Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 390/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 1 i 2, art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej , która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej do załatwienia wniosku A. K. z dnia 8 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. zasądza od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 grudnia 2013r. skierowanym, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. K. złożył skargę na bezczynność P. w Z. Sp. z o.o., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wniósł o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności, zobowiązanie do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę A. K. wyjaśnił, iż w dniu 8 listopada 2012r. wystąpił do P. w Z. Spółka z o.o. (dalej: P. w Z., Przedsiębiorstwo, Spółka) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej Przedsiębiorstwa (k. 4 akt sądowych). Sprecyzował, iż informacja miała obejmować: wskazanie ilości osób upoważnionych do kontroli biletów wraz z podaniem czy są to osoby zatrudnione bezpośrednio w P. w Z., czy w podmiocie zewnętrznym, i o ile czynności te wykonuje podmiot zewnętrzny – jaka jest jego nazwa, adres, ogólne zasady wynagradzania i okres obowiązywania umowy na usługę kontroli, jak również wnioskował o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli. Skarżący dodał, iż dane powyższe nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Przedsiębiorstwa, stąd w myśl art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") winny być udostępnione.

Skarżący podkreślił, że pomimo upływu terminu 14 dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., strona przeciwna nie udzieliła mu wnioskowanej informacji, co uzasadnia zarzut bezczynności. W sprawie tej nie wydano decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, oraz nie podano informacji o powodach opóźnienia w udzieleniu informacji, z jednoczesnym wskazaniem terminu jej udostępnienia (art.13 ust. 2 u.d.i.p.).

Skarżący dodał, że pismem z dnia 22 września 2013r. skierował do Przedsiębiorstwa informację, w której przypomniał, że upłynął 14 dniowy termin, który zgodnie z art. 13 ust., 1 u.d.i.p. 14 jest zastrzeżony dla podmiotu udostępniającego informację, na udzielenie odpowiedzi na jego zapytanie. Ponownie zwrócił się o możliwie pilne udzielenie wnioskowanych informacji publicznych (k. 5 akt sądowych)

Zdaniem skarżącego, P. w Z. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne z zakresu transportu zbiorowego oraz dysponującym majątkiem publicznym, toteż w myśl art. 4 ust. 1 ustawy jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W szczególności Przedsiębiorstwo otrzymuje za pośrednictwem Marszałka Województwa L. dopłaty z budżetu państwa do biletów z ulgą ustawową, zatem dysponuje publicznym majątkiem, zaś wyłącznym udziałowcem P. w Z. jest Województwo L. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f oraz pkt 5 lit. d u.d.i.p., informacje, o które wnioskował skarżący, stanowią w jego ocenie informację publiczną i podlegają udostępnieniu.

Skarga A. K. przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 10 września 2014 r (data wpływu do Sądu), wraz z odpowiedzią na skargę (k.7 akt sądowych), w której Przedsiębiorstwo wniosło o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") W motywach uzasadnienia podniesiono, że pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. skarżący otrzymał wnioskowaną informację publiczną i na tę okoliczność P. w Z. przedłożył odpis odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (k. 6 akt sądowych). W piśmie tym poinformowano wnioskodawcę o tym, że kontrole biletów na zlecenie P. w Z. przeprowadzają dwa podmioty zewnętrzne, przy czym podano ich nazwę i adres, a w załączniku do pisma przesłano wzór identyfikatora. Ponadto w odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo zamieściło wniosek o nieobciążanie go kosztami postępowania oraz nie wymierzanie kary grzywny.

Pismem procesowym z dnia 19 września 2014 r. A. K. poinformował Sąd, że jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został uwzględniony jedynie w części i w związku z tym przychyla się do wniosku Przedsiębiorstwa o umorzenie postępowania, w zakresie zobowiązania tego organu do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, jednakże jedynie w części dotyczącej informacji publicznej, którą skutecznie pozyskał. Jednocześnie skarżący zastrzegł, że nadal domaga się od strony przeciwnej udostępnienia informacji o liczbie osób uprawnionych do kontroli biletów oraz przedstawienia mu szaty graficznej identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów, pracowników drugiego z podmiotów zewnętrznych, świadczących usługi kontrolerskie na rzecz P. w Z., a także, że podtrzymuje wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Dnia 14 października 2014 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo procesowe Przedsiębiorstwa z załączonym odpisem pisma skierowanego do skarżącego, które zawiera pozostałe wnioskowane przez niego informacje. W przedmiotowym piśmie procesowym organ podtrzymał wniosek o umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają, na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Terminem prawnie ustalonym o którym mowa jest termin zakreślony dla organu w przepisach ogólnych postępowania administracyjnego (art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), lub przepisach szczególnych. Do bezczynności organów dochodzi wówczas, gdy z przepisu prawa materialnego z zakresu administracji publicznej wynika zobowiązanie organu do działania w określonej formie.

W niniejszej sprawie skarżący zażądał udzielenia określonych informacji od P. w Z. Spółka z.o.o. powołując się na art. 2 ust 1 u.d.i.p., który to przepis daje każdemu podmiotowi objętemu powszechnie obowiązującym porządkiem prawnym uprawnienie do zwrócenia się do podmiotu zobowiązanego na podstawie art. 4 ust.1 u.d.i.p. do udostępniania informacji. Jak stanowi art. 13 ust 1 u.d.i.p. podmiot zobowiązany ma obowiązek udzielenia wnioskodawcy informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. Jeżeli zaistnieją uzasadnione przeszkody w zachowaniu tego terminu organ podejmuje czynności w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od otrzymania wniosku. Warunkiem zachowania tego terminu jest poinformowanie wnioskodawcy, w pierwotnym, 14 dniowym terminie, o przyczynach zwłoki i określenie nowego terminu mieszczącego się we wskazanych 2 miesiącach (art. 13 ust 2 u.d.i.p.)

Aby dokonać oceny, czy skarga jest zasadna, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Na podkreślenie zasługuje alternatywne ujęcie kryterium kwalifikującego podmiot jako adresata ustawy, tj. wskazujące na przedmiot działania podmiotu, który to przedmiot ma się mieścić w materii zadań publicznych, lub na dysponowanie przez ten podmiot majątkiem publicznym.

Przechodząc do oceny powyższych przesłanek należy zauważyć, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców KRS wynika, że jedynym udziałowcem Spółki jest Województwo L. Całkowity udział Województwa L. w Spółce uzasadnia twierdzenie skarżącego, że P. w Z. dysponuje majątkiem publicznym. Dokonując interpretacji normy art. 4 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. należy stwierdzić że każdy podmiot, który gospodaruje choćby nawet niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniać informacje na jego temat. Wnioskodawca zażądał od Przedsiębiorstwa udzielenia informacji na temat usług kontrolerskich, które opłacane są z majątku Spółki, wobec czego stanowią informację publiczną.

W sprawie niniejszej wnioskowany podmiot znajduje się w sytuacji wypełniającej znamiona drugiej powołanej wyżej przesłanki, to znaczy jest podmiotem wykonującym zadania publiczne.

W doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się różnice między użytym w Konstytucji RP zwrotem "zadania władzy publicznej", a użytym w u.d.i.p. pojęciem "zadania publiczne", wskazując, że te drugie w ujęciu u.d.i.p. mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub w ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10).

Sprawy transportu zbiorowego stanowią zadania publiczne, odpowiednio zgodnie z: art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 595, ze zm.) i art. 14 ust. 1 pkt 10 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2013 r., poz. 596, ze zm.). To, że dane zadanie wykonują inne podmioty aniżeli podmiot władzy wskazany w przepisie ustawowym nie zmienia kwalifikacji tego zadania; pozostaje ono zadaniem publicznym, realizowanym przez podmiot wybrany (z reguły według ściśle określonych zasad i w sformalizowanym trybie), a za realizację tego zadania i tak ostatecznie odpowiedzialny jest podmiot władzy (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OSK 952/13).

Stanowisko, że przewoźnik (P.) wykonujący regularne przewozy w ramach transportu publicznego jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej potwierdza utrwalona już linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 17 października 2013 r., I OSK 952/13; wyrok z dnia z dnia 17 lipca 2013 r., I OSK 1390/13, a także wyrok z dnia 6 marca 2013 r., I OSK 2917/12).

Kolejnym elementem stanu faktycznego podlegającym badaniu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej dają podstawę do przyjęcia, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06). Ocenie Sądu podlega, czy informacje w tym zakresie mieszczą się w publicznej sferze działania adresata wniosku, ażeby nie narazić się na zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który przewiduje pewne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej m.in. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

W ocenie Sądu żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną. Co do zasady, informacja dotycząca liczby osób posiadających uprawnienia do kontroli biletów w autobusach uruchamianych przez P. w Zamościu., dotyczy publicznej sfery działania podmiotu. To samo należy odnieść do wzoru identyfikatora upoważniającego do prowadzenia kontroli biletów oraz pozostałych wnioskowanych wiadomości. Pośrednio potwierdza to także fakt finalnego udostępnienia tych danych wnioskodawcy. Powyższe zagadnienie ma jedynie wtórne znaczenie gdyż, nawet uznając że strona przeciwna nie ma uprawnienia do uzyskania przedmiotowych informacji, Spółka powinna zachować się w jeden ze sposobów określonych w u.d.i.p., a zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji pozostaje w bezczynności.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, a takim jest P. w Z. Spółka z o.o., ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek:

1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub

2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub

3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p. lub

4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Faktem bezspornym, podniesionym przez skarżącego i przyznanym przez stronę przeciwną w odpowiedzi na skargę jest okoliczność, że Spółka nie wywiązała się z ustawowego obowiązku, w prawnie przepisanym terminie i nie podjęła czynności do której jest zobligowana, co skutkowało popadnięciem w stan bezczynności, jednakże w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 16 czerwca 2014r.(k.6 akt sądowych) oraz wskutek pisma procesowego skarżącego z dnia 19 września 2014r.(k.23), w uzupełniającym piśmie z dnia 3 października 2014r.(k.33) organ przesłał skarżącemu A. K. żądane informacje. W tym stanie faktycznym i prawnym stwierdzić należy, że bezczynność strony przeciwnej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego - została usunięta przez sam organ. Ponieważ instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub innego zachowania zgodnego z art. 149 § 1 p.p.s.a.., to udzielenie skarżącemu informacji zawartej w opisanych wyżej pismach, uczyniło rozpoznanie niniejszej sprawy bezprzedmiotowym, albowiem przedmiot postępowania sądowego - jakim była bezczynność strony przeciwnej w tym zakresie - przestał w dacie orzekania istnieć, choć niewątpliwie bezczynność organu istniała w dacie wniesienia do tut. Sądu skargi, tj. 13 grudnia 2013r.

W świetle powyższego stwierdzić trzeba, iż Przedsiębiorstwo nie pozostaje w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., co oznacza, że sąd nie może uwzględnić skargi, stosownie do art. 149 p.p.s.a.. Jednocześnie ustalenie to obliguje sąd do umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Z tych wszystkich względów, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w pkt II o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania P. w Z. do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność, jakiej w niniejszej sprawie dopuściło się P. w Z., nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność polega nie tylko na zobowiązaniu organu do określonego działania w wyznaczonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

W rozpoznawanej sprawie P. Sp. z.o.o., od dnia złożenia wniosku przez skarżącego w dniu 8 listopada 2012, dopiero 16 czerwca 2014 r. udzieliło mu częściowej odpowiedzi. Należy podkreślić, iż nawet grzywna nałożona na Przedsiębiorstwo, za nieprzekazanie skargi A. K. do Sądu nie przyniosła oczekiwanego skutku. Dopiero ponowne ukaranie Przedsiębiorstwa grzywną zadziałało dyscyplinująco i Spółka przerwała trwającą ponad 17 miesięcy bezczynność. W tym okresie organ nie udzielił wnioskodawcy żadnej odpowiedzi świadczącej o tym, iż rozpoznał przedmiotowy wniosek. Nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał też decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, ani nie poinformował skarżącego o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Następnie organ udzielił tylko części żądanych informacji, co jest dodatkową okolicznością obciążającą, mając na uwadze stosunkowo prostą treść wniosku. Organ uzupełnił swoją odpowiedź dopiero pismem z 10 października 2014 r.

Mając na uwadze, że Spółka jest w sposób oczywisty obowiązana do stosowania ustawy Prawo o dostępie do informacji publicznej, oraz okoliczność że znacznie przekroczono 14 dniowy termin zakreślony przez tę ustawę, a także w sposób lekceważący potraktowano wnioskodawcę, należy zakwalifikować tę bezczynność jako rażącą.

Wobec braku przedmiotowego wniosku skarżącego, oraz faktu że spółka finalnie zrealizowała żądanie skarżącego, Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a..

Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej natomiast w pozostałym zakresie wyrok oparto na art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a..

O zwrocie kosztów postępowania postanowiono natomiast w oparciu o art. 200 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu przyznano skarżącemu 100 zł, a więc kwotę uiszczonego wpisu.