Wyrok NSA oz. w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1016/97
NSA oz. w Łodzi
Data orzeczenia: 1999-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 7
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 12 ust. 7
journal: Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Teza: Wprawdzie przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ stanowi, że organ administracji " może" rozstrzygnąć o szczególnym usytuowaniu budynku, ale jednocześnie określa przesłanki wykorzystania tej możliwości, czyli nie jest to oddane pełnemu uznaniu organu administracyjnemu, a wymaga wykazania podstaw prawnych i faktycznych do skorzystania z tej możliwości w konkretnym przypadku.

Przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46; t.j. - Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ stanowi, że organ administracyjny "może" rozstrzygnąć o szczególnym usytuowaniu budynku, ale jednocześnie określa przesłanki wykorzystania tej możliwości, czyli nie jest to oddane pełnemu uznaniu organu administracyjnemu, a wymaga wykazania podstaw prawnych i faktycznych do skorzystania z tej możliwości w konkretnym przypadku.

TEZY

Wprawdzie przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ stanowi, że organ administracji " może" rozstrzygnąć o szczególnym usytuowaniu budynku, ale jednocześnie określa przesłanki wykorzystania tej możliwości, czyli nie jest to oddane pełnemu uznaniu organu administracyjnemu, a wymaga wykazania podstaw prawnych i faktycznych do skorzystania z tej możliwości w konkretnym przypadku.

Przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46; t.j. - Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/ stanowi, że organ administracyjny "może" rozstrzygnąć o szczególnym usytuowaniu budynku, ale jednocześnie określa przesłanki wykorzystania tej możliwości, czyli nie jest to oddane pełnemu uznaniu organu administracyjnemu, a wymaga wykazania podstaw prawnych i faktycznych do skorzystania z tej możliwości w konkretnym przypadku.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Reginy K. na postanowienie Wojewody P. z dnia 4 kwietnia 1997 r. (...) w przedmiocie usytuowania budynku w granicy nieruchomości - uchyla zaskarżone postanowienie; (...).


UZASADNIENIE

W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 7 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego dotyczącego warunków technicznych, "jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie". W wykonaniu tej delegacji zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46; t.j. - Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/. W wyniku nowelizacji. rozporządzenia dokonanej rozporządzeniem z dnia 4 kwietnia 1996 r. /Dz.U. nr 45 poz. 200/ w par. 12 dodano ust. 7 stanowiący o tym, że w braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż 3 m. w przypadku ściany bez otworów okiennych /ust. 6/ organ administracyjny "może rozstrzygnąć, w drodze postanowienia, o dopuszczalności usytuowania budynku w odległościach, o których mowa w ust. 6, jeżeli nie spowoduje to istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej". Przepis ma charakter wyjątkowy, bo w pierwszej kolejności inwestor ma obowiązek uzyskania pisemnej zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości 1,5 - 3 m od granicy. Przepis taki nie może wobec tego być poddany wykładni rozszerzającej, a musi być stosowany w dosłownym jego brzmieniu lub z zastosowaniem wykładni ścieśniającej. Powołany przepis par. 12 ust. 7 rozporządzenia, możliwość rozstrzygnięcia sprawy postanowieniem, uzależnia od kilku przesłanek, bo przede wszystkim musi być stwierdzone to, że właściciel sąsiedniej działki odmawia zgody na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy. Następnie musi być ustalona dopuszczalność usytuowania budynku w stosunku do granicy działki. Ta przesłanka ma szczególne znaczenie w przypadku istnienia obiektów budowlanych zbliźniaczonych, gdy chodzi o roboty budowlane dotyczące jednego z nich, jak jest to w rozpoznanej sprawie. Po trzecie musi być spełniona przesłanka oceny wpływu usytuowania budynku na zagospodarowanie działki sąsiedniej i to z wyraźnym ustaleniem czy zostanie wykluczony przypadek "istotnego utrudnienia w zagospodarowaniu działki sąsiedniej". Wszystkie okoliczności dotyczące tych trzech przesłanek muszą być przedmiotem postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie postanowienia na podstawie par. 12 ust. 7 powołanego rozporządzenia i muszą one być wyłożone w uzasadnieniu faktycznym i. prawnym postanowienia stosownie do art. 124 par. 2 i art. 126 w związku z art. 107 par. 3 Kpa. Zaskarżone postanowienie nie odpowiada tym wymaganiom, jak również nie zawiera ono prawidłowo określonej podstawy prawnej, co narusza przepis art. 124 par. 1 Kpa. Wprawdzie przepis par. 12 ust. 7 powołanego już rozporządzenia stanowi, że organ administracyjny "może" rozstrzygnąć o szczególnym usytuowaniu budynku, ale jednocześnie określa przesłanki wykorzystania tej możliwości, czyli nie jest to oddane pełnemu uznaniu organu administracyjnemu, a wymaga wykazania podstaw prawnych i faktycznych do skorzystania z tej możliwości w konkretnym przypadku. Naruszenia przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy oraz istotne naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, stwierdzone w rozpoznanej sprawie, dają podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Z powyższych względów, na zasadzie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało orzec jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 55 ust. 1 tejże ustawy.