Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2488/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 153, art. 170, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ") decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723); zwanej dalej ustawą zaopatrzeniową, odmówił wyłączenia stosowania wobec A. S. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że A. S. wnioskiem z [...] marca 2017 r. wystąpiła do Ministra o zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Wnioskodawczyni we wniosku opisała przebieg swojej służby od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] maja 2016 r. Podała, że że w dniu [...] października 1986 r. została przyjęta do służby w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w [...] i skierowana do służby w Wydziale [...]. Podkreśliła, że jej służba w SB była krótkotrwała i polegała wyłącznie na przyjmowaniu wniosków paszportowych i wydawaniu gotowych dokumentów. Wymieniona poinformowała, że z uwagi na zagrożoną ciążę, przebywała na zwolnieniu lekarskim od grudnia 1987 r. do lipca 1988 r., a następnie do listopada 1988 r. wykorzystywała urlop macierzyński. Podkreśliła, że z dniem [...] lipca 1990 r., nie podlegając weryfikacji, została przeniesiona do dalszej służby w Wydziale [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że podczas swojej 26-letniej służby w Policji nie było prowadzone przeciwko niej żadne postępowanie karne i dyscyplinarne, a wręcz przeciwnie, za wzorowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych była wielokrotnie nagradzana. Ponadto, Postanowieniem Prezydenta RP została odznaczona Medalem Złotym Za Długoletnią Służbę.

Wcześniej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., Minister utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.

Po wniesieniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1100/19 uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz decyzję ją poprzedzającą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.

Wyrok stał się prawomocny z dniem 23 stycznia 2020 r. i akta administracyjne wraz z orzeczeniem wpłynęły do organu 17 lutego 2020 r.

Z ustaleń organu wynika, że A. S. została zwolniona ze służby w Policji z dniem [...] maja 2016 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze.

Z informacji uzyskanych z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wynika, że skarżąca pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] października 1986 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 3 lata, 9 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby ww. wynosi 29 lat, 7 miesięcy i 16 dni.

Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] listopada 2018 r. przekazał informację dotyczącą przebiegu służby ww. funkcjonariuszki. Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że A. S. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki. Wielokrotnie przyznawano jej zwiększony dodatek służbowy do uposażenia, awansowano na kolejne stopnie i stanowiska służbowe, jak rownież pozytywnie opiniowano. Ponadto została odznaczona Złotym Medalem za Długoletnią Służbę. Nie odnotowano żadnych kar dyscyplinarnych wymierzonych wnioskodawczyni czy też prowadzonych wobec niej postępowań karnych lub karno-skarbowych. Jednocześnie poinformowano, że brak jest dokumentów potwierdzających udział wymienionej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

Organ podał, że zgodnie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Minister stwierdził, że całkowicie zbytecznym było podejmowanie przez organ powtórnej analizy w obszarze krótkotrwałości pełnienia przez A. S. służby na rzecz totalitarnego państwa oraz rzetelnego wykonywania przez nią zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., bowiem ocena prawna wyrażona przez Sąd jest dla organu wiążąca, zaś sformułowanie poglądu sprzecznego z ową oceną, stanowiłoby naruszenie prawa, jak również byłoby działaniem nieuwzględniającym szeroko rozumianej ekonomiki procesowej. Stąd też przed wydaniem niniejszej decyzji, organ w szczególności rozpatrzył wszystkie te aspekty, które miały lub ewentualnie mogły mieć wpływ na ukształtowanie się ostatecznego poglądu organu co do wystąpienia w przedmiotowej sprawie warunku "szczególnie uzasadnionego przypadku", umożliwiającego zastosowanie wobec zainteresowanej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Z zebranej dokumentacji wynika, iż A. S. w toku pełnionej służby posiadała pozytywne opinie służbowe, wielokrotnie była wyróżniana, a także podwyższano jej dodatki służbowe do uposażenia. Stanowczego podkreślenia wymaga, iż rzetelność wykonywania zadań i obowiązków, w kontekście roty złożonego ślubowania, należy do standardowych powinności funkcjonariusza. Stąd też nie można jeszcze uznać za wyjątkową sytuację przypadku, w którym wnioskodawczyni otrzymywała w czasie pełnienia służby nagrody albo inne gratyfikacje z tego tytułu. Jednakże nadanie zainteresowanej wysokiej rangi odznaczenia państwowego tj.; Medalu Złotego Za Długoletnią Służbę wskazuje, że wnioskodawczyni wyróżniała się na tle pozostałych funkcjonariuszy. Powyższe nie pozostawało zatem bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawę zainteresowanej można zaliczyć do szczególnie uzasadnionego przypadku, umożliwiającego zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Jednocześnie szczegółowa analiza materiału dowodowego przekazanego przez Instytut

Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (stanowiącego kopię akt osobowych o sygn. [...]) wykazała, że wnioskodawczyni w sposób świadomy rozpoczęła służbę w organach Służby Bezpieczeństwa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera notatkę służbową Naczelnika Wydziału [...] Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] z z dnia [...] września 1986 r. sporządzoną z rozmowy przeprowadzonej z kandydatką do służby A. S., podczas której wymieniona została zapoznana zarówno z obowiązkami, jak również prawami na proponowanym w pionie SB stanowisku. Ponadto w aktach prowadzonego postępowania znajduje się dokument pn. "Świadectwo złożenia egzaminu na [...] Milicji Obywatelskiej'' z dnia [...] marca 1987 r., czyli w okresie służby w Służbie Bezpieczeństwa. Powyższe wskazuje, że A. S. była funkcjonariuszką, co do której przełożeni mieli określone oczekiwania i inwestowali w jej rozwój zawodowy. Ponadto, jak wynika z dokumentu pod nazwą "Przebieg służby (pracy)", w trakcie służby na rzecz totalitarnego państwa wymieniona awansowała w stopniu i stanowisku służbowym, otrzymała ponadto dodatek specjalny oraz została mianowana funkcjonariuszem w służbie stałej, co również wiązało się z podniesieniem składników uposażenia.

Organ zwrócił uwagę, że nie można mówić o braku świadomości strony co do charakteru struktur, do których przynależała i uzyskiwanych z tego tytułu apanaży. Przy czym wskazał, że nie kwestionuje faktu, że w spornym okresie wnioskodawczyni przebywała na zwolnieniu lekarskim oraz urlopie macierzyńskim. Jednakże pozostając na etacie Służby Bezpieczeństwa, była częścią wskazanej formacji, z czego czerpała określone, wymierne korzyści.

Ponadto wnioskodawczyni nie podjęła żadnych działań mających na celu usunięcie jej z etatu SB pomimo, iż niemal czteroletni okres pełnienia służby we wskazanej formacji z całą pewnością pozwolił jej na dokładne zaznajomienie się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Wnioskodawczyni kontynuowała karierę zawodową w charakterze funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa, aż do momentu likwidacji struktur formacji, związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa, w ocenie organu nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadniony przypadek.

Poza tym, informacja dotycząca przebiegu służby sporządzona w Komendzie Miejskiej Policji w [...], stanowiąca ocenę wywiązywania się strony z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności zawiera m.in. niżej przytoczone zapisy: "z obowiązków służbowych wywiązuje się dobrze" "przydatny na zajmowanym stanowisku służbowym - dobrze realizuje zadania i czynności służbowe". Zdaniem organu, powyższe sformułowania wskazują, iż wnioskodawczyni pełniła służbę poprawnie, nie wykazując się nadzwyczajnym zaangażowaniem w realizację powierzonych obowiązków, wykraczającym poza normalne warunki pełnienia służby.

"Szczególnie uzasadniony przypadek", w ocenie Ministra, zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Jak wynika z powyższego, uprawnienie z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a ,.rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami.

Reasumując, Minister stwierdził, że analiza materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dowodzi, że osiągnięcia odnotowane przez A. S. po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt pełnionej służby, a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., ukierunkowany na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji uznał, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawczyni art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2020 r. A. S. zakwestionował decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2020 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. Rażącą obrazę przepisów prawa materialnego to jest art. 8a ustawy zaopatrzeniowej,

poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż: a. okres pełnienia przez Skarżącą służby na rzecz totalitarnego państwa, który wyniósł 3 lata, 9 miesięcy i 16 dni łącznie z okresem w którym skarżąca przebywała na zasiłku chorobowym i macierzyńskim nie był krótkotrwały, podczas gdy w rzeczywistości przesłanka krótkotrwałości, może obejmować okres kilku lat w zależności od okoliczności sprawy oraz należy rozpatrywać ją indywidualnie, mając na uwadze okres całej służby skarżącej, ale również okres życia skarżącej, czy długość istnienia totalitarnego państwa, b. rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków, w szczególności z narażeniem zdrowia i życia oznacza wykonywanie ich w sposób wzorowy, ponad przeciętny, związany z wykazywaniem inicjatywy w realizowaniu obowiązków dodatkowych, zaś zwrot w szczególności z narażeniem zdrowia i życia określa kolejny warunek spełnienia tej przesłanki, podczas gdy prawidłowa wykładania systemowa definiuje pojęcie rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, jako wykonywanie ich w sposób odpowiadający wymaganiom, sumiennie, zaś określnie w szczególności oznacza najistotniejszy lub jeden z najistotniejszych przykładów, które nie determinuje, a jedynie może wpływać na wypełnienie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy emerytalnej.

II. Obrazę prawa postępowania administracyjnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez:

a. nieprzeprowadzenie w sposób szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego, w tym dokonanie nieprawidłowej oceny informacji Komendanta Głównego Policji dot. przebiegu służby, z której to wynika, iż skarżąca wykonywała służbę rzetelnie, z dużym zaangażowaniem,

b. nieuwzględnienie okoliczności otrzymania przez skarżącą odznaczenia Prezydenta RP uzasadniającego spełnienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku",

c. nieuwzględnienie utraty zdrowia przez skarżącego wskutek służby wskazującej, że skarżąca wykonywał zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r. z narażeniem zdrowia i życia;

d. ustalenie, że okres 3 lat, 9 miesięcy i 16 dni pełnienia służby w totalitarnym państwie przez skarżącą jest okresem długotrwałym, podczas gdy w skali całego życia skarżącej, jak i w skali okresu służby, czy bytu państwa totalitarnego okres ten jest krótkotrwały;

e. nieuwzględnienie, iż praca skarżącej polegała wyłącznie na przyjmowaniu wniosków o wydanie paszportu oraz na wydawaniu paszportu, a wobec tego skarżąca nie dopuściła się żadnych czynów, które naruszałyby podstawowe prawa i wolności człowieka służące reżimowi komunistycznemu.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z poźn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] o odmowie wyłączenia stosowania wobec A. S. art. 15c, art. 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Powyższa decyzja została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1100/19, który uchylił decyzję Ministra z dnia [...] października 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uznając, że została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd był obowiązany dokonać oceny zaskarżonej decyzji w kontekście art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2101/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376).

Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa czyniącej pogląd sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały po uprawomocnieniu się ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1340/19.

W niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił w pełni oceny prawnej zawartej w wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1100/19 i nie zrealizował sformułowanych w nim wytycznych co do dalszego postępowania. Należy zatem zarzucić organowi naruszenia art. 153 w związku z art. 170 p.p.s.a.

Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1100/19 przyjął, że przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zawiera dwa pojęcia niedookreślone: "krótkotrwała służba" i "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" które to pojęcia definiują "szczególnie uzasadniony przypadek" w którym Minister może wyłączyć stosowanie wobec funkcjonariusza przepisów art.15c, 22a i 24a ustawy zaopatrzeniowej. Zatem o istnieniu analizowanego szczególnie uzasadnionego przypadku przesądza krótkotrwałe pełnienie służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.

Sąd, doszedł do konkluzji, że w stosunku do skarżącej zostały spełnione obydwie przesłanki z art.8a ust.1 pkt.1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, od istnienia których ustawodawca uzależnił możliwość wyłączenia stosowania przepisów art. 15c, art. 22a i art. 24a. Sąd uznał bowiem, że służba pełniona przez skarżącą przed 31 lipca 1990 r. była krótkotrwała. Natomiast po dniu 12 września 1989 r. skarżąca w sposób rzetelny wykonywała swoje zadania i obowiązki.

Zdaniem Sądu, Minister nie przeanalizował natomiast w żaden sposób służby skarżącej, pod kątem istnienia "szczególnych okoliczności".

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: (1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz (2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Do osób, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 15, art. 22 i art. 24 (ust. 2).

Wydając decyzję odmowną w oparciu o ww. przepis, pomimo zobowiązania, organ nie rozważył w sposób wszechstronny i rzetelny wszelkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji naruszył zasady procesowe, wymienione w art. 7, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie tej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 w związku z art. 11 i art. 8 k.p.a.

Wprawdzie w ponownie prowadzonym postępowaniu organ uznał, że warunki zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej zostały spełnione, jednak wbrew zaleceniom Sądu, organ nie dokonał wszechstronnej, wyczerpującej i przekonującej oceny "szczególnie uzasadnionego przypadku".

W zaskarżonej decyzji wskazano co prawda, że osiągnięcia odnotowane przez A. S. po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę.

Jednakże w ocenie Ministra nie można przyjąć, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, ze względu na całokształt służby ww., a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., typowy dla ustroju państwa totalitarnego, który uniemożliwia skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.

Organ przyjął bowiem, że skarżąca w sposób świadomy rozpoczęła służbę w organach Służby Bezpieczeństwa, czerpiąc w związku z tą służbą wymierne korzyści i nie podjęła żadnych działań mających na celu usunięcie jej z etatu SB.

Te czynniki, według organu zadecydowały o nieuwzględnieniu, znaczącego dla oceny zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego zastosowanie wobec skarżącej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, faktu nadania jej wysokiej rangi odznaczenia państwowego tj. Medalu Złotego za Długoletnią Służbę, który wyróżniał ją na tle pozostałych funkcjonariuszy.

Zdaniem Sądu, motywy które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji nie są wystarczające do przyjęcia, że ocena zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku umożliwiającego zastosowanie wobec skarżącej art. 8a ustawy zaopatrzeniowej została dokonana w granicach uznania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, ocena materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie została dokonana w sposób wybiórczy i jednostronny, a użyta w zaskarżonym rozstrzygnięciu argumentacja nie jest przekonywująca i nieadekwatna, a wręcz nawet błaha.

Powyższe wskazuje, że organ nie dokonał w przedmiotowej sprawie rzetelnej oceny zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" w oparciu o okoliczności, na które wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 27 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1340/19.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a przede wszystkim art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a., który zobowiązywał organ do zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu sądu.

Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Minister rozpatrując ponownie wniosek zastosuje się do dokonanej przez Sąd oceny prawnej i dokona wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, a następnie wyda należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną. Organ weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w oparciu o art. 119 pkt 2 p.p.s.a.