Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 382/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art.18, art. 23 ust.1, art. 24 ust.1, art. 27
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
article: art. 147 par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2004 r. sprawy ze skargi I. i S. P., S. P. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz I. i S. P. oraz S. P. kwotę po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rada Miejska uchwałą z dnia [...] lutego 2003 r. /[...]/ wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ oraz uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] września 1997 r., w sprawie rozpatrzenia zarzutu wniesionego przez I. i S.P. i S. P. do projektu zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta K. /obszar w granicach administracyjnych miasta, wraz z rysunkami uszczegółowionymi terenów: Ś. m. K., budownictwa mieszkalnego [...], budownictwa mieszkaniowego osiedle W., budownictwa jednorodzinnego rejonu ul. J. i P. budownictwa jednorodzinnego rejonu Al. T., budownictwa jednorodzinnego rejonu ul. L., budownictwa jednorodzinnego rejonu ul. U. i K., rejonu ul. K., budownictwa jednorodzinnego osiedla P./ - odrzuciła zarzut skarżących.

W uzasadnieniu stwierdziła, że zakres przedmiotowy zarzutu dotyczy sprzeciwu skarżących wobec projektu przebiegu. Ponadto na przedmiotowej działce zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostę Powiatowego w 1998 r. wybudowano budynek mieszkalny w stanie surowym. W dalszym ciągu uzasadnienia Rada Miejska przedstawiła przebieg procedury planistycznej oraz argumenty przemawiające za rozwiązaniem przyjętym w projekcie, odwołujące się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego przez Radę Miejską uchwałą w dniu 19 listopada 2001 r., określające zasady obsługi komunikacyjnej tej części miasta. Układ komunikacyjny przewidziany w rozwiązaniu planistycznym uwzględnia wymagane parametry techniczne oraz przewiduje przebieg drogi w sposób najmniej uciążliwy. Ponadto pozwala na obsługę projektowanych i realizowanych inwestycji budowlanych, zachowując obiekty już wybudowane. Jednocześnie, Rada Miejska stwierdziła, że wprowadzanie projektowanych ustaleń nastąpiło w granicach władztwa planistycznego w świetle art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 oraz art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm./, jak i nie nastąpiło naruszenie norm prawa materialnego.

W skardze do Sądu skarżący, tj. I. i S. P. oraz S. P., podtrzymali w całości argumenty dotyczące sprzeciwu wobec projektowanego przebiegu drogi ekspresowej S-19 w zakresie ograniczenia ich prawa własności w obrębie przedmiotowej nieruchomości, biorąc pod uwagę także jej dotychczasowe zagospodarowanie.

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska podtrzymała w całości swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Jednocześnie podkreśliła, że powyższe stanowisko jest także zgodne z opinią Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział Wschodni, a przesunięcie terminu sesji Rady związane było także ze zmianą kadencji radnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi jak i powołaną w niej podstawą prawną.

W tej sprawie problematykę procedury planistycznej reguluje art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm./. Jego istotą jest określenie przebiegu czynności, podmiotów te czynności podejmujących oraz skutków ich przeprowadzenia. Przepis ten stanowi, że głównym organem właściwym dla sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego jest zarząd gminy /ust. 1/. Niezależnie od powyższej generalnej kompetencji, zarząd gminy uzyskał na podstawie tego przepisu /ust. 2/ szereg kompetencji szczegółowych. Należy do nich także przyjmowanie protestów określonych w art. 23 ust. 1 cyt. ustawy oraz zarzutów, określonych w art. 24 ust. 1 tej ustawy /art. 18 ust. 2 pkt 7/.

Powyższe przepisy konstruują zatem normę, w ramach której zarząd miasta ma obowiązek przyjąć i rozpatrzyć protest lub zarzut oraz przedstawić protest lub zarzut nieuwzględniony w projekcie planu. A contrario, zarząd miasta nie może przedstawiać radzie zarzutów, które uwzględnił.

W procedurze podlegającej ocenie sądu administracyjnego powyższe przepisy nie znalazły zastosowania. Zarząd poinformował zainteresowanych o tym, że "zaopiniował Radzie Miasta uwzględnienie Państwa zarzutu", akcentując odpowiednio słowo "uwzględnienie". Powyższa, nie przewidziana przez wskazany wyżej przepis art. 18 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, forma "zaopiniowania uwzględnienia", powinna podlegać ocenie prawnej sądu w kontekście funkcji, jaką wywołuje w ramach procedury opracowania projektu planu, ale także funkcji w stosunku do adresata. Adresat bowiem, biorąc pod uwagę sformułowania obowiązującej ustawy, wskazującej na obowiązek przekazania radzie miejskiej nie uwzględnionych zarzutów nie mógł interpretować powyższej informacji inaczej, niż jako informacji o uwzględnieniu zarzutu.

Wskazany wyżej wynik interpretacji wskazuje, że zarząd miasta po uwzględnieniu zarzutu /forma zaopiniowania radzie miejskiej uwzględnienia zarzutu nie jest przewidziana/ nie mógł go przekazać radzie miejskiej do rozpatrzenia, a rada nie mogła z tych samych względów potraktować takiego zarzutu jako nieuwzględnionego i w konsekwencji określonych ustaleń faktycznych i prawnych, zarzut ten odrzucić.

Charakterystyczny jest w tym zakresie brak w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odrzucającej zarzut argumentacji Rady odnośnie uwzględnienia zarzutu przez Zarząd Miasta.

Nastąpiło zatem naruszenie procedury opracowania projektu planu, przewidzianej w art. 18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm./, w konsekwencji czego nie można było zakwalifikować zaskarżonej uchwały z dnia 27 lutego 2003 r. wydanej w procedurze zakwestionowanej w skardze, jako zgodnej z prawem.

W świetle art. 27 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis ten nie pozostawia zatem sądowi żadnego wyboru co do określenia konsekwencji zakwalifikowania danego postępowania, jako naruszającego art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Argumenty podniesione w powyższej ocenie prawnej są zgodne z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego /świadczy o tym także wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2000 r. sygn. II SA/Ka 2124/99, ONSA 2002, poz. 33/ który stwierdza, że podjęcie przez radę gminy uchwały o odrzuceniu zarzutu na ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli uprzednio zarząd gminy w trybie art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy uwzględnił wniesiony zarzut, stanowi rażące naruszenie prawa.

Przedstawiona wyżej ocena prawna, dotycząca sposobu zastosowania art. 18 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w procedurze opracowywania projektu planu miejscowego powoduje, że rozpatrywanie argumentów merytorycznych, związanych z przebiegiem projektowanej drogi ekspresowej oraz zakresem ingerencji w prawo własności skarżących poprzez ustalenia projektu planu nie może wpłynąć na zmianę kwalifikacji wskazanego i opisanego trybu postępowania.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie kompetencji określonej w art. 3 § 2 pkt 6 w związku z art. 147 § 1 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, w wyniku kontroli zgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej odrzucającej zarzut skarżących, stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.