Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 114/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 44, art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa/spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) stwierdziło uchybienie przez J. G. terminu do wniesienia odwołania od wydanej z upoważnienia Burmistrza [...] decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] września 2010 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie strat powstałych w wyniku powodzi.

W podstawie prawnej postanowienia powołano art. 17 ust. 1 i art. 134 w związku

z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W motywach wydanego rozstrzygnięcia SKO podało, że decyzja z dnia [...] września 2010 roku została doręczona J. G. w dniu 20 października 2010 roku. Doręczenia dokonano w trybie zastępczym stosownie do rygorów określonych w art. 43 i 44 K.p.a. Z adnotacji uczynionych na kopercie wynika, że odwołujący się został powtórnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym w dniu 6 października 2010 roku. Ponieważ na zwrotnym potwierdzeniu brak jest informacji o tym, kiedy doszło do pierwszej awizacji, dlatego też SKO przyjęło, że w takiej sytuacji 14 dniowy termin do odbioru przesyłki – termin wynikający z art. 44 K.p.a. – należy liczyć, od dnia drugiej awizacji, czyli od dnia 6 października 2010 roku. Stosując się do przyjętych założeń SKO ustaliło, że J. G. decyzję z dnia [...] września 2010 roku otrzymał w dniu 20 października 2010 roku i od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia od niej odwołania. J. G. odwołanie wniósł w dniu 5 listopada 2010 roku. W ocenie SKO czynności tej dokonano z uchybieniem terminu, albowiem upływał on z końcem dnia 3 listopada 2010 roku. SKO zwróciło przy tym uwagę, że na decyzji organu I instancji znajduje się wprawdzie niepodpisana adnotacja "Potwierdzam odbiór decyzji 22.10.10 r.", jednakże wobec uprzedniego skutecznego doręczenia jej J. G., dla ustalenia terminu wniesienia odwołania, jest ona bez znaczenia.

Z postanowieniem SKO nie zgodził się J. G. i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżący wyjaśnił, że często pracuje za granicą i rzadko bywa w domu. Awizo o pozostawieniu decyzji w urzędzie pocztowym odebrał, jednakże gdy udał się na pocztę by ją wybrać, okazało się, że już została odesłana do organu. Z tego też powodu udał się do ośrodka pomocy społecznej i odebrał decyzję osobiście w dniu 22 października 2010 roku. Okoliczności te – w ocenie skarżącego – nie pozwalają przyjąć, że wniesienie odwołania w dniu 5 listopada 2010 roku było spóźnione; jego zdaniem nastąpiło to w 14 dniu, a więc z zachowaniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu

z obowiązującym porządkiem prawnym.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą takiej konkluzji jest ustalenie, że wydane przez SKO postanowienie narusza art. 7 i 77 § 1 oraz art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej K.p.a.) i naruszenie to miało wpływ na treść zawartego w tym postanowieniu rozstrzygnięcia.

Doręczenie zastępcze, o jaki mowa w art. 44 K.p.a. zasadza się na fikcji prawnej, że adresat odebrał pismo procesowe. Dopuszczalność przyjęcia, że doszło do doręczenia w tym trybie uzależniona jest od kilku przesłanek: 1) pismo przechowywane jest w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy przez okres 14 dni; 2) doręczający dokona dwukrotnej awizacji, która polega na pozostawieniu

w skrzynce pocztowej, na drzwiach bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata informacji o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia (I awizo) i w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia (II awizo).

Ogólny warunek doręczenia zastępczego odpowiada założeniu, że pisma skierowane do uczestników postępowania administracyjnego uważa się za doręczone, jeżeli zostały one przesłane na ich adres i mieli oni zapewniony odpowiednio długi okres czasu, by móc je odebrać.

Przyjęte przez SKO ustalenie, że decyzja Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] września 2010 roku została doręczona J. G. w dniu 20 października jest wadliwe, gdyż nie da się przyjąć, że w sprawie wystąpiły przesłanki, od których uzależniona jest skuteczność doręczenia zastępczego. Sąd zwraca uwagę, że w okresie od 6 do 20 października 2010 roku przesyłka była awizowana wyłącznie raz, a ponadto J. G. nie miał możliwości jej odbioru przez okres 14 dni, gdyż w dniu 14 października 2010 r. (a więc w 8 dniu) została ona zwrócona jako niepodjęta w terminie – świadczy o tym uczyniona na kopercie adnotacja oraz data z pieczątki pocztowej jednostki oddawczej. By przyjąć, że decyzja została doręczona J. G. w trybie zastępczym w dniu 20 października 2010 roku konieczne byłoby ustalenie, że w każdym czasie w okresie od 6 do 20 października 2010 roku mógł on ją odebrać z urzędu pocztowego, a ponadto doręczyciel poinformował go

o tym uprawnieniu poprzez dwukrotną awizację.

Sąd zwraca nadto uwagę, że SKO nie rozważyło znaczenia uczynionych na kopercie adnotacji "AW 280910"; adnotacje znajdują się po obu stronach koperty, na środku, w górnej jej części. W ocenie Sądu nie da się wykluczyć, że stanowią one informacje o dacie dokonania pierwszej awizacji.

W ponownym postępowaniu SKO ustali, czy w oparciu o informacje zamieszczone na kopercie, w której przesłano J. G. decyzję Zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] września 2010 roku można przyjąć, że została mu ona doręczona w trybie zastępczym. W razie konkluzji pozytywnej organ ustali dzień doręczenia zastępczego i rozstrzygnie o terminowości wniesionego odwołania. Jeżeli organ przyjmie, że nie doszło do skutecznego doręczenia w trybie art. 44 K.p.a. aktualna stanie się konieczność poczynienia ustaleń, czy J. G. otrzymał decyzję organu I instancji w dniu 22 października 2010 roku, a więc w dniu wskazanym zamieszczonej na niej w adnotacji.

Dotychczasowe uwagi uzasadniają twierdzenie, że zaskarżone postanowienie narusza art. 44, art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i z tych względów Sąd zobowiązany jest je uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.