Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 260/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 29 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2006 r. B.G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo A, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ – o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy.

Z przedstawionych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "[...]" (k. 33 akt postępowania odwoławczego) Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając to rozstrzygnięcie tym, że strona nie podała żadnej argumentacji ani też nie przedstawiła dowodów odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).

Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Strona skarżąca nie wskazała nawet, która z wymienionych powyżej przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu zachodzi w jej przypadku, nie przedstawiła też żadnych okoliczności, które by to uprawdopodabniały. Powyższe uniemożliwiało zatem dokonanie oceny, czy w przypadku skarżącego zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skoro bowiem zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawierał żadnego uzasadnienia, Sąd nie miał prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja życiowa skarżącego uzasadniała udzielenie mu ochrony tymczasowej.

Ocena wniosku prowadziła zatem do konstatacji, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.