Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 786/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie AWSA Kazimierz Bandarzewski WSA Ewa Janowska (del.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA / Kr 786 / 07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [.....] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 16, 20, 24 ust 4, 32, 48 ust. 3 i 57 ustawy z 28. 11. 2003 r. o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z 2.06.2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne - odmówił przyznania M.S. i zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z treścią art. 16 ust. 3 ustawy z 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia. Uwzględniając powyższe na podstawie zebranej w sprawie dokumentacji organ rozpatrujący sprawę nie miał możliwości stwierdzenia faktycznej daty powstania u wnioskującego niepełnosprawności i tym samym przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.

W następstwie wniesionego przez M.S. odwołania od przedstawionej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [....] działając na podstawie art. 16, 24 ust.3, 3 a i art. 4 ustawy z 28. 11. 2003 r. o Świadczeniach rodzinnych oraz art. 138 § l pkt l k.p.a. - utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w przedmiocie nie wykazanie przez wnioskującego daty powstania schorzenia będącego podstawa przyznania mu II grupy inwalidztwa. Niezależnie od tego wskazano w uzasadnieniu decyzji, że zainteresowany winien zwrócić się do powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności o ustalenie stopnia niepełnosprawności i dalszych wskazań dla celów korzystania z ulg i uprawnień. Zdaniem Kolegium jedynie uzyskanie takiego orzeczenia o co najmniej umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, określające precyzyjnie datę powstania niepełnosprawności umożliwi skuteczne ubieganie się o zasiłek pielęgnacyjny. W skardze od powyższej decyzji M.S. wnosił o uchylenie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podnosząc, że już w wieku 15 lat był hospitalizowany w związku ze schorzeniem stanowiącym podstawę do zaliczenia go do II grupy inwalidzkiej. Przedłożył także dodatkowe dokumenty z leczenia szpitalnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z

prawem tj. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póżn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy ,tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - skargę uznać należy za uzasadnioną. Zgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy , mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten formułuje jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę prawdy obiektywnej, znajdującej rozwinięcie w art. 77 § l k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona ma nastąpić wedle treści art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś wedle art. 107 § 3 k.p.a. ma to znaleźć odbicie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Kontrola przedmiotowego postępowania administracyjnego prowadzić musi do wniosku, iż zaskarżona decyzja Jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniają dyspozycji powołanych przepisów. W szczególności nie została wyjaśniona kwesta daty powstania u wnioskodawcy schorzenia kwalifikującego go do osób niepełnosprawnych w rozumieniu ustawy z 28. 11. 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, przy bezpodstawnym przerzuceniu ciężaru dowodu w tym zakresie na ubiegającego się o zasiłek. Tymczasem uszło uwadze organów, że art. 6 b ust l ustawy z 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi, iż powiatowe zespoły d / s orzekania o niepełnosprawności orzekają na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego albo, za ich zgodą, na wniosek ośrodka pomocy społecznej, a wedle ust. 2. tego przepisu ośrodki pomocy społecznej mogą uczestniczyć na prawach strony w sprawach, w których orzekają powiatowe zespoły. Tym samym organ pierwszej instancji nie wykorzystał przy zbieraniu materiału dowodowego wynikającej z ustawy możliwości wystąpienia za zgodą wnioskodawcy do powiatowego ośrodka d / s orzekania o niepełnosprawności o ustalenie m/in. daty powstania schorzenia determinującego niepełnosprawność wnioskującego o zasiłek pielęgnacyjny. Możliwość powyższa winna być wykorzystana przez organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o treść art. 145 § l pkt l lit c w związku ze 135 ustawy o p. p. s. a.