Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1098/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012r. sprawy ze skargi E.S. i R.P. na decyzję [...] Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu jaj oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], na podstawie art. 54 ust. 1 i 2 lit. b rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE, L 164 z 30 kwietnia 2004 r. str. 1 – 141, z późn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 882/2004"), § 28 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344, ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r.") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej w skrócie "k.p.a.") – zakazał skarżącym E. Sz. i R. K. – Gospodarstwu [...][...] s.c., [...], wprowadzania do obrotu jaj pochodzących od kur utrzymywanych w sposób niezgodny z ww. przepisami § 28 rozporządzenia w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej. Decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, że toku przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli ustalono, iż warunki, w których utrzymywane są kury nioski na fermie skarżących są niezgodne z § 28 rozporządzenia MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. Niezgodności polegają na:

— utrzymywaniu kur niosek w klatkach niezodyfikowanych,

— powierzchni klatki w przeliczeniu na jedną kurę 687,5 cm2,

— brak w klatkach gniazd, grzęd, ściółki oraz urządzeń do skracania pazurów.

Jednocześnie stwierdzono, że na fermie nie są prowadzone prace zmierzające do dostosowania warunków utrzymywania kur niosek do standardu wymaganego przepisami prawa. Kierownik fermy oświadczył, że klatki znajdujące się w kurniku będą zezłomowane po zejściu stada (gdy spadnie nieśność i produkcja nie będzie opłacalna), a ponadto, że właściciele planują przystosowanie drugiego kurnika o powierzchni 2700 m2 do systemu chowu ściółkowego (ruszta).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 54 ust. 1 i 2 lit. b rozporządzenia nr 882/2004 w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Działanie takie zawiera, gdzie jest ono stosowane, środki w postaci ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu żywności. Powiatowy Lekarz Weterynarii podniósł, że od 1 stycznia 2012 r. utrzymywanie kur niosek w warunkach takich jak na fermie skarżących narusza rażąco normy dotyczące dobrostanu tych zwierząt. Hodowca, pomimo długotrwałych okresów przejściowych, określonych w § 40 rozporządzenia MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r., poprzedzających wdrożenie opisanych przepisów, nie podjął działań zmierzających do dostosowania warunków utrzymywania kur niosek do stanu zgodnego z prawem. Należy zatem zapewnić, aby do obrotu nie była wprowadzana żywność (jaja) otrzymywana z naruszeniem obowiązującego prawa oraz przeciwdziałać praktykom nakierowanym na uzyskanie korzyści z utrzymywania stanu niezgodnego z prawem.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili, że organ bezzasadnie z całego katalogu środków określonych w art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 korzysta ze środka najbardziej restrykcyjnego. Podnieśli, że jak wynika z przeprowadzonej kontroli na fermie są prowadzone prace modernizacyjne – niezmodyfikowane klatki zostaną zezłomowane, jak tylko zakończony zostanie cykl nieśności kur, a produkcja zostanie przystosowana do chowu ściółkowego. Działanie organu jest ponadto sprzeczne z prezentowanymi przez Ministerstwo Rolnictwa i innych przedstawicieli Rządu stanowiskiem w sprawie produkcji i sprzedaży jaj. Z prezentowanych publicznie komunikatów Ministra Rolnictwa wynikało, że produkcja jaj w niezmodyfikowanych klatkach będzie możliwa nadal w odniesieniu do kur niosek wstawionych do chowu w roku 2011 aż do końca ich cyklu nieśności, nie dłużej niż do lipca 2012 r.

Odwołujący zarzucili ponadto, że odnośnie zaplanowanych na fermie działań modernizacyjnych organ poprzestał jedynie na oświadczeniu kierownika fermy, zamiast zwrócić się w tej kwestii do odwołujących – właścicieli fermy, którzy najlepiej wiedzą, czy trwają przygotowania do zmiany sposobu produkcji w kurnikach.

Odwołujący zwrócili także uwagę, że większość używanych dotychczas przez hodowców klatek miała wielkość 500 cm3, a na ich fermie klatki są większe, o powierzchni 687,5 cm3, w sytuacji gdy docelowo powinny mieć 750 cm3. Różnica wielkości nie jest zatem duża, a nawet w odniesieniu do klatek o wielkości 500 cm2 ministerstwo dopuszczało stopniowe schodzenie z produkcji, związane z kończeniem okresu nieśności niosek. Naruszenie, które stwierdził inspektor nie jest naruszeniem, które w sposób ewidentny wpływa na jakość sprzedawanych jaj, a z pewnością nie zagraża życiu lub zdrowiu ludzi. Okoliczności te przemawiają także za brakiem podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podkreślił, że okres vacatio legis wejścia w życie obowiązków dotyczących zachowania standardów klatek było wystarczająco długie, aby skarżący mógł dostosować swoją działalność do tych wymogów. Okoliczność braku spełniania przez klatki standardów jest bezsporna. Zdaniem organu okoliczność, czy skarżący podejmuje działania zmierzające do dostosowania klatek do wymogów prawem określonych nie ma znaczenia dla sprawy. Badanie zatem okoliczności uchybienia terminowi wprowadzenia klatek o większych rozmiarach, poprzez przesłuchanie stron postępowania, jest zbędne.

Chybiony jest też zarzut rozbieżności pomiędzy podjętą decyzją a medialnymi wypowiedziami organów administracji publicznej. Jak wynika z treści art. 87 Konstytucji RP wypowiedzi te nie są źródłem prawa, a z art. 7 Konstytucji RP wynika, że organy działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa i w granicach określonych przez te przepisy.

Lekarz Wojewódzki podniósł, że art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 ma charakter uznania administracyjnego, polegającego na tym, że organ administracji stosuje adekwatne do niezgodności środki, mając przede wszystkim na celu konieczność zapewnienia przez podmiot gospodarczy środków zaradczych oraz poprzednie dane tego podmiotu. Organ wskazał, że podjęte działanie jest adekwatne do stwierdzonego stanu przede wszystkim ze względu na wystarczająco długie vacatio legis, które w sposób zupełnie swobodny pozwalało skarżącym na dostosowanie klatek do wymogów prawem określonym, przy zachowaniu naturalnego cyklu istnienia stada hodowlanego. Rozpoczynając kolejny cykl produkcyjny skarżący mogli już umieścić kury w nowych klatkach, tak aby cykl produkcji danego stada, który miałby zakończyć się już po wejściu w życie nowego prawa, był z tym prawem zgody. Uwzględniając możliwe trudności produkcyjne owo vacatio legis było stosunkowo długie – wynosiło 12 lat (od 1999 r.).

Odnośnie rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy stwierdził, iż w tym zakresie rozstrzygnięcie organu I instancji było pozbawione należytego uzasadnienia, jednakże wobec utrzymania decyzji organu I instancji w mocy oraz okoliczności, że decyzja organu odwoławczego staje się ostateczna i wykonalna z chwilą jej wydania - uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności stało się bezcelowe.

W skardze do sądu administracyjnego E. Sz. i R. K. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 54 ust. 1 i 2b rozporządzenia nr 882/2004 poprzez zastosowanie najbardziej restrykcyjnego środka w postaci zakazu wprowadzenia jaj do obrotu,

2) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie działań modernizacyjnych w gospodarstwie skarżących (naruszenie art. 7 k.p.a.).

Skarżący podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazali, że zgodnie z wytycznymi Głównego Lekarza Weterynarii skierowanymi do powiatowych lekarzy weterynarii zawierającymi plan działań mających doprowadzić do stopniowej likwidacji produkcji jaj w klatkach niewzbogaconych, powinny być stworzone dwie listy ferm, które:

— powinny zakończyć działanie z dniem 1 stycznia 2012 r.,

— rozpoczęły modernizację w 2011 r., ale będą utrzymywać kury nioski w klatach niewzbogaconych w roku 2012.

Skarżący nie zostali poinformowani przez Powiatowego Lekarza Weterynarii o tej procedurze. Tymczasem zgodnie z wytycznymi, jeżeli właściciel fermy znajdującej się na pierwszej liście przed końcem 2011 r. podejmie decyzję o przeprowadzeniu modernizacji i złoży stosowne dokumenty, powinien być przeniesiony na drugą listę. Organ nie wziął także pod uwagę, że zgodnie z informacjami uzyskanymi w trakcie kontroli na fermie skarżących zamierzali oni zmienić sposób chowu.

Wbrew twierdzeniu organu stanowisko skarżących jest oparte nie tylko na wypowiedziach medialnych, ale także na ww. planie działania Głównego Lekarza Weterynarii, który zobowiązał lekarzy powiatowych do jego stosowania.

Skarżący podnieśli, że są od wielu lat skonfliktowani z Powiatowym Lekarzem Weterynarii z uwagi na trwający przed sądem proces o odszkodowanie, którego wypłaty organ odmówił, stąd też ich zdaniem wynika zastosowanie przez organ wobec skarżących najbardziej rygorystycznych i nieuzasadnionych środków prawnych.

Skarżący zarzucili, że organ pomimo wiedzy o planach modernizacji fermy, co wynikało z oświadczenia kierownika fermy w trakcie kontroli, ani nie uzyskał w tym zakresie oświadczenia skarżących, ani nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego co do okoliczności planowanej modernizacji. Skarżący tymczasem mając plany co do modernizacji kurników związane ze zmianą przepisów, jeszcze w 2011 r. zbierali oferty w zakresie zmian sposobu hodowli czego wynikiem było podpisanie [...] r. umowy na zakup urządzeń niezbędnych do zmiany sposobu hodowli kur.

Zdaniem skarżących o pobieżnym działaniu organu odwoławczego świadczy także jedynie zdawkowe odniesienie się w decyzji do kwestii bezzasadnego nałożenia przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Organ podkreślił, że bezsporne jest, iż w dniu wejścia w życie rozporządzenia nr 882/2004 skarżący nie mieli klatek przystosowanych do wymogów określonych w rozporządzeniu MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r.

Powołane przez skarżących stanowisko Głównego Lekarza Weterynarii nie jest normą prawną, a ponadto jest ono przez skarżących powoływane wybiórczo w kwestii możliwości niewyciągnięcia konsekwencji wobec podmiotów, które nie dostosowały prowadzonej hodowli do wymogów prawa. Taka możliwość została przewidziana względem podmiotów, które do 31 grudnia 2011 r. złożą wniosek wskazujący na podjęcie działań modernizacyjnych. Skarżący takiego wniosku nie złożyli, pomimo że Powiatowy Lekarz Weterynarii kilkukrotnie informował ich o takiej możliwości. Organ podkreślił, że na terenie całego województwa jedynie skarżący nie skorzystali z możliwości złożenia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu.

Stanowiący podstawę rozstrzygania przez organ art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 określa "działanie w przypadku niezgodności". "Niezgodność", stosownie do art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 882/2004 - oznacza niezgodność z prawem paszowym i żywnościowym, oraz z regułami dotyczącymi ochrony zdrowia zwierząt i ich dobrostanu. Wskazane reguły dotyczące ochrony zdrowia zwierząt zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, ze zm.). Stosownie do art. 12 ust. 7 tej ustawy minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wymagania i sposób postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej obowiązujących w tym zakresie, mając na względzie zapewnienie tym zwierzętom właściwych warunków bytowania i opieki oraz wpływ tych warunków na zdrowie i dobrostan zwierząt. Wypełnieniem tej delegacji ustawowej jest wskazywane przez organ rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej

Stosownie do § 27 ww. rozporządzenia MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r. w przypadku utrzymywania w gospodarstwie co najmniej 350 kur niosek kury te utrzymuje się w kurniku:

1) w zmodyfikowanych klatkach jednopoziomowych lub wielopoziomowych;

2) bez klatek jednopoziomowo lub wielopoziomowo.

Wymagania w przypadku utrzymywania kur niosek w systemie, o którym mowa w § 27 pkt 1 określa § 28 ww. rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią klatkę wyposaża się m.in. w gniazdo (§ 28 ust. 1 pkt 3), grzędy (§ 28 ust. 1 pkt 4), ściółkę (§ 28 ust. 1 pkt 5) oraz urządzenia do skracania pazurów (§ 28 ust. 5). Rozporządzenie w § 28 ust. 3 określa także, że wymiary powierzchni klatki bez gniazda powinny wynosić:

1) szerokość - co najmniej 0,3 m;

2) wysokość - co najmniej 0,45 m, przy czym nachylenie podłogi - nie więcej niż 8° lub 14 %.

Powierzchnia klatki w przeliczeniu na kurę nioskę powinna wynosić co najmniej 0,075 m2, przy czym powierzchnia klatki bez gniazda powinna wynosić co najmniej 0,06 m2, a powierzchnia całkowita klatki powinna wynosić co najmniej 0,2 m2 (§ 28 ust. 2).

Wobec ustalenia przez organ, że w gospodarstwie rolno – drobiarskim skarżących (w którym w chwili kontroli utrzymywano około 23 tysięcy kur) kury nioski utrzymywane są w klatkach niezmodyfikowanych, o powierzchni mniejszej niż określona w cytowanym przepisie, pozbawionych gniazd, grzęd, ściółki oraz urządzeń do skracania pazurów – zgodne z prawem jest stwierdzenie organu, że zaistniały niezgodności w rozumieniu art. 54 rozporządzenia nr 882/2004.

Okoliczność ta jest w istocie pomiędzy stronami niesporna.

Zgodnie z ww. art. 54 ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004 w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Stosownie zaś do ust. 2 cytowanego artykułu działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, następujące środki:

a) nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnosciowym, zasadami dotyczącymi zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt;

b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt;

c) monitorowanie, oraz w razie konieczności, nakazanie wycofania i/lub zniszczenia paszy lub żywności;

d) upoważnienie do wykorzystania paszy lub żywności do celów innych niż te, do których były początkowo przeznaczone;

e) zawieszenie działania lub zamknięcie całego lub części danego przedsiębiorstwa na właściwy okres czasu;

f) zawieszenie lub wycofanie zatwierdzenia zakładu;

g) środki określone w art. 19 dotyczące przesyłek z państw trzecich;

h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe.

Z treści cytowanego artykułu wynika, że prawodawca nie związał organu ścisłymi przesłankami odnośnie wyboru któregoś ze wskazanych działań. Słusznie zatem wskazał organ, że w tym przypadku mamy do czynienia z tzw. decyzja uznaniową. Istota takiego rodzaju decyzji polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez prawodawcę, organ nie jest zobowiązany dokonać rozstrzygnięcia w jeden, określony sposób, ale ma możliwość swobodnego wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Owa zapewniona przez prawodawcę swoboda wyboru w konsekwencji powoduje, że kontrolujący działalność organu sąd administracyjny nie może zakwestionować dokonanego przez organ wyboru sposobu działania. Sąd jest jedynie władny skontrolować, czy rzeczywiście zaistniała sytuacja, iż organ może dokonać swobodnego wyboru oraz czy dokonując wyboru nie przekroczył granic przyznanej mu swobody, dopuszczając się dowolności wyboru, tj. dokonując wyboru bez poprzedniego rzetelnego zbadania stanu faktycznego, wysłuchania argumentów stron i w żaden logiczny sposób nie uzasadniając, dlaczego skorzystał z tej a nie innej możliwości rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia granic swobody uznania administracyjnego.

Jak wyżej wskazano – w sposób zgodny z prawem i niesporny pomiędzy stronami organ ustalił, że w gospodarstwie [...] skarżących doszło do niezgodności, o jakiej mowa w art. 54 rozporządzenia nr 882/2004. Organ zatem znalazł się w sytuacji, w której mógł skorzystać ze swobodnego wyboru działania mającego przeciwdziałać stwierdzonej niezgodności.

Nie jest także sporne, że w momencie orzekania przez organy i to zarówno pierwszej instancji ([...]r.), jak też organ odwoławczy ([...]r.), w gospodarstwie [...] skarżących nie były fizycznie prowadzone żadne prace mające na celu przystosowanie do obowiązujących przepisów. Tymczasem ogłoszenie rozporządzenia MRiRW z dnia 15 lutego 2010 r. zawierającego powyższe wymogi co do zmodyfikowanych klatek i ich wyposażenia nastąpiło w Dzienniku Ustaw z dnia 8 kwietnia 2010 r. Przepis § 40 rozporządzenia przewidywał, że w gospodarstwach, w których utrzymuje się co najmniej 350 kur niosek, dopuszcza się do dnia 31 grudnia 2011 r. utrzymywanie tych kur w kurniku w niezmodyfikowanych klatkach jednopoziomowych lub wielopoziomowych bez ściółki, jeżeli kurnik został oddany do użytku przed dniem 26 marca 2004 r. i nie był modernizowany w okresie od dnia 26 marca 2004 r. do dnia 1 maja 2004 r. Wynika z powyższego, że zarówno zakres koniecznych zmian, które powinny być wprowadzone w hodowlach kur niosek, jak też ostateczna data wprowadzenia tych zmian (do 31 grudnia 2011 r.) był znany hodowcom na ponad rok i 8 miesięcy przed ww. terminem.

Rozstrzygnięcie organu, uwzględniające powyższe okoliczności nie może być uznane za dowolne.

Bezzasadny jest zarzut skarżących odnośnie niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w zakresie działań modernizacyjnych w gospodarstwie skarżących (naruszenie art. 7 k.p.a.). Przesłankami rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 są: rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności – tj. okoliczności istniejące w momencie orzekania. Twierdzenia skarżących co do rozpoczętych prac modernizacyjnych przedstawione w postępowaniu administracyjnym nie zostały niczym poparte. W toku kontroli przeprowadzanych zarówno przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej ([...]r. ) jak też w okresie toczącego się postępowania odwoławczego ([...]r.) – prowadzenia takich prac nie stwierdzono. Z akt sprawy administracyjnej, jak też dokumentów przedstawionych wraz ze skargą wynika natomiast, że skarżący, wiedząc o konieczności modernizacji – nie tylko z treści powszechnie obowiązującego prawa, ale także z treści korespondencji kierowanej do skarżących przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (por. pismo organu z dnia [...] r. informujące o "możliwości udzielenia dodatkowego czasu umożliwiającego dokończenie rozpoczętych modernizacji ferm kur nieśnych posiadających klatki niezmodyfikowane" wraz z wzorem pisemnej deklaracji odnośnie rozpoczęcia modernizacji - odpowiedź skarżącej E. P. z dnia [...]r. wyrażające opinię, że w związku z wyposażeniem fermy w ramach kredytu Młodego Rolnika od 2003 r. do 2015 r. nowe wymagania ferma powinna spełniać dopiero od 2015 r.; pismo organu z dnia 16 listopada 2011 r. informujące o konieczności deklaracji co do modernizacji fermy - odpowiedź skarżącej z dnia [...] r. informująca, że wyposażenie jednego z kurników będzie zmieniane w drugiej połowie 2012 r., a drugiego kurnika w późniejszym terminie), dopiero w listopadzie 2011 r. i marcu 2012 r. prowadzili rozmowy z dostawcami zmodyfikowanych klatek i urządzeń potrzebnych do wyposażenia kurników stosownie do wymagań obowiązujących od 1 stycznia 2012 r., a umowę o dostawę w tym przedmiocie podpisali dopiero 19 kwietnia 2012 r. tj. już po wydaniu decyzji organu odwoławczego.

Bezzasadne jest powoływanie się przez skarżących na wytyczne Głównego Lekarza Weterynarii. Jak słusznie zwraca uwagę organ, powołując się na treść art. 87 Konstytucji RP – tego rodzaju dokumenty wewnątrzorganizacyjne nie są źródłem prawa, nie mogą być zatem nie tyko podstawą wydawanej decyzji administracyjnej, ale także kryterium kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 207 ze zm.), Sąd oddalił skargę.