Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1319/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 ust. 2 pkt 2, art. 61, art. 64
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: § 3, § 6, § 7, § 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, którą wydano w następującym stanie sprawy;

Podaniem z 20 lutego 2013 r. S. W. zwrócił się do Burmistrza [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr ewid. 192 w K.

Decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez S. W. inwestycji uznając, że spełnione zostały przesłanki ustawowe określone w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "Upzp"). Obiekt ma zostać zrealizowany w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym, o pow. zabudowy do 80 m2, szerokości elewacji frontowej do 12 m i wysokości do 3,6 m od poziomu terenu, przy czym wysokość kalenicy ustalono w przedziale 5,5 – 7 m. Nieprzekraczalną linię zabudowy określono w załączniku graficznym. Dostęp do drogi publicznej ma odbywać się przez działkę nr 198/2.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. K. uznając, że decyzję wydano z naruszeniem prawa. Przede wszystkim ograniczono jej prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, planowany budynek od kilku lat już istnieje, tyle że nie został naniesiony na mapę, czego potwierdzeniem jest wydruk z Geoportalu.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania powołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2013 r. SKO, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "Kpa"), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 59 ust. 1 Upzp zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Jej wydanie uzależnione jest od łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 Upzp.

Działka inwestora zabudowana jest domem mieszkalnym i dwoma budynkami: gospodarczym i garażowym, na które zwrócono uwagę przy wydawaniu decyzji. Teren inwestycji sąsiaduje z terenami zabudowanymi, drogą gruntową i rowem. Sąsiedztwo stanowią budynki gospodarcze i mieszkaniowe. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że spełnione zostały wymagania określone w art. 61 ust. 1 Upzp, w tym w zakresie kontynuacji funkcji i dostępu do drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. Projekt decyzji uzgodniono ze Starostą Powiatu [...] i jest on zgodny z przepisami szczególnymi.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że projekt decyzji o warunkach zabudowy przesłano wszystkim stronom, które zostały także powiadomione o wszczęciu i zakończeniu postępowania, stosownie do art. 10 Kpa. Zaś niemożność udostępnienia akt sprawy M. K. w dniu 31 marca 2013 r. wynikała z faktu ich przekazania urbaniście.

Z decyzją SKO nie zgodziła się M. K., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Zarzuciła w niej, że Kolegium nie odniosło się do zarzutu odwołania o rażącym naruszeniu przez organ I instancji art. 10 Kpa i pozostałych zarzutów stawianych decyzji o warunkach zabudowy. Wszak w toku postępowania kilkakrotnie podejmowała bezskutecznie próby zapoznania się z aktami sprawy, które albo znajdowały się poza urzędem albo nie mogła zastać osoby odpowiedzialnej za prowadzenie sprawy. Nie otrzymała również załączników do decyzji. Zwróciła uwagę, że organy nie podjęły próby wyjaśnienia różnicy pomiędzy stanem faktycznym a treścią mapy zasadniczej. Wyjaśnienie zaś inwestora, że istniejący na działce budynek gospodarczy stanowi zaplecze budowlane nie jest prawdziwy, ponieważ obiekt ten posiada fundamenty, murowane i otynkowane ściany, dach, dwoje drzwi garażowych i trzecie wejściowe. Nie spełnia zatem kryteriów tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W ocenie organu wyznacznikiem rozstrzygnięcia spornej decyzji jest art. 61 ust. 1 Upzp. Natomiast kwestie techniczne związane z planowaną inwestycją, jak usytuowanie od granic nieruchomości lub istniejącej zabudowy nie są przedmiotem tego postępowania. Mogą natomiast być podnoszone w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Realizacja zaplanowanej przez S. W. inwestycji w szczególności nie naruszy warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec spełnienia wymagań określonych w ustawie nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest zasadna.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 Ppsa, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 Ppsa).

Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które po części wzięto pod uwagę z urzędu.

Kontroli Sądu poddana została decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. W niniejszej sprawie, na wniosek S. W., Burmistrz [...] decyzją wydaną w oparciu o przepisy Upzp oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku gospodarczo-garażowego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że wniosek S. W. inicjujący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie spełniał wymagań stawianych przepisami Upzp. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 powyższej ustawy, wniosek taki winien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Takiego dokumentu brak w aktach rozpoznawanej sprawy. Na urzędowym formularzu wnioskodawca określił sposób oznaczenia granic terenu objętego wnioskiem jako "oznaczony kolorem zielonym", natomiast na żadnym z załączników wniosku takie oznaczenie (ani żadne inne) nie zostało zastosowane. Na załączonych mapach nie oznaczono również w obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać.

We wniosku nie zawarto informacji określających zapotrzebowanie planowanej inwestycji na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z art. 64 Upzp). W odpowiednich rubrykach wniosku związanych z powyższymi ustaleniami brak jakichkolwiek informacji w powyższym zakresie. Sąd nie neguje, iż planowany budynek gospodarczy może funkcjonować bez w/w mediów lub innych urządzeń, jednakże okoliczność ta winna być wyraźnie stwierdzona we wniosku, gdyż brak takich informacji stanowi naruszenie w/w przepisów Upzp. Ponadto wniosek nie zawiera wymaganej w/w ustawą koncepcji planowanego sposobu zagospodarowania nieruchomości przedstawionej w formie graficznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z art. 64 Upzp). We wniosku brak również określenia dostępności komunikacyjnej terenu inwestycji z dróg publicznych, której wykazanie w myśl art. 61 ust. 1 pkt 2 Upzp jest jednym z warunków niezbędnych do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Rozpatrując wniosek organ w pierwszej kolejności winien był wezwać S. W. do usunięcia stwierdzonych powyżej uchybień, a po bezskutecznym wezwaniu winien pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 Kpa (zob. uzasadnienie wyroku WSA w Szczecinie z 10 października 2007 r. sygn. akt II SAB/Sz 14/07 – Lex nr 341071 oraz wyroku NSA z 7 stycznia 1999 r. sygn. akt IV SA 1980/98 – Lex nr 47253). Merytoryczne rozpatrzenie wniosku złożonego bez wymaganych ustawą załączników, stanowi naruszenie przepisów postępowania i w ocenie Sądu naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać ponadto należy, że skoro postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wszczyna się na wniosek strony, to w takim przypadku organ administracji jest zobowiązany do rozpoznania żądania wniosku. Nie może zaś interpretować lub domniemywać tego żądania. W niniejszej sprawie rozpatrując wniosek złożony z istotnymi brakami, organ w istocie dokonał ustalenia domniemanego żądania wnioskodawcy.

Rozstrzygnięcia organów podlegają uchyleniu również z innych powodów. Decyzja ustalająca warunki zabudowy winna odpowiadać unormowaniom określonym w art. 107 § 1 Kpa, a zatem winna być opatrzona podpisem z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W przypadku gdy wymagane prawem ustalenia zawarte są w treści samego aktu oraz integralnym do tego aktu załączniku, załącznik ten winien być podpisany przez osobę upoważnioną stosownie do treści w/w przepisu, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej niż decyzji (zob. m.in. uzasadnienie wyroku NSA oz. w Gdańsku z 12 marca 1997 r. sygn. akt SA/Gd 2939/95, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie część tekstowa analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie została podpisana przez upoważnioną osobę, której podpis widnieje na decyzji organu I instancji. Analiza ta stanowi podstawę do określenia w decyzji o warunkach zabudowy charakterystycznych wskaźników planowanej inwestycji, zatem nie może być traktowana inaczej niż jako integralna część rozstrzygnięcia. Ponadto część tekstowa analizy nie została opatrzona adnotacją, co do dnia wydania decyzji o warunkach zabudowy, do której stanowi ona załącznik. Z nagłówka w/w dokumentu wynika, że stanowi ona załącznik do decyzji Burmistrza [...] z marca 2013 r., zaś miejsce przeznaczone na wskazanie dnia wydania decyzji zostało wykropkowane. Zarówno brak podpisu uprawnionej osoby na w/w załączniku jak i brak adnotacji wskazującej datę decyzji, której załącznik ten stanowić ma integralną część, jest naruszeniem przepisu art. 107 § 1 Kpa i przesądza o wadliwości wydanej decyzji.

Wskazać również należy, że projekt decyzji został uzgodniony w wymaganym zakresie postanowieniami Starosty Powiatu [...] oraz [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie wskazano jednakże daty ich wydania oraz numerów tych aktów. Z akt administracyjnych wynika, że projekt ten został jedynie uzgodniony w zakresie zgodności projektu z wymogami ochrony gruntów rolnych postanowieniem Starosty Powiatu [...] z [...] maja 2013 r. nr [...], zaś [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w powyższym zakresie nie zajął stanowiska poprzez wydanie postanowienia.

Zgodnie z art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 Upzp, decyzja o warunkach zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Przepis art. 61 ust. 1 powyższej ustawy uzależnia wydanie takiej decyzji od łącznego spełnienia warunków w nim określonych, do których należy m.in. warunek, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp). Wymóg kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych określono zasadą dobrego sąsiedztwa, bowiem celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 ust. 1 Upzp, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada ta zakłada konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2004, s. 500).

Szczegółowe warunki ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określono przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie). Określenie charakterystycznych parametrów inwestycji następuje po dokonaniu analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w wyznaczonym przez organ obszarze, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia. Ustalenie części tych parametrów następuje co do zasady w drodze przyjęcia średniej arytmetycznej z analogicznych parametrów obiektów objętych analizą. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że ustalając decyzją cechy zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia i naruszenie to niewątpliwie miało wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Ustalając bowiem szerokość elewacji frontowej obiektu przyjęto wartość "do 12 m", podczas gdy przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia obliguje do wyznaczenia tej wartości na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Zatem prawidłowo określonym parametrem charakteryzującym szerokość elewacji winna być wartość "od – do", stanowiąca przedział liczbowy obliczany jako średnia wartość szerokości tych elewacji zwiększona i zmniejszona o 20%. Ustalając bowiem jedynie maksymalną szerokość elewacji organ dopuszcza możliwość realizacji inwestycji o szerokości elewacji frontowej zdecydowanie poniżej średniej szerokości elewacji frontowych budynków sąsiednich objętych analizą, co stanowi naruszenie opisanej wyżej zasady Upzp. Zaznaczyć należy, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia dopuszczalne jest odstąpienie od średniego wskaźnika szerokości elewacji frontowej dla obszaru analizowanego, ale tylko gdy wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy. Wystąpienie tych przesłanek organ powinien ustalić zgodnie z art. 7 Kpa, a w decyzji uzasadnić odstąpienie przez wskazanie na spełnienie przesłanek odstąpienia, co stanowi zasadniczy element uzasadnienia zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.

Ponadto organ przyjmując wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu objętego decyzją "do 80m2" naruszył § 5 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym podstawą wyznaczenia tego parametru jest średni wskaźnik powierzchni nowej zabudowy dla obszaru analizowanego. Ustalając zaś wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej "do 3,6 m" naruszono § 7 ust. 1 rozporządzenia, stanowiący, iż wysokość tą wyznacza się jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wskaźniki te winny wyrażać się zatem jedną liczbą, a nie przedziałem liczb. Poprzez wskazanie przedziału organ nie określa jednej "średniej" wielkości, tylko dwie wielkości - minimalną i maksymalną. Podobnie jak w przypadku § 6 ust. 2 rozporządzenia, ustawodawca dopuszcza przyjęcie innych wartości niż opisane powyżej (§ 5 ust. 2 i § 7 ust. 4) jednakże wyznaczenie innego wskaźnika powinno wynikać z analizy, przy czym ustalenia w tym zakresie zawarte w analizie powinny być dokładnie wyliczone, omówione i uzasadnione.

Powyższe okoliczności nie zostały wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy, który swoim rozstrzygnięciem orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Ponadto skarżąca słusznie wskazuje, że Kolegium w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie odniosło się do sformułowanych przez nią w odwołaniu zarzutów. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że SKO nie dostrzegając z urzędu istotnych wad decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2013 r. naruszyło przepisy prawa procesowego dotyczące wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 Kpa) oraz wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa). W ocenie Sądu obowiązkom tym uchybił również organ I instancji, a orzekające w sprawie Kolegium uchybienia tego nie sanowało, czym dopuściło się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymując w mocy decyzję dotkniętą istotnymi uchybieniami, które niewątpliwie miały istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia, i naruszenie to również miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia przepisów prawa związany z faktem, iż na nieruchomości wnioskodawcy istnieje już budynek gospodarczy, czego rozpatrujące sprawę organy nie analizowały, nie jest zasadny. Powyższa okoliczność nie ma co do zasady wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zgodnie z art. 63 ust. 2 Upzp, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Natomiast w przypadku, gdy opisywany przez skarżącą obiekt w istocie jest samowolą budowlaną, jednym z warunków ewentualnej legalizacji obiektu w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, jest stwierdzenie zgodności takiego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co zobowiązany może wykazać poprzez przedłożenie m.in. decyzji o warunkach zabudowy.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, co uzasadniało ich uchylenie. Wyrok opatrzono klauzulą ochrony tymczasowej na mocy art. 152 Ppsa.

Ze względu na uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd nie mógł odnieść się w sposób wiążący do wszystkich zarzutów skargi, gdyż byłoby to przedwczesne. Najpierw bowiem należy prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy.

W przypadku uprawomocnienia się wyroku organ I instancji w pierwszej kolejności winien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku w zakresie wyżej wskazanym. Następnie winien dokonać analizy urbanistycznej zgodnie ze wskazaniami Sądu zawartymi w niniejszym uzasadnieniu, aby można było należycie ustalić warunki zabudowy dla konkretnej inwestycji, a po jej dokonaniu rozpatrzyć sprawę stosując prawidłowo przepisy Kpa. Wyniki analizy powinny zostać podpisane przez osobę działającą z upoważnienia organu. Decyzja zaś z załącznikami stanowiącymi jej integralną część powinna zostać doręczona stronom. W przypadku wyrażenia przez strony woli zapoznania się z zebranymi materiałami dowodowymi organy powinny umożliwić im powyższe, bo zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2.