Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 74/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 kt 1 , par 3, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność i przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta w przedmiocie wniosku o wycinkę drzew postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w wysokości [...] zł.


UZASADNIENIE

M. J. pismem wniesionym w dniu [...] poprzez platformę ePUAP wniósł skargę na przewlekłość postępowania i bezczynność Burmistrza N.. Z pisma wynika, iż skarga dotyczy złożonego przez skarżącego wniosku z [...], w którym wskazał on na konieczność wycięcia drzew znajdujących się na działkach nr [...] i nr [...] stanowiących drogi gminne.

Jak wyjaśniał wówczas wnioskodawca konieczność pilnego podjęcia działań w tym przedmiocie i wycięcie drzew ma na celu uniknięcie trwałego uszkodzenia własności w postaci ogrodzenia stanowiącego własność prywatną oraz linii energetycznej stanowiącej własność osoby prawnej.

W odpowiedzi na powyższą skargę Burmistrz N. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie w przypadku braku stwierdzenia przez Sąd zaistnienia przesłanek do odrzucenia skargi o oddalenie skargi.

Wyjaśnił, iż pismem z dnia [...]. Skarżący zwrócił się do Burmistrza N. z wnioskiem o podjęcie czynności mających na celu wycięcie drzew, znajdujących się na działkach nr [...] stanowiących drogi gminne, z uwagi na fakt, że drzewa te mogą uszkodzić ogrodzenie działki sąsiedniej nr [...], a także linie energetyczne. W związku z powyższym w dniu [...] inspektor ds. ochrony środowiska Urzędu Miejskiego w N., dokonał oględzin czterech drzew na ww. działkach, podczas których ustalił, że jedno z drzew (wierzba biała), z uwagi na złą kondycję zdrowotną i posiadanie złej statyki stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników drogi i w związku z tym kwalifikuje się do wycinki. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [...]. Organ poinformował Skarżącego o powyższych ustaleniach, a także o tym, iż zostanie sporządzony wniosek do Starosty G. o wydanie zezwolenia na wycinkę jednej wierzby białej o dwóch pniach rosnącej w pasie drogowym gminnej drogi wewnętrznej, stanowiącej działkę nr [...] obręb Ż..

Wyjaśniono w tym zakresie, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy zezwolenie na wycięcie drzewa wydaje starosta.

O zezwolenie na dokonanie wycinki drzewa Gmina N. wystąpiła do Starosty G. wnioskiem z [...]. Starosta w dniu [...] wydał decyzję zezwalającą Gminie N. na wycięcie drzewa z terenu działki [...] obr. Ż.. Wycinki wierzby dokonano zgodnie z ustalonym w zezwoleniu terminem do dnia [...]

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wyjaśniono że Skarżący domaga się podjęcia przez Burmistrza N. czynności związanych z wycięciem drzew znajdujących się na działkach stanowiących własność Gminy N.. Ponadto organem administracji prowadzącym postępowanie dotyczące wyrażenia zgody na wycięcie drzew z nieruchomości gminnej jest starosta.

Wskazano, iż brak jest przepisu prawa, który obligowałby Burmistrza do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, w której sąsiad nieruchomości gminnej domaga się wycięcia drzewa.

W ocenie Burmistrza N. jeżeli prawo własności Skarżącego zostało naruszone przez drzewa rosnące na działce gminy, posiadał on możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a.")

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych

sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Dokonując oceny zasadności skargi M. J. w pierwszej kolejności należało zatem rozważyć, czy sprawa której dotyczy skarga należy do kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu.

Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z opisanych wyżej kategorii. Ewentualnie drogę sądowoadministracyjną w przypadku niemieszczącym się w ramach przedstawionych wyżej kategorii aktów i czynności powinien przewidzieć konkretny przepis prawa.

Po zbadaniu przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi Sąd doszedł do przekonania, że podlega ona odrzuceniu, gdyż wskazany przez Skarżącego przedmiot skargi nie mieści się w katalogu aktów i czynności objętych zakresem kontroli sądu administracyjnego.

Organ administracji odpowiadając na skargę prawidłowo dostrzegł, iż stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098) organem właściwym do wydawania rozstrzygnięć związanych z usunięciem drzew lub krzewów w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy - z wyjątkiem nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym innego podmiotu - jest starosta.

Zarówno z treści pisma z dnia [...], z treści skargi, jak i z innych pism do niej dołączonych nie sposób odczytać aby Skarżący oczekiwał wydania decyzji administracyjnej w takim przedmiocie, zresztą jak wskazano powyżej decyzja w takim przedmiocie nie mogłaby być wydana przez inny organ aniżeli właściwy miejscowo starosta. Z pism wynika natomiast, że Skarżący domaga się od właściciela nieruchomości, w tym przypadku Gminy N., usunięcia drzew znajdujących się terenie stanowiącym jej własność. Przy czym Skarżący nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości na której znajdują się owe drzewa.

Zatem należało uznać, że przedmiotem skargi nie jest zatem działanie Burmistrza N. jako organu administracji publicznej uprawnionego co do zasady do wydawania na mocy art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu, lecz wywodzone przez Skarżącego zaniechania osoby prawnej – Gminy N. jako podmiotu wykonującego prawo własności w stosunku do swojego mienia (gruntu).

Tak sformułowanego żądania nie da się zakwalifikować jako dotyczącego działalności administracji publicznej wyszczególnionego w art. 3 § 2 P.p.s.a. Można mu co najwyżej przypisać charakter roszczeń o charakterze cywilnoprawnym podlegających dochodzeniu w postępowaniu w postępowaniu cywilnym .

Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej okoliczności oraz przytoczone regulacje prawne, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi jako dotyczącej sprawy niemieszczącej się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, co uczynił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 P.p.s.a. w punkcie I sentencji postanowienia.

O zwrocie wpisu postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w punkcie II sentencji postanowienia