Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 195/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 35, art. 37
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie świadczenia wychowawczego 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem sporządzonym dnia [...] lipca 2019 r. (złożonym w siedzibie Kolegium [...] lipca 2019 r.) P. P. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie SKO [...]/18. Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2019 złożył ponaglenie do Kolegium, a w dniu [...] czerwca 2019 r. je ponowił, jednak nie otrzymał żadnej odpowiedzi. P. P. podniósł, że [...] czerwca 2019 r. doręczono mu decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], ale nie udzielono mu żadnej odpowiedzi na złożone ponaglenie. Skarżący opisał dotychczasowy bieg postępowania, wyjaśnił z jakich przyczyn uważa, że było ono prowadzone przewlekle i wniósł o wymierzenie grzywny organowi, stwierdzenie bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania oraz, ze nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa oraz zażądał zwrotu kosztów postępowania.

Skargę złożono w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem sporządzonym dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło o wszczęciu, na wniosek A. P., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. (nie jak błędnie wskazano z 2018 r. – uw. Sądu) nr [...], którą uchylono w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] (odmawiającą przyznania P. P. świadczenia wychowawczego na I. P.) i przyznającej P. P. świadczenie wychowawcze na syna I. P. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r.

Jak wynika z akt sprawy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r .nr [...] pismem sporządzonym i złożonym tego samego dnia, tj. [...] stycznia 2018 r. w siedzibie Kolegium wniosła A. P.. Wniosek ten został doprecyzowany następnie w dniu [...] lutego 2018 r.

Jak również wynika z akt o informację w tej sprawie, pismem z dnia [...] marca 2018 r. zwrócił się do Kolegium Prokurator Rejonowy w [...], a Kolegium pismem z dnia [...] marca 2018 r. udzieliło informacji na ten temat.

W dniu [...] kwietnia 2018 r. Kolegium zwróciło się do Sądu Rejonowego w [...] o informację czy przed Sądem tym toczy się postępowanie w zakresie władzy rodzicielskiej z wniosku Skarżącego albo A. P., a następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiesiło postępowanie w sprawie SKO [...], do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sprawy III Nsm [...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] powiadomił Kolegium, że Sąd Rodzinny w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. zmienił pkt 2 orzeczenia rozwodowego w sprawie IC [...] w ten sposób, że uznał, że rodzice małoletnich będą naprzemiennie sprawować pieczę nad małoletnimi.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] podjęło postępowanie w sprawie [...] – jak wskazano – na skutek wniosku P. P. z dnia [...] lutego 2019 r., w którym zawarto informację o prawomocnym zakończeniu postępowania przed Sądem Rodzinnym w [...].

Pismem z dnia [...] maja 2019 r. P. P. wniósł ponaglenie na bezczynność Kolegium w sprawie SKO [...]/18.

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 P. P. ponownie zwrócił się do Kolegium podnosząc, że Kolegium wykonuje pozorne czynności i nie zareagowało w żaden sposób na wniesione ponaglenie.

W dniu [...] czerwca 2019 r. doręczono Skarżącemu decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną Kolegium z dnia [...] czerwca 2019 r.

Skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie nr [...] złożył P. P..

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga w części okazała się zasadna.

Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma zatem znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096 – dalej jako: k.p.a.) a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest bowiem wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany, bowiem kwestią bezsporną jest, że P. P. dwukrotnie zwracał się do Kolegium w sprawie [...] zarzucając, że Kolegium wykonuje tylko pozorne czynności w sprawie, zupełnie ignorując fakt związania ustawowymi terminami do załatwienia sprawy (pisma: z dnia [...] maja 2019 r. oraz pismo z dnia [...] czerwca 2019 r. – karty nienumerowane).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec tego w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze bezczynność Kolegium rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący.

W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Sąd musiał zatem ustalić, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością, czy też z przewlekłością postępowania.

Należy wyjaśnić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przewlekłość postępowania obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy.

Uwzględniając powyższe rozważania i okoliczności sprawy należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z bezczynnością organu. Kolegium nie pozostawało też bezczynne w dacie złożenia skargi ([...] lipca 2019 r.), bowiem [...] czerwca 2019 r. wydało decyzję w sprawie SKO – [...], a więc jeszcze przed wniesieniem skargi. Z tej też przyczyny w pkt 3 wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w tej części.

Natomiast zasadnie Skarżący zarzucił organowi przewlekłe prowadzenie postępowania, skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania składając jeszcze przed - ostatecznym - zakończeniem postępowania administracyjnego w tej sprawie - przez ten sam organ - co nastąpiło [...] lipca 2019 r.

Uprzedzając zasadnicze rozważania w sprawie wskazać trzeba, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze fakt, że w myśl art. 133 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Dlatego też oceniając sprawność działania Kolegium Sąd opierał się na - przekazanym przez ten organ - całokształcie dokumentacji sprawy.

Przechodząc do merytorycznej kontroli przewlekłości Kolegium, w niniejszej sprawie Sąd wskazuje, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Przepis artykułu 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Powyższe oznacza, że co do zasady postępowanie administracyjne powinno zostać zakończone tak szybko jak tylko jest to możliwe, z zastrzeżeniem, że w sprawie wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno to nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, zaś w sprawie szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że postępowanie prowadzone było dłużej niż było to niezbędne do jej załatwienia.

Postępowanie w sprawie nr [...] trwało ponad 15 miesięcy (od [...] lutego 2018 r. do [...] czerwca 2019 r.), przy czym przez okres (9 miesięcy) od [...] maja 2018 r. do [...] lutego 2019 r. postępowanie pozostawało zawieszone. Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 103 k.p.a.). W jego czasie organ administracji publicznej może podejmować jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 k.p.a.). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby zachodziła konieczność zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważna szkoda dla interesu społecznego. Zatem w trakcie zawieszenia postępowania organ nie był zobowiązany podejmować w sprawie jakichkolwiek czynności. Czasu trwania zawieszenia postępowania nie wlicza się zatem do terminu załatwienia sprawy (art. 35 § 5 k.p.a.). Zawieszenie postępowania wstrzymując bieg terminów przewidzianych w kodeksie powoduje, że biegną one dalej dopiero z chwilą podjęcia zawieszonego postępowania. Tym samym zawieszenie postępowania eliminuje możność powstania przewlekłości postępowania związanej z upływem terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1222/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy wskazać, że w niniejszej sprawie postanowienie o zawieszeniu postępowania nie zostało zaskarżone, a w związku z tym jego legalność nie może być kwestionowana w niniejszym postępowaniu. Dlatego też okresu zawieszenia postępowania nie można uznać, za okres obciążający Kolegium, w sprawnym załatwieniu sprawy.

Jakkolwiek, okres zawieszenia postępowania od [...] maja 2018 r. do [...] lutego 2019 r. nie może obciążać Kolegium, to zarówno przed zawieszeniem postępowania od [...] lutego 2018 r. i do [...] maja 2018 r. (3 miesiące), jak i po jego podjęciu od [...] lutego 2019 r. do [...] czerwca 2019 (a więc przez okres kolejnych ponad 3 miesięcy)

- łącznie - przez okres 6 miesięcy nie udokumentowano w aktach sprawy żadnych czynności służących jej załatwieniu. Postępowanie zostało podjęte [...] lutego 2019 r. - na skutek wniosku - Skarżącego. Należy zauważyć, że jakkolwiek nie sposób kwestionować zasadności samego zawieszenia postępowania, to z akt sprawy jednoznacznie wynika, że postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr III Nsm [...] stało się prawomocne [...] grudnia 2018 r., tymczasem w aktach sprawy nie udokumentowano, aby Kolegium poczyniło jakiekolwiek czynności w celu samodzielnego ustalenia losów postępowania przed Sądem Rejonowym w [...]. O zakończeniu tego postępowania (pismem z [...] lutego 2019 r. – data wpływu do Kolegium – karta nienumerowana) informował też Prokurator. Po podjęciu postępowania w dniu [...] lutego 2019 r. do [...] czerwca 2019 (a więc przez okres kolejnych ponad 3 miesięcy) Kolegium nie udokumentowało w aktach sprawy żadnej czynności.

Z tych powodów, zdaniem Sądu organowi można przypisać przewlekłe prowadzenie postępowania. Wymaga podkreślenia, że organy administracji publicznej powinny działać efektywnie, tj. sprawnie, szybko, skutecznie, biorąc pod uwagę ekonomikę podejmowanych działań. Działania administracji winny się więc charakteryzować swego rodzaju aktywnością, nakierowaną na sprawne i odpowiednie załatwienie konkretnej sprawy. Takich czynności i działań w niniejszej sprawie zabrakło. Rozpoznawana sprawa mogła zostać załatwiona w terminie krótszym. Na gruncie zaistniałego stanu faktycznego stwierdzić należy, że postępowanie prowadzone było dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Kolegium dopuściło się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 1 wyroku).

Sąd uznał też, że przewlekłość postępowania organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że przez okres ponad 3 miesięcy następujących - po podjęciu - postępowania nie podejmowano żadnych czynności, a przynajmniej nie udokumentowano ich w aktach sprawy. Jak należy jednak wnioskować Kolegium wywołane ponagleniem P. P., w terminie 13 dni od otrzymania ponaglenia, wydało decyzję w sprawie [...] Jak wynika z akt sprawy kilkanaście dni zajęła Kolegium reakcja na wniosek o podjęcie postępowania. Należy też zaakcentować, że wbrew przekonaniu Skarżącego organ odpowiedział na jego ponaglenie złożone [...] maja 2019 r. wydając decyzję w sprawie [...] czerwca 2019 r. Jakkolwiek zatem zasadnie Skarżący zarzuca, że postępowania Kolegium nie charakteryzowała należyta dynamika, to organowi nie sposób zarzucić lekceważenia i premedytacji w celowym przedłużaniu postępowania.

Dlatego też kolejnym punkcie wyroku Sąd stwierdził, że przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a.

Z tych przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Skargę w tej części oraz w zakresie bezczynności Kolegium w sprawie [...] Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (punkt 3 wyroku). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd w przypadku uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wyjaśnić należy, że grzywna ma charakter przede wszystkim dyscyplinujący i prewencyjny, zaś suma pieniężna przyznawana na rzecz skarżącego ma charakter kompensacyjny. Z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego żądania, czy też na konieczność zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, czy przelękłości. Wniosek skarżącego w tym zakresie nie został także w żaden sposób uzasadniany, a Sąd, mając na uwadze okoliczności wpływające na stwierdzenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, z urzędu nie dostrzega również podstaw do wydania stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie grzywny.

Nadto w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego albowiem strona, zwolniona od kosztów postępowania z mocy ustawy takich kosztów nie poniosła.