Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 906/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51  ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zł w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) zł.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M. B. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2013 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2012 r., znak: [...], którą na podstawie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: Prawo budowlane) oraz art. 104 i art. 26 § 3 w związku z art. 24 § 1 pkt 6 w związku z art. 25 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), nałożono na inwestorów M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową, na działce nr [...] w miejscowości [...] obejmującej: dwa egzemplarze inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu, w terminie do dnia [...] czerwca 2013 r.

Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją miało następujący przebieg:

Pismem z [...]lutego 2009 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]poinformował strony o wszczęciu na wniosek M. B. postępowania "(...) w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego: budynku mieszkalnego na działce nr [...]w [...], którego inwestorami są M. i M. T.".

Postanowieniem z [...]kwietnia 2009 r., znak: [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w związku z wystąpieniem przesłanek określonych w art. 24 § 1 pkt 6 k.p.a., tj. uzasadniających wyłączenie A. J. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]od udziału w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...] (dotyczącym "rozbiórki części obiektu budowlanego tj. budynku mieszkalnego na działce nr [...]w [...]) wskazał, że właściwy do załatwienia ww. sprawy stał się wojewódzki organ nadzoru budowlanego w [...].

Po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego, [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]września 2009 r., znak: [...]umorzył w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. "(...) postępowanie wszczęte na wniosek M. B., w sprawie nakazania dokonania części rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego." Organ wojewódzki przyjął, iż wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez podmiot nie mający interesu prawnego w sprawie. Decyzją z [...]listopada 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. B., uchylił powyższą decyzję organu wojewódzkiego z [...]września 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a to z tego względu, iż nie podzielił oceny zawartej w uchylonej decyzji co do przymiotu strony M. B..

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]października 2010 r., znak: [...] odmówił nałożenia na inwestorów – M. i M. T. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przebudowanego budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego przebudową na działce nr [...] w miejscowości [...]do stanu zgodnego z prawem. W podstawie prawnej orzeczenia organ przywołał art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji wskazał zaś, iż postępowanie dotyczyło budynku gospodarczego przebudowanego na mieszkalny i rozbudowanego oraz budowy infrastruktury technicznej na działkach o nr ewid. [...],[...]i [...]w [...]. Inwestycję zrealizowano na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które następnie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 553/04 zostało uchylone (tak decyzja I, jak i II instancji wydana w tym przedmiocie). Tym samym należało zastosować tryb uregulowany w art. 50-51 Prawa budowanego. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje jednak podstaw do nałożenia na inwestorów jakichkolwiek obowiązków, w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, stąd orzeczono jak w sentencji. Decyzją z [...]grudnia 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z [...]października 2010 r., znak: [...].

Ta ostatnia decyzja, na skutek skargi wniesionej przez M. B., była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 1 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 613/11 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2010 r., znak: [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]października 2010 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m. in. na to, że w postępowaniu legalizacyjnym nie można wydać decyzji stwierdzającej jedynie odmowę nałożenia obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności czy robót, przeczy temu bowiem całość regulacji zawartej w art. 51 Prawa budowlanego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...]marca 2012 r. znak: [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów: M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową na działce nr [...]w miejscowości [...], obejmującej:

- cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu oraz opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7, aktualnym na dzień opracowania projektu,

- oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- oryginał inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej przyłączy z listopada 2006r.,

- oryginały protokołów i odbiorów końcowych,

- aktualne protokoły badań i sprawdzeń instalacji gazowych, elektrycznych, wod.-kan. oraz przewodów kominowych - w terminie do [...]października 2012 r.

Po rozpatrzeniu odwołań M. i M. T. oraz M. B., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]maja 2012 r., znak: [...] uchylił decyzję organu wojewódzkiego z [...]marca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji podniósł, iż nałożenie obowiązku w zakresie takim, jak uczynił to organ wojewódzki, nie znajdowało uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa ani w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Brak było bowiem podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia takich dokumentów, jakie są niezbędne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza przez organ nadzoru budowlanego.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...]grudnia 2012 r., znak: [...] nałożył na inwestorów: M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową, na działce nr [...] w miejscowości [...]obejmującej: dwa egzemplarze inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu, w terminie do dnia [...]czerwca 2013r.

W uzasadnieniu orzeczenia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania były roboty budowlane wykonane przez M. i M. T., polegające na przebudowie budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr [...]w [...]oraz na jego rozbudowie. Podał, że inwestorzy w czasie budowy legitymowali się ostateczną decyzją Wojewody [...]z [...]marca 2004 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...]z [...]września 2003 r., znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenie na przebudowę budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z rozbudową i budową infrastruktury technicznej na działkach nr [...],[...]i [...]w [...]. Organ wskazał też, że [...]grudnia 2006 r. pismem znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]potwierdził przyjęcie ww. obiektu budowlanego do użytkowania. Niemniej, jak wskazał dalej organ, wyrokiem z 20 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 553/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody [...]z [...]marca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. To zaś czyniło koniecznym przeprowadzenie postępowania w trybie określonym w art. 51 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ zaznaczył, że wobec ww. okoliczności nie można uznać, aby inwestorzy popełnili samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Potwierdza to także wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11. Następnie, organ wojewódzki wskazał na przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego. Nadmienił, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, bowiem roboty te zostały zakończone, co potwierdza ww. już pismo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]z [...]grudnia 2006 r. znak: [...]. Wskazał również, że dokonując ponownej oceny w sprawie, związany był wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11 oraz zaleceniami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikającymi z decyzji tego organu z [...]maja 2012 r., znak: [...]. Podał, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu, zawartym w ww. wyroku, w kategorii "czynności", których wykonania organ nadzoru budowlanego może żądać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mieszczą się wszelkie faktyczne działania, w tym także wykonanie dokumentacji wymaganej przez Prawo budowlane dla danego rodzaju robót i danego obiektu budowlanego. Dokumentacja budowy, wobec braku projektu budowlanego, powinna zaś zawierać elementy takie jak projekt budowlany. Organ wojewódzki podał także, że w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]maja 2012 r. zaznaczono, że " chodzi zatem o dokumentację budowy, która zastąpi inwestorowi brak zatwierdzonego projektu budowlanego w sytuacji uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej złożony przez inwestora projekt". Wskazał również, że w ww. decyzji kasatoryjnej organ odwoławczy zalecił ponownie dokonać analizy już zgromadzonych w sprawie dokumentów przedłożonych przez inwestora i ewentualnie rozważyć zasadność nałożenia obowiązku sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Organ wojewódzki podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się:

- uwierzytelniona za zgodność z oryginałem inwentaryzacja powykonawcza budynku zlokalizowanego na działce nr [...]w [...]wraz z operatem geodezyjnym sporządzona przez J. P., sprawdzona przez A. K. z października 2005 r., na której naniesiono odległości budynku M. i M. T. od granicy z działką nr ewid. [...], będącą we współwłasności T. i J. S. i M. B. (odpowiednio 4,48 m i 4,09 m),

- kserokopia inwentaryzacji powykonawczej przyłączy wody, kanalizacji san. i kabla ENN z listopada 2006 r. sporządzonej przez uprawnionego geodetę A. K.,

- trzy egzemplarze geodezyjnego pomiaru wysokości jednorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...]w miejscowości [...]z czerwca 2010 r. dokonanego przez uprawnionego geodetę inż. M. W. (nr uprawnień [...]) (dołączone do akt postępowania znak: [...]) - wysokość maksymalna budynku liczona od poziomu terenu do kalenicy dachu obiektu wynosi 8,17 m, a zgodnie z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]obszar "B" uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]w dniu [...]grudnia 2005 r. działka nr [...]w [...]znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], na którym wysokość budynków nie może przekraczać wysokości 9 m, licząc od poziomu terenu do kalenicy dachu,

- dziennik budowy oraz

- protokoły odbiorów badań i sprawdzeń.

W konsekwencji, organ wojewódzki uznał, iż zasadne jest żądanie od inwestorów przedłożenia dwóch egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu. Żądanie bowiem ponownie dokumentów już raz złożonych byłoby bowiem niezasadne. Nadto, organ wskazał, że zastosowanie się zobowiązanych do nałożonego niniejszą decyzją obowiązku, pozwoli organowi nadzoru budowlanego na podjęcie kolejnych kroków przewidzianych w postępowaniu naprawczym z art. 51 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania M. B. od opisanej wyżej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]lutego 2013 r. znak: [...]utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, mając na uwadze wiążący w przedmiotowej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 1 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 613/11 organ odwoławczy wskazał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, w wyniku jej uchylenia przez sąd administracyjny (co miało miejsce w niniejszej sprawie), w każdym przypadku obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia z urzędu odpowiedniego postępowania naprawczego, o jakim mowa w przepisie art. 51 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że celem takiego postępowania jest skontrolowanie poprawności wykonanych przez inwestora robót budowlanych i ewentualne doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem. Konsekwencją takiej procedury jest wydanie decyzji, poprzedzonej postępowaniem wyjaśniającym, wykazującym na możliwość legalizacji lub jej brak. Organ zaznaczył, że przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje możliwość nałożenia przez organ obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Nadto organ nadmienił, że w kategorii "czynności" mieszczą się wszelkie faktyczne działania, może się także mieścić, w zależności od danego stanu faktycznego, wykonanie dokumentacji wymaganej przez Prawo budowlane dla danego rodzaju robót i danego obiektu budowlanego.

Dalej, w uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w czasie prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania, inwestor nie dysponował już projektem budowlanym zawierającym projekt zagospodarowania terenu. Nie posiadał dokumentacji obrazującej m. in. funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę, niezbędne rozwiązania techniczne, a ponadto dokumentacji określającej usytuowanie, obrys i układ istniejących obiektów, sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego, wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy. I dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że tak jak wskazał Sąd w wyroku z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11, w przedmiotowej sprawie nie było przeszkód, aby organ po już przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i poczynionych ustaleniach, nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania ( art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Wyjaśnił, że w praktyce nałożenie na inwestora obowiązku wykonania czynności, oznacza obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (art. 3 pkt 14 Prawa budowlanego). Dokumentacja budowy, wobec braku projektu budowlanego, powinna zawierać takie elementy jak projekt budowlany (z uwzględnieniem potrzeb i specyfiki konkretnej inwestycji). Dopiero taka dokumentacja powykonawcza pozwoli na ostateczną ocenę, czy przebudowa budynku wykonana została zgodnie z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do sytuowania budynku na działce. Podkreślił, że chodzi o taką dokumentację budowy, która zastąpi inwestorowi brak projektu budowlanego w sytuacji uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej przedmiotowy projekt.

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, iż wobec zgromadzonego już materiału dowodowego w postaci operatu geodezyjnego, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z października 2005 r. oraz inwentaryzacji geodezyjnej wysokości budynku z października 2010 r., zasadnie organ wojewódzki w decyzji z [...]grudnia 2012 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia 2 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót spełniającej stosowne wymogi.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się także do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu.

Wskazał, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Dopiero po upływie wskazanego terminu lub na wniosek inwestora w myśl art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej dotyczących usytuowania garażu od granicy z działką nr [...] (odmiennie ustalonego przez organ powiatowy podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...]września 2009 r. i wynikającego z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z października 2005 r.) oraz "wskazania granicy między dz. [...]inwestora i sąsiadującą działką [...]. skarżącej...", organ zaznaczył, że nie mogą one zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, gdyż nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego wszelkie sprawy dotyczące rozgraniczenia działek należą do kompetencji sądów cywilnych. Organ wskazał także, że podnoszony zarzut braku wykonania wyroku Sądu z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11 również nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ wojewódzki wydał zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu ww. wyroku. Odnosząc się do zarzutów skarżącej naruszenia art. 7, art. 77, art. 78 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organ stwierdził, że zarzuty te także nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym ani prawnym niniejszej sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]lutego 2013 r., M.B. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

-brak nałożenia obowiązku na inwestora przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 553/07 pozwolenia na budowę "wraz z wnioskiem strony z [...]grudnia 2008 r. oraz wytycznymi wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11";

-naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80. a także art. 107 § 3 k.p.a.,

-pominięcia żądań skarżącej zawartych w odwołaniu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]kwietnia 2012 r. od decyzji znak: [...], dotyczących dołączenia operatu nr [...], "na której to podstawie został opracowany uchylony projekt budowlany z prawidłowym przebiegiem granicy, oraz operatu nr [...]inwentaryzacji powykonawczej (który organ I instancji przyjął jako dowód w sprawie), w którym granica działki [...]została przesunięta w stronę działki [...]skarżącej", a to ma bezpośredni wpływ na niekorzystny wynik sprawy;

-całkowity brak rozpoznania i odniesienia się do zamurowania okien w budynku mieszkalnym na działce nr ew. [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką skarżącej w mniejszej odległości niż 4 m od granicy, zgodnie w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 20/10;

-zignorowanie zarzutów w zakresie wysokości budynku na działce nr [...], który jest równy z budynkiem skarżącej na działce o nr ewid. [...], a winien mieć wysokość do 1 i ½ wysokości jej budynku mieszkalnego;

-całkowity brak odniesienia się do żądań skarżącej, która wnioskiem z [...]czerwca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 136 k.p.a. zażądała uzupełnienia dowodów w zakresie nowo wybudowanego garażu wraz z jego nadbudową na działce nr ew. [...].

W uzasadnieniu skargi, rozwijając tak postawione zarzuty, skarżąca podniosła m. in., iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz organ wojewódzki nie wypełniły wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącej (świadczący pomoc prawną z urzędu) uzupełnił zarzuty skargi podnosząc (i wywodząc w uzasadnieniu pisma), że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem:

-art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

-art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak całościowego rozpatrzenia sprawy polegający na niewyjaśnieniu podstawowej przesłanki warunkującej prawidłowe rozpatrzenie sprawy, tj. niezbadanie wystąpienia istotnego odstąpienia przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, która to okoliczność stanowi przesłankę wyboru trybu postępowania naprawczego i podstawę rozstrzygnięcia, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

-art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe jej uzasadnienie, z którego nie wynikają podstawowe dla sprawy okoliczności, w tym przede wszystkim wybór przez organy trybu postepowania naprawczego, podstawy prawnej, i brak odniesienia się do zarzutów odwołania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

-art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 2 i 4, w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 2 i pkt 7 Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że ww. przepisy powinny stanowić podstawę orzeczenia, gdyż doszło do istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy,

-art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie powinien on mieć zastosowania, gdyż w niniejszej sprawie doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę przez inwestora, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu pisma pełnomocnik skarżącej przede wszystkim zaakcentował wadliwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i niczym nieuzasadnione pominięcie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]lutego 2013 r. znak: [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2012 r. znak: [...] nakładającą na inwestorów M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową, na działce nr [...]w miejscowości [...]obejmującej: dwa egzemplarze inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu, w terminie do dnia [...]czerwca 2013 r.

Wymienione decyzje wydane zostały w sprawie dotyczącej inwestycji zrealizowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie uchylonej prawomocnym wyrokiem. Decyzją z [...]września 2003 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i M. T. pozwolenia na przebudowę budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową i budową infrastruktury technicznej, na działkach o nr ewid. [...],[...]i [...]w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...]z [...]marca 2004 r. Co istotne, wskazane orzeczenia, na skutek skargi M. B., poddane zostały kontroli sądowej i w dniu 20 lipca 2007 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. akt II SA/Kr 553/04 uchylający oba te orzeczenia. Wyrok ten stał się prawomocny, a to czyniło zasadnym i koniecznym przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego. Na powyższe wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 1 września 2011 r. o sygn. akt VII SA/Wa 613/11. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż wyrokiem tym, prawomocnym od dnia 2 grudnia 2011 r., Sąd kontrolował wcześniejsze decyzje organów nadzoru budowlanego wydane w tej sprawie (w tym - decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]grudnia 2010 r.), mocą których odmówiono w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożenia na inwestorów wykonania określonych czynności. We wskazanym wyroku Sąd podniósł, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, w wyniku jej uchylenia przez sąd administracyjny, w każdym przypadku obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia z urzędu odpowiedniego postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 51 Prawa budowlanego. Sąd wskazał też, że celem tego postępowania jest skontrolowanie poprawności wykonanych przez inwestora robót budowlanych i ewentualnie doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem.

Zatem, nie budzi wątpliwości, iż okoliczności sprawy uzasadniały wszczęcie i przeprowadzenie tzw. postępowania naprawczego w stosunku do inwestycji wykonanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...]września 2003 r. znak jw., następnie wzruszonej, ale będącej w obrocie prawnym w trakcie jej realizacji. Postępowanie takie zostało przeprowadzone i w jego wyniku zapadła obecnie kontrolowana przez Sąd decyzja utrzymująca w mocy decyzję nakładającą na inwestorów obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie stosownej dokumentacji budowlanej. W podstawie materialnoprawnej wskazanych decyzji przywołano przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

Decyzje te, co należy w tym miejscu podkreślić, są konsekwencją ww. wyroku Sądu z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11. Nie pozostaje to bez znaczenia, albowiem zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Stąd też wymaga przypomnienia, iż w ww. wyroku Sąd wskazał przede wszystkim na to, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w związku z robotami budowlanymi zrealizowanymi przy budowie obiektu na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (w okresie ważności tego pozwolenia), następnie uchylonej prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, brak jest podstaw do wydawania jako rozstrzygnięcia kończącego postępowanie legalizacyjne w sposób pozytywny - decyzji o odmowie nałożenia na inwestora jakiegokolwiek obowiązku. Innymi słowy, jak wskazał Sąd w przywołanym wyroku, w postępowaniu legalizacyjnym nie można wydać decyzji stwierdzającej jedynie odmowę nałożenia obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności czy robót, przeczy temu bowiem całość regulacji zawartej w art. 51 Prawa budowlanego. Jednocześnie, analizując sprawę, Sąd przypomniał, iż "w czasie prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego postępowania, inwestor nie dysponował już projektem budowlanym zawierającym projekt zagospodarowania terenu. Nie posiadał dokumentacji obrazującej m. in. funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę, niezbędne rozwiązania techniczne, a ponadto dokumentacji określającej usytuowanie, obrys i układ istniejących obiektów, sieci uzbrojenia terenu, układu komunikacyjnego, wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy." Dostrzegając powyższe, Sąd stwierdził, iż w sprawie tej nie było przeszkód aby organ, po już przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i poczynionych ustaleniach, bądź dodatkowo przy wykorzystaniu instytucji, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności bądź robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. "Podstawę do wydania takiej decyzji stwarzał przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego. W praktyce nałożenie na inwestora obowiązku wykonania czynności, oznaczało obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (art. 3 pkt 14 ustawy)." Zatem, Sąd w analizowanym wyroku wyraźnie zaznaczył, iż w tej konkretnej sprawie, po już przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, możliwe było zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej. Przyjął bowiem, iż w kategorii "czynności", o których mowa w ww. przepisie mieszczą się wszelkie faktyczne działania i może się także mieścić, w zależności od danego stanu faktycznego, wykonanie dokumentacji wymaganej przez Prawo budowlane dla danego rodzaju robót i danego obiektu budowlanego. Wskazał też, iż zgodność robót z prawem to także ich zgodność z przepisami regulującymi kwestie dokumentacji oraz, że "nie można zaakceptować sytuacji, że istnieją obiekty pozbawione ważnej prawnie dokumentacji, która konieczna jest także w czasie późniejszego funkcjonowania obiektu czy prowadzenia następnych robót."

W ocenie Sądu, organy obu instancji, orzekając po wskazanym wyroku i będąc związane wytycznymi wynikającymi z tego orzeczenia, prawidłowo zastosowały się do wskazań w nim zawartych. Prawidłowo przede wszystkim odczytały wyrok Sądu uznając, iż w tej konkretnej sprawie, w której poczyniono już ustalenia (i nie dały one podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), możliwe jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nałożenie obowiązku przedłożenia konkretnych, brakujących (do dokonania pełnej oceny obiektu) dokumentów. Miały przy tym na względzie zarówno to, że wobec uchylenia pozwolenia na budowę, inwestycja pozbawiona jest niezbędnej dokumentacji budowlanej, jak również to, że w trakcie prowadzonego postępowania zgromadzone zostały już dokumenty dotyczące spornej inwestycji (z okresu po jej zrealizowaniu) i pozwalają one na jej ocenę pod względem zgodności z przepisami prawa.

W tym kontekście, wobec zarzutów skargi, zważyć trzeba, iż orzekając w sprawie organ wojewódzki dysponował już uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem inwentaryzacją powykonawczą budynku zlokalizowanego na działce nr [...]w [...]wraz z operatem geodezyjnym, sporządzoną przez J. P., z października 2005 r., na której naniesiono odległości budynku M. i M. T. od granicy z działką nr ewid. [...], będącą we współwłasności T. i J. S. i M. B.. Z dokumentu tego wynika, iż przedmiotowy budynek znajduje się w odległości od 4,48 m do 4,09 m względem granicy z działką nr ewid. [...]w [...]. Dokument ten pozwalał więc na sprawdzenie usytuowania obiektu względem nieruchomości sąsiednich, jak i rozważenie zarzutów uczestniczki postępowania M. B. dotyczących usytuowania garażu i wykonania otworów okiennych w ścianie budynku od strony jej nieruchomości. Nadto, wydając decyzję w dniu [...]grudnia 2012 r. organ wojewódzki dysponował także trzema egzemplarzami geodezyjnego pomiaru wysokości jednorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr [...] w miejscowości [...]z czerwca 2010 r., dokonanego przez uprawnionego geodetę inż. M. W.. Zgodnie z tym opracowaniem, wysokość maksymalna budynku liczona od poziomu terenu do kalenicy dachu obiektu wynosi 8,17 m. Z powyższego wynika, iż również wysokość obiektu -przed wydaniem decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego- mogła być na podstawie zgromadzonych dotychczas w sprawie dowodów poddana ocenie. Zaznaczyć należy, iż wysokość obiektu była jednym z powodów uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (w projekcie przewidziano budynek o wysokości 8,23 m, w decyzji o warunkach zabudowy przewidziano zaś budynek o wysokości do 8 m), a tym samym podlegać winna szczególnej ocenie w niniejszej sprawie. Przy czym, podkreślić należy, że celem postępowania legalizacyjnego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, co wynika wprost z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazywana "zgodność z prawem", to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. Co istotne, "zgodność z prawem", to zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie planem, który już nie obowiązuje albo w przypadku braku planu - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W postępowaniu legalizacyjnym chodzi bowiem o badanie zgodności z prawem, w tym z planem miejscowym aktualnie obowiązującym. Skutki realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę wyeliminowanego następnie z obrotu prawnego, należy więc oceniać w świetle m. in. przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji w postępowaniu naprawczym. Stąd też słusznie w uzasadnieniu decyzji I instancji z [...]grudnia 2012 r. organ, w kontekście wysokości obiektu, wskazał na aktualnie obowiązujący na terenie, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]obszar "B" uchwalony uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2006 r., Nr [...], poz. [...]) i zauważył, że działka nr [...]w [...]znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...], na którym wysokość budynków nie może przekraczać wysokości 9 m, licząc od poziomu terenu do kalenicy dachu.

Reasumując, w ocenie Sądu, wobec zgromadzonych dotychczas w sprawie dowodów i poczynionych ustaleń (wskazujących na możliwość legalizacji obiektu), w pełni uprawnione było nie tylko zastosowanie ww. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ale również żądanie na jego podstawie od inwestorów przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu. Podkreślić przy tym należy, iż kierunek postępowania naprawczego (i w efekcie możliwość zastosowania w nim ww. przepisu Prawa budowlanego, poprzez nałożenie obowiązku przedłożenia stosownych dokumentów) wynikał z zapadłego w tej sprawie i prawomocnego (a zatem wiążącego organy) wyroku Sądu z 1 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 613/11.

Jednocześnie, wobec zarzutów skargi, uzupełnionych pismem procesowym, należy w tym miejscu dodać, iż w sprawie w ogóle nie było podstaw, aby rozważać możliwość zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego odnoszącego się do sytuacji stwierdzenia istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Przede wszystkim podnieść należy, iż na żadnym etapie tej inwestycji organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nadto, postępowanie naprawcze wywołane zostało z uwagi na uchylenie prawomocnym wyrokiem Sądu pozwolenia na budowę, a nie z uwagi na wystąpienie sytuacji, o której mowa w ww. przepisie. Co więcej, w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego w oparciu o art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę zatwierdzające projekt budowlany w obrocie prawnym nie funkcjonowało. W takim przypadku nie można -w ocenie Sądu- w postępowaniu naprawczym prowadzić ustaleń w zakresie ewentualnego istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę nie funkcjonuje w obrocie prawnym, a tym samym zatwierdzony nią projekt budowlany utracił walor urzędowo zatwierdzonego dokumentu, to brak jest podstaw do czynienia ustaleń z ich uwzględnieniem, w kontekście ww. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Do takiego postępowania znajdą zastosowanie wyłącznie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Te też przepisy w sprawie były analizowane, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił tych zarzutów, które podniesione zostały w sposób obszerny w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącej i dotyczyły przede wszystkim niezastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i wadliwego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jak i art. 107 § 3 k.p.a.

Na koniec, dostrzegając pozostałe zarzuty podniesione w skardze (wskazujące na brak rozważenia w sprawie zarówno usytuowania obiektu względem działki sąsiedniej, jak i jego wysokości, czy też wykonania otworów okiennych w ścianie znajdującej się "w bliskiej odległości" od granicy z działką skarżącej), podnieść należy, iż decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jeszcze nie kończy postępowania naprawczego. Wykonanie przez inwestorów obowiązku sformułowanego w oparciu o ten przepis pozwoli na ostateczną ocenę w sprawie, czy przebudowa budynku wykonana została zgodnie z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do sytuowania budynku na działce. Pozwoli nadto na ocenę, czy nie zostały naruszone usprawiedliwione interesy skarżącej. Na powyższe wskazał Sąd w wyroku z 1 września 2011 r. sygn. akt VII Sa/Wa 613/11, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowiskiem tym jest nie tylko w pełni związany, ale pogląd ten również w całości podziela. Jednocześnie Sąd zauważa, iż niniejsze postępowanie, zakończone zaskarżoną decyzją nie jest jedynym, które prowadzono w sprawie spornej inwestycji. Z akt sprawy wynika, iż organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie "w sprawie wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na dz. nr [...]w [...]", w związku z wnioskiem M. B.. Postępowanie to zakończyło się decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2007 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję I instancji o umorzeniu postępowania. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż postępowanie to objęło m. in. kwestię usytuowania obiektu względem działki skarżącej i nie wykazało naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Co istotne, akta sprawy nie wskazują na to, aby usytuowanie obiektu uległo zmianie od daty wydania ww. decyzji z [...] czerwca 2007 r. Ważnym przy tym jest, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 10 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 876/07 oddalił skargę M. B. na ww. orzeczenie umarzające postepowanie o wstrzymaniu robót budowlanych.

Konkludując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem tak przepisów procesowych, jak i prawa materialnego. W ocenie Sądu, wszystkie te okoliczności, które na tym etapie postępowania naprawczego należało rozważyć, zostały uwzględnione i dawały one podstawę do zastosowania ww. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc prowadzenia postępowania naprawczego w kierunku legalizacji inwestycji.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach dla pełnomocnika świadczącego pomoc prawną z urzędu, Sąd orzekł na zasadzie art. 250 ww. ustawy.