Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1256/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10  ust. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: Par. 8  ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 784
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. D. i P. D. na akt Prezydenta Miasta K z dnia 13 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm.) oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784) zatwierdził stałą organizację ruchu w pasie drogowym dróg publicznych w rejonie Kazimierza w Krakowie wprowadzając tam Strefę Ograniczonego Ruchu według projektu nr znak IR-02.7221.600.2019 z 13 września 2019 r.

Powyższe zarządzenie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez K. D. i P. D. (dalej określanych jako "skarżący"). Skarżący domagali się uchylenia strefy ograniczonego ruchu, zarzucając, że jej wprowadzenie jest niezgodne z art. 22 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 ustawy o drogach publicznych oraz zasadami racjonalnego stanowienia prawa miejscowego. Zdaniem skarżących doszło do bezprawnego wprowadzenia zakazu wjazdu bez uwzględnienia sytuacji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w strefie ograniczonego transportu oraz potrzeb ich klientów. Skarżący podnieśli, że zmiany w organizacji ruchu zostały wprowadzone bez uprzedzenia i przygotowania powodując postawienie przedsiębiorców przed faktem dokonanym. Zdaniem skarżących kwestionowana organizacja ruchu jest nieracjonalna, uniemożliwia osiąganie dotychczasowych dochodów z działalności usługowej oraz podważa zaufanie obywateli do organów samorządowych. W ocenie skarżących naruszone zostały też prawa osób korzystających z usług przedsiębiorców świadczących usługi w strefie ograniczonego ruchu albowiem nie mogą oni obecnie wjechać do strefy ograniczonego ruchu i zapłacić za parkowanie pojazdu ponieważ obowiązuje całkowity zakaz wjazdu, co jest niezgodne z zasadami korzystania z dróg publicznych.

Interes prawny w zaskarżeniu ww. zarządzenia skarżący upatrują w prowadzeniu działalność gospodarczą na terenie Kazimierza.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżących kwestionowanym zarządzeniem. W przypadku uznania przez Sąd interesu prawnego skarżących, wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowiło zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu dla "strefy ograniczonego ruchu" na terenie Kazimierza, wydane na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

W pierwszej kolejności należało dokonać oceny dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego powyższego aktu. Kwestia ta została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13 stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej u.p.r.d.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 511); określanej dalej jako "u.s.g.", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skonstruowany w ten sposób przepis istotnie i wprost rzutuje na legitymację skarżącego, który składając skargę musi wykazać, że został naruszony jego własny interes prawny. Występujący ze skargą musi zatem wykazać, że akt organu powiatowego, który skarży wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Naruszenie interesu prawnego musi być aktualne, musi ograniczać sytuację prawną, uszczuplać uprawnienia, zatem negatywnie wpływać na już ukształtowany stan prawny podmiotu, wynikający z normy materialnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 5/11). Skarżący są przedsiębiorcami i jednocześnie posiadaczami lokali, w których prowadzą działalność gospodarczą na terenie Kazimierza. Ponieważ w następstwie wprowadzonych skarżonym aktem ograniczeń w ruchu znacznie ograniczono im dojazd do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz w zasadzie wyłączono możliwość dojazdu klientów pod siedziby skarżących (co może mieć zasadniczy wpływ na sposób korzystania z tych lokali zwłaszcza w kontekście prowadzonej działalności gospodarczej) - Sąd uznał, że skarżący mają interes prawny do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 ustawy P.p.s.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 7 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 1286/16). Sąd orzekający podzielił pogląd WSA w Krakowie wyrażony w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 451/17, WSA w Poznaniu wyrażony w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 170/16 oraz w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1496/14, zgodnie z którym "właściciel czy posiadacz gruntu położonego przy danej drodze, mając lub mogący mieć urządzony na nią wjazd w przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostępność do jego terenu ma zarówno interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu, jak i spełniona jest przesłanka jego naruszenia" (wyroki dostępne w bazie orzeczeń: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak stwierdził WSA w Poznaniu, właściciel czy posiadacz nieruchomości położonej przy danej drodze znajduje się niewątpliwie w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z drogi. Lokalizacja nieruchomości jest okolicznością stałą, a jej skomunikowanie i ewentualne zmiany w dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów. Źródłem interesu prawnego w sprawie mającej za przedmiot kontrolę aktu polegającego na zatwierdzeniu organizacji ruchu nie może bowiem być sam charakter drogi publicznej i prawo korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy o drogach publicznych, ponieważ wówczas katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi byłby praktycznie nieograniczony.

Sąd zaznacza w tym miejscu, że wykazanie naruszenia interesu prawnego oznacza, że zaistniały warunki kontroli legalności zaskarżonego aktu. Nie oznacza to jednak automatycznie, uznania skargi już z tego tytułu za zasadną. Przyjąć należy, że zaskarżony akt mógłby zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, gdyby doszłoby do naruszenia przez organ orzekający norm prawa materialnego czy procesowego, mających zastosowanie przy zatwierdzeniu organizacji ruchu.

Ustalenie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu.

Stosownie do treści art. 10 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784). Należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi i zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady działania sygnalizacji znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia.

Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Przedmiotowa organizacji ruchu spełnia wymogi formalne określone w § 5 ww. rozporządzenia.

Nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta Krakowa dokonał zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu w ramach posiadanych kompetencji.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień procesowych, które mogłyby zaważyć na legalności zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu zatwierdzony projekt zmiany stałej organizacji ruchu na kwestionowanym przez skarżących na terenie Kazimierza został należycie uzasadniony i miał racjonalne podstawy.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż wprowadzenie strefy nastąpiło niespodziewanie i bez uprzedzenia Sąd stwierdza, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia. Od kilku lat sukcesywnie podejmowano szereg działań zmierzających do ograniczenia ruchu pojazdów na terenie Kazimierza.

I tak ograniczenia ruchu w rejonie Kazimierza zostały wprowadzone już w roku 2017 przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, na podstawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu znak: TZ.6110.2.389.2017. dla "stref ograniczonego ruchu" w strefie płatnego parkowania oraz Aneksu nr 2 do "Strefy Ograniczonego ruchu" nr TZ.6110.2.127.2017 z dnia 14 listopada 2017 r. Następnie strefa ograniczonego ruchu wprowadzona w roku 2017 r. została czasowo zastąpiona strefą czystego transportu "Kazimierz" wprowadzoną na mocy uchwały nr 111/27/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2018 roku w sprawie ustanowienia w Krakowie strefy czystego transportu "Kazimierz" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2018 r., póz. 8944 ze zm.) jednocześnie z odpowiadającą jej wymogom organizacją ruchu. Strefa czystego transportu obowiązywała do czasu ustanowienia w Krakowie śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, która została wprowadzona na mocy uchwały nr XXII/456/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 lipca 2019 r. w sprawie zmiany uchwały Nr LXXXIX/2177/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 22 listopada 2017 r.

Organizacja ruchu wprowadzona na podstawie projektu organizacji ruchu zatwierdzonego zaskarżonym zarządzeniem, stanowi co do zasady powrót do poprzednio obowiązującej organizacji ruchu z 2017r. na podstawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu znak: TZ.6110.2.389.2017. Co istotne legalność wprowadzenia w 2017 r. strefy ograniczonego ruchu została pozytywnie zweryfikowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt: III SA/Kr 927/18 stwierdził, że : "...zmiany w organizacji ruchu determinowane były dążeniem, między innymi, do ochrony: środowiska, zarówno naturalnego, jak i społecznego; bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrony zdrowia i dziedzictwa narodowego. Należy zauważyć, że są wartości i zasady Konstytucji RP. Zastosowane regulacje bezpośrednio służą do osiągnięcia niniejszych celów, a także pozostają formą relatywnie najmniej intensywną pod względem władczego oddziaływania na prawa i wolności jednostki. Nawet w przypadku uznania, że zapisy Projektu stałej organizacji ruchu - Aneks nr 2 do "Strefy ograniczonego ruchu" nr TZ.6110.2.127.2017 prowadzą do nierównego traktowania podmiotów podobnych, to niniejsze zróżnicowanie jest uzasadnione celami, jakie mają być przy pomocy tego działania osiągnięte. Tym samym, nawet w przypadku wyłączenia podmiotowego na danym obszarze, nie dochodzi do naruszenia zasady powszechności dostępu do dróg publicznych. Kryterium różnicowania pozostaje w racjonalnym związku z celem i treścią danej regulacji, waga interesu któremu różnicowanie ma służyć pozostaje w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostały naruszone w wyniku wprowadzonego zróżnicowania oraz kryterium pozostaje w związku z innymi wartościami, zasadami czy naruszeniami uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych."

Sąd nie znalazł również uzasadnienia dla podniesionego w skardze zarzutu wprowadzenia strefy ograniczonego ruchu bez dokonywania jakichkolwiek konsultacji. Analiza tego zagadnienia wskazuje, że projekt organizacji ruchu zatwierdzony kwestionowanym zarządzeniem został poprzedzony licznymi badaniami i konsultacjami społecznymi, które odbywały się na przestrzeni ostatnich lat równolegle z ww. zmianami wprowadzanymi w zakresie organizacji ruchu na Kazimierzu. W kolejnych rozwiązaniach brano pod uwagę bieżące stanowisko mieszkańców i przedsiębiorców z tego obszaru i na tej podstawie weryfikowano zasadność dotychczasowych rozwiązań.

Kwestia ta została należycie uzasadniona w omawianym projekcie. Z "Analizy organizacji ruchu w obszarze zabytkowej dzielnicy Kazimierz" wynika, że od 2016 r. podjęta została przez Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu dyskusja publiczna odnośnie konieczności zmian w organizacji ruchu, które nadałyby priorytet pieszym i zwiększały ich bezpieczeństwo. Propozycję przedstawiono w ramach projektu Mobilny Kraków, który na ulicach sąsiadujących z Placem Nowym zakładał wprowadzenie strefy ograniczonego ruchu, a na części Placu Nowego całkowite zamknięcie ruchu samochodów. Wobec braku akceptacji całkowitego zamknięcia dla ruchu Placu Nowego, w grudniu 2017 r. strefa ograniczonego ruchu objęła obszar ograniczony ulicami Krakowska - Miodowa - Dajwór - Św. Wawrzyńca.

W kwietniu 2018 r. przeprowadzono w trzech lokalizacjach pomiary natężenia ruchu, w tym ruchu pieszych, które porównano z analogicznym okresem roku 2017 (gdy strefa ograniczonego ruchu nie obowiązywała).

Szczegółowe analizy dotyczące poprawy komfortu mieszkańców, zmniejszenia emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza wykonane zostały w ramach opracowania projektu stałej organizacji ruchu dla "Stref ograniczonego ruchu" w strefie płatnego parkowania. Organ zarządzający ruchem uwzględnił te analizy również podczas rozpatrywania projektu stałej organizacji ruchu znak: IR-02.7221.600.2019. Wynika z niej bowiem wprost, iż celem nowej organizacji ruchu jest przywrócenie poprzednich rozwiązań, to jest Strefy Ograniczonego Ruchu, jednak z uwzględnieniem wniosków mieszkańców oraz przedsiębiorców pojawiających się w trakcie konsultacji i spotkań społecznych, które odbyły się m.in. w dniu 27 lutego 2017 r. Najważniejszym postulatem mieszkańców było włączenie do strefy niektórych ulic pierwotnie będących poza strefą (np. ul. Miodowa, ul. Brzozowa, ul. Bocheńska). Dodatkowo, głosy mieszkańców i przedsiębiorców w sprawie organizacji ruchu na Kazimierzu zbierane były również podczas konsultacji społecznych organizowanych w związku z planowanym wprowadzeniem strefy czystego transportu oraz śródmiejskiej strefy parkowania.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zaskarżony akt zatwierdzenia projektu organizacji ruchu został wydany po wnikliwej analizie organu w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz z należytym uzasadnieniem. Sąd nie miał wątpliwości co do celowości wprowadzonych zmian. W "opisie technicznym" ww. projektu, w podrozdziale "Cel opracowania" organ zarządzający ruchem wskazał na trzy zasadnicze kwestie: poprawy bezpieczeństwa ruchu, zmniejszenie emisji hałasu oraz zanieczyszczeń wprowadzanych do powietrza. Wzięto również pod uwagę zabytkowy charakter obszaru Kazimierza oraz fakt, że zmniejszenie natężenia ruchu obniży poziom niekorzystnych drgań, jakie powstają w konsekwencji przemieszczania się pojazdów.

Podkreślenia wymaga, że rozwiązanie zatwierdzone zaskarżonym aktem zostało poprzedzone badaniami natężenia ruchu na terenie Kazimierza. Z "Analizy organizacji ruchu w obszarze zabytkowej dzielnicy Kazimierz" stanowiącej załącznik do projektu stałej organizacji ruchu, jednoznacznie wynika rosnący lawinowo ruch pieszych w tym obszarze. Znaczna ilość obiektów hotelowych, gastronomicznych i innych usług wygenerowała zwiększony ruch pieszych, który jak wynikało z przeprowadzonych obserwacji w terenie, w wielu przypadkach (np. Plac Nowy, Meiselsa, Estery czy Józef a) nie był w stanie pomieścić się na wąskich chodnikach, stąd piesi zaczęli korzystać z jezdni. To z kolei doprowadziło organ do słusznego przekonania, że na tym obszarze wyższy jest stopień zagrożenia ruchem pojazdów dla szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego.

Powyższe wnioski zostały oparte na analizie badania natężenia ruchu pieszych i pojazdów (z wyłączeniem rowerów, pojazdów ciężkich, autobusów, dorożek i meleksów) zrealizowanych w roku 2017, czyli przed wprowadzeniem strefy ograniczonego ruchu oraz po jej wprowadzeniu w 2018 r. Przeprowadzone analizy ruchu dały jednoznaczne wyniki w postaci potwierdzenia lawinowego zwiększenia ruchu pieszych I tak na ulicy Szerokiej ruch pieszych w godzinach porannych zwiększył się trzykrotnie, a w godzinach popołudniowych zwiększył się sześciokrotnie. Na Placu Nowym ruch pieszych zwiększył się w godzinach porannych dwu i pół krotnie, zaś w godzinach popołudniowych dwukrotnie. Na ulicy Bożego Ciała ruch pieszych zwiększył się o 13%, a w godzinach popołudniowych o 52%. Niezbędne było zatem podjęcie stanowczych działań mających na celu ochronę pieszych, jako szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego.

Dodatkowo, w dniu 4 lipca 2019 r. tj. przed wprowadzeniem Strefy Ograniczonego Ruchu na Kazimierzu (a w czasie obowiązywania strefy czystego transportu) przeprowadzone zostały standardowe badania, które wykonuje się w danym rejonie, aby uzyskać informacje w jaki sposób poprawić organizację ruchu oraz bezpieczeństwo pieszych. Raport z tych badań (k. 30 akt adm.) jednoznacznie wskazuje na to, iż zasadne było rozszerzenie Strefy Ograniczonego Ruchu o obszar ulicy Miodowej oraz ulicy Mostowej. Dla przykładu na ul. Miodowej w przedziale czasowym pomiędzy godziną 15:00, a godziną 16:00, odnotowano zaledwie 145 samochodów osobowych i aż 745 pieszych.

Odnosząc się do zarzutu ograniczenia możliwości prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej na terenie Kazimierza Sąd stwierdza, że art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, istotę przymiotu drogi jako publicznej, definiuje poprzez jej dostępność dla każdego do korzystania zgodnie z przeznaczeniem. Zarazem ten sam przepis stanowi, że korzystanie z drogi może mieć miejsce z wyjątkami i ograniczeniami określonymi w ustawie lub w ustawach szczególnych. Wszelkie ograniczenia dostępności dróg mogą być dokonywane jedynie na zasadzie wyjątku i tylko w przypadkach uzasadnionych. Powinny być one dla obywateli transparentne i nie mogą bazować wyłącznie na uznaniowości jednostek samorządu terytorialnego. Jednocześnie ustawa o drogach publicznych w art. 4 pkt. 38) jako szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego uznaje niezmotoryzowanych uczestników ruchu drogowego, w szczególności pieszych i rowerzystów, a także motocyklistów oraz osoby niepełnosprawne lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej.

W ocenie Sądu wprowadzona zmiana organizacji ruchu nie uniemożliwia i nie ogranicza prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie w imię zasadnych celów związanych z poprawą bezpieczeństwa uczestników ruchu i komfortu życia mieszkańców wprowadza konieczne zmiany w możliwości poruszania się pojazdów. Ograniczeniu do wyznaczonych godzin uległa jedynie dostępność dojazdu samochodem do budynku, w którym prowadzona jest działalność - w pozostałym okresie pojazd musi być parkowany w odległości od kilkunastu do 300 m od budynku, zależnie od dostępności miejsc postojowych na ulicach wokół kwartału. W ocenie Sądu organ wyważył interesów przedsiębiorców oraz innych członków społeczności lokalnej zamieszkujących przedmiotowy rejon z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu na tym terenie. Przyjęte rozwiązanie nie przekroczyło dopuszczalnych prawnie granic swobody regulacyjnej w zakresie zarządzania ruchem na drogach publicznych. Sąd uwzględnił turystyczny charakter terenu Kazimierza, porównywalny pod kątem atrakcyjności do takich miejsc jak Rynek Główny w Krakowie. Na tego typu obszarach z uwagi na duży przepływ ludności (głównie turystów) z powodzeniem funkcjonuje działalność gospodarcza przy jednoczesnym znacznym ograniczeniu ruchu pojazdów.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonej organizacji ruchu. Z tego powodu skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.