspektor Transportu Drogowego po ponownym rozpoznaniu sprawy słusznie uznał, że może zostać naliczona tylko jedna kara pieniężna w podanej przez przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 udp wysokości. Z informacji podanych przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wynikało, iż w dniu [...] sierpnia 2012 r. w momencie przejazdu stan salda konta użytkownika w systemie wynosił 0, zaś konto zostało uzupełnione w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...]. W tym stanie rzeczy bezpodstawny jest zarzut skarżącego dotyczący sprzecznych istotnych ustaleń faktycznych organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego a także oparcie się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na niepełnym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego fakt nieuiszczenia opłaty odnotowała nie tylko bramownica [...] ale kilka godzin wcześniej również bramownica nr [...], co obala wyjaśnienia skarżącego odnośnie nieprawidłowego działania bramownicy [...]. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż w toku kontroli drogowej w dniu [...] grudnia 2012 r. stwierdzono również, że skarżący nie uiścił opłaty elektronicznej również za przejazd po tym samym odcinku drogi w dniu [...] sierpnia 2013 r. (sprawa VI SA/Wa 1396/14 tut. Sądu). Sprawy te o tyle się łączą, że stan faktyczny w obu sprawach był ustalony przez organ na podstawie informacji przesłanych przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. oraz w oparciu o zeznania świadka R. S., który wyjaśnił, że okazywana przez stronę nota obciążeniowa z dnia [...] września 2012 r. zawiera jedynie informacje o wysokości opłat, jakie powinny być pobrane za przejazd drogą płatną, o ile stan salda konta byłby dodatni. Zapisy widoczne na przesłanym zestawieniu obrazują operacje zarejestrowane na koncie użytkownika i nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi.

W tym stanie rzeczy należy zgodzić się z organem, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. skarżący wykonywał przejazd płatnym odcinkiem drogi bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 udp a zatem kara pieniężna w wysokości 3000 złotych została na niego prawidłowo nałożona na podstawie art.13k ust. 1 pkt 1 utd. Tym samym nie doszło do naruszenia, wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP.

Wobec bezskuteczności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.