Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 8/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par 1 pkt 62
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 179 poz 1843
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

SENTENCJA

Dnia 18 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.S. na przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca B.S. za pośrednictwem tutejszego Sądu w dniu 10 stycznia 2011 r. złożyła skargę "na przewlekłość postępowania przygotowawczego prowadzonego i nadzorowanego poprzez podmiot Naczelnik Urzędu Skarbowego". W uzasadnieniu skargi, wskazała, że skargę wniosła stosowne do nowelizacji ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Jednocześnie domagała się "zadośćuczynienia zasądzenia ewentualnej kwoty, którą określa stanowczo w/w ustawa przewidziana prawem". Wskazała, że postępowanie w stosunku do niej jest zbyt długotrwałe ze "wskazaniem ewidentnym z nieprzestrzeganiem zachowania jakichkolwiek standardów obowiązujących norm Europejskich". Podała, że w dniu [...] listopada 2009 r. w stosunku do niej zostało wszczęte postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2005 r., w związku z poniesionymi w tym roku wydatkami. Skarżąca podała, że długotrwałe postępowanie jest uciążliwe ze względu na nieumożliwienie podjęcia pracy poza granicami kraju, gdyż zobowiązana jest do osobistego stawiennictwa pod rygorem zastosowania kary porządkowej do wysokości 2 500zł. Dalej podała, że postępowanie trwa od 5 listopada 2009 r. do "obecnego okresu czasu trwania – bez podjęcia decyzji w kwestii prawomocnego orzeczenia".

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, ze strona powołała niewłaściwą podstawę prawną, którą w ocenie organu winna stanowić ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). W ocenie organu skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przewidzianych w powołanej ustawie - tj. nie złożyła ponaglenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wskazał, że w dniu [...] czerwca 2010 r. wydana została wobec skarżącej decyzja ustalająca podatek dochodowy w formie ryczałtu za 2005 r. w kwocie 129.246 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 172.328 zł. Od decyzji tej złożone zostało odwołanie przez pełnomocnika skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji i orzekł, że zryczałtowany podatek od osób fizycznych wynosi za 2005r. wynosi 67.160 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 89.546 zł. Decyzja ta została zaskarżona przez pełnomocnika skarżącej do sądu administracyjnego.

Dalej organ wskazał, że skarżąca w toku postępowania tylko jednokrotnie była wzywana do osobistego stawiennictwa w organie celem złożenia zeznań w charakterze strony. W wezwaniu nie było pouczenia o możliwości zastosowania przez organ kary porządkowej w przypadku nieuzasadnionego niestawiennictwa. Natomiast została poinformowana o prawie odmowy wyrażenia zgody na przesłuchanie w charakterze strony i związaną z tym możliwość niestawienia się na to wezwanie. Dalej organ wskazał, ze w czynnościach procesowych w imieniu skarżącej działał jej pełnomocnik.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270)- dalej zwana p.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Na mocy § 2 powołanego przepisu - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 przywołanego przepisu).

Skarżąca złożyła skargę wyraźne powołując jako jej podstawę – ustawę z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki – dalej zwana ustawa z 17 czerwca 2004r. . Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy - ustawa ta reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu lub prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio , gdy na skutek działania lub bezczynności sądu albo komornika sądowego doszło do naruszenia prawa strony do przeprowadzenia i zakończenia bez uzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego. Jak z tego wynika nie ma ona zastosowania do skarg strony postępowania administracyjnego, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności organu administracyjnego – w tym podatkowego.

Wobec skarżącej prowadzone było postępowanie podatkowe, które jak wynika z akt sądowych dołączonych do sprawy I SA/Go 77/11 zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Na przedmiotową decyzję została złożona skarga do tutejszego sądu i sprawa prowadzona jest pod sygn. akt I SA/Go 77/11.

Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania skargi (która to dotyczy postępowania administracyjnego) złożonej na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. Powołana przez skarżącą ustawa w ogóle nie stanowi podstawy do prowadzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak również nie stanowi podstawy do złożenia skargi na naruszenia prawa strony postępowania administracyjnego do rozpoznania sprawy administracyjnej (podatkowej) bez uzasadnionej zwłoki - przed innymi sądami. Przepisów przywołanej ustawy nie stosuje się do skarg na postępowania prowadzone przez organy administracyjne – w tym również organy podatkowe.

Z tego też względu należało uznać skargę jako niedopuszczalną i na mocy przepisy art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.