Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 40/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 1 pkt 34, pkt 35 i pkt 36 lit a, b, e i f, art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1047
law: Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 3b, art. 33 ust. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 220
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek P, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "O." Sp. z o.o. z siedzibą w K. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o dostosowanie posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2017 r. O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. ("skarżąca", "strona", "spółka") zwróciła się do Północnego Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki z siedzibą w [...] ("Prezes URE", "organ") o dostosowanie koncesji na obrót paliwami ciekłymi, udzielonej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], do wymagań określonych w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw ("ustawa zmieniająca") poprzez wskazanie, że przedmiotem i zakresem działalności koncesjonowanej jest działalność w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, tj.:

- benzynami silnikowymi innymi niż benzyny lotnicze o kodach [...], z wyłączeniem benzyn lakowych i przemysłowych, [...];

- olejami napędowymi o kodach [...];

- gazem płynnym (LPG) o kodach [...], w wyłączeniem mieszanin propanu-butanu uzyskiwanych w procesach uzdatniania płynów złożonych;

- estrem metalowym stanowiącym samoistne paliwo o kodzie [...], z wyłączeniem esterów metalowych stanowiących dodatki do paliw ciekłych;

- konfekcjonowanym gazem płynnym.

W dniu 15 lutego 2017 r. organ zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania oraz wezwał ją do uzupełnienia wniosku - w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania - poprzez przesłanie szczegółowo wymienionych w wezwaniu dokumentów i informacji, w tym do przedstawienia wykazu wszystkich podmiotów posiadających wobec spółki znaczący wpływ lub sprawujący nad nimi kontrolę albo współkontrolę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i 36 lit. a, b, e i f ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047).

W odpowiedzi na wezwanie spółka oświadczyła, że nie ma żadnych podmiotów posiadających wobec wnioskodawcy znaczący wpływ lub sprawujących nad nim kontrolę lub współkontrolę.

Zawiadomieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r., doręczonym stronie w dniu 11 kwietnia 2017 r., Prezes URE pozostawił bez rozpoznania wniosek spółki w przedmiocie dostosowania koncesji na obrót paliwami ciekłymi do wymagań określonych przepisami art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, uznając, iż spółka nie uzupełniła wniosku w wyznaczonym terminie, w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą warunki. W uzasadnieniu ww. zawiadomienia wskazano, że strona zobowiązana była do przedstawienia aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności K. T. oraz S. L., które zostały uznane przez organ za podmioty mające znaczący wpływ na przedsiębiorcę – stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości.

Pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r., uzupełnionym w dniu 12 kwietnia 2017 r., spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku spółki w przedmiocie dostosowania koncesji na obrót paliwami ciekłymi oraz podjęcia postępowania w ww. sprawie.

W uzasadnieniu wezwania strona podniosła, że dokonana przez Prezesa URE wykładnia art. 16 ust 2 ustawy zmieniającej jest błędna i w konsekwencji doprowadziła do rażącego naruszenia prawa przez organ.

Powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o rachunkowości, spółka wskazała na definicję samej jednostki, za którą mogą być uznane m. in. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 200.000 euro. Następnie spółka wskazała, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości poprzez znaczący wpływ na inną jednostkę rozumie się niemającą znamion sprawowania kontroli lub współkontroli zdolność jednostki do wpływania na politykę finansową i operacyjną innej jednostki, w szczególności przez posiadanie nie mniej niż 20% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym tej jednostki. Mając powyższe na uwadze - w ocenie spółki - organ w sposób nieprawidłowy przyjął, że za ww. podmioty należy uznać K. T. i S. L. Każda z ww. osób posiada bowiem 300 udziałów, wartych 300.000 zł (razem 600 udziałów o łącznej wartości 600.000 zł) w spółce skarżącej. Istotnym jest, że żadna ze wspólniczek nie osiągnęła przychodów netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy o równowartości co najmniej 2.000.000 euro, a zatem nie może zostać uznana za jednostkę w rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości (art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o rachunkowości), a w konsekwencji nie mogą zostać uznane za podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości.

Ponadto spółka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 7 k.p.a. poprzez nieustalenie czy K. T. oraz S. L. osiągnęły przychód netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy o równowartość co najmniej 2.000.000 euro, a zatem organ nie miał żadnych podstaw do żądania zaświadczeń o niekaralności ww. osób;

- art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony, że uznał K. T. i S. L. za jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości, powinien tym samym wezwać stronę do przedstawienia zaświadczeń o ich niekaralności.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 kwietnia 2017 r., Prezes URE wskazał, ze brak jest podstaw do podjęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o dostosowanie koncesji nr [...] do definicji paliw ciekłych określonej w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 220 ze zm.).

Odnosząc się do podniesionych zarzutów Prezes URE wskazał, iż w ustawie - Prawo energetyczne ustawodawca posługuje się pojęciem "podmiotów" posiadających znaczny wpływ, sprawujących kontrolę albo współkontrolę, natomiast na gruncie ustawy o rachunkowości stosuje on określenie "jednostki". Wolą ustawodawcy było zatem - w ocenie organu - by normy art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne oraz art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości odnosiły się do różnych adresatów. Ww. sformułowań nie można zatem traktować synonimicznie i przypisywać im takiego samego znaczenia. Uznać należy zatem, że przy specyfikowaniu kręgu adresatów normy zawartej w art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne, ustawodawca posłużył się autonomicznym pojęciem "podmiot", który ma spełniać jedynie cechy określone w art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i 36 lit. a, b, e oraz f ustawy o rachunkowości. Ma to być zatem podmiot, posiadający znaczący wpływ, sprawujący kontrolę albo współkontrolę nad wnioskodawcą o cechach wskazanych w ww. przepisie. Reasumując, Prezes URE nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że wymóg przedstawienia informacji o niekaralności obejmuje tylko te podmioty, które mieszczą się w kręgu "jednostek" określonym przez ustawę o rachunkowości. Skoro zatem na gruncie ustawy Prawo energetyczne bez znaczenia jest czy dany podmiot stanowi jednostkę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o rachunkowości, to należało przyjąć, że w przedmiotowej sprawie nie było konieczne ustalenie przychodów S. L. i K. T., gdyż okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Chybiony jest zatem zarzut naruszenia przez organ art. 7 k.p.a.

W ocenie Prezesa URE chybiony jest również zarzut naruszenia przez organ art. 9 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej to na przedsiębiorcach spoczywa obowiązek złożenia wniosków w określonym terminie, a także ich uzupełnienia w przypadku wezwania przez organ. W wezwaniu z 15 lutego 2017 r. spółka została poinformowana, co do zakresu dokumentów i informacji, które winna przedstawić, w tym przedstawienia wykazu podmiotów posiadających wobec niej znaczący wpływ lub sprawujących kontrolę lub współkontrolę, jak również zaświadczeń z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności tych podmiotów. Spółka została także poinformowana o konsekwencjach wynikających z nieuzupełnienia wniosku określonych w art. 16 ust. 4 ustawy zmieniającej. Co więcej, organ przytoczył w treści wezwania fragment art. 3 ust. 1 pkt 3 ust. 1 pkt 34, 35 i pkt 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości wskazując jakie kryteria powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu kręgu podmiotów sprawujących kontrolę, współkontrolę oraz posiadających znaczący wpływ wobec spółki. Poza tym Prezes URE po otrzymaniu od spółki prośby o wyjaśnienie treści wezwania (tj. w dniu 20 marca 2017 r.) niezwłocznie udzielił odpowiedzi (tj. w dniu 22 marca 2017 r.).

W świetle powyższych okoliczności Prezes URE nie zgodził się z twierdzeniami o intencjonalnym wprowadzaniu strony w błąd czy podejmowaniu celowych działań w celu pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Wskazał, iż nic nie stało na przeszkodzie, by spółka po otrzymaniu wezwania, czy nawet jeszcze przed złożeniem wniosku o zmianę koncesji, np. skierowała do Prezesa URE zapytanie o wyjaśnienie (wykładnię) art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne, dzięki czemu miałaby pewność co do prawidłowości swoich zapatrywań, na treść normy wynikającej z tego przepisu.

W dniu 29 maja 2017 r. skarżąca O. Sp. z o.o. z siedzibą w K., działając przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła skargę do WSA w Warszawie na bezczynność Prezesa URE polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku spółki o zmianę koncesji nr [...] na obrót paliwami ciekłymi.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania, w terminie miesiąca, decyzji w przedmiocie dostosowania posiadanej przez stronę koncesji nr [...] na obrót paliwami ciekłymi o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi spółka powieliła zarzuty podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 kwietnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes URE wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a.").

W tak określonym zakresie kognicji Sądu skarga w rozpoznawanej sprawie nie jest zasadna.

Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań Sąd za uzasadnione uznaje poczynienie kilku uwag porządkujących istotnych ze względu na specyfikę sprawy o bezczynność wywołanej pozostawieniem przez organ bez rozpoznania wniosku strony.

I tak, w ślad za uchwałą NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24). W orzecznictwie wyrażony został również pogląd, zgodnie z którym organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz. 87). Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

W uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12, z glosą B. Adamiak, stwierdzono zaś, że: "(...) w każdym wypadku, gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania" (art. 64 § 1 i 2 k.p.a.), osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje na ogólnych zasadach skarga do NSA na podstawie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), która powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy"; por. podobnie w wyroku NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, LEX nr 469747, w którym przyjęto, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego wniosek spełnił kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu.

Również w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu (por. np. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 626; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 177-178; A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex, Warszawa 2011, s. 452). Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że w celu oceny, czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie skarżącej należy rozstrzygnąć, czy konieczne było przedkładanie przez nią aktualnej informacji z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności K. T. oraz S. L., które zostały uznane przez organ za podmioty, o których stanowi przepis art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości.

W konsekwencji, czy słusznie organ administracji domagał się od skarżącej powyższej informacji w ramach uzupełnienia wniosku złożonego przez spółkę na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy zamieniającej.

W ocenie Sądu postępowanie organu w ww. zakresie było prawidłowe.

Podstawę jego działania stanowiły przepisy ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1165).

W myśl art. 16 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność polegającą na wytwarzaniu, magazynowaniu, przesyłaniu lub dystrybucji oraz obrocie paliwami ciekłymi, w tym obrocie tymi paliwami z zagranicą, na podstawie koncesji wydanych przed dniem wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, zostały zobowiązane do złożenia wniosku o zmianę posiadanych koncesji w celu dostosowania ich treści do definicji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 3b ustawy Prawo energetyczne. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej wniosek, o którym mowa w ust. 1, nieuzupełniony w wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki terminie w sposób spełniający wszystkie wymagane ustawą zmienianą w art. 1 warunki, pozostawia się bez rozpoznania.

We wniosku o udzielenie lub zmianę koncesji, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2168), należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji. Przepisem ustawy Prawo energetyczne, który ma bezpośredni wpływ na zakres informacji wymaganych przez Prezesa URE w toku postępowania koncesyjnego jest art. 33 ust. 1. Przesłanki negatywne udzielenia koncesji, których brak musi zostać zweryfikowany w toku ww. postępowania, zawarte są z kolei w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne (zob. M. Szostakowska, Komentarz do art. 35 ustawy - Prawo energetyczne, stan prawny na 30 czerwca 2016 r., LEX ). W myśl tego przepisu nie może być wydana koncesja wnioskodawcy m.in. wtedy gdy inny podmiot posiadający wobec niego znaczący wpływ lub sprawujący nad nim kontrolę albo współkontrolę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i pkt 36 lit. a, b, e i f ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, został w ciągu ostatnich 3 lat prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe mające związek z przedmiotem działalności gospodarczej określonej ustawą (pkt 6).

Fakt spełniania przesłanek pozytywnych oraz brak zaistnienia przesłanek negatywnych podlegał wykazaniu przez spółkę. W niektórych przypadkach wystarczające było złożenie oświadczenia, inne okoliczności mogły wykazać tylko dokumenty urzędowe. Dokument taki, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W analizowanym zakresie przedłożenie zaświadczenia o niekaralności K. T. oraz S. L., jako podmiotów, o których stanowi przepis art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości, było jedynym sposobem wykazania niekaralności ww. osób przez stronę. Żaden przepis nie nakłada na organ koncesyjny obowiązku działania z urzędu przy ustalaniu ww. danych w postępowaniu wszczętym na wniosek strony. Niezłożenie takiej informacji przez spółkę zobowiązywało zaś organ - zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej - do pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania.

Kolejną kwestią sporną w niniejszej sprawie jest sposób rozumienia (wykładni) art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne. Wątpliwości spółki budzi zakres odesłania do przepisów ustawy o rachunkowości zawarty w tym przepisie, tj. czy podmiot posiadający wobec niego (tj. przedsiębiorcy starającego się o koncesje lub jej zmianę na podstawie przepisów z zakresu prawa energetycznego - przypomnienie Sądu) znaczący wpływ lub sprawujący nad nim kontrolę albo współkontrolę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i pkt 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości to jednostka w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

W ustawie o rachunkowości ww. pojęcie oznacza podmioty i osoby określone w jej art. 2 ust. 1, czyli mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) spółki handlowe (osobowe i kapitałowe, w tym również w organizacji) oraz spółki cywilne, z zastrzeżeniem pkt 2, a także inne osoby prawne, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego;

2) osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 2 000 000 euro;

3) jednostki organizacyjne działające na podstawie Prawa bankowego, przepisów o obrocie papierami wartościowymi, przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych lub przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość przychodów;

4) gminy, powiaty, województwa i ich związki, a także:

a) państwowe, gminne, powiatowe i wojewódzkie jednostki budżetowe,

b) gminne, powiatowe i wojewódzkie zakłady budżetowe,

c) (uchylona);

5) jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których mowa w pkt 1 i 2;

6) oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej;

7) jednostki niewymienione w pkt 1-6, jeżeli otrzymują one na realizację zadań zleconych dotacje lub subwencje z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub funduszów celowych - od początku roku obrotowego, w którym dotacje lub subwencje zostały im przyznane.

Stronę do wniosku o konieczności badania w związku z art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne także warunków określonych dla uznania konkretnego podmiotu za jednostkę z ustawy o rachunkowości, doprowadziła treść przepisów ustawy o rachunkowości, do których odsyła art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne. I tak, art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i pkt 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o sprawowaniu kontroli nad inną jednostką - rozumie się przez to zdolność jednostki do kierowania polityką finansową i operacyjną innej jednostki, w celu osiągania korzyści ekonomicznych z jej działalności; zaś przez sprawowanie współkontroli nad inną jednostką - rozumie się zdolność wspólnika jednostki współzależnej na równi z innymi wspólnikami, na zasadach określonych w zawartej pomiędzy nimi umowie, umowie spółki lub statucie do kierowania polityką finansową i operacyjną tej jednostki, w celu osiągania wspólnie korzyści ekonomicznych z jej działalności, z kolei przez znaczący wpływ na inną jednostkę - rozumie się niemającą znamion sprawowania kontroli lub współkontroli zdolność jednostki do wpływania na politykę finansową i operacyjną innej jednostki, w szczególności przez:

a) udział w podejmowaniu decyzji w sprawie podziału zysku lub pokrycia straty lub

b) zasiadanie w organie zarządzającym, nadzorującym lub administrującym, lub

e) możliwość powoływania i odwoływania członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących, lub

f) posiadanie nie mniej niż 20% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym tej jednostki.

Organ ma jednak rację, że przepis art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne poprzez odwołanie do art. 3 ust. 1 pkt 34, 35 i pkt 36 lit. a, b, e i f ustawy o rachunkowości odsyła jedynie do sposobu odziaływania na wnioskodawcę przez inne podmioty. Zakres tego odesłania nie obejmuje kwestii podmiotowych uregulowanych w ustawie o rachunkowości. Co do tych zagadnień rozstrzygające znaczenie mają przepisy ustawy Prawo energetyczne, które nie definiują użytego w art. 33 ust. 3 pkt 6 sformułowania "inny podmiot", umożliwiając w ten sposób szeroką interpretację tego pojęcia. Tak więc nie było podstaw do dokonywania ustaleń w zakresie spełniania przez K. T. oraz S. L. warunków podmiotowych z ustawy o rachunkowości.

Fakt zaś, że ww. osoby - wspólnicy spółki, spełniały przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 36 lit. f ustawy o rachunkowości w związku z art. 33 ust. 3 pkt 6 ustawy Prawo energetyczne nie budzi wątpliwości wobec posiadanej przez nie liczby głosów (tj. po ok. 49,75 % - każda z nich) w organie stanowiącym spółki.

Wobec powyższego słusznie organ zwrócił się do skarżącej o uzupełnienie w ww. zakresie wniosku złożonego na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy zamieniającej. Bezspornym jest, że w zakreślonym terminie skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu organu. W wezwaniu zaś prawidłowo pouczono spółkę o rygorze pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia.

W tym stanie rzeczy nie można skutecznie zarzucić organowi, że pozostawał w bezczynności.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.