Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 1104/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz. U. nr 98 z 2000 r. poz.1071 ze zm. dalej określany jako "kpa"/, po rozpoznaniu odwołania W. K. od decyzji Starosty R. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do przeprowadzania badań technicznych pojazdów W. K.– orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania w toku którego dokonano następujących ustaleń:

Starosta R. postępowanie administracyjne wobec W. K. wszczął z urzędu w rezultacie wniosku złożonego przez Prokuraturę Rejonową R. -Zachód. Z treści wniosku wynikało, że W. K. dopuścił się przestępstw polegających na poświadczeniu nieprawdy w odniesieniu do 15 /piętnastu/ pojazdów o przeprowadzeniu badań technicznych tych pojazdów i potwierdzeniu, że pojazdy te spełniają warunki techniczne dopuszczenia do ruchu na drogach publicznych, podczas gdy w rzeczywistości badań nie dokonał oraz uzyskując z tego tytułu korzyść majątkową.

Za powyższe przestępstwa kwalifikowane na podstawie art. 228 § 3 i art. 271 § 3 kodeksu karnego diagnosta W. K. wyrokiem Sądu Rejonowego

w P. z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt [...] został skazany na karę [...] lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres [...] lat oraz stosowną karą grzywny.

W dniu [...] grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w R. wyrokiem sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji.

Powyższe prawomocne skazanie za popełnione przestępstwa umyślne, w ocenie urzędu prokuratorskiego stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego stosownie do przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /j.t. Dz. U. nr 108 z 2005 r. poz. 908, dalej określana jako "p.r.d"/, zgodnie z którym cofa się uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa

w art. 83 ust. 6 p.r.d., stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

W przebiegu prowadzonego postępowania administracyjnego organ administracji – Starosta R. ustalił na podstawie danych uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w R., że Stacja Kontroli Pojazdów Zakład Naprawy Ciągników

i Maszyn Rolniczych W. K. z siedzibą w W., w której skarżący był zatrudniony i której był współwłaścicielem, została wykreślona z prowadzonego rejestru i nie ma możliwości przeprowadzenia kontroli o której mowa w art. 83 b ustawy p.r.d.

Jednocześnie organ I instancji uzyskał odpisy stosownych dokumentów z wpisami dokonywanych przez W. K. badań technicznych.

Ponieważ Sąd w prawomocnym wyroku stwierdził, że badanie to faktycznie nie zostało przez diagnostę wykonane, organ I instancji uznał, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d. do cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów – orzekając o tym we wspomnianej decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając swoje żądanie podniósł, że cofnięcie uprawnień przez organ I instancji nastąpiło

z pominięciem przepisów dotyczących przeprowadzenia kontroli w stacji diagnostycznej. Argumentował, że organ nie powinien również powoływać się na wspomniany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w P., albowiem postępowanie karne nie zmierzało do cofnięcia uprawnień diagnosty.

Powołując się na cytowane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych podniósł, że skazanie diagnosty w postępowaniu karnym nie może stanowić podstawy do cofnięcia uprawnień do wykonywania zawodu w postępowaniu przed organem administracji. Pozbawienie diagnosty przez organ administracji uprawnień może bowiem nastąpić, w jego ocenie, w przypadku spełnienia odpowiednich przesłanek ustalonych w trakcie kontroli nadzorczej Starosty prowadzonej nad stacjami diagnostycznymi w trybie art. 83 b ust. 2 ustawy p.r.d.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO w R. wspomnianą wyżej decyzją

z dnia [...] września 2010 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty R..

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podziela ocenę organu I instancji o zasadności zastosowania w rozpoznawanej sprawie wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. Wskazał, że celem tego przepisu bezsprzecznie jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Natomiast celem tego przepisu nie są kwestie związane z nadzorem nad stacjami kontroli pojazdów i sposobem przeprowadzenia w ramach tego nadzoru kontroli wykonywania czynności diagnostycznych.

SKO podniosło, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie miały możliwości przeprowadzenia w trakcie postępowania administracyjnego kontroli

w stacji diagnostycznej, w której skarżący był zatrudniony, albowiem stacja ta na jego wniosek, jako prowadzącego ją przedsiębiorcy została wykreślona z rejestru prowadzonego przez Starostwo Powiatowe.

Okoliczność ta, zdaniem SKO nie ma jednak decydującego znaczenia

w rozpoznawanej sprawie, natomiast Kolegium podniosło, że ustawa p.r.d nie uzależnia cofnięcia uprawnień diagnosty od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub dowodzie rejestracyjnym lecz wymaga ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju ustalenia zostały dokonane na podstawie materiałów z postępowania karnego oraz ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

SKO wskazało także na błędność poglądu skarżącego twierdzącego, że skoro nie została wobec niego orzeczona kara zakazu wykonywania zawodu diagnosty, to brak podstaw do cofnięcia mu tych uprawnień przez organy administracji. W tego rodzaju przypadkach sankcjonowanie naruszenia prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, godziłoby bowiem w słuszny interes społeczny.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożył W. K..

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisu art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d poprzez uznanie, że wyrok wydany w postępowaniu karnym stanowi wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty w trybie postępowania administracyjnego, podczas gdy brzmienie powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, iż cofnięcie uprawnień możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienia w pracy diagnosty zostaną stwierdzone w wyniku kontroli określonej w treści tego przepisu.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty R., nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi oprócz argumentów podnoszonych w treści odwołania od decyzji I instancji, skarżący wyeksponował błędność zastosowanej w sprawie przez organy administracji wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. Na potwierdzenie swych poglądów powołał się na przytoczone w treści skargi wskazane wyroki sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w szczególności nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne tj. art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a

Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

Organy administracji trafnie w rozpoznawanej sprawie przyjęły, iż skarżący wydał zaświadczenie i dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdów bez faktycznego wykonania badań technicznych tych pojazdów, co stanowi wydanie zaświadczenia i dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami

w rozumieniu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d.

Okoliczności te potwierdzone zostały wyrokami Sądu Rejonowego w P.

z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] grudnia

2009 r.

Sąd podzielił także stanowisko SKO w R. o zastosowaniu wykładni celowościowej art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela ugruntowany

w orzecznictwie sądowym pogląd, że biorąc pod uwagę cel przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d – należy uznać, że nie może mieć podstawowego znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty, sam sposób ujawnienia dopuszczenia się określonego naruszenia. Odmienna interpretacja godziłaby w zasadę równości i byłaby sprzeczna z interesem społecznym, ale przede wszystkim sankcjonowałaby naruszenie prawa przez osobę, która w zakresie wykonywania swych czynności pełni funkcję publiczną, co

z oczywistych względów nie może mieć miejsca /vide pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 1 października 2008 r. Sygn. akt I OSK 1450/07/.

W rozpoznawanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że skarżący dopuścił się czynu o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d. Ujawnione to zostało przez organy ścigania. Natomiast czynności postępowania administracyjnego /zebrane

w jego toku dokumenty, w tym rejestry badań/ potwierdziły jedynie fakty, że określone pojazdy miały być poddane badaniom technicznym wykonanym przez skarżącego.

W ocenie Sądu prawidłowo i zasadnie SKO przyjęło, że ujawnienie takich naruszeń jakich dopuścił się skarżący możliwe jest także w inny sposób niż przez stricte czynności kontroli w rozumieniu art. 83 ust. 6 ustawy p.r.d. /tym bardziej, że stacja kontroli w której skarżący wykonywał czynności diagnostyczne została zlikwidowana/.

Fakty ustalone w postępowaniu karnym wskazujące, że dana osoba nie daje rękojmi należytego wykonywania czynności diagnosty – daje podstawę do wydania decyzji na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy p.r.d.

Odnosząc się do zarzutów skargi, podnieść należy również, że wprawdzie

w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest regulacji z której wynikałoby, że ustalenia dokonane w postępowaniu sądowym stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu wiążą organ administracji publicznej, ale nie ma też przepisów opozycyjnych.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony

w wyroku NSA z dnia 25 czerwca 1993 r. sygn. III SA 261/93, iż okoliczności faktyczne potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu uznać należy za udowodnione.

Mając te wszystkie względy na uwadze działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.