Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1548/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. M. "[...]" przy ul. B. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1289/15 w sprawie ze skargi W. M. "[...]" przy ul. B. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1289/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi W. M. "[...]" przy ul. B. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium) z [...] sierpnia 2015 r., znak [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej W. M. "[...]" przy ul. B. [...] w K. reprezentowana przez r.pr. A. G. zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obejmujące:

1. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako "k.p.a.") poprzez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnie dokonanych ustaleń faktycznych,

2. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja nie zawierała wyczerpującego i przekonującego uzasadnienia przyczyn, dla których organ II instancji uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...],

3. naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji własnych ustaleń faktycznych w oparciu o dokument - decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "budowa zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami naziemnymi, wiatami śmietnikowymi, placem zabaw, wewnętrznym układem drogowym, przebudową i rozbudową istniejącego zjazdu i fragmentem istn. drogi dojazdowej oraz infrastrukturą techniczną, na dz. nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. O. [...] w K.", która nie została dopuszczona przez Sąd I instancji jako dowód w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. i której ustalenia nie mogły być brane pod uwagę z uwagi na fakt, iż decyzja ta została wydana kilka miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji organu II instancji,

4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do zarzutów podniesionych w skardze, to jest zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz zarzutu naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., a także lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku,

5. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i przyjęcie, że organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na brak po stronie skarżącej interesu prawnego.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa materialnego obejmującego:

6. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199, dalej jako "u.p.z.p.") oraz w zw. z art. 233 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej jako "k.c.") i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690, dalej jako: "rozporządzenie") oraz art. 29 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony z uwagi na brak interesu prawnego.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1289/15 w całości oraz o uchylenie w całości decyzji SKO w [...] z [...] sierpnia 2015 r., znak [...], a to na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania dowodowego, to jest art. 7 i 77 § 1 k.p.a., mimo że organ ten nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie sposobu i zasięgu oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że planowana przez inwestora inwestycja nie będzie oddziaływała na działkę skarżącej. Niedostrzeżenie zaś tego uchybienia doprowadziło do wydania przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 p.p.s.a. Organ II instancji powinien uwzględnić w pierwszej kolejności rozmiar planowanej inwestycji, a przede wszystkim fakt, że będą to budynki bardzo wysokie - 22 metrowe (punkt II podpunkt 1 lit. d załącznika nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r., znak [...] ustalającej warunki zabudowy) i znacznych gabarytów - na co wskazuje określona w decyzji (punkt II podpunkt 1 lit. c załącznika nr 1) szerokość elewacji frontowej - nawet do 57 m - oraz obszar powierzchni biologicznie czynnej (punkt II podpunkt 1 lit. b załącznika nr 1). Organ II instancji powinien również uwzględnić fakt, że planowana inwestycja będzie obejmowała budowę ponad 300 mieszkań. W kontekście podnoszonego przez skarżącą zarzutu oddziaływania inwestycji na jej działkę poprzez generowanie immisji w postaci hałasu i zanieczyszczenia powietrza związanego z ruchem samochodów, organ II instancji powinien także uwzględnić fakt, w jaki sposób będzie się odbywała komunikacja z terenem inwestycji. Wszystkie te okoliczności potwierdzały zaś, że inwestycja będzie oddziaływała na działkę skarżącej poprzez generowany przez nią hałas oraz zanieczyszczenia i ta okoliczność powinna być wystarczająca dla uznania, że z mocy art. 233 i art. 144 k.c. w zw. z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przysługuje jej interes prawny. Na fakt oddziaływania inwestycji na działkę skarżącej wskazywało także bardzo bliskie, choć nie bezpośrednie, sąsiedztwo działki skarżącej z terenem inwestycji. Organ II instancji nie wziął jednak pod uwagę tego, że nieruchomość skarżącej oddzielona jest od terenu inwestycji wąskim pasem innej działki, która jest działką drogową - nr [...] (po podziale działka ta oznaczona jest numerem [...]), który w najwęższym miejscu wynosi 6 m, a w najszerszym ok. 14 m. Biorąc zatem pod uwagę tak niewielką odległość od terenu inwestycji, zwłaszcza w tym najmniejszym zakresie, organ II instancji błędnie przyjął, że zasięg oddziaływania inwestycji nie będzie obejmował działki skarżącej [...]. Kolejnym błędem, jaki został popełniony przez organ II instancji i został zaaprobowany przez Sąd I instancji, było dokonanie ustaleń dotyczących istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy wyłącznie w oparciu o jeden dokument (projekt zagospodarowania terenu). Organ uznał, że o braku oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącej przesadza projekt zagospodarowania. Takie ustalenia nie mogą zostać uznane za prawidłowe, bowiem przedłożona przez inwestora koncepcja zagospodarowania działki nr [...] nie była wiążąca ani dla organu, ani dla samego inwestora. Oznacza to, że budynki planowane przez inwestora mogły zostać usytuowane także przy granicy z działką nr [...], przez co budynek posadowiony na działce nr [...] zostałby zacieniony. Według skarżącej kasacyjnie, w decyzji o warunkach zabudowy wydanej w niniejszej sprawie brak jest określenia usytuowania planowanych przez inwestora budynków, wyznaczono jedynie nieprzekraczalną linię zabudowy. Wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie przesądza jednak o usytuowaniu planowanych budynków względem działki W.. Skarżąca kasacyjnie uważa, że organ II instancji nie poczynił również żadnych ustaleń odnośnie podnoszonego przez skarżącą zarzutu oddziaływania inwestycji poprzez niebezpieczeństwo zalewania działki W. w związku z lokalizacją inwestycji bezpośrednio przy wałach [...]. Sąd I instancji nie dostrzegł również ewidentnych braków w uzasadnieniu decyzji SKO, przez co naruszył również postanowienia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji zaniechał również wskazania, na podstawie jakich dowodów stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na działkę skarżącej. Jedynym dowodem powołanym w tym zakresie przez organ była przedłożona przez inwestora koncepcja planowanej inwestycji. W ocenie skarżącej kasacyjnie, za w pełni usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji odniósł się do decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 2015 r., znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "budowa zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych z garażami naziemnymi, wiatami śmietnikowymi, placem zabaw, wewnętrznym układem drogowym, przebudową i rozbudową istniejącego zjazdu i fragmentem istn. drogi dojazdowej oraz infrastrukturą techniczną, na dz. nr [...], obr. [...] jedn, ewid. [...], przy ul. O. [...] w K.".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania A. Spółka Akcyjna z siedzibą w C. reprezentowana przez r.pr. J. G. i r.pr. P. S. wniosła o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 2. przeprowadzenie rozprawy; 3. wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia jej bez rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.

W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjnej unormowane w art. 174 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazać należy, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 1-5 skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Uchybienie przez organ normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustala on faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. Warunkiem uwzględnienia w niniejszej sprawie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., byłoby ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący przedmiotową sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko, gdyby sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi W. M. "[...]" przy ul. B. [...] w K. nie pozwalały na zastosowanie w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż Sąd ten nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd I instancji wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie dokonał wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji SKO w [...] z [...] sierpnia 2015 r. znak [...] i zasadnie uznał, że powołane w jej uzasadnieniu przepisy prawa nie zostały przez ten organ naruszone. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązku przewidzianego w art. 77 § 1 k.p.a. Nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia z art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a.

Z treści art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. wynika, że obligatoryjnym elementem decyzji administracyjnej jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne, gdzie to pierwsze powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne to wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd I instancji kontrolując zaskarżone orzeczenie Kolegium zasadnie doszedł do przekonania, że jest ono prawidłowe. Motywy decyzji SKO w [...] z [...] sierpnia 2015 r., znak [...] odzwierciedlają rację decyzyjną i wyjaśniają tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania. Skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji, iż ten nie dostrzegł naruszenia przez Kolegium zasady ogólnej postępowania wyrażonej w art 11 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) przewiduje nakaz wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Chodzi więc w tej zasadzie o to, aby uniknąć konieczności przymusowego ich wykonania w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Istota tej zasady sprowadza się w praktyce do prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji i postanowień. Trafnie ocenił Sąd I instancji, że decyzja Kolegium jest prawidłowa. Uzasadnienie decyzji SKO w [...] z [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] jest wyczerpujące i odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 107 § 3k.p.a. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten zawiera dyrektywę postępowania dla sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Natomiast stwierdzenie, które znalazło się na str. 7 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, że "Trafnie organ powołał się na dołączoną przez inwestora do wniosku koncepcję zagospodarowania działki, która jak się później okazało znalazła pełne odzwierciedlenie w decyzji o pozwoleniu na budowę i realnym położeniu budynków (...)" nie może świadczyć o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może skutecznie służyć podważaniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi skarżąca kasacyjnie się nie zgadza.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uznać należy jego bezzasadność. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełniało wymogi i standardy, o których stanowi przywołany przepis. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano i wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. To, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji było odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierało wady konstrukcyjne i nie poddawało się kontroli kasacyjnej.

Nie doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a. Dokonując kontroli legalności decyzji umarzającej postępowanie z tego powodu, że odwołującemu się nie przysługuje przymiot strony, sąd nie może jednocześnie dokonać kontroli legalności decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Chodzi tu o takie sytuacje, w których zagadnienie legitymacji jest wątpliwe i wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jeżeli w toku postępowania odwoławczego zostanie ustalone, iż wnoszący odwołanie nie posiada przymiotu strony postępowania, właściwym sposobem rozstrzygnięcia jest umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego obejmujących art. 28 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 199), zgodzić należy się z Sądem I instancji, że strona skarżąca – W. M. "[...]" przy ul B. [...] w K. nie miała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. aby uczestniczyć w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami, wewnętrznym układem drogowym i miejscami postojowymi na dz. [...] oraz przebudowa i rozbudowa istniejącego zjazdu na dz. [...] oraz fragmentu istniejącej drogi dojazdowej przez działki [...] przy ul [...] w K.". Strona skarżąca, jako źródło swojego interesu prawnego wskazała zarówno przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony własności, jak i przepisy z zakresu prawa administracyjnego tj. prawa wodnego, warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy wreszcie samą ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W trafnej ocenie Sądu I instancji, strona skarżąca nie wykazała jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania inwestycji na teren skarżącej W., a samej inwestycji przeciwstawia jedynie swój interes faktyczny. Ma rację Sąd I instancji, że wskazywane przez stronę skarżącą hałas i zanieczyszczenie powietrza, jako uciążliwość związaną z dojazdem do planowanych obiektów to okoliczność, są okolicznościami związanymi ze śródmiejskim charakterem lokalizacji budynków W.. Obszar, na którym planowana jest inwestycja zabudowy wielorodzinnej jest już ściśle zurbanizowany i zagospodarowany tego rodzaju zabudową. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji niewątpliwie każda inwestycja prowadzona w takim terenie może powodować uciążliwość czy też utrudnienia w korzystaniu z innych okolicznych nieruchomości np. poprzez zwiększenie (zwłaszcza w okresie budowy) hałasu, ruchu pojazdów czy zanieczyszczenia powietrza, jednak samo w sobie nie jest to wystarczające do przyznania takim podmiotom interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i prawa do udziału w charakterze strony postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.