Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1337/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1, art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 31 grudnia 2015 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania M. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, w sprawie ze skargi ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej.

W piśmie z dnia 25 stycznia 2016 r. skarżący, w ustawowym terminie, złożył sprzeciw od powyższego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sprzed nowelizacji z 15 sierpnia 2015 r. z tego względu, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 2 lipca 2014 r., a więc przed nowelizacją. Zgodnie powołanym przepisem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

W nadesłanym formularzu PPF skarżący wskazał, że nie posiada żadnych oszczędności. Oświadczył, że posiada niezbędny sprzęt do działalności usługowej i środki transportu, ponadto jest właścicielem dwóch lokali o pow. 242 m2 i 61m2. Ma na utrzymaniu troje dzieci i osobę, która się nimi zajmuje.

W piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. wezwano wnioskodawcę do nadesłanie – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania:

a) wyciągów z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych, kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich 3 miesięcy;

b) dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów

c) odpisów zeznań podatkowych za ostanie dwa lata;

d) kopii dokumentów wskazujących wysokość ponoszenia w okresie ostatnich 3 miesięcy wydatków

Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2015 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.

W ocenie Sądu nieprzedłożenie dokumentów stanowiących odpowiedź na powyższe wezwanie nie pozwala na rzeczywistą ocenę możliwości płatniczych skarżącego. Należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji majątkowej, która pozwalałaby na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.