Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1312/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. w T. przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca wykonywał regularny specjalny przewóz osób na podstawie wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, oraz na podstawie wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej dla przedsiębiorstwa "A" S.A. z siedzibą [...]-[...] M. ul. [...]. Kierowca wykonywał przewóz dzieci do gimnazjum nr [...] w T. ul. [...]. W trakcie kontroli stwierdzono, iż autobus nie posiadał apteczki doraźnej pomocy, ogumionego koła zapasowego, zasłon w bocznych oknach (pomimo że nie był wyposażony w szyby przeciwsłoneczne), bagażnika, wyjść awaryjnych w wymaganej ilości. W autobusie stwierdzono tylko dwa wyjścia awaryjne. Powyższe fakty zostały potwierdzone protokołem kontroli nr [...].

Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2007, Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), nałożył na przedsiębiorcę "A" S.A. karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. W obszernym uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował wyniki kontroli oraz przytoczył obowiązujący stan prawny. Wskazał w tym zakresie m.in., że stosownie do art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Stosownie z kolei do § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003, Nr 32, poz. 262 z późn. zm.), autobus powinien być wyposażony m.in. w wyjścia awaryjne (w przypadku autobusu o długości przekraczającej 6,00 m), apteczkę doraźnej pomocy; ogumione koło zapasowe (przepisu nie stosuje się do autobusu miejskiego używanego w komunikacji miejskiej lub miejskiej i podmiejskiej); zasłony w bocznych oknach, jeżeli nie jest wyposażony w szyby przeciwsłoneczne, bagażnik urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem. Liczba wyjść awaryjnych, stosownie do §19 ust. 1 Rozporządzenia liczba wyjść awaryjnych nie może być mniejsza niż:

przy liczbie miejsc dla pasażerów nie większej niż 22 - trzy;

przy liczbie miejsc dla pasażerów większej niż 22, lecz nie większej niż 35 - cztery; dwa z prawej i dwa z lewej strony albo dwa z prawej strony, jedno z lewej i jedno z tyłu;

przy liczbie miejsc dla pasażerów większej niż 35 - pięć; dwa z prawej strony, dwa z lewej strony i jedno z tyłu albo trzy z prawej strony i dwa z lewej strony.

Zdaniem organu w trakcie przedmiotowej kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Kontrolowany autobus nie posiadał apteczki doraźnej pomocy, ogumionego koła zapasowego, zasłon w bocznych oknach, pomimo że nie był wyposażony w szyby przeciwsłoneczne, bagażnika, wyjść awaryjnych w wymaganej ilości. W autobusie stwierdzono tylko dwa wyjścia awaryjne. Stanowi to naruszenie przywołanych przepisów.

W konsekwencji stwierdzonych braków organ wymierzył przedsiębiorcy karę w wysokości 5.000,00 zł (art. 92a ust 1, 6 i 7 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. nr 2.5.1. załącznika nr 3 do ww. ustawy).

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej "A" S.A. wniosła o jej uchylenie z uwagi na jej zdaniem błędne ustalenie, że stwierdzone uchybienia w postaci braku apteczki doraźnej pomocy, ogumionego koła zapasowego, zasłon w bocznych oknach, bagażnika, wyjść awaryjnych w wymaganej ilości - stanowią naruszenie warunków technicznych. Zdaniem bowiem strony § 17-22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, z późn. zm.) oraz art. 18 i art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym świadczą o tym, że pojęcie "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych, a nie dotyczy jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (niebędące częściami składowymi pojazdu), a przez to nie rzutujące na warunki techniczne samego pojazdu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 628/10). Spółka zarzuciła także organowi błędne ustalenie, że zawarta umowa nr [...] z [...] r., na podstawie której następowało świadczenie usług przewozowych młodzieży szkolnej pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wymaga aby transport, na tak krótkich odcinkach przejazdu odbywał się w warunkach wskazanych przez WITD, albowiem w rzeczywistości umowa wymogów takich nie przewidywała. "A" S.A. zarzuciła nadto organowi naruszenie art. 7, 8, 107 k.p.a.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i wskazał odnoszące się do sprawy przepisy prawa, podzielając ustalenia dokonane i wnioski wyprowadzone przez organ I instancji. Zaakcentował, iż w myśl art. 4 pkt 22 lit. o/ ustawy o transporcie drogowym, użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego, które wynikają z przepisów tejże ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 18 b ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Stosownie do treści art. 18 b ust. 2 pkt 1 lit. b ww. ustawy, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Wymogi te określone zostały w § 18 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 11 i § 19 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym autobus powinien być wyposażony m.in. w wyjścia awaryjne w niezbędnej liczbie, apteczkę doraźnej pomocy, ogumione koło zapasowe; przepisu nie stosuje się do autobusu miejskiego używanego w komunikacji miejskiej lub miejskiej i podmiejskiej, zasłony w bocznych oknach, jeżeli nie jest wyposażony w szyby przeciwsłoneczne, bagażnik urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem. Stosownie z kolei do treści art. 92 a ust. 1, ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,00 złotych do 10.000,00 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenie podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000,00 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5000 (słownie: pięć tysięcy) złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Mając na uwadze treść protokołu kontroli oraz treść wyjaśnień składanych przez stronę niesporna pozostaje okoliczność, wynikająca z protokołu kontroli, iż kontrolowany autobus, w chwili kontroli nie miał apteczki doraźnej pomocy, ogumionego koła zapasowego, przy braku wyposażenia w szyby przeciwsłoneczne - zasłon w bocznych oknach, bagażnika oraz wyjść awaryjnych w wymaganej ilości. W przedmiotowej sprawie, sporne jest natomiast, czy stwierdzone braki wyposażenia autobusu powodują, że autobus nie odpowiadał warunkom technicznym wymaganych prawem. Wyposażenie dodatkowe, wbrew zajętemu stanowisku strony, decyduje o tym, czy pojazd odpowiada warunkom technicznym wymaganym ze względu na rodzaj przewozu. Zdaniem organu, przepis art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 2 czerwca 2005 r. Prawo o ruchu drogowym przez termin "warunki techniczne" rozumie także wyposażenie pojazdu. Takim wyposażeniem niewątpliwie jest apteczka doraźnej pomocy, ogumione koła zapasowe, zasłony w bocznych oknach przy braku wyposażenia w szyby przeciwsłoneczne, bagażnik czy wyjścia awaryjne w wymaganej ilości określone przepisem § 18 ust. 1 pkt 2, 5, 6, 11 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w które nie został wyposażony skontrolowany autobus (organ przywołał w tej mierze wyrok WSA w W. sygn. akt VI SA/Wa 1394/09 z dnia 29 października 2009 r. a także wyrok NSA sygn. akt II GSK 1173/10 z dnia 24 listopada 2011 r. stwierdzający, że " (...) wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, obejmuje również brak wymaganego wyposażenia autobusu". Nadto organ odwoławczy podkreślił, że wyrokiem sygn. akt. II GSK 1173/10 z dnia 24 listopada 2011 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powoływany przez stronę w uzasadnieniu swych twierdzeń wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., sygn. akt. VI SA/Wa 628/10 z 26 maja 2010 r. i oddalił skargę kasacyjną strony. W odniesieniu do zarzutu strony, iż zawarta przez nią umowa nr [...] z dnia [...]r. nie wymagała, by transport ,,(...) na tak krótkich odcinkach przejazdu odbywał się w warunkach wymaganych przez WITD" organ podkreślił, że podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się używania do przewozu autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Niewątpliwie, w dniu kontroli strona wykonywała usługę, polegającą na przewozie określonej kategorii pasażerów w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Stosownie do protokołu kontroli, przewóz dotyczył przewozu dzieci do gimnazjum nr [...] w T.. Zgodnie natomiast z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1934/05 ,,Dowożenie do szkoły grup uczniów wsiadających do autobusu o ustalonej godzinie, na określonych przystankach, usytuowanych na ustalonej trasie a następnie odwożenie uczniów ze szkoły o określonej godzinie, do miejscowości zamieszkania położonych przy określonej trasie i wysadzanie ich na ustalonych przystankach posiada wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego". Powyższe, powoduje, że strona jako przewoźnik była zobowiązana zapewnić warunki odpowiadające wymaganym warunkom technicznym autobusu ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. W ocenie organu odwoławczego działania organu I instancji w żadnym wypadku nie naruszyły też przepisów postępowania administracyjnego art. 7 i 8. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie sprzeniewierzył się też normie art. 107 k.p.a.. Bezsprzecznie organ I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł wskazując, że przepisy precyzyjnie określają warunki jakie powinien spełniać pojazd w ramach określonego przewozu osób. W treści decyzji I instancji, organ odwoławczy dostrzega także powołanie podstawy prawnej dotyczącej wysokości nałożonej kary pieniężnej. Dodatkowo należy wskazać, iż przedsiębiorca w każdym wypadku, gdy pojazd, którym ma być wykonany transport drogowy osób nie spełnia warunków technicznych przewidzianym prawem, nie powinien przeznaczać go do użytku. W przypadku, gdy mimo to, przewoźnik decyduje się na wykonanie takiego transportu winien spodziewać się, że w razie kontroli drogowej poniesie konsekwencje administracyjne przewidziane ustawą o transporcie drogowym. Osąd organu I instancji, organ odwoławczy uznaje tym samym za prawidłowy. Organ II instancji wskazał nadto, że w obecnym porządku prawnym, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r., podmiot wykonujący przewóz drogowy może uniknąć odpowiedzialności za naruszenia określone w zaskarżonej decyzji, a wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, pomimo stwierdzenia faktu jego wystąpienia, na podstawie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W myśl powołanego przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

W niniejszej sprawie, żadna z przedstawionych powyżej sytuacji nie miała miejsca. W aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, że strona starała się o zapewnienie właściwych warunków technicznych autobusu ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego. Przedsiębiorca miał wpływ na powstanie naruszenia, gdyż to od niego zależało wystąpienie z wnioskiem o wydanie stosownego dokumentu. Skarżący nie przedstawił faktów i dokumentów wskazujących na powstanie okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Pismem z dnia 1 października 2012 "A" S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędne ustalenie, że:

stwierdzone uchybienia w postaci braku apteczki doraźnej pomocy, ogumionego koła zapasowego, zasłon w bocznych oknach, bagażnika, wyjść awaryjnych w wymaganej ilości - stanowią naruszenie warunków technicznych;

zawarta umowa nr [...] z [...]r., na podstawie której następowało świadczenie usług przewozowych młodzieży szkolnej pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wymagała aby transport, na tak krótkich odcinkach przejazdu odbywał się w warunkach zapewniających:

apteczkę doraźnej pomocy,

ogumione koło zapasowe,

zasłony w bocznych oknach gdyż nie był wyposażony w szyby przeciwsłoneczne,

bagażnik,

dodatkowe wyjścia awaryjne;

Spółka zarzuciła też organowi obrazę prawa materialnego, a to § 17-22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 18 i art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym albowiem pojęcie "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych, a nie dotyczy jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (nie będące częściami składowymi pojazdu), a przez to nie rzutujące na warunki techniczne samego pojazdu.

"A" S.A. zarzuciła nadto obrazę prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., a także art. 107 k.p.a. albowiem w treści rozstrzygnięcia nie została powołana podstawa prawna uzasadniająca postępowanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a nadto w zaskarżonym orzeczeniu brakuje:

wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których dowodom skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

wyjaśnienie podstawy prawnej, a w tym wysokości nałożonej kary pieniężnej, bez przytoczenia przepisów prawa w części związanej z uzasadnieniem prawnym.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że jej zdaniem zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie jest bezpodstawna i nie spełnia podstawowych kryteriów wymaganych od administracji publicznej w zakresie stosowania prawa. Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:

nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę,

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych,

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych,

nie powodowało niszczenia drogi,

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu,

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.

Na podstawie delegacji ust. 5 tegoż art. 66 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wydane zostało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zarówno art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również regulacje rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. oraz przepis art. 66 ustawy o transporcie drogowym, nie definiują czym są "warunki techniczne" autobusu wymagane dla danego rodzaju przewozu osób. Z tytułu samego Rozporządzenia wynika jednak, że czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest ich wyposażenie. Należy przyjąć zatem, że termin "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych. Natomiast termin ten nie dotyczy jego dodatkowego wyposażenia, na które składają się rzeczy odrębne (nie będące częściami składowymi pojazdu), a przez to nie rzutujące na warunki techniczne samego pojazdu. Nieuprawnione jest zrównanie stwierdzonych w czasie kontroli braków z naruszeniem warunków technicznych pojazdu w drodze wykładni celowościowej albo funkcjonalnej. Interpretacja pojęcia "warunki techniczne" autobusu, w podanej wyżej formie, wynika zdaniem skarżącej Spółki z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. VI SA/Wa 628/10 i nie powinna budzić wątpliwości co do jej słuszności. Wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Transportu Drogowego - zawartym w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji nie zaprzecza stanowisku "A" S.A. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II GSK 1173/10 z 24 listopada 2011 r. "A" S.A. wskazała nadto, iż zawarta umowa nr [...] z [...] r., na podstawie której następuje świadczenie usług przewozowych młodzieży szkolnej pojazdem marki [...] o nr rej. [...] nie wymagała aby transport, na tak krótkich odcinkach przejazdu, odbywał się w warunkach zapewniających:

apteczkę doraźnej pomocy,

ogumione koło zapasowe,

zasłony w bocznych oknach,

bagażnik,

dodatkowe wyjścia awaryjne.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 11 kwietnia 2012 r. pełnomocnik Spółki r.pr. J. C. podniosła, iż stwierdzone braki w wyposażeniu autobusu nie stanowią podstawy do nałożenia kary albowiem przewidziana ustawą kara może dotyczyć tylko warunków technicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona.

Przechodząc do szczegółowych rozważań wskazać w pierwszej kolejności należy, że bezspornym w sprawie jest, iż w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli w miejscowości T. autobusu marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywano regularny specjalny przewóz osób stwierdzono, że autobus nie posiadał:

apteczki doraźnej pomocy,

ogumionego koła zapasowego,

zasłon w bocznych oknach, pomimo że nie był wyposażony w szyby przeciwsłoneczne,

bagażnika,

wyjść awaryjnych w wymaganej ilości.

Okoliczności faktyczne sprawy nie stanowią przedmiotu kontrowersji pomiędzy skarżącą Spółką, a orzekającymi w sprawie organami, Spółka nie przeczy bowiem, iż ww. braki w autobusie istotnie występowały. Kontrowersja dotyczy natomiast aspektów prawnych, zdaniem Spółki tego typu stwierdzone w trakcie kontroli braki nie uprawniały bowiem organów do wymierzenia jakiejkolwiek kary.

Wskazać zatem należy, że w przekonaniu orzekających w sprawie organów stwierdzone braki oznaczały, że pojazd nie odpowiadał określonym prawem warunkom technicznym, a tym samym stwierdzone naruszenie, stosownie do art. 92a ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. nr 2.5.1. załącznika nr 3 do ww. ustawy obligowało organ do wymierzenia kary w kwocie 5.000,00 zł. Taką bowiem karę przewidziano w załączniku dla wykonywania przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Zdaniem z kolei skarżącej Spółki 2 argumenty przemawiają za uznaniem, iż wymierzona kara została nałożona bezprawnie. Po pierwsze, zdaniem skarżącej, kara została jej wymierzona za naruszenie warunków technicznych, podczas gdy termin ten nie obejmuje cyt. "dodatkowego wyposażenia", za którego brak kara nie została w przepisach przewidziana. W odczuciu zaś Spółki wszystkie wykazane przez organy brakujące elementy, a to apteczka, koło zapasowe, zasłony, bagażnik, wyjścia awaryjne stanowią jedynie elementy wyposażenia, a zatem ich brak nie uprawnia organów do wymierzania kar. Są to bowiem "rzeczy odrębne (nie będące częściami składowymi pojazdu), a przez to nie rzutujące na warunki techniczne samego pojazdu". Na dowód swoich twierdzeń Spółka wskazuje, że zarówno art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również regulacje Rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz przepis art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie definiują czym są "warunki techniczne" autobusu wymagane dla danego rodzaju przewozu osób. Z tytułu samego Rozporządzenia wynika jednak, że czym innym są warunki techniczne pojazdów, a czym innym jest ich wyposażenie. Należy przyjąć zatem, że termin "warunki techniczne pojazdu" dotyczy sprawności samego pojazdu, jako całości oraz jego części składowych, nie zaś wyposażenia.

Nadto, jako drugi argument przemawiający, zdaniem Spółki za bezprawnością wymierzonej kary, Spółka podnosi, że zawarta przez nią umowa nr [...] z [...] r., na podstawie której następowało świadczenie usług przewozowych młodzieży szkolnej pojazdem marki [...] o nr rej. [...] nie wymagała aby transport, na tak krótkich odcinkach przejazdu odbywał się w warunkach zapewniających wskazane wyżej wyposażenie autobusu.

Skład orzekający w całej rozciągłości podziela stanowisko obydwu orzekających w sprawie organów co do oceny wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej i wyprowadzenia z niej wniosku o konieczności wymierzenia przedsiębiorcy kary. Niewątpliwym jest bowiem, iż pod pojęciem warunków technicznych rozumieć należy wszystkie te wymogi, które łącznie sprawiają, iż pojazd uznany może być za bezpieczny, należycie wyposażony, nadający się do przewozu. Świadczy o tym nie tylko wykładnia celowościowa i systemowa lecz także konkretne brzmienie przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki przywołany przez nią art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zawierający delegację do wydania rozporządzenia w sprawie m.in. koniecznego wyposażenia pojazdów, mieści się w rozdziale I Działu III ustawy zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów" co niewątpliwie świadczy o szerszym niż twierdzi Spółka zakresie pojęcia. Nadto ust. 4 tegoż art. 66 w całości poświęcony został kwestiom wyposażenia. Analogicznie w przywoływanym już powyżej Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 32 grudnia 2002 r. przepisy dotyczące obligatoryjnego wyposażenia autobusu w tym przywoływany § 18 wymagający by autobus posiadał w odpowiedniej liczbie drzwi awaryjne, bagażnik, apteczkę, koło zapasowe, zasłony w bocznych oknach itp. znajduje się w Dziale III "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem". Zdaniem Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że naruszenie wymogów przewidzianych w zakresie obowiązkowego wyposażenia autobusu stanowi tym samym, zgodnie z tytułem ww. Działu III niezachowanie wymaganych warunków technicznych pojazdu samochodowego.

Niemożliwa jest zresztą, zdaniem składu orzekającego, do zaakceptowania sformułowana przez pełnomocnika Spółki w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 11 kwietnia 2013 r. teza, iż braki w wyposażeniu autobusu nie podlegają przewidzianym ustawą karom. Prowadziłoby to bowiem do wniosku, iż dozwolone, a w każdym razie bezkarne, jest przewożenie dzieci, jak to miało miejsce w omawianym przypadku, pojazdem nie umożliwiającym w razie katastrofy opuszczenia pojazdu z powodu braku drzwi awaryjnych w choćby minimalnej wymaganej liczbie i nieumożliwiającym udzielenia im pomocy z powodu braku apteczki.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że nawet w razie hipotetycznie odmiennej interpretacji, tak jak czyni to skarżąca, pojęcia "warunki techniczne" i wyłączenia z pojęcia tego dodatkowego wyposażenia stanowiącego wg. skarżącej "odrębny przedmiot nie będący częścią składową pojazdu" karę wymierzoną przedsiębiorcy i tak należałoby uznać za zasadną. O ile bowiem apteczka czy koło zapasowe istotnie stanowią elementy wnoszone bądź wynoszone z pojazdu to niewątpliwie wyjścia awaryjne są elementem konstrukcyjnym autobusu, nie zaś "odrębnym przedmiotem".

Zauważyć nadto należy, iż choć, jak to już wskazał w uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2010 r. sygn, akt VI SA/Wa 628/10 został w części uwzględniającej skargę wyeliminowany z obrotu prawnego wyrokiem NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10, skarżąca Spółka nadal przywołuje jego tezę stwierdzając w skardze, że "nie powinna ona budzić wątpliwości co do jej słuszności" a wyrok NSA tezie tej nie przeczy. Sąd wskazuje zatem, co trafnie uczynił już organ II instancji, że w przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, iż "wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, obejmuje również brak wymaganego wyposażenia autobusu". Przywołany wyrok dotyczył braku tablic kierunkowych, których obowiązek umieszczenia na autobusie wynika z tego samego przepisu (§ 18 przywołanego wyżej Rozporządzenia), z którego wynika obowiązek zapewnienia by w autobusie znajdowały się elementy, których brak stwierdzono w przedmiotowym postępowaniu.

Także twierdzenie Spółki, iż nie była zobligowana do zapewnienia wskazanego przez organy wyposażenia autobusu albowiem nie wymagała tego zawarta przez nią umowa o świadczenie usług nie posiada żadnego oparcia w obowiązującym prawie i nie może zostać uwzględnione. To bowiem bezwzględnie obowiązujące wskazane powyżej przepisy prawa określają jakie wymogi musi spełniać pojazd a tym samym w drodze umowy warunki te nie mogą zostać ani zmodyfikowane, ani wyłączone.

W konsekwencji wymierzona Spółce kara pozostawała w zgodzie z przywołanymi w decyzjach podstawami ich nałożenia (art. 92 ust. 1 ustawy, oraz lp. 2.5.1 załącznika nr 3 do tejże ustawy). Dodać w tym miejscu należy, że kara za naruszenie ustawy nie ma charakteru uznaniowego. W razie dopuszczenia się naruszenia jej wymierzenie jest bowiem obligatoryjne, niepodlegająca możliwości jakiegokolwiek miarkowania jest także wysokość wymierzonej kary. Jedynym przewidzianym w ustawie ograniczeniem jest jedynie górny limit łącznie wymierzonych za naruszenia objęte jedną kontrolą kar, który w niniejszej sprawie nie został przekroczony.

W pełni uzasadnione było nadto niezastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem jego zastosowanie stanowiłoby naruszenie prawa. W żadnej mierze nie można bowiem uznać, iż brak koniecznych elementów konstrukcyjnych czy wyposażenia przewożącego dzieci autobusu nastąpił wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. To bowiem właśnie przedsiębiorca winien był bowiem zadbać o to by autobus przewożący dzieci w pełni, precyzyjnie, spełniał wymogi przewidziane przepisami prawa. Z akt nie wynika także by w sprawie zaszła przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem Sądu prawidłowo zatem organ I instancji ustalił okoliczności przedmiotowej sprawy, prawidłowo ustalił wysokość wymierzonej kary, wnikliwie analizując okoliczności sprawy i konkretnie uzasadniając przyczyny jej wymierzenia. W konsekwencji poprawnie organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy zaskarżone doń rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, w sposób właściwy i zgodny z prawem ustosunkowując się do sformułowanych w odwołaniu zarzutów co do istniejących, zdaniem Spółki, wadliwości zaskarżonej doń decyzji pierwszoinstancyjnej.

Nie można tym samym podzielić sformułowanych w skardze zarzutów co do wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to pozostaje w zgodzie z art. 107 k.p.a. Jest bardzo obszerne, bardzo szczegółowe, zdaniem Sądu wnikliwie prezentuje stan faktyczny i prawny sprawy, wskazując i omawiając podstawy prawne wymierzenia kary i jej wysokości. Tym samym zarzuty, iż uzasadnienie to nie wskazuje faktów, dowodów, wyjaśnienia podstawy prawnej, przytoczenia przepisów, zdaniem Sądu niemożliwe są do zaakceptowania. Dziwi także zarzut, iż uzasadnienie nie wskazuje przyczyn, z powodu których dowodom skarżącej odmówiono wiarygodności albowiem żadnych dowodów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy skarżąca nie przedstawiła, nie kwestionując ustaleń co do stwierdzonych w trakcie kontroli braków w zakresie stanu autobusu.

Wobec obszerności uzasadnienia zaskarżonej decyzji i wielości wskazanych w nim argumentów i przytoczonych norm prawnych sformułowane w tej mierze zarzuty skargi uznać należy zatem za nieuzasadnione.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.