Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 570/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 181 ust. 1, art. 174 ust. 4, art. 186 ust. 1, art. 103
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Drugiej Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. na rzecz skarżącej K. G. kwotę 200 (słownie: dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 listopada 2012 r. nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego we W., nie przyznała K. G., dalej skarżąca, stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu podała, że zdobyta przez skarżącą liczba 18,40 punktów jest niewystarczająca do otrzymania tego stypendium na 4 roku kierunku lekarskiego w roku akademickim 2012/2013, ponieważ minimalna liczba punktów uprawniająca do tego świadczenia została ustalona na poziomie 21,45 punktów.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Podniosła, że do sumy punktów za średnią ocen nie zostały jej doliczone 4 punkty za osiągnięcia artystyczne. Wyjaśniła, że w kwietniu 2012 r. wraz z zespołem S. zajęła III miejsce na Ogólnopolskim Festiwalu R.[...] organizowanym przez firmę Fabryka z W.. Dodała, że otrzymała także nagrodę dla najlepszej instrumentalistki tego festiwalu. Wyjaśnia, że w konkursie brało udział około 30 zespołów z różnych miast Polski (m.in. z W., Katowic, Kędzierzyna Koźle, Inowrocławia). W załączeniu dołączyła kserokopię dyplomu oraz zaświadczenie od organizatorów. Wskazała, że jest absolwentką klasy skrzypiec Państwowej Szkoły Muzycznej II stopnia im. R. B. we W.. Dodała, że od wielu lat bierze aktywnie udział w wielu konkursach, festiwalach, przeglądach i koncertach nie tylko z zespołem ale także jako solistka (w roku akademickim 2011/2012 wraz z zespołem otrzymała także I miejsce na Koncercie K. organizowanym w maju 2012 r. przez Uniwersytet Medyczny).

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2013 r. nr [...] Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego we W., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymała w mocy decyzję organu I instancji i nie przyznała skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu podała, że na podstawie § 24 ust. 3 "Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Medycznego we W., od roku akademickiego 2012/2013" (załącznik do zarządzenia nr 73/XV R/2012 ze zm. z dnia 24 października 2012 r. Rektora Uniwersytetu Medycznego we W.), dalej regulamin, o stypendium rektora dla najlepszych studentów, może ubiegać się student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym.

Natomiast zgodnie z § 30 ust. 1 regulaminu, stypendium rektora dla najlepszych studentów z tytułu posiadania osiągnięć artystycznych może otrzymać student, który w poprzednim roku akademickim (tj. od 1 października do 30 września) uzyskał (indywidualnie lub zespołowo) osiągnięcia artystyczne. Wskazała, że w myśl ust. 2 za osiągnięcia artystyczne student może otrzymać maksymalnie 5 pkt., niezależnie od liczby osiągnięć. Za otrzymanie nagrody/wyróżnienia w konkursach, przeglądach, festiwalach o zasięgu: międzynarodowym student może uzyskać pkt. 5, natomiast ogólnopolskim pkt. 4.

Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna po ponownym przeanalizowaniu całości dokumentacji, postanowiła uznać osiągnięcia artystyczne skarżącej, tj. udział w Ogólnopolskim Festiwalu R.[...], tj. zajęcie III miejsca wraz z zespołem S.[...] oraz otrzymanie wyróżnienia jako instrumentalistki festiwalu. Po przeliczeniu liczby punktów uzyskanych przez skarżącą, suma wyniosła 22,40 pkt. Komisja wskazała, że minimalna liczba punktów uprawniająca do otrzymania wyżej wymienionego stypendium, w roku akademickim 2012/2013 na kierunku lekarskim, studia stacjonarne, jednolite studia magisterskie, została ustalona na poziomie 21,45 punktów. Wyjaśniła, że na posiedzeniu w dniu 29 maja 2013 r. przyznała już maksymalną ilość stypendiów rektora (tj. nie więcej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonych przez uczelnię). W związku z tym nie mogła przyznać skarżącej tego stypendium.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na powyższą decyzję skarżąca podniosła, że zgodnie z regulaminem oraz uwzględniając dopełnienie przez nią niezbędnych formalności w terminie, a także błędne rozpatrzenie wniosku przez Komisję Stypendialną, powinno jej zostać przyznane stypendium rektora dla najlepszych studentów w roku akademickim 2012/2013.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uczelni wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że przychylił się do argumentacji skarżącej i uznał, że zaświadczenie organizatora festiwalu jest wystarczającym dowodem, że był to festiwal o zasięgu ogólnopolskim. Zatem Komisja przyznała skarżącej dodatkowe 4 punkty, a zatem skarżąca zdobyła łącznie 22,40 pkt., co przewyższa limit punktowy dla otrzymania stypendium ustalony pierwotnie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną, który wynosił 21,45 pkt. Tym niemniej Komisja podniosła, że jako organ uczelni zobowiązana jest do przestrzegania zasady, że stypendium na danym kierunku studiów może otrzymać nie więcej niż 10% studentów danego kierunku. Źródłem tej reguły jest 174 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej również ustawa, zgodnie z którym stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane są w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni. Zgodnie z § 23 ust. 2 regulaminu, za 100% studentów studiujących na danym kierunku studiów przyjmuje się wszystkich studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, w tym cudzoziemców studiujących na tym kierunku studiów, którzy dokonali wpisu na dany rok studiów w terminie do 10-tego października. W roku akademickim 2012/2013 na kierunku lekarskim studiowało 2072 studentów. Tymczasem organ odwoławczy uczelni na posiedzeniu w dniu 29 maja 2013 r. rozpatrzył pozytywnie dwa odwołania studentów wydziału lekarskiego i zdecydował o przyznaniu im stypendiów rektora dla najlepszych studentów. Dodał, że oboje z tych studentów zdobyło wyższą liczbę punktów niż skarżąca. W sumie stypendia przyznano 207 studentom wydziału lekarskiego, co spowodowało wyczerpanie limitu 10% studentów tego wydziału, którym Komisja mogła przyznać stypendia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Określone przepisem art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), dalej ustawa, stypendium rektora dla najlepszych studentów, jest jedną z ustawowych form pomocy materialnej ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa.

Zgodnie z art. 181 ust. 1 ustawy stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym.

Wprowadza się jednak bardzo istotne dla studentów i rektora kryteria ustalania liczby studentów, którym rektor może przyznać stypendium, o którym mowa w powyższym przepisie. I tak przepis art. 174 ust. 4 ustawy stanowi, że środki z dotacji, o których mowa w art. 94 ust. 1 pkt 7 i ust. 4, przeznaczone na stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane w liczbie nie większej niż 10% liczby studentów każdego kierunku studiów prowadzonego w uczelni stanowią nie więcej niż 40% środków przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne oraz zapomogi. Przepis ten zawiera nie tylko określenie liczby studentów, którzy mogą otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów - nie więcej niż 10% najlepszych studentów każdego z kierunków studiów (art. 2 ust. 1 pkt 14 i 14a) prowadzonego w uczelni, ale jednoznacznie określa limit środków przeznaczonych na te stypendia (ten nakaz zawarty jest w ust. 4 - w sformułowaniu "stanowią") – nie więcej niż 40% środków z dotacji z budżetu państwa przeznaczonej na bezzwrotną pomoc materialną dla studentów i doktorantów uczelni (art. 94 ust. 1 pkt 7 ustawy) otrzymanej przez uczelnię, przeznaczonych łącznie na stypendia rektora dla najlepszych studentów, stypendia socjalne i zapomogi (art. 173 ust. 1 pkt 1,3 i 8).

Z kolei w art. 186 ust. 1 ustawy zamieszczona została delegacja dla rektorów wyższych uczelni do ustalania, w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego, szczegółowego regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczenia pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta i organy danej uczelni orzekające w przedmiocie świadczeń obligowane są stosować się do postanowień zawartych w regulaminie ustanowionym przez jej rektora.

Konstytucja RP w art. 70 ust. 5 zapewnia autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. Zatem szczegółowe zasady przyznawania świadczeń są autonomiczną sprawą każdej uczelni i zgodnie z postanowieniami art. 103 ustawy uzależnione są od funduszy pomocy materialnej dla studentów i doktorantów. Zdaniem Sądu zasady przyznawania stypendiów są autonomiczną sprawą uczelni, jednakże z uwzględnieniem brzmienia wyraźnych rozwiązań ustawowych. Ponadto ograniczone możliwości funduszy uczelni nie mogą pozbawiać uprawnień grupy studentów, którym ustawa przyznaje prawo do świadczeń (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 267/10, lex nr 758120).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przyczyna odmowy przyznania skarżącej przedmiotowego stypendium wynikała z ograniczenia wynikającego z przepisu art. 174 ust. 4 ustawy. W związku z powyższym stypendium mogło być przyznane jedynie 10% studentów tego wydziału, którzy spełnili warunki do jego przyznania określone w rozdziale XIV regulaminu. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że liczba studentów w roku akademickim 2012/2013 na kierunku lekarskim wynosiła 2072 studentów. Organ wskazał, że w sumie stypendia przyznano 207 studentom wydziału lekarskiego, co spowodowało wyczerpanie limitu 10% studentów tego wydziału, którym organ mógł przyznać stypendia.

Zgodnie z treścią tego § 24 ust. 3 regulaminu, o stypendium rektora dla najlepszych studentów może ubiegać się student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. W myśl § 30 ust. 1 regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów z tytułu posiadania osiągnięć artystycznych może otrzymać student, który w poprzednim roku akademickim (tj. od 1 października do 30 września) uzyskał (indywidualnie lub zespołowo) osiągnięcia artystyczne. Natomiast ust. 2 tego przepisu wskazuje, że za otrzymanie nagrody/wyróżnienia w konkursach, przeglądach, festiwalach o zasięgu: międzynarodowym można uzyskać 5 punktów, natomiast ogólnopolskim 4 punkty.

Organ podał, że stypendialny minimalny próg punktowy, od którego osiągnięcia uzależnione było przyznanie stypendium dla studentów wydziału lekarskiego wynosił 21,45 pkt. Próg ten został ustalony w oparciu o zapisy § 26 i 27 regulaminu, przy uwzględnieniu zasady, że stypendium może otrzymać nie więcej niż 10% studentów danego kierunku studiów.

Decyzją pierwszo-instancyjną z dnia 13 listopada 2012 r. nie przyznano skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów, z powodu uzyskania przez nią 18,40 punktów. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji nie przyznał skarżącej punktów za osiągnięcia artystyczne. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeanalizowaniu całości dokumentacji na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, Druga Odwoławcza Komisja Stypendialna, postanowiła uznać osiągnięcia artystyczne studentki, tj. udział w Ogólnopolskim Festiwalu R.[...] i zajęcie III miejsca wraz z zespołem S.[...] oraz otrzymanie wyróżnienia jako instrumentalistki festiwalu. Po przeliczeniu liczby punktów uzyskanych przez studentkę, suma wyniosła 22,40. Zatem, skarżąca spełniła niezbędne kryteria oraz uzyskała wymaganą liczbę punktów (powyżej 21,45 pkt), aby uzyskać uprawnienie do przyznania przedmiotowego stypendium. Jednak z uwagi na wyczerpanie ustawowego limitu liczby studentów, którzy na danym kierunku mogą je uzyskać – nie większej niż 10% - organ odwoławczy uczelni odmówił skarżącej przyznania tego stypendium.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz podważa celowość i racjonalność instytucji odwołania.

Wskazać należy, że z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Zgodnie z tym przepisem wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1 tego przepisu). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Zatem wszystkie podmioty prawa, charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną), powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań, zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Podmioty różniące się mogą być natomiast traktowane odmiennie. Ocena każdej regulacji prawnej z punktu widzenia zasady równości musi być zatem poprzedzona dokładnym zbadaniem sytuacji prawnej podmiotów i przeprowadzeniem analizy, zarówno jeśli chodzi o ich cechy wspólne, jak i cechy różniące (por. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 maja 2002 r., sygn. P 10/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 35). Pewne zróżnicowanie podmiotów posiadających nawet te same cechy jest dopuszczalne na gruncie zasady równości, jeżeli jest to zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, a także innymi zasadami konstytucyjnymi. Korygujący charakter reguły wyrażonej w art. 2 Konstytucji polega na tym, że może ona uzasadniać odstępstwo od wyrażonej w jej art. 32 zasady równego traktowania. W myśl bowiem art. 2 ustawy zasadniczej Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

Na tle tej normy konstytucyjnej wyrażonej w art. 32 Konstytucji Trybunał Konstytucyjny w swych licznych orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są ze względu na daną cechę istotną, relewantną. Innymi słowy - zasada niedyskryminacji i równości nie oznacza nakazu jednakowego traktowania sytuacji wszystkich podmiotów, gdyż ich sytuacja faktyczna i prawna może być różna.

Odstępstwa od zasady równości wobec prawa są dopuszczalne, jeśli spełniają trzy warunki: po pierwsze - są relewantne, tj. racjonalnie uzasadnione; po drugie - są proporcjonalne, a więc waga interesu, jakiemu służy zróżnicowanie musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów podmiotów, które zostaną naruszone; po trzecie - pozostają w związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnym, uzasadniającymi różne traktowanie podmiotów podobnych (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt U 17/97, lex nr 32606).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ odwoławczy uczelni, rozpatrując przedmiotową sprawę, na skutek wniesionego odwołania, niezasadnie odmówił skarżącej przedmiotowego stypendium. Wskazać należy, że skarżąca, jak zresztą uznał organ odwoławczy, spełniła niezbędne kryteria i uzyskała wymaganą liczbę punktów (powyżej 21,45 pkt), pozwalające otrzymać przedmiotowe stypendium. Jednak z uwagi na wyczerpanie ustawowego limitu liczby studentów, którzy na danym kierunku mogą je uzyskać – nie większej niż 10% organ odwoławczy uczelni odmówił skarżącej przyznania tego stypendium. Wskazać również należy, że uznanie, że skarżąca uzyskała wymaganą liczbę punktów nastąpiło w postępowaniu odwoławczym, w wyniku odmiennej oceny dołączonych do wniosku przez skarżącą dokumentów. Organ odwoławczy uczelni uznał bowiem, że zaświadczenie organizatora festiwalu jest wystarczającym dowodem by uznać, że był to festiwal ogólnopolski. Wskazać należy zatem, że gdyby organ I instancji, dokonał prawidłowej oceny przedłożonej przez skarżącą dokumentacji potwierdzającej jej osiągnięcia artystyczne, skarżącej zostałoby przyznane przedmiotowe stypendium, bowiem spełniała niezbędne kryteria i uzyskała wymaganą liczbę punktów (powyżej 21,45 pkt). Z akt sprawy wynika również, że przedmiotowe stypendium zostało przyznane osobom, które uzyskały mniejszą liczbę punktów (tj. 21,45 pkt. – poz. 40 listy rankingowej studentów ubiegających się o to stypendium) niż skarżąca, która osiągnęła łącznie 22,40 punkty, co pozwoliłoby zająć skarżącej poz. 22 na wskazanej liście rankingowej). Takie postępowanie organu odwoławczego uczelni narusza nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii), czyli zasadę równości, wyrażoną w art. 32 Konstytucji oraz zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji).

Ponadto stwierdzić należy, że takie działanie organu odwoławczego podważa również sens, celowość i racjonalność instytucji odwołania. Wskazać należy, że ograniczone fundusze uczelni nie mogą pozbawiać uprawnień grupy studentów, którym ustawa przyznaje prawo do świadczeń. Organ odwoławczy nie może zatem pozbawiać skarżącej przysługujących jej uprawnień, tylko dlatego, że uczelnia nie posiada środków finansowych na wypłatę tego świadczenia, bowiem środki te zostały rozdysponowane prawie w całości już na etapie rozpoznawania wszystkich wniosków w postępowaniu pierwszo-instancyjnym. Tym bardziej, że organ odwoławczy uczelni odmówił skarżącej przyznania przedmiotowego stypendium, uznając jednak, że organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny przedłożonej przez skarżącą dokumentacji potwierdzającej jej osiągnięcia artystyczne. Zatem już na etapie postępowania pierwszo-instancyjnego skarżąca spełniała niezbędne kryteria ustawowe i uzyskała wymaganą liczbę punktów. Wskazać również należy, że uczelnia powinna tak dysponować środkami funduszy pomocy materialnej dla studentów, by zapewnić możliwość wypłaty świadczeń należnych również w skutek pozytywnie rozpatrzonych wniosków w postępowaniu odwoławczym i sądowym. Podnieść należy, że takie działanie organu odwoławczego uczelni prowadzi do utraty zaufania do organów administracji państwowej i narusza art. 7 Konstytucji, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji powinien wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu.

Z wyżej powołanych względów, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.