Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3764/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2004 r. sprawy ze skargi Agencji [...] Gmbh na Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] lipca 2001r. Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi – skarżącej - Agencji [...] Sp. z o.o. w O. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2001r., mocą której odmówił udzielenia skarżącej zezwolenia na prowadzenie regularnej komunikacji autobusowej na trasie K. – O. – K.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ustalił, że decyzją z dnia [...] maja 2001r. odmówił udzielenia firmie Agencja [...] z O. zezwolenia na prowadzenie regularnej komunikacji autobusowej na trasie K. – O. – K. Decyzja została wydana na podstawie art. 17 ust. l ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, poz. 677 i z 1999 r. Nr 32, poz.310) w związku z nie posiadaniem przez skarżącą licencji przewozowej (d.koncesja). W ocenie Ministra posiadanie licencji przewozowej jest niezbędnym warunkiem udzielenia zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej. Minister ustalił, że w dacie wydania decyzji skarżąca nie posiada żadnej licencji przewozowej umożliwiającej uwzględnienie wniosku. Tym samym wobec nie spełnienia wymogu posiadania licencji przewozowej nie było możliwości do udzielenia zezwolenia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca podnosząc naruszenie przepisów postępowania art.7, 8 oraz 10 par.1 k.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła w skardze, że organ administracji oparł się wyłącznie na wiadomościach znanych mu z urzędu, a wypływających z decyzji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2000 r. o cofnięciu skarżącej koncesji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Biorąc pod uwagę fakty znane organowi z urzędu przyjął on, że skarżąca nie legitymuje się żadną licencją przewozową (d.koncesja). Wskazała, że w dacie składania wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie międzynarodowego przewozu osób na trasie K. – O. – K. (1998 r.) skarżąca legitymowała się licencją przewozową (d.koncesja). Zdaniem strony skarżącej w obecnym postępowaniu organ wykorzystał zaistniałą sytuację i naruszając zdaniem skarżącej przepisy proceduralne bowiem wydał decyzję nie wzywając strony do przedstawienia licencją przewozową koncesji (obecnie licencji). Skarżąca nie była również informowana o konieczności przedłożenia takowego dokumentu. Tym samym zostały ruszone zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 i 8 kpa. Zarzuca organowi przyjęcie koncepcji prowadzenia postępowania dowodowego, przy którym organ przyjmuje całkowicie bierną postawę, ograniczając się jedynie do oceny, czy strona udowodniła fakty będące podstawą żądania, czy też nie i przerzucając w konsekwencji obowiązek wyjaśnienia sprawy na stronę.

Zdaniem skarżącej organ administracji powinien był wezwać skarżącą do uzupełnienia braku formalnego, zgodnie z art. 64 § 2 kpa. tym samym decyzja w tej sprawie w ogóle nie powinna być wydana, zaś wniosek o udzielenie zezwolenia nie powinien być rozpatrzony. Zdaniem skarżącej organ administracji naruszył regułę wyrażoną w art. 10 § 1 kpa, nie wyznaczając stronie postępowania terminu na zaznajomienie się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, co w sytuacji, gdy przedstawicielem skarżącej jest nie władający językiem polskim cudzoziemiec, obligowało organ administracji do możliwie najpełniejszego zabezpieczenia interesów strony. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest w ocenie skarżącej przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny i to bez względu na to, czy miało ono czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej procedura dopuszcza jedyną możliwość odstąpienia od zaznajomienia strony z materiałem dowodowym, o której mowa w art. 10 § 2 kpa. Przewidziane w tym artykule przypadki nie miały miejsca w przedmiotowym postępowaniu, co wyraźnie wskazuje na naruszenie cytowanego przepisu przez organ administracji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wskazując, iż w dacie wydania decyzji wnioskodawca nie posiada żadnej licencji przewozowej (d.koncesja) umożliwiającej uwzględnienie wniosku. W ocenie organu zgodnie z art. 17 ust. l ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, poz. 677 i z 1999 r. Nr 32, poz.310) nie ma możliwości udzielenia zezwolenia przedsiębiorcy nie posiadającemu licencji przewozowej (d.koncesja). Organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie badał w tym postępowaniu czy wnioskodawca posiada własne środki transportu bowiem przepisy ustawy nie stanowią, że przedsiębiorca wykonujący międzynarodową komunikację samochodową musi posiadać własne środki transportu. Organ podniósł, że zarzut dotyczący niezapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu jest bezzasadny bowiem jak wynika z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 8 marca 2001r. posiadał on pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu, zmierzającym do negatywnego rozstrzygnięcia wniosku strony. Tak więc w ocenie organu skarżący informowany był o postępowaniu i był dokładnie zaznajomiony z czynnościami postępowaniem. W konsekwencji organ wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwana ustawą o u.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a.,

ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p.

Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 17 ust. l ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, poz. 677 i z 1999 r. Nr 32, poz.310). Zgodnie z powołanym przepisem art. 17 ust. l ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego Minister Transportu i Gospodarki Morskiej udziela zezwolenia, o którym mowa w art.16, krajowemu przedsiębiorcy pod warunkiem posiadania przez niego koncesji. Przepis art.16 ust.1 przewiduje, iż wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej, przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych wymaga dodatkowego zezwolenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej. Zgodnie z przepisem art. 6. ust. 1 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego

wykonywanie międzynarodowego zarobkowego transportu drogowego pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju podlega koncesjonowaniu a organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany i cofnięcia koncesji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej. Przepis artykułu 13 powołanej ustawy reguluje kwestię cofnięcia koncesji.

Decyzją Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2000r. o cofnięto skarżącej koncesję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Tym samym skarżąca w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadała licencji przewozowej (d. koncesja). W ocenie Sądu, zgodnie z art. 17 ust. l ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106, poz. 677 i z 1999 r. Nr 32, poz.310) posiadanie licencji przewozowej (d. koncesja) jest niezbędnym warunkiem udzielenia zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie regularnej międzynarodowej komunikacji autobusowej. Skarżący jak ustalił organ nie posiada żadnej licencji przewozowej (d. koncesja) umożliwiającej uwzględnienie wniosku. Tym samym w aktualnym stanie prawnym wobec nie spełnienia wymogu posiadania licencji przewozowej (d. koncesja) organ nie miał możliwości do udzielenia zezwolenia. W ocenie Sądu ustalonych faktów nie zmieniają gołosłowne twierdzenia skarżącego, iż organ nie wyjaśnił sprawy w sposób przewidziany przez przepisy art.7, 8 oraz 10 par.1 k.p.a., które to naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że w toku całego postępowania skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika i w pismach z dnia 2 lutego, 8 marca 2001r. reagował na czynności postępowania i posiadał wiedzę w zakresie ewentualnych braków wniosku. Skarżący oprócz własnych twierdzeń nie przedstawił, ani w toku postępowania administracyjnego ani przed sądem żadnych dowodów potwierdzających jego stanowisko a w szczególności stanowisko w zakresie posiadania licencji przewozowej (d. koncesja). W tym stanie rzeczy stawianie zarzutu organowi, iż skorzystał z wiedzy znanej z urzędu nie może być uznane za zasadne. Zdaniem Sądu, bezzasadny także jest zarzut naruszenia przez organ art.64 § 2 k.p.a. poprzez nie wezwanie strony do uzupełnienia wniosku o kopię licencji. W dacie wydawania decyzji, organ miał z urzędu wiedzę co do nieposiadania przez skarżącą licencji przewozowej (d. koncesja), które zostały cofnięte decyzją Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] sierpnia 2000 r. a decyzje w przedmiocie cofnięcia nie były zaskarżone. Zdaniem Sądu brak było podstaw do żądania uzupełnienia wniosku w tym trybie bowiem jak wynika z pisma skarżącego z 2 lutego 2001r. wniosek został złożony prawidłowo i pod względem formalnym jest prawidłowy.

Biorąc pod uwagę fakt, że skarżąca w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie posiadała licencji przewozowej (d. koncesja) zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a w szczególności mogących być podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wskazano wyżej pełnomocnik skarżącej miał możliwość ustosunkowania się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co też uczynił w powołanych pismach z dnia 2 lutego i 8 marca 2001r. Wobec czego zarzut naruszenia prawa procesowych strony i niezapełnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest niezasadny.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.