Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 772/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne~Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88d ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia SO del. do WSA Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: "Prezes KZGW") z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie") w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem tym Prezes KZGW, po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca" lub "[...]") na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: "Dyrektor RZGW") z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], odmawiającej uzgodnienia projektu realizacji decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji budowy nośnika reklamowego dwustronnego o nr [...], [...], o wymiarach powierzchni reklamowej 3,0 x 6,0 m (każda tablica), na słupie stalowym o wysokości 8 m połączonym z fundamentem zagłębionym w gruncie, o całkowitej wysokości (łącznie z tablicą reklamową) ok. 11,40 m na dz. o nr ew. [...] w ob. [...] przy ul. [...] w [...] m. [...] [...].

II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

II.1. Zarząd [...] Miasta Stołecznego [...] pismem z 20 czerwca 2016 r. zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Postępowanie to zostało zainicjowane w ramach procedury legalizacji samowoli budowlanej (zob. pkt 1 projektu decyzji o warunkach zabudowy). Zarząd [...] wskazał, że przedmiotowa inwestycja podlega uzgodnieniu w trybie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073; dalej: "u.p.z.p."), czyli ze względu na położenie na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, z późn. zm.; dalej: "Prawo wodne").

II.2. Dyrektor RZGW postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Organ stwierdził, że planowana inwestycja znajduje się w rejonie km [...] rzeki [...] wg nowych map zagrożenia powodziowego, w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, o którym mowa w art. 88d ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, dla którego rzędna zalewu wód o prawdopodobieństwie występowania raz na 100 lat (1%) wynosi około 84,75 m n.p.m. Kr. (co odpowiada poziomowi 6,79 m w [...] układzie geodezyjnym).

II.3. Zażalenie do Prezesa KZGW na postanowienie z [...] lipca 2016 r. wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...].

II.4. Prezes KZGW postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Prezes KZGW, po przeanalizowaniu sporządzonych przez Prezesa KZGW map zagrożenia powodziowego (arkusz [...] - [...] [...]), ustalił, że teren działki o nr ew. [...], na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie występowania (tj. raz na 100 lat, woda Q 1%). Wymaga podkreślenia, że mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego jako oficjalne dokumenty planistyczne stanowią podstawę do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym i zarządzaniem kryzysowym. Organ odwoławczy zaznaczył, że na mapach zagrożenia powodziowego, umieszczonych na ogólnodostępnej stronie internetowej http://mapy.isok.gov.pl/imap/, po wejściu w odpowiedni arkusz na mapie (w analizowanym przypadku w arkusz [...] - [...] [...]) i zakładkę, rozwija się lista map (w skali 1:10 000), na których przedstawione są następujące cztery obszary:

1. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat (Q 0,2%);

2. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (Q 1%);

3. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (Q 10%);

4. obszary narażone na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego.

Na mapach zagrożenia powodziowego (MZP) przedstawione są zasięgi powodzi, głębokości wody lub poziomy zwierciadła wody, kilometraż rzeki, zaznaczone są także wały - jeśli znajdują się na danym terenie i podane są rzędne korony wału. Na MZP zaznaczone są cztery przedziały głębokości wody (h<0,5 m; 0,5 m4,0 m). Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią obowiązują zakazy wynikające z art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, ewentualne pozytywne uzgodnienie planowanej inwestycji uzależnione jest w pierwszej kolejności od uzyskania przez zainteresowanego decyzji zwalniającej od ww. zakazów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 234/12). Wymóg uzyskania decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią przed realizacją planowanej inwestycji na zagrożonym obszarze wynika z przepisów ustawy Prawo wodne. Prezes KZGW również zauważył, że nie ma prawnej możliwości wydania decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, o której mowa w art. 88l ust. 2 Prawa wodnego, dla inwestycji, która już istnieje. Ewentualne zwolnienie od zakazów może dotyczyć bowiem wyłącznie obiektów, które mają być dopiero wykonane. W rozpatrywanej sprawie postępowanie wszczęto na potrzeby legalizacji nośnika reklamowego, który usytuowany jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...]. W tej sytuacji Dyrektor RZGW w [...], po ustaleniu, że przedmiotowy nośnik reklamowy został wykonany bez uzyskania wymaganej przepisami prawa decyzji zwalniającej od zakazów określonych w art. 88l ust. 1 Prawa wodnego, powinien rozważyć wszczęcie postępowania w trybie art. 88o ustawy Prawo wodne. Ponadto Prezes KZGW wyjaśnił, że uprawnienie wynikające z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego dotyczy indywidualnych spraw regulowanych w drodze decyzji administracyjnej, a postępowanie jest wszczynane na wniosek podmiotu ubiegającego się o uzyskanie zgody na zwolnienie od zakazów. Postępowanie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może zastępować postępowania, o którym mowa w art. 88l ust. 2 Prawa wodnego. Innymi słowy, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej nie może odejść od zakazów poprzez uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 106 k.p.a. Po pierwsze, ustawa przewiduje odrębny tok postępowania, które kończy się decyzją administracyjną. Po drugie, przy uzgadnianiu organ współdziałający związany jest projektem decyzji o warunkach zabudowy i prowadzi postępowanie w granicach tego uzgodnienia oraz w ograniczonym czasowo przedziale (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2529/12). Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że przesłany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia ustaleń związanych z obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). W myśl § 2 pkt 8 ww. rozporządzenia, ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Decyzja o warunkach zabudowy powinna więc zawierać informację, że teren inwestycji znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...] (czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia, tj. raz na 100 lat) i w związku z tym na omawianym terenie obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz z art. 88l ust. 1 Prawa wodnego. W kwestii zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 40 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie postanowienia bezpośrednio skarżącej spółce, pomimo że pełnomocnictwo pełnomocnika G. F. zostało złożone do akt sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego nośnika reklamowego, Prezes KZGW wyjaśnił, że z ustaleń tut. organu wynika, iż organ prowadzący postępowanie główne nie przesłał Dyrektorowi RZGW w [...] ww. pełnomocnictwa. Z rozdzielnika wystąpienia Zarządu [...] Miasta [...] [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż pismo to zostało wysłane do wiadomości zarówno do [...] S.A., jak i do Kancelarii Radcy Prawnego G. F., a zatem pełnomocnik miał wiedzę o toczącym się postępowaniu uzgodnieniowym. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie Dyrektora RZGW w [...] w ustawowym terminie, a więc doręczenie postanowienia bezpośrednio inwestorowi nie uniemożliwiło stronie zakwestionowania tego rozstrzygnięcia. Na marginesie sprawy organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 tej ustawy, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Zatem niezbędnym elementem projektu decyzji jest własnoręczny podpis osoby uprawnionej wraz z jego opieczętowaniem potwierdzającym niezbędne uprawnienia osoby przygotowującej stosowny projekt (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 622/10). Przesłany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy co prawda zawiera informację przez kogo został sporządzony, ale nie jest podpisany, nie zawiera pieczęci ani jakichkolwiek dokumentów potwierdzających uprawnienia tej osoby do sporządzenia projektu decyzji. Tymczasem samo naniesienie adnotacji w formie wydruku komputerowego nie stanowi, zdaniem Prezesa KZGW potwierdzenia opracowania projektu decyzji przez uprawnioną osobę. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że ze względu na nieprzedłożenie przez inwestora decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, wynikających z przepisów ustawy Prawo wodne, dla przedmiotowej inwestycji, oraz z uwagi na nieuwzględnienie w projekcie decyzji zapisów dotyczących zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, nie jest możliwe pozytywne uzgodnienie przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

III.1. W skardze złożonej na wskazane na wstępie postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] radca prawny reprezentujący skarżącą zarzucił organowi naruszenie:

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie materiału dowodowego;

- art. 107 §3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez oględne wykazanie, że nośnik reklamowy skarżącej znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

Strona skarżąca podniosła w skardze, że w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji będącego przedmiotem zaskarżenia brak jest wykazania, że reklama znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie występowania (tj. raz na 100 lat, woda Q 1%). Co prawda Organ II instancji powołuje się na mapę zagrożenia powodziowego , umieszczoną na ogólnodostępnej stronie internetowej http://mapv.isok.gov.pl/imap/ (hydroportal) - po wejściu w odpowiedni arkusz na mapie (w analizowanym przypadku w arkusz [...]- [...] [...]), ale nawet odpisu takiej mapy nie załączono do zaskarżonego postanowienia. Skarżącej udało się dotrzeć na ww. hydroportalu do arkusza mapy [...] - [...] [...], przy czym należy zaznaczyć, że jest to mapa w skali 1:10000. Pełnomocnik skarżącej po wydrukowaniu mapy w formacie A4 i A3 stwierdził, że prezentowana na mapie skala 1:10000 wcale nie oznacza, że 1 cm do 100 m. Według mapy w formacie A4 to 8 mm dawało 200 m, czyli 4mm stanowiły 100 m. Natomiast według mapy w formacie A3 to 11 mm dawało 200 m, czyli 5,5 mm stanowiły 100 m. Skoro prezentowane na hydroportalu mapy nie są wyskalowane, to trudno przyjąć aby prezentowane na nich dane, w szczególności o tym czy całość lub część (ale jaka) działki nr ew. [...] w obr. [...], znajdowały się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. W opinii skarżącej z pewnością część ww. działki [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, ale akurat ta część działki, na której znajduje się przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Według skarżącej sporządzane przez Prezesa KZGW mapy na podstawie art. 88d ust. 1 Prawa wodnego winny wskazywać również nr działek i obrębów, których dotyczy obszar szczególnego zagrożenia powodzią. W przeciwnym razie nawet mapy sporządzane z dokładnością 1:10000 nie pokażą bezbłędnie czy akurat dana część działki jest objęta ww. obszarem zagrożenia. Zdaniem skarżącej, stwierdzenia Prezesa KZGW zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie posiadają domniemania zgodności ze stanem faktycznym, a więc to Prezes KZGW winien wykazać, że faktycznie ta część działki, na której znajduje się nośnik reklamowy jest objęty obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. Poza tym skarżąca podkreśliła, że ustawodawca nie przewiduje aby prezentowana na hydroportalu mapa miała charakter dokumentu urzędowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

III.2. W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego jako oficjalne dokumenty planistyczne stanowią podstawę do podejmowania działań związanych z planowaniem przestrzennym i zarządzaniem kryzysowym. Odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii dotyczącej skali map zagrożenia powodziowego, prezentowanych na Hydroportalu KZGW, należy wyjaśnić, że szczegółowy zakres i wymagania dotyczące opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, jak również skalę map, określa rozporządzenie Ministra Środowiska, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego (Dz. U. z 2013 r. poz. 104). Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia rozmiar arkusza mapy to 600 na 510 mm. W związku z tym długość na mapie odpowiada (z uwzględnieniem skali 1:10000) długości w terenie, jeśli mapa zostanie wydrukowana na arkuszu o rozmiarze 600 na 510 mm. Wydruk na mniejszym formacie powoduje pomniejszenie mapy do rozmiaru papieru i brak zachowania skali. Należy również zauważyć, że z map dołączonych do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż nośnik reklamowy znajduje się w obniżeniu terenu, przy skarpie.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

IV.2.1. Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy teren działki o nr ew. [...], na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...] czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie występowania (tj. raz na 100 lat, woda Q 1%). Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit.b u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 88d ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten związany jest m. in. z zakazem budowy obiektów budowlanych obowiązującym na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88l ust. 1 Prawa wodnego). Zakaz ten, jeżeli znajduje w sprawie zastosowanie, wyłącza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej zakazem (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; por. np. wyrok WSA w Warszawie z 13 września 2016 r., IV SA/Wa 613/16, CBOSA). Wspominany zakaz zabudowy nie ma charteru bezwzględnego, zgodnie bowiem z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów, o których mowa w ust. 1, określając warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, jeżeli nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym. Dodać należy, obszary szczególnego zagrożenia powodzią (art. 88d ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego) obejmują m. in. obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (art. 9 pkt 6c lit.a Prawa wodnego). Postępowanie uzgodnieniowe ma zatem na celu sprawdzenie, czy teren inwestycji znajduje się terenach szczególnego zagrożenia powodzią. W przypadku pozytywnego ustalenia w tej kwestii organ uzgodnieniowy bada, czy planowana inwestycja objęta jest zakazem zabudowy, a jeżeli tak, to czy inwestor legitymuje się ostateczną decyzją zwalniającą od przedmiotowego zakazu wydana na podstawie art. 88l ust. 2 Prawa wodnego. Postępowanie uzgodnieniowe nie może zastąpić wspomnianego postępowania jurysdykcyjnego w sprawie zezwolenia od zakazów, które winno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej. W realiach niniejszej sprawy jest okolicznością bezsporną, że inwestor nie uzyskał uprzednio ostatecznej decyzji zwalniającej od zakazów zabudowy obowiązujących na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Podobnie nie budzi wątpliwości, że wzniesienie takiego nośnika reklamowego jak w niniejszej sprawie (tj. dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni reklamowej 3,0 x 6,0 m (każda tablica) na słupie stalowym o wysokości 8 m połączonym z fundamentem zagłębionym w gruncie, o całkowitej wysokości (łącznie z tablicą reklamową) ok. 11,40 m, mieści w kategorii budowy obiektów budowlanych (art. 88l ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego w zw. z art. 3 pkt 3 i 7 oraz art. 28 – 31 ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; por. też wydany z udziałem skarżącej spółki wyrok NSA z dnia 28 maja 2013 r., II OSK 271/12, CBOSA).

IV.2.2. Sąd podziela ustalenia orzekających w sprawie organów, że teren działki o nr ew. [...], na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], czyli w zasięgu zalewu wodą o średnim prawdopodobieństwie występowania (tj. raz na 100 lat, woda Q 1%). Ustalenia te mają oparcie w aktach sprawy i nie naruszają reguł swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi, żaden przepis prawa nie wymaga, aby do postanowienia uzgodnieniowego wydawanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit.b u.p.z.p. dołączana była mapa zagrożenia powodziowego. Po drugie, w aktach sprawy (k. 9) znajduje się relewantny fragment sporządzonej przez Prezesa KZGW mapy zagrożenia powodziowego (arkusz [...] - [...] [...]), który potwierdza prawidłowość ustaleń organów (pod tym samym numerem katy znajduje się również wydruk geoportal.gov.pl dla relewantnego obszaru). Konkluzję tę potwierdza również mapa sporządzona przez organ z wykorzystaniem programu ArgGIS 10.2.1 z zaznaczonymi granicami obszaru szczególnego zagrożenia powodzią (k. 9). Granice te zlokalizowane są w bardzo bliskiej odległości (ok. 2 m od barierki ochronnej chodnika wzdłuż ul. [...] w kierunku północnym ) i ponad wszelką wątpliwość sporny słup reklamowy znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Dokumenty te należy przy tym czytać w powiązaniu z mapami dołączonymi do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i dołączonymi fotografiami. Analiza akt potwierdza również ustalenie organów, że fundament spornego nośnika znajduje się poniżej skarpy. Po trzecie, należy pamiętać, że przedmiotowe uzgodnienie jest dokonywane przez organ wyspecjalizowany w gospodarce wodnej, w tym w dziedzinach związanych z ochroną przed powodzią. Jeżeli strona kwestionuje ustalenie tego organu oparte na analizie zebranych w aktach materiałów źródłowych w postaci m. in. map zagrożenia powodziowego, map z państwowego zasobu geodezyjnego oraz map wytworzonych z wykorzystaniem specjalistycznego oprogramowania, to winna zarzucaną niezgodność wykazać opinią prywatną sporządzoną przez osobę mającą odpowiednią wiedzę ekspercką. Tymczasem skarżącą ograniczyła się do zaprzeczenia i opisania problemów uzyskaniem wydruku mapy w odpowiedniej skali.

IV.2.3. Bezzasadne są również wywody skargi, w których podważa się rangę i znaczenie prawne map zagrożenia powodziowego. Dokumenty te stanowią podstawowy instrument zarządzania ryzkiem powodziowym, a ich opracowanie ma nie tylko podstawę ustawową (zob. np. art. 88f, art. 88j oraz art. 90 ust. 1 pkt 2 Praw wodnego), ale zostało również przewidziane w art. 6 Dyrektywy 2007/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (Dz.U.UE.L.2007.288.27; dalej: "Dyrektywa Powodziowa"). Jeżeli chodzi o skalę mapy zagrożenia powodziowego, to zgodnie z § 14 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2012 r. w sprawie opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego wykonuje się w szczegółowości map w skali 1:10 000.

IV.3. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

-----------------------

1