Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1470/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.101
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 2 ust.1 pkt 3 oraz ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art.184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 632/09 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji w części dotyczącej podwyższenia mnożnika kwoty bazowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 632/09, po rozpatrzeniu skargi Z. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lutego 2009 r. nr [...] stwierdzającą nieważności rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. nr [...], w części dotyczącej podwyższenia mnożnika kwoty bazowej, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lutego 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. P., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2007 r. nr [...] stwierdzającą nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej podwyżki mnożnika kwoty bazowej.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. młodszemu inspektorowi Z. P. - radcy, pełniącemu obowiązki naczelnika Wydziału [...] Komendy Stołecznej Policji, z dniem 1 lipca 2005 r. ustalono uposażenie zasadnicze w 13. grupie zaszeregowania, w wysokości 2.850 zł, z mnożnikiem 1,98 kwoty bazowej, a także podwyższono dodatek funkcyjny do kwoty 2.300 zł - na czas pełnienia powierzonych obowiązków. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza akt osobowych wymienionego policjanta wykazała, iż rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] lutego 2004 r. nr [...] Z. P. z dniem [...] lutego 2004 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska kierownika Sekcji ds. [...] w 11. grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 1.950 zł, z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 950 zł oraz dodatkiem stołecznym i z dniem [...] lutego 2004 r. został mianowany na stanowisko radcy Wydziału [...] w 13. grupie uposażenia zasadniczego w wysokości 2.500 zł, z mnożnikiem 1,79 kwoty bazowej, z dodatkiem funkcyjnym 1.500 zł i dodatkiem stołecznym. Po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2007 r. stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r., w części dotyczącej podwyżki mnożnika kwoty bazowej. Argumentując rozstrzygnięcie organ wskazał, że wymieniony rozkaz rażąco narusza przepisy prawa ze względu na swoją sprzeczność z brzmieniem § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjanta można podwyższać w razie pełnienia przez policjanta służby na danym lub równorzędnym pod względem zaszeregowania stanowisku służbowym przez okres co najmniej 2 lat i pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii służbowej. Tymczasem Z. P. rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. przyznano mnożnik w wysokości 1,98 z dniem 1 lipca 2005 r., mimo że rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] lutego 2004 r. został mianowany na stanowisko radcy w 13. grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,79. Nie została zatem spełniona przesłanka pełnienia przez Z.P. służby na danym lub równorzędnym pod względem zaszeregowania stanowisku służbowym przez okres co najmniej 2 lat. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Z. P. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji domagając się uchylenia decyzji z [...] czerwca 2007 r. i umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie zastosowania podstawy prawnej dotyczącej fakultatywnej możliwości podwyższenia mnożnika kwoty bazowej, naruszenie dyspozycji przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenie zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym oraz naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w dyspozycji art. 6, art. 7 oraz art. 8 i art. 77 kpa. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniesione odwołanie przekazał Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie, który decyzją z [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy wydane rozstrzygnięcie. W wyniku skargi strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 647/08, stwierdził nieważność powyższej decyzji, jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazano zaistnienie rażącego naruszenia prawa, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sposób sprzeczny z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozkazu. Wobec faktu, że Z. P. został mianowany na stanowisko radcy w dniu [...] lutego 2004 r., to w dniu [...] lipca 2005 r. nie spełniał wymienionej w tym przepisie przesłanki. Tak więc rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do argumentów zawartych w uzasadnieniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że powoływany przez stronę przepis § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia nie wyłącza obowiązywania przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, a jedynie go doprecyzowuje. Przepis § 2 ust. 2 nie został w uzasadnieniu decyzji wskazany jako naruszony.

Skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. P. Strona skarżąca zarzuciła organowi nierzetelne, pozbawione obiektywizmu ustalenie stanu faktycznego w zakresie zastosowania podstawy prawnej, dotyczącej fakultatywnej możliwości podnoszenia mnożnika kwoty bazowej służącego do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjantów, naruszenie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenie przepisów dotyczących doręczania pism w postępowaniu administracyjnym (art. 39 kpa) oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 78 kpa. Wskazując na powyższe Z. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 23 lipca 2009 r. wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy rozstrzygniętej decyzją Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2007 r. nie budził wątpliwości. Z ustaleń organu wynikało, że rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. przyznano Z. P., z dniem 1 lipca 2005 r., uposażenie z mnożnikiem 1,98 kwoty bazowej, na podstawie art. 101 ust. 1 oraz art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 2 ust. 1 pkt 3 i ust 2, § 8, ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjmuje, że w przypadku skarżącego przesłanka pełnienia służby na danym lub równorzędnym pod względem zaszeregowania stanowisku przez okres co najmniej 2 lat nie została spełniona, gdyż podwyższono mu mnożnik w warunkach, gdy na stanowisko radcy został mianowany z dniem [...] lutego 2004 r., a zatem przed upływem 2 lat pełnienia służby na tym stanowisku. W tym stanie sprawy organ nadzorczy zasadnie stwierdził, że w niebudzącym wątpliwości stanie prawnym podwyższenie mnożnika ustalonego w rozkazie personalnym z [...] lutego 2004 r. rozkazem personalnym z [...] czerwca 2005 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 wskazanego wyżej rozporządzenia. Wskazane przepisy dotyczące uposażenia policjantów winny być stosowane przez organy administracji publicznej zgodnie z ich brzmieniem, a treść tych przepisów, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie nastręcza wątpliwości i nie wymaga do ich stosowania wykładni. Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma stan prawny na dzień wydania kwestionowanego rozkazu, tj. na dzień [...] czerwca 2005 r. Sąd I instancji uznał, że nie można podzielić stwierdzenia skarżącego, że kwestionowana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne ponieważ okoliczność, że z dniem 14 lutego 2008 r. weszło w życie nowe rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie zasad i wysokości uposażenia nie powoduje nieodwracalnego skutku prawnego. Ponadto w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy nie zachodziła potrzeba jej wyjaśnienia środkami dowodowymi, w związku z czym organ zasadnie odmówił przeprowadzenia żądanych przez skarżącego wniosków dowodowych. Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, że w postępowaniu nadzwyczajnym nie stosuje się ogólnych reguł postępowania dowodowego w takim zakresie, w jakim stosuje się je w postępowaniu zwykłym. Jedynie w ograniczonym zakresie, jeżeli wymaga tego stan sprawy, można prowadzić czynności dowodowe. W niniejszej sprawie taka potrzeba jednak nie istniała, albowiem istota sprawy dotyczyła brzmienia przepisu stanowiącego podstawę wydania decyzji. Równocześnie Sąd I instancji zgodził się z organem nadzoru, że przyjęty w postępowaniu sposób doręczenia pism nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Za niezasadne Sąd uznał pozostałe zarzuty skarżącego, dotyczące naruszenia wskazanych przepisów postępowania administracyjnego oraz art. 32 Konstytucji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ, stojąc na straży praworządności, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a wydając decyzję miał na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego oraz zapewnił mu czynny udział w postępowaniu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Z. P. W złożonej skardze skarżący na podstawie art. 176 w związku z art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, co dotyczy art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że nie zgadza się z oceną Sądu I instancji, że zarówno stan faktyczny, jak i prawny sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną do Sądu decyzją nie budził wątpliwości. W ocenie kasatora Wojewódzki Sąd Administracyjny bez dostatecznej ku temu podstawy zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji, co do podstawy prawnej dotyczącej fakultatywnej możliwości podnoszenia mnożnika kwoty bazowej służącego do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjantów. Nie wziął bowiem pod uwagę, że organy nie uwzględniły obowiązującego w dniu wydania kwestionowanego rozkazu personalnego przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z wymienionym przepisem policjant mógł otrzymać podwyżkę mnożnika kwoty bazowej nie częściej niż raz w roku i w stawce nie wyższej od 0,1 kwoty bazowej.

Ponadto zdaniem autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zakwestionował braku interpretacji występującego w przepisie prawnym pojęcia "raz w roku". Nieprecyzyjny zapis rozporządzenia nie wskazuje, w ocenie autora skargi kasacyjnej, czy ustawodawca przez to pojecie rozumie rok kalendarzowy, rok budżetowy, okres 12 miesięcy czy też inny przedział czasu. Dla przykładu, kasator podał, że rok mundurowy w Policji określony jest od 1 kwietnia danego roku do 31 marca roku następnego. Brak wykładni w tym zakresie, w ocenie kasatora, podważa ustalenia dokonane przez organy administracji publicznej i ma istotny wpływ na dokonane rozstrzygnięcie w sprawie. W ocenie autora skargi kasacyjnej zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń co do stanu prawnego, nieuwzględnienie braku spójności w przepisach odnoszących się do podwyższania policjantom mnożnika kwoty bazowej oraz brak dookreślenia pojęcia "raz w roku" spowodowało w konsekwencji aprobatę dla niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt. 2 kpa przez organy administracji publicznej.

Reasumując autor skargi kasacyjnej stanął na stanowisku, że w świetle powołanych regulacji prawnych wyrok Sądu I instancji należy uznać za wadliwy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, uznał zawarte w skardze zarzuty za całkowicie bezzasadne i wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Po rozpatrzeniu złożonej skargi kasacyjnej Sąd stanął na stanowisku, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. Zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 wskazanej ustawy, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe skonstruowanie zarzutu "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej na czym polega błąd, który zarzuca się Sądowi I instancji, oraz jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie danego przepisu. Wymogi te są uregulowane w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych (przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy) i ich uzasadnienie. Niespełnienie tych wymogów czyni zarzut błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania wadliwym. Skuteczne zatem zakwestionowanie prawidłowości kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny I instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązania zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym. Skarga kasacyjna jest wnoszona od wyroku Sądu I instancji i dlatego wymienione zarzuty winny dotyczyć wyroku wydanego przez ten sąd a nie kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji organu administracyjnego. Jeśli zatem strona postępowania w skardze kasacyjnej chce zakwestionować ocenę sądu I instancji dotyczącą prawidłowości zastosowania przez organ administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to powinna w zarzutach powołać przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których naruszenie doprowadziło do niezasadnego jej zdaniem oddalenia skargi. Dopiero obok tych przepisów powołać należy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w ocenie strony nieprawidłowo zastosowano w postępowaniu administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna wskazała na naruszenie tylko jednego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez przyjęcie, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której znalazł się skarżący. Niewątpliwie zatem zarzut ten został skonstruowany wadliwie, bowiem skarżący nie wskazał żadnego przepisu naruszonego w jego ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku rozpoznawania skargi, a w szczególności żadnego przepisu regulującej postępowanie sądowoadministracyjne zawartego w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże z uzasadnienia złożonej skargi kasacyjnej można wywnioskować, że autor skargi kasacyjnej zmierzał do wykazania błędnego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji, która w ocenie skarżącego, wymagała zastosowania przepisów art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., w powiązaniu tego naruszenia z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nakłada to na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązek odniesienia się do takiego zarzutu (uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem oceny Sądu I instancji była sprawa prowadzona w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), to jest w sprawie rozkazu personalnego Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. nr [...], w części dotyczącej podwyższenia mnożnika kwoty bazowej.

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a zatem także ostatecznej decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego), chronionej przez zasadę wyrażoną w art. 16 § kpa, w ścisłe określonych przypadkach, a mianowicie w razie wydania takiej decyzji bez podstawy prawnej lub wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie w grę wchodzi ten drugi przypadek.

Artykuł 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j. t. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277, ze zm.).stanowi, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ustęp 2 tego artykułu zawiera delegację dla Ministra właściwego do spraw wewnętrznych, aby w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Na podstawie tego upoważnienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 6 grudnia 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, ze zm.). W § 2 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 tego rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania kwestionowanego rozkazu personalnego) Minister określił, że tzw. mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego można było podwyższać w razie pełnienia przez policjanta służby na danym lub innym równorzędnym pod względem zaszeregowania stanowisku służbowym przez okres co najmniej 2 lat i pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii służbowej. Podwyżkę, o której mowa, policjant mógł otrzymać nie częściej niż raz w roku i w stawce nie wyższej od 0,1 kwoty bazowej. Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że jego dyspozycję stosuje się wyłącznie w sytuacji pełnienia przez policjanta służby na danym lub innym równorzędnym pod względem zaszeregowania stanowisku służbowym przez okres co najmniej 2 lat i pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii służbowej. Oba te warunki (pełnienie służby na danym lub równorzędnym stanowisku służbowym i uzyskanie pozytywnej opinii służbowej) muszą być spełnione kumulatywnie. Niespełnienie choćby jednego z nich oznacza brak prawnej możliwości podwyższenia mnożnika kwoty bazowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brzmienie tego przepisu (ani samodzielnie, ani w powiązaniu z ust. 2 § 2 rozporządzenia) nie budzi żadnych wątpliwości prawnych. Nie wymaga zatem stosowania żadnych wykładni poza literalną. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że na przestrzeni 1 roku i 4 miesięcy skarżącemu dwukrotnie podwyższono mnożnik kwoty bazowej. Raz rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] lutego 2004 r., który jednocześnie przeniósł policjanta na wyższe stanowisko, a drugi raz rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z [...] czerwca 2005 r. Niewątpliwie między jedną podwyżka a drugą nie upłynął wymagany omawianym przepisem rozporządzenia okres dwóch lat służby na danym lub równorzędnym stanowisku. Nie została zatem spełniona jedna z dwóch przesłanek wynikających z przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Podzielić zatem należy stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ nadzorczy zasadnie stwierdził, że w niebudzącym wątpliwości stanie prawnym podwyższenie Z. P. - radcy, pełniącemu obowiązki naczelnika Wydziału Kadr Komendy Stołecznej Policji, mnożnika bez zachowania wymaganego prawem okresu 2 lat służby na zajmowanym stanowisku służbowym nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Cechą bowiem rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Taka zaś sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została rozpatrzona prawidłowo, a dokonana przez Sąd I instancji ocena legalności rozstrzygnięcia administracyjnego w tym zakresie odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w takiej sytuacji zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.