Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 947/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw, z art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. K. i I. K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 czerwca 2015 r. M. K. i M. K. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. o przeprowadzenie kontroli legalności wykonanych przez A. F. różnych prac budowlanych, w tym m.in. przebudowy ogrodzenia i zawężenia wspólnego wjazdu na działkę.

Organ pierwszej instancji przeprowadził czynności kontrolne, przyjęto ustne wyjaśnienia stron, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zawężenia wspólnego wjazdu na działkę o numerze ewidencyjnym 1 w G. poprzez samowolne osadzenie dodatkowego, siódmego przęsła ogrodzenia. Postanowienie to uchylone zostało postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

Prowadząc ponownie postępowanie organ pierwszej instancji zawiadomił strony, w dniu 27 lutego 2017 r. przeprowadził oględziny terenu ustalając, m.in. iż na działce nr 1 od strony ulicy [...] przy wjeździe na nieruchomość wykonano bramę wjazdową, furtkę oraz fragment ogrodzenia. Ogrodzenie ma wysokość 1,54m i wykonane jest z drewnianych sztachet o szerokości 9cm. Furtka ma szerokość w osi słupków 1,2m, a szerokość skrzydła wynosi 97cm. Szerokość bramy w osiach słupków wynosi 3,6m, w świetle słupków - 3,53m, a w świetle zawiasów - 3,42m. Szerokość wjazdu przy otwartej bramie wynosi 3,2m, mierzona pod kątem 90º do osi jezdni, a jej wysokość to 1,62m w najwyższym punkcie w środku bramy. Wobec powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dla miasta G. decyzją nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych polegających na zawężeniu wspólnego wjazdu na nieruchomość - działka nr [...], obręb [...] przy ulicy [...] nr [...] i nr [...] w G. poprzez osadzenie dodatkowego (siódmego) przęsła ogrodzenia oraz wykonanie bramy wjazdowej na nieruchomość wspólną. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane - pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń, a zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 - tej ustawy - zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Organ dodał, że ogrodzenie powinno spełniać wymogi określone w § 41 warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu brama wjazdowa wraz z furtką i oraz pozostała część ogrodzenia, posiadające wysokość nie przekraczającą 2,20m spełniają wymienione warunki techniczne. Nadto nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego po wschodniej stronie ulicy [...], stanowiącego część dzielnicy [...] w G. (uchwała Rady Miejskiej w G. z dnia [...] nr [...])

Organ wyjaśnił, że przedłożona w sprawie opinia z dnia 28 września 2016 r. dr inż. Kr. C. nie może stanowić dowodu mającego wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Dotyczy ona wykonania m.in. zjazdu indywidualnego na działkę nr 1 obr. [...].

Jednocześnie organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg Miejskich w G. z dnia 12 maja 2014 r., które określa sposób skomunikowania wymienionej działki z ulicą [...] - "winno odbywać się zjazdem istniejącym przebudowanym w 2009 r. w warunkach przebudowy przedmiotowej ulicy". W ocenie organu dokonywanie tzw. "eksperymentów" procesowych - tj. prób wjazdu na przedmiotową nieruchomość - nie ma wpływu na zgodność realizowanych robót z przepisami techniczno- budowanymi, stanowiąc jedynie subiektywną ocenę uczestników postępowania.

Na podstawie dokonanych w toku postępowania ustaleń, w szczególności wobec wykazania, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi oraz przepisami o planowaniu przestrzennym, w ocenie organu brak podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, a tym samym dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyły, reprezentowane przez pełnomocnika, M. K. i I. K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie w postaci umorzenia postępowania przy braku przesłanek ku temu,

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego,

- art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane

- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie,

- rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie

- ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Z uwagi na powyższe naruszenia wniosły o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, iż zabudowa wspólnego wjazdu dodatkowym przęsłem ogrodzenia oraz bramą i furtką uniemożliwia swobodny i bezpieczny wjazd samochodów na posesję, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kołowego na drodze publicznej - ulicy [...] zagrażając życiu, zdrowiu i mieniu skarżących poprzez uniemożliwienie wjazdu ambulansu czy wozu strażackiego celem ratowania życia i mienia osób. W sprawie pomimo prawidłowego wykonania wjazdu przez administratora drogi, bezprawne jego zabudowanie poprzez dodatkowe przęsło ogrodzenia i bramę spowodowało, iż nie są spełnione warunki wynikające z przepisów cytowanych na wstępie rozporządzeń. Nie jest więc zasadne wydanie w takich okolicznościach sprawy rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie w sprawie.

Zdaniem odwołujących organ powiatowy pominął wszystkie zgłaszane w trakcie oględzin przedmiotowej nieruchomości wnioski i twierdzenia, dokonując błędnej ich interpretacji, nie uwzględniając także przedstawionej opinii oraz nie ustosunkowując się do składanych w toku postępowania pism. W ich ocenie nietrafne jest także powołanie się na pismo Zarządu Dróg Miejskich w G. z dnia 12 maja 2014 r., gdyż nie ma ono związku z zawężeniem wjazdu, a nadto nie odpowiadało stanowi faktycznemu sprawy. Pokreślono, że zgodnie z przepisami szerokość wjazdu/zjazdu indywidualnego winna wynosić 4,5m i taka być powinna szerokość przedmiotowego wjazdu. Odwołujące podniosły, iż przeprowadzone w toku postępowania eksperymenty potwierdziły brak możliwości bezkolizyjnego wjazdu, bez ewentualnych poprawek, na wspólną nieruchomość, a to stwarza zagrożenie na drodze publicznej. Nadto uniemożliwia większym pojazdom - typu karetka pogotowania ratunkowego czy wóz Straży Pożarnej na bezkolizyjny wjazd na nieruchomość. Stwarza to zagrożenie nieudzielenia niezbędnej pomocy.

W końcu dodały, że obecna szerokość wjazdu, a także obecna szerokość drogi dojazdowej są niezgodne z oryginałem planu zagospodarowania działki, znajdującym się w zasobach archiwalnych wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w G., na podstawie którego udzielono A. F. zgodę na budowę domu, a także, że przedmiotowe prace wykonane zostały, pomimo toczących się spornych spraw przed sądami powszechnymi.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, potwierdził zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, wyjaśniając, że roboty w postaci budowy bramy wjazdowej, furtki i jednego przęsła ogrodzenia na działce nr 1 obręb [...] w G. nie wypełniają żadnej z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jednocześnie nie podlegając reglamentacji przepisów Prawa budowlanego, a to świadczy o bezprzedmiotowości postępowania. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo powołując się na zapis art. 28 oraz art. 29 do 31 ustawy Prawo budowlane zasadnie uznał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 tej ustawy budowa ogrodzeń nie wymagała pozwolenia na budowę, a nadto po analizie art. 30 trafnie ocenił, iż nie wymagała nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Jednak zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016r. sygn. akt II OPS 1/16 - sprawę należało ocenić z uwzględnieniem przepisu art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4.

Zdaniem organu odwoławczego analizując sprawę organ pierwszej instancji mógł wydać jedną z decyzji opisanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo budowlane lub na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzyć postępowanie. Po analizie dostępnych materiałów dowodowych w zestawieniu z przywołanym przepisem merytorycznym organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Zjazd z drogi publicznej to połączenie tejże drogi z działką, stąd skoro przedmiotowa brama wjazdowa, furtka i przęsło są na działce nr 1 - tj. działce budowalnej, to oznacza, że ich lokalizacja nie "zachodzi" na zjazd. Nadto w sprawie zostały spełnione wymogi określone rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r. i nie można żądać od inwestora, aby przedmiotową bramę dostosował do warunków wymaganych dla zjazdów, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi i ich usytuowania. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, iż w przypadku gdy roboty budowalne nie są wykonywane w sposób określony w art. 50 ust. 1, to kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wyłącznie problematyką cywilistyczną i nie podlega badaniu przez organy nadzoru budowlanego.

Podsumowując organ uznał, że przedmiotowe postępowanie jest bezprzedmiotowe, a sporna brama wjazdowa nie narusza prawa obowiązującego w dacie budowy w stopniu uzasadniającym wydanie nakazu rozbiórki.

W skardze na powyższą decyzję, reprezentowane przez pełnomocnika, skarżące M. K. i I. K. zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7 w związku z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, zwłaszcza poprzez nieprawidłową ocenę okoliczności poprawności wykonania drogi wewnętrznej i zjazdu w odniesieniu do wymagań formalnych i pominięcie w sprawie istotnego dowodu, jakim powinna być opinia o zgodności pobudowanej bramy i bramki z Komendą Ruchu Drogowego Policji w G. oraz Straży Pożarnej,

- art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności, iż nieruchomość stanowi współwłasność i wspólny zjazd został zabudowany przęsłami ogrodzenia, furtką i bramą wjazdową, przez co zawężono wjazd na wspólną nieruchomość,

- art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której były podstawy do jego zastosowania, co miało wpływ na wynik postępowania pozostawiając w obrocie prawnym decyzję sprzeczną z prawem,

- art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe umorzenie postępowania podczas gdy nie było ku temu przesłanek, a elementy ogrodzenia są sprzeczne z zatwierdzonymi i ostatecznymi decyzjami administracyjnymi i wywołują stan niebezpieczeństwa dla pojazdów i osób na zjeździe na drogę publiczną,

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- przepisów rozdziału 2 - "Dojazdy i dojścia" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, gdyż urządzony zjazd na drogę publiczną, z uwagi na pobudowane bramki może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, a także nie odpowiada wymogom określonym rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej i ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że zgłaszane budowle nie stanowią połączenia z drogą publiczną. Dodatkowo skarżące podniosły, iż wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w sytuacji, gdy czynności pobudowania bramki i bramy oraz dobudowanie przęsła ogrodzenia są sprzeczne z przytoczonymi prawomocnymi aktami w zakresie administracji budowlanej oraz wytycznymi wydanymi w toku procesu budowlanego.

Uwzględniając powyższe skarżące wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione powyżej zarzuty podkreślając wykonanie dodatkowego przęsła ogrodzenia, bramy i bramki na wspólnym zjeździe wyznaczając nieprawidłową szerokość drogi wewnętrznej oraz zawężając zjazd na drogę publiczną, czym uniemożliwiono swobodny i bezpieczny wjazd i wyjazd samochodów osobowych, stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kołowego na drodze publicznej - ulicy [...] oraz powodując zagrożenie dla życia i mienia skarżących poprzez uniemożliwienie swobodnego i bezpiecznego wjazdu i wyjazdu z nieruchomości, a także wjazdu ambulansu czy innych służb ratowniczych pojazdami o większych gabarytach. Wskazano na brak konsultacji w tym zakresie tak z jednostką Policji, jak i dysponentem drogi. Podkreślono fakt zabudowania i zawężenia wykonanego zjazdu z drogi publicznej niezgodnie z zatwierdzonymi w toku budowy decyzjami, wskazując na nietrafne stwierdzenie, iż szerokość bramy nie jest jednocześnie szerokością wjazdu do posesji, skoro jest to jedyne możliwe miejsce wjazdu na wspólną nieruchomość.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Pismem z dnia 9 stycznia 2019 r., reprezentowane przez pełnomocnika, uczestniczki postępowania A. F. i A. C. wniosły o oddalenie skargi w całości. Podkreśliły, że wbrew twierdzeniom skarżących nie wyodrębniono żadnej wspólnej drogi dojazdowej, a zatem zasadnie organ przyjął, że brama wykonana została nie na zjeździe a na działce wspólnej. Bezzasadne są twierdzenia skarżących że budowa bramy poprzedzona winna zostać uzyskaniem opinii Komendy Ruchu Drogowego. Bezpodstawne jest także odwoływanie się do wytycznych, które dotyczą dróg publicznych, gdyż brama postawiona została na działce prywatnej, po której jedynie następuje dojazd do budynku skarżących. Niesłuszne jest także twierdzenie, iż brama nie odpowiada warunkom technicznym.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Podkreślił, iż w sprawie nie została przeprowadzona i zakończona procedura konsultacji z innymi organami. Wyjaśnił, że nieruchomość dalej pozostaje współwłasnością skarżących i uczestniczek postępowania, nie została bowiem zakończona sprawa o zniesienie współwłasności nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są usprawiedliwione.

Wskazać przyjdzie na wstępie, że niniejsze postępowanie dotyczy wykonania bramy wjazdowej na teren wspólnej dla skarżących i uczestniczek postępowania działki nr [...].

Jakkolwiek nie można nic zarzucić twierdzeniom organów, iż budowa ogrodzeń, w przypadku ogrodzeń poniżej 2,2m wysokości wymyka się spod reglamentacji Prawa budowlanego i w tym zakresie Sąd podziela to stanowisko, to jednak w ocenie składu orzekającego nie można uznać, by sprawa została przygotowana do rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić trzeba, iż w sprawie naruszone zostały przez organ pierwszej instancji, a poprzez utrzymanie tej decyzji w mocy, także przez organ drugiej instancji przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które uzasadniały uchylenie zakwestionowanych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pamiętać przy tym trzeba, że przedmiotowa brama oraz znajdujący się za nią teren utwardzony stanowi jedyną drogę dojazdową do budynku skarżących, stanowiąc nadal współwłasność stron postępowania. Przedmiotowa sprawa nie jest jedyną sprawą toczącą się między stronami, stąd jej załatwienie nie może odbywać się w zupełnym od nich oderwaniu. Budowa dwóch budynków mieszkalnych na jednej działce prowadzona była na podstawie wydanych wcześniej decyzji, stąd przy wyraźnym zarzucie skarżących, iż sporna brama niezgodna jest z wcześniej wydanymi w sprawie decyzjami, wymagała przynajmniej sprawdzenia w tym kierunku, podczas gdy organ kwestie te zupełnie pominął.

Nadto, jak wskazał organ odwoławczy, pomimo braku obowiązku uzyskiwania na budowę ogrodzenia pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego), a także nawet obowiązku jego zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy) to sprawę należało rozpatrzeć w świetle art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie bowiem z tezą uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016r. sygn. akt II OPS 1/16 do robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także art. 51 ust. 7, jeżeli roboty te zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 in fine ustawy. W realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy uchylając postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego nr [...] z dnia [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zawężenia wspólnego wjazdu na działkę o numerze ewidencyjnym 1 wskazał na powyższą uchwałę i zalecił ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wskazanych tam reguł, ale organ pierwszej instancji rozpatrując ponownie sprawę nie zbadał jej w sposób wystarczająco wyczerpujący, a organ odwoławczy zaakceptował to stanowisko. Niewątpliwie w ponownym postępowaniu organ bardzo dokładnie zbadał zgodność wykonania przedmiotowej bramy i ogrodzenia z obowiązującymi przepisami technicznymi, zasadnie nie stwierdzając w tym zakresie naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. Nie odniósł się przy tym czy przedmiotowa brama i ogrodzenie zgodne są z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, czy projekcie zagospodarowania działki.

W sposób niewyczerpujący zbadana została także kwestia, czy wykonane ogrodzenie i sporna brama nie zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zastanawiające jest bowiem to, iż przedmiotowy zjazd wykonany przez zarządcę drogi publicznej - ulicy [...] ma szerokość 7m, a w wyniku spornych robót budowlanych został zdecydowanie zawężony. Kwestia ta nie została należycie wyjaśniona choćby z uwzględnieniem stanowiska zarządcy drogi. Nie można bowiem uznać, by pismo Zarządu Dróg Miejskich G. z dnia 12 maja 2014 r. było adekwatne do sytuacji, która nastąpiła później w związku z postawieniem spornej bramy i dodatkowego przęsła ogrodzenia. Dodatkowo można odnieść wrażenie, że z przywołanego powyżej pisma, które określa sposób skomunikowania wymienionej działki z ulicą [...] - "winno odbywać się zjazdem istniejącym przebudowanym w 2009 r. w warunkach przebudowy przedmiotowej ulicy" wynika, iż przygotowany zjazd z drogi publicznej winien zostać utrzymany. Natomiast z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż przygotowany przez zarządcę drogi zjazd z drogi publicznej został zawężony przez inwestorów bramy i w rezultacie nie spełnia on wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny drogi publiczne i ich usytuowanie oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zasadnie przy tym podnoszą skarżące, iż organy nie zbadały czy tak usytuowana brama i zawężony wjazd na wspólną nieruchomość nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organy nie odniosły się bowiem w żaden sposób do zarzutu utrudnionego czy wręcz uniemożliwionego wjazdu na posesję skarżących większych samochodów typu karetka pogotowania ratunkowego czy pojazdy straży pożarnej. Pomimo, iż ponoszono w sprawie, iż wjazd na nieruchomość wymagana dodatkowego manewrowania na drodze publicznej, nie przeprowadzono w tym zakresie żadnych wyjaśnień.

Ponadto organy pominęły całkowicie przedłożone przez stronę skarżącą dowody, jak choćby opinię dr. inż. K. C. nie wyjaśniając przekonująco dlaczego. Wprawdzie dojazd do budynku skarżących odbywa się po utwardzonym terenie działki wspólnej, który jest jednak jedynym sposobem skomunikowania posesji skarżących z drogą publiczną. Winien zatem spełniać ustawowe wymagania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm.) O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi w kwocie 500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł, rozstrzygnięto na wniosek skarżących po myśli art. 200 cytowanej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Organy ponownie rozpoznając sprawę zastosują się do wskazań wprost wynikających z powyższych rozważań.