Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 520/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 150/18 w sprawie ze skargi M.Z.i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów I. prostuje oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 150/18 w ten sposób, że w oznaczeniu numeru zaskarżonej decyzji zamiast "[...]" wpisuje "[...]" oraz w oznaczeniu przedmiotu sprawy zamiast słowa "wytwarzanie" wpisuje "przetwarzanie", II. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 150/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. Z. i M.O. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], którą odmówiono skarżącym wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987) dalej zwanej ustawą o odpadach, wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów powinien zawierać wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych od przetwarzania. W przypadku gdy określenie rodzajów odpadów jest niewystarczające do ustalenia zagrożeń, jakie te odpady mogą powodować dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, właściwy organ może wezwać wnioskodawcę do podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów (art. 42 ust. 3).

W przedmiotowej sprawie skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] s.c. z siedzibą w [...], zwrócili się do Starosty [...] o wydanie zezwolenia na przetwarzanie na działce nr [...] w miejscowości J., gmina [...], odpadów powstających w oczyszczalni ścieków, podając ich klasyfikacje: skratki (19 08 01), odpady z piaskowników (kod 19 08 02), ustabilizowane komunalne osady ściekowe (19 08 05). W toku postępowania wnioskodawcy załączyli szereg informacji, dokumentów, opinii i sprawozdań na potwierdzenie, że w wyniku prowadzonego przetwarzania odpadów nie dojdzie do wytworzenia odpadów, a powstały produkt będzie mógł być wykorzystany w rolnictwie do nawożenia. Organ pierwszej instancji kilkakrotnie wzywał wnioskodawców do złożenia informacji na temat składu odpadów przekazanych do przetwarzania, jak również decyzji o zezwoleniu na wprowadzenie do obrotu środka powstałego w wyniku procesu przetwarzania odpadów. Wnioskodawcy przy wniosku złożyli decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydaną dla produktu "[...]" z tym że jak poinformowali, w czasie pobierania próbek tego środka do badań produkt był wyprodukowany na bazie komunalnego osadu ściekowego w B.. W toku postępowania uzyskano także opinię Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2016 r. z której wynika, że w przypadku zmiany składu surowcowego (tj. zmiany składników do produkcji danego nawozu lub środka wspomagającego uprawę roślin) produkt może zmienić swoje właściwości, zarówno w zakresie bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska, jak również w zakresie jakości oferowanej konsumentom.

Sąd podzielił ustalenia organów, że w przedmiotowej sprawie inwestor nie wskazał dokładnego składu surowcowego odpadów, który jest różny w zależności od poszczególnych oczyszczalni komunalnych. Biorąc pod uwagę, że produkt jaki ma powstać w wyniku procesu przetwarzania, jego właściwości będą zależne właśnie od składu surowcowego poszczególnych odpadów, organ prawidłowo dążył do ustalenia składu surowcowego, albowiem tylko przy ustaleniu takiego składu można mieć pewność, że w wyniku procesu przetworzenia zostanie wytworzony produkt o określonym składzie i właściwościach.

Zwrócono nadto uwagę, że strona nie złożyła decyzji zezwalającej na wprowadzenie produktu do obrotu. Sąd wskazał, że co prawda takiego obowiązku nie przewidział ustawodawca w toku przedmiotowego postępowania, jednak w sytuacji, gdy w wyniku przetworzenia odpadów o konkretnym składzie surowcowym, powstać ma nowy produkt, który według twierdzeń skarżących nie będzie odpadem, to w interesie samego inwestora jest złożenie takiej decyzji. Jedynie wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin stanowi dowód, że planowane zamierzenie - przetwarzanie odpadów - nie będzie stanowiło zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Tym bardziej, że skład komunalnych osadów ściekowych jest zmienny, zależy od rodzaju oczyszczanych ścieków, sposobu ich oczyszczania oraz sposobu przeróbki. Istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że skład surowcowy odpadów nawet o tym samym kodzie będzie różny w zależności od miejsca pobierania odpadów przeznaczonych do przetwarzania. Przeznaczone do przetwarzania odpady mogą zawierać zwiększoną zawartość metali ciężkich, substancje toksyczne oraz organizmy chorobotwórcze, a powstający z nich produkt wykorzystywany w rolnictwie mógłby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi i środowiska. Podniesiono, że w przypadku braku takiego zezwolenia, powstały w wyniku przetworzenia produkt nie będzie mógł być, zgodnie z przepisami o nawozach i nawożeniu, wykorzystany i nadal stanowiłby odpad, w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 6 ustawy o odpadach, a więc nie doszłoby do bezpiecznego dla środowiska przetworzenia odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 14).

Zdaniem Sądu zasadnie organ odwoławczy powziął wątpliwości również co do miejsca przetwarzania odpadów – tj. wybudowanej w sąsiedztwie wysypiska w J. płyty kompostowej przygotowanej do biologicznego przetwarzania materiałów organicznych. W decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Burmistrz N. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie składowiska odpadów komunalnych w J. i stwierdził, że zabezpiecza się miejsce pod budowę płyty kompostowej odpadów zielonych. Natomiast wskazane we wniosku odpady nie stanowią odpadów zielonych w rozumieniu w art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o odpadach. Skarżący zamierzają w istocie prowadzić przetwarzanie komunalnych odpadów z oczyszczalni ścieków w miejscu wybudowanym w celu przetwarzania zupełnie innego rodzaju odpadów (odpadów zielonych), co może stanowić uciążliwość zapachową dla okolicznych mieszkańców, jak również skażenia gleby, wód gruntowych i powierzchniowych.

Odnosząc się do zarzutu, że wnioskodawcy planują przetwarzać inne odpady niż wskazane we wniosku Sąd podniósł, że z przedłożonych w dniu [...] listopada 2016 r. opinii wynika, że skład dodatków używanych w procesie przetwarzania odpadów jest inny niż ten zadeklarowany we wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. We wniosku wskazano jako dodatki: torf, włókna celulozy, hydrożel, natomiast w opinii Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa z [...] października 2016 r. wskazano dodatki: torf, słoma, siano, trociny, włókno drzewne, łuska kawy, kakaowca, orzech, lignina, celuloza, hydrożel.

Wobec prawidłowości stanowiska organów co do odmowy udzielenia skarżącym zezwolenia na przetwarzanie odpadów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak było podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. Z. , zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego - art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1227 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dotyczy innego typu odpadów, niż wskazany we wniosku (żądaniu stron), który to wyznacza zakres postępowania w sprawie, a który to wniosek wiąże swoim zakresem organ;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów należy dołączyć pozwolenie na wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów strony wnoszącej skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego - art. 61 § 1 K.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dotyczył innego typu odpadów niż wskazany we wniosku (żądaniu stron).

Nie budzi wątpliwości, że wniosek M. Z. i M. O. zawierał wskazanie następujących odpadów: ustabiliozowane komunalne osady ściekowe (kod 19 08 05), zawartość piaskowników (kod 19 08 02) i skratki (kod 19 08 01). W tej sprawie organy administracyjne obu instancji prawidłowo przyjęły, że postępowanie to dotyczy udzielenia zezwolenia na przetwarzanie tylko ww. odpadów. Takie też stanowisko prawidłowo zajął Sąd pierwszej instancji.

Organy administracyjne uzasadniając wydanie decyzji odmownych wskazywały jedynie, że w związku z brakiem podania przez wnioskodawców składu komunalnych osadów ściekowych i zasadniczo braku chociażby przybliżonego wskazania, skąd będą te odpady pozyskiwane, mogłoby dojść do sytuacji, w której wnioskodawcy na podstawie uzyskanego w tym postępowaniu zezwolenia pozyskiwaliby odpady nie spełniające określonych wymogów (składu, właściwości) niezbędnych do przetwarzania ich na środek poprawiający właściwości gleby "[...]".

Nie stanowiło to w szczególności naruszenia art. 61 § 1 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W tej sprawie postępowanie zostało wszczęte na żądanie stron na skutek złożenia wniosku z dnia [...] lipca 2015 r. Ten wniosek był procedowany w toku postępowania i nie nastąpiło wszczęcie odrębnego postepowania z urzędu w tej samej sprawie.

Tym samym Sąd pierwszej instancji zasadnie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. nie stwierdzając zaistnienia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.

Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w zakresie obejmującym błędną wykładnię art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach polegającą na przyjęciu, że do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów należy dołączyć pozwolenie na wprowadzenie do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin.

Oceniając tak sformułowany zarzut należy podnieść, że Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pozwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu środka wspomagającego uprawę roślin nie stanowi warunku udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów i taki warunek nie został zawarty w art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach.

Istotą sporu w tej sprawie nie było to, że strona skarżąca kasacyjnie na etapie postępowania administracyjnego nie przedłożyła pozwolenia na wprowadzanie do obrotu organicznego środka poprawiającego właściwości gleby pod nazwą "[...]" lub "[...]". Takie decyzje na rzecz M. Z. i M. O. jako wspólników Spółki [...] s.c. zostały w 2012 r. wydane i znajdują się one w aktach sprawy.

Istotą sporu było to, że w ocenie Sądu pierwszej instancji wytarzane środki poprawiające właściwości gleby do stosowania w uprawach polowych (‘[...]", "[...]", "[...]", i "[...]") mogły powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, czym została spełniona przesłanka obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów, wynikająca wprost z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach.

Nie budzi bowiem wątpliwości, że opisany przez wnioskodawców proces R3 obejmujący recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki, obejmuje w szczególności proces kompostowania (w tym proces kompostowania pryzmowego otwartego). Do tego rodzaju procesu mogą być kierowane ustabilizowane komunalne osady ściekowe o kodzie 19 08 05, to zostało wskazane we wniosku wnioskodawców.

Nie budzi wątpliwości, że kompostowanie jest procesem mikrobiologicznym polegającym na przetwarzaniu odpadów organicznych, zachodzącym w warunkach tlenowych i prowadzącym do częściowej mineralizacji i humifikacji materii organicznej. Ważnym elementem w procesie kompostowania jest kontrola składu mieszanki kompostowej (a więc jej jakości), w szczególności pod względem chemicznym, biologicznym oraz zanieczyszczeń mechanicznych. Ma to na celu uzyskania produktu bezpiecznego dla środowiska o odpowiedniej jakości.

Sama strona skarżąca kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego przedkładała wyniki badań już gotowego produktu (ww. [...]) i – co nie budzi wątpliwości – podstawowym komponentem do jego uzyskania były ustabilizowane komunalne osady ściekowe o kodzie 19 08 05.

Ponadto, co także wynika z samego wniosku wnioskodawców, do kompostowania ww. odpadu o kodzie 19 08 05 miały być wykorzystywane inne jeszcze substraty. To zaś może spowodować, że przy braku danych dotyczących składu chemicznego lub udziału metali ciężkich, wytworzony produkt pod nazwą [...] mógł nie spełniać takich wymagań, jakie wynikają z przedkładanych przez stronę skarżącą kasacyjnie wyników badań. Tak należało rozumieć pismo organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2016 r., w którym organ ten zwrócił się do wnioskodawców o podanie składu chemicznego i właściwości odpadów przeznaczonych do przetwarzania. Skoro z akt sprawy wynika, że co do zasady badaniu podlegały ustabilizowane komunalne osady ściekowe pobierane z jednego miejsca (jednej oczyszczalni ścieków), to w odpowiedzi na to pismo wnioskodawcy powinni przedłożyć wyniki badań takich odpadów z innych oczyszczalni, które chociażby potencjalnie byłyby źródłem ich wykorzystania przez wnioskodawców do procesu przetwarzania. W istocie celem organów administracji było ustalenie, czy chociażby potencjalnie wykorzystywane w procesie przetwarzania odpady (w tym o kodzie 19 08 05) będą spełniać takie parametry, aby mogły być uznane za bezpieczne dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi. Wprawdzie strona skarżąca kasacyjnie w piśmie z [...] listopada 2016 r. wskazała na skład i właściwości odpadów w wymienionych w nim kodach, ale z jego treści nic nie wynika, aby dotyczyło to odpadów pozyskiwanych z określonych oczyszczalni ścieków lub chociażby z możliwych miejsc ich pobierania. Nic też nie wynika, że te odpady spełniałyby takie warunki, które uzasadniałyby ich przetwarzanie celem pozyskania środka [...]. Nie wydaje się przy tym, aby było to zbyt utrudnione lub niemożliwe do uzyskania przez samych wnioskodawców. Skład i właściwości komunalnych ścieków osadowych powinny być po stałą kontrolą podmiotów prowadzących oczyszczalnie ścieków.

Nie można zakładać, że technologia oparta głównie na wykorzystaniu substratów z założenia o niejednorodnym składzie zagwarantuje uzyskanie z każdej partii pełnowartościowego produktu spełniającego wymagania zaliczenia ich do środka pod nazwą [...].

Mając powyższe należy stwierdzić, że organy administracyjne odmawiając wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów zasadnie w tej sprawie uwzględniły potencjalne ryzyko, jakie niesie ze sobą ich przetwarzanie. Oznacza to, że sama możliwość spowodowania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska stanowi wystarczającą przesłankę dla uznania, że pozwolenie takie nie może być wydane. Odmowa wydania zezwolenia może być uzasadniona samą możliwością spowodowania w przyszłości zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Zezwolenie takie może być wydane jedynie w przypadku całkowitego braku możliwości spowodowania takiego zagrożenia co wynika z literalnej wykładni cytowanego przepisu. Takie stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji nie stanowiło naruszenia prawa.

Także w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, zgodnie z którym na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, należy odmówić udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów już w sytuacji, w której organ dysponuje takim materiałem dowodowym, który pozwala na stwierdzenie o samej potencjalnej możliwości spowodowania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska (wyrok NSA z 7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1143/19; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 692/19, opubl. w LEX nr 3009444).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił w punkcie drugim skargę kasacyjną.

W punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a. oczywiste omyłki pisarskie w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie oznaczenia numeru zaskarżonej przez M. Z. i M. O. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2017 r. Prawidłowy numer decyzji to [...], a w zaskarżonym wyroku błędnie wpisano numer jako [...]. Nie budzi jednak najmniejszych wątpliwości, że przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji była decyzja z dnia [...] listopada 2017 r. numer [...]. Ponadto w określeniu przedmiotu sprawy błędnie wpisano, że jest nim odmowa wydania zezwolenia na wytwarzanie odpadów, a nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotem tej sprawy jest odmowa wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów.