Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 770/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. W., Z. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Starosta N. decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2019r. na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia [...] lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki B z siedzibą w W. stacji bazowej telefonii komórkowej MWY 3013A (NWY3013A poprawka Sądu) wraz z wewnętrzną linią zasilającą (z zestawu akumulatorów) na działce ewidencyjnej nr [...] w J. S. z zachowaniem wyszczególnionych w rozstrzygnięciu decyzji warunków.

W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę wystąpiła Spółka B przedkładając projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostateczną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] wydaną w dniu [...].06.2018r. przez Burmistrza N. T.. Na wezwanie organu inwestor uzupełnił projekt budowlany (w projekcie budowlanym został zmieniony sposób zasilania stacji bazowej z zasilania z sieci elektroenergetycznej ENEA Operator Sp. z o.o. na agregat prądotwórczy - zestaw akumulatorów), przedłożył ostateczną i prawomocną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...].06.2018r.

Inwestor wskazał, że nie ma ekspertyzy wskazującej szkodliwy wpływ stacji bazowych na życie i zdrowie ludzi lub zwierząt, jeżeli stacje te są lokalizowane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz, że w rzeczywistych warunkach poziomy pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowych są bardzo niewielkie - poniżej 0,02 W/m2, a emitowane przez telefony komórkowe wielokrotnie wyższe, rzędu 0,1 - 1 W/m2. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę w przypadku, gdy projektowany obiekt i jego lokalizacja jest zgodna z przepisami oraz ustaleniami ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ potwierdził sporządzenie i sprawdzenie projektu budowlanego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Dokonując sprawdzenia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ uznał, że spełnia wymagania określone w ustaleniach ww. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz spełnienie warunków określonych w art. 33 ust. 2 i art. 34 Prawa budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty zarzucono rażące naruszenie art. 28, 33, 34 i 36 ustawy Prawo budowlane. W ocenie odwołujących inwestor w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie doprecyzował zasięgu oddziaływania inwestycji oraz wnikliwie nie zbadał okoliczności faktycznych sprawy. Nie uwzględniono, że na działce sąsiedniej nr [...] prowadzone jest gospodarstwo agroturystyczne, co w przypadku zgody na budowę stacji bazowej spowoduje likwidację tej działalności. Podnoszono także zarzuty przeciwko prawidłowości sporządzenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tych powodów odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2019r. na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1, 3, 5 i ust. 3, art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-5 Prawo budowlane dokonano sprawdzenia projektu budowlanego z wymogami określonymi w powyższym przepisie. Inwestor wykonał nałożone ustawą Prawo budowlane obowiązki w tym: - przedłożył do zatwierdzenia kompletny projekt budowlany, który spełnia warunki określone w ostatecznej i prawomocnej decyzji Burmistrza N. T. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do projektu budowlanego dołączono wymagane oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Ponadto ustalono, iż zakres i treść projektu budowlanego jest dostosowana do specyfiki i charakteru obiektu budowlanego oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki (część opisową i rysunkową), informację o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, projekt architektoniczno-budowlany (część opisową i rysunkową) oraz projekt zasilania energią elektryczną. Do projektu budowlanego dołączono informację BIOZ, dokumentację badania podłoża gruntowego, kwalifikację przedsięwzięcia, analizę środowiskową, decyzję Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z dnia [...].06.2019 r. oraz dołączono opinie Starosty N. z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] o braku podstaw do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej.

Odnośnie ustalonego przez organ I instancji obszaru oddziaływania, z akt sprawy wynika, że na stacji planuje się instalację trzech anten sektorowych AS 25 o sumarycznej mocy promieniowania EIRP 1026 W, oraz dziewięciu anten radioliniowych. Anteny sektorowe zawieszone będą na wysokości 65 m i przy założeniu max odchylenia anteny tzw. parametr "tilt" 10°. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. poz. 71) projektowana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z dołączonych akt sprawy i projektu budowlanego wynika pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m˛ kończy się na poziomie min. 59,9 m n.p.t, a więc przy istniejącym sposobie zagospodarowania wynika, że miejsca dla przebywania ludności w takich miejscach nie występują.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego i wyjaśniającego jest wystarczający i wskazuje, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa w tym budowlanego określone m.in. w art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. c i pkt d ustawy Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. i Z. W., W. W., E. S., J. L. i K. A.. Ostatecznie, w związku z odrzuceniem skargi części skarżących postanowieniem WSA w Poznaniu z [...] października 2019r., rozpoznana została skarga M. i Z. W..

Skarżący zaskarżyli decyzję Wojewody w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, poprzez :

- naruszenie art. 4 ustawy Prawo Budowlane poprzez przyjęcie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością inną niż wskazana we wniosku o pozwolenie na budowę,

- naruszenie art. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie w projekcie budowlanym stacji bazowej jako otocznia obiektu budowlanego działki oznaczonej nr [...], jak i wyłączenie tej działki z obszaru oddziaływania obiektu,

- naruszenie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez jego pominięcie w sytuacji, w której ma on ogromne znacznie w sprawie, bowiem nakładał na organy obowiązek uwzględniania kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, w tym wskazywał na konieczność sumowania mocy anten radioliniowych oraz sektorowych, czego w niniejszej sprawie nie dokonano,

- naruszenie art. 32 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane przez nieprawidłowe przyjęcie, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, tylko dlatego, że organy badały wpływ pojedynczej anteny na środowisko, a nie obiektu,

- naruszenie art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 144 ust. 1 oraz art. 144 ust 2 p.o.ś. przez zaakceptowanie decyzji, pomimo że organy nie dokonały żadnych własnych ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji na środowisko, z uwagi na brak:

- ustalenia mocy wszystkich anten w tym radioliniowych,

- zsumowania ich mocy,

- wskazania innych źródeł,

- określenia metody obliczeniowej ze wskazaniem jej maksymalnego błędu,

- uwzględnienia odbić w terenie.

W ocenie skarżących, naruszenie to powoduje, że nieznany jest obszar oddziaływania obiektu, lecz tylko kilku anten. Nieznany pozostaje również wpływ interferencji fal elektromagnetycznych tak w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu będącego przedmiotem postępowania, jak i jego wpływu na inne obiekty tego samego typu znajdujące się w bezpośredniej okolicy planowanego obiektu.

Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy i oczywiście są powiązane z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń mających istotny wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślali, że obowiązki organu nie zostały wykonane bowiem do wniosku o zatwierdzenie projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę nie załączono dokumentu, na podstawie którego można wykazać prawo do dysponowania określoną nieruchomością. Wnioskodawca złożył w tej mierze jedynie oświadczenie, które w żaden sposób nie może być traktowane jako dokument wykazujący w toku postępowania istnienie prawa do dysponowania nieruchomością. Oświadczenie takie może stanowić jedynie dowód tego, że jego autor potwierdza określoną w oświadczeniu okoliczność. Niezależnie od wskazanych wyżej okoliczności stwierdzić należy, że w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...].02.2019r., które stanowiło załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w punkcie dotyczącym danych nieruchomości którą rzekomo inwestor rozporządza wpisano działkę nr [...], podczas gdy wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył działki o jednostce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny [...] J. S. dz. nr [...]. Zdaniem skarżących, oczywistym jest, że wnioskodawca nie tylko nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością, lecz nie wie on nawet gdzie nieruchomość ta jest położona. Co więcej okoliczność ta umknęła tak Staroście Powiatowemu w N. T. , jak i Wojewodzie, który decyzję Starosty utrzymał w mocy. Z tej przyczyny doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedłożonym, przez Spółkę B w Starostwie Powiatowym w N. T. projekcie budowlanym, w punkcie oznaczonym nr [...] a dotyczącym określenia obszaru oddziaływania obiektu zupełnie pominięto działkę oznaczoną nr [...], która graniczy bezpośrednio z działką oznaczoną nr [...] (załącznik nr [...]) na której planowano budowę nadajnika. Działki oznaczonej nr [...], nie wskazano również jako działki na którą planowany obiekt będzie oddziaływał. Pominięto ją również prowadząc analizę otoczenia obiektu, zatem za zupełnie nieprawdziwe można uznać stwierdzenia zawarte we wniosku o pozwolenie na budowę o braku uciążliwości inwestycji dla otoczenia. W tym miejscu warto dodać, że na działce oznaczonej nr [...] od około 5 lat prowadzone jest gospodarstwo agroturystyczne i szkółka jeździecka. Umiejscowienie więc inwestycji w bezpośrednim otoczeniu opisanego gospodarstwa będzie nie tylko wpływać bezpośrednio na ludzi i zwierzęta, lecz również przyczyni się do ograniczenia atrakcyjności tego miejsca, a w konsekwencji do znacznego spadku dochodów z tej działalności i prawdopodobnie konieczności jej likwidacji. Podkreślić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca w których wzniesiono już legalne budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, lecz również miejsca w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Zgodnie z planem rozwoju działalności agroturystycznej na działce nr [...] zaplanowano inwestycję polegającą na budowie krytej hali do hipoterapii. Mając na względzie powyższe okoliczności uznać należy, że z przyczyn wskazanych w tym punkcie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z części pisemnej projektu budowlanego złożonego przez Spółkę B wynika nadto, że "planowana inwestycja zlokalizowana będzie w południowo-zachodniej części działki, w odległości 7,5m od zachodniej granicy działki oraz 6,8 metra od południowej granicy działki." Tymczasem z załącznika 1.1.2 do projektu budowlanego w postaci planu sytuacyjnego rozmieszczenia sondowań badawczych wynika, że odległość inwestycji, do której bez wątpienia należy zaliczyć żelbetową płytę fundamentową od południowo zachodniej części działki wynosić będzie 5 metrów a od zachodniej granicy działki [...] metry.

Zastanawia również wskazanie przez Wojewodę, że "anteny będą zawieszone na wysokości 65 m, podczas, gdy wysokość trzonu w projekcie określono na 66 m, przy wysokości całkowitej 67,95 m n.p.t.

Podkreślić należy, że rozpatrując odwołanie organ nie zastosował § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., który jednoznacznie stanowi, że parametry tego samego rodzaju, które charakteryzują skalę przedsięwzięcia, a odnoszą się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumują się. Jest to bowiem konieczne dla oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko pod kątem jego ewentualnego, potencjalnego oddziaływania, o którym stanowi § 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. odnośnie przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Z tej przyczyny doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżących, uzasadnienie Wojewody nie zawiera w ogóle stanowiska dotyczącego przyczyn braku zastosowania przez właściwe organy w tej sprawie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy. Jest to o tyle istotne, że ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, które ewentualnie może nawet potencjalnie oddziaływać na środowisko, musi poprzedzać wydanie pozwolenia na budowę, co wynika z art. 59 ust. 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.).

Skarżący podkreślali, że twierdzenie przez organ, że "przebywanie ludności w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób" nie ma zastosowania w powyższej sprawie z przyczyn opisanych wyżej, a więc na przykład wobec braku ustalenia przez organ mocy wszystkich anten w tym radioliniowych i zsumowania ich mocy, czy uwzględnienia odbić w terenie. To ostatnie ustalenie jest na tyle istotne, że w miejscowości J. S. znajdują się już dwa obiekty na których umieszczono anteny sektorowe i radioliniowe, (dowód załącznik nr [...]), a interferencja fal elektromagnetycznych, emitowanych przez trzy obiekty, skutkująca ich wzmocnieniem może w sposób znaczący niekorzystnie wpłynąć na zdrowie mieszkańców.

Podkreślili, że Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) będącą agendą Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w roku 2011 zakwalifikowała pole elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości, emitowane głównie właśnie przez systemy telefonii mobilnej oraz składowych magnetycznych pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz, jako możliwie rakotwórcze dla ludzi.

Do skargi załączono informację techniczną o istnieniu stacji w S. J. przy ul. [...] oraz informację Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC).

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że zabudowa przy ul. [...] znajduje się w odległości 500 m od miejsca usytuowania stacji bazowej na działce nr [...], nie zachodzi zatem konieczność kumulowania oddziaływania tych zestawów anten.

W imieniu uczestnika postępowania, to jest Spółki B z siedzibą w W. - jej pełnomocnik r. pr. J. -R. - w odpowiedzi na skargę z [...] października 2019r. wniosła o jej oddalenie w całości przez wzgląd na jej bezzasadność.

Zdaniem uczestnika postępowania organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że dla realizacji inwestycji uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody nie było wymagane. Organy obu instancji trafnie przesądziły o tym, iż z parametrów technicznych jednoznacznie wynika, że przedmiotowa stacja nie może być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W dniu [...] maja 2020r. skarżący przedłożyli Sądowi kopie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza N. T. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W dniu [...] lipca 2020r. do Sąd wpłynęło pismo Prezesa Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]". Na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Stowarzyszenie wniosło o dopuszczenie do udziału w sprawie albowiem przedmiot sprawy jest zgodny z celami statutowymi organizacji. Do pisma dołączono odpis z KRS Stowarzyszenia, Statut Stowarzyszenia i dalsze załączniki.

Nadto Stowarzyszenie podnosiło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest akceptowany pogląd, że brak jest innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowanej izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu oraz braku obowiązku sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie, zatem że parametru takiego nie da się po prostu sumować.

Stowarzyszenie wskazało, że w pierwszej kolejności WSA w Poznaniu będzie musiał zmierzyć się z wyrokiem NSA II OSK 460/18 z dnia 16.01.2020 r., który nie podziela podobnego poglądu WSA w Poznaniu.

Stowarzyszenie przywołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazało, że koniecznym jest uwzględnienie maksymalnych mocy oraz pochyleń anten.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie wskazała, że nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten od 0ş do 10ş, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

Podkreślono, że należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Najważniejsze jest, bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności.

Nadto istotne jest ustalenie faktycznego zamiaru inwestora.

Dodatkowo Stowarzyszenie podnosiło, że wyznacznikiem jedynym i ostatecznym obszaru oddziaływania obiektu, nie może być wyłącznie dokumentacja projektowa i założenia przyjęte w niej przez inwestora i projektanta. Materiały te powinny podlegać szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji organu administracji architektoniczno-budowlanej, do którego należy wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji tego ustalenie kręgu stron postępowania.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawiła się skarżąca M. W., która wnosiła i wywodziła jak w skardze.

Stawił się też Z. G. – Prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]".

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie dopuścił do udziału w postępowaniu sądowym Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "[...]".

Skarżąca oświadczyła, że zna treść pisma z [...] lipca 2020r. i w związku z tym nie widzi potrzeby doręczania jej tego pisma.

Prezes Stowarzyszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, wskazał na wyrok NSA o sygn. akt II OSK 460/18 z 16 stycznia 2020r., w którym Sąd nakazał badać maksymalne moce anten i maksymalne pochylenie anten.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2019r., poz. 2325 dalej "P.p.s.a."). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności Sąd pozytywnie rozpoznał wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w przedmiotowej sprawie. Sąd na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. dopuścił do udziału w sprawie Stowarzyszenie uwzględniając fakt, iż sprawa dotyczy statutowej działalności tego Stowarzyszenia, obejmującej między innymi ochronę ludzi i środowiska naturalnego, w tym (...) przeciwdziałanie zagrożeniom ze strony urządzeń emitujących do środowiska szkodliwe substancje i pola elektromagnetyczne (§ 7 i 8 Statutu Stowarzyszenia, k. 4 odpisu KRS w aktach sądowych), a nadto że za udziałem Stowarzyszenia w postępowaniu sądowym przemawiał interes społeczny. Cele określone w statucie wskazanego wyżej Stowarzyszenia dotyczą przede wszystkim ochrony środowiska, co w ocenie Sądu mieści się w pojęciu interesu społecznego. W interesie publicznym leży bowiem ograniczenie takich przedsięwzięć, które mogą negatywnie wpływać na środowisko. Sąd miał przy tym na uwadze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2008 r., sygn. II OZ 1042/08 wydane w sprawie z udziałem wskazanego wyżej Stowarzyszenia.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Wojewody w świetle zgromadzonych akt sprawy, w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd uznaje za podstawę do dalszych rozważań.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 2096, dalej "Prawo budowlane").

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę zostało przekazane przez ustawodawcę do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, do zadań którego zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowanego należy 1) sprawowanie nadzoru i kontrola nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego, dotyczące w szczególności:

a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska;

b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych;

c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej;

d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie;

e) stosowania wyrobów budowlanych,

a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą.

Wobec powyższego to starosta i wojewoda jako organy architektoniczno-budowlane upoważnione przez ustawodawcę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonują oceny zgodności projektu budowanego z przepisami ochrony środowiska, a w tym przeprowadzają kwalifikację ocenianego przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji środowiskowej.

W niniejszej sprawie w świetle treści powyższego art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania zgodności planowanej inwestycji z ostateczną decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego, albowiem na terenie inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Z akt sprawy wynika, że taka ostateczna i prawomocna decyzja Burmistrza N. T. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana, a jej ostateczność potwierdzona przez organ stosowną klauzulą (k. 60 – 61 akt adm. I inst.). Powyższa decyzja nie utraciła przymiotu ostateczności i prawomocności w dacie orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie mimo, że Sądowi z urzędu wiadomo, że do Sądu złożona została skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] stycznia 2020r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza N. T. z [...] czerwca 2018r. w sprawie ustalenia inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej.

Z treści ostatecznej decyzji Burmistrza z [...] czerwca 2018r. wynika, że dotyczy ona ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej określonego rodzaju - NWY3013A na działce nr [...] w J. S..

Organy słusznie ustaliły, że zawnioskowana inwestycja o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji jest zgodna z warunkami określonymi w tej decyzji Burmistrza.

Do wniosku inwestor dołączył także prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] w J. S. na cele budowlane, w którym wskazano, że prawo to wynika ze stosunku zobowiązaniowego – umowy z dnia [...] kwietnia 208r. pomiędzy Spółką B a wynajmującym Panem P. B., przy czym prawo dotyczy uprawnienia do wykonywania robót budowlanych i obiektów budowlanych (k. 59 akt adm. I inst.). Wbrew temu co podnosili skarżący oświadczenie to dotyczy przedmiotowej działki nr [...] w J. S., na której projektowana jest stacja, bowiem już na etapie postępowania przed organem I instancji - po wezwaniu - inwestor usunął oczywistą omyłkę w zakresie numeru działki inwestycyjnej i przedłożył oświadczenie o prawidłowej treści.

Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto m.in. złożył oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowany. Oświadczenie to stanowi złącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o "prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że jednym z ww. stosunków zobowiązaniowych, z którym może wiązać się uprawnienie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, jest najem, unormowany w art. 659 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.; w skrócie "k.c."). Należy jednak podkreślić, że prawo, o którym stanowi art. 3 pkt 11 Prawa budowanego musi być wyraźnie i jednoznacznie zastrzeżone w zawartej umowie. Innymi słowy, "tytuł do dysponowania nieruchomością musi być niewątpliwy" (zob. wyrok NSA z 06.04.2000 r., II SA/Po 1030/99; dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"), nie może on pozostawać dorozumiany (por. wyroki NSA: z 08.03.2000 r., IV SA 316/98; z 16.11.2004 r., OSK 784/04; z 07.03.2006 r., II OSK 576/05; z 23.09.2010 r., II OSK 1395/09; z 12.09.2014 r., II OSK 595/13 – CBOSA), czy też być wywodzony z braku przeciwnych postanowień umowy (zob. W. Piątek [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, uw. 16 do art. 3, s. 63). Zarazem w orzecznictwie trafnie zauważono, że z samej istoty umowy dzierżawy nie wynika prawo do zabudowy dzierżawionego gruntu przez dzierżawcę (zob. wyrok NSA z 04.09.2007 r., II OSK 1160/06, CBOSA). Tym bardziej prawo takie nie wynika z samej istoty umowy najmu (tak też W. Piątek [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, uw. 16 do art. 3, s. 63) – co oznacza, że wzmianka o nim musi być expressis verbis zawarta w treści umowy.

Nadto, co należy podkreślić, w przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowanego wynika, że warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest legitymowanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji składane oświadczenie wiedzy pełni jedynie funkcję środka dowodowego, który ma na celu przyspieszenie i usprawnienie postępowania w sprawie. Stwarza ono domniemanie, że deklarowane prawo przysługuje podmiotowi, który je złożył. Złożone oświadczenie, jako jeden ze środków dowodowych, jest bowiem skuteczne tylko o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Związane z tym oświadczeniem domniemanie może być obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości.

Jak z powyższego wynika, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ocena, czy przedłożone oświadczenie uprawnia inwestora do prowadzenia określonych we wniosku o pozwolenie na budowę robót budowlanych. Takim oświadczeniem w niniejszej sprawie inwestor dysponował (k. 59 akt adm. I instancji), gdzie wyraźnie wskazano stosunek zobowiązaniowy - umowę z [...] kwietnia 2018r. - przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowanych. Z powyższego wynika, że prawo inwestora do dysponowania nieruchomością w niniejszej sprawie, umieszczone w treści oświadczenia, gdzie ma powstać stacja bazowa jest jednoznaczne, niekwestionowane przez właściciela i - co istotne - prawo to dotyczy celu budowlanego.

Oczywistym jest, że powyższe oświadczenie o prawie do dysonowania nieruchomością podlega ocenie organów obu instancji i jeżeli organ poweźmie wątpliwości co do jego prawidłowości i wiarygodności może wezwać inwestora do wykazania na podstawie dokumentów prawa do dysponowania konkretną nieruchomością na cele budowlane. Treść złożonego w przedmiotowej sprawie oświadczenia, po jego sprostowaniu, nie budziło w ocenie organów, ani Sądu uzasadnionych wątpliwości wymagających udowodnienia, że inwestor rzeczywiście posiada prawo do dysponowania nieruchomością i to na cele budowlane jednoznacznie wyrażone w umowie cywilnoprawnej. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością do wykonywania robót budowlanych i obiektów budowlanych było wystarczające i spełniało wymagania art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skarżący oraz dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie kwestionowało przede wszystkim ustalenia organów administracji, że inwestycja nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnego negatywnego oddziaływania elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności oraz ze inwestycja spełnia wymogi oddziaływania elektromagnetycznego na zabudowę działek sąsiednich.

W myśl art. 71 ust. 1 ustawy 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018r., poz. 2081 ze zm., w brzmieniu na dzień wydania decyzji odwoławczej; dalej "u.u.i.ś.") decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71), które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573).

W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia z 2010 r., przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć:

i) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia z 2010r. – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania;

ii) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia z 2010 – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ;

iii) tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z tymi, o których mowa w pkt (ii), ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia z 2010 – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112).

Z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

– przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Nadto wskazać należy, że ustawodawca wyłączył z tej kwalifikacji radiolinie.

W tym miejscu podkreślić należy i wyjaśnić skarżącym, że z przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 lit e rozporządzenia z 2010r. jednoznacznie wynika, że do kwalifikacji przedsięwzięcia na potrzeby ustalenia czy należy ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wynika, że kwalifikuje się instalacje radiokomunikacyjne z wyłączeniem radiolinii. Chybiony jest zatem zarzut skargi nienależytego rozpatrzenia sprawy wobec braku ustalenia przez organy mocy wszystkich anten w tym radioliniowych.

Przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora sieci należącej do Spółki B, której anteny sektorowe i anteny radiolinii zawieszone będą na projektowanej wieży kratowej BOT-E3/66, której wysokość trzony wynosić będzie 66 m oraz o łącznej wysokości 67,95 m n.p.t. (wraz z odgromnikiem). Wieża zostanie zamocowana na kołowej płycie fundamentowej o średnicy 13 m, posadowionej na głębokości 1 m poniżej poziomu terenu. W ramach przedmiotowego projektu przewiduje się stację bazową NWY3013A obejmującą instalację trzech anten sektorowych typ (3 x AS25_2), skierowanych na azymut 50°, 170° i 260°, zawieszonych na wysokości 65 m n.p.t., które pracować będą w paśmie 900 MHz. Na jednym azymucie będzie pracować jedna antena sektorowa (z możliwością zakresu tilt min-max od 0° do 10 °) o mocy promieniowania EIRP wynoszącego 1026 W (k. 5 Kwalifikacji przedsięwzięcia). Dopuszcza się regulację pochylenia płaszczyzny promieniowania każdej z anten od wartości minimalnej do maksymalnej. Dalej dla każdej z anten inwestor określił dla tiltu minimalnego 0° i maksymalnego 10° maksymalne moce EIRP na pasmo 1026 W (k. 7 Kwalifikacji Przedsięwzięcia). Dane te zawarte zostały także w projekcie budowlanym w części informacyjnej o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów (k. 11 – 12 projektu).

Podkreślić zatem należy, wbrew temu co podnosiło Stowarzyszenie, że inwestor określił zarówno minimalne i maksymalne pochylenia anten i ich maksymalne moce dla każdej w tych anten sektorowych na minimalnym i maksymalnym tilcie.

Prawidłowo zatem zakwalifikował organ przedmiotową inwestycję w związku z treścią przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 lit e. rozporządzenia z 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jako przedsięwzięcie, które nie osiąga progów wskazanych w powyższym rozporządzeniu. Wobec tego zgodzić należy się z twierdzeniem, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uznana zatem może być za przedsięwzięcie nieniosące ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko. Nie podlega zatem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w tym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia.

Zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji zgodnie z rozporządzeniem z 2010r. służy bowiem ustaleniu, czy wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko, z danych wskazanych w Kwalifikacji przedmiotowego Przedsięwzięcia wynika, że taka potrzeba nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

W tym zakresie organy obu instancji dokonały ustaleń dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem z 2010r., czemu dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji.

Słusznie wskazały także, iż z danych kwalifikacji wynika, że inwestycja obejmuje trzy pojedyncze anteny sektorowe w trzech różnych azymutach 50ş, 170ş i 260ş zatem nie sposób przyjąć, by w sprawie zachodziła konieczność kumulacji mocy, skoro osie tych anten nie nachodzą się, a z brzmienia § 3 ust. 1 pkt 8 lit e rozporządzenia z 2010r. wynika jednoznacznie, że równoważną moc promieniowaną izotopowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowania lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Podkreślić należy, że wbrew temu co podnosi Stowarzyszenie, kwalifikacji inwestycji dokonano w oparciu o podaną ilość anten sektorowych i maksymalne wartości pochylenia oraz maksymalne moce promieniowania wskazane przez inwestora w załączonych do wniosku wymaganych dokumentach. W tym miejscu wskazać należy, że podane parametry inwestycji określono w dołączonej do niego Kwalifikacji Przedsięwzięcia, co znalazło także odzwierciedlenie w projekcie budowlanym (k. 12 projektu budowlanego) określającym maksymalne pochylenie i maksymalne moce anten. Zatem organy związane wnioskiem oraz treścią dołączonych do niego dokumentów nie miały podstaw do zarzucenia inwestorowi, że nie wskazuje maksymalnych parametrów (pochylenia i mocy) dla projektowanej tej konkretnej inwestycji.

Na prawidłowość sporządzenia przedmiotowego projektu budowlanego i dalej wydanego pozwolenia na budowę dla przedmiotowej stacji nie może mieć wpływu zarzut Stowarzyszenia, że inwestor w trakcie użytkowania stacji zwiększa moce anten, stosuje inne pochylenia, czy instaluje dodatkowe anteny. Ewentualna przyszła rozbudowa, czy modernizacja, a także zgodność jej użytkowania z udzielonym pozwoleniem na budowę stacji w przypadku zmiany parametrów inwestycji podlegać będzie każdorazowej ponownej i odrębnej ocenie pod kątem zgodności z prawem budowlanym i przewidzianymi jego regulacją wymogami z zakresu spełnienia wymogów ochrony środowiska, na zasadzie odrębnego pozwolenia na budowę, czy zmiany pozwolenia na budowę po zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego w przypadku istotnych odstępstw do zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie można wymagać od inwestora, by na etapie przedmiotowego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dla konkretnie opisanej inwestycji deklarował, że inwestycja już zawsze nie będzie podlegała zmianom i modyfikacjom, tym bardziej że taka deklaracja nie jest wymagana przepisami prawa budowlanego, zatem nie może być wiążąca na dalszym etapie użytkowania inwestycji.

Odnosząc się w tym miejscu do wskazanego przez Stowarzyszenie wyroku NSA z 16 stycznia 2020r., sygn. akt II OSK 460/18, wskazać należy, że zapadł on w związku z inną sprawą rozpoznawaną przez tutejszy Sąd (sygn. akt II SA/Po 300/17) na gruncie określonego stanu faktycznego, który nie musiał być tożsamy z okolicznościami niniejszej sprawy. Rozstrzygnięcie NSA we wskazanej sprawie nie jest wiążące w niniejszej sprawie w świetle treści art. 190 P.p.s.a., z którego wynika, że sąd któremu sprawa została przekazana, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, związany jest wykładnią prawa dokonaną tylko w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, mając na uwadze powyższe uwagi oraz treść zebranego materiału dowodowego w postaci dokumentów wymaganych do wniosku o zatwierdzenie projektu budowanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sposób wystarczający wyjaśniono okoliczności faktyczne dotyczące parametrów technicznych planowanego przedsięwzięcia, w szczególności minimalnych i maksymalnych odchyleń (tiltu) poszczególnych zaprojektowanych anten dla spornej stacji bazowej oraz ich faktycznej maksymalnej mocy promieniowania izotopowego (EIRP), co wynika z Kwalifikacji Przedsięwzięcia (k. 5-7) i projektu budowlanego (k. 11-12). Z treści uzasadnienia decyzji organu I, jak i II instancji wynika, że organy dokonały samodzielnych ustaleń w tym zakresie i następnie oceny charakterystyki planowanego przedsięwzięcia pod względem jego kwalifikacji czy wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, czy też nie. W ocenie Sądu analiza tych materiałów doprowadziła organy administracji obu instancji do prawidłowych wniosków, że inwestycja ma charakter podprogowej i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Podkreślić trzeba jednak, że brak formalnego obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w żadnym stopniu nie zwalnia inwestora z obowiązku dochowania norm środowiskowych. Po dokonaniu kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się następnie badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie Rady Ministrów z 14 listopada 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). W rozporządzeniu tym określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.

Z treści tych przepisów wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie, czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Nie może bowiem rodzić wątpliwości fakt, że jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony. Ochrona ta wynika właśnie z rozporządzenia z 2003 r. Takiej oceny w zakresie postanowień rozporządzenia z 2003r. dokonały organy obu instancji, co wyraziły w uzasadnieniach decyzji.

W okolicznościach badanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że inwestor przedstawił Kwalifikację Przedsięwzięcia, stanowiącą załącznik do projektu budowlanego, w której właśnie - sporządzająca tą Kwalifikację osoba posiadająca wymagane uprawnienia wskazała trzy osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (azymut 50ş, 170ş i 260ş), ich zasięg przy pochyleniu 0ş – 10ş. Następnie z projektu budowlanego (k. 17 projektu) wynika zasięg obszaru oddziaływania pól elektroenergetycznych o natężeniu przekraczającym 0,1W/m˛, wytwarzanym przez anteny stacji bazowej w J. S. w płaszczyźnie poziomej (azymut 50ş, 170ş i 260ş) – przy tilcie 0ş - 10ş - wyrysowany w obrębie działek nr [...], 66, 67, 186. Przekroczenie natężenia 0,1W/m˛ wystąpi na odległości 70 m od środka anteny i na wysokości powyżej 52,6 m n.p.t. przy tilt 10ş m oraz 65 m n.p.t. przy tilt 0ş. Tymczasem maksymalna wysokość zabudowy na przedmiotowym terenie wynosić może nie wyżej niż 12 m (k. 13-14 projektu). W otoczeniu inwestycyjnym występują działki niezabudowane, działka [...] jest działką drogową, jedynie działka [...] jest częściowo zabudowana, ale w odległości przekraczającej 70 m od środka anteny, a dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi 10 m. Nadto w projekcie wskazano, że zakreślone pola stanowią sumaryczny zasięg pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m˛ dla poszczególnych anten operatora Play (k. 17 projektu budowlanego).

Wynika z tego, że możliwe przekroczenia dopuszczalnych gęstości mocy pól elektromagnetycznych (0,1W/m˛) znajdować się będą na wysokościach niedostępnych dla ludności, przez co rozumie się wysokości, na których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018r., poz. 799, dalej "P.o.ś.").

Należy przy tym zauważyć, że w art. 124 ust. 1 P.o.ś. zobowiązano wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska do prowadzenia, aktualizowanych corocznie, rejestrów zawierających informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących: 1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz 2) miejsc dostępnych dla ludności.

W świetle przywołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wyraźnie oddzielić od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową". Oba te sformułowania są wszakże kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 P.o.ś. Przyjęcie tożsamego zakresu semantycznego tych pojęć w oczywisty sposób naruszałoby zakaz tzw. wykładni synonimicznej, polegający na tym, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 3017/15 i z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2066/14; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt SK 40/14. OTK-A z 2016 r., poz. 57).

Miejsce dostępne dla ludności nie musi zatem być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Jednakże koniecznym - wprost wynikającym z art. 124 ust. 2 P.o.ś. - warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Dlatego, zasadniczo, zabudowa mieszkaniowa ze swej istoty będzie miejscem przeznaczonym dla ludności.

Na przedmiotowym terenie i w jego sąsiedztwie brak jest miejscowego planu zagospodarowania terenu, który "wypowiadałby się" w kwestii dopuszczalnej wysokości dla zabudowy mieszkaniowej czy usługowej lub innej przewidzianej dla ludności, która będzie przebywała na takim terenie w sposób stały. Uwzględnić zatem należy wysokość istniejącej zabudowy, bowiem to ona będzie wyznaczała wskaźniki dla przyszłej zabudowy. Z akt sprawy wynika, że jest to niska zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o wysokości do 10 m. Wobec tego przyjąć należy, że zabudowa o zbliżonej wysokości będzie dopuszczalna na przedmiotowym terenie w przyszłości. Powyższe prowadzi do wniosku, że nie będzie to zabudowa wysokościowa sięgająca poziomów, gdzie występuje ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, związane z projektowaną inwestycją.

W okolicznościach sprawy rozpoznanej nie jest sporne, że osie główne wiązek w azymucie 50ş, 170ş i 260ş przebiegać będą nad terenami stanowiącymi drogę, grunty rolne oraz przeznaczone na budynki jednorodzinne. Nadto przyjąć należy, że tereny drogi nie są ze swoje natury przeznaczone na stały pobytu ludzi o jakim mowa w powyższym przepisie art. 124 ust. 2 P.o.ś., gdyż za taki uważa się pobyt tych samych osób dłużej niż 4 godziny w ciągu doby (§ 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz.U. z 2019r., poz. 1065).

Z powyższego wynika, że na przedmiotowym terenie dopuszczalne są budynki o wysokości maksymalnie do 12 m, czyli na poziomie niższym niż przewidziana w Kwalifikacji możliwość występowania przekroczeń dopuszczalnych gęstości mocy pól (0,1W/m˛), którą wskazano na wysokości ponad 52,60 m w odległości 70 m od środka elektrycznego dla poszczególnych osi wiązek. Przywołane ustalenia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i nie zostały podważone przez skarżących, czy uczestników postepowania.

Powyższe rozważania zostały także zawarte w projekcie budowlanym (k. 13 - 17) w szczególności na potrzeby określenia obszaru oddziaływania obiektu i ochrony interesów osób trzecich, z czego wynika że zakres oddziaływania nie dotyczy działki skarżących nr [...], co oznacza że realizacja inwestycji nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu lub użytkowaniu sąsiednich terenów, w tym działki skarżących.

Mając powyższe na uwadze, trzeba przypomnieć, że ustawodawca jednoznacznie rozgraniczył w ustawie Prawo ochrony środowiska pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" i "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową". W realiach przedmiotowej sprawy żadna z osi głównych wiązek promieniowania (w odległości do 70 m od środka elektrycznego) nie przebiega natomiast przez zabudowę mieszkaniową, ani potencjalną zabudowę na działce skarżących (projektowana hala w gospodarstwie agroturystycznym).

W sytuacji, gdy ustawodawca posłużył się w jednym akcie normatywnym, w ramach tego samego działu, a nawet w treści tych samych artykułów, dwoma różnymi pojęciami ("terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową" oraz "miejsc dostępnych dla ludności"), to jak już zaznaczono, zakaz wykładni synonimicznej wyklucza takie samo rozumienie tych pojęć. Skoro zatem w art. 124 ust. 2 P.o.ś., za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności.

W przypadku terenu, miejscem dostępnym dla ludności będzie zatem taki, w którym człowiek może znaleźć się w ramach zwykłego, codziennego korzystania z tego terenu (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 16/10, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, należy dalej wskazać, że w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ust. 3 P.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 221, poz. 1645). Zgodnie z ust. 1 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia punkty pomiarowe, w których wykonuje się badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, wybiera się w dostępnych dla ludności miejscach usytuowanych na obszarze województwa w: 1) centralnych dzielnicach lub osiedlach miast o liczbie mieszkańców przekraczającej 50 tys.; 2) pozostałych miastach; 3) terenach wiejskich. Stosownie zaś do ust. 3 pkt 1 tego samego załącznika punkty pomiarowe wybiera się w takich miejscach, aby w szczególności sonda pomiarowa przyrządu, którym wykonuje się pomiary, znajdowała się na wysokości 2 m nad poziomem terenu.

W świetle powyższego, zakładając racjonalność prawodawcy, a także kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, trzeba przyjąć, że w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu, bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek ma dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Jeżeli zaś na terenie znajduje się zabudowa, to należy zakładać, że bez potrzeby użycia sprzętu technicznego człowiek będzie miał dostęp do miejsc, które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem, który stanowi taką zabudowę.

Uwzględniając zatem podane wyżej wysokości osi głównych wiązek promieniowania dla każdej z trzech anten sektorowych (od poziomu terenu oraz od dachów budynków na terenie działki [...]), trzeba stwierdzić, że w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania, nie znajdują się miejsca nawet potencjalnie dostępne dla ludności. Uwzględniając maksymalną dopuszczalną wysokość budynków na terenie inwestycyjnym i sąsiednich, gdzie nie ma planu miejscowego, a istniejąca zabudowa sięga 10 m wysokości oraz uwzględniając owe dodatkowe 2 m od poziomu dachu takiego budynku gdzie może przebywać dana osoba, np. w celach pomiarowych, zasięg promieniowania wiązek znajduje się jeszcze 40,6 m ponad tymi dostępnymi dla ludzi wysokościami, przy tilcie 10ş i 53 m nad tymi terenami przy tilcie 0ş. Słusznie zatem ustalił Wojewoda, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszczalne jest zatem bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz możliwych do powstania w przyszłości w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób zagospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania, tym bardziej na działce skarżących znajdującej się poza teren oddziaływania.

Przy czym podkreślić należy, że badając oddziaływanie na tereny dostępne dla ludności bierze się pod uwagę nie tylko aktualną, istniejącą zabudowę, ale także i tą która jest dopuszczalna na danym terenie i możliwa do wybudowania także w przyszłości.

W tym stanie rzeczy zebrany materiał dowodowy, w tym Kwalifikacja Przedsięwzięcia, a także projekt budowany potwierdziły stanowisko organów obu instancji, że planowane przedsięwzięcie nie będzie uciążliwe dla działek sąsiednich, zatem nie jest traktowane jako uciążliwe dla środowiska. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkania. Wiązki pól elektromagnetycznych przewidziane w rozporządzeniu z 2003r. o wielkościach przekraczających 0,1 W/m˛ przebiegać będą wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla miejsc dostępnych dla ludności.

Z powyższego wynika, że nie jest tak jak podnoszą skarżący, że organy nie określiły zasięgu oddziaływania inwestycji. W ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie zostały dokonane prawidłowo, znajdują bowiem źródło w aktach sprawy. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę są także właściciele działki, na której planowana jest inwestycja oraz na które inwestycja oddziałuje. Projekt zagospodarowania działki wyraźnie określił sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnym poziomie każdej z trzech anten w pochyleniu od 0? do 10?, który to zasięg pól jest wskazówką do określenia stron postępowania i wynika z niego, że organy zasięg ten oceniły także w odniesieniu do działki skarżących nr [...], która graniczy z zasięgiem pola anteny w azymucie 50?.

Skarżący zostali zatem zasadnie uznani za stronę postępowania Z akt administracyjnych sprawy wynika, że tak ustalone strony postępowania miały zapewniony czynny udział w postępowaniu i były zawiadamiane o podejmowanych przez organy czynnościach procesowych. Także skarżącym umożliwiono czynny udział w postępowaniu, z którego korzystali, co wynika z akt administracyjnych sprawy.

Ubocznie można wskazać, że nie ma też przepisów zabraniających posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej w sąsiedztwie działalności agroturystycznej, z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności tego rodzaju. Chybione są zarzuty skarżących, że organy w pełny i wszechstronny sposób nie rozważyły okoliczności, że skarżący prowadzą działalność agroturystyczną. Okoliczność ta jest bowiem bez znaczenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowanego mających zastosowanie w niniejszej sprawie.

Odnośnie zagadnienia dotyczącego innych istniejących w sąsiedztwie stacji bazowych, na które wskazywali skarżący, to chodzi tu o stację przy ul. [...] w J. S.. Jednak jest ona położona w odległości 500 m od projektowanej stacji, zatem słusznie wskazuje organ odwoławczy nie ma ona wpływu na przedmiotową inwestycję w zakresie kumulacji i sumarycznego zwiększenia pól elektromagnetycznych projektowanych anten.

W świetle zgromadzonych akt sprawy zasadnie przyjął także Wojewoda, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany i poszczególne jego części obejmujące zagospodarowanie terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz projekt elektryczny zostały sporządzone przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, co zostało potwierdzone załączonymi do projektu decyzjami stwierdzającymi przygotowanie zawodowe projektantów oraz wymaganymi zaświadczeniami (art. 12 ust. 6 i 7 Prawa budowanego).

Spełnione zostały, zatem warunki do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowanego. W takiej sytuacji - w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy architektoniczno-budowlane I i II instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego – art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Dochowano w szczególności wymogów zawiadomienia o stanie sprawy przed wydaniem decyzji i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (art. 10 K.p.a.) także przed organem odwoławczym (k. 31 akt adm. II inst.). Sąd z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze przeprowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, zebrano w sposób wyczerpujący i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena udowodniła, że inwestor spełnił warunki do wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezasadne okazały się zatem zarzuty podnoszone przez skarżących, w tym naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczącego wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub decyzji organu I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku.