Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1629/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skarg M. G. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej oraz z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. oddala skargi; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. N. z Kancelarii Adwokatów i Radców Prawych [...] z siedzibą w W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o 22% VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] i nr [...] wydanymi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r., Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] maja 2006 r. cofającą M. G. (dalej jako skarżąca) pozwolenie na broń palną gazową i odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 27 maja 2005 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. wpłynęło pismo lekarza przychodni chorób zawodowych Instytutu Pracy w [...], z którego treści wynikało, że w dniu [...] kwietnia 2005 r. w toku badań M. G. związanych z jej odwołaniem się od orzeczenia stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, badana poinformowała, że posiada pozwolenie na broń palną gazową. Wg nadawcy pisma stan zdrowia M. G. wskazuje, że nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.

Z uwagi na powyższe organ zobowiązał skarżącą do poddania się badaniom i dostarczenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o jej zdolności do dysponowania bronią.

W dniu 29 czerwca 2005 r. do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne M. B. stwierdzające brak zdolności psychicznej do dysponowania bronią przez skarżącą. Z akt sprawy wynika, że strona nie skorzystała z możliwości odwołania się od tego orzeczenia, natomiast udała się do innego psychologa mgr H. M., który wydał odmienne w treści orzeczenie.

Dysponując dwoma różnymi orzeczeniami Komendant Wojewódzki Policji w R. uznał za zasadne odwołanie się od orzeczenia pozytywnego dla skarżącej.

W międzyczasie skarżąca we wniosku z dnia 22 sierpnia 2005 r. o udzielenie pozwolenia na broń wyjaśniła, iż jest osobą zdrową psychicznie i fizycznie, potrafi też kierować swoim postępowaniem. Broń jest jej niezbędna w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa oraz obrony przed złem i różnymi przebiegłymi osobami.

Do wniosku skarżąca nie dołączyła orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, a organ nie wzywał jej do dokonania tej czynności bowiem dysponował orzeczeniami dostarczonymi przez nią na potrzeby postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną gazową.

Po przeprowadzeniu badania psycholog w trybie odwoławczym A. N. wydała w dniu [...] października 2005 r. ostateczne orzeczenie, z którego wynika, że skarżąca nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w R. w dniu [...] października 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącej pozwolenia na broń, które zakończył wydaniem decyzji administracyjnej. Cofnął skarżącej pozwolenie na broń palną gazową i odmówił wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Od powyższych decyzji skarżąca odwołała się, a Komendant Główny Policji zaskarżone decyzje uchylił i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia, wskazując w wytycznych w jakim zakresie należy uzupełnić materiał dowodowy.

Komendant Wojewódzki Policji w R. przeprowadził stosowne postępowanie uzupełniające. Po jego zakończeniu wydał decyzję cofającą skarżącej pozwolenie na broń palną gazową na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz decyzję odmawiającą skarżącej wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

W odwołaniu M. G. poinformowała, że jest osobą zdrową psychicznie i fizycznie oraz umie posługiwać się bronią. W dalszej części odwołania skarżąca opisała swoją wizytę u lekarza okulisty oraz kolizję samochodową, która zdarzyła się jej w dniu 28 lipca 2004 r. Zawarła też zastrzeżenia odnośnie sposobu przeprowadzania badań psychologicznych.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołań nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonych decyzji utrzymał je w mocy. W uzasadnieniach decyzji wskazał, że osoba chcąca posiadać broń i dysponować nią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Ustawodawca uznał tę okoliczność za istotną z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego też warunek taki ustanowił przepisami ustawy o broni i amunicji.

W ocenie organu przekonanie skarżącej, iż jest zdrowa psychicznie i fizycznie do dysponowania bronią nie jest wystarczającą przesłanką do wydania jej pozwolenia na broń. Przekonaniu temu przeczy – zdaniem organu - zgromadzony w aktach materiał dowodowy (np. orzeczenia, psychologiczne, w tym jedno ostateczne, wydane po odwołaniu się organu I instancji, pismo lekarza dokonującego badania skarżącej w związku z ubieganiem się przez nią o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, opinia sądowopsychiatryczno-psychologiczna sporządzona w związku z postępowaniem karnym o spowodowanie przez skarżącą kolizji drogowej).

W świetle powyższego argumenty skarżącej, iż badający ją psycholodzy byli nieobiektywni i tendencyjni, są – w opinii organu - gołosłowne i bezzasadne. Ponadto wyjaśniono, że organy Policji nie posiadają uprawnień kontrolnych w stosunku do niezależnych orzeczników (lekarzy i psychologów), a zatem nie oceniają stosowanych przez nich metod badawczych, nie mają też wpływu na zakres i treść badań, którym poddana jest osoba zainteresowana uzyskaniem pozwolenia na broń. Zarówno jednak organ Policji, jak i badana osoba mają prawo odwołać się od wydanych orzeczeń. Skarżąca z tego uprawnienia nie skorzystała w stosunku do niekorzystnego dla siebie orzeczenia psychologicznego, a kolejne uzyskane przez nią orzeczenie pozytywne zostało wyeliminowane orzeczeniem ostatecznym, wydanym wskutek odwołania się organu I instancji. Nadto organ wskazał, że skarżąca poinformowana przez lekarzy psychiatrów o niekorzystnych dla siebie wynikach badań nie dokończyła procedury, pozwalającej wydać orzeczenie, a po uzyskaniu negatywnego orzeczenia psychologicznego, uzyskała pozytywne u innego psychologa. Zdaniem Komendanta Głównego Policji w sprawie zachodzą przesłanki wystarczające do odmowy wydania pozwolenia na żądany rodzaj broni, chociaż skarżąca uzyskała pozytywne co do tej zdolności orzeczenie lekarskie.

Również zachowanie skarżącej pozwolenia na posiadaną broń – w ocenie organu - jest niemożliwe. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny - ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego, niż cofnięcie pozwolenia, sposobu zakończenia postępowania administracyjnego.

Nadto organ odwoławczy zauważył, iż organ I instancji w komparycji swojej decyzji omyłkowo powołał art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jednak z całości zgromadzonego materiału oraz treści uzasadnienia decyzji wynika, iż w stosunku do M. G. ma zastosowanie pkt 3 art. 15 ust. 1, bowiem od pozytywnego dla strony orzeczenia lekarskiego, mimo, iż były takie podstawy, organ ten nie złożył odwołania. Błąd w powołaniu podstawy prawnej wyeliminował organ odwoławczy w ramach przysługujących mu kompetencji.

W skargach na powyższe decyzje, które wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca M. G. wskazała, że w jej sprawie doszło do szeregu pomyłek, a jej niewiedza prawnicza nie powinna być wykorzystywana.

Stwierdziła, iż pierwszym przestępstwem było wystawienie fałszywej opinii psychologiczno-psychiatrycznej w związku z kolizją, której była uczestnikiem. Zdaniem skarżącej nikt nie powinien manipulować jej zdrowiem i narażać na ponoszenie opłat za orzeczenia lekarskie, ani też pomawiać o czyny, których nie popełniła. Stwierdziła, że podczas wszystkich badań, którym była poddana doszło do kolejnych pomyłek medycznych, oraz przypomniała okoliczności kolizji drogowej, w której uczestniczyła.

Zdaniem skarżącej wzory druków, na których wystawiane są orzeczenia powinny być dwustronne, aby na odwrocie mogła wypisać się osoba badana.

Odnośnie posiadania broni, skarżąca wyjaśniła, iż od 15 roku życia potrafi się posługiwać bronią i w stosownym czasie otrzymała na jej posiadanie pozwolenie, którym powinna nadal dysponować w celu zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Dodała też, że w kwestii trybu przeprowadzania badań przez psychologów złożyła już skargę do wojewody.

Do skargi dołączyła pismo, skierowane przez nią do psychologa M. B., która wydała orzeczenie stwierdzające u strony brak zdolności psychicznej do dysponowania bronią.

W odpowiedzi na skargi Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skarg podtrzymał dotychczasową argumentację. Podkreślił, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obliguje organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 3, a więc wykazującej istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości, że stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję tego przepisu, zatem cofnięcie pozwolenia skarżącej było obowiązkiem organu.

Z uwagi na treść orzeczeń psychologicznych nie było także możliwe rozpatrzenie zgodnie z wolą skarżącej jej wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W myśl bowiem wskazanego powyżej art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy właściwy w sprawach pozwoleń na broń organ jest zobowiązany odmówić tego prawa osobie wykazującej istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. A do takich osób skarżąca została zakwalifikowana przez psychologów, którzy przeprowadzali odpowiednie badania, a także lekarzy psychiatrów, do których udała się w związku z ubieganiem się o pozwolenie (badań tych nie zakończyła, o czym lekarze psychiatrzy pisemnie poinformowali organ I instancji).

Dlatego też – w ocenie organu - argumenty zawarte w skardze nie dają podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonych decyzji. Nie mają one bowiem wpływu na fakt, iż uprawnione podmioty, w trybie określonym przepisami prawa nie potwierdziły zdolności skarżącej do dysponowania bronią palną.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego do akt wpłynęły pisma procesowe pełnomocnika skarżącej, stanowiące uzupełnienie skargi, w których wnosił o zmianę zaskarżonych decyzji w całości, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. W ich uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej zauważył, iż orzeczenie psychologiczne powinno być poprzedzone wnikliwymi badaniami psychiatrycznymi. Wydanie przez dwa uprawnione podmioty zasadniczo rozbieżnych orzeczeń w jego ocenie wskazuje, iż istniały zasadnicze wątpliwości zarówno co do faktu istnienia jakichkolwiek zaburzeń psychicznych u skarżącej, a tym bardziej co do ich istotnego charakteru. Nadto pełnomocnik zwrócił uwagę na podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia co do prawidłowości i rzetelności przeprowadzonych badań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego, a w szczególności nie przyznaje odpowiednich świadczeń, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Dokonując oceny zasadności wniesionych przez M. G. skarg od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. Sąd doszedł do przekonania, że skargi te nie mają uzasadnionych podstaw.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Natomiast w oparciu o pkt 3 ww. przepisu pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Pozostałe punkty ust. 1 powołanego przepisu określają jakim jeszcze innym osobom nie wydaje się pozwolenia na broń. Konstrukcja powyższego przepisu wskazuje wyraźnie, iż wskazane w nim przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń są wymienione enumeratywnie i są od siebie niezależne (rozłączne). Wystarczy spełnienie jednej z nich aby właściwy organ Policji był obowiązany wydać decyzję odmowną w zakresie możliwości posiadania pozwolenia na broń. Taka sama sytuacja występuje przy cofaniu wydanego już pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Reasumując powyższe wskazać należy, iż zaburzenia psychiczne i istotne zaburzenia funkcjonowania psychologiczne są to dwie niezależne od siebie przesłanki, których zaistnienie skutkuje odmową wydania pozwolenia na broń i cofnięciem pozwolenia już wydanego. Zgodnie z ust. 3 art. 15 ww. ustawy osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią.

Jak wynika z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r., Nr 79, poz. 898 ze zm.) badania lekarskie obejmują badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym m.in. badanie przez lekarza psychiatrę (§ 2 ust. 1 pkt 2 a). Natomiast badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej badanej osoby (§ 3 ust. 1). Lekarz upoważniony na podstawie wyników badań wydaje orzeczenie lekarskie (§ 2 ust. 2), zaś psycholog upoważniony, także na podstawie wyników badań, wydaje orzeczenie psychologiczne (§ 3 ust. 3). Wzór stosownego orzeczenia został określony w załącznikach do powyższego rozporządzenia. Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego osobie zainteresowanej oraz właściwemu organowi Policji przysługuje odwołanie, a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (§ 8 ust. 1, 2 i 9). Kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (§ 9 ust. 1).

Odnosząc powyższe przepisy do realiów rozpoznawanej sprawy w ocenie Sądu uznać należy, że organy Policji swoim działaniem nie naruszyły przepisów postępowania, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy, ustalony przez organy prawidłowo obligował je do cofnięcia wydanego już pozwolenia na broń i odmowy wydania pozwolenia na inny rodzaj broni. W toku prowadzonego postępowania, organ uzyskał bowiem dwa orzeczenia psychologiczne, zgodnie z którymi skarżąca nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Pierwsze z nich z dnia [...] czerwca 2005 r. zostało wydane w I instancji przez psychologa upoważnionego M. B.. Skarżąca nie odwołała się od tego orzeczenia, udała się natomiast do innego psychologa – H. M., który w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2005 r. uznał, że skarżąca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. To orzeczenie skarżąca przedłożyła organowi Policji. Wobec sprzecznych orzeczeń Komendant Wojewódzki Policji w R. skorzystał z przysługującego mu, zgodnie z przepisami ustawy o broni i amunicji, odwołania. Jest to bowiem jedyny sposób weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, jaki przysługuje stronom. Organ Policji w sytuacji gdy otrzymuje orzeczenie wystawione na właściwym druku, wynikającym ze wzoru umieszczonego w załączniku do cyt. rozporządzenia, nie ma innej możliwości jego weryfikacji niż odwołanie. Uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych jest bowiem jedynie wojewoda.

Po przeprowadzeniu powtórnego badania psycholog A. N. dnia [...] października 2005 r. wydała orzeczenie psychologiczne odwoławcze, zgodnie z którym skarżąca wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji organ dysponował dwoma ostatecznymi orzeczeniami psychologicznymi stwierdzającymi jednoznacznie, iż M. G. nie może dysponować bronią, ponieważ wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Ustaleniem, czy zaburzenia te są istotne zajmuje się psycholog na podstawie przeprowadzonych przez siebie badań. Ich zakres określa § 3 cyt. rozporządzenia. Nie obejmują one badań psychiatrycznych, gdyż te zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia są częścią badania lekarskiego. Po otrzymaniu dwóch negatywnych orzeczeń psychologicznych organ był uprawniony do uznania, że skarżąca nie spełnia jednego z warunków umożliwiających posiadanie pozwolenia na broń i w konsekwencji cofnąć posiadanie pozwolenia na broń i odmówić wydania nowego pozwolenia na inny rodzaj broni. W toku postępowania administracyjnego skarżąca przedłożyła orzeczenie lekarskie z dnia [...] lipca 2005 r., iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Zauważyć jednak należy, iż zakres badania lekarskiego i psychologicznego jest inny i badania te są niezależne. W sytuacji gdy organ dysponował już orzeczeniem psychologicznym stwierdzającym, iż skarżąca wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego był uprawniony nie uwzględnić orzeczenia lekarskiego. Jak już bowiem wskazano powyżej dla odmowy wydania pozwolenia na broń i cofnięcia pozwolenia już wydanego wystarczy zaistnienie jednej z przesłanek negatywnych wskazanych w ust. 1 art. 15 ustawy o broni i amunicji. W rozpoznawanej sprawie tą przesłanką, stanowiącą podstawę wydania zaskarżonych decyzji, były istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego skarżącej.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji zwrócić uwagę należy na postawę skarżącej w toku postępowania administracyjnego. M. G. w związku z podjętym przez organ postępowaniem zmierzającym do cofnięcia jej pozwolenia na broń palną gazową oraz postępowaniem związanym z ubieganiem się przez skarżącą o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. W jego toku podejmowała próby wyeliminowania niekorzystnych dla niej orzeczeń w drodze poza prawnej. Nie odwołała się od orzeczenia psychologicznego stwierdzającego, że nie może dysponować bronią, tylko udała się do innego psychologa, którego poinformowała, że nie była badana psychologicznie pod tym kątem (oświadczenie psychologa H. M. K 43 akt administracyjnych). Tym samym chciała uniknąć weryfikacji badań wykonywanych przez psycholog M. B.. Chcąc uzyskać orzeczenie lekarskie udała się do lekarza B. S., która skierowała ją m.in. do lekarza psychiatry, celem wykonania dodatkowych badań, uzależniając od ich wyniku treść orzeczenia. W związku z negatywnym zaopiniowaniem wniosku o wydanie pozwolenia na broń przez lekarzy psychiatrów skarżąca nie kontynuowała rozpoczętych badań, lecz udała się do innego orzecznika – lekarza J. K.. O powyższym organ został zawiadomiony przez lekarzy psychiatrów (pismo z dnia 7 lipca 2005 r. K 44 akt administracyjnych). Takie postępowanie skarżącej zasługuje na podkreślenie w związku z zarzutami jej pełnomocnika dotyczącymi konieczności przeprowadzenia badań psychiatrycznych. Skarżąca była zobligowana do wykonania takich badań. Zostały one przeprowadzone przez dwóch lekarzy psychiatrów – lek. med. G. B. i L. P., a ich wynik był jednoznaczny – skarżąca nie może posiadać pozwolenia na broń. Jako, że lekarze nie są upoważnieni do wystawiania samodzielnych orzeczeń, poinformowali organ pismem o wynikach swoich badań, jako że zostali uprzedzeni przez skarżącą, że będzie kontynuowała badania u innych lekarzy. Oczywistym więc było, że nie wykorzysta ona badań przeprowadzonych przez ww. lekarzy psychiatrów.

W świetle powyższego nieuzasadniony jest zarzut skargi o nieskierowaniu skarżącej przez organ na wnikliwe badania psychiatryczne.

Mając powyższe względy na uwadze – w ocenie Sądu – zarówno decyzja odmawiająca skarżącej wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, jak i decyzja cofająca pozwolenie na broń palną gazową odpowiadają prawu wobec stwierdzenia występowania u skarżącej istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji tj. z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 1 pkt 2. Oba powołane przepisy obligują bowiem organ odpowiednio do odmowy wydania pozwolenia na broń i cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji spełnienia przesłanek w nich wskazanych.

Dlatego też Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd orzekł na zasadzie art. 250 p.p.s.a.