Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 19/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S. A. w L. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w K. w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 896/08, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A Spółka Akcyjna, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 21/07, wydany po rozpatrzeniu skargi tejże Spółki na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w K., w przedmiocie wydania decyzji w związku ze złożeniem w dniu [...] wniosku o zwrot podatku akcyzowego od zakupionej w grudniu 2005 r. energii elektrycznej.

Z akt administracyjnych wynika, że decyzją z [...] organ celny uznał kwotę zwrotu podatku w wysokości [...] zł.

Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, powołując się przy tym na art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze. zm.). W uzasadnieniu stwierdził, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

Kolejnymi 6 postanowieniami Naczelnik Urzędu Celnego w K., powołując się na art. 140 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wyznaczał nowy termin rozpatrzenia wniosku.

Pismem z [...] (powołując się na art. 37 k.p.a.) pełnomocnik strony złożył do Dyrektora Izby Celnej w K. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z [...], powołując się na art. 141 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, uznał ponaglenie za nieuzasadnione, gdyż organ podatkowy prawidłowo stosował przepisy proceduralne.

Pełnomocnik strony skarżącej [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego w K. wnosząc o zobowiązanie organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie zakreślonym przez Sąd.

Jak wskazano wyżej skarga ta została oddalona, a po uwzględnieniu skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu sprawa podlegała ponownemu rozpatrzeniu.

Na rozprawie, w dniu 8 lutego 2010 r. pełnomocnik organu przedstawił kserokopię decyzji z dnia [...] nr [...] wydaną przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie oraz wydaną po jej zaskarżeniu decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...]. Jak wynika z zestawienia dat decyzja organu I instancji została wydana po skierowaniu do tut. Sądu, przez podatnika, skargi na jego bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uchwałą z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63, LEX nr 463487) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz..U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Mając na względzie ustalenia faktyczne niniejszej sprawy, a w szczególności fakt uznania przez zaskarżony organ pozostawania w zwłoce, wydanie w dniu [...] (po skierowaniu skargi do Sądu) żądanej decyzji, co uczyniło zarzut bezczynności bezprzedmiotowym oraz kierując się zapisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (...), gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

W tym miejscu należy wyjaśnić, co podkreślono we wskazanej wyżej uchwale, że stosownie do "art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w oznaczonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. (...) Uznawszy zaś, że organ pozostawał w tym dniu (wniesienia skargi) w bezczynności, ale przestał, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy jest potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie, postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim wypadku bowiem już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołuje pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności. Nie ma wówczas żadnych innych powodów, które przemawiałyby za wydaniem wyroku oddalającego skargę, który - najogólniej rzecz ujmując - jest orzeczeniem stwierdzającym, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa jest bezzasadny. Takie orzeczenie będzie niezrozumiałe dla skarżącego, który przecież zasadnie żądał od sądu administracyjnego ochrony i osiągnął zamierzony cel na skutek skorzystania z przysługującego mu środka prawnego, ponieważ organ, którego bezczynność zaskarżono, w całości uwzględnił skargę. Uwzględnienie skargi przez organ wywołuje także ten skutek, że skarga została przez organ rozpoznana, a więc sąd nie może ponownie rozpoznać tej samej skargi. Inaczej mówiąc, skoro organ uwzględnił skargę, to tej samej skargi sąd nie może uwzględnić lub oddalić."

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy bezspornym pozostaje, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego ([...]) organ, którego bezczynność zaskarżono, skargę uwzględnił w całości, gdyż wydał [...] decyzję w kwestii zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie energii elektrycznej zakupionej w grudniu 2005 r. Data wydanej decyzji jest datą likwidacji bezczynności zaskarżonego organu.

W tej sytuacji, wobec braku przedmiotu skargi umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. było jedynie zasadne.

O kosztach postępowania Sąd orzekł odrębnym postanowieniem.