Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2458/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. P. Chmielecki, Sędziowie NSA del. Z. Kmieciak (spr.), A. Wrzesińska-Nowacka, Protokolant asystent sędziego B. Motycka, po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w R. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. OZ w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. 79,80 zł (siedemdziesiąt dziewięć zł osiemdziesiąt gr ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej Spółki


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy w B. określił B. S.A. obecnie A. S.A. z siedzibą w R. – nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za m-c kwiecień 2002r., ustalił, iż nastąpiło zawyżenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym i określił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż zarówno w rejestrze sprzedaży, jak i w deklaracji podatkowej VAT-7 Spółka nie wykazała dokonanej transakcji sprzedaży opakowań zwrotnych (worków i palet drewnianych), podlegającej zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Wykazano także, że zaewidencjonowana w rejestrze sprzedaży - sprzedaż płyty gumowej, ujęta w deklaracji podatkowej VAT-7 jako sprzedaż eksportowa, opodatkowana stawką celną 0 % wykazana została przez Spółkę bez przedstawienia wymaganych zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz .U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dokumentów celnych SAD, potwierdzających wywóz towaru poza granice polskiego obszaru celnego. Jako sprzedaż eksportową opodatkowaną stawką celną 0 % objęto także czynność polegającą na przekazaniu na cele reprezentacji i reklamy zakupionego "przewodnika Jasnogórskiego" pomimo, iż była to sprzedaż krajowa. Ponadto w kwietniu 2002r. Spółka dokonała zakupu katalogów i ulotek reklamowych, których nie udokumentowała fakturą zakupu VAT i nie wykazała dokonanego zakupu w deklaracji podatkowej VAT-7.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła zarzut dokonania przez organy podatkowe błędnej klasyfikacji zakupionych przez Spółkę katalogów i ulotek reklamowych, co w dalszej konsekwencji spowodowało naliczenie nienależnego podatku VAT. Powołując się na wykładnię językową i celowością pojęcia "reklama", a także analizę treści zakupionych katalogów i ulotek podkreślono, iż materiały te nie stanowią materiałów reklamowych, spełniają jedynie funkcję materiałów informacyjnych.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu podkreślono, iż niewątpliwie zakupione przez Spółkę materiały zawierały elementy informacyjne jednakże forma, w jakiej zostały wydane i następnie rozpowszechniane świadczą o tym, iż były to materiały reklamowe – zawierały bowiem informację o konkretnych towarach, ich zaletach, wartościach, możliwościach i sposobach nabycia przez potencjalnego klienta.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca podtrzymując argumenty przedstawione w odwołaniu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 21 ust. 1, art. 2 ust. 3 pkt 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 3, 4, 5, i 6 oraz art. 27 ust. 4 i 6 ustawy o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym, a także naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaakcentowano, iż przeprowadzone postępowanie podatkowe, mające na celu ustalenie rzeczywistego stanu sprawy i wyjaśnienie powstałych wątpliwości przeprowadzone było pobieżnie i niedostatecznie wnikliwe.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Powodem zakwestionowania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji było bezzasadne odmówienie materiałom zakupionym przez Spółkę w firmie C. Sp. z o.o. w B. charakteru informacyjnego. Uznano je za materiały reklamujące wyroby produkowane przez skarżącą spółkę, co kwalifikowało do opodatkowania ich podatkiem VAT. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że najistotniejszą cechą reklamy jest przekazywanie informacji o konkretnych towarach, o ich zaletach, wartościach i możliwościach zakupu "bliżej nieokreślonemu kontrahentowi" w celu "zachęcenia do kupna potencjalnego klienta" (s. 4 uzasadnienia). Jak podniesiono, zakupione ulotki i katalogi zawierają również symbol powszechnie uznanego, międzynarodowego znaku jakości EN ISO 9002, co miałoby potwierdzać słuszność zajętego przez organ podatkowy stanowiska. Nie negując metodologicznej poprawności przyjętego przez organy obydwu instancji określenia reklamy należy pamiętać, że musi ono być poddane weryfikacji na tle o k o l i c z n o ś c i k o n k r e t n e j s p r a w y. Mówiąc inaczej, ta nader ogólnikowa definicja reklamy powinna zostać poddana zabiegowi i n d y w i d u a l i z a c j i, czego w rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – zabrakło. Rzecz w tym, iż zarówno Urząd Skarbowy w B. , jak i Izba Skarbowa przyznały, że wspomniane wcześniej materiały zawierają informacje, jednak rozprowadzano je w celu zachęcenia klientów do zakupu produktów Spółki, a więc należało je zakwalifikować jako materiały reklamowe. W odpowiedzi na skargę nieco zmodyfikowano to stanowisko stwierdzając: sporne materiały zawierają elementy informacyjne, jednakże fakt, że zawierają również elementy wartościujące wyroby, a także forma w jakiej zostały wydane i rozpowszechnione nakazują zaliczyć je do materiałów reklamowych (s. 3). Analiza tak treści, jak i formy materiałów, które dołączono do akt sprawy, podważa tę argumentację. W ocenie Sądu zdecydowanie przeważa w nich – by posłużyć się terminologią organów podatkowych – element informacyjny – dane techniczne, wskaźniki, opis przeznaczenia, parametry produktów, itp. Nawet tam, gdzie wskazano zalety poszczególnych wyrobów, właściwe i n f o r m a c j e zostały opatrzone czy też wsparte określeniami technicznymi. Co więcej, nie odwołują się one (jak klasyczna reklama) do odczuć, skojarzeń czy emocji potencjalnych nabywców, lecz przedstawiają ścisłe, dające się skategoryzować i wymierzyć dane. Zignorowanie tego aspektu rozpatrywanego stanu faktycznego zdaje się świadczyć o całkowicie arbitralnej ocenie organów podatkowych. Nie bez znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest także okoliczność związana z rozprowadzaniem owych materiałów. Były one kierowane raczej do konkretnego, zainteresowanego produkowanymi wyrobami nabywcy, a nie bliżej nieokreślonego kręgu odbiorców. Temu elementowi stanu faktycznego sprawy nie poświęcono wystarczającej uwagi, poprzestając na prostych konstatacjach definicyjnych.

W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia szeregu przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, zwłaszcza zaś art. 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, na mocy przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 tej ustawy.