Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 30/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 469/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie postanowieniem z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 469/20 odrzucił skargę B. N. (dalej jako skarżąca) od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 lipca 2020 r., w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd wskazał, że zarządzeniami z dnia 13 października 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz wskazanie numeru PESEL. W obu wypadkach na wykonanie zarządzeń zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wskazał Sąd wezwania do uzupełnienia braków formalnych i skargi, po dwukrotnym awizowaniu, zostały uznane za doręczone skarżącej w dniu 4 listopada 2020 r. w trybie zastępczym w sposób przewidziany w art. 73 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, do dnia wydania postanowienia wymagane przez Sąd braki nie zostały uzupełnione. Skarga zatem podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na postanowienie wniosła skarżąca wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca podniosła, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało właściwie awizowane. O wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych dowiedziała się odbierając postanowienie o odrzuceniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie niniejszej skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi w postaci jej podpisania oraz podania numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia - art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1. Przepis art. 46 p.p.s.a. wskazuje bowiem, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony - § 1 pkt 4, a w sytuacji gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania lub posiada go, nie mając takiego obowiązku - § 2 pkt 1 lit. b (wymóg dodany na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. Dz.U. z 2019 r., poz. 934 zmieniającej ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dniem 31 maja 2019 r.).

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do nadesłania numeru PESEL oraz podpisanie skargi została przesłana na adres skarżącej. Na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdują się adnotacje wraz ze stosownymi pieczęciami, iż 21 października 2020 r. umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu ww. przesyłki w placówce pocztowej. Powtórne awizo pozostawiono 29 października 2020 r. Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w terminie Poczta Polska w dniu 5 listopada 2020 r. zwróciła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wyjaśnić należy, że procedura doręczenia przedmiotowej przesyłki sądowej była zgodna z art. 73 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Z uwagi na powyższe uznać należy, iż Sąd prawidłowo stwierdził, że doręczenie zastępcze przedmiotowej przesyłki nastąpiło 4 listopada 2020 r., natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 11 listopada 2020 r. W konsekwencji, skoro skarżąca nie nadesłała braków formalnych w terminie, w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zawarta w zażaleniu nie mogła mieć wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r., sygn. akt I OZ 971/13, iż obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki przez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej lub zaginęło.

Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że argumentacja zawarta w zażaleniu de facto może stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 86 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszej kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny jedynie bada, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Skarżąca zatem ma prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.