Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1641/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa z siedzibą w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowanej przez adw. A.G. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] odmawiające wydania zaświadczenia, że lokal nr [...] położony na siódmej kondygnacji (piętro 6) budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi, na działkach nr [...],[...],[...] z obrębu ew. [...] przy ul. [...] w [...], składający się z dwóch pokoi, pokoju z aneksem kuchennym oraz łazienki wraz z pomieszczeniem przynależnym – przedsionkiem, jest samodzielnym lokalem mieszkalnym – stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 144 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 70, poz. 856) oraz na podstawie art. 134 kpa.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ podał, że pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] wystąpiła z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że lokal nr [...] położony na siódmej kondygnacji (piętro6) budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi, na działkach nr [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...], składający się z dwóch pokoi, pokoju z aneksem kuchennym oraz łazienki wraz z pomieszczeniem przynależnym – przedsionkiem, jest samodzielnym lokalem mieszkalnym.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówił wydania takiego zaświadczenia, wskazując, że przedsionek, z którego prowadzi wejście do sąsiedniego lokalu mieszkalnego (element klatki schodowej – części wspólnej budynku), nie może stanowić pomieszczenia przynależnego do lokalu.

Po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowanej przez adw. A. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. uchyliło w całości postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. odmówił wydania żądanego zaświadczenia, a spółka [...] Sp. z o.o. [...]Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowana przez adw. A. G. wniosła zażalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przywołało treść art. 134 Kpa, art. 144 Kpa, art. 141 § 2 Kpa oraz art. 40 § 2 Kpa, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, oraz stwierdziło, że art. 40 Kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy administracyjne obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych w tym orzeczeń, pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, winien on mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje takie same skutki prawne. Doręczenie pisma tylko stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika, jest bezskuteczne, a bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi – i organ przytoczył kilka wyroków sądów administracyjnych na poparcie tej tezy.

Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowana jest przez adwokata A.G., a zatem wszelka korespondencja do strony powinna być kierowana za pośrednictwem jej pełnomocnika. Z akt sprawy wynika natomiast, że postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. zostało błędnie skierowane do członka zarządu spółki [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w [...]. Dopiero przy piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. Starosta [...] skierował prawidłowo swoje postanowienie do pełnomocnika strony tj. adwokata A.G..

Powyższe wskazuje, zdaniem organu, iż postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. nie zostało prawidłowo doręczone, a dokonane doręczenie bezpośrednio stronie zamiast jej pełnomocnikowi nie wywołuje skutków prawnych związanych z doręczeniem rozstrzygnięcia.

Natomiast, zdaniem organu, zażalenie na postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. zostało wniesione w dniu [...] czerwca 2016 r. - data nadania przesyłki w placówce pocztowej przez pełnomocnika adwokata A. G., tj. przed dniem jego doręczenia pełnomocnikowi strony, a zatem przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia zażalenia.

Zgodnie z art. 141 § 2 Kpa strona może wnieść zażalenie dopiero po doręczeniu jej postanowienia, bowiem dopiero od tego momentu otwiera się dla strony termin do zaskarżenia orzeczenia. Zatem chwila doręczenia rozstrzygnięcia wywołuje dwojakie skutki prawne - dla strony rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia środka zaskarżenia, natomiast dla organu oznacza związanie własnym rozstrzygnięciem. Jednocześnie z chwilą doręczenia decyzji następuje wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego. W sytuacji wniesienia zażalenia przed datą doręczenia stronie postanowienia organ drugiej instancji, któremu takie przedwczesne zażalenie zostało przedstawione do rozpoznania, powinien w oparciu o art. 134 Kpa wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Natomiast rozpoznanie zażalenia w przedstawionej sytuacji stanowiłoby rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2198/04 i z dnia 28 grudnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1702/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2008 r. I OSK 831/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Go 302/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 857/15).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowana przez adw. A.G.;

Zarzucając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa:

1) art. 134 w zw. z art. 144 kpa, ponadto

2) art. 141 § 2 w zw. z art. 40 § 2 kpa, oraz dodatkowo

3) art. 2 i 7 Konstytucji RP stosowanych wprost,

4) art. 8 kpa –

- domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...] reprezentowanej przez adw. A. G. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmawiające wydania zaświadczenia, że lokal nr [...] położony na siódmej kondygnacji (piętro 6) budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i lokalami usługowymi, na działkach nr [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...], składający się z dwóch pokoi, pokoju z aneksem kuchennym oraz łazienki wraz z pomieszczeniem przynależnym – przedsionkiem, jest samodzielnym lokalem mieszkalnym – stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny w sprawie ustalony przez organ nie budzi wątpliwości.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 40 § 2 Kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis ten – art. 40 § 2 kpa brzmi następująco - "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika." Zdaniem Sądu, przepis ten jest jednoznaczny – stanowi, iż (1) jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to pisma doręcza się pełnomocnikowi, (2) jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników – doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi, oraz, że (3) strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z przepisu tego, wbrew twierdzeniu organu, nie wynika również, że doręczenie pisma tylko stronie, jeśli ustanowiła pełnomocnika, jest prawnie bezskuteczne, a bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się dopiero z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Podkreślić należy, że doręczenie stronie pisma przez organ w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika – jest nie budzącym wątpliwości błędem organu, za który strona w żaden sposób nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji. Jeśli art. 141 § 2 kpa, stanowi, że "Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.", to również z tego przepisu wynika, że postanowienie doręcza się stronie, a nieistotne jest, czy stronie osobiście czy też pełnomocnikowi strony, ale w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia. Termin siedmiu dni w niniejszej sprawie został zachowany, co nie budzi wątpliwości ([...] czerwca 2016 r. doręczono postanowienie stronie, natomiast w dniu [...] czerwca 2016 r. pełnomocnik strony wniósł zażalenie).

Zdaniem Sądu, ratio legis przepisu art. 40 § 2 kpa jest, aby strona postępowania administracyjnego nie ponosiła negatywnych konsekwencji doręczania przez organ pism różnym pełnomocnikom – jeśli ma kilku pełnomocników, i miała pewność, komu pismo zostanie doręczone, co jest nadzwyczaj istotne w przypadku konieczności ochrony interesów strony. Przepis ten ma zapewnić ochronę interesów strony postępowania administracyjnego, a nie powodować dla niej negatywne konsekwencje błędu popełnionego przez organ – doręczenia pisma stronie w przypadku ustanowienia pełnomocnika.

Podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie, pomimo skierowania przez organ postanowienia do strony a nie pełnomocnika strony – zażalenie strony zostało wniesione w terminie, i przez tego samego ustanowionego w sprawie pełnomocnika, w imieniu strony, która nie podniosła w zażaleniu naruszenia art. 40 § 2 kpa.

Strona skarżąca zarzuciła w skardze, że dopiero po wniesieniu tego zażalenia (około jeden miesiąc później), organ pierwszej instancji doręczył postanowienie także pełnomocnikowi strony skarżącej. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do pełnomocnika strony – adw. A. G., organ wskazał, iż "Z chwilą otrzymania Pana zażalenia z dnia [...] czerwca 2016 r. (wpływ do tutejszego organu w dniu [...] czerwca 2016 r.) organ zorientował się, że postanowienie z dnia [...] maja 2016 r. odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu (...), zostało mylnie skierowane do Pani I. M.. Wobec powyższego przesyłam na Pana ręce kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem, przedmiotowego postanowienia Starosty [...] z dnia [...]maja 2016 r. Pani I. M., jako członek zarządu, jest osobą uprawnioną do reprezentowania spółki [...] Sp. z o.o. [...] Sp. k. na podstawie KSR spółki - wnioskodawcy w powyższym postępowaniu, jest stroną w postępowaniu. (...) Ponadto informuję, że organ podtrzymuje swoje stanowisko co do rozstrzygnięcia sprawy.". Z powyższego pisma wynika, że organ – Starosta [...] – uznał, że członek zarządu jest osobą uprawnioną do reprezentowania spółki na podstawie KRS, jest stroną w postępowaniu, i można uznać, że doręczenie jest skuteczne, nawet jeżeli zostało mylnie skierowane do strony a nie do jej pełnomocnika.

Skład orzekający podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniach wyroków sądów administracyjnych:

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia z dnia 15 czerwca 2016 r. IV SA/Po 243/16 (LEX nr 2087587), w którym Sąd stwierdził, m. in, że "W sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji organu wniosła w ustawowym terminie skargę, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącej zamiast pełnomocnikowi było skuteczne. Strona ma prawo podjąć każdą czynność w sprawie z pominięciem pełnomocnika (nawet działając przez innego pełnomocnika). W przeciwnym wypadku doszłoby do swoistego "ubezwłasnowolnienia" strony postępowania, która nie miałaby prawa do podjęcia samodzielnie (z pominięciem ustanowionego pełnomocnika) żadnej czynności w sprawie toczącej się z jej udziałem. Skuteczne wniesienie przez stronę skargi na decyzję organu drugiej instancji doręczonej stronie, a nie jej pełnomocnikowi wyłącza możliwość uznania doręczenia tej decyzji za nieprawidłowe.";

- Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2015 r. II OSK 338/14 (LEX nr 2002661): "1. Doręczenie postanowienia bezpośrednio stronie, z pominięciem jej pełnomocnika, stanowi naruszenie przepisu art. 40 § 2 k.p.a. Niemniej jednak naruszenie takie nie powoduje, że wadliwie doręczone postanowienie nie wchodzi do obrotu prawnego. Wejście postanowienia do obrotu prawnego, podobnie jak w przypadku decyzji, nie jest uzależnione od prawidłowego - zgodnego z prawem - doręczenia, lecz od samego dokonania czynności doręczenia, która polega na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. 2. Doręczenie decyzji (postanowienia) polegające na skierowaniu jej do podmiotów usytuowanych na zewnątrz organu ma charakter jednorazowy. Nie jest więc dopuszczalne ponowne - prawidłowe - doręczenie w miejsce wcześniejszego wadliwego. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że decyzja (postanowienie) weszła do obrotu prawnego w innym momencie niż z chwilą dręczenia, chociażby było ono wadliwe.";

- Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2015 r. II OSK 218/14 (LEX nr 1987093): "1. Celem przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania. Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji zaniedbań organów. W sytuacji jednak, gdy wadliwość doręczenia nie powoduje negatywnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, to nie ma podstaw do eliminowania decyzji tylko z tego względu.";

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2015 r. II SA/Go 143/15 (LEX nr 1937282): "W sytuacji kiedy strona po otrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji nie podnosiła faktu nieprawidłowości w doręczeniu tej decyzji i wniosła w ustawowym terminie odwołanie, należy przyjąć, że doręczenie decyzji skarżącemu zamiast pełnomocnikowi było skuteczne. Strona ma prawo podjąć każdą czynność w sprawie z pominięciem pełnomocnika. W przeciwnym wypadku doszłoby do swoistego "ubezwłasnowolnienia" strony postępowania, która nie miałaby prawa do podjęcia samodzielnie (z pominięciem ustanowionego pełnomocnika) żadnej czynności w sprawie toczącej się z jej udziałem. Skuteczne wniesienie przez stronę odwołania od decyzji organu pierwszej instancji doręczonej stronie, a nie jej pełnomocnikowi wyłącza możliwość uznania doręczenia tej decyzji za nieprawidłowe.";

- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. II SA/Wa 1605/14 (LEX nr 1730372): "1. Decyzja administracyjna dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Decyzja administracyjna rozpoczyna zatem swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia jej stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. 2. Wejście decyzji do obrotu prawnego może nastąpić nawet w sytuacji, gdy doręczenie decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, np. art. 40 § 2 k.p.a., tj. w sytuacji doręczenia decyzji stronie, a nie jej pełnomocnikowi.";

- Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. II OSK 1817/11 (LEX nr 1298498): “Jeśli postanowienie (decyzja) organu administracji zostanie doręczone, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., to nie można twierdzić, że nie weszło ono do obrotu prawnego. Postanowienie takie weszło do obrotu prawnego i może być zaskarżone (o ile podlega zaskarżeniu). Postanowienie (decyzja) rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia go stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który je wydał.";

- Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. II GSK 1937/11 (LEX nr 1341518): "Doręczenie decyzji organu pierwszej instancji bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie może być utożsamiane z brakiem doręczenia. Fakt doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony skarżącej, aczkolwiek jest naruszeniem przepisu art. 40 § 2 k.p.a., to nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to jest mającym wpływ na wynik sprawy."

Składowi orzekającemu znane jest również odmienne orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że zaskarżone zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. zostało doręczone nieprawidłowo, ponieważ z pominięciem pełnomocnika ustanowionego w sprawie, jednakże z dniem doręczenia go stronie weszło do obrotu prawnego, i mogło zostać skutecznie zaskarżone przez stronę czy pełnomocnika strony. Wprawdzie naruszony został art. 40 § 2 kpa, jednakże naruszenie to nie było znaczne, nie było podnoszone przez stronę i nie powinno było spowodować podjęcia rozstrzygnięcia, które do Sądu zostało zaskarżone.

Skoro postanowienie organu administracji zostało doręczone, nawet nieprawidłowo bowiem z naruszeniem art. 40 § 2 kpa, to nie można twierdzić, że nie weszło ono do obrotu prawnego. Postanowienie to weszło do obrotu prawnego i mogło zostać zaskarżone. Postanowienie to rozpoczęło swój byt prawny z chwilą doręczenia go stronie postępowania, i od tej chwili zaczęło wiązać organ, który je wydał. Doręczenia postanowienia organu bezpośrednio stronie z pominięciem jej pełnomocnika nie można utożsamiać z brakiem doręczenia. Doręczenie postanowienia stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągnęło to za sobą negatywnych dla strony skutków - umożliwiając wniesienie zażalenia przez pełnomocnika strony skarżącej, wprawdzie jest naruszeniem art. 40 § 2 kpa, to jednakże nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, czyli mającym wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone zaś do Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało wydane z naruszeniem art. 134 kpa, bowiem zażalenie [...] Sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w [...]na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. nie było niedopuszczalne.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze powyższe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.