Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 256/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1, par. 2, art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Łd 25613 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Protokolant: Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A spółka cywilna S. L., J. R. – K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego za czerwiec 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję ; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 256/13

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] określającą Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu A spółce cywilnej S.L., J.R. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 roku w wysokości 4.251 zł.

Podstawą decyzji były następujące ustalenia i wnioski organów prowadzących postępowanie.

W wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w spółce cywilnej A w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1.01.2011 r. do 3.02.2012 r. stwierdzono, iż w okresie od 1.01.2011 r. do 20.06.2011 r. Spółka świadczyła usługi polegające na organizowaniu koncertów na rzecz stowarzyszeń charytatywnych wraz z przygotowaniem oprawy artystycznej imprez (od 21.06.2011 r. do 3.02.2012 r. Spółka nie świadczyła usług i nie uzyskała z tego tytułu żadnych przychodów). Sprzedaż była dokumentowana rachunkami.

Organ pierwszej instancji ustalił, że w dniu 20.06.2011 r. Spółka przekroczyła limit obrotu w wysokości 150.000 zł, uprawniający do zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. uznał, że nadwyżka sprzedaży w wysokości 23.245 zł podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT i decyzją z dnia 25 czerwca 2012 r. określił Spółce kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2011 r. w wysokości 4.251 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ ten podniósł, iż Spółka świadczyła kompleksową usługę polegającą na organizacji koncertu, składającą się z szeregu czynności, a opracowanie autorskiego scenariusza imprezy oraz zapewnienie konferansjerki koncertu (które to czynności w ocenie Spółki korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług) były jednym z elementów tejże usługi. W konsekwencji organizacja koncertu (imprezy artystycznej) stanowiła odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowane stawką podstawową w wysokości 23%.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady działania na podstawie przepisów prawa i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Powyższe zarzuty podatnik szczegółowo rozwinął w uzasadnieniu odwołania.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się do ustaleń organu I instancji oraz własnych ustalenia w sprawie, stwierdził, że w badanej sprawie brak jest argumentów przemawiających za odrębnością usług świadczonych przez Spółkę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. w zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem uznał, że do całości usług zastosowanie znajduje stawka podatku w wysokości 23%. Tym samym w skład limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1-2 ustawy o podatku od towarów i usług, wchodziła cała wartość usług świadczonych przez Spółkę.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję, wziął także pod uwagę przepis art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, uwzględniając podatek naliczony z faktur VAT otrzymanych przez Spółkę po dniu, w którym utraciła ona prawo do zwolnienia od podatku. W ocenie organu odwoławczego, stanowisko to jest zgodnie z treścią przepisu art. 88 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, których nabycie zostało udokumentowane fakturami otrzymanymi przed dniem utraty zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 113 ust. 5 i 7 ustawy. Przepis art. 113 ust. 5 i 7 dopuszcza pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem:

1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym

nastąpiło przekroczenie kwoty uprawniającej do zwolnienia oraz

2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy, biorąc pod uwagę charakter działalności wykonywanej przez Spółkę, na potrzeby której dokonywała głównie zakupu usług, oraz fakt nieprzedłożenia w urzędzie skarbowym przez podatnika ww. spisu, stwierdził, że norma prawna określona przepisem 113 ust. 5 i ust. 7 ustawy nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił przy tym, że z akt sprawy wynika, iż po dniu utraty zwolnienia do momentu wszczęcia postępowania kontrolnego Spółka nie świadczyła usług i nie uzyskała z tego tytułu żadnych obrotów.

Organ odwoławczy uznał także, iż w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa. W szczególności organ w tym względzie wskazał, że strona podała, iż protokół z kontroli nie odnosił się do kwestii zasadności zwolnienia przedmiotowego określonego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy. Stosownie do art. 290 § 2 pkt 6a ustawy Ordynacja podatkowa protokół kontroli zawiera w szczególności ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli. Dokonując przy tym analizy treści protokołu z kontroli przeprowadzonej w spółce A organ odwoławczy stwierdził, że zawiera on ocenę prawną sprawy, wykluczając jednocześnie możliwość zastosowania w badanej sprawie zwolnienia, o którym mowa w ww. art. 43 ustawy (str. 8 i 9 protokołu).

Ponadto w końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że podatnik pismem z dnia 7.12.2012 r. wniósł o dołączenie do akt sprawy wyroku TSUE z 7.09.1999 r. w sprawie C-216/97, w którym Trybunał stwierdził, że zasada neutralności fiskalnej wyklucza m.in., aby prowadzący taką samą działalność byli traktowani różnie w zakresie nakładania podatku VAT. Zdaniem podatnika w wyroku tym Trybunał wywodzi dalej, że zasada ta byłaby niespełniona, jeśli możliwość korzystania ze zwolnienia przewidzianego dla czynności wykonywanych przez jednostki lub organizacje zależałoby od formy prawnej, w której wykonuje te czynności. Podatnik podał, że argumenty wynikające z ww. wyroku zawarł również Minister [...] w interpretacji zmieniającej z urzędu interpretację indywidualną wydaną w analogicznej sprawie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]. Nr [...].

Odnosząc się do powyższej argumentacji strony organ odwoławczy stwierdził, że każdy wyrok Trybunału zapada w określonym stanie faktycznym, a zawarte w nim tezy nie mają co do zasady charakteru uniwersalnego, co oznacza że dokonana przez TSUE interpretacja danego przepisu nie może być stosowana w każdym przypadku, gdy osią sporu jest wykładnia tego przepisu - w oderwaniu od okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy. Po drugie, powyższy wyrok w sprawie C-216/97 dotyczył wykładni art. 13 (A) ust. 1 lit. b oraz lit. g (obecnie art. 132 ust. 1 lit. b oraz lit. g Dyrektywy 2006/112), tj. zwolnienia w zakresie opieki szpitalnej i medycznej oraz w zakresie opieki i pomocy społecznej, a przedmiotem sporu była wykładnia zwrotu "placówki o podobnym charakterze do podmiotów prawa publicznego", tj. czy za tego typu podmiot prawo krajowe może uznać osoby fizyczne prowadzące taką działalność. Natomiast w przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu jest wykładnia art. 43 ust. 1 pkt 33 stanowiącego implementację art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112, gdzie państwo polskie - korzystając z regulacji art. 131 oraz art. 132 ust. 1 lit. n tej Dyrektywy dającej państwom członkowskim możliwość ustanowienia warunków w celu przyznania określonych zwolnień - jednoznacznie określiło, jakie podmioty mogą być objęte tym zwolnieniem.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie. Z uwagi na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji.

W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, że organ odwoławczy, akcentując w zaskarżonej decyzji okoliczność, iż sporne usługi nie stanowiły celu samego w sobie, lecz były środkiem do realizacji usługi zasadniczej w postaci występów artystycznych, nie wskazał, na jakich przepisach ustawy oparł swoje stanowisko. Nie wyjaśnił także, dlaczego w sytuacji świadczenia kilku różnych usług na rzecz jednego kontrahenta, każda z nich powinna być opodatkowana w sposób jednolity. Zdaniem podatnika impreza w postaci koncertu organizowana każdorazowo przez Spółkę możliwa była dzięki zaangażowaniu wielu podmiotów, przy czym przeważającą większość stanowiły występy artystyczne innych osób. Dopiero wszystkie te czynności, usługi i występy artystyczne składały się na całość imprezy, jednak każde z nich stanowiło odrębną usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na zasadach określonych przez ustawę dla danego rodzaju usług. W ocenie strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że charakter poszczególnych usług świadczonych na rzecz zleceniodawców przez podatnika był zróżnicowany, wymagał innych kwalifikacji i doświadczeń zawodowych, przy czym usługi opracowania scenariusza i wykonania konferansjerki (wynagradzane w formie honorarium) jednoznacznie miały charakter usług artystycznych świadczonych przez indywidualnych twórców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, o których mowa w

art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jednocześnie strona skarżąca nie podzieliła stanowiska organu II instancji, iż spółka cywilna nie mogła zostać uznana za indywidualnego twórcę lub artystę, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 powyższej ustawy. W tym zakresie strona odwołała się do argumentacji zawartej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] Nr [...] wydanej przez Dyrektora lzby Skarbowej w K., działającego z upoważnienia Ministra [...].

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego, to jest art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) w zw. z art. 113 §1 i § 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej w skrócie: "ustawy o VAT", w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, ale nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Konieczne jest przypomnienie tego przepisu proceduralnego, bowiem skarżący zarzucili tylko naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie. Przepis ten dotyczy przedmiotowego zwolnienie podatkowego i wynika z niego, że zwolnione od podatku są usługi kulturalne świadczone przez:

a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,

b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Przedmiotem sporu w tej sprawie jest to, czy podatnicy korzystający od początku 2011 r. ze zwolnienia podatkowego o charakterze podmiotowym, na podstawie art. 113 §1 i § 2 ustawy o VAT, przekroczyli w tym roku graniczną kwotę wartości sprzedaży, tracąc z tego powodu zwolnienie od podatku. Ta graniczna kwota określona była przez ustawodawcę w 2011 r. na 150.000,00 zł, przy czym nie wliczało się do niej kwoty podatku, oraz odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji. Ocenie Sądu podlega zatem także prawidłowość zastosowania art. 113 § 1 i § 2 ustawy o VAT, choć zarzut taki nie został podniesiony.

Prawidłowe ustalenie wartości sprzedaży opodatkowanej w sytuacji świadczenia usług złożonych wymaga rozstrzygnięcia w tej sprawie, czy skarżący świadczyli tylko usługi kompleksowe polegające na organizacji koncertów, których jedynie elementami składowymi były świadczone osobiście przez nich czynności (usługi) o charakterze kulturalnym, czy też usługi o charakterze kulturalnym są na tyle odrębne, że nie należało ich traktować jako jednego z elementów usługi kompleksowej.

S.L. i J.R. prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą P.W. A. Działalność ta polegała na organizacji koncertów na rzecz instytucji samorządowych i organizacji charytatywnych. Była to zatem działalność o charakterze usługowym.

Z umów zawieranych przez podatnika - spółkę cywilną P.W. A wynika, że usługodawca zobowiązywał się do organizowania różnych imprez, z reguły koncertów. Obowiązki usługodawcy określone były w poszczególnych umowach cywilnoprawnych i polegały m. in. na doborze odpowiedniego repertuaru i formy programu, na opracowaniu autorskiego scenariusza imprezy oraz zapewnieniu konferansjerki koncertu, na dokonaniu wyboru wykonawców.

Niewątpliwie usługa polegająca na zorganizowaniu koncertu ma charakter złożony, bowiem wymaga podjęcia wielu różnych działań organizacyjnych, a przede wszystkim: wynajęcia odpowiedniego miejsca na przeprowadzenie imprezy, zaangażowania wykonawców-artystów i obsługi technicznej, ułożenia programu imprezy, zareklamowania jej, pozyskania sponsorów, sporządzenia dokumentacji finansowej i rozliczenia imprezy. Nie byłoby podstaw do dzielenia kompleksowej usługi polegającej na organizacji koncertu na poszczególne czynności o charakterze organizacyjnym, konieczne do przeprowadzenia koncertu, bowiem w takim wypadku wypaczony byłby charakter usługi, do której wykonania zobowiązał się podatnik. Wszak zobowiązał się do zorganizowania koncertu, a nie do podejmowania poszczególnych czynności, których suma ma doprowadzić do końcowego rezultatu, jakim ma być koncert lub inna impreza. Jednakże taki brak podstaw do podziału usługi kompleksowej na poszczególne, odrębnie traktowane pod względem podatkowym fragmenty, dotyczy tych wszystkich czynności, które mają charakter organizacyjny. Należy jednak mieć na uwadze, że przeprowadzenie koncertu wymaga nie tylko działań organizacyjnych, ale także, i jest to podstawowym celem koncertu, pracy indywidualnych twórców lub artystów wykonawców, których praca polega na świadczeniu usług kulturalnych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT.

Usługi o charakterze organizacyjnym istotnie różnią się od usług o charakterze kulturalnym. Te drugie są ściśle zindywidualizowane. Polegają na stworzeniu utworu lub artystycznym jego wykonaniu, a więc są przejawami działalności twórczej o indywidualnym charakterze i są objęte ochroną przewidzianą w przepisach ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.). Organizator koncertu może podjąć się osobistego stworzenia lub wykonania utworu, ale może też w tym celu zatrudnić (zlecić wykonanie) inne osoby. Oddzielenie i odrębne traktowanie usług kulturalnych polegających na wykonaniu utworu od pozostałych czynności składających się na zorganizowanie i przeprowadzenie koncertu nie tylko nie wypacza charakteru usługi zasadniczej, organizacyjnej, ale uwzględnia zasadniczą odmienność obu rodzaju usług.

Ustawodawca dostrzega wskazane różnice i uwzględnia ten fakt na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, co przejawia się przede wszystkim tym, że usługi kulturalne są zwolnione od podatku, a usługi polegające na zorganizowaniu imprezy kulturalnej zwolnieniu nie podlegają. Zwolnienie to powinno mieć zastosowanie niezależnie od tego, że usługę o charakterze kulturalnym świadczy podmiot będący jednocześnie wykonawcą innej usługi polegającej na organizacji imprezy.

Należy zatem uznać, że art. 113 §1 i § 2 ustawy o VAT powinien być zasadniczo interpretowany w taki sposób, że w sytuacji, gdy wykonawca usługi polegającej na kompleksowym zorganizowaniu imprezy kulturalnej jednocześnie zobowiązuje się do stworzenia lub odtworzenia utworu, a więc do osobistego świadczenia usługi kulturalnej w ramach tej imprezy, do wartości sprzedaży nie wlicza się wartości usługi kulturalnej. Traktowanie usługi kulturalnej jako odrębnej powinno w szczególności dotyczyć sytuacji, gdy usługa ta, także pod względem wartościowym, jest istotną częścią wszystkich czynności, do których świadczenia zobowiązał się usługodawca.

W rozpatrywanej sprawie sporne usługi mogące mieć charakter usług kulturalnych, to czynności polegające na opracowaniu autorskiego scenariusza imprezy oraz wykonanie konferansjerki. Z zawieranych przez podatników umów wynika, że zobowiązywali się oni do tych czynności, przy czym zobowiązanie to polegało na zapewnieniu konferansjerki, co mogło oznaczać zarówno zaangażowanie konferansjera, jak i samodzielne, osobiste wykonanie tych czynności przez podatników.

Z przedstawianych kontrahentom przez podatnika rachunków wynika, że w ich treści należność za zorganizowanie koncertu była wykazywana odrębnie od należności za wykonanie konferansjerki koncertu z tekstem własnym oraz za sporządzenie autorskiego scenariusza imprezy. Należność za usługę sporządzenia scenariusza i prowadzenie imprezy (nazywane przez podatnika konferansjerką) podatnik określał jako honorarium. Z powyższego wynika, że podatnik rozróżniał te dwa rodzaje usług zarówno na etapie sporządzania umów, jak i wystawiania rachunków, chociaż w treści samych umów wynagrodzenie za te różne usługi nie było określane odrębnie. Co do zasady nie powinno być zatem przeszkód do wartościowego wyodrębnienia sprzedaży usługi o charakterze kulturalnym od innej usługi, o ile organy podatkowe nie kwestionują, że te wyodrębnione przez podatnika usługi mają charakter usług kulturalnych w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT. W decyzjach organów wydanych w tej sprawie nie ma rozważań na ten temat, bowiem uznano, że nie ma to istotnego znaczenia, gdyż niezależnie od charakteru tych usług były one tylko częścią jednej, zasadniczej usługi polegającej na zorganizowaniu koncertu.

Ponadto organy uznały, że odrębne traktowanie usług o charakterze kulturalnym nie jest możliwe, gdyż zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) ustawy o VAT dotyczy indywidualnych twórców i artystów wykonawców, a podatnikiem w rozpatrywanej sprawie nie są osoby fizyczne, lecz spółka cywilna.

W zakresie tego aspektu sprawy Sąd podziela stanowisko i argumenty strony skarżącej. Sformułowanie powyższego przepisu dotyczy zwolnienia od podatku usług kulturalnych świadczonych przez podmioty określone przez ustawodawcę jako indywidualni twórcy i artyści wykonawcy. Jednakże takie sformułowanie nie wyklucza zastosowania zwolnienia w sytuacji, gdy usługi takie są rzeczywiście świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców działających wspólnie w formie spółki cywilnej. Wybór określonej formy wspólnego działania nie przestaje powodować, że faktycznymi wykonawcami utworu są osoby fizyczne.

Mając na względzie powyższe uwagi dotyczące wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b) w zw. z art. 113 §1 i § 2 ustawy o VAT, organ powinien dokonać ponownej analizy świadczonych przez podatnika usług polegających na sporządzeniu autorskiego scenariusza imprezy i na prowadzeniu koncertu (nazwanym wykonaniem konferansjerki z tekstem własnym) i ocenić, czy usługi te mają charakter usług kulturalnych w rozumieniu powyższego przepisu. W razie pozytywnej oceny w tym zakresie należy ustalić wartość sprzedaży świadczonych przez podatnika usług z wyłączeniem wartości usług zwolnionych od podatku, czyli usług kulturalnych i następnie ustalić, czy tak określona wartość sprzedaży przekroczyła graniczną kwotę z art. 113 §1 i § 2 ustawy o VAT.

Z uwagi na powyższe, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 152 tej ustawy określić, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

(MSi)