Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1465/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1465/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podniósł, iż warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał również jednoznacznie, iż zarówno przed nowelizacją w/w artykułu Prawa budowlanego, jaki po nowelizacji, nie każde wykształcenie średnie było wystarczające do uzyskania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie.

Jak wynika z akt sprawy L. S. uzyskał przed 1 stycznia 2006 r. tytuł technika mechanika w specjalności obsługa i naprawa pojazdów samochodowych. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podniosła jednak, iż jak wskazano wyżej, nie każde wykształcenie średnie (a takim z pewnością jest tytuł technika mechanika) jest właściwe do uzyskania uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie. W art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym zarówno, przed jak i po nowelizacji mowa jest o wykształceniu "odpowiednim" lub pokrewnym dla danej specjalności. O tym czy dane wykształcenie spełnia w/w warunki rozstrzygają natomiast przepisy rozporządzenia wydanego na podstawie art. 16 Prawa budowlanego.

Art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw wskazuje, iż do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych winno stosować się również dotychczasowe przepisy wykonawcze. W załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury (z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie obowiązującego w niniejszej sprawie) wykształcenie technik mechanik nie zostało wymienione jako "odpowiednie" lub "pokrewne" dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Dlatego organ uznał, iż

do 1 stycznia 2006 r. strona nie uzyskała wymaganego wykształcenia na podstawie przepisów dotychczasowych, zatem zastosowanie winny mieć przepisy obowiązujące po 1 stycznia 2006 r.

W świetle tych przepisów uzyskanie uprawnień budowlanych w ograniczonym zakresie wymaga ukończenia wyższych studiów zawodowych w rozumieniu przepisów o wyższych szkołach zawodowych na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów magisterskich na kierunku pokrewnym. Skarżący legitymuje się jedynie wykształceniem średnim, a zatem nie spełnia wymogów określonych w art. 14 ust. 3 pkt 4 lit. a Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję złożył L. S., zarzucając jej naruszenie art. 7, 77, 107 § 1 i 3 Kpa, art. 65 ust. 1 Konstytucji RP.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2009 r.

Ponadto skarżący wniósł o rozważenie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego zapytania o zgodność art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie i potwierdziła argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał uznanie, iż skarżący nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 14 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis ten został zmieniony przepisem art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1364) i stosownie do jej art. 8 wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Przed zmianą, o której mowa stanowił on, że uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach o których mowa w ust. 1 (a więc np. konstrukcyjno-budowlanej) wymaga:

- do projektowania w ograniczonym zakresie:

a) posiadania średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności

lub pokrewnego wyższego wykształcenia,

b) odbycia pięcioletniej praktyki przy sporządzaniu projektów,

c) odbycia praktyki na budowie.

Nowelą z dnia 28 lipca 2005 r. wprowadzono istotną zmianę art. 14 ust. 3 tak w kwestii wymaganego wykształcenia jak i praktyki zawodowej. Przepis ten bowiem otrzymał następującą treść:

Uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1 wymaga: - do projektowania w ograniczonym zakresie:

a) ukończenia wyższych studiów zawodowych w rozumieniu przepisów o

wyższych szkołach zawodowych, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności

lub ukończenia studiów magisterskich w rozumieniu przepisów o szkolnictwie

wyższym na kierunku pokrewnym dla danej specjalności,

b) odbycia dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów,

c) odbycia rocznej praktyki na budowie.

Wprowadzając istotne zmiany ustawodawca zawarł jednak w przepisach przejściowych do noweli dwie znaczące normy, które przewidywały pozostawienie w mocy przepisów dotychczasowych. Mowa tu o art. 5 i 7 noweli. Znaczenie w niniejszej sprawie ma pierwszy z nich. Stanowi on, że w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Według poprzednio obowiązujących przepisów do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie wystarczające było średnie wykształcenie odpowiednie dla danej specjalności. Jeśli więc określona osoba uzyskała odpowiednie w tym zakresie wykształcenie przewidziane poprzednio obowiązującymi przepisami i rozpoczęła odbywanie praktyki w myśl art. 5 noweli miała prawo do ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych według przepisów dotychczasowych.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż skarżący nie spełniał kryteriów pozwalających na przyznanie mu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie przewidzianych tak w

przepisach poprzednich (obowiązujących przed nowelizacją, o której mowa wyżej) jak i obecnych.

Nie tylko, bowiem nie ukończył wyższych studiów zawodowych na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów magisterskich na kierunku pokrewnym, ale nawet nie posiada średniego wykształcenia odpowiedniego dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej (tytuł technika mechanika nie jest takim wykształceniem), nie mówiąc już o pokrewnym wykształceniu wyższym. Oznacza to, że wobec braków w wykształceniu, nawet wieloletnia praktyka zawodowa (długoletni staż pracy przy wykonywaniu obowiązków wchodzących w zakres danej specjalności) nie może mieć znaczenia. Nie może, więc upoważniać do skutecznego ubiegania się o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (por. także wyroki NSA z dnia 9 lutego 1998 r. sygn. akt IV SA 692/96, Lex nr 332596 oraz z dnia 29 stycznia 2005 r., sygn akt II OSK 374/05 - niepubl.).

Pogląd wyrażony powyżej znalazł akceptację w orzecznictwie sądowym, w tym także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten wielokrotnie odnosił się do treści art. 14 ust. 3 Prawa budowlanego i nigdy nie uznał za konieczne badania jego konstytucyjności. Takiej potrzeby nie widzi również Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest art. 151 ppsa.