Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt SA/Lu 2018/95
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 1997-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 3, art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w okresie innym, niż wynika to z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ powoduje utratę uprawnienia do tego obniżenia, nie stanowi zaś wprost o naruszeniu art. 27 ust. 4 ustawy.

TEZY

Obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w okresie innym, niż wynika to z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ powoduje utratę uprawnienia do tego obniżenia, nie stanowi zaś wprost o naruszeniu art. 27 ust. 4 ustawy.


SENTENCJA

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1994 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 2 października 1995 r. (...) Izba Skarbowa w L., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kpa - po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa "R." Sp. z o.o. w P. od decyzji (...) z dnia 30 czerwca 1995 r. ustalającej zobowiązanie podatkowe za rok 1994 w kwocie 18.997 zł. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wskazała, iż zgodnie z ustaleniami Urzędu Kontroli Skarbowej organ I instancji wydał decyzję, w której zastosował sankcje z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług. Zawyżenie podatku nastąpiło w wyniku odliczenia w danym miesiącu podatku naliczonego z faktur otrzymanych w miesiącu następnym.

Naruszenie przez skarżące przedsiębiorstwo ww. przepisu spowodowało zawyżenie podatku naliczonego i uzasadniało zastosowanie sankcji, o jakich mowa w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. W przypadku stwierdzenia zawyżenia podatku naliczonego organ podatkowy ustawowo zobligowany jest do wydania decyzji z zastosowaniem ww. przepisów prawa.

Trudności interpretacyjne związane z wejściem w życie ustawy nie mogą usprawiedliwiać nieprawidłowości stwierdzonych u skarżącego, bowiem nieprawidłowości te dotyczą okresu 1994 r., a więc kilka miesięcy po wejściu w życie ustawy.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo "R." Sp. z o.o. w P.

Podnosząc naruszanie prawa materialnego - art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 8-9 Kpa skarżące Przedsiębiorstwo wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wywodzi, iż brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy, bowiem prowadziło ono ewidencję, o jakiej mowa w art. 27 ust. 4. Ewidencja ta zawierała wszystkie dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji za dany miesiąc. Ewidencja ta odzwierciedla wszystkie transakcje przeprowadzone w oparciu o rzeczywiste czynności handlowe. Nawet Minister Finansów w piśmie z dnia 15 grudnia 1994 r. Nr MWM 6513/94 wskazuje, że sankcje z art. 27 ust. 5 winny być stosowane w przypadku, jeżeli u podatnika zostaną wykryte faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w L. wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Izba Skarbowa podniosła, iż nie można się zgodzić z argumentacją skarżącego, bowiem w każdym przypadku stwierdzenia zawyżenia przez podatnika podatku naliczonego w prowadzonej ewidencji organy podatkowe obowiązane są do zwiększenia kwoty podatku należnego o kwotę trzykrotności tego zawyżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, a nie będąc, stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA związany granicami skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Urzędu Skarbowego wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 4 i art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.

Jak wynika z decyzji Urzędu Skarbowego w P. i utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji jej przedmiotem było "ustalenie zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1994 r. w kwocie 189.974.000 zł. /18.997 PNL/".

W decyzji tej podatek "sankcyjny" VAT został ustalony w łącznej kwocie za okres 1994 r., podczas gdy podatek VAT jest podatkiem należnym w okresach miesięcznych. Wynika to z art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług, jak i art. 10 ust. 2 tej ustawy.

Przepis art. 27 ust. 5 ustawy wskazuje jedynie sposób ustalania podatku należnego za okres miesięczny w sytuacji stwierdzenia, podatnik narusza obowiązki określone art. 27 ust. 4 ustawy.

Art. 27 ust. 4 ww. ustawy nakłada na podatnika obowiązek prowadzenia ewidencji zawierającej dane wskazane wprost w tym przepisie prawa.

Prowadzenie przez skarżące Przedsiębiorstwo ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4 ustawy w sposób zapewniający gromadzenie danych zgodnych z danymi zawartymi w dokumentach dotyczących danej operacji gospodarczej nie narusza wymogów art. 27 ust. 4 ustawy, a wobec tego nie daje podstaw do stosowania art. 27 ust. 5 pkt 2.

Obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług w okresie innym, niż wynika to z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług powoduje utratę uprawnienia do tego obniżenia, nie stanowi zaś wprost o naruszeniu art. 27 ust. 4 ustawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA należało orzec jak w wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 55 ust. 1 ww. ustawy.