Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1172/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Par. 36
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków), utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2014 r., znak: [...], orzekającą o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie położenia punktów granicznych i przebiegu granicy działki nr [...] od strony działki [...] w obrębie B, jednostka ewidencyjna Miasto B.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 3 grudnia 2012 r. M. R. zwróciła się z wnioskiem o dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...].

W uzasadnieniu wniosku podała, że w stosunku do wyrysu z mapy ewidencyjnej z 1984 r. zmienił się przebieg granicy między działkami nr [...], której jest właścicielką, a nr [...]. W związku z tym okazało się, że jej dom nie znajduje się na działce nr [...], lecz na działce nr [...].

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji - Starosta - zlecił geodecie uprawnionemu mgr inż. P. K. sporządzenie operatu geodezyjnego w zakresie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, mającego na celu rozdzielenie różnych własności włączonych do działki nr [...] położonej w jednostce ewidencyjnej Miasto B obręb ewidencyjny B.

Podczas wykonywania czynności na gruncie nie doszło do zgodnego oświadczenia stron, co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Potwierdza to zawarty w aktach sprawy protokół z czynności ustalania przebiegu granic ww. działek, sporządzony w obecności stron w dniu 25 września 2014 r. Wykonawca pracy geodezyjnej uznał, że granica pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] pozostaje sporna.

Decyzją z dnia [...] 2014 r., znak: [...], Starosta orzekł o odmowie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie położenia punktów granicznych i przebiegu granicy działki nr [...] od strony działki [...] w obrębie B, jednostka ewidencyjna Miasto B.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że działka nr [...] powstała w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów Miasta B, wykonanej operatem wpisanym do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 30 października 1985 r. nr [...]. Na podstawie dokumentów z wyłożenia odnowionego operatu ewidencyjnego do wglądu zainteresowanych stron ustalono, że w dniu 21 stycznia 1985 r. ówczesny użytkownik działki nr [...], tj. J. T., potwierdziła własnoręcznym podpisem, że wykazany stan władania pod względem powierzchni, klas, jak i umiejscowienia, odpowiada stanowi faktycznemu na gruncie.

Notarialną umową działu spadku, Rep. A nr [...] z dnia 14 lipca 1998 r. przed notariuszem A. U., własność działki nr [...] o pow. 293 m2 położonej w B nabyła M. R. Do przedmiotowego aktu notarialnego strony przedłożyły m. in. wyrys i wypis z rejestru gruntów Urzędu Rejonowego z dnia 10 lipca 1998 r. określające położenie, obszar i sposób użytkowania działki nr [...] oraz wykaz zmian gruntowych sporządzony przez geodetę uprawnionego A. P., z którego wynika, że p.b. [...] orazp.gr. [...] i [...] o łącznej pow. 356 m2 odpowiadają obecnie działce ewidencyjnej nr [...] o pow. 293 m2.

W wyniku realizacji wniosku wieczysto – księgowego, zawartego we wspomnianej umowie notarialnej, Sąd Rejonowy założył księgę wieczystą dla nieruchomości położonej w B, Gmina B, obejmującej działkę nr [...] o pow. 293 m2, wpisując prawo własności tej nieruchomości na rzecz M. R. Jak wynika z powyższego strony same przedłożyły stosowne dokumenty w kancelarii notarialnej, akceptując tym samym stan ujawniony w operacie ewidencji gruntów odnośnie do działki nr [...].

Dalej organ I instancji podał, że w roku 2001 na terenie Miasta B założono ewidencję budynków. W trakcie wyłożenia operatu stawiła się J. T. (matka M. R.), zgłaszając uwagę odnośnie do usytuowania budynków na działkach nr [...] i nr [...]. Zgodnie z jej oświadczeniem została sporządzona kartoteka budynków dla budynku mieszkalnego, położonego na działce nr [...]. Stan ten nie znalazł prawidłowego odzwierciedlenia w operacie ewidencyjnym. Oświadczenie J. T. nie zostało zrealizowane ze względu na brak udzielenia jej pełnomocnictwa przez właściciela działki nr [...].

Z dokumentów określających stan prawny przedmiotowych działek, jak również z porównania mapy ewidencji gruntów w skali 1: 2880 obowiązującej dla obrębu B do 1985 r. z zastępującą ją mapą ewidencji gruntów w skali 1: 1000 (wykonaną w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów Miasta B operatem wpisanym do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 30 października 1985 r. za nr [...]), nie można pozyskać jednoznacznej informacji, co do przebiegu granicy pomiędzy działkami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając na uwadze § 46 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane ewidencyjne mogą podlegać aktualizacji na podstawie opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

W celu uzyskania takiego opracowania geodezyjnego zlecono geodecie uprawnionemu wykonanie stosownego operatu w zakresie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków odnośnie do granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] położonymi w obrębie B. Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli działek, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. W przypadku, gdy właściciele nie złożą do protokołu zgodnego oświadczenia, przebieg granic ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek.

W przypadku granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] żadna z powyższych przesłanek pozwalających na wykonanie stosownej dokumentacji geodezyjnej nie zaistniała. Podczas czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie wskazania stron odnośnie do granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] były rozbieżne.

W trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej w dniu 21 stycznia 2014 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego, stronom postępowania wyjaśniono, że w przypadku braku bezspornego wskazania granic, ustalenie prawidłowego ich przebiegu może nastąpić wyłącznie w toku postępowania rozgraniczeniowego, a organem właściwym do przeprowadzenia takiego postępowania na terenie gminy B jest Burmistrz Gminy B.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. R., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Odwołująca stwierdziła, że Starosta winien kontynuować postępowanie i doprowadzić do wyjaśnienia sprawy spornych granic działek, a także kwestii zmniejszenia powierzchni działki nr [...].

Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że aktualnie dane dotyczące działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie B jedn. ewid. Miasto B, stanowiącej własność M. R., ujawnione w księdze wieczystej nr [...], są zgodne z danymi wykazanymi w operacie ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia działki wynosi 293 m.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2014r. rozprawy administracyjnej oraz pozostałego materiału dowodowego, zaistniał spór o prawo do gruntu. Z uwagi na brak dokumentacji, z której jednoznacznie wynikałaby zmiana przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], nie jest możliwa aktualizacja operatu ewidencyjnego w żądanym zakresie. Również wnioskująca nie przedstawiła organowi administracji dokumentów, o jakich mowa w art. 22 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które uzasadniałyby dokonanie zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów związanych z przebiegiem granicy oraz powierzchnią działki [...] położonej w B, to jest dokumentów, które wskazywałyby na odmienny niż uwidoczniony dotychczas w ewidencji gruntów i budynków przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] i nr [...].

W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie M. R. podniosła, że nie chce dochodzić prawa własności czy innych uprawnień do nieruchomości, lecz jedynie chce ustalenia granic działki, które prawdopodobnie zostały zmienione na skutek działań urzędu administracji geodezyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona kontrola pod względem legalności wydanych w tej sprawie decyzji, wykazała, że odpowiadają one prawu.

Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków, jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn., Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym, zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, których zadaniem jest, stosownie do § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm., zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków), utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.

Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że w przypadku stwierdzenia, że ewidencja gruntów i budynków stała się nieaktualna organy administracji geodezyjnej i kartograficznej zobowiązane są podjąć działania niezbędne do jej zaktualizowania.

W toku postępowania prowadzonego w tym przedmiocie organy geodezyjne kierują się także podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, a więc powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), zapewnić czynny udział stronom w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.) oraz prawidłowo uzasadnić wydane rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.).

Art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów.

Informacje te mają charakter przedmiotowy lub podmiotowy. W odniesieniu do gruntów informacje o charakterze przedmiotowym dotyczą ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład, której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1). Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części. Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, którego zawartość określa art. 24 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian reguluje powoływane powyżej rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji, jak to już zaznaczono, jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 ww. rozporządzenia). Zawarte w ewidencji dane mogą być aktualizowane z urzędu lub na wniosek (§ 46 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Jak stanowi ust. 2 § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno - technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), o czym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1), albo w drodze decyzji (§ 47 ust. 3 ww. rozporządzenia). Ten drugi tryb ma miejsce wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza postępowanie administracyjne, które kończy się aktem administracyjnym - decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podniesiona w skardze argumentacja nie jest zasadna.

Przeprowadzone przez organy orzekające ustalenia stanu faktycznego tej sprawy są prawidłowe i nie ma podstaw do postawienia organom w tym względzie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.– w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na jej wynik.

Analiza dokumentów obrazujących stan prawny działek nr [...] i nr [...], a także mapy ewidencyjnej gruntów w skali 1: 2880, obowiązującej dla obrębu B do 1985 r., mapy ewidencyjnej gruntów w skali 1: 1000, wykonanej w wyniku modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków Miasta B operatem wpisanym do ewidencji Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, w dniu 30 października 1985 r. za nr [...], doprowadziła, bowiem orzekające organy do stwierdzenia, że nie można na ich podstawie pozyskać informacji, co do przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami.

Słusznie, zatem poczyniły organy, kierując się treścią § 46 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, że zlecono uprawnionemu geodecie wykonanie stosownego operatu w zakresie aktualizacji gruntów i budynków odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...], położonych w obr. B.

W świetle, bowiem § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym,

2) w celu podziału nieruchomości,

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów,

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości,

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków.

Jeżeli brak jest tego rodzaju dokumentacji (skarżąca jej mimo wezwania nie przedstawiła) lub gdy dane w niej zawarte nie są wiarygodne, to jak stanowi ust. 1 § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic.

Trafnie organy podnoszą, zatem wobec treści § 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, że ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. W przypadku, gdy ww. podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 § 39 ww. rozporządzenia, to przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek.

Skoro w rozpatrywanej sprawie podczas czynności ustalenia przebiegu granic na gruncie nie doszło do zgodnych oświadczeń stron, co do przebiegu granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, (bo były one rozbieżne), to jest to stan sporu o przebieg granicy, który może być rozwiązany tylko i wyłącznie w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Myli się, zatem skarżąca twierdząc, że nie chodzi jej o dochodzenie prawa własności.

Postępowanie rozgraniczeniowe ma, bowiem na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Istotą tego postępowania jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela przedmiotem rozgraniczenia są, więc nieruchomości. Nieruchomościami są grunty będące częściami powierzchni ziemskiej stanowiącymi odrębny przedmiot własności. Kodeksowa definicja nieruchomości, zawarta w art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn., Dz. U. z 2014r., poz. 121 r. ze zm.), odwołuje się, więc do występujących łącznie dwóch kryteriów: odrębności fizycznej - polegającej na istnieniu ustalonych granic zewnętrznych gruntu (poprzez wskazanie ich na mapie geodezyjnej lub wytyczenie ich na gruncie) i odrębności prawnej - polegającej na przynależności gruntu do tego samego właściciela (poprzez przypisanie prawa własności nieruchomości konkretnemu podmiotowi; Ewa Stefańska, Komentarz do art. 29 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, System Informacji Prawnej LEX (omega) nr 48/2014).

Za każdym, więc razem, gdy pomiędzy wszystkimi właścicielami nieruchomości sąsiednich powstaje spór, co do prawidłowego przebiegu poszczególnych granic, jak to ma miejsce w tym konkretnym przypadku, istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1103/12; LEX nr 1303590). Rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy (tj. sądy powszechne; art. 29 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego).

Istota ewidencji, jak sama nazwa wskazuje, polega na spisywaniu istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia.

Błędne jest, zatem oczekiwanie skarżącej, że w ramach postępowania mającego na celu aktualizację danych ewidencyjnych dojdzie do załatwienia sporu o granice, ponieważ organy ewidencyjne są uprawnione nie do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie aktualizacji istniejących w ewidencji wpisów (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1347/10; LEX nr 950515). Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem, tych zmian prawnych, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a mogą tego dokonać wyłącznie w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe, akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Rejestr ma, więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.

W pełni podzielić, zatem należy tezę zawartą w wyroku WSA w Kielcach z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 264/12, LEX nr 1316122, że: "Niedopuszczalne jest dokonywanie zmiany przebiegu granicy przy istniejącym sporze granicznym w ramach prowadzonego czy to na wniosek, czy też z urzędu postępowania w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów."

Z powyższych przyczyn skarga nie mogła, zatem odnieść zamierzonego skutku.

Organy, w ocenie Sądu, przeprowadziły postępowanie nie tylko w zgodzie z przepisami postępowania, dokonując ustaleń wszystkich istotnych okoliczności dla treści rozstrzygnięcia i kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego, w myśl art. 80 k.p.a., ale także w prawidłowy sposób ustaliły obowiązujące przepisy prawa materialnego – Prawa geodezyjnego i kartograficznego i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków – dokonując ich prawidłowej wykładni i zastosowania. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały przedstawione w uzasadnieniach kwestionowanych rozstrzygnięć w sposób, który nie uchybia postanowieniom art. 107 § 3 k.p.a. O toczącym się postepowaniu, poszczególnych czynnościach podejmowanych w ramach jego i zebraniu całości materiału dowodowego strony były informowane, co nie uchybia art. 10 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.