Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1183/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki placu zabaw I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz strony skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] (dalej w skrócie: "Spółdzielnia") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: "organ II instancji") z dnia [...] września 2017 r. nr [...] uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] i jednocześnie nakazująca Spółdzielni rozbiórkę placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

W następstwie podjętych czynności kontrolnych organ I instancji ustalił, że na działce nr 364/18 położonej w [...] stanowiącej własność Spółdzielni, wykonany został plac zabaw.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] organ I instancji działając w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm. – dalej w skrócie "pbud.") nakazał Spółdzielni doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z przepisami poprzez rozbiórkę i przesunięcie placu zabaw wraz z urządzeniami towarzyszącymi na odległość minimum 10 metrów od okien znajdujących się w ścianie budynku wielorodzinnego przy ul. [...] oznaczonego numerem 2, w terminie do dnia 30 kwietnia 2015 r.

Uznając, że wykonany przez Spółdzielnię zakres robót nie stanowił wykonania całkowitego nakazu wynikającego z ww. decyzji, organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne, a następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] nałożył na Spółdzielnię grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł.

Po rozpoznaniu zażalenia Spółdzielni, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] organ I instancji działając w trybie art. 51 ust. 3 pkt. 2 pbud. nakazał Spółdzielni rozbiórkę placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...] i doprowadzenie terenu rozbiórki do stanu poprzedniego, t. j. terenu zielonego.

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni, organ II instancji decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] organ I instancji działając w trybie art. 51 ust. 3 pkt. 2 pbud. nakazał Spółdzielni rozbiórkę placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] organ II instancji stwierdził z urzędu nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 pbud. nie jest dopuszczalna rozbiórka z jednoczesną zmianą usytuowania obiektu. Po rozpoznaniu odwołania M. S., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję.

W konsekwencji organ II instancji decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] organ I instancji działając w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 1 pbud. nakazał Spółdzielni rozbiórkę placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni, organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] organ I instancji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości wykonania placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że plac zabaw jest to obszar obejmujący zbiór wszystkich elementów zespołu modułowego (zabawek), który został wyodrębniony z przestrzeni za pomocą ogrodzenia. Natomiast usytuowane przy placu zabaw ławeczki oraz ogrodzenie wydzielające pewien obszar rekreacyjny nie mogą być uznane za element składowy placu zabaw.

Dalej wyjaśnił, że obecne usytuowanie placu zabaw nie narusza przepisów § 19 ust. 1 pkt. 1 i § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015r., poz.1422). Odległość wydzielonych miejsc postojowych od placu zabaw zgodnie z § 19 ust. 1 pkt. 1 wyżej cytowanego rozporządzenia nie może być mniejsza niż 7 metrów w przypadku 4 stanowisk włącznie, natomiast w przedmiotowej sprawie wynosi ona 7,07 metra. Odległość placu zabaw od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, oraz od miejsc gromadzenia odpadów zgodnie z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia powinna wynosić co najmniej 10 metrów, natomiast w przedmiotowej sprawie wynosi 11,42 metra.

Po rozpoznaniu odwołania M. S., organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie nakazał Spółdzielni rozbiórkę placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 pbud.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że lokalizacja przedmiotowego placu zabaw narusza przepisy § 19 ust. 1 pkt. 1 oraz § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydzielone miejsce postojowe znajduje się w odległości 4 metrów od ogrodzenia placu zabaw, odległość ogrodzenia placu zabaw od linii rozgraniczającej ulicę wynosi 0,86 metra, część urządzeń wchodzących w skład placu zabaw znajduje się w odległości mniejszej niż 10 metrów od okien budynku wielorodzinnego nr 2 (m. in. ławki, utwardzone miejsce po rozebranym bujaku). Ponieważ roboty przy wykonaniu placu zabaw zostały zakończone, należało zastosować odpowiednio art. 51 ust. 1 pkt. 1 lub pkt. 2 pbud.

W ocenie organu II instancji w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą okoliczności uzasadniające nałożenie na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 pbud. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ lokalizacja przedmiotowego placu zabaw w sposób istotny narusza przepisy ww. rozporządzenia, zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt. 4 pbud., czyli wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Brak jest więc możliwości doprowadzenia placu zabaw do stanu zgodnego z prawem. Nie zachodzą również okoliczności uzasadniające wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 1 pbud., ze względu na to, że roboty budowlane zostały już zakończone.

W związku z powyższym organ II instancji stwierdził, że jedynym możliwym do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego orzeczeniem w przedmiotowej sprawie jest nakazanie rozbiórki placu zabaw usytuowanego na działce nr 364/18 przy ul. [...] w [...].

W ustawowym terminie Spółdzielnia wniosła skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia w całości.

W uzasadnieniu podniosła, że wydając powyższą decyzję organ II instancji popełnił rażące błędy nie sprawdzając stanu faktycznego placu zabaw, opierając się tylko na zgromadzonych w toku postępowania dowodach, które w toku postępowania uległy zmianie. Plac zabaw został wybudowany zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym do Starosty [...] w dniu [...] kwietnia 2014r. W ramach tego zgłoszenia wybudowano plac zabaw składający się z zestawu zabawowego "konik polny", huśtawki wahadłowej podwójnej, piaskownicy i bujaka na sprężynie oraz nawierzchni syntetycznej pod zamontowanymi urządzeniami. Ponieważ w toku postępowania ujawniono, że bujak na sprężynie i piaskownica nie zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem, Spółdzielnia zdemontowała bujak na sprężynie, zaś piaskownicę przesunęła w miejsce wskazane w zgłoszeniu, na przepisową odległość od okien budynku mieszkalnego nr 2 przy ul. [...]. Pozostałe elementy placu zabaw zostały zamontowane zgodnie ze zgłoszeniem, czego nie podważała żadna ze stron postępowania. Natomiast ogrodzenie, ławki, kosz na śmieci i utwardzone dojście z kostki betonowej nie były przedmiotem zgłoszenia i zdaniem Spółdzielni nie stanowią integralnej części placu zabaw, lecz część zagospodarowania terenu pełniąc funkcję rekreacyjno – wypoczynkową. Wskazała przy tym, że przed budową placu zabaw teren ten pełnił podobną funkcję użytkową, był częściowo utwardzony płytami chodnikowymi betonowymi, znajdowała się na nim betonowa piaskownica i stół do gry w tenisa. Obecnie plac zabaw jest utwardzony nawierzchnią bezpieczną z masy poliuretanowej i oddzielony betonowym obrzeżem od utwardzonego dojścia z kostki betonowej. Wzdłuż dojścia posadowiono ławki stalowe z drewnianym siedziskiem i kosz na śmieci. W ocenie Spółdzielni, elementów tych nie można zaliczyć do placu zabaw, ponieważ nie pełnią funkcji zabawowej, a zostały jedynie posadowione w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Od strony budynku przy ul. [...] 2 teren nie jest ogrodzony, zaś tablica informacyjna znajduje się w przepisowej odległości. Wskazała przy tym, że w zaskarżonej decyzji błędnie określono jej odległość od ściany budynku z oknami, zamiast od otworów okiennych.

Dalej podniosła, że od strony wschodniej plac zabaw faktycznie graniczy z drogą, lecz jest to droga dojazdowa do budynku, która jest drogą zamkniętą i nie odbywa się na niej typowy ruch pojazdów.

Wskazała również, że decyzja o rozbiórce narusza interes społeczny, ponieważ na osiedlu nie ma innego terenu, na który można by przenieść plac zabaw.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "Ppsa"), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją [...]WINB w [...] nakazał rozbiórkę placu zabaw zlokalizowanego na działce nr 364/18 w [...]. Organ II instancji przyjął – jak wynika z uzasadnienia kwestionowanej decyzji – że plac zabaw został wykonany niezgodnie ze zgłoszeniem z dnia 14 kwietnia 2014 roku, a nadto naruszono § 19 ust. 1 pkt 1 i § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej w skrócie: "rozporządzenie techniczne"), które normują limity odległości placu zabaw odpowiednio od wydzielonych miejsc postojowych, linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, oraz miejsc gromadzenia odpadów.

To, co w pierwszej kolejności rodzi zastrzeżenia Sądu, to zupełny brak uzasadnienia zarzutu wykonania placu zabaw niezgodnie ze zgłoszeniem. Sąd podziela ustalenie, że Spółdzielnia dokonała zgłoszenia budowy placu zabaw w dniu [...] kwietnia 2017 roku. Z treści zaskarżonej decyzji jednak nie wynika, w jakim zakresie realizacja placu zabaw pozostaje w opozycji do jego treści, co narusza

art. 107 § 3 Kpa. W podjętych w tym zakresie uwagach brakuje rozważenia jeszcze jednej kwestii, dotyczącej tego, czy zgłoszenie budowy placu zabaw przez spółdzielnię w ogóle było wymagane – kwestia ta zostanie omówiona niżej, z uwagi na metodologię dalszych ocen i wniosków.

Podstawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 1

w związku z art. 51 ust. 7 Upb. Opierając się o dyspozycję normy prawnej zrekonstruowanej na podstawie powołanych przepisów, organ II instancji orzekł

o nakazie rozbiórki placu zabaw. Należy zatem przyjąć, iż założono, że plac zabaw jest obiektem budowlanym, albowiem wyłącznie tej kategorii "rzeczy" może dotyczyć nakaz rozbiórki orzeczony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Upb. W swoich rozważaniach organ nie wskazał, do której konkretnie kategorii obiektów budowlanych zalicza się – jego zdaniem – plac zabaw. Plac zabaw, jako kategoria budowlana, nie został wyodrębniony, jako autonomiczne pojęcie na gruncie Upb. Stąd też za zasadne i wymagane należy uznać podjęcie działań interpretacyjnych, pozwalających tę kwestię rozstrzygnąć. W ocenie Sądu plac zabaw nie zalicza się do budynków (art. 3 pkt 2 Upb), ani budowli (art. 3 pkt 3). Rozważenia wymaga natomiast kwestia, czy można go zaliczyć do obiektów małej architektury,

o jakich mowa w art. 3 pkt 4 lit. c Upb. Treść powołanego przepisu pozwala zaliczyć do tej kategorii niewielkie obiekty użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wobec tak ukształtowanej wypowiedzi prawodawcy należy stanąć na stanowisku, że obiektem małej architektury nie jest "plac zabaw", lecz poszczególne jego elementy, składające się na funkcjonalną całość. Plac zabaw to pewien wyodrębniony funkcjonalnie zespół obiektów małej architektury, służący codziennej rekreacji dzieci. Jest to konkluzja o tyle istotna, że wyznacza metodologię określania granic placu zabaw, które służą z kolei, do sparametryzowania zachowania wymogów odległościowych, zadekretowanych w § 19 ust. 1 pkt 1 i § 40 ust. 3 rozporządzenia technicznego. Posłużenie się pojęciem placu zabaw w rozporządzeniu technicznym nie może modulować znaczenia, jakie przypisuje się temu pojęciu na gruncie Upb. Przepisy techniczne nie mogą bowiem stanowić samodzielnej podstawy kreowania kategorii obiektów budowlanych, nieprzewidzianych w przepisach Upb. W konsekwencji, jeżeli rozporządzenie techniczne ustanawia wymogi odległościowe dla placu zabaw, to rzeczą organu jest w pierwszej kolejności ustalić, jakie są granice przestrzenne tego placu, albowiem to one stanowią punkt wyjścia dla pozytywnej, bądź negatywnej weryfikacji zachowania norm odległościowych. Przyjmując, iż plac zabaw stanowi pewną funkcjonalną całość, składającą się z elementów, z których każdy stanowi obiekt małej architektury, w celu ustalenia jego granic, należy rozstrzygnąć i określić, jakie konkretnie moduły (elementy) wchodzą w jego skład, ile ich jest, jak są rozlokowane w przestrzeni i czy możną przypisać im związek z uwagi na przeznaczenie. Nie da się wobec tego

a limine wykluczyć, że granice placu zabaw będą określać te jego elementy, które wyznaczają jego zewnętrzny obrys. Każdorazowo, ostateczna konkluzja w tym zakresie będzie wymagała precyzyjnych i jednoznacznych ustaleń, których

w rozstrzygnięciu organu II instancji nie przedstawiono. Spółdzielnia w toku postępowania stała konsekwentnie na stanowisku, iż ogrodzenie od strony wschodniej, południowej i północnej placu zabaw ma na celu wyodrębnianie pewnej szerszej przestrzeni o przeznaczeniu rekreacyjnym na działce nr 364/18. Sam plac zabaw jest wyłącznie elementem tej przestrzeni, który jednak nie wypełnia jej całkowicie. Zdaniem Spółdzielni przestrzeń placu zabaw wyznaczają poszczególne jego modułu, wraz z utwardzeniem terenu. Pozostały obszar, znajdujący się pomiędzy placem zabaw a ogrodzeniem, stanowi przestrzeń rekreacyjną niewchodzącą w jego zakres. Ostateczne przyjęcie ustaleń odmiennych od twierdzeń Spółdzielni, aby można było ocenić je jako zgodne z prawem, uzależnione było od wykazania, na jakich podstawach je poczyniono. Innymi słowy, rzeczą organu II instancji było wyjaśnienie, dlaczego w jego ocenie sam fakt wybudowania ogrodzenia na działce nr 364/18 przesądza o tym, iż zarówno to ogrodzenie, jak i cały teren wewnętrzny tym ogrodzeniem wyodrębniony, stanowi plac zabaw. Aby tak poczynione ustalenie nie było wadliwe, należało przedstawić związek funkcjonalny spajający całą tę przestrzeń i wszystkie wchodzące w jej zakres elementy

w zorganizowaną całość, której przeznaczeniem jest codzienna rekreacja dzieci. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji takich wywodów nie zawiera. Przyjęty przez organ uproszczony tok rozumowania skutkuje – w założeniu oczywiście – akceptacją tezy, że teren wyodrębniony ogrodzeniem, wewnątrz którego znajdują się "zabawki" przeznaczone do codziennej rekreacji dzieci jest zawsze placem zabaw, niezależnie od tego, w jakiej proporcji przestrzennej pozostaje obszar zajęty przez te zabawki, do całego terenu wyodrębnionego ogrodzeniem. Artykulacji wymaga fakt, że "ani w § 19, ani też w § 40 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie użyto sformułowania dającego podstawę do tego, aby odległości tam podane mierzyć od ogrodzenia placu zabaw. W § 40 ust. 3 rozporządzenia mowa jest o odległościach od placu zabaw

i urządzeń, a wyrażenia te pozostają w koniunkcji. Omawiany przepis określa zatem minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw, a nie od ogrodzenia tego placu" – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r. II OSK 306/14.

Odnosząc się do prezentowanej problematyki nie można pominąć faktu, iż przepisy prawa nie wymagają, aby plac zabaw był ogrodzony. Powołana przez uczestnika norma PN-EN 1176 nie jest przepisem prawa i zasadniczo nie może stanowić źródła obowiązku. W stosunku do Polskich Norm obowiązują dwie zasady: po pierwsze, ich stosowanie jest dobrowolne – art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. 2015r. poz. 1483 ze zm.), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2014 r., sygn. II OSK 538/13, i po drugie, można je uznać za wiążące wyłącznie wówczas, gdy obowiązujący przepis prawa bezpośrednio się do nich odwołuje – art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2017 r., sygn. II SA/Kr 750/17. W analizowanej sprawie nie zachodzi żadna z ww. podstaw stosowania powołanej normy.

Sąd podziela konkluzje przywołanego w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2010 r.

II SA/Łd 1028/09, jednakże zwraca uwagę na kontekstowość sformułowanej przez ten Sąd tezy. Sąd wyeksponował brak zdefiniowania pojęcia "plac zabaw"

i potrzebę jego konkretyzacji. Za plac zabaw uznano "obszar obejmujący zbiór wszystkich elementów zespołu modułowego (zabawek) wyodrębniony z przestrzeni za pomocą ogrodzenia". Orzekający w niniejszej sprawie skład Sądu tej tezy nie podważa, zaznacza jednak, iż każdorazowo musi chodzić o obszar obejmujący swoimi granicami wyłącznie ten teren, na którym znajdują się "zabawki". Jeżeli ogrodzenie wyodrębnia obszar szerszy, organy nie mogą zwolnić się z obowiązku ustalania granic placu zabaw poprzez wskazanie na istniejące ogrodzenie. Jak już wyżej zaznaczono, ten element ustaleń powinien być precyzyjny – w tym zakresie organ nie powinien pominąć oceny zgłoszenia z dnia 14 kwietnia 2014 roku,

z którego wynika, iż Spółdzielnia do placu zabaw zaliczała wyłącznie "zabawki" oraz nawierzchnię poliuretanową pod te urządzenia. Rozważenia będzie wymagał również charakter ławeczek posadowionych wokół placu zabaw. Istotnie mogą one służyć opiekunom dzieci bawiących się na placu zabaw, ale nie tylko. Mogą też pełnić funkcję rekreacyjną dla osób nie opiekujących się akurat dziećmi, o ile zlokalizowano je na terenie ogólnodostępnym i każdy może z nich korzystać – analogicznie - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w wyroku z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SA/Ke 675/13.

Wracając do sygnalizowanego wstępnie problemu zarzutu niezgodności inwestycji ze zgłoszeniem, Sąd wyjaśnia, że stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 4 Upb zgłoszenia wymaga "budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych". W orzecznictwie sądów administracyjnych dominujące jest stanowisko, że obowiązek ów nie dotyczy budowy takich obiektów w miejscach prywatnych. Nie ma przy tym znaczenia, czy miejsce to stanowi własność prywatną osoby fizycznej czy też osoby prawnej, nawet gdy jest używane przez większą grupę osób. Wykorzystywanie mienia należącego do Spółdzielni Mieszkaniowej na cele ustawowe lub statutowe, co do którego spółdzielnia wykonuje zarząd jako nieruchomością wspólną, nie powoduje, że traci takie miejsce charakter prywatny. Działka taka, nawet jeżeli ma do niej dostęp szersza grupa osób, nie staje się miejscem publicznym, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4 Upb. Tym samym, na budowę obiektu małej architektury usytuowanego na działce będącej

własnością spółdzielni mieszkaniowej, która wykonuje wobec niej zarząd, nie jest wymagane dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 4 Upb – wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. II OSK 19/15 i z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. II OSK 342/17. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ II instancji rozważy powyższe argumenty

w kontekście stanu faktycznego ukształtowanego okolicznościami niniejszej sprawy

i rozstrzygnie, czy zgłoszenie budowy placu zabaw przez Spółdzielnie było wymagane, czy też nie i przeanalizuje, jakie znaczenie będzie miała ostateczna konkluzja w tym zakresie wobec treści art. 50 i 51 Upb.

Końcowo Sąd sygnalizuje również, iż organ II instancji w ogóle nie rozważył możliwości nakazania rozbiórki placu zabaw w części, na co zezwala przecież art. 51 ust. 1 pkt 1 Upb. W ocenie Sądu takie rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, nie było wykluczone.

Całość naprowadzonych okoliczności i ocen dała Sądowi podstawę do stwierdzenia, iż organ II instancji naruszył przepisy prawa procesowego: art. 7,

art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych w sprawie, a w szczególności poprzez brak należytego rozważenia, jakie są granice placu zabaw zlokalizowanego na działce nr 364/18; art. 138 § 1 pkt 2 Kpa

(w podstawie prawnej decyzji wadliwie powołano art. 138 § 2 Kpa) poprzez jego zastosowanie; przepisy prawa materialnego art. 51 ust. 1 pkt 1 Upb w zw. z § 40 ust. 3 i § 19 ust. 1 rozporządzenia technicznego poprzez ich zastosowanie. Naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem w razie braku ich naruszenia nie można wykluczyć, iż organ II instancji wydałby decyzję aprobatywną, co skutkowałoby ostatecznym umorzeniem postępowania administracyjnego.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a.