Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 606/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 29 par 1 zd. 2, art. 119 par 1, art. 122 par 2, art. 121 par 4 i par 5, art. 122 par 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23), art. 23 § 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119, art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M. N., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] nakładające na M. N. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] r., o którym mowa w tytule nr [...] z dnia [...] r. i wzywające zobowiązanego do jej uiszczenia w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia, na wskazany przez organ powiatowy rachunek bankowy z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, a także wzywające zobowiązanego do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] r., w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia ze wskazaniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, zostanie zastosowany inny środek egzekucyjny, będzie orzeczone wykonanie zastępcze - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) decyzją z dnia [...] r., znak: [...] na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał H. i M. N. rozbiórkę obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w miejscowości M., gmina M., na terenie działki oznaczonej nr ew. [...] .

W związku z niewykonaniem obowiązku, upomnieniem z dnia [...] r., znak: [...] (skutecznie doręczonym), organ powiatowy wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r., tj. rozbiórki obiektu budowlanego konstrukcji drewnianej wybudowanego na działce nr [...] obręb M., gmina M., bez wymaganego prawem zgłoszenia, informując, iż w przypadku dalszej zwłoki w wykonaniu nałożonego obowiązku zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne.

Z uwagi na niewykonanie przez zobowiązanych ww. obowiązku organ I instancji, w dniu 28 października 2014 r. wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy numer [...] dotyczący egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Pismem z dnia [...] r. M. N. złożył sprzeciw

od opisanego wyżej tytułu wykonawczego, zarzucając mu błąd co do osoby zobowiązanego. PINB pismem z dnia 5 grudnia 2014 r., poinformował skarżącego, że zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji można było składać

w terminie 7 dni od daty odbioru tytułu wykonawczego, a termin do wniesienia zarzutów upłynął z dniem 13 listopada 2014 r.

PINB zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] na podstawie art. 122 § 1 i 2 w zw. z art. 119, art. 20 § 1 pkt 4,

art. 64a i art. 121 § 4 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na M. N. grzywnę w wysokości [...] złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał na sposób wyliczenia nałożonej grzywny oraz, że jej wysokość jest zgodna z treścią art. 121 § 5 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na opisane wyżej postanowienie z dnia 4 lutego 2014 r. zażalenie złożył M. N. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a nadto o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Skarżący wskazał, że jego sytuacja rodzinna i majątkowa jest tragiczna.

Nie dysponuje jakimikolwiek środkami finansowymi pozwalającymi na dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego. Zaznaczył, że już wcześniej deklarował dobrowolne wykonanie rozbiórki – po zgromadzeniu przez niego środków finansowych i rozwiązaniu się jego życiowych spraw, jednak organ wydał postanowienie o obciążeniu go grzywną.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym przytoczył treść art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego oraz jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (art. 121 § 4 ww. ustawy). Wysokość grzywny, o której mowa w § 4 tej ustawy, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (art. 121 § 5 ww. ustawy).

Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art. 15 § 1 ww. ustawy).

Na podstawie art. 26 § 1 w związku z § 4 ww. ustawy, organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) wszczyna egzekucję administracyjną z urzędu na podstawie wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego, a sporządzonego według wzoru, ustalonego w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zawierającego jednocześnie treść określoną w art. 27 ww. ustawy. Zatem z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego następuje wszczęcie egzekucji administracyjnej.

W niniejszej sprawie, w związku z faktem, że zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku od kwietnia 2013 r. organ powiatowy zobligowany był do powzięcia takich środków prawnych, które miały na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu, ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego włącznie.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro grzywna w celu przymuszenia stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, przy czym powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku wynosi [...] m2 zaś cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszona przez Prezesa GUS na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych za II kwartał 2014 r. wynosiła [...] zł, zatem wysokość grzywny w kwocie [...] zł, wskazana przez organ I instancji, została wyliczona prawidłowo.

Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, podnoszącego, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym toczy się sprawa z jego skargi na postanowienie organu z dnia 17 czerwca 2014 r., natomiast w dniu 19 marca 2015 r. odbędzie się rozprawa, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na fakt, że sprawa, na którą powołuje się skarżący w zażaleniu dotyczy innego obiektu budowlanego, tj. wiaty drewnianej, zlokalizowanej na tej samej działce, co przedmiotowy obiekt budowlany, w której również zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne.

Organ podkreślił, że obowiązujące przepisy prawa nie pozwalają na odstąpienie od egzekwowania obowiązku rozbiórki budynku lub jego części ze względu na sytuację majątkową i rodziną zobowiązanego. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia (z uwagi na trudną sytuację finansową i życiową), organ przypomniał, że organ I instancji postanowieniem nr [...] , z dnia [...] r., znak:[...] , wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] r., nakładającego na M. N. grzywnę w celu przymuszenia, do czasu rozpatrzenia przez organ II instancji zażalenia na postanowienie, natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] , odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Na postanowienie z dnia 27 marca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł M. N..

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

- nieuwzględnienie całego materiału dowodowego, oraz "tworzenie zasadzki na niego jako inwestora",

- niedanie mu możliwości legalizacji inwestycji,

- nieuwzględnienie jego możliwości finansowych i zdrowotnych, które są "wystarczającą przeszkodą do niemożności wykonania nakładanego na niego obowiązku rozbiórki".

W oparciu o powyższe zarzuty, M. N. wniósł o uchylenie postanowienia ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 K.p.a.).

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 5 października 2012 r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę, jednak organ do dnia dzisiejszego nie wydał decyzji, zapewniając go, że jeśli organ nie wniesie sprzeciwu w ciągu 30 dni, może on rozpocząć inwestycję. Z uwagi na zobligowanie do odbioru zamówionego prefabrykowanego domku zmuszony był do ulokowania go na działce po około

2 miesiącach od daty upływu terminu do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z uwagi na anonimowy donos Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie. W trakcie tego postępowania nie dano mu możliwości wykazania się decyzją o pozwoleniu na budowę bowiem ta celowo nie była mu wydawana bez konkretnej przyczyny.

Zdaniem skarżącego, organy zaniechały samokontroli legalności swoich decyzji, a przy tym pominięto zasadę adekwatności – proporcjonalności, zasadę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez "celowe niewydawanie mu zapewnionego pozwolenia na budowę pomimo upływu terminu do jego wydania". Na tle powyższego organ egzekucyjny uchybił przepisom art. 8, 9, 11 K.p.a. w związku z art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne jak najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W niniejszej sprawie doszło do absurdu i etapu, w którym zobowiązanego przymusza się do wykonania obowiązku, któremu nie jest w stanie podołać pod względem ekonomicznym jak i zdrowotnym. Urzędnicy mieli i mają wszystkie dokumenty skarżącego i projekty związane z inwestycją jak również dysponują narzędziami, "by procedurę restytucji przeprowadzić", tak by nie poniósł jako strona szkody, tym bardziej, że przekazał swoje dokumenty do wydania pozwolenia i "są one w ich posiadaniu".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 roku 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nałożeniu na M. N. grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce obiektu budowlanego określonego w decyzji PINB z dnia [...]

Celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany tych obowiązków nie wykonuje dobrowolnie. Organ egzekucyjny obciąża obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie, grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2010 roku, w sprawach: I OSK 1169/09, z dnia

2 lutego 2010 roku, II OSK 235/09, z dnia 6 grudnia 2007 roku II OSK 1642/06).

Jak już zaznaczono, w niniejszej sprawie wykonaniu podlega obowiązek rozbiórki wynikający z decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz 696/13) oddalił skargę, nie znajdując podstaw do zakwestionowania decyzji. Na obecnym etapie postępowania ani organy prowadzące postępowanie egzekucyjne, ani też Sąd nie ma kompetencji do ponownego badania prawidłowości decyzji. Z art. 29 § 1 zd. 2 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie może badać, czy decyzja podlegająca wykonaniu jest prawidłowa. Zgodnie bowiem z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony

i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tego też względu wszelkie podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niewłaściwego - jego zdaniem - nakazania rozbiórki pozostają poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie, co oznacza, że nie można się do nich odnieść.

W myśl art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności,

a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 2 cytowanej ustawy).

Generalną podstawę nałożenia kary grzywny stanowi § 1, ponieważ w niniejszej sprawie chodziło o spełnienie przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności – rozbiórki budynku stodoły, § 2 jest natomiast przepisem szczególnym i zgodnie z poglądami doktryny potwierdza on, iż środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia może być stosowany przy egzekwowaniu obowiązków wynikających z Prawa budowlanego (por. R. Hauser/Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. 2 wydanie, Warszawa 2004, s. 520). Natomiast wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt (art. 127 ww. ustawy).

Z przepisów tych nie wynika pierwszeństwo stosowania wykonania zastępczego. W pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem reprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach sygn. akt II OSK 1387/10, II OSK 2315/10, że nie można przy rozważaniu tej kwestii pominąć treści art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który co prawda nie stanowi o kolejności stosowania grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego określając elementy postanowienia o nałożeniu grzywny, może jednak stanowić normę systemową pozwalającą na odczytanie wzajemnych relacji przepisów art. 119 oraz art. 127, a także zakresu obowiązywania reguł ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2, w procesie egzekwowania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.

Powyższe regulacje wskazują na to, że przy egzekucji dotyczącej obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo,

np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego.

Zgodnie z treścią art. 121 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego

z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia (art. 121 § 4 cytowanej ustawy). Wysokość grzywny,

o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (art. 121 § 5 cytowanej ustawy).

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że przedmiotowa grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki została nałożona i obliczona w sposób prawidłowy, przy czym na tym etapie postępowania brak jest podstaw prawnych by przy ustalaniu wysokości grzywny uwzględniać stan zdrowia skarżącego, czy jego dochody.

Grzywnę w celu przymuszenia, która stanowi przedmiot rozpoznania, nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 - pkt 1; postanowienie o nałożeniu grzywny - pkt 2 (art. 122 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych - pkt 1; wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze - pkt 2 (art. 122 § 2 cytowanej ustawy). Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 ww. ustawy).

Nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie (art. 124 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy, które określają powołane wyżej przepisy i sąd nie dostrzega żadnych uchybień w tym względzie, które miałyby wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżonym postanowieniom organów I i II instancji nie można skutecznie postawić zarzutu niezgodności z prawem, wniesioną przez M. N. skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.