Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 893/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału kwatery tymczasowej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego G. K. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku G. K. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji o przydziale G. K. tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W., odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 157 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań G. K. oraz uczestnika postępowania – Stowarzyszenia [...] od powyższej decyzji, utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu podał, iż bezsporna jest okoliczność, że funkcjonariusz złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, a otrzymał przydział kwatery tymczasowej decyzją nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Funkcjonariusz zaakceptował zarówno propozycję przydziału kwatery tymczasowej, jak i samą decyzję o jej przydziale, od której nie wnosił odwołania. Ponadto przydział kwatery nie pozbawił strony prawa do lokalu mieszkalnego.

Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o § 10 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), w myśl którego na tymczasowe kwatery dla policjantów przeznacza się lokale mieszkalne, pokoje gościnne, pokoje w hotelu lub bursie albo pomieszczenia mieszkalne usytuowane w budynkach przeznaczonych na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, o należytym stanie technicznym i sanitarnym. Zgodnie bowiem z decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki [...] położone przy ul. [...], zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego, tym samym mogły być przydzielone tylko jako kwatery tymczasowe.

W ocenie Komendanta Głównego Policji brak wniosku o przydział kwatery tymczasowej stanowi naruszenie wskazanego wyżej rozporządzenia, które nie może być jednak zakwalifikowane jako rażące, gdyż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym rażące naruszenie prawa, to przekroczenie go w sposób jasny, niedwuznaczny, co ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a nadto decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. K. zarzucił jej:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez jego błędną subsumcję i wywiedzenie, że pomimo treści ówcześnie obowiązującego § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469 ze zm.), niezłożenie przez skarżącego pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a następnie przydzielanie jej przez Komendanta [...] Policji, nie stanowi rażącego naruszenia prawa,

2. obrazę art. 156 § 2 in fine k.p.a., poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji jako podstawy prawnej do wydania skarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy skutek decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest nieodwracalny, gdyż prawo z niej wynikające zostało już skonsumowane przez stronę.

Z uwagi na wskazane zarzuty wniósł o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, lecz z powodów innych niż podniesione w zarzutach skargi.

Stosownie bowiem do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl przepisu art. 5 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o ministrach – rozumie się przez to m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji. Organ ten jest zatem ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., tak więc od wydanej przez niego decyzji nie służby odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści przepisu art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej. W przepisach ustawy o Policji, dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji, nie ma uregulowań, które przewidywałyby kompetencje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu odwoławczego od decyzji Komendanta Głównego Policji w takich sprawach.

Jedynie w przepisie art. 32 ust. 3 ustawy o Policji, stanowiącym, iż od decyzji o mianowaniu policjantów na stanowiska służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu z tych stanowisk wydanej przez Komendanta Głównego Policji, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ustawodawca kompetencje organu odwoławczego od decyzji Komendanta Głównego Policji przeniósł na Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powołany przepis dotyczy wyłącznie spraw w nim wymienionych, a sprawy mieszkaniowe funkcjonariuszy do nich nie należą. Nie ma przy tym znaczenia, czy postępowanie prowadzone jest w trybie zwykłym, czy też w trybach nadzwyczajnych. Z tego względu należy stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2010 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale funkcjonariuszowi kwatery tymczasowej, naruszył przepisy o właściwości, co obligowało Sąd do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 273/10 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10 (niepubl.).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).