Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 77/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, art. 3 par. 2 pkt 1-8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie nie wykonania decyzji dotyczącej przyznania świadczeń z pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] podnosząc, że organ ten nie wykonał decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] przyznającej pomoc w zakresie dożywiania w kwocie 403,63 zł. W oparciu o powyższe wniósł o nałożenie obowiązku wypłaty przyznanego świadczenia i stosownej kary wobec nieodpowiedzialnych pracowników organu oraz naliczenie odsetek za zwłokę.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, iż przedmiotowa decyzja Kolegium nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa, co uniemożliwia organowi pierwszej instancji jej wykonanie. Z tych względów MOPS w [...] uznał za konieczny udział prokuratora w postępowaniu celem wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzucenie.

Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem skargi wniesionej do sądu w niniejszej sprawie jest zaniechanie organu pierwszej instancji polegające na niewykonaniu decyzji organu drugiej instancji wydanej po rozpoznaniu odwołania. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przytoczony przepis określa zakres kognicji sądu administracyjnego. Wniesioną w rozpoznanej sprawie skargę należało uznać za skargę wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to jest skargę na bezczynność organu administracji publicznej. Zgodnie z treścią tego przepisu przedmiotem skargi może być bezczynność organu w zakresie decyzji i postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., pisemnej interpretacje przepisów prawa podatkowego, (pkt 4a) a także innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W rozpoznanej sprawie żądane przez skarżących zachowanie organu nie polegało na wydaniu decyzji, postanowienia lub pisemnej interpretacji i z tego względu wniesioną skargę Sąd potraktował jako skargę na bezczynność w zakresie wydania innego aktu niż akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-3 lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zdaniem składu orzekającego przez inne akty lub czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć akty i czynności z zakresu administracji publicznej na mocy, których organ podejmuje na podstawie przepisów prawa władcze rozstrzygnięcie w sprawie administracyjnej.

Do tego rodzaju aktów i czynności nie zalicza się czynność materialnotechniczna polegająca na wypłacie przyznanego świadczenia. Akty i czynności o których mowa w tym przepisie to władcze działania organu, których przedmiotem jest rozstrzygnięcie w zakresie wynikających z przepisu prawa uprawnień lub obowiązków przysługujących lub ciążących na adresacie aktu lub czynności.

Działanie organu polegające na podjęciu czynności w celu wykonania decyzji organu drugiej instancji nie ma natomiast cech form działania administracji, wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4a i z tego względu zaniechanie organu w tym zakresie na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. a contrario nie podlegało zaskarżeniu do sądu.

Innymi słowy, aby była dopuszczalna skarga na bezczynność organu muszą zaistnieć okoliczności zobowiązujące ten organ do wydania aktu określonego w art. 3 § 2 pkt 1-3 (decyzji, zaskarżonego postanowienia, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie) lub innego (o którym mowa w pkt 4) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 16 września 2004 r. sygn. akt OSK 247/04, ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30).

Do takich aktów (czynności) nie można zaliczyć czynności polegającej na wykonaniu decyzji ostatecznej.

Podobnie NSA w postanowieniu z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt. II SA 1060/97, Pr. Gosp. 1998, nr 7, s. 37 stwierdził, że zwrot nienależnej opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Poglądy wyrażone w tym postanowieniu zachowują aktualności na gruncie obecnie obowiązujących przepisów powołanej ustawy p.p.s.a.

W świetle powyższych rozważań należało stwierdzić, że rozpoznana sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, a wniesiona w sprawie skarga była niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.