Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1324/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5, art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 06 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku MU o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi MU na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na w/w podatek z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiące od lipca 2011 r. do marca 2012 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżący MU, reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Następnie w piśmie procesowym z dnia [...] zawarł wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego – jako organ egzekucyjny – wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego, a postępowanie to prowadzone jest w związku z tytułami wykonawczymi Naczelnika Urzędu Skarbowego (który jest organem I instancji w niniejszej sprawie) wystawionymi na podstawie zaskarżonej decyzji. Pismami z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...], nr [...], organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę. Wnioskodawca wskazał, że dochodzona przez organ egzekucyjny należność jest znacznej wartości – ponad [...]. Skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze majątkowej skarżącego, jak również niesie ze sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody – chociażby już nawet ze względu na wysokość egzekwowanej należności. Zgodnie zaś ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie "trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków". Skarżący podniósł, że z uwagi na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków i ryzyka wyrządzenia znacznej szkody, wnosi o wstrzymanie wykonania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy. Skarżący podkreślił, że nie zamierza uchylać się od odpowiedzialności podatkowej w przypadku niekorzystnych dla niego prawomocnych rozstrzygnięć. Jednakże w świetle faktu, że okoliczności niniejszej sprawy – w zakresie roli RW w ocenie Prokuratora Rejonowego stanowiły podstawę do zajęcia stanowiska, iż zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa (art. 303 k.p.k.), a w konsekwencji wszczęcia śledztwa w tym zakresie, to egzekwowanie już teraz przedmiotowych należności w kwocie ponad [...], przed prawomocnym zakończeniem niniejszej sprawy, uznać należy co najmniej za przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy w z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 roku, II OZ 412/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 roku, I GZ 145/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.

Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, I GSK 454/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżący jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił jednak, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków i ryzyka wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego. Wiadomym jest jedynie, że skarżący otrzymuje wynagrodzenie za pracę i że organ egzekucyjny zawiadomił skarżącego o zajęciu jego wynagrodzenia. Pokreślić również należy, że w związku z obowiązywaniem w niniejszym postępowaniu zasady dyspozytywności, na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w kwestii podania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, uprawdopodobnienia wniosku, jak i zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 339/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej.

Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Godzi się także zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Biorąc po uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.