Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4311/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz, Sędziowie NSA Anna Żak, As. WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Małgorzata Kuskowska, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2004 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewoda [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J.S. kwotę 10 zł (dziesięciu) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Wójt Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał J. D. pozwolenie na budowę kiosku kolportażowo – handlowego na działce nr [...] położonej w B. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 28 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł właściciel sąsiedniej nieruchomości J.S.

Zarzucił organowi I instancji naruszenie jego interesu prawnego poprzez zezwolenie na usytuowanie nowej inwestycji w odległości 1,5m od granicy jego nieruchomości. Taka lokalizacja inwestycji naruszy jego prawa ponieważ budynek ten zasłoni front działki, na której odwołujący się planuje budowę pawilonu handlowo- mieszkalnego, na dowód czego przedłożył postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków zezwalające na budowę w tej strefie takiego obiektu.

Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż budowa kiosku o wysokości 2,6m w odległości 1,5m od granicy działki nie ograniczy możliwości zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Ponadto wysokość projektowanej zabudowy nie spowoduje ograniczenia dostępu do światła ewentualnej zabudowy sąsiedniej nieruchomości usytuowanej w odległości 4m od granicy.

Ponadto inwestor złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy nie miały zatem prawa odmówić mu wydania pozwolenia na budowę zgodnie z zamierzeniem inwestycyjnym.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył J. S. bez uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8 i 77 § 1 kpa -mającym istotny wpływ na wynik nin. sprawy, a także przepisów prawa budowlanego w szczególności art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego.

W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego

i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia ww. wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę.

Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w nin. sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące w szczególności zgodności przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z warunkami zamieszczonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r.

Na dołączonej do akt sprawy mapie, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaznaczono linii rozgraniczających inwestycji i tym samym nie można ustalić w jakich granicach możliwe jest usytuowanie planowanego obiektu budowlanego.

W przypadku stwierdzenia niedochowania wymogów zawartych w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn.zm.) organ administracji architektoniczno – budowlanej powinien w tej sytuacji rozważyć możliwość wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wątpliwości co do usytuowania obiektu nie usuwa również zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu. Projekt ten stanowiący integralną część zatwierdzonego projektu budowlanego nie spełnia wymagań określonych w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Przede wszystkim nie zawiera on obrysu i dokładnego usytuowania poszczególnych obiektów budowlanych. Uniemożliwia to Sądowi dokonanie oceny wpływu planowanego usytuowania obiektu w odległości 1,5m od granicy działki na możliwość zagospodarowania działki skarżącego.

Niewyjaśnienie tej podstawowej dla wydania pozwolenia na budowę kwestii, tj. zgodności projektowanego obiektu z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje, że zaskarżona decyzja nie mogła się ostać. Zaniedbania organu administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę powyższej okoliczności stanowią naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa, która ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji .

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy .