Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2673/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 8 września 2022 r. nr KOA/3551/Zs/22 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] września 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia K. L., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z [...] lipca 2022 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Wnioskiem z [...] kwietnia 2022 r. K. L. wystąpiła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego jej pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym, w charakterze domownika, położonym w miejscowości [...] prowadzonym przez ojca J. L. w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r. Wskazane żądanie uzasadniono potrzebą przedłożenia w zakładzie pracy w trybie przepisów ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Postanowieniem z [...] marca 2022 r., nr [...], Burmistrz [...] odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Postanowieniem z [...] czerwca 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło powyższe postanowienie i przekazało organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z [...] lipca 2022 r. Burmistrz [...], działając na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z 20 lipca 1990 r., odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu podniósł, że po wnikliwej i rzetelnej analizie wszystkich dokumentów załączonych do wniosku i zażalenia oraz posiadanych przez organ ewidencji i rejestrów stwierdzono brak danych umożliwiających wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że nie dysponuje dokumentami umożliwiającymi wydanie zaświadczenia. W jego posiadaniu są jedynie informacje o powierzchni gospodarstwa rolnego, dokumenty o opłacaniu podatku rolnego przez J. L. oraz fakt zameldowania K. L., co nie jest tożsame z prowadzeniem gospodarstwa rolnego bądź pracą w tym gospodarstwie przez wnioskodawczynię. Organ podniósł również, że nigdy nie prowadził ewidencji mieszkańców pracujących w poszczególnych gospodarstwach rolnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. L. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że organ nie posiada jakichkolwiek dokumentów mogących stanowić podstawę do rozstrzygnięcia oraz niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła o przesłuchanie w charakterze świadków osób wskazanych w zażaleniu celem udowodnienia pracy w gospodarstwie rolnym oraz uwzględnienie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów na okoliczność potwierdzenia znajdujących się w posiadaniu urzędu gminy dokumentów i faktów.

Postanowieniem z [...] września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza [...] z [...] lipca 2022 r.,

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podniósł, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, uregulowane w art. 217 - 220 kodeksu postępowania administracyjnego, ma charakter uproszczony i odformalizowany.

W niniejszej sprawie podstawę żądania stanowił art. 3 ust. 1 ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Zdaniem Kolegium, skoro jednak z będących w posiadaniu organu pierwszej instancji rejestrów, ewidencji i innej dokumentacji nie wynika stan faktyczny, którego potwierdzenia oczekuje wnioskodawczyni, to organ nie może wydać zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Organ stwierdza bowiem przy pomocy zaświadczenia to co jest mu wiadome i nie rozstrzyga żadnej sprawy.

W ocenie organu odwoławczego, nie jest również wystarczający do wydania zaświadczenia o żądanej treści sam fakt zameldowania wnioskodawczyni w domu jej rodziców, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Kolegium wskazało, że występujący w art. 218 § 2 k.p.a. zwrot "w koniecznym zakresie" świadczy o ograniczeniu ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 k.p.a. Postępowanie to spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Główną bowiem rolę art. 218 k.p.a. przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych, odnośnie informacji będących w dyspozycji organu.

Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji nie miał także podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o dokumenty dołączone do wniosku, tj. zaświadczenie Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2022 r. o zameldowaniu K. L. oraz dołączone do zażalenia, tj. oświadczenia świadków K. M., P. L., R.W. i M. L. opatrzone datą [...] kwietnia 2022 r., a także dokumenty dotyczące niepełnosprawności i uprawnień rentowych ojca wnioskodawczyni J. L. Kolegium podniosło, że w art. 3 ust. 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. wskazano dodatkowo, jako środek dowodowy, zeznania co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. Jednakże, z powołanego przepisu nie wynika, że możliwe jest wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie zeznań świadków. Przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wykracza bowiem poza ramy postępowania wyjaśniającego określonego w art. 218 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 19 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1773/13).

Art. 3 ust. 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. umożliwia jedynie wnioskodawcy, w sytuacji niepozyskania stosownego zaświadczenia z urzędu gminy, przedłożenie do organu (np. ZUS) lub pracodawcy zeznań dwóch świadków potwierdzających okres pracy tej osoby w gospodarstwie. W konsekwencji, udowodnienie okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym zeznaniami co najmniej dwóch świadków może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przez organ emerytalno-rentowy lub zainteresowanego pracodawcę, a nie w postępowaniu zaświadczeniowym prowadzonym w trybie art. 218 § 2 k.p.a.

Zatem wydanie wnioskowanego zaświadczenia nie może opierać się na wyjaśnieniach samego zainteresowanego bądź na zeznaniach świadków. Ponadto, nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ nowych informacji. Organ zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może odmówić wydania zaświadczenia. Niedopuszczalne jest natomiast kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania zaświadczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła K. L. zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) prawa procesowego, to jest art. 6, 7, 7a, 7b, 8, 9, 10, 11, 12, 77, 80, 81a k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia do uznania wnioskodawcy za domownika w zw. z art. 126 k.p.a.,

- art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez nieuchylenie wadliwego orzeczenia,

- art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

- art. 138 § 2a k.p.a., art. 138 § 2b k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, jeśli zachodzą ku temu przesłanki, i w związku z tym art. 136 k.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 217, 218 i 219 k.p.a.,

- art. 220 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu,

2) prawa materialnego, tj. art. 3 w zw. z art. 1 ust 1 pkt. 3 ustawy z 20 lipca 1990 r poprzez niewłaściwe zastosowanie,

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez błędne i pozbawione podstaw uznanie przez Kolegium, że organ urzędu gminy nie posiada odpowiednich dokumentów mogących stanowić podstawę rozstrzygnięcia, zatem w sposób wystarczający zgromadził oraz właściwie ustalił takie dokumenty, w szczególności naruszenie art. 7 w zw. z art. 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. poprzez uznanie za wystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego, a także zaniechanie wydania zaświadczenia, co do którego urząd gminy jest zobligowany oraz naruszenie art. 138 § 2 i 2a k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe uwzględnienie zaleceń organu odwoławczego w zakresie okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a także wytycznych co do wykładni stosowanych przepisów, szczególnie w zakresie postępowania wyjaśniającego celem zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych dokumentów, ..

3) art. 6 ust. 3a ustawy z 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego poprzez pozbawienie skarżącej prawa do nabywania nieruchomości rolnych w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 oraz 2 k.p.a. oraz art 1 ust. 2 i art. 2 ustawy z 20 lipca 1990 r.,

4) art. 15 ustawy z 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury poprzez pozbawienie skarżącej przysługującego dodatku w zw. z art. 211 § 2 pkt 1 oraz 2 k.p.a. oraz art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy z 20 lipca 1990 r.

Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Ponadto, na podstawie 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, gdyż są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, w postaci pisemnych oświadczeń sąsiadów oraz członków rodziny, które znajdują się w aktach sprawy, zaświadczenia o zamieszkiwaniu w miejscowości w czasie wnioskowanego okresu, a także wykazów (kwitów) płacenia podatku oraz opłat za wywóz śmieci, które są w zasobach urzędu gminy (w przypadku ich braku w aktach sprawy skarżąca wniosła o zobowiązanie urzędu gminy do ich przedłożenia), oraz dokumentów potwierdzających niepełnosprawność ojca skarżącej.

W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza [...] o odmowie wydania na rzecz skarżącej zaświadczenia potwierdzającego pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika położonym w miejscowości [...], prowadzonym przez ojca J.L. w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów k.p.a. regulujących wydawanie zaświadczeń. Stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z kolei art. 218 § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych znajdujących się w jego posiadaniu. może on poprzestać na posiadanej dokumentacji. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2).

Analiza art. 218 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że w sytuacji gdy chodzi o potwierdzenie faktu organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie gdy fakt ten wynika z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Użytego w art. 218 § 1 k.p.a. sformułowania "dane znajdujące się w jego posiadaniu" nie można jednak rozumieć dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających. Organ może natomiast odmówić wydania zaświadczenia gdy dany fakt nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, o których mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią bowiem dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., pełni tutaj rolę jedynie pomocniczą. Jego przedmiotem jest bowiem wyłącznie zbadanie okoliczności wynikających z dokumentów wymienionych w art. 218 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania jest usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już, faktów lub praw. W postępowaniu tym niedopuszczalne jest natomiast dokonywanie nowych ustaleń faktycznych i prawnych nie wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 1997 r., SA/Łd 3105/95 (OSP nr 6 z 1998 r. poz.106) oraz 11 maja 1998 r., II SA 299/98 (Lex nr 41833), Sąd w składzie orzekającym powyższe poglądy w całości podziela.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r. celem przedłożenia w zakładzie pracy w trybie przepisów ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 20 lipca 1990 r.".

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1 ustawy, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy.

W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłym na gruncie powołanej regulacji trafnie przyjmuje się, że zakładając racjonalność ustawodawcy, który obliguje urząd gminy do wydania zaświadczenia stwierdzającego okres pracy w gospodarstwie rolnym, prawodawca musiał mieć świadomość tego, jakie dokumenty może posiadać urząd gminy, a ponadto jakimi instrumentami i możliwościami prawnymi dysponuje. W związku z powyższym, ustawodawca z góry założył, że ten właśnie, a nie inny urząd, na podstawie danych będących w jego dyspozycji, będzie właściwy do poświadczenia konkretnych okoliczności. Przyjmuje się również, że dokumentami potwierdzającymi okresy pracy w gospodarstwie rolnym są księgi podatkowe, rejestry gruntowe, ewidencja wojskowa, w której przykładowo zaznaczony jest fakt odroczenia służby wojskowej w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, dokumentacja związana z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym i osobowym oraz inne dokumenty znajdujące się w dyspozycji urzędu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2018 r., I OSK 1386/16, Lex nr 2499637).

Analiza akt sprawy potwierdza, że rozpoznając wniosek skarżącej Burmistrz [...] dokonał kwerendy posiadanych ewidencji, rejestrów i innych dokumentów niezbędnych do wydania zaświadczenia. Po przeprowadzeniu przedmiotowej kwerendy organ pierwszej instancji ustalił, że w jego posiadaniu są jedynie informacje o powierzchni gospodarstwa rolnego, dokumenty o opłacaniu podatku rolnego przez J. L. oraz fakt zameldowania K. L. Nie posiada on natomiast innych informacji z ewidencji, rejestrów bądź z innych dokumentów, które potwierdzałyby pracę skarżącej jako domownika w spornym okresie w gospodarstwie rolnym rodzica. W szczególności brak jest ewidencji mieszkańców pracujących w poszczególnych gospodarstwach rolnych.

W tych okolicznościach prawidłowo, zdaniem Sądu, uznały organy, że w sprawie brak jest takich dokumentów, które pozwoliłyby stwierdzić, że skarżąca pracowała jako domownik w gospodarstwie rolnym swoich rodziców w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r. Z posiadanych przez organ pierwszej instancji danych, mających związek ze złożonym przez skarżącą wnioskiem, wynika informacja o zameldowaniu skarżącej na pobyt stały pod adresem [...] od dnia [...] lutego 2000 r. oraz o opłacaniu przez J. L. podatku rolnego. W oparciu o te informacje nie można jednak, jak trafnie wskazały organy, wydać zaświadczenia żądanej treści. Ze wskazanych informacji wynika bowiem jedynie to, że J. L. w spornym okresie opłacał podatek rolny, a skarżąca była w tym czasie zameldowana na pobyt stały w domu rodziców.

Ponadto, jak jednoznacznie stanowi art. 6 pkt 2 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U z 2020 r. poz.174 ze zm.), jedną z przesłanek uznania danej osoby za domownika jest "stała praca w gospodarstwie rolnym" tej osoby. Z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu Burmistrza [...] (dane dotyczące opłacania podatku rolnego przez J. L. i zameldowania skarżącej w domu rodziców) nie wynika aby skarżąca stale pracowała w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r. W sytuacji zatem gdy w organie administracji brak jest dokumentów stwierdzających, że skarżąca pracowała jako domownik w spornym okresie w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca trafnie organy administracji orzekły o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia. Wbrew twierdzeniu skarżącej, domownika nie można bowiem uznać z góry za osobę pracującą w gospodarstwie rolnym bez potwierdzenia tego faktu stosownymi dokumentami.

Ponadto, skoro fakt pracy skarżącej w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2022 r. w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca nie wynika z dokumentacji będącej w posiadaniu Urzędu Miejskiego w [...], to organ administracji nie mógł wystawić zaświadczenia o żądanej treści jedynie w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę, tj. zaświadczenie Burmistrza [...] z [...] kwietnia 2022 r. o zameldowaniu K. L. oraz dokumenty załączone do zażalenia tj. oświadczenia świadków K. M., P. L., R. W. i M. L. opatrzone datą [...] kwietnia 2022 r., a także dokumenty dotyczące niepełnosprawności i uprawnień rentowych ojca skarżącej. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja aby organ wydał zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącą jedynie na podstawie przedłożonych przez nią dokumentów, skoro w posiadaniu organu nie ma danych potwierdzających, że skarżąca pracowała jako domownik w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca.

Jak już wskazano wyżej, postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych będących w posiadaniu organu. W postępowaniu tym niedopuszczalne jest natomiast zbieranie materiału dowodowego poprzez np. załączanie zeznań świadków celem ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o który można będzie wydać zaświadczenie żądanej treści. Treść zaświadczenia musi się bowiem opierać na dokumentach znajdujących się w organie (ewidencjach, rejestrach, innych dokumentach) a nie na dowodach dostarczonych przez stronę (np. na zeznaniach świadków). Postępowanie, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. ma na celu usunięcie wątpliwości co do istniejących już faktów (wynikających z dokumentów posiadanych przez organ). Nie służy natomiast dokonywaniu nowych ustaleń faktycznych i prawnych. W konsekwencji, wbrew oczekiwaniu skarżącej, organ nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści na podstawie przedstawionych przez skarżącą zeznań świadków, gdyż mógł to uczynić wyłącznie na podstawie posiadanych dokumentów, a takie nie znajdują się w posiadaniu organu.

Jak przy tym słusznie wskazały organy, skarżąca może dowodzić przed swoim pracodawcą pracy w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca za pomocą zeznań świadków czy zaświadczeń innych organów (np. KRUS, ZUS). Ta forma dowodzenia pracy jest możliwa wówczas gdy brak jest dokumentów uzasadniających wydanie zaświadczenia, które jest w tym zakresie zasadniczym środkiem dowodowym, co wynika z brzmienia art. 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. W niniejszej sprawie brak jest jednak, jak już wskazano wyżej, podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą, a więc może ona przed swoim pracodawcą dowodzić pracy w gospodarstwie rolnym ojca innymi środkami dowodowymi.

W opisanych wyżej okolicznościach Sąd uznał odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści za prawidłową. Tym samym niezasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 lipca 1990 r., art. 6 ust. 3a ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego oraz art. 15 ustawy z 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury, a także przepisów postępowania, w tym niewłaściwego zastosowania art. 217, 218 i 219 k.p.a.

Sąd nie znalazł również podstaw do dopuszczenia wskazanych w skardze dowodów w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd administracyjny może bowiem przeprowadzić dowody z dokumentów wyłącznie wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a przy tym nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Te wymogi w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione. Jak już bowiem wskazano wyżej, stan faktyczny nie budzi w niej wątpliwości, a sporna pozostaje jedynie jego ocena prawna.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy.