Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1186/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 1-5, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy załatwienia sprawy przez pracownika organu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 lutego 2010 r. L. B. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę wskazując jako jej przedmiot naruszenie przez G. D. (pracownika UKE) art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. w jego decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu podał, iż skarga dotyczy odmowy interwencji w [...] S.A. , bo odmówiono nu zobligowania [...] S.A. w [...] do ujawnienia danych osobowych wskazanego abonenta.

W odpowiedzi na powyższa skargę Urząd Komunikacji Elektronicznej Delegatura w S. pismem z dnia 18 lutego 2010 r. poinformował skarżącego, iż udostępnienie danych osobowych innych abonentów, zgodnie z obowiązującym prawem, jest niemożliwe.

Skarżący pismem z dnia 25 lutego 2010 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na pismo UKE z dnia 18 lutego 2010 r. i wniósł o stwierdzenie nieważności w/w pisma i nakazanie [...] S.A. Oddział w [...] ujawnienie danych osobowych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2010 r. w/w skarga została przekazana Prezesowi UKE celem nadania jej dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, pz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Organ działając na podstawie wyżej powołanego przepisu przekazał skargę WSA w Warszawie i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ze względu na jej niedopuszczalność bądź o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Zdaniem organu zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi, ponieważ niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Sądy administracyjne działają wyłącznie w granicach określonej w art. 3, 4, 5 p.p.s.a. właściwości rzeczowej, co oznacza, iż kognicja tych sądów obejmuje tylko orzekanie w sprawach, które w/w przepisami zostały objęte.

Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne rozstrzygają również spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne miedzy organami tych jednostek, a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.). Natomiast nie sa właściwe w sprawach określonych w art. 5 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi jest nieprawidłowe, zdaniem skarżącego, działanie pracownika polegające na nieuzasadnionej odmowie załatwienia sprawy w sposób przez niego wskazany w piśmie z dnia 18 lutego 2010 r.

W świetle powołanych przepisów sprawa objęta tą skargą nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Pismo z dnia 18 lutego 2010 r., z którego treścią skarżący wiąże skargę i objęte skargą żądanie nie nosi bowiem znamion decyzji czy postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie jest również żadnym z pozostałych wymienionych w tym przepisie aktów, nie stanowi także czynności wskazanej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Zainteresowana strona może wnieść do właściwego organu skargę w zw. z nienależytym, w jej ocenie, wykonywaniem zadań przez organ albo przez jego pracowników. Jednakże rozpoznanie skargi następuje na zasadach określonych w Dziale VIII k.p.a., tj. w trybie odmiennym niż tryb, w którym wydawane są decyzje , postanowienia oraz inne akty z zakresu administracji publicznej podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania tego rodzaju skarg i sposób ich załatwienia nie podlega jego kontroli na podstawie art. 3 p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por. postanowienie WSA w Warszawie z 21 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SAB/Wa 145/09, postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 12 listopada 2009 r. sygn. akt II Sa/GL 944/09, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 lipca 2009 r. sygn. akt III SA/Kr 772/29).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę jako niedopuszczalną jeśli sąd administracyjny nie jest do rozpoznawania sprawy objętej skargą rzeczowo właściwy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanego przepisu orzekł jak w postanowieniu.