Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 187/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 33 par. 1 pkt 1, 2, 6,8 i 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 102 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1289
law: Ustawa z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144, art. 124 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (nazwa skrócona G. Sp. z o.o. Sp. k., dalej jako "Spółka", "Strona", "Skarżąca") postępowanie egzekucyjne na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych wystawionych 6 kwietnia 3018r. przez Izbę Administracji Skarbowej w P. - Biuro Wymiany Informacji Podatkowych (centralne biuro łącznikowe) na rzecz wierzyciela. tj. S. z siedzibą w Norwegii. O numerach: [...] - obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 1.305.425.40 zł: [...] z dnia 6 kwietnia 2018 r. - obejmującego odsetki za okres 1.01.2017 – 28 lutego 2017r. w kwocie 100.624,70 zł oraz koszty w wysokości 782.70 zł za okres 1.01.2017 – 28 lutego 2017 r. tj. w łącznej kwocie należności głównej 1.406.832.80 zł. Zawiadomieniem z 10 maja 2018r. organ egzekucyjny dokonał próby zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. z siedzibą w W. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono do ww. banku w dniu 10 maja 2018r. a zobowiązanej spółce wraz z tytułami wykonawczymi w dniu 14 maja 2018r. Pismem z dnia 10 maja 2018 r. [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunku bankowego dla ww. podmiotu.

2. Pismem z dnia 22 maja 2018 r. Spółka na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. dalej jako "u.p.e.a.") wniosła zarzuty na prowadzenie egzekucji podnosząc: niedopuszczalność egzekucji, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U. poz. 1289, dalej jako "ustawa o wzajemnej pomocy").

3. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018r. organ egzekucyjny z uwagi na wniesione zarzuty zawiesił postępowanie egzekucyjne.

4. Postanowieniem z [...] sierpnia 2018r. organ egzekucyjny uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

5. Pismem z dnia 4 września 2018 r. Spółka w terminie przepisanym wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2018r. Żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego, a także uchylenia wszystkich czynności egzekucyjnych dokonanych w toku tego postępowania. w szczególności zajęcia rachunków bankowych.

6. Postanowieniem z [...] listopada 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Dyrektor odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż przepis ten dotyczy sytuacji, gdy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych), i że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Egzekwowany obowiązek dotyczy bowiem należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług (VAT) państwa trzeciego tj. Norwegii. Zauważył jednocześnie, że w myśl art. 2 § 1 pkt 9 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Nadto również u.o.w.p. w art. 2 pkt 7 stanowi, iż jej przepisy stosuje się do należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Taką ratyfikowaną umową międzynarodową jest Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych sporządzona w Strasburgu dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. z 1998r. nr 141, poz. 913 ze zm., dalej jako "Konwencja Strasburska"). Konwencja Strasburska w art. 2 ust. 1 lit. b pkt iii) wprost bowiem stanowi, że ma ona zastosowanie do podatków powszechnych od konsumpcji, takich jak podatki od wartości dodanej lub podatki od sprzedaży. Ratyfikacja przez Polskę Konwencji Strasburskiej nastąpiła 15 maja 1997r., natomiast weszła ona w życie z dniem 1 października 1998 r. Konwencja jest aktem wielostronnym, stronami tej umowy jest kilkanaście państw, w tym m.in. Norwegia (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17.11.2015r., sygn. akt I SA/Gd 821/15). Należy również zauważyć, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ww. konwencji na prośbę państwa wnioskującego państwo proszone podejmie, z zastrzeżeniem postanowień artykułów 14 i 15, niezbędne działania w celu egzekucji roszczeń podatkowych pierwszego wspomnianego Państwa w taki sposób, jakby były one jego własnymi roszczeniami podatkowymi. Reasumując za bezzasadny uznał powyższy zarzut skoro obowiązki pieniężne wymienione w przedmiotowych tytułach wykonawczych mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, a zobowiązana Spółka nie jest podmiotem wobec którego egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna (np. immunitet dyplomatyczny). W dalszej części za niezasadny uznał zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego, który to środek egzekucyjny doprowadza do rzeczywistego pozbawienia możliwości działania spółki. Podkreślił jednocześnie, że czynność egzekucyjna okazała się nieskuteczna bowiem bank złożył oświadczenie, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Spółki. Biorąc zatem pod uwagę, że [...] S.A. nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz zobowiązanej Spółki, nie znalazł uzasadnienia dla argumentacji Skarżącej dotyczącej zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego. Dyrektor nie znalazł jednocześnie podstaw do uznania za zasadny zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 u.o.w.p. Zaznaczył, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zgodnie z art. 102 ust. 2 u.o.w.p. posiadają bowiem: 1) nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych, 2) nazwę podmiotu, a także adres siedziby, 3) określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wyrażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne, 4) oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego, 5) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Natomiast z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż Skarżąca zmieniła zarówno nazwę, jak i adres. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 27 grudnia 2017 r. Krajowy Rejestr Sądowy dokonał wpisu, zgodnie z którym z Rejestru Przedsiębiorców wykreślono G. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. przy ul. [...] i wpisano T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...]. Ponadto z bazy danych [...] Urzędu Skarbowego W. (System Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników - SeRCe) wynika, że Spółka używa nazwy skróconej, tj. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa. Mając powyższe na uwadze nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że nie nosi ona takiego oznaczenia jak G. Sp. z o.o. Sp.k. i nie mieści się pod adresem przy ul. [...] w W. Ponadto zauważył, że zgodnie z art. 102 ust. 1 u.o.w.p. treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego. Reasumując uznał, iż ww. tytuły wykonawcze spełniają wymogi określone w art. 102 u.o.w.p. Odnosząc się z kolei do podniesionego w treści pisma z dnia 12 marca 2019 r. zarzutu braku doręczenia Stronie upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. wyjaśnił, iż w przypadku należności pieniężnych przekazanych do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, u.p.e.a. w art. 33 § 2 pkt 2 przewiduje, że zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-10 art. 33 tej ustawy. Zatem zarzut z pkt 7 art. 33 § 1 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1, nie może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych.

7. Strona nie godząc się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego w dniu 2 stycznia 2019r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. We wniesionej skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków. należności celnych i innych należności pieniężnych (ustawa o wzajemnej pomocy) poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, podczas gdy w postępowaniu zachodziły podstawy do uwzględnienia zarzutów skarżącej z uwagi na uchybienia w tytułach wykonawczych dyskwalifikujące możność prowadzenia egzekucji należności pieniężnych na ich podstawie, co miało istotny wpływ na wynik spraw. Ponieważ doprowadziło do umożliwienia dalszego prowadzenia egzekucji; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, podczas gdy nie zawierało ono istotnych elementów wynikających z przepisów prawa. co miało istotny wpływ na wynik sprawy. ponieważ nie pozwoliło zweryfikować prawidłowości tego orzeczenia przez skarżącą; 3) art. 124 § 2 kpa. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyjaśnienie w treści motywacyjnej postanowienia, dlaczego zarzut naruszenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. obrazy art. 124 § 2 kpa. oraz art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy okazały się bezzasadne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Skarżąca w dalszym ciągu nie wie. dlaczego jego zarzuty okazały się bezzasadne w tym zakresie. Odnośnie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw, z art. 18 u.p.e.a. skarżąca podniosła, że tytuły wykonawcze posiadają uchybienia, których rozmiar i znaczenie nie pozwalał na prowadzenie egzekucji. W tym zakresie Skarżąca zarzuciła, że spółka nie nosi oznaczenia (G. Sp. z o.o.). jak również inny jest adres podmiotu wskazanego w tytułach wykonawczych. Nadto tytuły wykonawcze nie zawierają żadnych dodatkowych danych umożliwiających identyfikację podmiotu zobowiązanego do zapłaty. Odnośnie z kolei naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Skarżąca zarzuciła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie dokonał merytorycznej weryfikacji rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, co skutkowało tym, że Skarżąca nie była w stanie dowiedzieć się powodów, dla których nie uwzględniono jej zarzutów. Odnośnie zaś naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie odniósł się do podnoszonego przez stronę zarzutu naruszenia art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy i ograniczył się w tym zakresie do przywołania treści przepisu bez odniesienia tej normy do konkretnych i poszczególnych zarzutów spółki T. Nadto w przypadku naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. Skarżąca podniosła, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. zbagatelizował ustawowy nakaz zawierania w swoich orzeczeniach wyjaśnień faktycznych i prawnych rozumianych jako merytoryczne wyjaśnienie wszelkich aspektów istotnych dla sprawy. W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu egzekucyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego.

8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

9. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167)., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwaną dalej także jako "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

10. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości zagranicznych tytułów wykonawczych wystawionych dnia 6.04.2018 r. przez Izbę Administracji Skarbowej w P. - Biuro Wymiany Informacji Podatkowych (centralne biuro łącznikowe) na rzecz wierzyciela, tj. S. z siedzibą w Norwegii, o numerach: [...] - obejmującego należność z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 1.305.425.40 zł; [...] z dnia 6.04.2018r. - obejmującego odsetki za okres 01.01.2017 - 28.02.2017r. w kwocie 100.624.70zl, oraz koszty w wysokości 782.70 zł za okres 01.01.2017-28.02.2017r.. tj. w łącznej kwocie należności głównej 1.406.832.80 zł. Z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżąca podnosi, że ww. tytuły egzekucyjne naruszały art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

11. Zgodnie z art. 102 tej ustawy treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego (ust. 1). Zgodnie z ust. 2 zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej 1) nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych; 2) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu; 3) określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wyrażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 4) oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego; 5) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy wniosek o odzyskanie należności pieniężnych oraz jednolity tytuł wykonawczy powinny zawierać co najmniej: 1) nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące wierzyciela lub organu egzekucyjnego, innego organu lub urzędu: a) odpowiedzialnego za określenie wysokości należności pieniężnych, b) od którego można uzyskać dalsze informacje dotyczące należności pieniężnych lub możliwości zaskarżenia obowiązku zapłaty tych należności, jeżeli jest inny niż określony w lit. a; 2) imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu; 3) określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych, wyrażonych w złotych i w walucie państwa, do którego wniosek jest kierowany, oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne; 4) oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego.

12. Podkreślić należy, że analiza akt wskazuje na to, że w zagranicznych tytułach wykonawczych organ egzekucyjny określił kwoty dochodzone w złotych polskich. W materiale dowodowym znajdują się także dokumenty świadczące o przeliczaniu kwoty zaległości na sumę wyrażoną w polskich złotych. Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że organ egzekucyjny określił kwoty będące przedmiotem egzekucji wyłącznie w walucie obcej. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły w tym zakresie podstawy uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia jak w sprawie Spółki, w której WSA w Warszawie wydał wyrok z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1743/19 uwzględniający skargę.

13. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, należy zwrócić uwagę, że oba zagraniczne tytułu wykonawcze posiadają: 1) nazwę i adres siedziby lub inne dane dotyczące organu lub urzędu występującego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych. 2) nazwę podmiotu, a także adres siedziby 3) określenie rodzaju i wysokości należności pieniężnych wy rażonych w złotych oraz okresu, którego dotyczą należności pieniężne. 4) oznaczenie pierwotnego tytułu wykonawczego. 5) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu zagranicznego tytułu wykonawczego do egzekucji administracyjnej. Tym samym w ocenie Sądu spełniały niezbędne warunki określone w ustawie o wzajemnej pomocy i u.o.p.e.a. Ponadto nie można zgodzić się z argumentacją Skarżącej, że w przedmiotowych tytułach wykonawczych wpisano nazwę, której zobowiązana spółka nie nosi oraz adres, pod którym nie występuje. Skarżąca upatruje wadliwość wystawionych, przedmiotowych zagranicznych tytułów wykonawczych w tym, że została w nich wskazana nazwa Skarżącej (firma) – G. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA, gdzie Skarżąca nie nosi takiego oznaczenia oraz został w nich wskazany adres siedziby Skarżącej – [...], gdzie adresem siedziby jest ul. [...] oraz w tym, że nie zawierają one żadnych innych dodatkowych danych umożliwiających identyfikację podmiotu zobowiązanego, w szczególności wobec zawarcia we wzorze zagranicznego tytułu wykonawczego w części A (dane podmiotu) w rubryce 18 pozycji pt. "Inne dane niezbędne do identyfikacji podmiotu") nie zawierają takich danych. Jak zasadnie wskazał Organ z akt sprawy wynika, że Skarżąca zmieniła zarówno nazwę, jak i adres. W dniu 27 grudnia 2017 r. Krajowy Rejestr Sądowy dokonał wpisu, zgodnie z którym z Rejestru Przedsiębiorców wykreślono G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. przy ul. [...] i wpisano T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...]. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodzi wątpliwość, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostało skierowane do właściwego podmiotu - zobowiązanego, tj. T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. przy ul. [...] i w tym zakresie Skarżąca została prawidłowo zidentyfikowana w zagranicznym tytule wykonawczym. W sytuacji, gdy pierwotny tytuł wykonawczy jest wystawiany przez wierzyciela z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa (który to wierzyciel ma utrudnione możliwości uzyskiwania informacji na temat zobowiązanego), zgodnie z art. 102 ust. 1 tej ustawy treść zagranicznego tytułu wykonawczego powinna być zgodna z treścią pierwotnego tytułu wykonawczego (ust. 1), zobowiązany ma swobodę w dokonywaniu czynności skutkujących zmianą np. adresu, czy też firmy (z tym skutkiem, że może regularnie dokonywać zmian w tym zakresie), kluczowe znaczenie z punktu widzenia spełnienia wymogu określonego w art. 102 ust. 2 pkt 2 ustawy o wzajemnej pomocy ma zapewnienie identyfikacji podmiotu (zobowiązanego).

14. Zgodnie z art. 102 ust. 2 pkt 2 ustawy zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, w ocenie Sądu, że celem zawarcia w zagranicznym tytule wykonawczym "imienia i nazwiska lub nazwy podmiotu, adresu zamieszkania lub siedziby" jest identyfikacja podmiotu. Świadczy o tym końcowa część art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wymieniająca również "inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu"- dane podane na podstawie art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. mają służyć zidentyfikowaniu podmiotu. W konsekwencji, w ocenie Sądu, jeżeli określone w zagranicznym tytule wykonawczym wystawionym zgodnie z pierwotnym tytułem wykonawczym dane (tj. nazwa podmiotu oraz adres siedziby) umożliwiają zidentyfikowanie podmiotu to zagraniczny tytuł wykonawczy jest prawidłowy (w tym znaczeniu, że spełnia przesłankę z art. 102 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, chociażby dane te przestały być aktualne na moment wystawienia zagranicznego tytułu wykonawczego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mimo że zawarte w zagranicznych tytułach wykonawczych dane dot. nazwy podmiotu (G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółką Komandytowa) oraz siedziby (ul. [...]) nie były aktualne, gdyż w dniu 27 grudnia 2017 dokonano zmian w KRS co do nazwy podmiotu oraz jego siedziby, dane te umożliwiły identyfikację Skarżącej jako podmiotu (zobowiązanego) i w tym zakresie tytuły te były prawidłowe.

15. W ocenie Sądu przepis art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wskazując, że zagraniczny tytuł wykonawczy powinien zawierać co najmniej "imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby oraz inne posiadane dane niezbędne do identyfikacji podmiotu", nie wymaga każdorazowego wskazania dodatkowych danych w stosunku do "imienia i nazwiska lub nazwy podmiotu, adresu zamieszkania lub siedziby". Przepis art. 102 ust. 2 pkt 2 u.o.w.p. wymienia expressis verbis jedynie imię i nazwisko lub nazwę podmiotu, adres zamieszkania lub siedzibę, natomiast inne dane niezbędne do identyfikacji podmiotu są wskazywane w pierwotnym tytule wykonawczym (czego konsekwencją jest ich zawarcie w zagranicznym tytule wykonawczym) gdy są posiadane (przepis stanowi bowiem o "posiadanych danych"). W konsekwencji brak umieszczenia innych danych niż (imię i nazwisko lub nazwa podmiotu, adres zamieszkania lub siedziby) w tytułach nie stanowi o ich wadliwości (tym bardziej, że jak wskazano wyżej na podstawie zagranicznego tytułu wykonawczego zidentyfikowano Skarżącą jako podmiot (zobowiązanego)). W tym zakresie zawarcie odrębnej rubryki we wzorze zagranicznego tytułu wykonawczego nie przesądza o konieczności jej każdorazowego wypełnienia. Jak wskazuje się w objaśnieniach do wzoru - obowiązkowe wypełnienie pozycji dotyczy elementów określonych w art. 102 ust. 2 ustawy o wzajemnej pomocy. Kluczowe znacznie ma treść art. 102 ust. 2 u.o.w.p. – jak wskazano wyżej brak wypełnienia wskazanej pozycji nie stanowi o wadliwości zagranicznego tytułu wykonawczego.

16. W związku z tym, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zawierają elementy, o których mowa w treści ww. art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy, a ponadto w niniejszych tytułach wykonawczych wpisano nazwę skróconą, której podmiot używa lub używał (G. Sp. z o.o. Sp.k.). a także adres pod którym spółka wedle skróconej nazwy występuje (W., ul. [...]) argumentację spółki, że tytuły wykonawcze zawierają uchybienia dyskwalifikujące możność prowadzenia egzekucji, należy uznać za niezasadną.

17. Odnosząc się z kolei do zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.o.p.e.a. i wywodzenia przez Skarżącą, że postanowienie organu egzekucyjnego nie zawierało elementów wynikających z przepisów prawa, co z kolei nie pozwoliło zweryfikować prawidłowości tego orzeczenia przez skarżącą należy wskazać, że w myśl art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Analiza postanowienia organu egzekucyjnego dowodziła, że zawierało ono zarówno uzasadnienie faktyczne (opis stanu faktycznego sprawy) i prawne (przytoczenie i analiza przepisów, na których organ się oparł). Powyższe zaś dowodziło, że organ egzekucyjny wydał postanowienie odpowiadające wymogom, o których mowa w przepisach k.p.a. W związku z powyższym argumentacja spółki nie zasługuje na uznanie.

18. Odnośnie zaś zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. tj. że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie dokonał merytorycznej weryfikacji rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, co skutkowało tym, że Skarżąca nie była w stanie dowiedzieć się powodów, dla których nie uwzględniono jej zarzutów – Sąd uznał, że zarzut w tym przedmiocie nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy podkreślić, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. dokonał analizy podnoszonych przez Stronę zarzutów dotyczących niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.o.p.e.a.). zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.o.p.e.a.) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Sąd zgadził się z oceną wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (co nie zostało zakwestionowane w skardze) co do tego, że zarzut niedopuszczalności egzekucji (art. 33 §1 pkt 6 u.o.p.e.a.) jest nieuzasadniony. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1896/16 "Zarówno egzekucja administracyjna, jak i zastosowany środek egzekucyjny są w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne. W przepisie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Może być powodowana przesłankami natury podmiotowej (np. immunitet dyplomatyczny zobowiązanego), jak i przedmiotowej.". Jak wskazał Organ w zaskarżonym postanowieniu (wskazując stosowne przepisy w tym zakresie) obowiązki pieniężne wymienione we wskazanych tytułach wykonawczych mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej a zobowiązana spółka nie jest podmiotem wobec którego egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna (np. immunitet dyplomatyczny), co czyni niniejszy zarzut bezzasadnym.

19. Podobnie Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu (co nie zostało zakwestionowane w skardze) co do braku zasadności zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu rachunku bankowego. Jak słusznie podkreślono czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu rachunku bankowego okazała się nieskuteczna, bowiem bank złożył oświadczenie, że nie prowadzi rachunków bankowych na rzecz Skarżącej, a zatem argumentacja Spółki odnosząca się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest nietrafiona i nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy.

20. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.