Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 672/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: §2 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Rz 672/04

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A S.A. w N. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dn.[...].07.2004r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u T. W. Postępowanie w tej sprawie toczyło się przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w L., gdzie wniosek o wszczęcie skierował lekarz profilaktyk w związku z podejrzeniem uszkodzenia wątroby z uwagi na narażenie zawodowe. W sprawie sporządzono protokół dochodzenia epidemiologicznego, a organ I instancji wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy (WOMP) w R. w celu wydania stosownego orzeczenia. W orzeczeniu lekarskim Nr [...] sporządzonym w WOMP w R. z dn.[...].05.2003r. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania przewlekłego zatrucia związkami chemicznymi-toksycznego uszkodzenia wątroby. W orzeczeniu tym wskazano, że T. W. od 1987r. do 2000r. był zatrudniony w A w N., następnie w PPHU "[...]" sp. z o.o. w N. Przez okres zatrudnienia pozostawał na stanowisku elektromontera aparatury pomiarowo-regulacyjnej, mając kontakt z różnymi substancjami chemicznymi. WOMP w R. z uwagi na zmienną i krótkotrwałą ekspozycję na czynniki chemiczne T. W., brak rejestrowania wśród pracowników zakładu ostrych zatruć, brak awarii chemicznych ani wypadków przy pracy z udziałem T. W., nie rejestrowanie ostrych zatruć chemicznych u innych pracowników zakładu, a także z uwagi na analizę medycznej dokumentacji wykluczył etiologię zawodową schorzenia wątroby u T. W.

Orzeczenie powyższe zakwestionował T. W., a jednostką orzekającą w kwestii rozpoznania choroby zawodowej był Instytut Medycyny Pracy w Ł. Jednostka ta orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dn.[...].09.2003r. stwierdziła u T. W. przewlekłe zatrucie substancjami chemicznymi pod postacią toksycznego uszkodzenia wątroby powikłanego marskością, jako choroby zawodowej uwidocznionej pod pozycją 1.37 w rozporządzeniu Rady Ministrów z dn.30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115, zwane dalej "rozporządzeniem z 30.07.2002r."). W uzasadnieniu tego orzeczenia przytoczono ustalenia protokołu dochodzenia epidemiologicznego oraz jego uzupełnienia wskazującego na rodzaj pracy T. W. oraz rodzaj substancji chemicznych, z którymi strona miała kontakt w okresie pracy zawodowej. Wskazano także, iż na stanowiskach zatrudnienia T. W. nie mierzono stężeń substancji chemicznych w powietrzu. Przytaczając wyniki badań irnmunoserologicznych wykluczające wirusową etiologię uszkodzenia wątroby, a także badania diagnostyczne związane z leczeniem, a następnie przeszczepem wątroby u T. W. wykluczające zakaźne i alkoholowe tło choroby, uznano iż choroba w rozpoznaniu jest następstwem zawodowej ekspozycji na bardzo wiele substancji chemicznych, z których epichlorhydrynę i toluen uznano za czynniki wywołujące schorzenie.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami dowodowymi w sprawie. Decyzją z dn.[...].11.2003r. Nr [...] organ ten stwierdził u T. W. chorobę zawodową pod nazwą przewlekłe zatrucie substancjami chemicznymi pod postacią toksycznego uszkodzenia wątroby powikłanego marskością wymienioną w pkt 1.37 rozporządzenia z 30.07.2002r.. W podstawie prawnej tej decyzji powołano się na art.104 ustawy z dn.l4.06.1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.) oraz art.5 pkt 4a ustawy z dn.l4.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednol. Dz.U. Nr 90 z 1998r., poz.575 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że decyzję oparto na orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz ocenie narażenia zawodowego. Wskazano okresy pracy i charakter zatrudnienia T. W., eksponując rodzaj substancji chemicznych, na jakie był on narażony, wskazując iż kontakt z nimi był możliwy tak przez skórę, jak i drogi oddechowe. Organ ustalił, że substancjami hepatotoksycznymi, na które był narażony T. W. były: epichlorhydryna, toluen, izopropanol, 2-etoksyetanol, cykloheksanol, ksylen. Wskazując na definicję choroby zawodowej zawartą w § 2 ust.l rozporządzenia z dn.30.07.2002r. organ I instancji wyjaśnił, że by taką chorobę stwierdzić muszą zaistnieć łącznie przesłanki: 1) znajdowanie się jednostki chorobowej w wykazie chorób zawodowych, 2) występowanie czynników szkodliwych w środowisku pracy, 3) związek przyczynowo-skutkowy między schorzeniem a warunkami pracy. Jeszcze raz odwołując się do ustaleń orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Ł. organ I instancji uznał, że wykluczono inne przyczyny schorzenia, niż zawodowe, u T. W.

Odwołanie od tej decyzji w terminie wniosły A S.A. w N. wnosząc o jej uchylenie. Odwołująca się spółka podnosiła, że charakter pracy pracownika, stopień narażenia na związki chemiczne, brak rejestrowanych zatruć ostrych oraz wypadków przy pracy z udziałem związków chemicznych nie dają podstaw do stwierdzenia związku przyczynowego choroby pracownika z narażeniem zawodowym. Wskazywano także na poddawanie T. W. okresowym badaniom profilaktycznym, które nie dawały podstaw do przeciwwskazań do zatrudnienia. Eksponowano, że strona była narażona na kontakt ze związkami chemicznymi w sposób sporadyczny lub okresowy i nie dochodziło do przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń substancji. Odwołujące się A wywodzą, ze w przedmiotowej sprawie nie można bezspornie lub z dużym prawdopodobieństwem twierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy T. W., wedle odwołującej się spółki nie wystarcza do tego wykluczenie zakaźnego i alkoholowego tła jak również genetycznej etiologii uszkodzenia wątroby. Jako argument przemawiający przeciwko zaistnieniu choroby zawodowej wskazano na dodatni wynik tzw. przeciwciał p-jądrowych, co miałoby wskazywać na autoimmunologiczne podłoże zapalenia wątroby. Zarzucono organowi I instancji, że nie dokonał ustaleń w zakresie oceny narażenia z uwzględnieniem rodzaju czynnika, wartości stężeń lub natężeń szkodliwych substancji oraz okresu narażenia zawodowego. W konkluzji wniesiono o wydanie decyzji stwierdzającej brak choroby zawodowej.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. o uzupełnienie opinii, w aspekcie uwzględnienia wyniku dodatniego tzw. przeciwciał p-jądrowych. W piśmie Instytutu z dn. [...].04.2004r. wskazano, że wydając opinię uwzględniano wyniki badań, także przekazanych przez WOMP w R. Wskazano w nim, że wyniki badań przeprowadzonych w Zakładzie Immunopatologii Instytutu Naukowo-Badawczego Państwowego Zakładu Higieny w W. były negatywne, zaś w rozpoznaniu ustalonym w Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej Transplantacyjnej i Wątroby nie stwierdzono jednoznacznie autoimmunologicznego podłoża choroby wątroby. W kontekście danych o narażeniu, także w wieku młodocianym Instytut uznał, że z przeważającym prawdopodobieństwem należy przyjąć zawodową etiologię choroby wątroby. Organ II instancji umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy stronom postępowania, uzupełniono także brak odwołania poprzez złożenie brakującego podpisu drugiego członka zarządu odwołującej się spółki.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. opisaną na wstępie decyzją z dn.[...].07.2004r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie stwierdzenia u T. W. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia związkami chemicznymi pod postacią toksycznego uszkodzenia wątroby powikłanego marskością. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył ustalony przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w L. stan faktyczny sprawy, wskazał także na uzupełniające opinię stanowisko Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dn.[...].04.2004r.. W konkluzji organ odwoławczy doszedł do wniosku, że ocena narażenia zawodowego T. W. wykazała, ze był on narażony na szereg substancji chemicznych o działaniu toksycznym dla wątroby, brak wyników pomiarów czynników szkodliwych na stanowisku pracy zainteresowanego nie pozwalał zaś przyjąć tezy o nie przekroczeniu normatywów. Organ wziął także pod uwagę osobniczą wrażliwość każdej osoby narażonej na czynniki szkodliwe, co przemawiać ma za uznaniem z przeważającym prawdopodobieństwem, że warunki pracy mogły spowodować schorzenie wątroby u T. W. Wskazano, że oddziaływujące czynniki nakładając się na siebie, mogły spotęgować szkodliwe oddziaływanie, dodatkowo wskazano na znaczenie orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł.

Skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosły A w N., zarzucając naruszenie § 8 ust.l rozporządzenia z dn.30.07.2002r. poprzez "niewskazanie w treści decyzji poprzez stwierdzenie choroby zawodowej wbrew wynikom przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego pracownika", naruszenie § 2 ust.l (prawdopodobnie tegoż samego rozporządzenia) poprzez brak wyjaśnienia podstaw stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 1.37 wykazu chorób zawodowych "wskutek niewskazania substancji chemicznej wywołującej chorobę zawodową" oraz naruszenie art.77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia "działanie jakich substancji spowodowało chorobę zawodową, a tym samym kiedy choroba ta powstała". Zdaniem skarżącego decyzje obu instancji nie zawierają wyjaśnienia czy istnieją dowody na to, aby przewlekłe zatrucie pracownika spowodowane było benzenem lub jego homologami i wywodzi, że nie wiadomo, dlaczego stwierdzono chorobę zawodową spod poz. 1.37 wykazu chorób zawodowych. Zdaniem skarżącej dokumentacja przebiegu pracy zawodowej T. W. nie daje podstaw do przyjęcia, że był on narażony na działanie benzenu lub jego homologów w takim stężeniu, które spowodowałoby przewlekłe zatrucie wątroby. Decyzje mają zawierać lakoniczne stwierdzenia o wpływie wielu czynników i substancji chemicznych, ale nie precyzują jakie i w jakim stopniu wpłynęły na zatrucie wątroby, nadto związek przyczynowo-skutkowy między chorobą pracownika a działaniem związków chemicznych nie został, zdaniem skarżącej wyjaśniony. Odwołując się do orzeczeń NSA odnośnie wymogów, jakim winny odpowiadać orzeczenia wydawane w sprawie o ustalenie choroby zawodowej, skarżąca wywodzi, iż orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. nie zawiera przekonywującego uzasadnienia.

Wskazano także na obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo skarżąca wskazuje i na to, że T. W. od [...] lutego 2002r. był zatrudniony w innej firmie, a organy nie ustaliły który z przedsiębiorców miałby ponosić ewentualną odpowiedzialność za skutki wystąpienia choroby zawodowej. Skarżąca wywodzi, że nie jest wystarczającym stwierdzenie o narażeniu na szereg substancji, ale należało jednoznacznie ustalić, na jakie substancje i kiedy pracownik T. W. był narażony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazano w obszernej odpowiedzi, że szkodliwe dla wątroby substancje, na oddziaływanie których narażony był T. W. wymienione były w decyzjach, w tym benzen i jego homologi. Jeszcze raz wskazano, że T. W., a ma to wynikać z oceny narażenia zawodowego, był narażony na szereg substancji chemicznych o działaniu toksycznym dla wątroby, zaś brak było pomiarów natężenia tych czynników z uwagi na specyfikę jego stanowiska pracy. Odwołano się także do orzeczenia Sądu Najwyższego z dn.l4.10.1988r. "II PRN 6/88", wedle którego wystarczy stwierdzenie szkodliwych czynników, które mogą spowodować określone schorzenie, nie jest zaś konieczne udowodnienie, że to właśnie te czynniki wywołały chorobę. Wskazano także, iż decyzję doręczono zarówno skarżącym A jak i kolejnemu pracodawcy T. W., a nie rozstrzygano kwestii odpowiedzialności danego pracodawcy z tytułu choroby zawodowej, bo te kwestie nie należą do właściwości organów inspekcji sanitarnej.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi, a zasadniczym i jedynym kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd może uchylić zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które daje podstawę do wznowienia postępowania, względnie inne naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, o ile mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza także nieważność zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzą do tego podstawy z art.156 k.p.a.

Skarga nie jest uzasadniona.

Postępowanie w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej u T. W. prowadzone było w trybie przewidzianym przez przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dn.30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W świetle cyt. rozporządzenia za chorobę zawodową należy uznać tylko taką chorobę, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Orzekające w tej sprawie organy inspekcji sanitarnej wydając decyzję w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, opierają jej podstawę na orzeczeniu właściwej jednostki organizacyjnej uprawnionej do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie to wydaje się m.in. na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust.1 rozporządzenia). Postępowanie orzecznicze lekarskie jest dwustopniowe, bowiem pracownik niezadowolony z orzeczenia nie stwierdzającego podstaw do wystąpienia choroby zawodowej może zwrócić się o ponowne przebadanie przez inną uprawnioną jednostkę organizacyjną służby zdrowia (tzw. jednostkę orzeczniczą II stopnia). Orzeczenie wydawane w wyniku ponownego badania jest ostateczne.

Dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, zwanych narażeniem zawodowym (§2 ust.1 rozporządzenia).

Oceniając postępowanie orzekających w sprawie organów inspekcji sanitarnej zarzuty przedstawione w skardze uznać należy za nietrafne. W aktach administracyjnych zalega tzw. karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej (k.2-5) sporządzona przez lekarza zgłaszającego podejrzenie choroby zawodowej, w której wskazano na rodzaje środków chemicznych, z którymi podczas zatrudnienia miał kontakt T. W. Sporządzono także protokoły dochodzenia epidemiologicznego oraz ich uzupełnienie z udziałem T. W. Przeprowadzone zostało także postępowanie przed właściwymi jednostkami orzeczniczymi, w wyniku których wydane zostało orzeczenie przez Instytut Medycyny Pracy w Ł., dokonujące rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi pod postacią toksycznego uszkodzenia wątroby powikłanego marskością. W wyniku tego postępowania, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. rozpoznał u T. W. chorobę zawodową wymienioną pod poz.1.37 rozporządzenia z dn.30.07.2002r. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po uzyskaniu uzupełnienia orzeczenia lekarskiego z Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

Zarzut naruszenia dyspozycji § 8 ust.1 cyt. wyżej rozporządzenia z 30.07.2002r. formułowany jako rozpoznanie choroby zawodowej wbrew wynikom oceny narażenia zawodowego, nie jest trafny. Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji wskazały na fakt narażenia T. W. podczas jego zatrudnienia na szereg substancji chemicznych o działaniu toksycznym dla wątroby. Sposób tego narażenia został wskazany zarówno w protokołach dochodzenia epidemiologicznego, jak i w jego uzupełnieniu. Sam fakt braku rejestrowania ostrych zatruć u innych pracowników nie może stanowić argumentu wykluczającego powstanie zatrucia u T. W. Jest bezspornym, że T. W. był narażany na kontakt z substancjami hepatotoksycznymi, które zostały szczegółowo wymienione w decyzji organu I instancji. Jest także bezspornym, że z powodu charakteru pracy T. W. nie przeprowadzano badań wysokości stężeń substancji chemicznych na jego stanowisku pracy. Z wyjaśnień strony wynika ponadto, że środki ochrony indywidualnej wprowadzano w zakładzie pracy od 1998r., podczas gdy był on zatrudniony przy pracy w kontakcie ze środkami chemicznymi od 1987r. Nie wykonywano także u T. W. do 1999r. w ramach badań okresowych tzw. prób wątrobowych. Zdaniem sądu w tym składzie organy nie naruszyły prawa, prawidłowo przyjmując, że charakter pracy T. W. wskazywał na wykonywanie pracy w warunkach narażenia zawodowego. Ocena ta nic jest dowolna, nie wykracza także poza reguły doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu osobniczej wrażliwości człowieka na szereg substancji.

Nie jest także trafnym kolejny zarzut, iż decyzje obu instancji nie wskazały na substancję, która miała wywołać chorobę zawodową. Przeciwnie, Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wyliczając substancje chemiczne, z którymi kontakt miał T. W. w czasie swego zatrudnienia, wyczerpująco wskazał na s.2 decyzji te z nich, które miały działanie hepatotoksyczne. Nie jest także trafnym podnoszony zarzut o braku wskazania związku przyczynowo-skutkowego między stopniem narażenia zawodowego, a powstała chorobą. Przeciwnie, opierając się na ostatecznym orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy w Ł., wykluczającym zakaźne i alkoholowe tło choroby wątroby oraz braku dowodów na genetyczną etiologię schorzenia tego organu, prawidłowo organy przyjęły istnienie z dużym prawdopodobieństwem zaistnienie choroby zawodowej z pozycji 1.37 rozporządzenia z dn.30.07.2002r. tj. następstwa przewlekłego zatrucia benzenem i jego homologami. U T. W. w wyniku schorzenia wątroby koniecznym było dokonanie jej transplantacji, następstwa zatrucia są więc bezsporne. Wbrew twierdzeniom skargi wydane orzeczenie lekarskie przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. jest jednoznaczne i spełnia wymagania, jakich należało oczekiwać od tego typu orzeczeń w sprawach o ustalenie choroby zawodowej. Podkreślić należy, że zostało ono uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, w trakcie którego wyjaśniono, iż obraz kliniczny choroby analizowano biorąc pod uwagę wyniki badań dodatkowych. Zarówno w orzeczeniu lekarskim wydanym w I, jak w II instancji wskazywano nie tylko na podejrzenie etiologii autoimmunologicznej, ale i toksycznej (k.30 i 52). Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej zapada na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie orzeczenia lekarskiego (§ 8 ust.1 rozporządzenia z dn.30.07.2002r.). Z tego względu zdaniem sądu organy prawidłowo przyjęły w wyniku analizy warunków pracy T. W., że z wysokim prawdopodobieństwem należy przyjąć, iż jego choroba została wywołana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy (§2 ust. 1 rozporządzenia z 30.07.2002r.).

Organy obu instancji zapewniały stronom prawo do czynnego uczestniczenia w postępowaniu, przeprowadziły wszystkie niezbędne czynności, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia art.77 § 1 k.p.a. w tej sytuacji sąd ocenia jako bezpodstawny. Skarżąca formułując ten zarzut kojarzyła go z brakiem wskazania substancji, jaka miała wywołać schorzenie wątroby u T. W. Abstrahując od związku tej kwestii z zarzutem naruszenia normy art.77 § 1 k.p.a. zważyć należy na to, iż w decyzjach obu instancji wskazano jednoznacznie na epichlorhydrynę i toluen, jako homologi benzenu, mające być czynnikami wywołującymi przewlekłe zapalenie wątroby.

Domaganie się od organów ustalenia precyzyjnego, kiedy nastąpiło narażenie T. W. na tego rodzaju kontakt z substancjami chemicznymi, który wywołał schorzenie wątroby, w aspekcie ustalenia odpowiedzialności indywidualnie wskazanego pracodawcy, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Wydając decyzję w sprawie rozpoznania choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do rozstrzygania kwestii odpowiedzialności pracodawcy za wystąpienie przypadku choroby zawodowej. W myśl przywoływanego przez skarżącą spółkę § 8 ust.1 cyt. rozporządzenia z 30.07.2002r. organ inspekcji sanitarnej wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia takiej choroby. Bez znaczenia zatem była kwestia czy T. W. narażony był na kontakt z substancjami chemicznymi u innego pracodawcy w okresie jego zatrudnienia od [...].02.2002r., skoro przedmiotem oceny organów obu instancji było jego zatrudnienie zarówno w A S.A. jak i w firmie PPHU "[...]" sp. z o.o. w N. Ustalenie zresztą takiego momentu, w którym powstała choroba zawodowa, gdy ma ona charakter przewlekłego zatrucia związkami toksycznymi przy wieloletnim narażeniu na kontakt z nimi jest zupełnie niemożliwe.

Uznanie skargi za nieuzasadnioną nakazywało jej oddalenie na zasadzie art.151 Ppsa.