Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1048/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 70 ust. 1b, art. 92a ust. 1, ust. 5 pkt 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 47
journal: Dz.U. 2019 poz 1292
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Sędzia WSA Janina Guść (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 września 2021 r. nr BP.500.255.2020.1103.GD112816 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 września 2021 r. nr BP.500.255.2020.1103.GD112816 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.), zwanej dalej także "ustawą" lub "u.t.d.", upoważniony zespół kontrolny Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Gdańsku w okresie od 28 maja 2020 r. do 10 lipca 2020 r. przeprowadził kontrolę problemową w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorstwo M. K. Firma Handlowo-Transportowa [...] z siedzibą w G. obowiązków i warunków przewozu drogowego wynikających z przepisów określonych w ustawie o transporcie drogowym oraz aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy. M. K. wniósł sprzeciw, który nie został uwzględniony.

Z wynikami przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie opisanymi w protokole nr [...] oraz stwierdzonym i opisanym w załączniku do tego protokołu naruszeniem zapoznano stronę w dniu 13 lipca 2020 r.

Pismem z dnia 10 lipca 2020 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych przez organ kontrolny materiałów.

Pismem z dnia 8 września 2020 r. organ powiadomił stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone na podstawie przeprowadzonej kontroli, wskazując termin zakończenia postępowania administracyjnego.

W toku prowadzonego postępowania strona nie wypowiedziała się w kwestii ujawnionych naruszeń.

Decyzją z dnia 8 października 2020 r. nr WITD.DI.0152.XI0391/7/20 Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na prowadzącego wskazaną działalność gospodarczą M. K. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 2 ustawy z kwoty 55.800 zł.

Organ wskazał, że podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:

- naruszenie określone pod Ip. 5.6 ustawy., polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin,

- naruszenie określone pod Ip. 5.7 ustawy., polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny, 2) o czas powyżej godziny do 2 godzin,

* naruszenie określone pod Ip. 5.11 ustawy., polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: j) o czas do mniej niż 30 minut, 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut,

* naruszenie określone pod Ip. 5.8 ustawy., polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: 1) o czas do 3 godzin,

* naruszenie określone pod Ip. 6.3.16 ustawy., polegające nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy,

* naruszenie określone pod Ip. 6.3.11 ustawy., polegające na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień,

* naruszenie określone pod Ip. 1.5 ustawy., polegające na niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę,

- naruszenie określone pod ip. 5.4 ustawy., polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi,

- naruszenie określone pod Ip. 6.3.8 ustawy o transporcie drogowym, polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis.

W wyniku rozpoznania odwołania M. K., zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepisy art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a", art. 4 pkt 22, art. 7, art. 14 ust. 1, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, Ip. 5.6.1, Ip. 5.6.2, Ip. 5.6.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.8.1, Ip. 6.3.16, Ip. 6.3.11, Ip. 1.5, Ip. 6.2.1 oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 5 lit. a, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2 35/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie "561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 33 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 20' 4 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył i omówił przepisy dotyczące transportu drogowego oraz nakładania kar administracyjnych zastosowanych w sprawie. Następnie organ przeszedł do opisu stwierdzonych przez organ I instancji naruszeń przytaczając szczegółowe okoliczności ich wstąpienia.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku (Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy) organ wyjaśnił, że w wyniku analizy danych zawartych na karcie R. K. stwierdzono, iż kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku w dniach: 27 października 2019 r. o 4 godziny i 27 minut (kara pieniężna wynosi 1.350 zł) oraz 31 października 2019 r. o 1 godzinę i 41 minut (kara pieniężna wynosi 300 zł). Organ uznał za zasadne utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 1.650,00 zł za tak stwierdzone naruszenie.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej (Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy) organ stwierdził, że analiza danych, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, zawartych na karcie kierowcy R. K. wykazała, iż kierowca ten skrócił dzienny czas odpoczynku w dniach: 11 września 2019 r. o 2 godziny i 13 minut (kara pieniężna wynosi 1.050 zł), 24 października 2019 r. o 2 godziny i 42 minuty (kara pieniężna wynosi 1.050 zł), 28 października 2019 r. o 31 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł) oraz 8 listopada 2019 r. o 34 minuty (kara pieniężna wynosi 150 zł). Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy organ uchylił karę pieniężną w wysokości 2.450 zł oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 2.400 za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy.

Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że analiza danych, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, zawartych na kartach kierowców wykazała, iż kierowcy przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy.

Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły kierowców:

1) M. C. - przekroczenie w dniach: 21 października 2019 r. o 52 minut i 28 października 20191 o 44 minuty (w obu przypadkach kara pieniężna wyniosła po 350 zł),

2) R. K. - przekroczenie w dniach: 6 września 2019 r. o 1 godzinę i 7 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 11 września 2019 r. o 55 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 25 września 2019 r. o 16 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 30 września 2019 r. o 2 godziny i 30 minut (kara pieniężna wynosi 1.400 zł), 15 października 2019 r. o 23 minuty (kara pieniężna wynosi 100 zł), 24 października 2019 r. o 1 godzinę i 9 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 30 października 2019 r. o 1 godzinę i 12 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 31 października 2019 i o 21 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 4 listopada 2019 r. o 1 godzinę i 10 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 5 listopad 2019 r. o 30 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł) oraz 28 listopada 2019 r. o 55 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł);

3) K. M. - przekroczenie w dniach: 5 września 2019 r. o 1 godzinę i 18 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 13 września 2019 r. o 2 godziny i 4 minuty (kara pieniężna wynosi 1.050 zł), 7 października 2019 r. o 21 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 11 października 2019 r. o 27 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 18 października 2019 r. o 20 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł);

4) P. P. - przekroczenie w dniach: 1 października 2019 r. o 32 minuty (kara pieniężna wynosi 350 zł), 8 października 2019 r. o 21 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 9 października 2019 r. o 41 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 30 października 2019 r. o 57 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 15 listopada 2019 r. o 2 godziny i 25 minut (kara pieniężna wynosi 1.050 zł), 21 listopada 2019 r. o 20 minut (kara pieniężna wynosi 100 zł), 22 listopada 2019 r. o 2 godziny i 25 minut (kara pieniężna wynosi 1.050 zł);

5) G. S. - przekroczenie w dniu 16 października 2019 r. o 55 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł);

5) K. S. - przekroczenie w dniach: 3 września 2019 r. o 1 godzinę i 40 minut (kara pieniężna wynosi 700 zł), 4 września 2019 r. o 1 godzinę i 28 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł), 4 listopada 2019 r. o 2 godziny i 56 minut (kara pieniężna wynosi 1.400 zł).

Organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12.700 zł za wskazane naruszenia.

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone (Ip. 5.8 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy P. P., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca po przyjętym okresie rozliczeniowym: 21 października 2019 r. 00:00 - 27 października 2019 r. 21:59 skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 7 minut (kara pieniężna w nosi 150 zł). Organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej we wskazanej wysokości.

Odnośnie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (Ip.6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że podczas kontroli przedsiębiorstwa strona nie okazała do kontroli danych cyfrowych w postaci plików wczytanych z tachografu cyfrowego pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] i [...] za okres objęty szczegółową analizą czasy pracy kierowców, tj. od dnia 1 września 2019 r. do dnia 30 listopada 2019 r. Na podstawie danych z karty kierowcy K. S. ustalono brak danych aktywności kierowcy z tachografu cyfrowego z wymienionych pojazdów, które kierowca prowadził odpowiednio w dniach: 10, 11, 14, 15 ,16 października 2019 r. (łącznie nie okazano danych za 5 dni) oraz 16, 17, 18, 19, 20, 23 września 2019 r., a także 4 i 5 października 2019 r. (łącznie nie okazano danych za 8 dni). Kara pieniężna wynosi odpowiednio 2.500 zł i 4.000 zł. Organ uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 6.500 zł.

Odnośnie naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień (Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy), na podstawie danych zapisanych na karcie P. P. oraz wyjaśnień strony organ stwierdził, że kierowca ustawił przełącznik tachografu umożliwiający zmianę rodzaju aktywności kierowcy o godz. 15:40 dnia 27 września 2019 r. do godz. 12:37 dnia 28 września 2019 r. na pozycji "inne prace" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł) oraz o godz. 14:33 dnia 16 października 2019 r. do godz. 6:11 dnia 17 października 2019 r. na pozycji "inne prace" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł), a faktycznie w tym czasie odbierał "odpoczynek".

Ponadto na podstawie danych zapisanych na karcie R. K. oraz wyjaśnień strony organ stwierdził, że kierowca ustawił przełącznik tachografu umożliwiający zmianę rodzaju aktywności kierowcy o godz. 15:15 dnia 2 września 2019 r. do godz. 2:22 dnia 3 września 2019 r. na pozycji "inne prace", a faktycznie w tym czasie odbierał "odpoczynek (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł), o godz. 16:69 dnia 6 września 2019 r. do godz. 8:30 dnia 7 września 2019 r. na pozycji "dyspozycja" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł), o godz. 20:23 dnia 24 października 2019 r. do godz. 2:41 dnia 25 października 2019 r. na pozycji "inne prace" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł), o godz. 14:37 dnia 25 października 2019 r. do godz. 7:54 dnia 26 października 2019 r. na pozycji "inne prace" (kara pieniężna wynosi 100 zł) oraz o godz. 23:04 dnia 11 września 2019 r. do godz. 8:09 dnia 12 września 2019 r. na pozycji "inne prace" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł), a faktycznie w tym czasie odbierał "odpoczynek".

Również w przypadku kierowcy G. S. na podstawie danych zapisanych na karcie kierowcy oraz wyjaśnień strony organ stwierdził, że kierowca ustawił przełącznik tachografu umożliwiający zmianę rodzaju aktywności kierowcy o godz. 10:47 dnia 10 września 2019 r. do godz. 4:31 dnia 11 września 2019 r. na pozycji "inne prace", a faktycznie w tym czasie odbierał "odpoczynek" (kara pieniężna wynosi 2 x 100 zł = 200 zł)

Podobnie w przypadku P. P. organ stwierdził, że kierowca ustawił przełącznik tachografu umożliwiający zmianę rodzaju aktywności kierowcy o godz. 10:51 dnia 11 września 2019 r. do godz. 4:03 dnia 12 września 2019 r. na pozycji "inne prace", a faktycznie w tym czasie odbierał "odpoczynek" (kara pieniężna wynosi 100 zł).

Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w związku ze wskazanymi wyżej naruszeniami w wysokości 1.600 złotych.

W kwestii naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy, w wymaganym terminie - za każdą zmianę (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że na podstawie: informacji uzyskanych z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w G. oraz informacji uzyskanych z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Biura ds. Transportu Międzynarodowego i wykazu pojazdów przedstawionych przez kontrolowane przedsiębiorstwo zostało udowodnione, iż firma strony nie dokonała zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy w wymaganym terminie, tj. faktu zgłoszenia pojazdów będących w prawnej dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorstwa, do posiadanej licencji o nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy w ustawowym terminie. Dotyczy to pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...] i [...]. Zgodnie z informacją uzyskaną z UM w G., przedsiębiorca nie zgłosił do licencji nr [...] wskazanych pojazdów oraz faktu przekazania pojazdu o nr rej. [...] innemu podmiotowi gospodarczemu na podstawie umowy użyczenia z dnia 7 marca 2019 r. (kara pieniężna wynosi 4 x 800 zł = 3.200 zł). Za zasadne organ uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.200 zł z tego tytułu.

Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że na podstawie analizy udostępnionych przez przedsiębiorstwo danych cyfrowych wczytanych z pamięci cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojazdach o nr rej.: [...], [...] oraz [...], w okresie od 1 września do 30 listopada 2019 r., stwierdzono nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy (tzw. jazda bez karty kierowcy) wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w niżej wymienionym, które organ szczegółowo wymienił i opisał w uzasadnieniu. Za zasadne organ uznał uchylenie wymierzonej przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości 15.000,00 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy) organ wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na kartach kierowców wykazała braki dokonywania wpisów krajów - symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia, okresu pracy w kontrolowanym okresie czasu pracy kierowców od dnia 1 września do 30 listopada 2019 r.

Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły kierowców:

1) M. C. - łącznie brak 2 wpisów (kara pieniężna wynosi 2 x 50 zł = 100 zł),

2) A. G.- łącznie brak 3 wpisów (kara pieniężna wynosi 3 x 50 zł = 150 zł),

3) R. K.- łącznie brak 40 wpisów (kara pieniężna wynosi 40 x 50 zł = 2 000 zł),

4) Ł. Ł.- łącznie brak 11 wpisów (kara pieniężna wynosi 11 x 550 zł = 550 zł),

5) K.M.- łącznie brak 7 wpisów (kara pieniężna wynosi 7 x 50 zł = 350 zł),

6) P. P.- łącznie brak 55 wpisów (kara pieniężna wynosi 55 x 50 zł = 2.750 zł),

1) G. S.- łącznie brak 5 wpisów (kara pieniężna wynosi 5 x 50 zł = 250 zł),

2) K. S.- łącznie brak 25 wpisów (kara pieniężna wynosi 25 x 50 zł = 1.250 zł).

W przypadku kierowcy Z. K. organ odwoławczy wskazał natomiast, że organ I instancji stwierdził, iż w kontrolowanym okresie czasu pracy kierowców od dnia 1 września do 30 listopada 2019 r., stwierdzono braki dokonywania wpisów krajów - symbolu państwa rozpoczęcia lub zakończenia okresu pracy na karcie kierowcy. Jednakże zgodnie z okazanymi dokumentami oraz ustaleniami protokołu kontroli z dnia 10 lipca 2020 r., kierowca ten nie wykonywał przewozów drogowych na rzecz kontrolowanego przedsiębiorcy w kontrolowanym okresie. W konsekwencji kara pieniężna w wysokości 2.750 zł podlega uchyleniu.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał za zasadne uchylenie kary pieniężnej w wysokości 13.200 zł oraz nałożenie kary pieniężnej w wysokości 7.400 złotych za przedmiotowe naruszenia.

Organ wskazał, że łączna kara za wszystkie ww. naruszenia wynosi 40.600 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt. 2 ustawy suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 20.000 zł.

Organ stwierdził, że zarzuty odwołania są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione.

Zdaniem organu, kwestionowane przez stronę upoważnienia do przeprowadzenia kontroli spełniają wszystkie wymogi określone art. 49 ust. 7 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Strona jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą z zakresu trans) ortu drogowego podlega kontroli spełnienia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Tym samym możliwość skontrolowania działalności przedsiębiorcy podczas kontroli w przedsiębiorstwie w ww. zakresie wynika wprost z ustawy o transporcie dorgowym. Ponadto w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli został załączony wykaz dokumentów, jakie przedsiębiorca miał obowiązek przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli. Osobnym pismem organ kontrolny wezwał też do przedłożenia konkretnie wskazanych dokumentów, danych i wyjaśnień. Strona miała zapewnioną odpowiednią ilość czasu, aby dokumenty te przygotować. Organ I instancji przychylił się również do wniosku strony o przeprowadzenie kontroli w całości w siedzibie organu. Zasadnie organ kontrolny nie uwzględnił też wniosku strony o przełożenie terminu kontroli, strona bowiem nie wskazała okoliczności uzasadniających przełożenie terminu rozpoczęcia kontroli.

Organ odwoławczy wskazał, że z uzasadnienia postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż dotyczy ono sprzeciwu strony z dnia 1 czerwca 2020 r.

Organ wskazał, że możliwość swobodnego wyboru kontrolowanego podmiotu wynika z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Tym samym nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające przeprowadzenie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego. O możliwości skontrolowania bazy eksploatacyjnej pojazdów stanowi natomiast porozumienie zawarte w dniu 10 maja 2016 r. pomiędzy Głównym Inspektorem Transportu Drogowego a Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego w sprawie powierzenia czynności kontrolnych w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy, organ odwoławczy wskazał, że obowiązek wprowadzania w tachografie cyfrowym symbolu państwa, w którym kierowca rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy wynika wprost z przepisów rozporządzenia nr 165/2014. Podobnie jest z obowiązkiem nanoszenia przez każdego kierowcę pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf na swoją wykresówkę informacje o dacie i miejscu rozpoczęcia i zakończenia używania wykresówki. Przepisy nie przewidują wyłączenia spod obowiązku w przypadku wykonywania krajowego transportu drogowego. Rozporządzenie przewiduje natomiast, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Za naruszenie tych obowiązków odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca, ponieważ sprawuje nadzór nad kierowcami.

Odnośnie zarzutów strony dotyczących naruszenia Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy przez kierowcę R. K. organ odwoławczy wskazał, że podstawowym dowodem w zakresie czasu pracy kierowcy są dane z karty kierowcy, na których organ oparł swoje ustalenia. Ponadto strona ma obowiązek przeszkolenia podległych kierowców z obowiązujących przepisów oraz obsługi urządzenia rejestrującego, zatem nawet gdyby na skutek błędu kierowca pozostawiał kartę kierowcy w urządzeniu rejestrującym, odpowiedzialność za to naruszenie ponosi przedsiębiorca.

Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty odnośnie naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy, wskazując, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów, że w stwierdzonych przypadkach naruszenia przejazdy wyłączone były spod obowiązku rejestrowania.

Po przedstawieniu sposobu wykładni przepisów Ip. 5 załącznika nr 1 do ustawy organ wyjaśnił, że wymiar naruszenia wynikał z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez właściwe organy, z wykresówek, danych z kart kierowców bądź ewidencji czasu pracy, orzecznictwie sądów administracyjnych.

Organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ustawy, albowiem strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika natomiast wprost z przepisów unijnych. Do okoliczności, które nie będą podlegać wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92b ustawy nie można też zaliczyć sytuacji, w której przedsiębiorca nie może nadzorować kierowcy, ponieważ prowadzi on pojazd same dzielnie. Wskazana sytuacja jest bowiem typowa w stosunkach pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego, a zatrudnionym kierowcą, a jej wyłączenie godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Jednocześnie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Organ zaznaczył, że skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem Ip. 5.6.1, Ip. .6.2, Ip. 5.6.3, Ip. 5.7.1, Ip. 5.7.2, Ip. 5.7.3, Ip. 5.11.1, Ip. 5.11.2, Ip. 5.11.3, Ip. 5.8.1, Ip. 6.3.16, Ip. 6.3.11, Ip. 1.5, Ip. 6.2.1 oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się natomiast w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć.

Organ wskazał, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. K. zarzucił decyzji naruszenie przepisów art 47, art 49 oraz art 52 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) podczas wykonywania czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 1 czerwca 2020 r. złożył sprzeciw wobec prowadzonych czynności kontrolnych powołując się na art. 49 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Skarżący wskazał, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organu kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że odrębne przepisy przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie p zez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później ni w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli. W imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, jak i zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli jako zakres kontroli wskazano: "Przestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 lit. a - x ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w okresie 01.06.2019 r - 31.01.2020 r." Zdaniem skarżącego, wskazany zakres przedmiotowy jest zbyt ogólny. Określenie zakresu przedmiotowego kontroli ma istotne znaczenie, zakres kontroli nie może wykraczać poza ten wskazany w upoważnieniu i zawiadomieniu. Wskazany zakres przedmiotowy kontroli w całości nie podlega kontroli w przedsiębiorstwie. Organ kontroli chce m.in. skontrolować formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu, czy skontrolować przedsiębiorcę pod kątem prawa przewozowego. Tak wskazany zakres przedmiotowy kontroli narusza postanowienia art. 52 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Wskazanie tak szerokiego oraz zbyt ogólnego zakresu kontroli i jednocześnie angażowanie przedsiębiorcy do przygotowania się do kontroli w zakresie, który zapewne nie będzie podlegał kontroli powoduje i prowadzi do zakłócenia funkcjonowania pracy przedsiębiorcy.

Ponadto skarżący wskazał, że w sytuacji zagrożenia epidemicznego w przedsiębiorstwie, które zajmuje się produkcją i przetwarzaniem surowego mięsa na różne produkty spożywcze, wprowadzono poważne ograniczenia sanitarne. Wobec powagi sytuacji, przeprowadzanie kontroli w przedsiębiorstwie okazało się sporym obciążeniem, ponieważ całą uwagę poświęcano na zapewnienie bezpieczeństwa pracowników i klientów. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu w wydanym postanowieniu z dnia 3 czerwca 2020 r. odrzucił złożony sprzeciw i postanowił o kontynuowaniu czynności kontrolnych bez względu na niebezpieczeństwo spowodowane zarażeniem wirusem. Na postanowienie to złożono zażalenie w dniu 5 czerwca 2020 r. Wnoszący sprzeciw wyraźnie wskazał, że w jego ocenie upoważnienie nie spełnia wymagań określonych w art. 49 ust. 7 ustawy, ponieważ wskazany zakres przedmiotowy kontroli jest zbyt ogólny. Ponadto w wydanym postanowieniu organ kontrolny nie odniósł się do wskazanych przykładowo przez kontrolowanego ustaw i rozporządzeń, których uregulowania bez wątpienia nie są przedmiotem kontroli w przedsiębiorstwie i nie będą podlegały takiej kontroli a są wymienione w art. 4 pkt 22 lit. a - x ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący wyraził również wątpliwości, czy przed kontrolą organ przeprowadził analizę prawdopodobieństwa naruszenia prawa wymaganą zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Organ kontrolny rozpoczynając kontrolę w przedsiębiorstwie nie wskazał, jakie uzasadnione podejrzenie powziął w jego sprawie. Organ nie odniósł się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowo określonego zakresu przedmiotowego kontroli w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli.

Skarżący wskazał, że ocena Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, że kontrola nie z kłócą funkcjonowania przedsiębiorcy jest nieprawidłowa. Sytuacja, gdy kontrola bezpośrednio odbywa się w siedzibie organu jest trudna ze względów sanitarnych, ponieważ przedsiębiorca nie dysponuje biurem a jedynie pomieszczeniem socjalnym, do którego mają dostęp osoby w bardzo ograniczonym zakresie z uwagi na reżim sanitarny w czasie pandemii. Nie można się także zgodzić z twierdzeniem, że gdy kontrola przeprowadzana jest w siedzibie organu nie dezorganizuje to pracy przedsiębiorcy, ponieważ zakres przedmiotowy kontroli jest tak szeroki, że wymaga od przedsiębiorcy sięgania po archiwalne dokumenty już niepracujących pracowników, co pochłania dużo czasu i energii. Stąd wniosek skarżącego o przełożenie kontroli na drugą połowę 2020 r.

Skarżący, wskazując na wątpliwości dotyczące zasadności przeprowadzenia czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie, stwierdził, że jego przedsiębiorstwo nie powinno być wytypowane do kontroli, skoro w poprzednich latach nie ujawniono nawet naruszeń mniejszej wagi w jego funkcjonowaniu, a ujawnione podczas kontroli drogowej naruszenie polegające na braku badań technicznych nie jest wymienione w wykazie naruszeń podlegających tej kwalifikacji i nie powinno być zarejestrowane w Centralnej Ewidencji Naruszeń.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany wcześniej zajętego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryteria, Sąd stwierdził, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący podnosił zarzuty dotyczące zakresu, sposobu oraz terminu przeprowadzenia kontroli.

Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym w zalesie wykonywania zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Działalność ta podlega kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie wynikającym m.in. z art. 50 pkt 1 lit. a-j tej ustawy. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia takiej kontroli skutkuje wymierzeniem przedsiębiorcy kary w kwocie 10.000,00 zł, zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy oraz punktu 1.5 jej załącznika nr 3.

Skarżący wskazując na wątpliwości dotyczące zasadności przeprowadzenia czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie stwierdził, że jego przedsiębiorstwo nie powinno być wytypowane do kontroli, skoro w poprzednich latach nie ujawniono naruszeń w jego funkcjonowaniu, a ujawnione podczas kontroli drogowej naruszenie polegające na braku badań technicznych nit jest wymienione w wykazie naruszeń podlegających tej kwalifikacji i nie powinno być zarejestrowane w Centralnej Ewidencji Naruszeń. Skarżący zarzucał, że przed kontrolą organ nie przeprowadził analizy prawdopodobieństwa naruszenia prawa wymaganą zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Organ kontrolny rozpoczynając kontrolę w przedsiębiorstwie nie wskazał, jakie podejrzenie powziął w jego sprawie.

Zarzut ten nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 47 ustawy Prawo przedsiębiorców, kontrole planuje się i przeprowadza po uprzednim dokonaniu analizy prawdopodobieństwa naruszenia prawa w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Analiza obejmu i identyfikację obszarów podmiotowych i przedmiotowych, w których ryzyko naruszenia przepisów jest największe. Sposób przeprowadzenia analizy określa organ kontroli lub organ nadrzędny.

Wbrew stanowisku skarżącego organ mógł wszcząć kontrolę w przedsiębiorstwie bez wskazywania szczególnych przyczyn jej przeprowadzenia.

Strona, jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą z zakresu transportu drogowego, podlega kontroli spełnienia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Możliwość skontrolowania działalności przedsiębiorcy w tym zakresie wynika z ustawy - art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że przedsiębiorcy wykonująca przewóz drogowy, podlegają m.in. kontroli, o której jest mowa w art. 50 pkt 1 lit. a-j ustawy. Przepis ten dotyczy m.in. kontroli: przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22 oraz przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z kolei przepis art. 4 pkt 22 ustawy stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, z późn. zm.),

rozporządzenia (WE) nr 56 /2006,

rozporządzenia (WE) nr U13/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące go wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U r. UE L 300 z 14.11.2009, str. 72, z późn. zm.),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006,

rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16),

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) r 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/739 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r.

ustanawiającego standardowa formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia

lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1),

i) decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza

dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie

drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, z późn. zm.),

j) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe,

k) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888, 1648 i 2151),

I) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

m) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2020 r. poz. 638, 1718 i 1728),

n) ustawy z dnia 11 maja 2001; r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2068),

o) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020 r. poz. 1421),

p) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412),

q) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2020 r. poz. 2021),

r) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1792),

s) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1371),

t) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 i 1997),

u) ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 756),

v) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779, 784, 1648 i 2151),

w) ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz. U. z 2020 r. poz. 900),

x) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu

drogowego,

y) przepisów wydanych na podstawie art. 11 b.

Podkreślić należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wprowadzają żadnych szczególnych uwarunkowań, od których spełnienia uzależnione jest przystąpienie do kontroli. Przepisy te, jako unormowanie szczególne znajdowały zastosowanie do przedsiębiorstwa skarżącego i stanowiły podstawę przeprowadzenia postępowania kontrolnego.

W imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, jak i zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli, jako zakres kontroli wskazano: "Przestrzeganie przez przedsiębiorcę obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 lit. a - x ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w okresie 01.06.2019 r-31.01.2020 r."

Zdaniem skarżącego, wskazany zakres przedmiotowy był zbyt ogólny a wskazanie tak szerokiego i ogólnego zakresu kontroli i przedsiębiorcy do przygotowania się do kontroli w zakresie, który zapewne nie będzie podlegał kontroli, prowadzi do zakłócenia funkcjonowania pracy przedsiębiorcy.

Podnoszona przez skarżącego okoliczność wskazania przez organ zbyt szerokiego zakresu kontroli, przewidzianego w powyższych przepisach, nie świadczy o wadliwości przeprowadzonego postępowania ani wadliwości wydanej w jego wyniku decyzji. Skarżący stwierdził, że część ustaw i rozporządzeń wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy nie znajduje zastosowania do jego przedsiębiorstwa. Wskazać należy, że o ile intencją skarżącego było wskazanie, że wskazany zakres kontroli był niedostosowany do specyfiki prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa, to ewentualna wadliwość w tym zakresie nie mogła mieć wpływu ani na wynik przeprowadzonej kontroli ani na treść wydanej decyzji. Jeżeli natomiast skarżący kwestionował zbyt szeroki zakres kontroli, to niewątpliwie przeprowadzenie kontroli w takim zakresie było uprawnieniem organu, wynikającym z przepisów prawa.

Także okoliczność, że przeprowadzenie kontroli nastąpiło w sytuacji zagrożenia epidemicznego wirusem COVID-19 i dla przedsiębiorstwa okazało się dużym obciążeniem, nie stanowi podstawy do pominięcia ustaleń dokonanych przez organ w toku kontroli. Okoliczność, że zakres kontroli był szeroki i wymagał od przedsiębiorcy sięgania po archiwalne dokumenty, co pochłaniało dużo czasu i energii, nie uzasadnia stwierdzenia, że dokonane w wyniku kontroli ustalenia nie mogą stanowić podstawy wydania zaskarżonych decyzji.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli zostało wystawione prawidłowo. Upoważnienie to nie narusza unormowania art. 49 ust. 7 ustawy Prawo przedsiębiorców.

Organ przeprowadzał kontrolę na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sposób upoważnienia do przeprowadzenia kontroli w tym zakresie wynika z normy art. 70 ust. 1 b tej ustawy. Upoważnienie to zawiera co najmniej:

wskazanie podstawy prawnej;

oznaczenie organu kontroli;

datę i miejsce wystawienia;

imię i nazwisko inspektora i upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej;

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli;

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

Upoważnienie do kontroli w niniejszej sprawie zawiera wskazane elementy. Zakres kontroli został w nim określony prawidłowo, z podaniem rodzaju podlegających kontroli obowiązków oraz okresu podlegającego kontroli.

Zawiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli zawiera treść odpowiadającą treści udzielonego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Dodatkowe zapisy zawiadomienia nie miały wpływu na prawidłowość przeprowadzenia kontroli i dokonanie przez organ w jej toku istotnych ustaleń, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując, zarzuty skargi są niezasadne. Stanowisko skarżącego, że nałożone kary orzeczono na podstawie danych uzyskanych niezgodnie z prawem, podczas kontroli, do której przeprowadzenia organ nie miał podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie brak było także podstaw do uwzględnienia skargi przez Sąd z urzędu. Organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie dopuścił się bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego ani prawa materialnego.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z bym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w przywołanym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia - o czym stanowi art. 92a w ust. 6 u.t.d. - określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie może przekroczyć 20.000 zł (art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.).

Przywołane regulacje przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków tego przewozu. Organ dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwie zastosował przepisy prawa materialnego - ustawy o transporcie drogowym. Organ ustalił, że skarżący dopuścił się szeregu naruszeń, o których stanowią przepisy załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustaloną z tytułu tych naruszeń sumę kar, organ prawidłowo ograniczył do kwoty 20 000 zł (art. 92a ust. 5 pkt 2 u.t.d.).

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną