Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1715/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 40 par. 1; art. 124 par. 1; art. 49
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. M. i L. M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zwany dalej PUODO, wydał w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku M. M. i L. M. dotyczącego skargi na udostępnienie ich danych osobowych w zakresie imion, nazwiska i adresu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] (znak: [...]) na rzecz wszystkich stron postępowania.

Ww. decyzja PUODO została wydana na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), w zw. z art. 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781), art. 58 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2), zwanego dalej RODO.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga A. M. i L. M. na udostępnienie ich danych osobowych w zakresie imion, nazwiska i adresu przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] (znak: [...]) na rzecz wszystkich stron postępowania.

Skarżący zarzucili, że [...]WINB naruszył przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r., poprzez umieszczenie danych osobowych wraz z danymi adresowymi do ogólnego udostępnienia wszystkim stronom postępowania, tj. ponad 88 osobom, bez wiedzy i zgody skarżących.

Skarżący wnieśli o zobowiązanie [...]WINB do zaprzestania działań naruszających ich prawa oraz o orzeczenie zadośćuczynienia/odszkodowania za naruszenie przepisów.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ustalił następujący stan faktyczny.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia z dnia [...] kwietnia 2018 r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie i orzekł co do istoty sprawy. W rozdzielniku w postanowieniu wymienione były wszystkie strony postępowania.

W wykazie podmiotów otrzymujących postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] zostały wskazane pierwsze imiona, nazwisko i adres skarżących. Ww. postanowienie zostało przesłane do podmiotów wskazanych w wykazie.

Skarżący byli stronami w postępowaniu, w którym zostało wydane postanowienie zawierające ww. wykaz.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych stwierdził, iż artykuł 6 ust. 1 RODO przewiduje, że przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy i w takim zakresie, w jakim spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze.

Wydawane przez organy postanowienia zgodnie z art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego powinny zawierać m.in. oznaczenie strony lub stron postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi.

Zatem dla prawidłowości postępowania prowadzonego przez [...]WINB niezbędne było zindywidualizowanie w postanowieniu wszystkich stron postępowania poprzez wskazanie ich danych osobowych w zakresie co najmniej imienia, nazwiska i adresu zamieszkania. Uznanie przez Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżących za stronę postępowania zobowiązywało go zatem do zamieszczenia ich danych osobowych w postanowieniu, a w konsekwencji do udostępnienia tych danych pozostałym stronom tego postępowania.

W ocenie organu kwestionowane udostępnienie danych osobowych przez [...]WINB miało swe oparcie w art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 124 § 1 i art. 40 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też brak jest w sprawie podstaw prawnych do wydania przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jakiegokolwiek z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 58 ust. 2 RODO. Zdaniem organu stan niezgodności z prawem nie zachodzi.

A.M. i L. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych;

- art. 8 k.p.a. polegające na niezapewnieniu skarżącym dostatecznej możliwości udziału w postępowaniu;

- art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. polegające na wyprowadzeniu wniosków nie będących konkluzją wynikającą z materiału dowodowego;

- art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE poprzez uznanie, iż wskazanie w decyzji administracyjnej danych 88 osób było konieczne dla celów postępowania administracyjnego,

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem skarżących organ myli pojęcia udostępnienia i przetwarzania danych osobowych. Inspektor Nadzoru Budowlanego przetwarza dane osobowe wszystkich stron postępowania lecz nie oznacza to, że może udostępnić dane osobowe wszystkich stron postępowania. W rozdzielniku postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego udostępniono takie dane jak: imię, nazwisko, adresy zamieszkania (88 osobom). Ze wskazanego rozdzielnika można również wywnioskować, kto jest właścicielem jakiej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych powyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej P.p.s.a.).

Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć krajowych organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

Wyjaśnienia wymaga, że w dniu 25 maja 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781 ze zm.), ponadto, od dnia 25 maja 2018 r. bezpośrednie zastosowanie w polskim porządku prawnym mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej "RODO"). Stosownie bowiem do przepisu art. 99 ust. 1 RODO, wchodzi ono w życie dwudziestego dnia po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, która nastąpiła w dniu 4 maja 2016 r. (Dz.U.UE.L2016.119.1), natomiast zastosowanie w państwach członkowskich wspomniane rozporządzenie ma od dnia 25 maja 2018 r. (art. 99 ust. 2 RODO).

Zgodnie z art. 51 ust. 1 RODO, każde państwo członkowskie zapewnia, by za monitorowanie stosowania RODO odpowiadał co najmniej jeden niezależny organ publiczny w celu ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku z przetwarzaniem oraz ułatwiania swobodnego przepływu danych osobowych w Unii. W związku z powyższym, na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych (2018 r.) organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych jest w Polsce obecnie Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, zasadnym jest przytoczenie treści niektórych przepisów z RODO, które miały w sprawie zastosowanie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018 str. 2 ze zm.), przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków:

a) osoba, której dane dotyczą, wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów;

b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy;

c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze;

d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej;

e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;

f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem.

Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań.

Natomiast art. 57 ust. 1 lit. f) rozporządzenia stanowi, że bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia każdy organ nadzorczy na swoim terytorium rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym.

Zgodnie za art. 4 pkt 1-3 RODO, "dane osobowe" oznaczają informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. "Przetwarzanie" oznacza operację lub zestaw operacji wykonywanych na danych osobowych lub zestawach danych osobowych w sposób zautomatyzowany lub niezautomatyzowany, taką jak zbieranie, utrwalanie, organizowanie, porządkowanie, przechowywanie, adaptowanie lub modyfikowanie, pobieranie, przeglądanie, wykorzystywanie, ujawnianie poprzez przesłanie, rozpowszechnianie lub innego rodzaju udostępnianie, dopasowywanie lub łączenie, ograniczanie, usuwanie lub niszczenie. "Ograniczenie przetwarzania" oznacza oznaczenie przechowywanych danych osobowych w celu ograniczenia ich przyszłego przetwarzania;

Z uwagi na to, iż sporne przetwarzanie danych osobowych nastąpiło w treści postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332), koniecznym jest przytoczenie fragmentu regulacji zawartej w art. 124 § 1 k.p.a., określającego elementy składowe postanowienia administracyjnego.

W myśl art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno między innymi zawierać oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu. Jak podkreśla się w literaturze podmiotu kodeksowe ujęcie tej części postanowienia nie należy do jednoznacznych.

Przepis art. 124 § 1 k.p.a. nie określa konkretnych zasad oznaczenia stron postępowania. W kategoriach ogólnych konieczne staje się jednak sformułowanie zasady oznaczenia ścisłego (precyzyjnego). Wynika ona z istoty czynności orzeczniczej, której zakres podmiotowy nie może nasuwać jakichkolwiek wątpliwości. Oznaczenie nie może być zatem dorozumiane, a w szczególności wyrażane za pomocą ujęć niejasnych, skrótowych, literackich, handlowych bądź powszechnie używanych w odniesieniu do oznaczonej osoby (podmiotu). Szczegółowa treść oznaczenia zależy od postaci adresata – w znaczeniu podmiotu prawa. Z natury jest ona bowiem inna dla osoby fizycznej, a inna dla podmiotu niebędącego osobą fizyczną. Ustalenie oznaczenia stosowanego przez organ procesowy w postanowieniu administracyjnym wymaga uwzględnienia przepisów regulujących status (istotę) danego podmiotu prawa (zwłaszcza norm prawa cywilnego i handlowego), a w przypadku gdy podmiot podlega wpisowi do określonego rejestru (ewidencji) – użycie określenia zgodnego z tym wpisem. Podkreślić należy, że organ administracji publicznej nie jest bezwzględnie związany oznaczeniem wskazanym przez samego adresata (np. w podaniu), lecz jego obowiązkiem jest ustalenie właściwej natury prawnej adresata postanowienia i jego oznaczenie w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy (nie można przykładowo poprzestać na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymieniania imienia i nazwiska tej osoby).

Oznaczenie osoby fizycznej w ujęciu procesowym wiązać należy zasadniczo z dwiema właściwościami jednostki ludzkiej w rozumieniu cywilnoprawnym, tj. jej tożsamością (zespołem cech, które składają się na indywidualizację jednostki ludzkiej) i miejscem zamieszkania (walor natury zewnętrznej). Nie oznacza to jednak, że wszystkie elementy tych właściwości wymagają oznaczenia w każdym postanowieniu administracyjnym. Bezwzględnemu wskazaniu podlegają dane personalne w postaci imienia (imion) i nazwiska. Mają wymiar podstawowy i zasadniczo wystarczający. Dotyczy to także osób fizycznych o statusie przedsiębiorców, których obowiązkiem – zgodnie z treścią art. 432 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) – jest działanie pod firmą (jest nią imię i nazwisko, co nie wyklucza włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dobrowolnie obranych – art. 434 k.c.). Inne dane personalne osoby fizycznej, do których należą: data i miejsce urodzenia, imiona rodziców oraz nazwisko rodowe matki, ewentualnie nazwisko ojca sprzed małżeństwa, należy traktować jako dane uzupełniające, Taki sam charakter przyznać trzeba danym identyfikującym rzeczowym (zwłaszcza numerom ewidencyjnym) oraz miejscu zamieszkania. Przesłanką ich wykorzystania w oznaczeniu osoby fizycznej jest potrzeba dalszego odróżnienia (wyróżnienia) osoby fizycznej, np. z uwagi na powszechność nazwiska w określonej miejscowości, czy na określonym terytorium.

W przypadku natomiast wielości podmiotów, w stosunku do których określone rozstrzygnięcie łącznie kształtuje ich status procesowy, oznaczenie adresata postanowienia musi mieć pełny wymiar. Dotyczy to w szczególności stron postępowania. Organ ma obowiązek oznaczyć wszystkie strony postępowania i nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na żądanie których postępowanie zostało wszczęte. Jeżeli dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu podlega wskazaniu jako strona. Rozluźnienie powyższego wymogu może odnosić się do przypadku dopuszczalności zastosowania publicznego ogłoszenia postanowienia w rozumieniu art. 49 k.p.a. (wskazanie kryteriów "udziału osoby" jako strony postępowania), (tak: Grzegorz Łaszczyca "Postanowienia administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym", Rozdział 6.2 "Podstawowe składniki struktury prawnej postanowienia administracyjnego", LEX 2012).

Odnosząc powyższe wywody do stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, iż Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych w swoich rozważaniach pominął kwestię adekwatności zamieszczenia, a co za tym idzie udostępnienia, w badanym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018 r. danych osobowych skarżących w zakresie ich adresu, uznając, iż udostępnienie tych danych – analogicznie, jak danych w zakresie imienia i nazwiska skarżących – miało swoje oparcie w art. 6 ust. 1 lit. c RODO w zw. z art. 124 § 1 i art.40 § 1 k.p.a. Tymczasem, jak wykazano powyżej, przepis art. 124 § 1 k.p.a. nie nakłada na organ bezwzględnego obowiązku wskazania w postanowieniu administracyjnym miejsca zamieszkania osoby fizycznej. Obowiązku takiego nie nakłada również art. 40 § 1 k.p.a., który reguluje kwestie doręczania pism stronie postępowania administracyjnego.

Dane obejmujące miejsce zamieszkania strony są danymi pozwalającymi na identyfikację (odróżnienie) osoby fizycznej, zwłaszcza w sytuacji powszechności danego nazwiska w określonej miejscowości. Nie oznacza to jednak, iż dane te winny zostać zawsze zamieszczane w treści postanowienia administracyjnego. Zamieszczenie pełnego adresu strony w postanowieniu administracyjnym podlega, zdaniem Sądu, indywidualnej ocenie, podczas której zastosowanie winna znaleźć wyrażona w art. 5 ust. 1 lit. c RODO zasada minimalizacji danych. Zgodnie bowiem z tą zasadą dane powinny być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do celów, w których są przetwarzane. Przetwarzanie danych w zakresie zbędnym dla osiągnięcia celu będzie oznaczało naruszenie przepisów rozporządzenia.

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżących organ będzie zobligowany, kierując się wykładnią prawa zawartą w niniejszym uzasadnieniu, dokonać ponownej oceny wniosku skarżących.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.