Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 196/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 23
journal: Dz.U. 2002 nr 151 poz 1261
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz  przebiegu służby policjantów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi T.G. na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w R z dnia [...] 2011 roku nr [...]; II. określa, że rozkazy personalne wymienione punkcie I nie podlegają wykonaniu w całości; III. zasądza od L.Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. na rzecz T.G. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. G. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 14 stycznia 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z późn. zm., dalej jako ustawa), L. Komendant Wojewódzki Policji zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący w dniu 10 grudnia 2010 r. raportem poinformował Komendanta Powiatowego Policji w R., iż w oparciu o nieprawomocne orzeczenie lekarskie Nr 664/2010 WKL MSWiA w L., lekarz Poradni Badań Profilaktycznych MSWiA w L. w dniu 9 grudnia 2010 r. orzekł, iż policjant niezdolny jest do pracy na zajmowanym stanowisku. W związku z tym, Komendant Powiatowy Policji w R., działając na podstawie § 23 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151 poz. 1261) zwolnił skarżącego od zajęć służbowych od dnia 13 grudnia 2010 r. Orzeczenie Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z dnia [...] listopada 2010 r., zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Krakowie orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2010 r., które wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w R. w dniu 10 stycznia 2011 r. Powyższym orzeczeniem uznano skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zdolnego do pracy zarobkowej. Ponadto Komisja Lekarska zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidów od dnia 24 listopada 2010 r. Z uzasadnienia Komisji Lekarskiej jednoznacznie wynika, iż stan zdrowia badanego całkowicie wyklucza zdolność do dalszej służby w Policji, toteż Komendant Powiatowy Policji w R. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby z dniem 14 stycznia 2011 r. Rozkazowi został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżący złożył odwołanie do L. Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucając mu naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącego, winien być zwolniony ze służby w Policji po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, liczonego od dnia 13 grudnia 2010 r., tj. od dnia zwolnienia go od zajęć służbowych przez Komendanta Powiatowego Policji w R..

Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji wyjaśnił, że treść art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia organom Policji swobody w podejmowaniu decyzji o zwolnieniu, lecz nakłada obowiązek zwolnienia ze służby policjanta, w stosunku do którego Komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do służby. Zwolnienie funkcjonariusza w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby Policji przez Komisję lekarską następuje, gdy orzeczenie ma charakter ostateczny. W niniejszej sprawie orzeczenie stało się ostateczne w dniu 17 grudnia 2010 r., jednakże do wiadomości przełożonego właściwego w sprawach osobowych policjanta doszło w dniu 10 stycznia 2011 r.

Odnosząc się do zarzutów organ wskazał, że 12 - miesięczny "okres chroniący przed zwolnieniem" nie mógł być zastosowany, ponieważ skarżący do dnia zwolnienia z Policji nie zaprzestał służby z powodu choroby, a jedynie został przez przełożonego w sprawach osobowych zwolniony od zajęć służbowych z uwagi na orzeczenie Komisji Lekarskiej o trwałej niezdolności na okres do dnia zwolnienia ze służby. Organ byłby zobligowany do zastosowania w niniejszej sprawie art. 43 ust. 1 ustawy, gdyby przed wydaniem rozkazu personalnego o zwolnieniu, czy też przed wydaniem orzeczenia przez komisję lekarską, policjant korzystał ze zwolnienia lekarskiego i zaprzestał służby z powodu choroby. Skoro w analizowanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 43 ust. 1 ustawy, nie można również przyjąć, iż datą początkową okresu ochronnego jest data 13 grudnia 2010 r. – dzień zwolnienia policjanta od zajęć służbowych w oparciu o orzeczenie Komisji lekarskiej oraz zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza profilaktyka stosownie do przepisów art. 43 pkt 2 oraz art. 229 § 4 Kodeksu pracy. Zaprzestanie służby z powodu choroby następuje z dniem wskazanym w stosownym zaświadczeniu lekarskim (zwalniającym od służby). Natomiast stan trwałej niezdolności do służby, stwierdzony orzeczeniem Komisji lekarskiej nie jest jednoznaczny z zaprzestaniem służby z powodu choroby. Orzeczenie Komisji Lekarskiej rozstrzyga bowiem o przydatności do służby, nie zaś o występowaniu choroby w rozumieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Od powyższego rozkazu personalnego L. Komendanta Policji w L., T.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 43 ust. 1 ustawy - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż nie ma podstaw do tego, aby w stosunku do niego zastosować 12 - miesięczny okres chroniący przed zwolnieniem ze służby przewidziany w tym przepisie.

Skarżący wyjaśnił, od dnia 13 grudnia 2010 r. faktycznie zaprzestał służby w Policji z powodu choroby, gdyż do dnia wydania rozkazu personalnego nr 644 z dnia 12 stycznia 2011 r. służby tej już nie pełnił. Sam fakt stwierdzenia niezdolności do pracy z powodu choroby w zaświadczeniu lekarskim wydanym na innym druku, niż druk ZUS ZLA nie ma tu znaczenia, gdyż przedłożone przez niego orzeczenie i zaświadczenie lekarskie w sposób oczywisty stwierdziły jego niezdolność do pracy i jej przyczynę (stan zdrowia). Wobec tego skarżący nie był zobowiązany do składania zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA, aby wykazać po raz drugi, iż jest niezdolny do pracy z powodu choroby. Skarżący podkreślił, że zaprzestał służby z powodu choroby, a mimo tego zwolnienie go ze służby nastąpiło przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby. W jego ocenie nie do przyjęcia jest stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w L., iż warunkiem uznania, iż policjant zaprzestał służby w Policji jest jego przebywanie na zwolnieniu lekarskim i nie pełnienie służby przed orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA, a niezdolność do służby z powodu choroby musi być wykazana zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA.

W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżony akt jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.

Z akt sprawy i z zaskarżonej decyzji wynika, że pismem z dnia 11 października 2010 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w R. o skierowanie go na resortową komisję lekarską w celu określenia jego stanu zdrowia pod kątem dalszej służby w Policji. W dniu 18 października skierowano go do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z wnioskiem o przeprowadzenie komisyjnych badań i wydanie orzeczenia o przydatności funkcjonariusza do dalszej służby w Policji lub na zajmowanym stanowisku.

W dniu 10 grudnia 2010 r. skarżący skierował do Komendanta Powiatowego Policji w R. raport z przebiegu badań wraz z zaświadczeniem lekarskim z dnia 9 grudnia 2010 r., z którego wynika, że skarżący jest niezdolny do pracy oraz orzeczenie z dnia 24 listopada 2010 r. nr 664/2010 Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. o jego całkowitej niezdolności do pracy.

W związku z powyższymi pismami, Komendant Powiatowy Policji w R. pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. zwolnił z tym dniem skarżącego z zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby z Policji, a po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia Komisji Lekarskiej MSWiA w L. raportem personalnym z dnia 12 stycznia 2011 r. zwolnił go ze służby w Policji z dniem 14 stycznia 2011 r. z rygorem natychmiastowej wykonalności. Raport ten został utrzymany w mocy przez organ drugiej instancji.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy uznać należy, że zasadne są zarzuty skargi związane z naruszeniem przez organy Policji art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2001r. (sygn. akt II SA 704/01), przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Jednakże w żadnym razie nie powinna być także stosowana jego interpretacja zawężająca, co w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło. Przyjęcie przez organy Policji, iż przepis art. 43 ust. 1 cytowanej ustawy ma zastosowanie wyłącznie w przypadku przebywania policjanta na zwolnieniu lekarskim nie znajduje uzasadnienia w świetle tego przepisu, w którym mowa jest jedynie o "zaprzestaniu służby z powodu choroby".

W rozpatrywanej sprawie, skarżący został uznany w dniu 24 listopada 2010 r. przez Komisję Lekarską MSWiA za całkowicie niezdolnego do służby z powodu choroby. Niezdolność do pracy skarżącego z powodu choroby potwierdziło także zaświadczenie lekarskie z dnia 9 grudnia 2010 r. Tym samym przedłożenie przez skarżącego dodatkowo zwolnienia lekarskiego na druku ZUS ZLA w świetle art. 43 ust. 1 ustawy o Policji i okoliczności faktycznych sprawy nie było konieczne.

Niesporne jest, że orzeczenie komisji lekarskiej stanowi podstawę do obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Jednak stosując ten przepis należy mieć jednak na uwadze treść art. 43 ust. 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Nie budzi natomiast w tej sprawie wątpliwości, że skarżący takiego wystąpienia nie zgłosił.

Z cytowanych wcześniej przepisów wynika zatem, że w związku z treścią art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, policjant nie może zostać zwolniony ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby jeżeli podstawę jego zwolnienia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

Jako więc, że skarżący zaprzestał faktyczne służby z powodu choroby w dniu 13 grudnia 2010 r. (k. 21 akt administracyjnych), od tego momentu należało obliczyć 12 miesięcy, w czasie których policjant nie mógł być, zgodnie z prawem, zwolniony na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy.

Reasumując, w ocenie Sądu, nie ma w świetle powyższego żadnego znaczenia czy policjant legitymuje się zwolnieniami lekarskimi. Fakt nieotrzymywania zwolnień lekarskich nie dowodzi bowiem, że funkcjonariusz nie jest niezdolny do służby z powodu choroby. (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2006 r., I OSK 1338/05, z dnia 3 lutego 2006 r., I OSK 836/05 oraz z dnia 27 kwietnia 2011 r., I OSK 2015/10, publ. strony internetowe: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd nie podziela stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 13 listopada 2009 r., w sprawie II SA/Wa 1051/09, w którym stwierdzono, że ochrona przewidziana przepisem art. 43 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji służy wyłącznie tym policjantom, którzy od jakiegoś czasu nie pełnili służby z powodu choroby, a następnie komisja lekarska stwierdziła ich trwałą niezdolność do służby w Policji oraz, że fakt orzeczenia przez Komisję Lekarską całkowitej niezdolności do służby nie wystarcza do uznania, iż policjant korzysta ze zwolnienia lekarskiego a zatem takie orzeczenie Komisji Lekarskiej nie wystarcza do zastosowania art. 43 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji. Podkreślenia przy tym wymaga, że cytowany wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 229/10. Natomiast inne powołane przez organ wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2009 r, III SA/Gd 359/08, WSA w Olsztynie z dnia 21 wrzesnia 2006 r., II SA/Ol 567/06 i NSA z dnia 26 października 2006 r., I OSK 299/06 zapadły w innych stanach faktycznych, zatem argumentacja w nich zawarta nie może być brana pod uwagę w tej sprawie.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.