Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1579/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędzia WSA del. Iwona Bogucka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 953/12 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Katowicach z dnia 28 marca 2012 r. Nr XX/442/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r. oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na uchwałę Rady Miejskiej w Katowicach z dnia 28 marca 2012 r. nr XX/442/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną uchwałą podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (akt. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) Rada Miasta Katowice uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie Alei Korfantego w Katowicach.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2012 r. [...] Sp. z o.o. w W. wezwała Radę Miasta Katowice do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą wskazując, iż treść uchwalonego planu pozostaje w sprzeczności z treścią uzyskanej przez Spółkę decyzji Prezydenta Miasta Katowice nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. o warunkach zabudowy. Sprzeczność ta polega na tym, że zgodnie z tą decyzją przysługuje jej prawo wzniesienia na należącej do niej nieruchomości budynków o wysokości 81 m, gdy tymczasem zgodnie z kwestionowanym planem w jego strefie oznaczonej symbolem 2UM (w której położona jest nieruchomość Spółki) dopuszczono jedynie zabudowę o maksymalnej wysokości 50 m. Podkreślono, że treść decyzji o warunkach zabudowy była znana Radzie i Prezydentowi Miasta Katowice w dacie podejmowania kwestionowanej uchwały a pomimo tego uprawnienia wynikające z tej decyzji zostały całkowicie pominięte co rażąco narusza interes prawny Spółki. Doszło do tego pomimo złożenia przez Spółkę uwag do planu miejscowego oraz wniosku w przedmiocie usunięcia z porządku obrad Rady Miasta Katowice wyznaczonej na dzień 28 marca 2012 r. punktu dotyczącego uchwalenia przedmiotowego planu, które nie zostały uwzględnione.

W odpowiedzi na to wezwanie Rada Miasta Katowice uchwałą z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] postanowiła go nie uwzględnić. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu 2UM dopuszczona wysokość zabudowy maksymalnie do 50 m wynika ze sposobu kształtowania zabudowy w rejonie Alei Korfantego, ustalonego w oparciu o założenia "Koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zagospodarowania centrum miasta Katowice", wybranej w wyniku przeprowadzonego konkursu urbanistycznego. Stwierdzono również, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie Alei Korfantego w Katowicach został sporządzony zgodnie z uchwałą nr XXI/679/08 Rady Miasta Katowice z dnia 27 października 2008 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia ww. planu i uchwałą nr XLI/843/09 Rady Miasta Katowice z dnia 27 kwietnia 2009 r. zmieniającą uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie Alei Korfantego w Katowicach. Procedura formalno-prawna została przeprowadzona zgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) przeprowadzono strategiczną ocenę oddziaływania na środowisko. Zgodnie z obowiązującym trybem formalno-prawnym po przeprowadzeniu uzgodnień, projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 grudnia 2011 r. do 4 stycznia 2012 r. Dyskusja publiczna nad przyjętym w projekcie miejscowego planu rozwiązaniami odbyła się w dniu 15.12.2011 r. W obligatoryjnym terminie tj. do dnia 18.01.2012 r. nie zostały wniesione do ustaleń projektu planu uwagi przez firmę [...] Sp. z o.o. Pismo zawierające uwagi do projektu planu zostało złożone przez tę Spółkę [...] marca 2012 r., po zakończeniu prac przez Prezydenta Miasta Katowice i przedłożeniu projektu do Rady Miasta Katowice celem rozpatrzenia i uchwalenia planu. Uwagi te nie mogły zatem zostać rozpatrzone przez Prezydenta Miasta Katowice z przyczyn formalnych. Kwestionowana uchwała wraz z dokumentacją formalno-prawną została przedłożona Wojewodzie Śląskiemu celem sprawdzenia zgodności z przepisami prawa i w dniu 9 maja 2012 r. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (poz. 1824).

W skardze na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie Alei Korfantego w Katowicach pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w W. zarzucając, że została ona podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego – art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – poprzez postępowanie organu sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i nieuwzględnienie tym samym słusznie nabytych praw skarżącej Spółki zawartych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Katowice o warunkach zabudowy, czego skutkiem jest brak zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i uniemożliwienie jej racjonalnego planowania teraźniejszych i przyszłych działań, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Katowice wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając to stanowisko powtórzył co do zasady argumentację zawartą w uzasadnieniu uchwały Rady Miasta Katowice z dnia [...] maja 2012 r. podjętej w odpowiedzi na wezwanie skarżącej Spółki do usunięcia naruszenia prawa.

W złożonym na rozprawie piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymując skargę dodatkowo zarzucił, że zaskarżona uchwała została podjęta również z naruszeniem art. 17 pkt 10 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (według ich brzmienia obowiązującego dla przeprowadzenia procedury uchwalenia zaskarżonego planu) i w zw. z art. 57 § 1 kpa. Uzasadniając ten zarzut stwierdził, że jakkolwiek ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu ukazało się w Dzienniku Zachodnim w dniach 26-27 listopada 2011 r. to na tablicy ogłoszeń Miasta Katowice oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszeń co do tego wyłożenia dokonano dopiero 28 listopada 2011 r. W sytuacji zatem gdy plan został wyłożony do publicznego wglądu dnia 5 grudnia 2011 r. nie został zachowany 7-dniowy termin o którym mowa w art. 17 pkt 10 ustawy, co naruszyło uprawnienia skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego lub z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi Sąd stwierdził, że nie sposób podzielić twierdzenia, iż zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP, które to naruszenie miałoby polegać na nieuwzględnieniu w zapisach planu treści uzyskanej przez skarżącą decyzji Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] kwietnia 2011 r. o warunkach zabudowy. Naruszenie przedmiotowego przepisu Konstytucji miałoby bowiem miejsce gdyby kwestionowana uchwała została podjęta z naruszeniem zasady państwa prawa, co w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie zachodzi. W szczególności – zdaniem Sądu - brak jest podstaw do przyjęcia, że przez kwestionowany w skardze zapis planu miejscowego doszło do naruszenia zasady ochrony poszanowania praw nabytych i zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W tym względzie Sąd stwierdził, że należy zwrócić uwagę na charakter decyzji o warunkach zabudowy i wynikających z niej uprawnień dla podmiotu do którego decyzja taka jest skierowana. Decyzja taka nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Samo wydanie takiej decyzji nie stanowi żadnej zmiany w sferze praw rzeczowych. Jej uzyskanie stanowi jedynie fazę wstępną procesu inwestycyjnego i w związku z tym podmiot zainteresowany inwestycją bierze na siebie ekonomiczne ryzyko niedokończenia tego procesu (art. 63 ust. 4 ww. ustawy). Nie uprawnia też do realizacji inwestycji gdyż takie uprawnienie wynika dopiero z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie kształtuje też sposobu wykonywania prawa własności. Taki kształtujący charakter wraz z innymi przepisami, mają dopiero zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec takiego charakteru decyzji o warunkach zabudowy trudno mówić zdaniem Sądu, że z jej wydania wynikają typowe prawa nabyte podlegające ochronie na podstawie art. 2 Konstytucji RP.

O tym, że uchwalenie planu miejscowego którego zapisy możliwość zagospodarowania danego terenu regulują odmiennie niż wcześniej wydana decyzja o warunkach zabudowy, nie narusza zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i do stanowionego przez nie prawa przesądza też zdaniem Sądu treść art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że sam prawodawca przepisem ustawowym dopuścił możliwość uchwalenia planu przewidującego inną możliwość zagospodarowania danego terenu niż wynikała ona z wcześniej wydanych ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie doszło do wydania na ich podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym przepisem ustawowym była związana Rada Miasta Katowice przy uchwaleniu zaskarżonego planu. Jest nim, jak podkreślono, związany również Sąd rozpoznający niniejszą skargę (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), który jednocześnie nie znalazł podstaw do kwestionowania zgodności tego unormowania ustawowego z przepisami Konstytucji.

Sąd nie znalazł również podstaw do przyjęcia, że zaskarżoną uchwałą doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tj. z naruszeniem zasad sporządzenia planu miejscowego lub istotnego trybu jego sporządzania w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym względzie Sąd stwierdził, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, następuje w ramach władztwa planistycznego gminy (zadań własnych gminy – art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy). Treść planów miejscowych może prowadzić przy tym również do ograniczenia sposobu wykonywania prawa własności (art. 6 ust. 1 i art. 36 ustawy). Istotne jest jednak aby ograniczenie takie było usprawiedliwione, aby dochodziło do niego po właściwym uwzględnieniu konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji – zobacz w tym względzie m. in. wyrok NSA z 7 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1853/11 wydany z powołaniem się na wyroki Trybunału Konstytucyjnego w sprawach o sygn. akt K 37/02, K 20/07 i Kp 7/09). Zdaniem Sądu zasady te przy uchwaleniu kwestionowanych w skardze zapisów planu miejscowego nie zostały naruszone w sytuacji, gdy Rada Miasta Katowice zarówno w uzasadnieniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jak i w odpowiedzi na skargę przedstawiła zasługujące na uwzględnienie uzasadnienie tych zapisów. Przy przyjętej przez organ uchwałodawczy Gminy Katowice "Koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zagospodarowania centrum miasta Katowice" wprowadzenie kwestionowanych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej mieści się bowiem zdaniem Sądu w ramach zgodnego z prawem władztwa planistycznego gminy. Należy bowiem jednocześnie zważyć, że kwestionowane zapisy planu dają możliwość różnorodnej zabudowy nieruchomości skarżącej z jej ograniczeniem co do wysokości ale na poziomie dopiero 50 m. W ten sposób ograniczenie w zabudowie tego terenu zostało wprowadzone zdaniem Sądu w uzasadnionych proporcjach.

Za uwzględnieniem skargi nie może przemawiać też zdaniem Sądu okoliczność, że do ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu dokonanego w dniu 28 listopada 2011 r., na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Katowice oraz w Biuletynie Informacji Publicznej doszło na 6 a nie 7 dni przed dniem faktycznego jego wyłożenia, a to w sytuacji gdy termin siedmiodniowy został zachowany w odniesieniu do ogłoszenia dokonanego w tym przedmiocie w Dzienniku Zachodnim (w dniu 26 listopada 2011 r.). Nadto licząc od dnia 28 listopada 2011 r. i tak został przekroczony ustawowy minimalny czasokres wyłożenia, określony w mającym w sprawie zastosowanie art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. 21 dni. Do wyłożenia projektu planu doszło bowiem w okresie od 5 grudnia 2011 r. do 4 stycznia 2012 r. Nie można zatem przyjąć, że doszło w ten sposób do naruszenia uprawnień skarżącej w zakresie możliwości zapoznania się z projektem planu i zgłoszenia do niego uwag. W tej sytuacji nie doszło niewątpliwie zdaniem Sądu do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ustawy.

Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut nie rozpatrzenia co do meritum przez Prezydenta Miasta Katowice i przez Radę Miasta Katowice złożonych przez skarżącą Spółkę pismem z dnia [...] marca 2012 r. uwag do wyłożonego projektu planu, a to w sytuacji gdy zostały one złożone po terminie, gdyż termin do ich zgłaszania upływał zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy (i zgodnie z dokonanym ogłoszeniem) 18 stycznia 2012 r. Z przyczyn formalnych zgłoszone uwagi nie podlegały zatem merytorycznemu rozpatrzeniu o czym Spółka została poinformowana pismem Wiceprezydenta Miasta Katowice z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Również działając z urzędu zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Sąd dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w zakresie ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżącej (zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) nie znalazł podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 2 Konstytucji RP przez błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie Rady Miasta Katowice nie było sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i nieuwzględnienie tym samym słusznie nabytych praw Spółki zawartych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Katowice, czego skutkiem jest brak zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i uniemożliwienie jej racjonalnego planowania teraźniejszych i przyszłych działań.

- art. 28 w zw. z art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ... poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do wniosku, iż naruszenia formalno-prawne dotyczące niedochowania terminu do ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu nie stanowią naruszenia prawa, jeśli dochowane zostały inne terminy oraz że nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, uchylenie w całości zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Katowic wniósł o oddalenie tej skargi w całości i zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała zatem oddaleniu.

Powołując w podstawach skargi kasacyjnej przepis art. 2 Konstytucji RP pełnomocnik skarżącej Spółki wywodzi, że Sąd nie uwzględnił faktu, iż na skutek kwestionowanych zapisów uchwały Rada Miasta Katowice naruszyła zasadę ochrony (poszanowania) praw nabytych poprzez pozbawienie skarżącej możliwości realizacji inwestycji zgodnie z przyznanymi jej warunkami zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie sposób jest podzielić powyższej argumentacji.

Podkreślić trzeba, że zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w orzeczeniu z dnia 20 sierpnia 1992 r., K 4/92 (OTK 1992/2/22), zasada ochrony praw słusznie nabytych powinna być traktowana jako wzór zachowania się prawodawcy w procesie tworzenia prawa. Stanowi zarazem jedno z wymagań moralności prawa, podstawę miarodajnych prognoz życiowych oraz wytyczną rozwoju prawa nakierowaną na rozszerzenie, nie zaś na uszczuplanie praw obywateli. Na gruncie niniejszej sprawy przede wszystkim zauważyć trzeba, że podstawowym aktem kształtowania przestrzeni jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji braku planu miejscowego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określone mogą być decyzją – o warunkach zabudowy, bądź o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Decyzje te są jednakże aktami o innym charakterze prawnym niż plany miejscowe. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określenie warunków i zasad realizacji inwestycji ma miejsce poprzez konkretyzację przepisów ustaw oraz aktów wykonawczych na potrzeby danego zamierzenia inwestycyjnego. Wskazać przy tym należy, że dążąc do utrzymania ładu przestrzennego ustawodawca przyjął szereg rozwiązań, które miały na celu zmobilizowanie do zintensyfikowania przez gminy prac planistycznych dla objęcia planami miejscowymi większych obszarów. Pożądany przez ustawodawcę prymat planów miejscowych dla kształtowania sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu znajduje wyraz w treści art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przepisie tym przyjęto, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zauważyć trzeba, że z woli ustawodawcy z uwagi na powoływaną przez autora skargi kasacyjnej ochronę praw nabytych, skutek w postaci zmiany stanu prawnego spowodowanego uchwaleniem planu miejscowego nie sięga ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę. Przyjęto bowiem, że przyznanie uprawnienia do zabudowy nieruchomości decyzją o pozwoleniu na budowę wiąże się ze znacznym zaangażowaniem wnioskodawcy oraz wymaga poniesienia znacznych kosztów związanych z uzyskaniem takiej decyzji. Z uwagi na tak sformułowany przez samego ustawodawcę warunek osłabiający trwałość ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy, argumenty o uchybieniu zasadzie ochrony praw nabytych poprzez uchwalenie postanowień planu miejscowego mniej korzystnych w porównaniu z uzyskanymi w drodze decyzji o warunkach zabudowy, nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione.

Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem, iż Sąd I instancji naruszył

art. 28 w zw. z art. 17 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przyjmując, iż niedochowanie terminu do ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu nie stanowi naruszenia prawa. O braku usprawiedliwienia dla podnoszonego zarzutu świadczą okoliczności sprawy, które zostały przez Sąd I instancji wyeksponowane w uzasadnieniu wyroku. Wskazać trzeba, że art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza sankcję nieważności uchwały, jaką wiąże z naruszeniem zasad, istotnym naruszeniem trybu sporządzania studium i planu miejscowego, a także naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Dokonując oceny uchybienia, do jakiego doszło poprzez brak zachowania ustawowego terminu do ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu do wglądu zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, iż nie sposób stwierdzić, by wskazywane naruszenie trybu sporządzania planu miało charakter istotny, a tylko takie wiązać się mogło ze stwierdzeniem nieważności uchwały. Zauważyć trzeba, że do ogłoszenia na sześć dni przed wyłożeniem projektu planu, zamiast na siedem dni, doszło jedynie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, w sytuacji gdy termin ten zachowany został w Dzienniku Zachodnim. Ponadto, jak zauważył Sąd, okres wyłożenia projektu planu był wydłużony w stosunku do terminu minimalnego określonego w ustawie. Powyższe okoliczności świadczyły o braku istotnej wadliwości trybu sporządzania kontrolowanego planu. Tym samym podnoszone w tej mierze zarzuty musiały zostać uznane za nieuzasadnione.

Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.