Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 625/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. T. i J. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2006 r., nr [...] w przedmiocie prawidłowości wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 lipca 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na mocy art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm./ oraz na podstawie art. 104k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku B. T., w sprawie zbadania zgodności realizacji budowy budynku garażowego położonego na dz. [...] przy ul. [...] w K., z warunkami pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 15 lutego 1993r. wydanego przez Burmistrza orzekł o braku podstaw do rozstrzygania w trybie art. 51 w związku z art. 50 ust.1pkt4 ustawy-Prawo budowlane, w sprawie zgodności realizacji opisanej wyżej budowy budynku garażowego z warunkami pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ podał, że na wniosek B. T. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odstępstw od dokumentacji projektowej związanej z budową w/w garażu. W dniu 6 października 2003 r. organ przeprowadził wizję lokalną w efekcie której ustalono, że na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] wybudowany został przez B. i H. K. murowany garaż na samochód osobowy. Garaż ten usytuowany jest w odległości 1 m od granicy działki nr [...] przy ulicy [...], należącej do B. i J. T. Wody opadowe z dachu garażu odprowadzane są rurą spustową znajdującą się w narożniku tylnej ściany budynku od strony granicy z dz. [...] i skierowane są w kierunku tyłu działki nr [...], tj. w kierunku posesji B. i H. K. Od strony granicy z działką [...]. w tylnej części ściany podłużnej garażu znajduje się kratka wentylacyjna, a w ścianie znajdującej się po przeciwnej stronie garażu znajdują się dwie kratki wentylacyjne. Wszczęte postępowanie zostało umorzone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 stycznia 2004r. Na skutek odwołania B. T. od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 26 lutego 2004r. uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził brak podstaw do rozstrzygania w trybie art. 51 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Na skutek skargi wniesionej przez B. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 12 stycznia 2004r zostały uchylone.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji przeprowadził wizję lokalną , w trakcie której ustalono:

- wody opadowe z dachu garażu odprowadzane są rurą spustową znajdującą się w narożniku tylnej ściany budynku garażu, od strony granicy z dz. [...] zgodnie ze zdjęciami załączonymi do protokołu nr [...]

- zostało wykonane wyprofilowane korytko kierujące wody opadowe z rury spustowej na teren działki nr [...] / załącznik fot. nr 2/,

- od strony granicy z dz. nr [...] w tylnej części ściany podłużnej garażu umieszczona jest kratka wentylacyjna, a w ścianie po przeciwnej stronie garażu znajdują się dwie kratki wentylacyjne / załącznik fot. nr 3/

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji odniósł się do treści zatwierdzonego projektu budowlanego garażu i decyzji udzielającej pozwolenia na budowę Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym garażu, stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 15 lutego 1993 r. wydanego przez Burmistrza, zaprojektowana wentylacja grawitacyjna przewidywała nawiew przez otwory nawiewne w dolnej części wrót, a wywiew przez typowy wywietrznik cylindryczny zamontowany na dachu. Jak podał organ, w dniu 29 października 2003 r. inwestor przedłożył zawiadomienie o zakończeniu budowy wraz z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą oraz oświadczeniem kierownika budowy, zgodnie z którym w stosunku do rozwiązań projektu wykonano następujące zmiany: "zamontowano trzy kratki wentylacyjne w ścianach bocznych garażu murowanego i nie ma to istotnego znaczenia dla konstrukcji obiektu". Powołując się na treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ podał, że w garażu zamkniętym, nadziemnym wolnostojącym, przebudowanym lub wbudowanym w inne budynki należy stosować wentylację co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi w ścianach przeciwległych lub bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej powierzchni netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 0,04m² na każde, wydzielone przegrodami budowlanymi, stanowisko postojowe- w nieogrzewanych garażach nadziemnych wolno stojących, przybudowanych lub wbudowanych w inne budynki. Powyższe warunki nie normują odległości jakie powinny być przestrzegane w przypadku umieszczenia kratki wentylacyjnej w ścianie zbliżonej do granicy z sąsiednią działką, rozstrzygają jedynie kwestie odległości ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi od granicy działki budowlanej. Organ pierwszej instancji podkreślił, że organ udzielający pozwolenia na budowę garażu rozstrzygnął o jego lokalizacji w odległości 1m od granicy sąsiedniej działki w oparciu o ówczesne warunki techniczne i stan istniejącej wówczas zabudowy. Dokonane zmiany w sposobie wentylacji garażu są, zdaniem organu orzekającego w sprawie, zmianami nie odstępującymi w sposób istotny od zatwierdzonego projektu w świetle przepisu art. 36a Prawa budowlanego. Ponadto, jak podał organ, z mapy inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika, że odległość pomiędzy środkiem ściany podłużnej garażu od strony granicy a narożnikiem istniejącego budynku mieszkalnego B. T. wynosi 10 m, co oznacza, że odległość między kratką wentylacyjną garażu a oknami budynku sąsiedniego przekracza 10m. Stosowane przez analogię przepisy dotyczące lokalizacji niezadaszonego zgrupowania miejsc postojowych do czterech stanowisk włącznie przewidują najbliższą odległość rzeczywistą – 7m od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Zatem, jak podkreślił organ, usytuowanie kratki wentylacyjnej w ścianie garażu jednostanowiskowego w odległości większej niż 10m od okien budynku mieszkalnego nie narusza stosowanych przez analogię w/w przepisów. W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji uznał, że zmiana sposobu wentylowania garażu została zakwalifikowana jako nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Odnosząc się do podnoszonego przez B. T. zarzutu nieprawidłowego odprowadzania wód opadowych na jej działkę, organ powołał się na § 28 pkt 2 rozporządzenia sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl powyższego przepisu w razie braku możliwości przyłączenia się do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Organ wskazał, że w trakcie wizji lokalnej ustalono, iż wody opadowe z dachu garażu oprowadzane są zgodnie z cytowanym przepisem na teren działki nr [...] stanowiącej własność państwa K. Powyższe ustalenia, jak podał organ dokumentuje zabezpieczona dokumentacja fotograficzna załączona do protokołu z wizji lokalnej.

Nadto powołując się na ustalenia z przeprowadzonej wizji lokalnej organ I instancji wskazał, że nie ma miejsca fakt odprowadzania wód opadowych z dachu garażu państwa K. na teren sąsiedniej działki. Jak podano, ewentualny spływ wód opadowych na teren działki sąsiedniej może być spowodowany ogólnym ukształtowaniem terenu charakteryzującym się pochyleniem w kierunku południowo-wschodnim, tj. w stronę działki nr [...], nie zaś faktem wybudowania garażu na działce nr [...] i odprowadzania wód opadowych z dachu tego budynku. W trakcie kontroli, jak podał organ, nie stwierdzono również podniesienia o 50cm poziomu terenu na działce państwa K. Z przedłożonej przez B. T. dokumentacji zdjęciowej wynika, że w 2004r. poziom terenu na działce nr [...] oraz na działce nr [...] był równy, w związku z powyższym właściciel działki nr [...] nie mógł ponieść poziomu terenu w trakcie budowy garażu ponieważ została ona ukończona w 2003r.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji wskazał, że budynek garażowy, w świetle przedstawionych w sprawie dowodów spełnia wszelkie wymogi obowiązujących przepisów, a więc nie ma robót lub czynności, które należałoby nakazać w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. T. podnosząc, że wyrok Sądu Administracyjnego uchylił decyzje organów administracji obu instancji, uznając zasadność skargi, tymczasem podczas kontroli wybudowanego garażu przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2006r. ustalono, że stan faktyczny nie uległ zmianie i jest zgodny z protokołem spisanym w dniu 6 października 2003r. Odwołująca podała, że H. K. w maju 2006r. kończył elewację tylnej ściany garażu, w tym spornego odpływu wód opadowych w kierunki działki odwołującej, nie czekając na decyzje organu nadzoru budowlanego. Odwołująca podniosła, że w trakcie powołanej kontroli nie zainteresowano się sporną kratką wentylacyjną, wyprowadzoną samowolnie w istniejącym garażu w 2002r. Zarówno wietrzenie garażu, jak i odprowadzanie wód opadowych rurą spustową w kierunku nieruchomości odwołującej stanowi o lekceważeniu odwołującej i naruszeniu jej praw jako osoby sąsiadującej. Dołączony przez odwołującą aneks do protokołu z dnia 19 lipca 2006r. nie został w żaden sposób uwzględniony przez organ administracji. W piśmie tym pt. aneks do protokołu z dnia 19 lipca 2006r odwołująca ponownie podniosła, że uczestnik postępowania samowolnie w 2002r. zamontował kratkę wentylacyjną w istniejącym już budynku, nieprzewidzianą w projekcie, od strony działki odwołującej, natomiast zabezpieczenie przed spływem wód opadowych jest pozorne, tylko zamontowanie rury spustowej po przeciwnej stronie garażu mogłoby doprowadzić do odprowadzania wód opadowych na działkę właściciela garażu. Dodatkowo spływ wód opadowych na teren działki skarżącej jest spowodowany zmianą ukształtowania terenu, jego podwyższeniem na skutek prac budowlanych prowadzonych przez uczestnika. Powyższe działania powodują szkody na działce odwołującej/ osypywanie gruntu na teren działki odwołującej, uszkodzenia płotu, zachwaszczania działki/.

Powołując się na powyższe odwołująca podniosła, że wydana decyzja w tym stanie rzeczy nie uwzględnia wyroku Sądu I instancji, który uznał skargę za zasadną.

Odnosząc się do ustaleń poczynionych przez organ administracji w zakresie dotyczącym zarzucanego przez odwołującą podniesienia terenu o 50cm, co do którego organ ustalił, że takiego faktu nie stwierdzono, albowiem budowa została zakończona w 2003r., odwołująca podniosła, że P. K. zmienił ukształtowanie terenu od frontu garażu do ulicy co potwierdza dokumentacja zdjęciowa. Za garażem jest teren równy podniesiony przez nawiezienie ziemi, kontrolujący nie ustalili i nie sfotografowali zmian w ukształtowaniu terenu. Odwołująca załączyła do odwołania zdjęcia, które według skarżącej dokumentują podniesienie terenu przez uczestnika postępowania, jak też dokumentują, wbrew ustaleniom organu, że nie istnieje żadne profilowane korytko pod rynną spustową- pod rynną znajduje się jedynie mała prowizorka zrobiona w maju 2006r., która w żaden sposób nie rozwiązuje problemu wód opadowych z rynny spustowej garażu gdyż woda nadal płynie z góry w kierunku działki odwołującej.

W odwołaniu nadto podniesiono szereg zarzutów dotyczących zakończenia budowy garażu, związanych z brakiem dokumentacji dotyczącej prowadzenia budowy, a szczególności jej zakończenia i przystąpienia do użytkowaniem garażu. Dokumentacja ta nie została przedłożona mimo wezwań organu, pochodzących jeszcze z 1997r. W tym stanie rzeczy, według skarżącej nie są prawdziwe ustalenia organu administracji, że budowa garażu została zakończona w 2003r. Skarżąca podniosła, że garaż został zbudowany już w 1993r. i od tego czasu jest użytkowany bez dopełnienia wymaganych prawem formalności.

Decyzja legalizuje fakty, które są sprzeczne z przepisami prawa regulującymi uprawnienia osób sąsiadujących. Odwołująca podkreśliła, że wprawdzie mąż udzielił sąsiadowi zgodę na usytuowanie obiektu, w odległości 1 m od granicy swojej działki lecz odwołująca będąc współwłaścicielką działki nigdy takiej zgody nie wyraziła.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia 22 września 2006 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania podając, że wszczęcie postępowania w sprawie nastąpiło na skutek pisma B. T. z dnia 2 lipca 2003r., w którym zwróciła się ona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie odstępstw od zatwierdzonego projektu w realizacji garażu na działce nr [...]. W piśmie tym skarżąca wskazała, że w ścianie garażu od strony jej działki nr [...] wykonana została kratka wentylacyjna nieprzewidziana w projekcie, a ponadto zakwestionowała sposób odprowadzania wód opadowych. Informowała również, że H. K. właściciel garażu użytkuje go 10 lat bez dopełnienia obowiązku zgłoszenia zakończenia budowy. Wydane w sprawie decyzje organu I, jak i II instancji z dnia 12 stycznia 2006r i 26 lutego 2004r, na skutek skargi B.T., zostały uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2006r. wydanym w sprawie II SA/Gd.201/04.

Organ II instancji przytoczył wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania zawarte w wyroku z dnia 16 marca 2006r. i wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji w dniu 19 lipca 2006r. dokonał powtórnych oględzin. Organ odwoławczy przytoczył ustalenia przeprowadzonej wizji lokalnej, w następstwie której i po dokonaniu analizy przepisów o warunkach technicznych wskazanych przez Sąd, stwierdził, że przedmiotowy budynek garażowy spełnia wymogi warunków technicznych dla tego rodzaju obiektów.

Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę polegające na zmianie sposobu wentylacji i wykonaniu trzech kratek wentylacyjnych, w tym jednej spornej w ścianie od strony działki nr [...] nie jest zmianą istotną w rozumieniu przepisów art. 36a prawa budowlanego. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że skoro postępowanie było prowadzone na wniosek B. T., która żądała zbadania zgodności budowy garażu, z pozwoleniem na budowę, to wobec ustalenia, że powyższe zmiany nie stanowią istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 50 ust. 1 i 3 prawa budowlanego, brak jest podstaw do podjęcia czynności na podstawie przepisów art. 51 w/wym. ustawy.

Odnosząc się zaś do treści odwołania organ wyjaśnił, że przepis § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62) obowiązujący w okresie budowy garażu, dopuszczał sytuowanie budynków gospodarczych (a więc także garaży) bezpośrednio przy granicy – jeśli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodę na usytuowanie budynku przy granicy wyrażał terenowy organ administracji publicznej właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, ściany budynku gospodarczego graniczące z działką sąsiednią nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Kratka wentylacyjna w ścianie garażu nie podlega regulacji w/w przepisów. Organ dodał, że przepis § 108 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) dopuszczają w garażach zamkniętych wentylację poprzez otwory wentylacyjne w ścianach przeciwległych lub bocznych.

Powołując się na powyższe ustalenia organ II instancji nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji.

B. i J. T. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podnosząc że decyzja jest dla nich krzywdząca.

W uzasadnieniu skargi powołano się na wyrok tut. Sądu z dnia 16 marca 2006r., który jak wskazano był dla skarżących korzystny i winien być wiążący dla organów administracji. Mimo tego wyroku organy administracji ponownie wydały decyzje, które nie respektują wyroku Sądu, a nadto nie uwzględniają sytuacji skarżących, pomijając słuszne interesy strony sąsiadującej z działką państwa K. Natomiast ustalenia dokonane przez organy administracji potwierdzają nieprawdę, zarówno w decyzjach, jak i protokołach, są stronnicze, pozbawiają stronę słabszą praw i bezzasadnie uznają za nieistotne utrudnianie korzystania z prawa własności. Wskazano, że zakończenie sprawy winno nastąpić poprzez nakazanie sąsiadom zamurowanie kratki wentylacyjnej, zmianę odprowadzenia wód opadowych z garażu i zabezpieczenia przed uciążliwościami związanymi ze zmianą ukształtowania terenu przez sąsiadów.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola, ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy / art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm/.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, jako niezasadna, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznawaniu sprawy organy administracji nie naruszyły prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Żądane przez skarżącą rozstrzygnięcie znajduje merytoryczną podstawę w treści art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Stosownie do treści art. 51 ust. 7 cytowanej ustawy, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3-4 art. 51 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art.49b zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1, a więc w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Organy orzekające w sprawie zobowiązane były do zweryfikowania zastosowania dyspozycji wskazanego przepisu poprzez szczegółową analizę przepisów prawa budowlanego, w tym także przepisów techniczno-budowlanych odnoszących się do przedmiotowej inwestycji. Skarżąca zarówno w odwołaniu jak i skardze podnosi te same zarzuty, dotyczące nieprawidłowego usytuowania kratek wentylacyjnych w przedmiotowym budynku garażowym oraz nieprawidłowego odprowadzania wód opadowych z działki właściciela garażu na grunt skarżącej.

Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Powoływanym przez skarżącą wyrokiem z dnia 16 marca 2006r. w sprawie II SA/Gd.201/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów administracji I i II instancji. Zgodnie z treścią tych decyzji organy administracji stwierdziły brak podstaw do rozstrzygnięcia sprawy w trybie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3, a więc w konsekwencji brak podstaw do podejmowania czynności na podstawie w/wym. przepisów. Podstawą uchylenia powyższych decyzji przez Sąd było naruszenie przez organy administracji zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie przepisów art. 7 i 77 § 1kpa polegające na zaniechaniu należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Decyzje te zatem nie odpowiadały cytowanym w uzasadnieniu wyroku wymaganiom przepisów procesowych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów administracji było zatem uwzględnienie w dalszym postępowaniu powyższych zasad i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w świetle treści art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego oraz § 102- 108 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy powoływanie się przez skarżącą na treść powyższego wyroku , jako przesądzającego o zasadności skargi i konieczności nałożenia przez organy określonych obowiązków na właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącej, iż organy administracji nie respektują wyroku Sądu. Wbrew temu zarzutowi uznać należy, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę nie naruszyły postanowień cytowanego przepisu art. 153 ustawy i uwzględniły wskazania Sądu co do dalszego postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji przeprowadził wizję lokalną nieruchomości w dniu 19 lipca 2006r., zapewniając w niej czynny udział skarżącej i zabezpieczając dokumentację fotograficzną. Zarówno przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, jak i wydane w sprawie decyzje organów obu instancji oraz ich uzasadnienia spełniają wymogi powoływanych przepisów procesowych, których naruszenie było przyczyną uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Organy powołały się na wyniki przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2006r. wizji lokalnej. W trakcie wizji lokalnej opisano sposób odprowadzania wód opadowych z dachu garażu, dodatkowo dokumentując sposób odprowadzania tych wód zdjęciami. Analiza tych dowodów znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Powoływany przez skarżącą aneks do protokołu nie powołuje się na żadne nowe dowody w sprawie, stanowi on powtórzenie dotychczasowej argumentacji skarżącej wskazującej na uciążliwości w korzystaniu z działki w związku z usytuowaniem garażu przy granicy działki skarżącej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że uzasadnieniem stosowania przepisów art. 51 prawa budowlanego, a więc nałożenia obowiązków wykonywania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem jest doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego.

Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy ustaleń, czy i jakie czynności należy wykonać aby doprowadzić roboty budowlane / budynek garażowy/ do stanu zgodnego z prawem, należało dokonać w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy administracji takich ustaleń dokonały w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Odnosząc powyższe do zarzutów skarżącej to skarżąca domagała się zamurowania kratki wentylacyjnej znajdującej się w ścianie bocznej garażu od strony działki skarżącej oraz zmiany położenia rury spustowej, tak aby woda z dachu garażu nie spływała na jej działkę. Rozpoznając powyższe żądania należało więc ustalić w świetle przepisów prawa administracyjnego, jakim warunkom technicznym powinny odpowiadać garaże dla samochodów osobowych, a nadto jakie są warunki techniczne dla odprowadzania wód powierzchniowych.

Jak to ustaliły organy administracji warunki techniczne jakim powinny odpowiadać garaże dla samochodów osobowych zostały zamieszczone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Przepis § 108 ust. 1 zawiera postanowienia dotyczące wentylacji w garażu zamkniętym, a ust. 1 stanowi, że w garażach zamkniętych należy stosować wentylację co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi w ścianach przeciwległych lub bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej powierzchni otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 0,04mkw na każde wydzielone przegrodami budowlanymi, stanowisko postojowe- w nieogrzewanych garażach nadziemnych wolno stojących, przybudowanych lub wbudowanych w inne budynki. W niniejszej sprawie garaż położony na działce nr [...] posiada wentylację w postaci kratek wentylacyjnych umieszczonych w ścianach bocznych, w tym jedna od strony nieruchomości skarżącej a dwie po przeciwnej stronie. Takie umieszczenie kratek wentylacyjnych w garażu zamkniętym zostało zatem dopuszczone przepisami administracyjnymi, a więc organy administracji nie miały podstaw prawnych do nakazania zmiany usytuowania tych kratek. Wprawdzie pierwotny projekt budowlany zawierał inne rozwiązanie dotyczące umieszczenia wentylacji garażu, jednakże zmiana w umieszczeniu otworów wentylacyjnych na wyżej opisany, jak to zasadnie ustaliły organy administracji nie może być uznana za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Z jednej strony zgodnie z niekwestionowanym oświadczeniem projektanta nie wpływa ona w żaden sposób na konstrukcję budynku garażu, a z drugiej strony rodzaj istotnych zmian wymienia przepis art. 36a prawa budowlanego. Istotnymi zmianami są według powołanej regulacji są zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, takich jak kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, szerokości, liczby kondygnacji, jak też zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu. Zastosowana zmiana w zakresie wentylacji garażu jest zmianą nieistotną w świetle przywołanych przepisów i zgodną z obowiązującymi regulacjami dotyczącymi wentylacji budynków garażowych.

Odnośnie położenia rury spustowej, przez którą odprowadzane są wody opadowe z dachu garażu, to zgodnie to zgodnie z § 28 ust.1 cyt. rozporządzenia działka budowlana, na której usytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. Zgodnie natomiast z §28 ust. 2 w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. / § 29/. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie w postaci dokumentacji fotograficznej przedstawionej zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącą wynika, że wymóg zawarty w § 28 ust.2 został w sprawie spełniony. Woda opadowa, jak wynika z treści protokołu z dnia 19 lipca 2006r oraz złożonych do akt sprawy zdjęć, odprowadzana jest z dachu garażu na teren działki nr [...], na teren nieutwardzony poprzez rurę spustową znajdującą się w narożniku tylnej ściany budynku garażu, od strony granicy z działką nr [...]. Rura spustowa przez, którą są odprowadzane wody opadowe, nie jest skierowana w kierunku działki skarżącej, lecz na teren działki nr [...], za garażem, który to teren nie jest utwardzony. Nie stwierdzono, aby właściciele nieruchomości sąsiedniej zmienili spływ wód opadowych w celu kierowania go na teren nieruchomości skarżącej. Teren na który spływa woda z rury spustowej jest z jednej strony nieutwardzony, płaski, z drugiej strony w miejscu spływu tych wód poprzez rurę spustową nie znajdują się żadne elementy ukształtowania powierzchni działki, czy też inne związane z umieszczeniem rury spustowej zmieniające kierunek odpływu wód opadowych umożliwiające kierowanie wód opadowych na teren działki skarżącej. Wskazać też należy, że taki sposób i miejsce odprowadzania wód opadowych przewidywał projekt budowlany.

Skoro zatem wykonane roboty budowlane / budynek garażowy/ nie uchybiają przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim powinny odpowiadać budynki, to brak było podstaw do nałożenia na właścicieli działki nr [...] obowiązków wykonania określonych prac w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem w aspekcie prawa administracyjnego.

Wskazać też należy, że sąd administracyjny zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 134 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeka w granicach danej sprawy, a więc przedmiotu rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie nie stanowią zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu właścicieli działki nr [...] w zakresie użytkowania garażu, bez zgłoszenia zakończenia budowy, jak również zarzuty dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowego w odległości 1m od granicy skarżącej. Podkreślić również należy, że przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie należy natomiast do właściwości sądów administracyjnych lecz do sądów powszechnych-cywilnych rozpoznawanie spraw między właścicielami nieruchomości sąsiednich w przedmiocie zakłócania korzystania z nieruchomości, przez właścicieli nieruchomości sąsiedniej i spraw związanych z żądaniem zaniechania naruszeń własności.

Podsumowując stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania.

Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.