Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 646/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA - Iwona Kozłowska, , Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi G. T. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2022 r. nr ST3.4750.42.2021/2022 w przedmiocie odmowy przyznania części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów utraconych z powodu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. nr ST3.4750.42.2021/2022 Minister Finansów, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Gminy T. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2021 r. nr ST3.4750.40.2021, odmawiającą przyznania Miastu T. części rekompensującej subwencji ogólnej w 2021 roku na wyrównanie ubytku dochodów za 2020 r., wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej, utrzymał w mocy ww. decyzję.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2021 r. Miasto T. wystąpiło o przyznanie w 2020 r. części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej za 2020 r. Przewidywana wielkość ubytku dochodów Miasta T. wskazana we wniosku wyniosła ogółem 1.051.968,00 zł, z tego: wielkość ubytku z tytułu opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów - 92.933,76 zł, budynków - 614.268,80 zł oraz budowli - 344.765,14 zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Minister Finansów decyzją z dnia 1 grudnia 2021 r. nr ST3.4750.40.2021, odmówił przyznania Miastu T. części rekompensującej subwencji ogólnej w 2021 roku na wyrównanie ubytku dochodów za 2020 r., wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Gmina T. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji

Minister Finansów decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. nr ST3.4750.42.2021/2022 utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 1 grudnia 2021 r. nr ST3.4750.40.2021,

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał m.in., że zasady przyznania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej regulują przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1840, ze zm., dalej jako "ustawa o s.s.e.") oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.

Organ, przywołując treść art. 10 ust.1, ust. 5 i ust. 7 ww. ustawy, podniósł, że z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem otrzymania przez gminę części rekompensującej subwencji ogólnej jest łączne spełnienie trzech przesłanek którymi są:

- nie uzyskanie dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców, z podatku od nieruchomości od gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnych stref ekonomicznych,

- złożenie wniosku o przyznanie części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu przekazywania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów w specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 65, poz. 599 i z 2005 r. Nr 86, poz. 737),

- ujęcie gminy w wykazie jednostek samorządu terytorialnego uprawnionych do otrzymania części rekompensującej subwencji ogólnej za rok poprzedni, zawartym w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw gospodarki.

W dniu 17 listopada 2021 r. zostało ogłoszone rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020 (Dz. U. poz. 2089). Rozporządzenie weszło w życie 20 listopada 2021 r. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem, Miasto T. nie znalazło się w wykazie gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020.

Zdaniem organu nie została wobec tego spełniona jedna z trzech przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania Miasta T. do otrzymania w 2021 części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej za 2020 r.

Za przyjęciem takiej interpretacji przemawia struktura przepisu art. 10 ustawy o s.s..e która pozwala przyjąć, że skoro wszystkie warunki określające zasady przyznania gminie części rekompensującej są zawarte w jednym przepisie, należy rozpatrywać je łącznie. Zatem gmina nie będzie mogła skorzystać z przepisów ustawy z dnia 2 października 2003 r. w zakresie przyznania części rekompensującej subwencji ogólnej, jeśli spełnia tylko część ze wskazanych wyżej warunków.

Organ za niezasadny uznał zarzut zawarty we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż nie wskazał jakie przesłanki (przyczyny) stały za nieuwzględnieniem Gminy T. w ww. rozporządzeniu, a ta argumentacja stanowi w rzeczy samej sedno sprawy. Organ podkreślił odrębność postępowania administracyjnego, w którym organ administracji publicznej stosuje prawo od stanowienia prawa. W procesie stosowania prawa organy administracji publicznej rozstrzygają indywidualne sprawy stosując obowiązujące przepisy prawa i nie są uprawnione do ich kwestionowania. Potwierdza to zasada praworządności zawarta w art. 6 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Natomiast omawiany zarzut dotyczy w istocie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Minister Finansów nie mógł uwzględnić argumentów Strony zmierzających do zakwestionowania aktu normatywnego jakim jest rozporządzenie.

Ponadto Minister podniósł, że strona skarżąca na poparcie swojego stanowiska powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt: I SA/GI15/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt: II FSK 517/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt: II FSK 2725/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2018 r., sygn. akt: II GSK 5295/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt: I SA/Rz 233/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lutego 2020 r., sygn. akt: VI SA/Wa 2049/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 3 sierpnia 2021 r., sygn. akt: I SA/GI 408/21).

Zdaniem organu analiza przywołanych wyroków prowadzi do wniosku, że dotyczą one innych zagadnień niż przedmiotowa sprawa. Pierwszy z przytoczonych wyroków odnosi się do kwestii prawidłowości prowadzenia jednej, wspólnej ewidencji dla zezwoleń oraz chronologicznego wykorzystywania limitu zwolnienia podatkowego z nich wynikającego, pozostałe natomiast dotyczą wydłużenia terminu zezwoleń przedakcesyjnych do końca funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych.

Gmina T. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów art. 10 ust. 5 ustawy o s.s.e. poprzez nieprzyznanie Gminie T. części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów, wynikającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, w wysokości tego zwolnienia, podczas gdy organ administracji powinien przyznać część rekompensującą Gminie T.,

2. naruszenie przepisów art. 10 ust. 5 ustawy o s.s.e. poprzez przyjęcie, że jedną z koniecznych przesłanek przyznania części rekompensującej subwencji ogólnej jest umieszczenie tej gminy w wykazie gmin w rozporządzeniu właściwego ministra do spraw gospodarki a Minister Finansów Funduszy i Polityki Regionalnej jest związany stanowiskiem ministra do spraw gospodarki zawartym w treści rozporządzenia,

3. naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o s.s.e. poprzez przyjęcie, że grunty, budynki i budowle podatnika O. Sp. z o.o. nie były objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy, gdyż grunty budynki i budowle nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, a co za tym idzie Gmina nie doznała uszczerbku z tytułu ww. zwolnienia, podczas gdy organ administracji powinien przyjąć, że działalność podatnika była objęta zwolnieniem z art. 10 ust. 1 ustawy a co za tym idzie gmina doznała uszczerbku z tytułu ww. zwolnienia,

4. naruszenie przepisu art. 7, 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego poprzez całkowite pominięcie i niezbadanie czy podatnik na podstawie posiadanych zezwoleń podlegał zwolnieniu z podatku od nieruchomości, a co za tym idzie Gmina T. doznała uszczerbku w dochodach, podczas gdy prawidłowo działający organ administracji powinien zebrać w całości materiał dowodowy i ocenić, czy Gmina T. prawidłowo zwolniła podatnika z podatku od nieruchomości, a co za tym idzie doznała uszczuplenia dochodów zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o s.s.e.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2020 r.,

2. zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Ponadto wniosła na podstawie art. 193 Konstytucji oraz art. 52 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym o skierowanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zgodności załącznika Rozporządzenia Ministra Rozwoju. Pracy i Technologii z dnia 10 listopada 2020 r. z przepisem art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw w zakresie w jakim Gmina T. została pominięta w wykazie gmin uprawnionych do otrzymania części rekompensującej subwencji ogólnej za rok 2019. (błędnie wskazano nie mające zastosowania w sprawie rozporządzenie z dnia 10 listopada 2020 r., jednakże uzasadnieniu skargi wskazano, że omawiane pytanie dotyczy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r.).

W uzasadnieniu skargi Gmina podniosła, że w jej ocenie w zakresie kompetencji organu administracji, tj. Ministra Finansów powinno być rozstrzyganie nie tylko co do wysokości subwencji ale także rozstrzyganie, czy gmina co do zasady uprawniona jest do otrzymania subwencji niezależnie od treści rozporządzenia wydanego na podstawie art. 10 ust. 7 ustawy. Co za tym idzie organ administracji wydając rozstrzygnięcie powinien kierować się art. 10 ust. 5 ustawy a nie treścią rozporządzenia tym bardziej, że Gmina T. została w tym rozporządzeniu pominięta;, co oznacza, że rozporządzenie w ogóle nie przesądziło o sytuacji prawnej Gminy T.. Nie można bowiem wyciągać wniosków o prawach i obowiązkach z faktu zaniechania legislacyjnego. Zdaniem skarżącej sąd administracyjny jest władny uchylić zaskarżoną decyzję Ministra Finansów pomimo treści załącznika rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r.

Gmina wskazała, że jedyną ścieżką prawną, która pozwala Gminie T. na realizację uprawnienia do otrzymania subwencji zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o s.s.e. jest przeprowadzenie przez właściwy organ kontroli zgodności załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. z przepisem wyższego rzędu, tj. z art. 10 ust. 5 omawianej ustawy. Stąd wniosek o skierowanie na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Niewątpliwie bowiem od odpowiedzi na pytanie o zgodność wydanego rozporządzenia z przepisem art. 10 ust. 5 ustawy uprawniającym do otrzymania subwencji będzie zależało rozstrzygnięcie co do przyznania Gminie T. subwencji.

W dalszej części uzasadnienia Gmina wskazała, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2, w okresie ważności tego zezwolenia. Niewątpliwie podatnik O. Sp. z o.o. spełniał wszystkie przesłanki wynikające ze zwolnienia, co spowodowało utratę przez Gminę T. dochodów w postaci podatku od nieruchomości, co z kolei uaktualniło prawo do otrzymania przez Gminę T. subwencji z tytułu utraty tych dochodów. W związku z tym, że w wydanych decyzjach administracyjnych Minister Finansów nie odniósł się do wyżej wskazanych kwestii (stanowiących istotę sporu) a dotyczących zasadności zwolnienia przez Prezydenta Miasta T. podatnika z podatku na podstawie ww. art. 10 ust. 1 ustawy, Gmina T. nie poznała powodów, dla których nie została ujęta w wykazie gmin uprawnionych do otrzymania subwencji. Gmina może jedynie domniemywać, że Minister właściwy do spraw rozwoju przyjął, że działalność podatnika na terytorium Miasta T. (Podstrefa T. K. Strefy Ekonomicznej) nie była objęta zezwoleniem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. Z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić. Posiadanie przez podatnika Zezwolenia nr 1 dotyczy prowadzenia działalności na terenie całej K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej jako: "SSE"), brak jest w nim ograniczenia co do konkretnego adresu prowadzenia działalności lub konkretnej podstrefy, czyli obejmuje zarówno zakład podatnika w G. jak i w T.. Zezwolenie nr 1 na podstawie wyroku Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 6 lutego 2019 r. (sygn. akt II GSK 1646/18) zostało w sposób milczący wydłużone.

W zakresie natomiast ważności zezwolenia nr 3 z dnia 29 kwietnia 1997 r., Gmina zauważyła, iż z uwagi na jego konwersję na nowy reżim prawny, decyzją Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 maja 2004 r. nr 191/PR/04, uległo ono automatycznemu przedłużeniu i nadal pozostaje ważne. Powyższe stanowisko potwierdzają wyroki sądów administracyjnych: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r. o sygn. akt II FSK 517/18, wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r. o sygn. akt II FSK 2725/17, wyrok NSA z 1 marca 2018 r. o sygn. akt II GSK 5295/16, wyrok WSA w Rzeszowie z 2 czerwca 2020 r. o sygn. akt I SA/Rz 233/20, wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2049/19. Dodatkowo, przedmiotowe podejście zostało potwierdzone w wyroku WSA w G. z 25 sierpnia 2020 r., o sygn. akt I SA/G1 15/20

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 19 stycznia 2023 r., Gmina ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę, załączając kopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO.FP/41.4/652/2021/16626.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Minister Finansów wydając zaskarżone rozstrzygnięcia nie naruszył przepisów prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2022 r. nr ST3.4750.42.2021/2022, utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 1 grudnia 2021 r. nr ST3.4750.40.2021, odmawiającą przyznania Miastu T. części rekompensującej subwencji ogólnej w 2021 roku na wyrównanie ubytku dochodów za 2020 r., wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

W niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw określające zasady przyznania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy, tj. rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020.

Wskazana ustawa dzieli role w procesie przyznawania części rekompensującej subwencji ogólnej z jednoczesnym wskazaniem form działania poszczególnych uczestników tego procesu.

Rola ministra właściwego do spraw gospodarki polega na wydaniu rozporządzenia w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za dany rok.

Natomiast zadaniem ministra właściwego do spraw finansów publicznych, przewidzianym w ustawie o s.s.e., jest rozpatrywanie wniosków i wypłata subwencji, gdy jednostka spełnia przesłanki jej przyznania.

Konsekwencją powyższego jest to, że gminy, na terenie których funkcjonują specjalne strefy ekonomiczne i wskazane w wyżej wymienionym rozporządzeniu składają do ministra właściwego do spraw finansów publicznych odpowiednie informacje i wnioski o przyznanie subwencji.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ww. ustawy zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6 przez przedsiębiorcę do którego stosuje się art. 5 ust. 2 tej ustawy w okresie ważności tego zezwolenia.

Stosownie do treści art. 10 ust. 5 ustawy o s.s.e. gmina, która w danym roku podatkowym nie uzyskała dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1, z podatku od nieruchomości, otrzymuje w następnym roku z budżetu państwa część rekompensującą subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia o którym mowa w ust. 1 w wysokości tego zwolnienia.

Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy s.s.e. kwotę przeznaczoną na część rekompensującą subwencji, o której mowa w ust. 5, określa dla każdego roku budżetowego ustawa budżetowa. Minister właściwy do spraw gospodarki określa corocznie, w drodze rozporządzenia, wykaz gmin, o których mowa w ust. 5, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok poprzedni.

Słusznie wskazał organ, że z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem otrzymania przez gminę części rekompensującej subwencji ogólnej jest łączne spełnienie trzech przesłanek, (co trafnie podnosi organ) a mianowicie:

- nie uzyskanie dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców, z podatku od nieruchomości od gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnych stref ekonomicznych,

- złożenie wniosku o przyznanie części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu przekazywania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów w specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 65, poz. 599 i z 2005 r. Nr 86, poz. 737),

- ujęcie gminy w wykazie jednostek samorządu terytorialnego uprawnionych do otrzymania części rekompensującej subwencji ogólnej za rok poprzedni, zawartym w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw gospodarki.

Zdaniem tak organu jak i sądu ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. Inne rozumienie powyższych regulacji byłoby w ocenie sądu wadliwe.

W tym miejscu wskazać należy, że Minister Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Zgodnie z rozporządzeniem, Miasto T. nie znalazło się w wykazie gmin. którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020, co jest dla żądania strony decydujące albowiem nie została spełniona jedna z trzech przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania Miasta T. do otrzymania w 2021 roku części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej za 2020 r.

Sąd podkreśla, iż nie jest sporne to, że Miasto T. w latach 2014, 2015, 2016 oraz 2017 otrzymało część rekompensującą subwencji ogólnej, ponieważ znalazło się w wykazach uprawnionych gmin stanowiących załączniki do: rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 czerwca 2014 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2013 (Dz.U. poz. 804), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2014 (Dz.U. poz. 997), rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 16 września 2016 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2015 (Dz.U. poz. 1562) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2016 (Dz.U. poz. 2156).

Sąd podnosi, iż zarzuty skargi dotyczą w istocie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Jednak źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, zatem organ nie miał podstaw, aby kwestionować mające zastosowanie w sprawie rozporządzenie. Nie jest zadaniem Ministra Finansów, będącego organem właściwym w sprawach przyznania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, badanie, dlaczego Gmina T. nie została ujęta w zawartym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. wykazie gmin. którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Tym bardziej nie jest to rolą sądu administracyjnego.

Sąd podnosi jednocześnie, że przywołane przez skarżącą orzecznictwo sądowe odnosi się do odmiennych stanów faktycznych i prawnych niż ten, który jest przedmiotem oceny w sprawie niniejszej, pomimo że część z nich dotyczy omawianej strefy ekonomicznej. I tak wyrok WSA w G. z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt: I SA/G1 15/20 (nieprawomocny) odnosi się do kwestii prawidłowości prowadzenia jednej, wspólnej ewidencji dla zezwoleń oraz chronologicznego wykorzystywania limitu zwolnienia podatkowego z nich wynikającego Stroną skarżącą w sprawie była O. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Wyrok NSA z dnia 6 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 1646/18, dotyczył rozstrzygnięcia, czy w świetle przepisu art. 19 ust. 4 pkt 2 ustawy o s.s.e. zmiana zezwolenia, której efektem byłoby wydłużenie okresu korzystania z pomocy publicznej i w konsekwencji wykorzystanie jej w większej wysokości stanowiłoby zwiększenie udzielonej G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. pomocy publicznej. Wyrok WSA w G. z dnia 3 sierpnia 2021 r. sygn.. akt I SA/l 408/21(nieprawomocny), po skardze O. Sp. z o.o. uchylił interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Krajowej z dnia 5 stycznia 2021 r. w przedmiocie podatki dochodowego od osób prawnych. Pozostałe przytoczone przez Gminę wyroki dotyczą wydłużenia terminu zezwoleń przedakcesyjnych do końca funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych. Jednakże jeszcze raz podkreślić należy, że Sąd nie bada w niniejszej sprawie, czym kierował się Minister Rozwoju i Technologii nie ujmując Gminy T. w zawartym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. wykazie gmin. którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020, i czy ten brak wykazania Gminy T. był prawidłowy.

Nie może ujść uwadze Sądu, że powyższe wyroki są korzystne dla prowadzącej działalność gospodarczą na terenie Gminy T. O. Sp. z o.o. (wcześniej G. Sp. z o.o.). Nie może też ujść uwadze Sądu, że przedłożoną przez Gminę decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. nr SKO.FP/41.4/652/2021/16626 SKO w K. uchylił decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia 14 września 2011 r. nr DKP.3120.1.192.2020 określającej O. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2020 w kwocie 2.957.716 zł, i orzekł o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 1.905.635 zł. W decyzji SKO wskazało, powołując się na wyżej przywołany wyrok WSA w G. o sygn. akt I SA/Gl, że ww. spółka spełnia wymogi do uzyskania zwolnienia z podatku od nieruchomości w 2020 r. na mocy art. 10 ust. 1 s.s..e., a ocena braku zasadności otrzymania subwencji przez Miasto T. oparta jest na innych przepisach i nie może mieć znaczenia na gruncie przedmiotowej sprawy. Jednakże podnieść należy, że Gmina T. ma możliwość dochodzenia ewentualnych roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa w postępowaniu cywilnoprawnym. W świetle przepisów omawianej ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego kontrolowane rozstrzygnięcia Ministra Finansów są zgodne z prawem.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącej odnoszącego się do potrzeby skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego dotyczącego zbadania konstytucyjności załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. Taki wniosek nie był zasadny dlatego, że Minister wydający sporne rozporządzenie miał ustawowe umocowanie do jego wydania, zaś żaden przepis prawa nie obligował go do objęcia zwolnieniem każdej gminy/miasta.

W ocenie sądu bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W toku postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniu skarżącej, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne zbadanie kwestii zezwoleń posiadanych przez podatnika działającego w specjalnej strefie ekonomicznej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.