Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1520/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku SS o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi SS na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [.] z dnia [.] września 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną w sentencji decyzję SS zawarł, skierowany tak do organu jak i Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niemożliwych do odwrócenia skutków, w tym możliwe pozbawienie go i rodziny środków egzystencjalnych. Podał, że uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, co obrazować mają kopie deklaracji podatkowej PIT-36 i PIT/B. W 2014 r. osiągnął tylko 12 936,68 zł dochodu, który pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych jego i rodziny. Ponadto prowadzone są przeciwko niemu także inne podobne postępowania, łącznie 14, co w świetle tożsamego stanu faktycznego pozwala w jego ocenie na przyjęcie, że łącznie może mu zostać wymierzonych 168 000 zł kary.

Postanowieniem z dnia [.] października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 19 listopada, uzupełnionym 24 listopada, pełnomocnik skarżącego nadesłał dodatkowe dokumenty mające potwierdzić zasadność zgłoszonego wniosku. Z pisma tego wynika, że skarżący od września nie prowadzi już działalności gospodarczej i nie pracuje. Posiada natomiast zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (kopia zawiadomienia z dnia 28 września 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie zaległości wynoszących 3109,24 zł i kopia decyzji ZUS z 10 listopada 2015 r. o wymiarze składek w takim wymiarze - 3109,24 zł - za okres od lipca do września 2015 r.) oraz wobec Sygma Bank Polska S.A. w kwocie 917,67 zł (kopia pisma z 7 września 2015 r.). Nie posiada żadnych oszczędności na rachunku bankowym, a jedynym jego składnikiem majątkowym jest samochód Renault Clio z 2000 r. Nie posiada nieruchomości. Egzekucja 12 000 zł kary może zatem spowodować nieodwracalne skutki w jego sytuacji finansowo-majątkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwaną: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, oceniając argumentację skarżącego i dostępny materiał dowodowy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku, gdyż nie uprawdopodobniono przesłanek stypizowanych w art. 61 § 3 Ppsa, tj. dodatkowych – poza samym faktem uregulowania należności określonej decyzją jako zwykłego skutku jej wykonania, negatywnych konsekwencji wykonania decyzji. Nie dołączył do skargi nawet powołanych w jej treści kopii deklaracji/zeznań PIT, a kopie dokumentów dotyczących zadłużenia w ZUS (3109,24 zł plus odsetki, a nie jak podaje 10 000 zł) i banku (917, 67 zł) pozwalają co najwyżej przyjąć, że należności te nie zostały przez niego uregulowane, jednak nie dowodzą powodów tego stanu rzeczy. W czasie prowadzenia działalności gospodarczej z samego tylko faktu wynajmu powierzchni pod automaty osiągał tytułem czynszu 10 000 zł miesięcznie powiększone o należy podatek VAT. Jak sam podaje w działalności tej wykorzystywał 14 takich urządzeń, których dotyczą także inne prowadzone przeciwko niemu postępowania. Poza tym prowadził działalność w zakresie usług gastronomicznych, którą – jak twierdzi zakończył, choć nie potwierdzają tego dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dostępne na stronie internetowej https://prod.ceidg.gov.pl/CEIDG/ CEIDG.Public.UI/Search.aspx. Wynika z nich jedynie, że prowadzenie działalności zostało tylko zawieszone w dniu 9 września 2015 r. Nie jest natomiast znana aktualna i rzeczywista kondycja finansowa jego oraz rodziny. Na podstawie przedstawionych informacji nie sposób ustalić, jakie posiada aktywa i czy wcześniej osiągany dochód lokował i w jaki sposób. Nie uprawdopodobniono zatem, że wykonanie ostatecznej przecież już decyzji przed poddaniem jej kontroli sądowoadministracyjnej może spowodować po jego stronie zdarzenia określone w art. 61 § 3 Ppsa, a przecież w przypadku jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego tego typu świadczenie będzie podlegać zwrotowi. Brak środków na pokrycie kary nie świadczy o wykazaniu przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a co najwyżej tylko o możliwych trudnościach w wywiązaniu się z obowiązku wynikającego z decyzji – jako zwykłej konsekwencji nabycia przez nią przymiotu ostateczności.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.