Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 280/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: par. 12 ust. 1, par. 13 ust. 1, par. 57, par. 60 ust. 1, par. 271-273
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 roku sprawy ze skargi A. W.-W. i A. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowego oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. W.-W. i A. O., reprezentowanych przez pełnomocnika, od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. odmawiającej uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Ł. G. pozwolenia na budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwaną dalej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości.

Jak wynika z akt sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b.

W dniu 28 stycznia 2015 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek A.W.-W. i A. O. - współwłaścicielek nieruchomości sąsiadujących z przedmiotową inwestycją nr ewid. 1471 i 1472 - o wznowienie postępowania dotyczącego ww. decyzji, ze względu na brak uwzględnienia wnioskodawców jako strony w prowadzonym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym organ I instancji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. wznowił postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę w ww. zakresie oraz zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień oraz składania wniosków i zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie.

Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe, w sprawie ww. ostatecznej decyzji Starosty [...], do czasu zakończenia postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w P. w sprawie robót budowlanych przy realizacji budynku usługowego na działkach ewid. nr 1458/5, 1458/7 i 2183 w K., przy ul. A 3b.

Na powyższe postanowienie Starosty [...], pismem z dnia 18 marca 2015 r. zażalenie do Wojewody [...] wniosły: A. W.-W. i A. O., reprezentowane przez pełnomocnika uzasadniając, że postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego nie ma żadnego wpływu na postępowanie wznowieniowe.

Jednocześnie A. W.-W. i A. O. złożyły do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Organ wojewódzki w dniu 14 kwietnia 2015 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania uwag.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wojewoda [...] wstrzymał wykonanie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r.

Na powyższe postanowienie, zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył inwestor: Ł.G.

Po rozpatrzeniu zażalenia A. W.-W. i A. O. na postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania wznowieniowego, w sprawie ww. ostatecznej decyzji Starosty [...], Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. organ wojewódzki orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zjazdu publicznego, w pozostałej części o odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyły A. W.-W. i A. O.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżone postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. wstrzymujące wykonanie decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. zawiesił z urzędu postępowanie wznowieniowe, w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. do czasu zakończenia postępowania odwoławczego prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zjazdu publicznego, a w pozostałej części o odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej ww. decyzji Starosty [...].

Na powyższe postanowienie Starosty [...], zażalenie do Wojewody [...] wniosły: A.W.-W. i A.O., reprezentowane przez pełnomocnika.

Organ wojewódzki postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., zgodnie z zaleceniami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponownie prowadząc postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r.

Po rozpatrzeniu zażalenia A. W.-W. i A. O. na postanowienie Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania wznowieniowego, w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2018r. podjął z urzędu postępowanie wznowieniowe w sprawie ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r.

Po rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Ł. G. pozwolenia na budowę.

Szeroko uzasadniając, Starosta [...] w ww. decyzji uznał, że usytuowanie obiektu usługowego - klubu fitness wraz z infrastrukturą, nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działek nr ewid. 1471 i 1472 i w konsekwencji nie można uznać, że sąsiadująca nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Tym samym, w ocenie Starosty [...], wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Od powyższej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie wniosły odwołanie A. W.-W. i A. O., reprezentowane przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji brak uznania za stronę przez organ prowadzący postępowanie w I instancji.

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] r. odmawiającą uchylenia decyzji własnej nr [...] z [...] r. udzielającej Ł. G. pozwolenia na budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, iż każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., może być wzruszona jedynie w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawa. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. oraz wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest możliwe, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte jest nieprawidłowościami wymienionymi wyczerpująco w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania, którą wskazały A.W.-W. i A. O. w złożonym odwołaniu była, wymieniona w pkt 4 powyższego artykułu, przesłanka dotycząca braku udziału strony w postępowaniu.

Starosta [...] wznowił postępowanie postanowieniem, które stanowiło podstawę i do przeprowadzenia dalszego postępowania odnoszącego się do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

Wojewoda wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego nie jest zatem równoznaczne z ponownym merytorycznym rozpoznaniem sprawy, gdyż w pierwszej kolejności polega na zbadaniu, czy w konkretnej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Dopiero ustalenie przez organ zaistnienia przesłanki wznowienia upoważnia organ do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Wyjątek od powyższego stanowią okoliczności określone w art. 146 k.p.a. oraz art. 151 § 2 k.p.a. Jednocześnie ustalenia organu w zakresie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania uniemożliwiają merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Takie rozstrzygnięcie stanowi bowiem konsekwencję ustalenia przez organ prowadzący postępowanie braku przesłanki wznowienia, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Tym samym stwierdzenie, że nie zaistniała w konkretnej sprawie przesłanka wznowieniowa kończy jej badanie.

W ocenie organu odwoławczego, kluczowe dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje zatem ustalenie czy przesłanka wznowienia postępowania, wskazana przez A.W.-W. i A. O.,, we wniosku z dnia 28 stycznia 2015 r. nie zaistniała, uniemożliwiając tym samym ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wojewoda wskazał, że podstawa żądania wznowienia postępowania została precyzyjnie określona we wniosku poprzez odniesienie się do nie uwzględnienia wnioskodawcy, jako strony, w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przywołana okoliczność stanowi o możliwości wznowienia postępowania, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym. Jednocześnie, jak stanowi art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

Kategoria interesu prawnego, na której oparty jest przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego i powinna być rozważana wnikliwie z uwzględnieniem okoliczności konkretnej, indywidualnej sprawy oraz przepisów mających w niej zastosowanie. W toku wznowionego postępowania organ winien zatem zbadać, czy osoba składająca wniosek jest stroną postępowania i czy faktycznie przyczyny wznowienia postępowania miały miejsce.

Z akt postępowania niniejszej sprawy wynika, że A.W.-W. i A. O. swój interes wywodzą z prawa własności działki ewid. nr 1471 i 1472 w miejscowości K., ich zdaniem znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podniosły, iż jako właścicielki zabudowanej działki, bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością objętą pozwoleniem na budowę, powinny mieć zapewniony udział w tym postępowaniu w celu obrony swoich praw. Wobec powyższego, pominięcie ich jako strony postępowania na etapie wydania pozwolenia na budowę stanowiło naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. i decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., jako naruszająca prawo, powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Wojewoda przytaczając treść art. 28 k.p.a. zwrócił uwagę, iż w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) zawęża krąg stron postępowania stanowiąc, iż stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Takim obszarem jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Mając na uwadze powyższe, powołany przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym względem art. 28 k.p.a. Tym samym za niewystarczające uznaje się subiektywne przekonanie właściciela nieruchomości sąsiedniej, że ma on interes uzasadniający jego udział jako strony w tym postępowaniu. Wyłącznie przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają bowiem określonemu podmiotowi legitymację procesową strony: "Samo legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie przemawia za przyjęciem, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1957/16).

Z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią, instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b.

Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i w odległości nie mniejszej niż 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę tej granicy. Przedmiotowy budynek usługowy o wysokości 9,0 m zaprojektowany został w odległości 3 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy południowej (nieruchomości Skarżących) i w odległości 10,64 m od granicy wschodniej.

Organ odwoławczy podkreślił, że projektowana inwestycja nie wiąże się z wprowadzeniem ograniczeń związanych z przesłanianiem innych obiektów. Kwestia przesłaniania określona jest w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z powyższą regulacją, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1. między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z

wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia

przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny

obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m;

35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;

2. zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Mając na uwadze treść przywołanego powyżej przepisu organ odwoławczy stwierdził, że wysokość projektowanego budynku, tj. 9,0 m oraz wskazane wyżej odległości dzielące go od budynku mieszkalnego posadowionego na działce ewid. nr 1471 sprawiają, że działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1a cyt. rozporządzenia. Odległość dzieląca budynek mieszkalny na działce ewid. nr 1471 od projektowanego budynku usługowego jest zdecydowanie większa od wysokości przesłaniania. Nieruchomości sąsiednie o nr ewid. 1471 i 1472 nie znajdują się również w obszarze oddziaływania wyznaczonym na podstawie § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) cytowanego rozporządzenia. Ponadto projekt budowlany zakłada odprowadzenie wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora (§ 29 ww. rozporządzenia). Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, iż sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w § 271- 273 ww. rozporządzenia, a projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Dodatkowo organ II instancji stwierdził, że zaprojektowana lokalizacja miejsc postojowych oraz miejsc gromadzenia odpadów stałych, spełnia warunki określone w ww. rozporządzeniu i nie spowoduje ograniczenia zabudowy działek sąsiednich.

Biorąc pod uwagę charakter planowanej inwestycji, rozmiary, usytuowanie, jak również odległość od granicy nieruchomości wnioskodawców, w ocenie Wojewody [...], obszar oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie obejmuje swym zakresem nieruchomości A.W.-W. i A. O. Usytuowanie projektowanego budynku wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie za sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości sąsiednich nr ewid. 1471 i 1472, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że Starosta [...], właściwie wyznaczył krąg stron, nie przyznając przymiotu strony odwołującym w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b.

Wojewoda zwrócił uwagę, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa

904/08, iż: "Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jest jednak interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji."

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego złożyły A. W.-W. i A. O., reprezentowane przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenia:

prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a., poprzez jego nie zastosowanie i uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania;

prawa materialnego, a w szczególności art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną interpretację skutkującą pominięciem skarżących jako strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na nieruchomości sąsiedniej pomimo, iż nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego ww. decyzją.

Na tej podstawie skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Ł. G. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia objęto decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r. udzielającą Ł.G. pozwolenia na budowę budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, na działkach nr ewid. 1458/5, 1458/7 i 2183 zlokalizowanych w K., przy ul. A 3b.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę wymienionej wyżej inwestycji, oparte było na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.: skarżące podnosiły, że bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu.

Organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę krąg stron ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu budowlanego został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 ustawy jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie

przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji szczegółowo przeanalizował wszelkie aspekty inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego - klubu fitness z siłownią (kategoria XV), instalacji elektroenergetycznej, instalacji kanalizacji sanitarnej, instalacji wodociągowej, zewnętrznej i wewnętrznej instalacji gazowej, z punktu widzenia ewentualnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej.

Weryfikując ewentualne oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działki nr ewid. 1471 i 1472, organ w szczególności przekonująco podkreślił, że zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i w odległości nie mniejszej niż 3,00 m

- w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w stronę tej granicy. Organ zasadnie wskazał, że przedmiotowy budynek usługowy o wysokości 9,0 m zaprojektowany został w odległości 3 m ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych od granicy południowej i w odległości 10,64 m od granicy wschodniej.

Sąd podziela ocenę Wojewody, że projektowana inwestycja nie wiąże się z wprowadzeniem ograniczeń związanych z przesłanianiem innych obiektów (§ 13 ust. 1 rozporządzenia). Wysokość projektowanego budynku, tj. 9,0 m oraz wskazane wyżej odległości dzielące go od budynku mieszkalnego posadowionego na działce ewid. nr 1471 sprawiają, że działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia. Odległość dzieląca budynek mieszkalny na działce ewid. nr 1471 od projektowanego budynku usługowego jest zdecydowanie większa od wysokości przesłaniania. Rację ma też organ, że nieruchomości sąsiednie o nr ewid. 1471 i 1472 nie znajdują się również w obszarze oddziaływania wyznaczonym na podstawie § 57

(nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1

(m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) cytowanego rozporządzenia. Ponadto projekt budowlany zakłada odprowadzenie wód opadowych bezpośrednio na teren działki inwestora (§ 29 ww. rozporządzenia). Za prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organu, iż sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej określone w § 271- 273 ww. rozporządzenia, a projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Przedmiotowa inwestycja nie pozbawia nieruchomości sąsiednich dostępu do drogi publicznej, ani dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sąd ocenił również jako prawidłowe ustalenia organu, że zaprojektowana lokalizacja miejsc postojowych oraz miejsc gromadzenia odpadów stałych, spełnia warunki określone w rozporządzeniu i nie spowoduje ograniczenia zabudowy działek sąsiednich.

Reasumując Sąd podzielił zapatrywanie organu, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w sprawie dotyczącej spornej inwestycji, ponieważ ich nieruchomości nie znajdują się w zasięgu jej oddziaływania.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że argumentacja skarżących na rzecz ich interesu prawnego w tej sprawie sprowadza się do twierdzenia, iż nowa zabudowa powstaje w bezpośrednim pobliżu działki sąsiedniej, a immisje wynikające z faktu użytkowania takiego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, w sposób oczywisty przekraczają granice działki, na której obiekt ten jest usytuowany.

Niemniej taka argumentacja świadczy wyłącznie o subiektywnym przekonaniu strony, niepopartym żadnymi konkretami, o naruszeniu przysługującego jej prawa własności. Argumenty podnoszone przez skarżące mogą jedynie świadczyć o naruszeniu interesu faktycznego, ale nie interesu prawnego, który powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 79/17 - LEX nr 2305245).

Z tego wynika, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że skarżącym nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego, nie zaistniała więc podana przez nie podstawa wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), co uzasadniało wydanie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone było przez organy w sposób prawidłowy, a podjęte w sprawie decyzje odpowiadają zebranym dowodom oraz przepisom obowiązującym w spornej materii. W tej sytuacji zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

dc