Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 580/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Mirosław Bator SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. i A. Z. na decyzję Nr 88/2022 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 marca 2022 r., znak: WOB.7721.13.2021.AJAN w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki decyzją nr 1132/2020 z dnia 20 października 2020r., znak: ROIK 1.5160.206.2020.SRZ nakazał inwestorowi a zarazem właścicielowi działki nr [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., M. Z. rozbiórkę części rozbudowanego i nadbudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr. [...] przy ul. [...] w K. poprzez:

1. rozbiórkę konstrukcji dachu dwuspadowego wraz z lukarnami o powierzchni w rzucie 157,90m2,

2. rozbiórkę ścian całego trzeciego piętra stanowiącego poddasze użytkowe o powierzchni 114,80m2 i kubaturze 344,60 m3 wraz z biegiem schodowym z II piętra na III piętro,

3. rozbiórkę zabudowy tarasu widokowego od strony południowej w poziomie drugiego piętra o powierzchni 51,20 m2 i kubaturze 143,40 m3 wraz z żelbetowym stropem,

4. rozbiórkę trzech ścian (południowej, zachodniej i północnej) wraz z fundamentami parterowego pomieszczenia garażowego, dobudowanego do zachodniej ściany budynku o powierzchni zabudowy 61,60 m2 i kubaturze 172,50 m3 wraz z tarasem usytuowanym na dachu garażu,

zrealizowanej bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej oraz wybudowanego z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwały nr XXX1I/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S. - S.".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez M. Z. i A. Z. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 10 marca 2022 r., Znak: WOB.7721.13.2021.AJAN utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 2351).

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wszczętego zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 1999r., znak: PINB.03.7355-23-1443/99 w sprawie robót budowlanych prowadzonych na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] zlokalizowanych przy ul. S. - M. j w K..

Przedmiotem postępowania jest ocena zasadności nałożenia na inwestora i jednocześnie właściciela działki nr [...], [...] obr[...] przy ul. [...] w K. -M. Z. obowiązku rozbiórki części rozbudowanego i nadbudowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr[...] przy ul. [...] w K. - zrealizowanej bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej oraz wybudowanego z naruszeniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwały nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "S. - S.".

Jak wskazano, PINB w Krakowie - Powiat Grodzki dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy miała miejsce rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr. [...] przy ul. [...] w K.. W myśl art. 3 pkt 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego ".

Sama ustawa nie podaje legalnej definicji pojęcia rozbudowa. W oparciu o doktrynę i orzecznictwo przyjmuje się, iż "rozbudowa jest zmianą - powiększeniem parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość, szerokość czy granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Z uwagi na brak legalnej definicji tego pojęcia, należy kierować się jego znaczeniem w języku potocznym. Tak więc rozbudową będzie powiększenie istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2008 r., II SA/Bd 809/08).

Podobnie jak w przypadku rozbudowy, przyporządkowanie nadbudowy do kategorii budowy implikuje odpowiednie konsekwencje związane między innymi z wymaganiami dotyczącymi procedur administracyjnych poprzedzających jej rozpoczęcie. Wskazano, iż nadbudowa, podobnie jak rozbudowa, ma na celu powiększenie kubatury oraz powierzchni użytkowej budynku. Nie zmienia się jednak jego powierzchnia zabudowy, a wysokość. W nadbudowie nowa część budynku posadowiona jest nie na gruncie, a na istniejącej części obiektu budowlanego, przez co nie mają w niej miejsca roboty ziemne oraz fundamentowe. Podobnie jak rozbudowa, w zakresie Prawa Budowlanego rozróżnienie pomiędzy nadbudową a budową ma znaczenie czysto teoretyczne, gdyż wymagane są te same dokumenty.

W toku postępowania ustalono, iż inwestor wykonał roboty budowlane polegające na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr. [...] przy ul. [...] w K.. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgromadzonym przez organ I instancji materiale dowodowym, w tym w sporządzonych przez upoważnionych pracowników PINB protokołach z przeprowadzonych oględzin (m.in. w dniu 18 czerwca 1999r., 5 października 1999r., 6 czerwca 2000r., 22 listopada 2007r., 30 maja 2011r.).

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020r. nowelizacji) zawiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 tej ustawy. Katalog określony w art. 29 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wylicza przypadki, które nie wymagają uzyskania pozwolenia. Oznacza to, iż wyłącznie obiekty i roboty w nim wymienione mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Z analizy w/w przepisów wynika, iż rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego nie mieści się w tym wyliczeniu.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w okresie poprzedzającym rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr. [...] przy ul. [...] w K. nie została wydana decyzja pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Skoro wykonanie rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego obiektu budowlanego wymagało pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 u.p.b.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 u.p.b., właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone zostały w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż ewentualny nakaz rozbiórki zostaje poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nakaz rozbiórki obiektu może być jednak orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Spełnienie zaś wskazanych przesłanek art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane powoduje, że organ nadzoru budowlanego powinien, w drodze postanowienia, rozpocząć procedurę legalizacyjną.

W związku z powyższym, organ I instancji postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r., znak: ROA 7355-38/RKU-329/02, działając na podstawie art. 48 ust. 3 u.p.b. nałożył na M. Z. obowiązek przedłożenia w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, w terminie do dnia 31 lipca 2011 r., wskazanych w w/w postanowieniu dokumentów związanych z wykonaną nadbudową budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, położonego na działkach nr [...] i [...] obr. K. przy ul. [...] w K., zrealizowaną bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W wyznaczonym terminie żądane dokumenty nie zostały przedłożone, co oznacza iż strona nie skorzystała z możliwości zalegalizowania przedmiotowej rozbudowy i nadbudowy.

Zatem z uwagi na nie wywiązanie się przez inwestora M. Z. z nałożonego obowiązku, PINB w Krakowie - Powiat Grodzki prawidłowo, zgodnie z art. 48 ust. 4 u.p.b., wydał nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b.

Na marginesie MWINB w Krakowie wskazał, iż w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik M. Z. i A. Z. za pismem z dnia 12 stycznia 2021r. przedłożył wyłącznie 2 egzemplarze Inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej budynku mieszkalnego jednorodzinnego opracowaną przez mgr inż. J. Z. we wrześniu 2000r.

MWINB wskazał również, iż w jego ocenie organ I instancji prawidłowo wskazał jako adresata orzeczonego nakazu rozbiórki M. Z. - inwestora, a zarazem właściciela działki na której znajduje się obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania.

Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 9 stycznia 2021r., zatytułowanym "Skarga" zarzucił, że: Powiatowy Insp. Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki w Krakowie wydał dnia 20.10.2020r., decyzję z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ od chwili samowoli budowlanej minęło przeszło 20 lat i sprawa ta podlega legalizacji, zgodnie z nowo wydanym prawem budowlanym, wszystkie dokumenty w tej sprawie zostały dostarczone do Nadzoru Budowlanego zgodnie z wymogami.

Odnosząc się do powyższego wskazano, iż treść art. 49f ustawy Prawo budowlane wskazuje, że uproszczone postępowanie legalizacyjne może dotyczyć obiektów budowlanych podlegających obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Postępowanie to może być jednak prowadzone wyłącznie w stosunku do samowoli budowlanych obejmujących budowę obiektów budowlanych lub ich części, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat. Podkreślono, iż nie wszystkie przypadki 20-letnich samowoli budowlanych objęte zostały abolicją. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r., poz. 471): do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, iż przeprowadzenie uproszczonego postępowania legalizacyjnego nie jest możliwe w przypadku, gdy przed upłynięciem 20 letniego terminu organ wszczął już postępowanie legalizacyjne - a to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. Z. i A. Z., zarzucając jej :

1. Nie uwzględnienie błędnego doręczenia decyzji z I instancji stronom postępowania, zamiast ich pełnomocnikowi,

2. Brak wyczerpującej wnikliwości w rozpoznaniu sprawy poprzez pominięcie ważnych dokumentów oraz lekceważenie zamiast wnikliwego przebadania sprawy i zaliczenie ich na korzyść strony.

Na podstawie tych zarzutów skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sprawa legalizacji budynku przy ul. [...] w K. trwa od roku 1999. W czasie tym właścicielka nieruchomości M. Z. dostarczyła wszystkie dokumenty mogące pomagać w legalizacji tej części budynku dobudowanego bez wymaganej zgody architektury.

Przez 20 lat z powodu braku planu przestrzennego terenu inwestorka musiała starać się o wydanie warunków zagospodarowania, ale ich nie uzyskała z powodu notorycznych skarg sąsiadów. Taka sytuacja utrudniała legalizację nadbudowy budynku przez przeszło 20 lat.

Budowa została zakończona we wrześniu 2000 roku co potwierdza Inwentaryzacja Architektoniczno-Budowlana sporządzona przez architekta J. Z. z września 2000 roku.

Skarżące wniosły o uwzględnienie przedłożonej inwentaryzacji i umożliwienie legalizacji części nadbudowanej domu.

Podkreślono również, że decyzja organu I instancji zamiast do rąk pełnomocnika została nieprawidłowo doręczona bezpośrednio skarżącym. Ich zdaniem doręczenie pisma stronie, w sytuacji, gdy ustanowiła pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 17 lipca 2022 r. skarżące zwróciły się o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego wskazując, że właścicielka nieruchomości przy ul. [...] - M. Z., w dniu 6.05.2022 roku złożyła wniosek o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego na podstawie prawnej art. 53a ust. 2 w zw. a ust. 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki. Legalizacji miałaby podlegać: nadbudowa dachu dwuspadowego, zabudowy tarasu na II piętrzę i legalizacja garażu od strony zachodniej.

W sprawie tej Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wydał postanowienie Nr 306/2022, znak WOB.7721.13.202ł.AJAN, dnia 19.04.2022 o wstrzymaniu z urzędu wykonania własnej decyzji nr 88/2022 z dnia 10 marca 2022 r. znak; WOB.7721.13.2021.AJAN. W sprawie tej samowoli budowlanej od 1999 roku nie została wydana żadna ostateczna decyzja kończąca postępowanie administracyjne w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ nie wszystkie strony wezwania wykonały powyższe wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Poza sporem pozostają ustalenia faktyczne w zakresie wykonania przez inwestora robót budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...] (dawniej [...]) obr. [...] przy ul. [...] w K.. Wykonane roboty wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiadał.

Zatem prawidłowo wszczęto postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Obowiązki wymienione w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zostały na inwestora nałożone postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. Nie ma żadnych wątpliwości, że inwestor nałożonych obowiązków nie wykonał. Początkowo inwestor ubiegał się o decyzję ustalającą warunki zabudowy celem legalizacji wykonanych samowolnie robót, natomiast uchwałą nr XXX1I/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019r. uchwalono dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "S. - S.". Dokonana rozbudowa i nadbudowa jest sprzeczna z zapisami planu w zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy (14,62 m, podczas gdy dopuszczalna w planie wysokość to 9 m). Inwestor nie przedłożył również innych dokumentów określonych w postanowieniu z 19 kwietnia 2011 r. jak oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane czy też projektu budowlanego.

Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 - czyli nakazuje się rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W świetle wskazanych wyżej okoliczności organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wykonanych robót budowlanych, a zatem zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Zarzuty skargi nie mają wpływu na taką ocenę.

Przede wszystkim nie jest prawdą, że M. Z. dostarczyła wszystkie dokumenty niezbędne do legalizacji samowoli budowlanej.

Natomiast powoływane "notoryczne skargi sąsiadów", uniemożliwiające uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie mogą mieć wpływu na prawidłowość zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane w niniejszej sprawie.

Doręczenie decyzji organu I instancji bezpośrednio stronie, zamiast jej pełnomocnikowi wprawdzie narusza art. 40 § 2 k.p.a., niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a tylko tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd.

Wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy uproszczonego postępowania legalizacyjnego, wszczętego na podstawie wniosku z dnia 6 maja 2022 r. (k. 49 akt sądowych) nie mógł odnieść skutku, bowiem przebieg tego postępowania nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji MWINB. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.) – na mocy której wprowadzono regulacje wprowadzające do systemu prawnego uproszczone postępowanie legalizacyjne - do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Trzeba się zgodzić, że oznacza to brak możliwości przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego gdy przed upłynięciem 20 letniego terminu organ wszczął już postępowanie legalizacyjne, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dodatkowo można wskazać, ze zgodnie z art. 49f ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, jeżeli termin 20 lat od zakończenia budowy, upłynął po dniu wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy, o którym mowa w art. 48 ust. 1. W niniejszej sprawie postanowienie o wstrzymaniu budowy wydano w dniu 22 czerwca 1999 r., a zatem niewątpliwie w sprawie zachodzi sytuacja opisana w art. 49f ust. 5 ustawy Prawo budowlane.

Na zakończenie trzeba zauważyć, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte jeszcze w poprzednim wieku i toczyło się ponad 20 lat. Samo postępowanie odwoławcze trwało niemal półtora roku. Sytuację taką należy ocenić krytycznie, jednakże fakt funkcjonowania samowolnie wybudowanej części budynku, przez tak długi okres, w żadnym wypadku nie rodzi po stronie inwestora jakichkolwiek specjalnych uprawnień do legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

Wobec powyższego należało zaskarżoną decyzję ocenić jako prawidłową i skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.