Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 730/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję a także postanowienie tego organu
Powołane przepisy: article: Art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 130a ust. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: Art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 1, par. 3, art. 111 par. 1, par. 1 a
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...], [...] w przedmiocie nałożenia kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji wraz z postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [.....] 2013 r. nr [.....] Starosta K. nałożył na A. C. obowiązek zapłaty kwoty 6.512,34 zł z tytułu kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki [.....] numer rejestracyjny [.....], numer identyfikacyjny [.....], a także z tytułu kosztów związanych z wyceną i ubezpieczeniem tego pojazdu. Organ I instancji podał, że w dniu 13 grudnia 2011 r. wymieniony wyżej pojazd marki [.....] został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez przedsiębiorcę konsorcjum "A", położonym w K. [.....]. Pomimo pisemnego powiadomienia o konieczności odbioru usuniętego pojazdu w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia i pouczeniu o skutkach nie odebrania pojazdu z parkingu, pojazd nie został przez właściciela odebrany. Postanowieniem z dnia [....] 2012 r. sygn. akt [.....] Sąd Rejonowy [.....] orzekł przepadek tego pojazdu na rzecz Powiatu K. Organ I instancji podał, że kwota opłaty za parkowanie pojazdu od dnia 31 grudnia 2011 r. do dnia 2 kwietnia 2013 r. wyniosła 6.201,52 zł. Ponadto Powiat K. poniósł koszty wykonania opinii biegłego rzeczoznawcy w kwocie 250 zł oraz koszty opłacenia składki ubezpieczenia OC w kwocie 60,82 zł. Łączna kwota wszystkich należnych opłat wyniosła więc 6.512,34 zł. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.), koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Natomiast z informacji znajdujących się w posiadaniu Starostwa Powiatowego wynika, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, właścicielem pojazdu marki [.....] numer rejestracyjny [....] był właśnie A. C.

Postanowieniem z dnia [....] 2013 r. nr ZP.7135.55.2013 Starosta K. uzupełnił swoją decyzję z dnia [....] 2013 r. nr [.....] w ten sposób, że określił łączną wysokość wszystkich nałożonych na A. C. opłat z tytułu przechowywania na parkingu strzeżonym pojazdu marki [.....] numer rejestracyjny [.....] na kwotę 16.079,82 zł. Starosta K. stwierdził, że wyliczona w decyzji z dnia [.....] 2013 r. kwota oparta była na jednej stawce opłaty za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym określonej uchwałą Rady Powiatu z dnia 28 sierpnia 2002 r. Nr [.....] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę K., tj. 13 zł za cały okres przechowywania pojazdu i wydając tę decyzję nie uwzględnił zmian wysokości stawki tej opłaty w kolejnych latach przechowywania pojazdu na powyższym parkingu strzeżonym, które wynikały z podejmowanych przez Radę Powiatu w poszczególnych latach uchwał. W wyniku uzupełnienia decyzji koszty powstałe w związku z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym oraz koszty wyceny i ubezpieczenia pojazdu wyniosły:

– przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 13.12.2011 r. do 29.12.2011 r. – 221 zł (17dób x 13 zł) – zgodnie z uchwałą Nr [.....] Rady Powiatu z dnia 28 sierpnia 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez Starostę K.,

– przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 30.12.2011 r. do 31.12.2012 r. – 12144 zł (368 dób x 33 zł) – zgodnie z uchwałą Rady Powiatu z dnia 26 października 2011 r. Nr [.....] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu,

– przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 01.01.2013 r. do 02.04.2013 r. – 3404 zł (92 doby x 37 zł) – zgodnie z uchwałą Nr [.....] Rady Powiatu z dnia 31 października 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie pojazdu z drogi i za jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od wykonania dyspozycji usunięcia pojazdu obowiązujących w 2013 r.

– wykonanie opinii biegłego rzeczoznawcy – 250 zł,

– opłacenie składki ubezpieczenia OC – 60,82 zł.

Łączna kwota wszystkich należnych opłat wyniosła zatem 16079,82 zł.

Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. A. C. wniósł odwołanie od decyzji Starosty K. z dnia [.....] 2013 r., w którym podniósł, że w dniu 5 stycznia 2012 r. zbył pojazd na rzecz T. P. i to T. P. powinien zapłacić koszty przechowywania pojazdu na parkingu. Z kolei pismem z dnia 26 listopada 2013 r. A. C. wniósł odwołanie od postanowienia Starosty K. z dnia [.....] 2013 r. nr [.....]. Odwołujący się powtórzył argument, że nie jest już właścicielem samochodu marki [.....], gdyż w dniu

5 stycznia 2012 r. zbył go na rzecz T. P. Poza tym odwołujący się dodał, że decyzja Starosty K. z dnia [.....] 2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów, co organ przyznał w tym postanowieniu.

Decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [.....] i [.....], wydaną na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [.....] 2013 r. nr [.....]. Odnosząc się do podniesionego przez A. C. argumentu, że nie jest on już właścicielem samochodu marki [....] Kolegium stwierdziło, że z akt postępowania wynika, że w chwili wydania przez policjanta - w dniu 13 grudnia 2011 r. - na podstawie art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, właścicielem pojazdu był A. C. Z postanowienia Sądu Rejonowego [.....] z dnia 31 grudnia 2012 r., sygn. akt [.....], wydanego w postępowaniu o orzeczeniu przepadku samochodu na rzecz Powiatu, wynika, że uczestniczył w nim odwołujący się jako właściciel pojazdu. Postanowienie stało się prawomocne w dniu 16 lutego 2013 r. Wcześniej postanowieniem z dnia [......] 2012 r., sygn. akt [.....] Sąd Rejonowy [.....] oddalił wniosek o orzeczenie przepadku samochodu na rzecz Powiatu, w związku z brakiem dowodów, że to T. P. był właścicielem pojazdu. W świetle tych okoliczności Kolegium uznało, że zasadnym było obciążenie kosztami A. C., jako osoby będącej właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi i zaznaczyło, że prawomocne zakończenie postępowania przed sądem rejonowym z udziałem odwołującego się jako właściciela nastąpiło przed wszczęciem postępowania w sprawie. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że ustalając osobę, która była właścicielem usuniętego pojazdu, organy administracji opierają się na całokształcie materiału dowodowego, w zakres którego wchodzą zarówno ustalenia zawarte w treści postanowienia sądu orzekającego w trybie art. 130a ust. 10e ustawy Prawo o ruchu drogowym, jak i inne dowody. Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie całość zebranych w toku postępowania dowodów, a to: postanowienie Sądu Rejonowego [.....] z dnia [.....] 2012 r., sygn. akt: [......] oraz umowa sprzedaży z dnia 5 stycznia 2012 r. wskazuje, że właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu był A. C. Zdaniem Kolegium, załączona przez stronę umowa z dnia 5 stycznia 2012 r. jest dowodem potwierdzającym, że przed datą jej zawarcia, czyli m.in. w dniu zdarzenia, które spowodowało dyspozycję usunięcia pojazdu, jego właścicielem był właśnie A. C. W związku z powyższym Kolegium podzieliło ustalenia zawarte w decyzji Starosty K. oraz w treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego [......] z dnia [.....] 2012 r., sygn. akt: [.....] i nie dopatrzyło się naruszenia przepisów art. 7, czy 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium uznało zatem, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki warunkujące konieczność obciążenia A. C. kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki [.....] o nr rej. [.....], których wysokość została prawidłowo ustalona przez organ I instancji i wykazana stosownymi dokumentami załączonymi do akt sprawy.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się A. C. i pismem z dnia 3 marca 2014 r. wniósł na nią skargę domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżący po raz kolejny podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezasadna, gdyż w dniu 5 stycznia 2012 r. sprzedał samochód marki [.....] o nr rej. [.....] T. P. Skarżący podniósł, że powodem dokonanej transakcji sprzedaży było zdarzenie drogowe, które miało miejsce w dniu [.....] 2011 r., a którego sprawcą był T. P. Jedną z konsekwencji tego zdarzenia było zabezpieczenie pojazdu na strzeżonym parkingu. Skarżący podkreślił, że T. P. już w dniu zdarzenia, tj. [.....] 2011 r. i wydania dyspozycji usunięcia pojazdu oświadczył że kupuje przedmiotowy pojazd, jednak umowę mógł podpisać dopiero w dniu 5 stycznia 2012 r. Zdaniem skarżącego, oznacza to, że w momencie wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu to T. P. - na mocy ustnego porozumienia - był właścicielem pojazdu, co potwierdził podpisem złożonym w dniu 5 stycznia 2012 r. i to on powinien dokonać zapłaty za parking i opinię. Skarżący podniósł również, że doręczenie dyspozycji usunięcia pojazdu nastąpiło w dniu 10 stycznia 2012 r., a więc po dacie sprzedaży przez niego przedmiotowego pojazdu. Nadto zarzucił, że organ I instancji sam przyznał, że jego decyzja została wydana z naruszeniem przepisów (uchwały Rady Powiatu z dnia [.....] 2002 r.).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ prowadzący postępowanie administracyjne wydając decyzję zobowiązany jest - na podstawie art. 107 § 1 k.p.a. – uzasadnić ją, a uzasadnienie decyzji - według art. 107 § 3 k.p.a. - powinno zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i wskazanie dowodów, na których się oparł.

Należy stwierdzić, że skarga A. C. zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie ze względów w niej podniesionych.

Sąd zauważa, że – jak wynika z akt – przedmiotowy pojazd marki [.....] numer rejestracyjny [....] ,rok produkcji [.....], na terenie Polski został sprzedany:

- w dniu 10 października 2011 r. przez R. W. i E. W. – T. K. Firma B, następnie ok. 3 tygodnie później

- w dniu 2 listopada 2011 r. przez T. K. Firma B – Z. N., następnie kilka dni lub tygodni później

- (brak daty) Z. N. – J. C., a następnie

- w dniu 11 grudnia 2011 r. J. C. – A. C.

Jest bezspornym, że dwa dni później, w dniu [.....] 2011 r. przedmiotowym pojazdem marki [.....] numer rejestracyjny [.....] kierował T. P., który – według dokumentów zawartych w aktach administracyjnych – będąc w stanie nietrzeźwości spowodował kolizję drogową przez zjechanie na przeciwny pas ruchu i doprowadzając do czołowego zderzenia z jadącym prawidłowym pasem ruchu pojazdem m-ki [.....] nr rej. [.....]. W wyniku tego zderzenia pojazdy zostały uszkodzone, a upoważniony organ Policji wydał m.in. w dniu [.....] 2011 r. "Dyspozycję Nr [.....] usunięcia pojazdu" polecając, na podstawie art. 130a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, usunięcie pojazdu marki [.....] numer rejestracyjny [.....] na parking strzeżony w K., [.....] przez pomoc drogową.

Poza sporem pozostaje też okoliczność, że w aktach sprawy znajduje się "Umowa kupna – sprzedaży samochodu" z dnia 5 stycznia 2012 r., z której wynika, że przedmiotowy pojazd marki [.....] numer rejestracyjny [.....] został sprzedany przez A. C. T. P., który złożył oświadczenie z dnia 17 stycznia 2012 r., że nie będzie odbierał przedmiotowego pojazdu marki [....] numer rejestracyjny [.....]

z parkingu "i wyraża zgodę na jego przepadek na rzecz powiatu k.".

W aktach sprawy administracyjnej znajduje się także "Powiadomienie o usunięciu pojazdu" z dnia 4 stycznia 2012 r. skierowane do A. C., (odebrane w dniu 10 stycznia 2012 r.), z którego wynika, że skarżący został pouczony o warunkach odbioru pojazdu z parkingu jak i o skutkach nieodebrania pojazdu, w szczególności o możliwości orzeczenia przepadku jego własności na rzecz powiatu oraz o obciążeniu kosztami związanymi z usunięciem pojazdu, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem "osoby będącej właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu". W powyższym "Powiadomienie o usunięciu pojazdu" wskazano także konkretne przepisy prawa stanowiące podstawę pouczenia.

W związku z powyższym stanem faktycznym i prawnym, obciążenie kosztami związanymi z usunięciem pojazdu, przechowywaniem, oszacowaniem, i zniszczeniem pojazdu A. C., jako osoby będącej właścicielem pojazdu marki [.....] (nr rej. [......]) w dniu [.....] 2011 r., jako dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, nie powinno budzić wątpliwości. W tej sytuacji argumenty A. C. zawarte zarówno w odwołaniu jak i w skardze nie można uznać za uzasadnione. Sprawa ewentualnego rozliczenia poniesionych przez A. C. powyższych kosztów ze sprawcą kolizji T. P. nie należy do drogi postępowania administracyjnego, ale jest sprawą z zakresu prawa cywilnego, mogącą być rozstrzygniętą przed sądem powszechnym.

Jednakże, na co Sąd zwrócił uwagę na wstępie rozważań, rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd nie jest związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tej sytuacji Sąd zwraca uwagę na to, że decyzja organu I instancji przed jej uzupełnieniem postanowieniem z dnia [.....] 2013 r. obciążała skarżącego kwotą łączną 6.512,34 zł i miała w znacznym zakresie podstawę w wystawionej przez prowadzącą parking strzeżony firmę "C" sp. z o.o. w K. ([......]), fakturze VAT nr [.....] z dnia 8 kwietnia 2013 r., która opiewa na kwotę 6.201,51 zł. Pozostała kwota 310,83 zł została co prawda "rozliczona" w uzasadnieniu tej decyzji w ten sposób, że podano koszty oszacowania rzeczoznawcy w kwocie 250 zł i opłacenie składki ubezpieczeniowej w kwocie 60,83 zł, jednakże w aktach brak jest rachunku rzeczoznawcy, co uniemożliwia kontrolę Sądu w tym zakresie. Nie sposób też skontrolować wysokości poniesionej składki ubezpieczeniowej, albowiem z Polisy nr [.....] wydanej przez "I" wynika, że składka została ustalona na kwotę 600 zł i miała być płatna w dwóch ratach po 300 zł każda, a z dopiętego przelewu wynika, że zwrócono Powiatowi K. kwotę 239,18 zł, przy czym 600 zł – 239,18 zł = 360,82 zł, a 300 zł – 239,18 zł = 60,82 zł.

O ile można byłoby przyjąć, że przy wpłacie tylko 1 raty w kwocie 300 zł rozliczenie składki ubezpieczeniowej jest oczywistym błędem rachunkowym, a kwota 250 zł przyznana rzeczoznawcy i niekwestionowana przez skarżącego mieści się w granicach rozsądku, to – zdaniem Sądu – jakiejkolwiek logiki nie można dopatrzeć się w ustaleniu kwoty poniesionych kosztów w wysokości 16.079,82 zł w postanowieniu organu I instancji z dnia [.....] 2013 r. o uzupełnieniu decyzji z dnia [.....] 2013 r. nr [.....]. Nie do przyjęcia jest bowiem obciążanie obywatela kosztami faktycznie nie poniesionymi przez organ. Koszty przechowywania pojazdu wynikają z faktury wystawionej przez prowadzącego parking, a nie ze stawek ustalonych przez radę powiatu. Sąd stwierdza, że brak jest w aktach jakiegokolwiek dokumentu, który upoważniałby organ do ustalenia kosztów w wysokości ponad dwukrotnie wyższej niż wskazano to w decyzji, którymi miałby być obciążony skarżący. Brak jest więc uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zgodnego z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., który stanowi:

"Art. 107. § 1. Decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis (...).

§ 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa".

Inną kwestią budzącą poważne wątpliwości Sądu jest wydanie postanowienia z dnia [.....] 2013 r. nr [.....] o uzupełnieniu decyzji o treści w postanowieniu tym zawartej. Sąd zwraca uwagę na art. 111 § 1 k.p.a., a także na art. 111 § 1a k.p.a. (który jako jedyną podstawę prawną powołał organ), a które to przepisy stanowią:

"Art. 111. § 1. Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

§ 1a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji."

Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 111 § 1 k.p.a. wynika, że uzupełnienie decyzji może nastąpić m.in. "co do rozstrzygnięcia", a więc w sytuacji, gdy sprawa nie została w całości rozpoznana i rozstrzygnięta, na co wskazuje jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 183/11 (opubl. LEX nr 1096357): "W razie, gdy sprawa objęta żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie nie została w całości rozpoznana i rozstrzygnięta, stronie służy na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. żądanie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia".

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że przedmiotem postępowania było ustalenie kosztów związanych z przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu marki [.....] nr rej. [.....], a także kosztów związanych z wyceną i ubezpieczeniem pojazdu. Koszty te zostały ustalone w decyzji tzw. "pierwotnej" wydanej w dniu [.....] 2013 r. Tak więc już w tym dniu - zdaniem Sądu - sprawa została w całości rozpoznana i rozstrzygnięta albowiem nie pominięto w ustaleniu kosztów żadnego ich składnika – orzeczono zarówno o kosztach przechowywania, wyceny i ubezpieczenia. Z tego względu brak było jakiejkolwiek podstawy faktycznej do jej uzupełniania. Organ I instancji podał jako podstawę prawną uzupełnienia decyzji jedynie art. 111 § 1a k.p.a., który - jak wynika z jego treści - wskazuje jedynie na możliwość uzupełnienia decyzji z urzędu i odsyła do zakresu ustalonego w art. 111 § 1 k.p.a.

Tak więc w oparciu o powyższe ustalenia i rozważania, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wraz z postanowieniem z dnia [....] 2013 r. nr [.....] zostały wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę sprawy dokonaną przez Sąd i przyjętą wykładnię przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł – jak w pkt I wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł – jak w pkt II wyroku.