Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 201/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi H.G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z dnia [...] lutego [...] r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...], [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz H.G. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

H.G., następca prawny przedwojennych właścicieli nieruchomości [...], wnioskiem z [...] r. wniósł do Prezydenta [...] o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] lub ustalenie i wypłatę na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], obecnie ul. [...]

Pismem z dnia [...] września [...] r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek w zakresie ustalenia i wypłaty odszkodowania będzie mógł być rozpoznany dopiero po rozpatrzeniu, jako dalej idącego, wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy postępowania w tym zakresie zakończyły się ostatecznie wydaniem 3 negatywnych decyzji administracyjnych: z dnia [...] lutego [...] r., [...] września [...] r. oraz [...] marca [...]r. W tej sytuacji wnioskodawca pismem z dnia [...] marca [...] r. ponowił swój wniosek o ustalenie i wypłatę odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.

W dniu [...] maja [...] r. wnioskodawca złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy odszkodowania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia [...] nr [...] uznał zażalenie na bezczynność organu za zasadne i wyznaczył Prezydentowi [...] dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy w ciągu 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia.

Z analizy akt sprawy wynika, że w prowadzonym wcześniej postępowaniu dotyczącym ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości organ I instancji zebrał całą dostępną historyczną część materiału dowodowego. Obecnie organ wystąpił do Archiwum [...] (pismo z [...] września 2014 r.) i Polskiego Związku Działkowców Zarządu Wojewódzkiego (pismo z [...] grudnia 2014 r.) w celu uzupełnienia posiadanej dokumentacji.

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika wnioskodawcy o przyczynach niedotrzymania wyznaczonego terminu oraz że przewidywany termin zakończenia postępowania w niniejszej sprawie to dzień 31 lipca 2015 r.

Pismem z dnia [...] lutego [...] r. H.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Sądem, która odbyła się w dniu 19 czerwca 2015 r., zmodyfikował przedmiot skargi, oświadczając, że jest to skarga na bezczynność organu I instancji oraz cofnął zawarty w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny.

Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że w sprawie zostało wydane postanowienie Wojewody [...] zobowiązujące organ do wydania decyzji we wskazanym terminie, co dotychczas, pomimo zebrania przez organ dokumentów niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia, nie nastąpiło.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, informując, że w sprawie są podejmowane czynności zmierzające do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej. Jednocześnie wskazał, że skarżący zostały poinformowany o aktualnym stanie sprawy oraz o przewidywanym terminie jej zakończenia (do dnia 31 lipca 2015 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić, czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, który to obowiązek wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, skarżący już w 2012 r. wniósł do Prezydenta [...] o ustalenie i wypłatę na podstawie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Wniosek niniejszy został ponowiony w dniu [...] marca 2014 r. i od tej daty rozpoczął się bieg ustawowego termin załatwienia sprawy. Następnie wnioskodawca złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta [...] sprawy odszkodowania w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia [...] uznał zażalenie na bezczynność organu za zasadne i wyznaczył organowi dodatkowy termin na załatwienie niniejszej sprawy. Pomimo upływu tego terminu organ nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie. Z nadesłanych do akt sprawy dokumentów wynika w sposób bezsporny, że do dnia rozpatrzenia skargi przez Sąd Prezydent [...] nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem go przez Sąd do rozpoznania wniosku skarżącego w zakreślonym terminie.

Jednocześnie biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku wszczynającego postępowanie (2012 r. a w zasadzie ze względu na dwoistość wniosku od dnia [...] marca 2014 r.), a także charakter niniejszej sprawy oraz znaną Sądowi z urzędu ilość spraw z zakresu odszkodowań za tzw. nieruchomości dekretowe, Sąd doszedł do przekonania, że zaistniała obecnie w sprawie bezczynność nie miała jeszcze charakteru rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy jest okresem wystarczającym, aby rozpoznać wniosek skarżącego w przedmiocie odszkodowania za wskazaną powyżej nieruchomość [...]

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.