Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 190/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 31  ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 55 poz 234
law: Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych.
article: art. 39  ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] przedłużający okres zawieszenia [...] W. W. w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), Komendant Wojewódzki Policji w G. zawiesił [...] W. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 sierpnia 2008 r. do dnia 5 września 2008 r. Podstawą faktyczną decyzji było wszczęcie przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W dniu 31 lipca 2008 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w L. przedstawił [...] W.W. zarzuty popełnienia przestępstw z art. 286 § 1, art. 271 § 3, art. 231 § 2 w związku z art. 11 § 2 i art. 12 Kodeksu karnego, które są przestępstwami umyślnymi, ściganymi z oskarżenia publicznego.

Kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. ww. Komendant przedłużył z dniem 6 września 2008 r. [...] W. W. okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Decyzji tej nadano, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten został doręczony policjantowi w dniu 4 września 2008 r.

W dniu 10 września 2008 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w G. wpłynęło odwołanie od powyższego rozkazu personalnego podpisane przez adwokata M.P., który w przedmiotowym odwołaniu wskazał się jako pełnomocnik W.W. W odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, adwokat M. P. pismem z dnia 15 października 2008 r. odmówił złożenia wymaganego pełnomocnictwa stwierdzając, że oryginał pełnomocnictwa do działania w przedmiotowej sprawie udzielonego przez funkcjonariusza Policji został złożony jako załącznik do odwołania z dnia 18 sierpnia 2008 r. do rozkazu personalnego w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, w związku z czym nie zachodzi konieczność przedłożenia kolejnego pełnomocnictwa jako załącznika do wniesionego odwołania z dnia 9 września 2008 r. od rozkazu w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Z uwagi na powyższe, w trybie i na warunkach określonych w art. 64 § 2 k.p.a., organ wystąpił do [...] W. W. z pisemnym wezwaniem do podpisania przedmiotowego odwołania. Funkcjonariusz złożył swój podpis pod odwołaniem w dniu 3 listopada 2008 r.

W argumentacji odwołania funkcjonariusz wskazał naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie oraz nieuwzględnienie postanowień art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 1991 r. Nr 55, poz. 234 ze zm.). Ponadto decyzji odwołujący się zarzucił niezasadne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz pominięcie uzasadnienia prawnego. W związku z tym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Zwrot "można przedłużyć" jednoznacznie wskazuje, że decyzja w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Do organu należy wykazanie okoliczności, które można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek.

Organ I instancji prawidłowo uzasadnił w przedmiotowej decyzji potrzebę przedłużenia [...] W. W. okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno okoliczności, jak i charakter przestępstw, których popełnienie zarzucono funkcjonariuszowi, nie pozwalają na dopuszczenie do sytuacji, w której taki policjant będzie pełnił służbę. Tym bardziej, że zarzucane czyny były dokonane na szkodę Komendy Wojewódzkiej Policji w G., a także na szkodę organizacji związkowej [...]. Organ odwoławczy zgodził się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., że nie można akceptować takiego stanu rzeczy, żeby czynności służbowe wykonywał funkcjonariusz Policji, który pełni wysokie funkcje [...], a jednocześnie podejrzany jest o popełnienie wielu przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Należy tę sytuację uznać za szczególnie uzasadniony przypadek, co wyczerpuje przesłankę wskazaną w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, umożliwiającą zastosowanie tego przepisu. Organ podkreślił, iż dyspozycja art. 39 ustawy o Policji nie ustanawia żadnych wyjątków, tak więc dotyczy potencjalnie każdej osoby pełniącej służbę w Policji, niezależnie od tego, czy wykonuje aktualnie zadania służbowe, przebywa na urlopie lub zwolnieniu lekarskim, czy też jest zwolniona z obowiązku pełnienia służby. Instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych ma bowiem znacznie szerszy wymiar, niż odsunięcie policjanta od pełnienia zadań służbowych. W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz obowiązany jest między innymi do zwrotu broni służbowej oraz legitymacji służbowej. Restrykcje tego typu nie występują natomiast w przypadku zwolnienia z obowiązku świadczenia służby funkcjonariusza pełniącego funkcję w organach związku zawodowego.

Z powyższych względów Komendant Główny Policji nie uznał zarzutu strony, że nie jest możliwe zawieszenie w czynnościach służbowych policjanta, który czynności takich faktycznie nie wykonuje. Fakt, że [...] W. W., ze względu na pełnioną funkcję związkową, został zwolniony z obowiązku świadczenia służby, nie jest równoznaczny z tym, że nie jest już funkcjonariuszem Policji. A jako taki podlega takim samym prawom i obowiązkom, jak każdy inny policjant i jest traktowany na równi z innymi policjantami. Dotyczy to również przedmiotowego postępowania.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu, dotyczącego nieprawidłowego zastosowania przez organ przepisu art. 108 § 1 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż Komendant Wojewódzki Policji w G. prawidłowo nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem interes społeczny wymaga, aby zadania nałożone na Policję były realizowane przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem reprezentowanie jej przez funkcjonariusza, wobec którego toczy się postępowanie karne, pozostaje sprzeczności z interesem społecznym oraz prowadzi do naruszenia dobrego imienia służby. Istotne znaczenie ma również w tym przypadku okoliczność, iż wymienionemu policjantowi przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa jako funkcjonariuszowi publicznemu.

W ocenie organu odwoławczego, nie zasługiwała także na uwzględnienie argumentacja podniesiona w odwołaniu w sprawie braku zgody zarządu organizacji związkowej na zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych uniemożliwia, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, jednostronną zmianę warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, będącego członkiem zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do jej reprezentowania - z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Odrębny przepis - jakim jest ustawa o Policji - dopuszcza określone zachowanie organu, który z tego przywileju skorzystał.

Końcowo organ odwoławczy stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji w G. wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wystarczająco uzasadnił w niej konieczność przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. W. (reprezentowanego przez adw. M. P.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanej decyzji jej wydanie z naruszeniem prawa materialnego, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji polegającego na nie zastosowaniu wyżej wymienionego przepisu w niniejszej sprawie; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ odwoławczy nieuzasadnionego zastosowania przez organ I instancji wyżej wymienionego przepisu w niniejszej sprawie, oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji polegającego na nieuzasadnionym zastosowaniu wskazanego powyżej przepisu w niniejszej sprawie; 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia podstawy prawnej jej wydania (uzasadnienia prawnego); art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez bezkrytyczne zaaprobowanie przez organ odwoławczy stanowiska organu I instancji i nie wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaistnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" pozwalającej organowi na przedłużenie okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Z podanych powodów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2008 r. oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż skarżący pełni funkcję [...] w Z.i z tego powodu został zwolniony z obowiązku świadczenia służby do dnia 31 grudnia 2008 r. Przepis art. 31 ust 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych statuuje bowiem prawo pracownika do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej. W sytuacji, w której funkcjonariusz został zwolniony z wykonywania obowiązków służbowych na podstawie rozkazu przełożonego, późniejsze podjęcie decyzji o jego zawieszeniu, a następnie o przedłużeniu okresu zawieszenia jest nieracjonalne i rażąco sprzeczne z wykładnią celowościową przepisu art. 39 ustawy o Policji, skoro policjant ten czynności służbowych faktycznie nie wykonuje. Ponadto naruszona została regulacja zawarta w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, która wymaga zgody organizacji związkowej m.in. na zmianę warunków pracy na niekorzyść pracownika, o którym mowa w tym przepisie. Zawieszenie funkcjonariusza w wykonywaniu czynności służbowych jest jednostronną zmianą warunków pracy i płacy na niekorzyść pracownika w rozumieniu omawianego przepisu. W przedmiotowej sprawie zgoda taka nie została udzielona, mimo iż była wymagana. Z treści przepisu art. 39 ust. 3 ustawy o Policji wynika, iż zawieszenia w czynnościach służbowych wymaga w myśl określonego wyżej przepisu powoływanej ustawy o Policji szczególnie uzasadnionego przypadku, a więc sytuacji nadzwyczajnej, bezspornie umotywowanej. Nie jest natomiast wystarczające wskazanie, jakiego rodzaju czyn jest zarzucany skarżącemu, jak to uczynił zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy, ale także niezbędne jest szczegółowe wyjaśnienie jakie okoliczności przemawiają za dalszym odsunięciem go od czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem czy rodzaj czynności jakie wykonuje skarżący i pełniona przez niego funkcja ma związek z zarzucanym czynem oraz czy dopuszczenie go do tych czynności będzie miało negatywny wpływ na prawidłowość ich wykonywania. Dodatkowo podniesiono, że organ odwoławczy, w toku kontroli instancyjnej, nie dokonał samodzielnie oceny zebranego materiału dowodowego, na podstawie którego powinien prawidłowo ustalić stan faktyczny, a tym samym nie przeprowadził analizy przesłanek, których wystąpienie jest niezbędne do zastosowania regulacji art. 108 § 1 k.p.a. Nadto organ wydający zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisu art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z tego względu, iż nie wyjaśnił podstawy prawnej jej wydania, do czego był powołanym przepisem procesowym zobowiązany.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Przesłanką materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji jest przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. Przepis ten dotyczy tych policjantów, wobec których wydano już decyzję administracyjną o zawieszeniu w czynnościach służbowych w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na okres do trzech miesięcy.

Jak wynika ze stanu sprawy, Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] września 2008 r. ostateczny rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych W. W., a wniesioną od niego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1699/08. Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny od dnia 5 maja 2009 r. Wskazanym wyrokiem Sąd potwierdził prawidłowość zaskarżonej decyzji co do zastosowania przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a więc bezsprzecznie stwierdził zaistnienie w sprawie przesłanek uzasadniających zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych.

Decyzja organu Policji wydana na podstawie art. 39 ust. 3 powołanej ustawy ma charakter uznaniowy. Ustawodawca bowiem przyznał organowi możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji, w stosunku do którego toczy się postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego powyżej trzech miesięcy, jeśli w sprawie wystąpią okoliczności wskazujące, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania wspomnianej oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny. Prawidłowość rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I k.p.a. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Oceniając niniejsza sprawę według ww. kryteriów, zdaniem Sądu, organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy. Nie jest kwestionowany fakt, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów z art. 286 § 1 w związku z art. 271 § 3 k.k., art. 231 § 2 w zw. z art. 11 § 2 i art. 12 k.k., które to stanowią przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, a postępowanie karne nie zakończyło się w terminie trzech miesięcy do chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zarzucane skarżącemu czyny przestępcze są związane ze sprawowaniem przez niego kierowniczego stanowiska funkcjonariusza publicznego, tj. [...] oraz [...]. Komendant Główny Policji w zaskarżonym rozkazie personalnym prawidłowo przyjął, iż w warunkach rozstrzyganej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który dawał organowi podstawę do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącemu, a uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał powody, dla których uznał jego zaistnienie. Organ dokonał oceny słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, utożsamianego z interesem służby i temu drugiemu dobru przypisał przymiot pierwszeństwa. Zasadność podjętej decyzji wynika z faktu, iż nie powinno być akceptowane pozostawianie funkcjonariusza publicznego w czynnej służbie, posiadającego odznakę policyjną, broń służbową i zdolność do wykonywania czynności służbowych, w stosunku do którego postawiony został zarzut prokuratorski poświadczenia nieprawdy w wystawionym dokumencie i podejmowania czynności służbowych sprzecznych z prawem w celu osiągnięcia korzyści majątkowych. Z punktu widzenia powszechnego odbioru społecznego od Policji, jako instytucji zaufania publicznego, oczekuje się zdecydowanych działań zmierzających do eliminacji sprzecznych z prawem zachowań w szeregach tej formacji. Działania te powinny być tym bardziej stanowcze, im wyższych rangą funkcjonariuszy Policji nieprawidłowości dotyczą. Wobec charakteru postawionych skarżącemu zarzutów, organ miał podstawy do zapobieżenia pełnieniu służby przez tego funkcjonariusza do czasu ukończenia postępowania karnego. W przeciwnym wypadku zaniechanie podjęcia przewidzianych ustawą pragmatyczną środków prowadziłoby to do naruszenia dobrego imienia Policji, zwalczającej każdy rodzaj działalności przestępczej.

Nie można zgodzić się z zarzutem bezprzedmiotowości przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych z racji niewykonywania przez skarżącego czynności służbowych z powodu pełnienia funkcji związkowej i zwolnienia z obowiązku pełnienia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Trzeba mieć na uwadze, że policjant pozostaje w służbie od daty mianowania (art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o Policji) do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej o zwolnieniu (art. 41 tej ustawy). Prawo do zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy na okres kadencji w zarządzie zakładowej organizacji związkowej, wynikający z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.), nie czyni po stronie policjanta korzystającego z przedmiotowego uprawnienia jakichkolwiek ograniczeń w sferze instrumentów prawnych przysługujących funkcjonariuszowi Policji. Regulacja art. 39 ust. 3 jest odmienna, pozbawia funkcjonariusza fatycznej możliwość czynnego działania, poprzez wprowadzenie czasowych ograniczeń w sferze uprawnień funkcjonariusza Policji , np. posiadania broni służbowej i legitymacji służbowej. Takich ograniczeń nie doznaje natomiast policjant zwolniony z obowiązku świadczenia służby czynnej (wykonywania zadań stricte służbowych) z uwagi na dzielność związkową.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku zgody organizacji związkowej na zawieszenie skarżącego w obowiązkach służbowych, co jest jednoznaczne (w rozumieniu art. 32 ustawy o związkach zawodowych) z dokonaniem jednostronnej zmiany warunków pracy i płacy na niekorzyść funkcjonariusza – członka zarządu organizacji związkowej. Z treści art. 67 ust. 1 i 2 ustawy o Policji wynika, iż policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów. Przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Użyty w tym przepisie termin "odpowiednio" oznacza, że przepisy ustawy o związkach zawodowych nie w każdej sytuacji znajdują zastosowanie. Przepis art. 32 ust. 1 wprost stanowi, iż pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, 2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub płacy na niekorzyść pracownika, o którym mowa w pkt 1 - z wyjątkiem gdy dopuszczają to odrębne przepisy. W ocenie Sądu, przepis art. 39 ust. 1 - 3 ustawy o Policji, jako lex specialis, stanowi odstępstwo od stosowania we wskazanym zakresie przepisów ustawy o związkach zawodowych do funkcjonariuszy Policji. [...] organizacji związkowej korzystający z ochrony przewidzianej w ustawie o związkach zawodowych nie traci statusu funkcjonariusza Policji. Ustawa pragmatyczna odnosi się bowiem do wszystkich funkcjonariuszy Policji, w tym podlegających ochronie związkowej, a zwłaszcza pełniących funkcje kierownicze w tej formacji. Nie można również w tej sprawie nie dostrzec, iż skarżący pełnił funkcję [...]. NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 538/05 wyraził pogląd, iż specyfika regulacji prawnej stosunku służbowego z powołania w formacjach mundurowych (Państwowej Straży Pożarnej), z oczywistych powodów, wyklucza możliwość bezpośredniego stosowania art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych do ochrony funkcjonariusza będącego działaczem związkowym, przed decyzją przełożonego o odwołaniu z zajmowanego stanowiska, co w konsekwencji prowadzi do zmiany warunków pracy i płacy. Stosowanie bowiem wprost tego przepisu doprowadziłoby do sytuacji, w której z ochrony związkowej korzystaliby funkcjonariusze stanowiący kadrę kierowniczą w rozumieniu art. 32 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych. Prezentowany pogląd pozostaje aktualny także w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego podnieść należy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2008 r. nastąpiło zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Rygor ten nadaje się wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na interes społeczny. W tym wypadku interes społeczny oznaczał wymóg realizacji zadań Policji przez osoby o nieposzlakowanej opinii i tym samym dające rękojmię przestrzegania porządku prawnego. Takich zaś gwarancji nie daje policjant, zwłaszcza kierujący podwładnymi funkcjonariuszami, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie prokuratorskie i formułowane są zarzuty uczynienia szkody w mieniu Policji.

Uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy wskazuje uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.