Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1207/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 4 pkt 11, 5 ust. 1, 6, 18 ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 4 pkt 22, art. 18 ust 5, art. 92a ust. 6 i 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy

o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 grudnia 2013 roku nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości

8 000 (słownie: osiem tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym, konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5.

W dniu [...] marca 2012 r. w W. na Parkingu [...] miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował w imieniu i na rzecz strony Ł. M.. Do kontroli, kierujący okazał m.in. książkę kasy rejestrującej, kartę serwisową, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań ustawy o transporcie drogowy oraz paragon fiskalny. W czasie kontroli ustalono,

iż kontrolowany pojazd został zarejestrowany na 5 osób. Na jego bokach znajdowały się napisy: "[...]". Nadto stwierdzono, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowane jest urządzenie pomiarowo liczące ALWI. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...]. W związku z kontrolą stwierdzono naruszenie z lp. 2.9

i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę M. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Starostwo Powiatowe w L. poinformowało organ I instancji, iż decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Starosta [...] udzielił przedsiębiorcy M. M. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...]. Dokument jest ważny do dnia [...] maja 2059 r. W dniu [...] września 2011 r. przedsiębiorca dokonał aktualizacji wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...]. Pojazd marki [...] o nr rej. [...] został wymieniony ww. wykazie (dowód: pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r. - w aktach sprawy).

Na podstawie pisma z dnia [...] kwietnia 2012 r. otrzymanego z Urzędu Miasta W. ustalono, iż na kontrolowany pojazd strona M. M. nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (dowód: pismo z dnia [...] kwietnia 2012 r. - w aktach sprawy).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 (słownie: osiem tysięcy) złotych.

Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie i wniosła o jej uchylenie

i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 5 ustawy

o transporcie drogowym, poprzez jej wydanie na podstawie nowej treści przepisu, nie obowiązującej w chwili kontroli oraz błędnej wykładni ww. przepisu i przyjęcia, że urządzenie pomiarowe jest tożsame z taksometrem. Wydanej decyzji, strona zarzuciła też niewskazanie w decyzji podstawy prawnej, na podstawie której nałożono na nią karę pieniężną.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania.

Wskazał, iż zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym,

w brzmieniu obowiązującym w dacie zdarzenia przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych .

Stosownie do z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym).

Według lp. 2.9 ww. załącznika za wykonywanie przewozów okazjonalnych

w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5, nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (słownie: osiem tysięcy) złotych.

Bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy

o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

M. M. nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Na bokach pojazdu znajdowały się napisy: "[...]". Nadto stwierdzono, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowane jest urządzenie pomiarowo liczące ALWI.

W ocenie organu zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, iż Prezydent m. W. nie udzielił przedsiębiorcy M. M. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na pojazd o nr rej. [...].

W dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu brakuje też wpisu Taxi. Wobec tego, zdaniem organu odwoławczego z okoliczności faktycznych wynika, iż w trakcie kontroli strona prowadziła działalność gospodarczą w przewozie drogowym osób.

Organ podkreślił, iż dla oceny naruszenia 2.9 załącznika nr 3 popełnionego przez stronę istotne są przepisy obowiązujące w chwili kontroli drogowej. W ocenie organu skarżący naruszył zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt b (obecnie: pkt 2) ustawy poprzez umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Zdaniem organu w art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym nie chodzi o to, aby wymienione w nim elementy ściśle pokrywały się z firmą przedsiębiorcy, czy też wskazywały numer telefonu zarejestrowanego akurat na tego konkretnego przedsiębiorcę. Gdyby przyjąć tezę odmienną to w praktyce nałożenie kary z tytułu naruszenia treści lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym byłoby często w praktyce niemożliwe.

Zasadnym było również stwierdzenie naruszenia polegającego na zamontowaniu, wbrew zakazowi, w pojeździe taksometru lub urządzenia taksometr przypominającego. Funkcją zamontowanego w pojeździe urządzenia jest obliczenie opłaty za wykonany kurs. Podczas kontroli stwierdzono, iż w pojeździe znajdowało się urządzenie pomiarowo - liczące ALWI, które umożliwiało przeliczanie przebytej drogi na kwotę wyrażoną w złotówkach. Powyższe wynika z protokołu sporządzonego podczas kontroli drogowej oraz załączonego do akt sprawy dokumentu gwarancji. Nadto podczas kontroli kierujący okazał paragon fiskalny [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz raport fiskalny dobowy z dnia [...] marca 2012 r. W związku z tym, w ocenie organu skarżący niewątpliwie naruszył zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt a (obecnie: pkt 1) ustawy poprzez umieszczanie i używanie w pojeździe taksometru.

Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Organ podkreślił, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Nie ma zatem znaczenia fakt, że umieszczona na pojeździe nazwa nie pokrywa się z firmą przewoźnika zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. Innymi słowy w art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (w omawianym znaczeniu) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Przepis art. 18 ust. 5 ww. ustawy ma, więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

Jednocześnie organ wskazał, iż w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Strona winna była zdawać sobie sprawę i mieć wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym. Obowiązkiem skarżącej jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności, aby przestrzegać obowiązujących przepisów. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna zachować należytą staranność przy wykonywaniu działalności gospodarczej i nie dopuścić do powstania jakichkolwiek zaniedbań, czy też uchybień. Organ odwoławczy analizując całość zgromadzonego materiału dowodowego

w przedmiotowej sprawie stwierdził, iż w toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których podmiot wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. W przedmiotowej sprawie nie będzie miał również zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, bowiem od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął jeszcze okres ponad 2 lat.

Pismem z dnia 11 marca 2014 r. M. M. reprezentowany przez adwokata J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.:

1. art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz.U.2012.661) poprzez błędną wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że napis: "[...]" wypełnia dyspozycję tego przepisu;

2. art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. przez błędną wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że urządzenie pomiarowo-liczące ALWI jest taksometrem.

Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty podnosząc, iż nazwa przedsiębiorcy nie musi w pełni odzwierciedlać firmy, ale nazwa (o której mowa

w art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.) powinna być co najmniej powiązana z firmą. Tymczasem napis: "[...]" w żaden sposób nie jest powiązany z firmą przedsiębiorcy. Jednak nawet jeśli napis ten jest identyfikacją przedsiębiorcy (reklamą) to na skarżącego nie powinna być nałożona kara, ponieważ w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie przepis sprzed nowelizacji u.t.d. Zdaniem skarżącego nowelizacja art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. ustawą

z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z dnia 14 czerwca 2012 r.) wyraźnie wskazuje, że poprzednie brzmienie tego przepisu nie obejmowało oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, reklamę usług taksówkowych albo przedsiębiorców świadczących takie usługi. W związku z tym ww. napis znajdujący się na samochodzie w dniu kontroli ([...] marca 2012r.) nie mógł być podstawą do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej.

Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu odnoszącym się do naruszenia przez skarżącego art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d.. W ocenie skarżącego organ odwoławczy błędnie stwierdził, że urządzenie pomiarowo-liczące ALWI należy traktować jako taksometr, ponieważ umożliwia przeliczanie przebytej drogi na kwotę wyrażoną w złotówkach. W przedmiotowej sprawie urządzenie pomiarowo-liczące ALWI nie było połączone z kasą fiskalną i służyło jedynie do ustalenia przejechanej odległości (podobnie jak licznik przebiegu kilometrów znajdujący się w każdym samochodzie). Urządzenie to nie obliczało automatycznie przebytej drogi na kwotę wyrażoną w złotówkach. W związku z tym urządzenie pomiarowo-liczące ALWI nie może być traktowane jako taksometr i urządzenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.).

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja. W opinii Sądu, poczynione przez organ ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Nie doszło do naruszenia praw skarżącego jako strony.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 (słownie: osiem tysięcy) złotych.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, dalej jako "u.t.d."), przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz

z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu,

a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 8 u.t.d.).

Kontrolowany podczas kontroli drogowej kierowca okazał m.in. książkę kasy rejestrującej, kartę serwisową, wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, zaświadczenie potwierdzające spełnienie wymagań ustawy o transporcie drogowy oraz paragon fiskalny. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. wynika, iż Prezydent m. W. nie udzielił skarżącemu M. M. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na pojazd o nr rej. [...]. W czasie kontroli ustalono, iż kontrolowany pojazd został zarejestrowany na 5 osób. Na jego bokach znajdowały się napisy: "[...]". Nadto stwierdzono, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowane jest urządzenie pomiarowo liczące ALWI. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem kontroli

nr [...]. W związku z kontrolą stwierdzono naruszenie z lp. 2.9

i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Stosownie do art. 18 ust. 5 ww. ustawy (w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy, która weszła w życie29 czerwca 2012r.) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy,

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d.

Wprowadzając omawiany zakaz określony w art. 18 ust. 5 lit. a u.t.d. ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1316/11).

W tej sytuacji należało przyjąć, że umieszczone na bokach pojazdu napisy "[...]" miały potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazd tak oznakowany należał do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego (w tym przypadku do skarżącego).

W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stanowiły one oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, uzasadnione było nałożenie na skarżącą kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. a w zw. z l.p. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Zasadnie organy uznały, że w sprawie doszło również do naruszenia polegającego na umieszczenie w pojeździe taksometru. Podczas kontroli stwierdzono, iż w pojeździe znajdowało się urządzenie pomiarowo - liczące ALWI, które umożliwiało przeliczanie przebytej drogi na kwotę wyrażoną w złotówkach. Powyższe wynika z protokołu sporządzonego podczas kontroli drogowej oraz załączonego do akt sprawy dokumentu gwarancji. Nadto podczas kontroli kierujący okazał paragon fiskalny [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz raport fiskalny dobowy z dnia [...] marca 2012 r. W związku z tym, w ocenie organu skarżący niewątpliwie naruszył zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt a (obecnie: pkt 1) ustawy poprzez umieszczanie i używanie w pojeździe taksometru.

Bez znaczenia pozostaje fakt, iż w przedmiotowej sprawie urządzenie pomiarowo-liczące ALWI nie było połączone z kasą fiskalną. Wydruki z kasy fiskalnej potwierdzają, iż służyło do wyliczenia, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób. W związku z tym należy uznać, że urządzenie zamontowane w pojeździe było urządzeniem przypominającym taksometr i organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 lit.b u.t.d.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.