Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 589/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażaleń E. M. i G. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Go 553/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi w sprawie ze skargi E. M. i G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia oddalić zażalenia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 553/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił G. M. i E. M. na podstawie art. 86 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pobyt na urlopie wypoczynkowym, na który powołują się skarżący nie uprawdopodabnia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

W zażaleniach skarżący stwierdzili, że powyższe postanowienie jest bezzasadne i wnieśli o jego uchylenie. W ich ocenie, fakt przebywania na urlopie nie może ich pozbawić konstytucyjnego prawa do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi do uzupełnia braków formalnych skargi podali przebywanie na urlopie wraz z rodziną w M. w dniach od 27 czerwca do 10 lipca 2010 r. a następnie w dniach 10 lipca 2010 r. do 14 lipca 2010 r. u ojca skarżącego w B.

W związku nieobecnością skarżących w powyższym terminie pod wskazanym adresem do doręczeń, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd uznał w/w przesyłkę za doręczoną z dniem 13 lipca 2010 r., a następnie w zaskarżonym postanowieniu odmówił stronie przywrócenia terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działania Sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez skarżących – przebywanie na urlopie, w dniach, w których awizowana była w/w przesyłka nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Skarżący nie wykazali okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn od nich niezależnych. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom skarżących - o niedochowaniu przez nich szczególnej staranności. Niewątpliwie skarżący mogli przed wyjazdem z miejsca zamieszkania na okres ponad dwóch tygodni, poinformować Sąd o tej okoliczności i wyznaczyć osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w ich imieniu. Trudno oczekiwać, że to Sąd będzie ustalał każdorazowo miejsce pobytu strony, której należy doręczyć przesyłkę sądową.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu