Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 654/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 20, art. 24a
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: § 44 pkt 2, § 55, § 36 pkt 6, § 62 ust. 1, § 45
journal: Dz.U. 2016 poz 1034
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.K. (dalej: skarżący) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] (dalej: WINGiK) z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Z akt sprawy wynika, że Starosta Powiatu [...] w latach 2001-2002 przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków obrębu 6 [...], miasto [...]. W toku modernizacji H. i Z.K. złożyli zastrzeżenia do powierzchni działki nr 966 oraz do przebiegu granicy tej działki z sąsiednią działką nr 969 zarzucając, że powierzchnia działki nr 966 została zmniejszona na rzecz działki nr 969 na skutek błędnego wykazania granicy pomiędzy tymi działkami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...] Starosta [...] w pkt I zatwierdził projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu 6 - [...] Miasta [...], w pkt II uwzględnił część zgłoszonych do projektu przez zainteresowane osoby zastrzeżeń, natomiast w pkt III odmówił uwzględnienia pozostałych uwag i zastrzeżeń. Po rozpoznaniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, kwestionującego wykazany na opracowanej podczas modernizacji mapie ewidencyjnej przebieg granicy działki nr 966 z działką nr 969 oraz powierzchnię pierwszej z tych działek, WINGiK decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., Nr [...] utrzymał je w mocy. Ta ostatnia decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt SA/Rz 2092/02 z uwagi na niezapewnienie udziału w tym postępowaniu osobom mającym przymiot strony (będącym właścicielami działki nr 969).

Wydaną w ponownym postępowaniu decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], WINGiK uchylił kwestionowaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w punkcie (III.12) dotyczącym odmowy uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez H.K. i Z.K. w zakresie powierzchni działki nr 966 oraz przebiegu jej granic na mapie ewidencyjnej, przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na wprowadzony z dniem 22 września 2004 r. przepis art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nakazując ponowne rozpoznanie zgłoszonych zastrzeżeń przy uwzględnieniu jego brzmienia.

Informacją z dnia [...] października 2005 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2005 r. (Nr [...], poz. [...]), Starosta Powiatu [...] podał, że projekt operatu opisowo-kartograficznego miasta [...] obręb 6. [...], stał się operatem ewidencji gruntów i budynków.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2005 r. H.K. i Z.K. wnieśli do WINGiK zażalenie na przewlekłe załatwianie ich sprawy przez Starostę [...]. Uwzględniając treść art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne WINGiK przekazał to pismo Staroście [...] do rozpoznania jako wniosek o zmianę w ewidencji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...] Starosta [...]odmówił dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb 6 - [...], miasto [...], powiat [...], polegających na zmianie granic i pola powierzchni działki nr 966. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINGiK z dnia [...] maja 2006 r. znak: [...].

W wyniku skargi wniesionej przez H. i Z.K., wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 958/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił obydwa w/w rozstrzygnięcia organów w konsekwencji uznania, że postępowanie administracyjne w sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 K.p.a. Sąd ocenił, że organy obu instancji nie ustosunkowały się do dokumentów geodezyjnych zgromadzonych w aktach sprawy, oraz nie przeprowadziły postępowania dowodowego, które wyjaśniłoby i odzwierciedliłoby na mapie, jak przebiegała granica między działkami nr 966 i nr 969 przed modernizacją i po jej przeprowadzeniu. Sąd wskazał jednoczesnie, że jeżeli granice te pokrywają się, to odmowa wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów byłaby zasadna. Jeżeli jednak granice te nie pokrywają się, to należałoby wyjaśnić skąd wzięło się przesunięcie granicy i czy nie jest to wynikiem omyłki geodezyjnej.

W celu realizacji zaleceń Sądu sformułowanych w powyższym wyroku, Starosta Powiatu [...] zlecił opracowanie analizy odnośnie tego, czy granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 przebiegała tak samo przed przeprowadzeniem modernizacji ewidencji gruntów i budynków i po jej przeprowadzeniu. Dokumentacja z w/w analizy została przyjęta w dniu 29 czerwca 2012 r. pod numerem 3239.1523-10 do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Powiatu [...]. Ponadto organ podjął czynności zmierzające do ustalenia wszystkich stron postępowania z uwagi na fakt, że składający wniosek H. i Z.K. nie byli wykazani jako właściciele działki, której zmiany powierzchni i granicy żądali, a jedynie byli w jej użytkowaniu, które wywodzili z faktu, iż właścicielem przedmiotowego gruntu była Z.K. matka Z.

W wyniku przeprowadzonych działań, po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz.U z 2016 r. poz. 23 z późn. zm. – dalej: K.p.a.) art. 7d ust. 1, art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm. – dalej: p.g.ik.) odmówił dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków m. [...] w obrębie 6. [...] pola powierzchni działki nr 966 oraz jej granicy z działką nr 969 stanowiącą w terenie drogę. W uzasadnieniu organ wskazał, że przebieg granicy pomiędzy działką nr 966 a działką nr 969 na mapie ewidencji gruntów po modernizacji został wprowadzony zgodnie z § 39 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm. – dalej: Rozporządzenie), tak więc na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej przy zakładaniu ewidencji gruntów i budynków. Sporządzona zaś przyjęta do zasobu dokumentacja nr [...] potwierdza tożsamość granicy sprzed i po modernizacji. Wnioskodawcy nie przedłożyli natomiast żadnego dokumentu pomiarowego, który ustalałby granice pomiędzy w/w działkami inne niż wykazane w ewidencji gruntów i budynków po modernizacji. Organ podał, że pole powierzchni działki nr 966 ustalone w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i obliczone stosownie do § 62 ust. 1 Rozporządzenia z dokładnością do 1 m2 wynosi 0,2328 ha, wynika z ustalenia przebiegu granicy tej działki z działkami nr 965 i 964/3, ustalonegoh według zgodnego oświadczenia stron z dnia 7 lutego 2001 r. zawartego w operacie pomiarowym w 2001 r. wykonanym przy rozpatrywaniu zastrzeżeń do modernizowanego operatu ewidencji gruntów i budynków m. [...], obręb 6. [...] oraz danych z dotychczasowej ewidencji gruntów w stosunku do granicy pomiędzy działką nr 966 a działkami nr 969 (droga) i nr 601/3 (rów).

W odwołaniu o powyższej decyzji Z.K., działając przez pełnomocnika H.K., wniósł o "stwierdzenie nieważności dokumentu lub innego orzeczenia" nieznanego skarżącym, dotyczącego "prowadzonej z naruszeniem prawa tzw. modernizacji". Skarżący zarzucił, że Starosta Powiatu [...] "zmienił stan prawny dz. 966 i przylegającej do niej dz. 969 przenosząc z dz. 966 na całej jej dług. 102 m2 a łącznie (...) przeniósł z dz. 966 i 965 - 144 m na rzecz dz. 969". Zażądał "stwierdzenia nieważności" informacji Starosty o "zakończeniu modernizacji" ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], zarzucając, że modernizacja dla działek nr 966 i 969 nie została zakończona zgodnie z prawem. Stwierdził, że Starosta "nie przedstawił dokumentu sądowego dającego mu prawo do przeniesienia własności zmarłej Z.K. na rzecz właścicieli dz. 969 (drogi)" i "nie rozstrzygnął sprzeciwu do modernizacji (...), a ogłosił zakończenie bez prawomocnego orzeczenia upoważniającego do zakończenia sprawy". Zarzucił również, że skarga z dnia 30 grudnia 2005 r. została potraktowana przez organy obu instancji i przez sąd administracyjny jako wniosek o dokonanie zmian w ewidencji, co jest niezgodne z treścią tego pisma. Ponadto zażądał "przeprowadzenia dowodu z pisma z dnia 15.01.2006 r. skierowanego do Starosty i Wojewody, które ma istotne znaczenie do rozstrzygnięcia trwającego od 2001 r. niezakończonego decyzją administracyjną postępowania". Zakwestionował również "specjalistyczną analizę" sporządzoną na potrzeby postępowania zarzucając, że została oparta na niewiarygodnych dokumentach, które nie uwzględniają brakujących "punktów granicznych odzwierciedlających załamania i wybrzuszenia dz. 966 do dz. 969", przez co została zmniejszona "prawna powierzchnia" działki nr 966. Jako argument na rzecz "stwierdzenia nieważności modernizacji" odwołujący się podniósł, że w modernizacji nie brali udziału wszyscy spadkobiercy po zmarłej Z.K., a w trakcie modernizacji "doszło do odebrania części własności" nieruchomości należącej do skarżących.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], WINGiK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 2c i art. 24a ust. 12 p.g.ik. (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 z późn. zm.) oraz przepisów Rozporządzenie, utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Odnośnie twierdzenia, że H. i Z.K. nie składali wniosku o zmianę danych ewidencyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku ze zmianą stanu prawnego oraz brakiem przepisów przejściowych, pismo wyżej wymienionych z dnia 30 grudnia 2005 r. zawierające zarzuty dotyczące powierzchni działki nr 966 i przebiegu jej granicy z działką 969 zostało na podstawie przepisu art. 24a ust. 12 p.g.ik. potraktowane, jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Wobec tego niezasadne było również żądanie rozstrzygnięcia tych zarzutów w drodze odrębnej decyzji administracyjnej.

Dalej organ wyjaśnił, że ze zleconej przez organ I instancji, a dokonanej przez uprawnionego geodetę analizy, mającej na celu ustalenie, czy granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 przebiegała tak samo przed przeprowadzeniem modernizacji ewidencji gruntów i budynków jak i po jej przeprowadzeniu wynika, że granica ta nie uległa zmianie podczas prac geodezyjnych związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu 6. [...], miasto [...], przeprowadzoną w latach 2001-2002, co odzwierciedla szkic przebiegu granic, przedstawiający przedmiotową granicę przed i po modernizacji. Dokonana analiza nie potwierdziła zarzutów skarżącego, że podczas prac modernizacyjnych pominięto punkty graniczne, co miało spowodować przesunięcie granicy na ich niekorzyść. Za niezasadne organ uznał zarzuty odnośnie wiarygodności w/w dokumentacji, gdyż nie zostały one poparte żadną dokumentacją geodezyjną, przedstawiającą inny przebieg granicy lub potwierdzającą istnienie błędu w dokumentacji.

W kwestii zarzutu dotyczącego zmniejszenia pola powierzchni działki nr 966 z 0,25 ha wykazanego w operacie ewidencyjnym przed modernizacją do 0,2328 ha po modernizacji organ wyjaśnił, że wykazane w aktualnie obowiązującym operacie ewidencyjnym pole powierzchni w/w działki nie świadczy o tym, że granica pomiędzy działką nr 966 a działką nr 969 została "przesunięta" w taki sposób, żeby nastąpiło zmniejszenie powierzchni działki nr 966, gdyż nowa wartość pola powierzchni wynika z nowych danych ewidencyjnych dotyczących ustalonych i pomierzonych granic z działkami nr 965 i 964/3, oraz z zastosowania dokładniejszej metody określenia powierzchni, tj. metody analitycznej, polegającej na obliczeniach dokonanych na podstawie współrzędnych punktów granicznych.

Odnosząc się do kwestii szerokości działki nr 969 organ wskazał, że różnice te są związane z techniką ręcznego kartowania i kreślenia map, stosowaną do czasu wprowadzenia map numerycznych. Wyjaśnił, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów szerokość działki (np. stanowiącej drogę) wynika wprost z numerycznego opisu jej granic, o którym mowa w § 61 ust. 1 Rozporządzenia i zależy wyłącznie od sposobu ustalenia punktów określających obie krawędzie drogi. Organ wyjaśnił również, że nie została rozpatrzona sprawa przedstawiona w piśmie z dnia 23 października 2017 r. odnośnie zarzutu, że podczas uwłaszczeń nie wpisano w ewidencji gruntów Z.K. jako właścicielki ani jako władającej działką nr 969, gdyż sprawa ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji i nie mogła zostać rozpatrzona w postępowaniu odwoławczym, ponieważ wykracza poza zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji.

Końcowo organ podał, że sam fakt wysłania przez organ zaskarżonej decyzji do osoby zmarłej w toku postępowania – jednej ze stron postępowania, bez wiedzy o jej śmierci, nie przesądzał o wadliwości postępowania w takim stopniu, który spowodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, gdyż chodziło tylko o doręczenie tej decyzji. Ponadto decyzja odmowna nie określała praw i obowiązków określonego podmiotu postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...] WINGiK odmówił uzupełnienia opisanej wyżej decyzji z dnia [...] listopada 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący zwrócił się o uchylenie w całości decyzji WINGiK z dnia [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podobnie jak w odwołaniu zwrócił się o stwierdzenie nieważności "dokumentu lub innego orzeczenia" nieznanego skarżącemu, odnośnie działek nr 966 i 969, gdyż nigdy nie otrzymał go od Starosty, jako strona niezakończonego postępowania po wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 26 października 2004 r. Zwrócił się również o uwzględnienie jako części skargi treści: "skargi" do Wojewody z dnia 24 kwietnia 2017 r. na decyzję Starosty z dnia [...] marca 2017 r., wniosków z dnia 28 grudnia 2017 r. i 24 marca 2018 r. skierowanych do Wojewody o uzupełnienie m.in. decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. Zdaniem skarżącego organ nie odniósł się ponadto do części zarzutów odwołania na przykład co do tego, kiedy i za czyją zgodą wprowadzono granicę między dz. nr 966 a dz. nr 969, likwidując "załamania i wybrzuszenia" dz. 966 w stosunku do drogi (dz. 969), co spowodowało zmniejszenie powierzchni pierwszej z tych działek. Ponadto skarżący zarzucił, że od 2001 r. organ nie wykazał na gruncie drugiej granicy drogi (sprzed pomiarów w 1966 r., z pomiarów po modernizacji), co dowodzi, że organy nie mają nawet zamiaru rzetelnego wyjaśnienia zaistniałych nieprawidłowości w dokumentacji geodezyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Do powyższego dodać należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Już na wstępie zauważyć należy, że wyrok tut. Sądu z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt SA/Rz 2092/02 został wydany na etapie przeprowadzanej modernizacji. Przedmiotem kontroli Sądu w tamtej sprawie były decyzje, którymi nastąpiło:

I. zatwierdzenie operatu opisowo – kartograficznego ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr 6 – [...] Miasta [...],

II. m.in. uwzględnienie uwag i zastrzeżeń zgłoszonych przez H. i Z.K. w trakcie wyłożenia operatu opisowo – kartograficznego ewidencji gruntów i budynków, polegających na zmianie granic pomiędzy działką nr 890 a działką nr 1743 zgodnie z operatem geodezyjnym z dnia 15 października 1992 r. oraz z dotychczas obowiązującą mapą analogową ewidencji gruntów,

III. nieuwzględnienie zastrzeżeń do danych ewidencyjnych zgłoszonych w trakcie wyłożenia projektu operatu opisowo – kartograficznego ewidencji gruntów i budynków zgłoszonych przez H. i Z.K. a dotyczących powierzchni działki nr 966 oraz jej granicy od strony działki nr 969 stanowiącej drogę. W/w wyrokiem WSA w Rzeszowie uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] z powodu niezapewnienia udziału w tym postępowaniu odwoławczym osobom mającym przymiot strony.

Po w/w wyroku decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] WINGiK w [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. w pkt III.12 dotyczącym odmowy uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez H.K. i Z.K. w zakresie powierzchni działki nr 966 oraz przebiegu jej granic na mapie ewidencyjnej, przekazując sprawę w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia. Wydając kasatoryjne rozstrzygnięcie organ odwoławczy zwrócił uwagę na wprowadzony z dniem 22 września 2004 r. przepis art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nakazując ponowne rozpoznanie zgłoszonych przez H. i Z.K. zastrzeżeń przy uwzględnieniu jego brzmienia.

W związku z powyższym, w dniu 2 czerwca 2005 r. Starosta [...] przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której zgłaszający zastrzeżenia potwierdzili, iż nie zgadzają się z wykazanym na mapie ewidencyjnej przebiegiem granicy ich działki nr 966 z działką nr 969 stanowiącą drogę. Podkreślili, że szerokość tej ostatniej działki powinna wynosić 2,5m, nie zaś jak wykazano na mapie ewidencyjnej 3,5m. Wobec powyższych zarzutów Starosta zlecił dokonanie pomiaru sprawdzającego na gruncie. Został on wyznaczony na dzień 26 października 2005 r., jednak nie doszło do niego, bowiem stające strony nie wskazały zgodnie przebiegu granicy miedzy działką nr 966 a działką nr 969. W związku z powyższym organ nie uwzględnił zastrzeżeń H. i Z.K.do projektu operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu 6 miasta [...] - [...].

Istotne jest, że Informacją z dnia [...] października 2005 r. (a więc złożonym po upływie 30 dni od w/w ogłoszenia) ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] listopada 2005 r. (Nr [...], poz. [...]) Starosta [...] podał, że projekt wskazanego wyżej operatu stał się operatem ewidencji gruntów i budynków.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2005 r. H.K. i Z.K. wnieśli do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] zażalenie na przewlekłe załatwianie ich sprawy przez Starostę [...]. Wskazując na treść art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] przekazał to pismo Staroście [...] do rozpoznania jako wniosek o zmianę w ewidencji.

Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Starosta [...] po rozpatrzeniu tego wniosku odmówił dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków obręb 6 - [...], miasto [...], powiat mielecki, polegających na zmianie granic i pola powierzchni działki nr 966.

WINGiK po rozpoznaniu odwołania H. i Z.K. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Tut. WSA wyrokiem z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 958/09 uchylił w/w decyzje organów obydwu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd zaaprobował stanowisko organów, że wobec zmiany przepisów prawa, która nastąpiła z dniem 22 września 2004 r., z uwagi na wejście w życie art. 24a p.g.ik. sprawa musi być rozpoznawana jako wniosek o zmianę w ewidencji gruntów w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 oraz powierzchni działki nr 966. Skarżący nie złożyli bowiem w okresie 30 dni od ogłoszenia informacji Starosty [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym. Ich pismo kwestionujące dane w zakresie przebiegu granic między działkami ewidencyjnymi nr 969 i nr 966 oraz powierzchni działki nr ew. 966 zostało bowiem sporządzone w dniu 30 grudnia 2005 r. i prawidłowo zostało potraktowane jako wniosek o zmianę w/w danych objętych ewidencją gruntów i budynków w oparciu o przepis art. 24a ust. 12 p.g.ik. Tak więc WSA przesadził, że postępowanie modernizacyjne zostało zakończone.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji WSA ocenił, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania takich jak art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślił, że obowiązkiem Starosty prowadzącego ewidencję jest utrzymywanie jej w sanie aktualności, co następuje w drodze tzw. aktualizacji danych na podstawie art. 20 p.g.ik. w zw. z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (aktualnie t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034). Tymczasem nie skonfrontowano dokumentów przedstawionych przez skarżących z dokumentacją zgromadzoną w zasobie. W szczególności organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego, które wyjaśniłoby i odzwierciedliło na mapie, jak przebiegała granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 przed modernizacją i po jej przeprowadzeniu. Sąd wskazał, że jeżeli te granice nie pokrywają się, to należałoby wyjaśnić skąd wzięło się przesunięcie granicy i czy nie jest to przypadkiem wynikiem omyłki geodezyjnej.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd nakazał w pierwszej kolejności ustalić, czy granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 przebiegała tak samo przed przeprowadzeniem modernizacji ewidencji gruntów i budynków i po jej przeprowadzeniu. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że poczynione ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie na stosownym szkicu przebiegu granic, tak żeby ewentualna kontrola sądowoadministracyjna poczynionych ustaleń była możliwa. W przypadku stwierdzenia, że wspomniane granice są tożsame uznać należałoby, że żądanie wnioskodawców jest nieuzasadnione tak co do granicy, jak i co do zmiany powierzchni działki, oczywiście o ile powierzchnia ta wyniknie ze stosownych pomiarów. W przypadku stwierdzenia, że przebieg granicy przed modernizacją i po modernizacji jest inny należy ustalić przyczynę zmiany tego stanu rzeczy, w szczególności czy były jakieś podstawy wynikające z rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków do wprowadzenia zmian. Gdyby podstaw takich nie było należało zbadać, czy nie jest to wynikiem omyłki geodezyjnej i rozważyć ewentualne uwzględnienie wniosku co do przebiegu granicy i określenia stosownej powierzchni działki.

W ocenie Sądu aktualnie rozpoznającego sprawę wskazania te zostały przez organy wykonane. Realizując je Starosta zlecił geodecie uprawnionemu dokonanie analizy zgromadzonych w zasobie materiałów pod kątem ustalenia czy granica między działkami nr 966 i nr 969 ujawniona w ewidencji gruntów i budynków przed modernizacją i po modernizacji jest tożsama. W efekcie został sporządzony operat przyjęty do państwowego zasobu w dniu 29 czerwca 2012 r. pod numerem 3239.1523-10. Z w/w operatu wynika, że na potrzeby wyjaśnienia kwestii przebiegu granic między działkami nr ew. 966 i nr 969 geodeta uprawniony wykorzystał dokumenty pomiarowe z operatu 50/86 z pomiaru bezpośredniego granic z 1966 r., przeprowadzonego na potrzeby założenia operatu ewidencji gruntów, w tym m.in. szkice polowe z pomiaru granic i sytuacji oraz dzienniki pomiaru kątów i boków ciągów poligonowych, mapę ewidencyjną w skali 1:2000 przed modernizacją opracowaną na podstawie pomiarów wykonanych operatem 50/86, numeryczne mapy: zasadniczą i ewidencyjną w układzie 2000, współrzędne punktów granicznych określających przebieg granicy pomiędzy działkami nr 966 i 969, a także dokumenty pomiarowe z modernizacji operatu ewidencji gruntów obrębu [...] wykonanej przez firmę [...] z operatu [...].

Ze sprawozdania technicznego nr [...] Nr KERG [...] znajdującego się w operacie nr [...] wynika, że w celu ustalenia czy granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 na mapach przebiegała tak samo przed przeprowadzeniem modernizacji jak po jej przeprowadzeniu, geodeta uprawniony wykonał:

- obliczenia współrzędnych w układzie "65" punktów sytuacyjnych ciągów poligonowych założonych w 1966 r. na podstawie pomierzonych wówczas kątów i boków oraz współrzędnych punktów osnowy poligonowej IV klasy, które zostały włączone w 1983 r. do osnowy państwowej klasy II i III (punkty 141II – kościół św. [...], 150II – kościół w [...], 148II, 149II, 41414, 41443),

- obliczenia współrzędnych w układzie 2000 punktów sytuacyjnych ciągów poligonowych założonych w 1966 r. na podstawie powierzonych wówczas kątów i boków oraz współrzędnych punktów osnowy poligonowej II i III klasy w układzie 2000 tożsamych z punktami dawnej osnowy II, III i IV klasy (punkt 705II odpowiadający punktowi 141II – kościół św. [...], 729II odpowiadający punktowi 150II – kościół w [...], 755II odpowiadający punktowi 148II, 757II odpowiadający punktowi 149II, 1160 odpowiadający punktowi 41414, 1167 odpowiadający punktowi 41443),

- obliczenia współrzędnych w układzie "65" punktów załamań granic na podstawie szkiców polowych,

- obliczenia współrzędnych w układzie 2000 punktów załamań granic na podstawie szkiców polowych,

- transformacji obliczonych współrzędnych punktów załamań granic z układu 65 na układ 2000,

- porównania współrzędnych punktów granicznych z danych pomiarowych ze współrzędnymi będącymi w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

W wyniku tych działań geodeta uprawniony stwierdził, że odchyłki współrzędnych punktów załamań granicy pomiędzy działkami 966 i 969 wynoszą od 1 cm – 4 cm na osi X oraz od 2 – 4 cm na osi Y. W operacie umieszczono: wydruk punktów granicznych, wykazano je na szkicu, szkic ciągów poligonowych i lokalizacji obiektu na szkicu osnowy w skali 1:1000, tabelę punktów dostosowania transformacji, kopie szkiców z 1966 r., wydruk obliczeń współrzędnych punktów poligonu, tabelę transformacji punktów pomiędzy układami, tabelę porównania współrzędnych, kopie z mapy zasadniczej w skali 1:1000, kopie z mapy ewidencyjnej w skali 1:1000, 2 kopie mapy ewidencyjnej przed modernizacją w skali 1:2000 – z operatu 50/86, przebieg granic aktualnych wykazanych na rastrze mapy ewidencyjnej przed modernizacją operatu ewidencji gruntów w skali 1:1000 oraz szkic przebiegu granic przed modernizacją i po modernizacji z naniesionymi punktami załamania granicy pomiędzy działkami nr 966 i nr 969. Ze szkicu tego wynika jednoznacznie, że punkty załamania granicy i w konsekwencji granica pomiędzy działkami nr 966 i 969 według ewidencji gruntów przed modernizacją i po modernizacji – pokrywają się. Wykonane na potrzeby postępowania porównanie współrzędnych punktów granicznych wykazanych po modernizacji ze współrzędnymi obliczonymi na podstawie źródłowej dokumentacji z wykonanego w 1966 r. bezpośredniego pomiaru granic objętej operatem nr 50/86 wykazało, że różnice współrzędnych (przed i po modernizacji) wynoszą od 1 – 4 cm na osi X oraz od 2 – 4 cm na osi Y. Porównania powyższych współrzędnych dokonano po stosownym przeliczeniu z układu 65 na układ 2000.

W decyzji organ wyjaśnił, że porównanie danych wykazanych po modernizacji z danymi obliczonymi bezpośrednio z danych pomiarowych jest bardziej miarodajne niż tylko porównanie zmodernizowanych danych z mapą sprzed modernizacji lub jej obrazem rastrowym. Podkreślił, że mapa analogowa w postaci rysunku obarczona jest dodatkowymi niedokładnościami wynikającymi z ręcznego kartowania wyników pomiaru na mapie, deformacji mapy (tzw. skurczu mapy wynikającego z oddziaływania czynników fizycznych), a wydruk obrazu rastrowego mapy analogowej obarczony jest błędami wpasowania rastrowego do układu współrzędnych oraz niedokładnościami urządzenia drukującego. Wykorzystanie zaś do porównania współrzędnych punktów granicznych obliczonych bezpośrednio na podstawie źródłowych danych pomiarowych z operatu nr 50/86 pozwalało wyeliminować w/w niedokładności. W ocenie Sądu jest to przekonujące i logiczne.

Przedmiot i zakres kontrolowanego postępowania miał wyjaśnić czy w toku modernizacji nie popełniono błędu (omyłki geodezyjno – kartograficznej) w odniesieniu do ujawnionych w ewidencji: przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 i pola powierzchni pierwszej z tych działek. Zgodnie z § 55 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu:

1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbioru danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbioru danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami tego rozporządzenia;

2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu.

Skarżący nie przedstawił żadnej dokumentacji geodezyjno – kartograficznej, która wykazywałaby zasadność jego stanowiska. W świetle zaś uzasadnienia wyroku tut. WSA nie ulega wątpliwości, że organy wykonały wskazania. Wbrew zarzutom nie było podstaw do sięgania do dokumentów źródłowych wcześniejszych niż operat 50/86, a więc pochodzących sprzed 1966 r. Porównanie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 966 i nr 969 ujawnionego w ewidencji przed modernizacją i po jej przeprowadzeniu nie daje podstaw do stwierdzenia, że popełniony został błąd przy jej ujawnieniu. Wręcz przeciwnie – z operatu nr [...] wynika, że aktualnie ujawniona w ewidencji w/w granica została wykazana zgodnie z § 36 pkt 6 Rozporządzenia, tj. "na podstawie dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków". Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – nie było żadnych innych podstaw wymienionych w § 36 pkt 1 – 5 czy 7 lub 8 Rozporządzenia do ujawnienia ich innego przebiegu. Podkreślić należy, że przedmiot i zakres kontrolowanego postępowania nie miał na celu ustalenia jaka jest prawna granica pomiędzy działkami nr 966 i nr 969, ani też jak aktualnie sytuacja wygląda w terenie. Kwestie prawne (własności) mogą być wyłącznie przedmiotem postępowania cywilnego w tym rozgraniczeniowego jeśli jest spór w tym zakresie. Oczywiste jest, że od 1966 r., kiedy to sporządzono szkice źródłowe, na gruncie mogło się wiele zmienić. Istotne jest, że przeprowadzone postępowanie i zebrany w jego toku materiał dowodowy nie dawał podstaw do dokonania tzw. aktualizacji w zakresie objętym wnioskiem skarżących.

Jak zasadnie podkreślił WINGiK , zgodnie z § 62 ust. 1 Rozporządzenia, pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich, o których mowa w § 61 i koryguje o wartość powierzchniowej poprawki odwzorowawczej wynikającej ze zniekształcenia obiektów powierzchniowych prezentowanych na płaszczyźnie odwzorowania w stosunku do tych samych obiektów prezentowanych na powierzchni elipsoidy stanowiącej geodezyjny system odniesienia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5 p.g.ik. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że sposób obliczenia pola powierzchni działek ewidencyjnych z uwzględnieniem powierzchniowej poprawki odwzorowawczej jest określony w załączniku nr 5a do Rozporządzenia. Według ust. 3 – pole powierzchni działek ewidencyjnych określa się w hektarach z precyzją zapisu do 0,0001 ha.

Pole powierzchni jest więc pochodną przebiegu granic, bo oblicza się je w oparciu o numeryczny przebieg granic, tj. współrzędne punktów granicznych.

WINGiK wskazał, że aktualnie wykazane w ewidencji pole powierzchni działki nr 966 jest konsekwencją wykazanych w ewidencji granic tej działki z sąsiednimi działkami. I tak: przebieg granicy z działkami nr 965 i nr 964/3 oraz punkt graniczny na styku granic działek nr 966, nr 964/3 i nr 601/3 (rów) ustalono i pomierzono na podstawie zgodnego oświadczenia złożonego do protokołu w dniu 7 listopada 2001 r., co dokumentuje znajdujący się w zasobie operat KERG [...]. Zauważyć w tym miejscu należy, że w operacie wykonanym w toku postępowania nr 3239.1523-10 na k. 21 kolorem różowym naniesiono przebieg aktualnych granic wykazanych na rastrze mapy ewidencyjnej przed modernizacją i widoczna znaczna różnica, zapewne dająca odpowiedź na pytanie skąd się wzięła różnica w powierzchni działki nr 966 po modernizacji ewidencji w porównaniu do tej ujawnionej przed modernizacją – jest w przebiegu granicy działki nr 966 z działką nr 965 a nie z działką 969. Pozostałe granice działki nr 966 z działkami nr 601/3 i nr 969 podczas prac modernizacyjnych nie zostały ustalone na gruncie i wykazano je na podstawie danych dotychczasowych, tj. według pomiaru wykonanego w 1966 r. przy założeniu ewidencji gruntów.

Zasadnie podkreśla organ, że zasięg prawa własności określa przebieg granic nieruchomości na gruncie. Jeśli podczas prac modernizacyjnych osoby uprawnione nie wskażą zgodnie przebiegu tych granic na gruncie, to na potrzeby ewidencji organ wykazuje go w oparciu o materiały zgromadzone w zasobie, chyba że zostanie przedstawiona dokumentacja, którą należy ujawnić w ewidencji. Podstawy ujawnienia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w ramach tzw. aktualizacji zostały określone w przepisie art. 24 ust. 2b p.g.ik.

Aktualizacji dokonuje się w drodze czynności materialno – technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców.

W pozostałych przypadkach zgodnie z art. 24 ust. 2b pkt 2 p.g.ik. aktualizacja następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z § 45 Rozporządzenia Rozporządzenie:

1. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

2. Przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio.

3. Przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37-39 stosuje się odpowiednio.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie daje podstaw do stwierdzenia, że w zakresie danych takich jak przebieg granicy pomiędzy działkami nr 966 i 969, czy powierzchnia działki nr 966 ujawnione zostały w ewidencji błędnie. WINGiK w decyzji tłumaczy skąd wzięły się zapisy szerokości drogi – działki nr 969 na dawnej mapie ewidencyjnej. Jak podaje, było to związane z techniką ręcznego kartowania i kreślenia map stosowaną do chwili wprowadzenia map numerycznych, a opierało się to na dawnych instrukcjach technicznych. W aktualnym stanie prawnym szerokość działki nr 969 ujawniona w ewidencji gruntów i budynków wynika, zgodnie z cytowanym wcześniej § 62 Rozporządzenia z numerycznego opisu jej granic.

W toku postępowania, na skutek starań Starosty wobec uzyskania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., sygn. [...] wyjaśniono, że skarżący to jeden ze spadkobierców Z.K. Nie ma zaś żadnego dowodu na to, że zmarła Z.K. albo skarżący legitymowali się tytułem prawnorzeczowym w odniesieniu do działki nr 969. Wobec tego oprócz kontroli prawidłowości ujawnienia wspólnej granicy tej działki z działką nr 966 skarżący nie mogą skutecznie domagać się skontrolowania przebiegu pozostałych jej granic czy powierzchni. Ustalenie przebiegu jej granicy z działkami leżącymi po "drugiej jej stronie", wobec wyjaśnienia przez organy przebiegu w ewidencji granicy pomiędzy działką nr 966 i nr 969 nie było potrzebne dla wyjaśnienia tego co było przedmiotem kontrolowanego postępowania.

Podobnie nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności dotyczące zupełnie innych nieruchomości, o których mowa w piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2018 r. i w załącznikach do niego. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące innych działek (ich danych) w ewidencji niż te, które są przedmiotem postępowania, do tego położonych w innych obrębach nie mogą skutecznie rzutować na ocenę legalności zaskarżonych decyzji objętych w niniejszej sprawie kontrolą Sądu.

Nawet rozszerzenie zarzutów o inne dane ewidencyjne musiałoby zostać potraktowane jako nowe wnioski inicjujące nowe postępowanie administracyjne.

Skarżący nie przedstawił innego przyjętego do zasobu operatu, który skutecznie podważyłby sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy operat nr [...] i wykazywałby zarazem zasadność zarzutów zawartych we wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. do aktualnych danych ujawnionych w ewidencji gruntów. W ocenie Sądu wskazania zawarte w wyroku tut. WSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 958/09 zostały wykonane prawidłowo. Okazało się, że nie ma podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego z jego ( wspólnego z żoną) wniosku z dnia 30 grudnia 2005 r. Zaznaczyć trzeba, że powierzchnia działki, nawet gdyby została ona ujawniona w księdze wieczystej, nie jest objęta rękojmią wiary publicznej tych ksiąg. Nie ma takiego pojęcia jak "prawna powierzchnia". Powierzchnia działki zawsze jest pochodną przebiegu jej granic, co słusznie podkreślają organy. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zmiany danych w ewidencji objętych wnioskiem. Według Sądu WINGiK w sposób zrozumiały, logiczny i zgodny z doświadczeniem życiowym odniósł się do materiałów takich jak ręcznie kreślone mapy. Przedstawiona metodologia dojścia do konkretnych ustaleń opisana w operacie z 2012 r. nie daje podstaw do zakwestionowania dokonanych ustaleń i wniosków. Istotne dla określenia przebiegu granic jest ustalenie położenia punktów ich załamania. W ocenie Sądu cały wywód z ostatniego akapitu na stronie 9 i kończący się na stronie 10 decyzji Wojewody jest odpowiedzią na zarzut skarżącego odnoszący się do tzw. "wybrzuszeń" granicy.

Organ prowadzący postępowanie nie był organem właściwym do przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego i nie pozostawało w jego gestii ustalenie czy granica ujawniona w ewidencji jest granicą prawną czy też nie. Nie może tego uczynić także Sąd orzekający w niniejszej sprawie bo wykracza to poza jej granice. W ramach sprawowanej kontroli nie można było także podważyć skutków ogłoszenia przez Starostę w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] informacji o tym, że projekt operatu opisowo – kartograficznego stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, skoro zastrzeżenia skarżącego nie zostały złożone w ustawowym terminie wynikającym z art. 24a ust. 12 P.g.ik.

W świetle powyższego skargę należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.