Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1944/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1, art 87 oraz 178
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1944/07 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1944/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1944/07, oddalającego skargę K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie wezwania do opróżnienia lokalu mieszkalnego. Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej było nieuzupełnienie jej braków formalnych, poprzez niezłożenie odpisu skargi kasacyjnej, celem doręczenia uczestnikowi postępowania.

Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego, adwokatowi F. D., w dniu 17 czerwca 2008 r.

W dniu 24 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącego skierował do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, składając jednocześnie odpis tej skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż pismo Sądu wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, będące wykonaniem zarządzenia z dnia [...] maja 2008 r., nie zostało mu prawidłowo doręczone. Brak skutecznego doręczenia, w ocenie pełnomocnika skarżącego, wynikał najprawdopodobniej z faktu, iż w miesiącu maju 2008 r. nastąpił strajk pracowników Poczty Polskiej, który spowodował, iż korespondencja kierowana do jego kancelarii przestała napływać systematycznie. Zawieszenie akcji protestacyjnej wywołało zaś masowy napływ przesyłek pocztowych i sprawiło, iż Sąd otrzymał informację o prawidłowym doręczeniu wezwania, podczas gdy pełnomocnik skarżącego przedmiotowego wezwania nie otrzymał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Oznacza to, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony (art. 87 § 4) oraz uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu.

W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 powołanej ustawy terminie. Moment powzięcia wiadomości o powstałym uchybieniu należy odnieść do daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. odrzucającego skargę kasacyjną, tj. do dnia 17 czerwca 2008 r. Wniosek o przywrócenie terminu został zaś złożony w dniu 24 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego). Zestawiając powyższe daty, należy zatem stwierdzić, że pełnomocnik dochował siedmiodniowego terminu na złożenie przedmiotowego wniosku.

Przechodząc z kolei do oceny okoliczności podanych przez pełnomocnika skarżącego w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, trzeba wskazać, że brak winy - jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu - polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Należy również zaznaczyć, iż w przypadku, gdy skarżący reprezentowany jest przez pełnomocnika, okoliczności dotyczące braku zawinienia odnosi się do działań pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r. (sygn. akt II CKN 554/00, publ. LEX nr 51986).

W ocenie Sądu, adwokat F. D., powołując się na strajk pracowników Poczty Polskiej, nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez nadesłanie jej odpisu w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tej skargi, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 maja 2008 r. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru wspomnianego pisma, skierowanego na adres podany w skardze kasacyjnej, na którym widnieje pieczęć kancelarii "[...]" wraz z prezentatą, wskazującą jako datę wpływu dzień 21 maja 2008 r. oraz podpis pracownika sekretariatu - E. T. Wskazany dokument jest zatem bezsprzecznie dowodem doręczenia pisma Sądu stronie skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika.

Nieuzasadniona jest zatem argumentacja pełnomocnika skarżącego, iż przedmiotowe wezwanie nie zostało mu doręczone prawidłowo. Dla biegu terminu procesowego nie ma bowiem znaczenia masowy napływ korespondencji do kancelarii prawniczej oraz fakt, czy pracownik kancelarii, który skutecznie odebrał przesyłkę, przekazał ją we właściwym czasie swojemu pracodawcy. Podkreślić należy, iż za działania (zaniechania) zatrudnionych pracowników kancelarii odpowiedzialność ponosi, na zasadzie ryzyka, sam adwokat, niezależnie od nawet obiektywnej niemożliwości samodzielnego działania. Może się on zwolnić od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy wykaże, że za działanie pracownika nie tylko nie można przypisać winy pracownikowi, ale także że nie można by tej winy przypisać jemu samemu, gdyby działanie zostało dokonane przez niego osobiście (por. uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1956 roku, sygn. akt IV CO 58/55, publ. OSNCK 1956/4/106).

Podsumowując należy wskazać, iż pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, aby na przeszkodzie uzupełnienia we wskazanym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej stanęły niespodziewanie i niemożliwe do przewidzenia przeszkody, których pomimo starań nie można było uniknąć, czy też nie można było ich przezwyciężyć. W konsekwencji stwierdzić należy, że nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 i art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.