Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1594/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 186/11 w sprawie ze skargi D. P. i K. P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie 2. zasądza solidarnie od D. P. i K. P. na rzecz R. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 186/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpatrzeniu skargi D. P. i K. P. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, w pkt 2 zasądził od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz skarżących kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jak wynika z akt sprawy R. P. wnioskiem z dnia 30 grudnia 2008 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w Bartoszycach o udzielenie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...], gm. [...], dz. nr [...], z przeznaczeniem na część inwentarską. Starosta Bartoszycki decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz wnioskodawcy pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego objętego wnioskiem. W wyniku wniesienia przez D. i K. P. odwołania od powyższego orzeczenia, Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] marca 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu 13 maja 2009 r. R. P. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Bartoszycach o ponowne rozpatrzenie jego wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r.

Starosta Bartoszycki decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał na rzecz R. P. pozwolenie na budowę, polegające na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na inwentarski, o powierzchni użytkowej 39,12m² (część mieszkalna), powierzchni użytkowej 38,5m² (część garażowa), powierzchni użytkowej 104,8m² (część inwentarska) wraz z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki sanitarne na dz. nr 125 w miejscowości M., gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż projekt budowlany załączony do wniosku spełnia wymogi określone w art. 34 ust. 1 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, a na powyższą inwestycję wnioskodawca uzyskał decyzję o warunkach zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia 14 maja 2009 r. wnieśli D. i K. P.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowy budynek, stanowiący w części własność inwestora i w części własność skarżących, nie może być traktowany jako budynek jednorodzinny. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego § 12 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który określa odległość budynku inwentarskiego od budynku mieszkalnego podał, iż przepis ten uwzględnia bardziej niekorzystne warunki, ponieważ budynek inwentarski ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi oddziaływuje bezpośrednio na budynek mieszkalny. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym część budynku skarżących oddzielona jest od części inwentarskiej częścią mieszkalną i garażową inwestora i odległość ta będzie wynosiła 8 m. Organ wskazał, iż skarżący przedstawiając swoje zastrzeżenia pomijają fakt, że po zmianie sposobu użytkowania części budynku, ich część w dalszym ciągu będzie sąsiadowała z częścią mieszkalną. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu § 206 ust. 2 rozporządzenia podniósł, iż właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza czy projekt jest kompletny i czy osoba, która wykonała projekt budowlany posiada wymagane uprawnienia. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany został sporządzony zgodnie ze wszelkimi wymaganiami. Dalej wskazał, iż niezasadny jest również zarzut, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań, bowiem na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej zatwierdzonego projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz profilu przyłącza kanalizacji sanitarnej można stwierdzić, iż zachowane są warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, które określa § 36 ust. 2 rozporządzenia (zbiornik bezodpływowy o pojemności do 10 m³ w zabudowie zagrodowej). Projektowany jest zbiornik bezodpływowy, o pojemności 7 m³, odległość pokryw wylotów wentylacyjnych od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi wynosi ponad 5 m, a od granicy działki ponad 2 m.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego wnieśli D. i K. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 października 2009 r. oddalił skargę D. P. i K. P. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, część mieszkalna budynku skarżących oddzielona jest od części inwentarskiej objętej pozwoleniem na budowę o 8m. Ponadto, część budynku, której funkcja ma zostać zmieniona oddzielona jest od ściany mieszkania skarżących częścią mieszkalną (mieszkaniem) inwestora i częścią garażową. Powyższe wskazuje, że nie doszło w sprawie do naruszenia omawianej normy prawnej. Podobnie zarzut naruszenia § 206 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest zdaniem Sądu chybiony, gdyż w aktach sprawy brak wprawdzie jest ekspertyzy technicznej wymaganej tym przepisem, ale znajduje się projekt architektoniczno-konstrukcyjny, który zawiera opis stanu istniejącego z oceną stanu technicznego. Powyższy projekt został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, która ponosi odpowiedzialność za projekt. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżących odnośnie zarzutu, że projektowany zbiornik bezodpływowy nie spełnia określonych przepisami wymagań. Na podstawie rzutu przyziemia części konstrukcyjnej projektu i rzutu przyziemia instalacji wodno-kanalizacyjnej można stwierdzić, iż zachowane zostały warunki techniczne, dotyczące odległości pokryw i wylotów wentylacyjnych ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli D. i K. P., zaskarżając go w całości.

Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 20/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 186/11, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r. (II OSK 20/10) mają pierwszorzędne znaczenie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone przez organy administracji postępowanie nie spełniało wymogów zawartych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zaznaczył, że przedmiotem decyzji organu I instancji była zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, przeznaczony do prowadzenia hodowli cieląt i jałówek. W związku z tą zmianą zatem zachodziła potrzeba wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd też badając legalność decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na inwentarski i zatwierdzającej projekt budowlany wprowadzonych w tym obiekcie przeróbek obejmujący wybudowanie bezodpływowego zbiornika na ścieki zwierzęce, organy administracji były zobowiązane – zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 30 lipca 2007 r. – odnieść się do przepisów regulujących odległości tego rodzaju zbiorników od innych obiektów zamieszczonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. 97, Nr 132, poz. 877) Projektowany zbiornik, miał bowiem służyć do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych w związku z czym zaliczyć go należy do budowli rolniczych. Stosownie zatem do treści § 6 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce od pokrywy i wylotów wentylacyjnych do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinny wynosić co najmniej 15 m. Na gruncie przedmiotowej sprawy więc z uwagi na rodzaj budowli (budowla rolnicza) zastosowanie winny mieć przepisy wspomnianego wyżej rozporządzenia. Tymczasem organy administracji pominęły przytoczone wyżej regulacje, opierając się w tym zakresie na korzystniejszych dla inwestora rozwiązaniach – aczkolwiek dotyczących zbiorników o innym charakterze – zawartych w § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto poczynione przez organy – w zakresie ustalenia odległości przedmiotowego zbiornika od budynku mieszkalnego ustalenia – zdają się wskazywać, że wymagania określone w ww. rozporządzeniu nie zostały zachowane. Sąd powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., wskazał, że w wyczerpujący sposób nie została wyjaśniona sprawa spełnienia – w przypadku zmiany użytkowania – wymagań określonych w art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. Tymczasem zmiana sposobu użytkowania obiektu, szczególnie taka z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, może spowodować w szczególności w sferze warunków zabudowy, a także higieniczno sanitarnych niekorzystne dla osób trzecich skutki. Na konieczność badania w każdej sytuacji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania, tego czy zmiana ta nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, wskazuje również brzmienie art. 71 ust. 5 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazujące organom wniesienie sprzeciwu jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może spowodować niedopuszczalne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, pogorszenie środowiska, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych. Organy nie odniosły się również do wskazywanych przez skarżących okoliczności mogących świadczyć o tym, że przeznaczenie części budynku mieszkalnego na budynek inwentarski, w którym prowadzona będzie hodowla cieląt i jałówek, w niedopuszczalny sposób pogorszy ich warunki sanitarne i zdrowotne. Nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zakres pogorszenia warunków egzystencji skarżących, co pozwoliłoby na dokonanie stosownej oceny, czy planowaną zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu można uznać za naruszającą uzasadnione interesy skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że zakres i rodzaj planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu wymaga dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego odniesienia się do zarzutów skarżących, a także rozważenia powołania niezależnego rzeczoznawcy, któremu można by zlecić sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej w części budynku mieszkalnego działalności hodowlanej na jego konstrukcję oraz warunki higieniczno-sanitarne, zdrowotne, pożarowe (art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego). Postępowanie dowodowe, stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a., oparte jest bowiem na zasadzie oficjalności, tym samym organy zobowiązane są z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu okoliczności faktycznych mających rozstrzygające znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r. wniósł R. P. zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. § 3 rozporządzenia MRiGŻ z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowlane rolnicze i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż zbiornik bezodpływowy na ścieki sanitarne z części mieszkalnej mieści się w pojęciu budowli rolniczych;

2. § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MRiGŻ z dnia 7 października 1997 r. poprzez niewłaściwe ustalenie, że projektowany zbiornik miał służyć do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych i odległość od pomieszczeń oraz działek sąsiednich powinna wynosić 15 m;

3. § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez pominięcie tego przepisu w rozstrzyganej sprawie, skoro dotyczyła ona budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki z części mieszkalnej, bo zbiornik na odchody zwierzęce był dużo wcześniej wybudowany i nie był objęty wydanymi decyzjami;

4. art. 7 i art. 77 § 1-4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzję nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy, materiału dowodowego i wymaganych dokumentów dotyczących zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego na inwentarski i budowy zbiornika bezodpływowego na ścieki z części mieszkalnej.

5. art. 152 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na orzeczeniu w pkt 3 zaskarżonego wyroku, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w sytuacji gdy w dniu orzekania przez Sąd I instancji decyzja ta była decyzją wykonaną.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Olsztynie i rozpoznaniem skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego.

Jak wynika z zarzutów skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok, został wydany w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego w związku z czym zastosowano przepisy prawa materialnego (rozporządzenia), które w tym przypadku nie powinny mieć zastosowania.

Zaskarżoną decyzją jak i utrzymaną nią w mocy decyzją Starosty Bartoszyckiego nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. zatwierdzającą zmianę sposobu użytkowania części budynku, objęto również budowę bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne o pojemności 7 m3. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego, zbiornik ten ma służyć odprowadzaniu ścieków sanitarno-bytowych z części mieszkalnej budynku R. P., a nie do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych, jak błędnie to przyjęto w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., II OSK 20/10 i w zaskarżonym wyroku.

W uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy Bartoszyce nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2007 r. w pkt 5 wyraźnie rozróżniono odprowadzania ścieków bytowych do zamkniętego, bezodpływowego zbiornika (...) od odprowadzania "gnojówki i wody gnojowej do istniejącego na działce nr [...] zbiornika nieczystości płynnych o pojemności użytkowej ok. 77 m3". Jak wynika więc z ww. decyzji o warunkach zabudowy, jak i przedstawionych akt postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wniesionej skargi kasacyjnej, nie chodziło tu o zbiornik do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych, do którego powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) lecz o zbiornik na ścieki sanitarno-bytowe pochodzące z części mieszkalnej budynku, do którego mają zastosowanie przepisy § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), jak prawidłowo przyjęto w zaskarżanej decyzji. Trafnie więc w zarzutach skargi kasacyjnej odnosi się, że zastosowane przepisy prawa materialnego odnoszą się do różnych stanów faktycznych. Kontrolowana decyzja nie dotyczy zbiornika do magazynowania płynnych odchodów zwierzęcych lecz zbiornika na ścieki sanitarno-bytowe z części mieszkalnej budynku.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r., II SA/Ol 186/11 został wydany w następstwie uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011 r., I OSK 20/10 wyroku WSA w Olsztynie z dnia 22 października 2009 r., II SA/Ol 779/09 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Tak więc zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r. Związanie to nie obejmuje jednak ustaleń stanu faktycznego sprawy, jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, s. 519; wyrok NSA z 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05, Legalis; wyrok NSA z 16 października 2007 r., II OSK 1388/06, Legalis).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, co w tym przypadku nie zostało właściwie wykonane przez Sąd pierwszej instancji, który ograniczył się jedynie do przytoczenia stanowiska NSA i powołania się na przepisy art. 153 i 170 p.p.s.a. Nie tak powinno wyglądać ponowne rozpoznanie sprawy, żaden z powyższych przepisów ani art. 190 p.p.s.a., nie zwalniają Sądu pierwszej instancji od zbadania prawidłowości ustaleń stanu faktycznego sprawy w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 113 § 1 p.p.s.a.).

O związaniu Sądu pierwszej instancji wykładnią prawa, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., można mówić pod warunkiem, że przepisy, których wykładni dokonał Sąd wyższej instancji (NSA), są adekwatne (odpowiednie) do stanu faktycznego mającego miejsce w danej sprawie, co powinien sprawdzić sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania.

W tym przypadku należało przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ponownie rozpoznając sprawę, nie jest związany wykładnią § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2011 r., gdyż przepisy tego aktu nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż to wynika ze stanu faktycznego tej sprawy – zakresu przedmiotowego zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym należało ponownie uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji w celu prawidłowego zweryfikowania stanu faktycznego sprawy, czego ten Sąd nie dokonał przed wydaniem zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie nie mógł orzec na podstawie art. 188 p.p.s.a., gdyż "w tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku", co jest niemożliwe przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.