Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1106/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego dotyczącego określenia terminu nabycia uprawnienia i wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wydał rozkaz personalny nr [...] na podstawie art. 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) i art. 104 K.p.a. oraz § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.), na mocy którego zaliczył [...] A. T. na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. [...] grudnia 2004 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego 2 (dwa) lata, 2 (dwa) miesiące, 23 (dwadzieścia trzy) dni oraz określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 3 kwietnia 2006 r. w wysokości 3% (trzech procent). Łączną wysługę lat na dzień 3 kwietnia 2009 r. ustalono na 6 (sześć) lat, 5 (pięć) miesięcy i 29 (dwadzieścia dziewięć) dni.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Komendant Głowny Policji działając na podstawie art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomił [...] A. T. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Następnie, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie Komendant Główny Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Decyzji tej nadany został, na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. T. powołując się na treść art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy podkreśliła, iż w przypadku jej osoby spełnione zostały łącznie wszystkie wskazane w tym przepisie warunki.

Nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r. potwierdzające jej pracę w gospodarstwie rolnym stanowiącym własność rodziców T. i T. T. o pow. 2,54 ha, w okresie od 2 marca 1995 r. do dnia 23 maja 1997 r. jako stałą i w pełnym wymiarze czasu, nie może być wiarygodnym środkiem dowodowym, gdyż wydane zostało wyłącznie na podstawie zeznań dwóch świadków.

W konkluzji stwierdziła, iż błędne jest przyjęcie przez organ, że Komendant Wojewódzki Policji w [...]. w sposób rażący naruszył prawo, które to naruszenie skutkuje nieważnością jego orzeczenia oraz, że wydana decyzja nie jest oparta na żadnych merytorycznych przesłankach, a jedynie swobodnych przypuszczeniach, niemających oparcia w faktach. W konsekwencji wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzje nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym i samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji w zakresie stwierdzenia istnienia lub nie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. stanowił przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., który dopuszcza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej tylko w ściśle określonych przypadkach, a mianowicie, w razie wydania takiej decyzji bez podstawy prawnej lub wydania jej z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi natomiast wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że w dniu 3 kwietnia 2009 r. [...] A. T., zajmująca wówczas stanowisko [...] w [...]., złożyła stosowny wniosek (raport) i przedstawiła dokumenty mające potwierdzać podlegający zaliczeniu do wysługi lat okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców.

Opierając się na powołanych wyżej dokumentach Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wydał w dniu [...] kwietnia 2009 r. rozkaz personalny nr [...], na mocy którego ustalił ww. procentowy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 3 kwietnia 2006 r. w wysokości 3%, zaliczając na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] grudnia 2004 r. do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego 2 (dwa) lata, 2 (dwa) miesiące, 23 (dwadzieścia trzy) dni.

W ocenie organu, analiza treści rozstrzygnięcia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w zestawieniu z obowiązującymi w danej materii przepisami prawa oraz zebranym materiałem dowodowym wskazuje, że w sprawie zakończonej wymienioną decyzją doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Organ podniósł, iż z § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania, wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) jednoznacznie wynika, że określenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego i jego procentowej wysokości przy ustaleniu lub zmianie wysługi lat, następuje na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Nie budzi więc wątpliwości, że w przypadku osoby przyjmowanej do służby, która przed datą przyjęcia do służby przedstawiła dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, określenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego i jego procentowej wysokości następuje na dzień przyjęcia do służby. Natomiast w sytuacji, gdy udokumentowanie okresów zaliczanych do wysługi lat następuje po dacie przyjęcia do służby, zastosowanie znajduje przepis art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

W sprawie ustalenia procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat data złożenia przez policjanta w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumentów, potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat winna być zatem terminem uzasadniającym nabycie prawa do zwiększonego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a nie dzień przyjęcia do służby, czy też, jak w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r., data przypadająca trzy lata przed złożeniem stosownych dokumentów. Ponadto, z § 5 ust. 4 powołanego rozporządzenia wynika, że przy ustalaniu (zmianie) wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości uwzględnia się przepisy o przedawnieniu. Stosownie natomiast do art. 107 ust. 1 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia

i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Istotne jest zatem ustalenie, kiedy powstaje roszczenie policjanta o wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

Analiza § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. daje w ocenie organu podstawę do stwierdzenia, że skutek w postaci powstania przedmiotowego roszczenia powstaje z chwilą złożenia w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumentów potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat. Z tą zatem chwilą rozpoczyna bieg określony w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji termin. Upływ tego terminu jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że policjantowi nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych.

Innymi słowy, obowiązek uwzględniania przepisów o przedawnieniu w omawianym przypadku oznacza, że policjant, który złoży w komórce kadrowej stosowne dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, a nie będzie miał z tego tytułu ustalonego procentowego wzrostu uposażenia (nie zostanie niezwłocznie wydana decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa do wzrostu uposażenia w związku z zaliczeniem bądź odmową zaliczenia do wysługi lat okresów wskazanych przez policjanta), będzie mógł mieć w wydanej w przyszłości decyzji określone prawo do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego, wynikającego z potwierdzonych złożonymi dokumentami okresów, dopiero w dacie wynikającej z trzyletniego terminu przedawnienia roszczeń z tytułu prawa do uposażenia, która to data, wobec upływu ponad 3 lat od złożenia stosownych dokumentów w komórce kadrowej, może być późniejsza niż data, w której niezbędne dokumenty zostały złożone.

Przedawnienie roszczenia nastąpiłoby zatem tylko w sytuacji, gdyby organ, dysponując dokumentami uzasadniającymi wzrost uposażenia, nie wydał niezwłocznie decyzji w sprawie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, lecz rozstrzygnąłby tę sprawę w późniejszym terminie. Inne rozumienie instytucji przedawnienia, w oderwaniu od daty jego wymagalności tj. od daty zażądania świadczenia, jest niedopuszczalne i abstrahowałoby od pojęcia wymagalności danego świadczenia, które to pojęcie jest immanentnie związane z instytucją przedawnienia i bez którego to pojęcia cała instytucja przedawnienia nie ma logicznego uzasadnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt 1871/12).

Mając na uwadze powyższe rozważania organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r. został wydany wbrew wskazanym normom prawnym, policjantowi zaś wskutek tego wadliwie został ustalony termin procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, co spowodowało zawyżenie wysokości uposażenia policjanta z tytułu tejże wysługi i generowanie nienależnych wydatków z budżetu państwa, a także stanowiło rażące naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię instytucji przedawnienia, w oderwaniu od daty wymagalności roszczenia, co jest niedopuszczalne.

Niezależnie od powyższego organ podniósł, iż pracodawca może wliczyć pracownikowi okresy pracy w gospodarstwie rolnym po udowodnieniu przez tego pracownika, iż spełnił on wszystkie warunki nałożone przez ustawę z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

Podstawowym środkiem dowodowym, którym pracownik może wykazać, iż praca w gospodarstwie rolnym była rzeczywiście wykonywana, jest zaś zaświadczenie wydane przez urząd gminy właściwy ze względu na miejsce położenia gospodarstwa. Zaświadczenie to urząd gminy wydaje na wniosek osoby zainteresowanej w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a zaświadczenie to może opierać się wyłącznie na dokumentach znajdujących się w posiadaniu urzędu. W sytuacji natomiast, gdy urząd gminy nie dysponuje stosownymi dokumentami, wówczas zawiadamia wnioskującego na piśmie o niemożności wystawienia zaświadczenia z powodu braku dokumentów uzasadniających jego wydanie. Zaświadczenie uzyskane w urzędzie gminy, bądź pisemnie potwierdzony fakt niemożności wystawienia takiego zaświadczenia, pozwala pracownikowi na dowodzenie pracy w gospodarstwie rolnym na podstawie innych dokumentów, będących w jego posiadaniu. W sytuacji natomiast, gdy pracownik nie posiada żadnych dokumentów na potwierdzenie okresu swojej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, dopiero wówczas może udowodnić ten okres zeznaniami co najmniej dwóch świadków, zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone jest gospodarstwo. Zatem zeznania świadków mogą stanowić alternatywę dowodową dla zaświadczenia tylko i wyłącznie w przypadku, gdy właściwy urząd gminy stwierdzi, na piśmie, że nie posiada dokumentacji potwierdzającej fakt wykonywania pracy w danym gospodarstwie rolnym. Wydanie decyzji w oparciu o same tylko zeznania świadków, bez uprzedniego wyczerpania procedury przedstawionej w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. jest zatem niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa.

W sytuacji zatem, gdy [...] A. T. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców i nie przedstawiła wymaganego zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd gminy, ani też pisemnej informacji o odmowie wydania takiego zaświadczenia, obowiązkiem organu, stosownie do art. 64 § 2 K.p.a., było wezwanie strony do uzupełnienia wniosku, poprzez przedstawienie organowi niezbędnych dokumentów.

Przed wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nie została jednak dopełniona procedura określona w art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., co stanowi naruszenie tego przepisu.

Istotnym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie było ponadto ustalenie przez organ - Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. - normatywnej treści pojęcia "domownik w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin", z którym ustawodawca związał możliwość zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy.

W związku z faktem, iż [...] A. T. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. o zaliczenie okresu od 2 marca 1995 r. do 23 maja 1997 r., do oceny omawianego stanu faktycznego powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W niniejszej sprawie zaś Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. oparł się jedynie na wniosku [...] A. T. z dnia 3 kwietnia 2009 r., oświadczeniu strony z dnia 6 kwietnia 2009 r. oraz zaświadczeniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r. potwierdzającym pracę zainteresowanej w gospodarstwie rolnym stanowiącym własność T. i T. T., w okresie od 2 marca 1995 r. do dnia 23 maja 1997 r.

Zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r. nie może być jednak wiarygodnym środkiem dowodowym. Nie zostało ono bowiem wydane w oparciu o ewidencje i rejestry, które potwierdzają fakt świadczenia pracy w gospodarstwie rolnym w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, lecz wyłącznie na podstawie zeznań dwóch świadków. Z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jednoznacznie wynika, że organ sporządzając w dniu [...] maja 2008 r. zaświadczenie, poza zeznaniami świadków, nie dysponował innymi dowodami potwierdzającymi pracę A. T. w gospodarstwie rolnym rodziców. W tej sytuacji urząd gminy stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. powinien pisemnie poinformować zainteresowaną o odmowie wydania takiego zaświadczenia, a odstąpienie od powyższego stanowi naruszenie przepisów prawa. Twierdzenie, że urząd gminy jest uprawniony do wydania zaświadczenia po odebraniu zeznań świadków nie jest natomiast zasadne. Z przywołanego przez A. T. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 r. (sygn. akt I OSK 1633/09), wbrew jej twierdzeniom, nie wynika taka teza.

Przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...]. nie ustalił, czy wymieniona rzeczywiście w powołanym okresie mogła pracować w gospodarstwie rolnym rodziców, chociażby w kontekście uczęszczania przez nią do Liceum Ogólnokształcącego Nr [...] w [...]. o profilu sportowym. Oczywistym jest bowiem, że uczestniczenie w zajęciach szkolnych, trwających średnio 7 godzin dziennie, dodatkowo dojazdy do i ze szkoły oddalonej od miejsca zamieszkania ok. 25 km, które zajmowały przeciętnie 45 minut w jedną stronę, uczestniczenie w licznych treningach, udział w zawodach sportowych, z którymi wiązała się konieczność wyjazdów poza miejsce zamieszkania, jednoznacznie świadczy o potrzebie poświęcenia powyższym zajęciom znacznej ilości czasu. Wobec konieczności wypełniania obowiązków szkolnych, a także wykonywania innych zajęć, co było wówczas głównym zadaniem i celem wymienionej, przed podjęciem rozstrzygnięcia należało ustalić, czy istniała możliwość świadczenia w gospodarstwie rolnym stałej pracy.

Komendant Wojewódzki Policji w [...]. powinien także zwrócić uwagę na fakt, że [...] A. T. w dokumentacji związanej z przyjęciem do służby w Policji, znajdującej się w aktach osobowych wskazała jedynie, iż pracowała w Firmie Handlowo-Usługowej [...] J. T. w miejscowości [...],[...] Sp. z o. o. w W. oraz odbyła staż w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...].. Nigdzie natomiast nie przedstawiła informacji o swojej pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, co może świadczyć o tym, że albo takiej pracy w ogóle nie wykonywała, albo udzielanej pomocy sama nie traktowała jako pracy w tym gospodarstwie.

Organ zaznaczył przy tym, iż sam fakt zamieszkiwania na terenie gospodarstwa rolnego i wykonywania oczywistych, niejednokrotnie wymagających, aczkolwiek naturalnych w warunkach wiejskich obowiązków, nie jest równoznaczny z uznaniem, iż we wskazywanym okresie wymieniona w takim gospodarstwie pracowała. Zasadnym jest także wskazanie, iż wymiar obowiązków związanych z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danego gospodarstwa rolnego jest ściśle związany z powierzchnią i strukturą tego gospodarstwa oraz rodzajem koniecznych do prowadzenia w nim prac. Okoliczności powyższe, jako istotny element stanu faktycznego sprawy, przed wydaniem decyzji również powinny zatem zostać przez organ wyjaśnione i znaleźć swoje odzwierciedlenie w jej uzasadnieniu stosownie do art. 107 K.p.a.

Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r. został natomiast wydany bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Ponadto nie zostały wykonane w pełnym zakresie czynności, które służyłyby sprawdzeniu wiarygodności twierdzeń strony i przedstawionych przez nią dokumentów, co w konsekwencji pozwalałoby na ich ewentualne kwestionowanie, jako dowodów potwierdzających okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał zatem istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Powyższe prowadzi zatem do konstatacji, iż mnogość uchybień proceduralnych pociąga za sobą rażące naruszenie prawa, które wymaga wyeliminowania tak podjętej decyzji z obrotu prawnego.

W ocenie organu, rażące naruszenie art. 80 K.p.a., które miało niewątpliwie miejsce w przedmiotowej sprawie, może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji, jako że przepis ten stanowi integralny element zasady prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), mającej status ogólnej zasady postępowania administracyjnego i wyznaczającej jeden z fundamentalnych standardów prawidłowego postępowania organu władzy w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej. Za rażące naruszenie art. 80 K.p.a. należy z pewnością uznać ustalenie przez organ okoliczności istotnych w sprawie na podstawie dowodów, które w żaden sposób takiej okoliczności nie potwierdzają. Uchybienie więc, jakiego dopuścił się organ administracji publicznej, polegające na wydaniu decyzji administracyjnej uznającej, iż A. T. pracowała w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika, bez uprzedniego wykorzystania procedury przewidzianej przepisami prawa, należy traktować, jako wypełnienie przesłanki z art. 156 § 1pkt 2 K.p.a.

W konkluzji organ stwierdził, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sposób rażący narusza prawo, ponieważ:

1. naruszono art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez błędne ustalenie daty przyznania prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat,

2. naruszono art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., poprzez uznanie, iż A. T. świadczyła pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika i zaliczenie do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin,

3. naruszono art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r., poprzez niedopełnienie procedury,

4. naruszono art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym oraz bez przeprowadzenia prawidłowego dla sprawy postępowania administracyjnego, co polegało między innymi na nieustaleniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].:

charakteru gospodarstwa rolnego prowadzonego przez rodziców strony i wymaganego nakładu pracy w przedmiotowym gospodarstwie rolnym mającego wpływ na jego funkcjonowanie oraz udziału [...] A. T. w tych pracach,

liczby osób zamieszkujących w przedmiotowym gospodarstwie rolnym i świadczących pracę na rzecz tego gospodarstwa, którego areał wynosił około 2,54 ha,

czy uczęszczając do [...] Liceum Ogólnokształcącego w [...].[...] A. T. w powołanym okresie mogła rzeczywiście pracować w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika,

- wymiaru czasu, który policjantka we wnioskowanym okresie poświęcała na przygotowania do zajęć lekcyjnych i pozalekcyjnych oraz na odpoczynek.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. T. zarzuciła decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzję z dnia [...] marca 2014 r. naruszenie prawa oraz naruszenie jej interesu prawnego polegające na błędnym przyjęciu, iż organ I instancji dopuścił się wydania decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Wniosła w związku z powyższym o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej oraz utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r., a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2008 r. potwierdzające jej pracę w gospodarstwie rolnym stanowiącym własność T. i T. T. o pow. 2,54 ha, w okresie od 2 marca 1995 r. do dnia 23 maja 1997 r. jako stałą i w pełnym wymiarze czasu, nie mogło być wiarygodnym środkiem dowodowym, gdyż wydane zostało wyłącznie na podstawie zeznań dwóch świadków.

W jej ocenie treść art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy wskazuje na to, iż Wójt mógł wydać takie zaświadczenie w oparciu o zeznania co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym położone było gospodarstwo rolne.

Skarżąca podkreśliła też ponownie, iż spełniła wszystkie przesłanki określone w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50 poz. 291, z późn.zm.) do uznania jej za domownika.

Zarzuciła, iż Komendant Główny Policji nie przeprowadził żadnego kontrdowodu, przeciwko dowodom zgromadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].. Postawił jedynie bezpodstawne zarzuty naruszenia prawa w sytuacji, gdy fakt, iż dzieci uczące się i stale mieszkające z rodzicami pracują w gospodarstwie rolnym jest faktem notoryjnie znanym, a w niniejszej sprawie został potwierdzony zeznaniami świadków.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżone decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy w stanie faktycznym i prawnym, istniejącym w dniu wydania decyzji, organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 4 marca 2014 r. w świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga natomiast wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi zaś w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Podkreślenia wymaga również, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy.

Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wtedy, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można zatem uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Nie budzi natomiast wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, że odmienna ocena dowodów przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dokonana przez organ wyższego stopnia w postępowaniu nadzorczym nie może stać się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Decyzja o zaliczeniu skarżącej okresu pracy w gospodarstwie rolnym do "wysługi lat" opierała się na określonej ocenie przedłożonych przez nią dowodów. Jeśli zatem nawet kontrola prowadzona przez właściwy organ w trybie postępowania nieważnościowego pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dowodowe, przeprowadzone w postępowaniu zakończonym kwestionowanym rozkazem personalnym miało usterki co do swej rzetelności i wszechstronności, to uchybienia takie w żadnej mierze nie mogły być uznane za rażące naruszenie prawa. Wadliwości, dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być bowiem usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym, odwoławczym, a nie w trybie nadzorczym.

W ocenie Sądu, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie zaliczenia A. T. wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia, wbrew twierdzeniom Komendanta Głównego Policji nie jest obarczony wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a zatem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2014 r., naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby.

Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, stosownie do § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zalicza się:

1) okresy służby w Policji,

2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej,

3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877),

4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku,

5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Za inne okresy, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie i na podstawie których podlegają one wliczeniu do okresu pracy lub służby uważa się art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy z dnia 20 lipca 1990 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 310 ze zm.), w myśl którego ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy tej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3).

W niniejszej sprawie A. T. ubiegając się o zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców przedłożyła Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]. zaświadczenie z dnia [...] maja 2008 r. wystawione przez Urząd Gminy w [...] potwierdzające jej pracę w okresie od 2 marca 1995 r. do 23 maja 1997 r. w gospodarstwie rolnym T. i H. małż. T. jako pracę stałą, odbywaną w pełnym wymiarze czasu i stanowiącą jedyne źródło jej dochodu.

Zważywszy na treść art. 3 ust. 1 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy Komendant Wojewódzki Policji w [...]. miał podstawy do tego aby zaświadczenie to uznać za wystarczający dowód potwierdzający okresy pracy zainteresowanej w gospodarstwie rolnym rodziców. Należy zwrócić uwagę, że dopiero w toku prowadzonego przez Komendanta Głównego Policji postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ ten ustalił, że zaświadczenie z dnia [...] maja 2008 r. zostało wystawione przez Urząd Gminy w [...] wadliwie, nie w oparciu o posiadane dokumenty, lecz wyłącznie w oparciu o zeznania dwóch świadków, co Wójt Gminy [...] potwierdził w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r.

Powyższe ustalenie poczynione przez Komendanta Głównego Policji w ramach postępowania nieważnościowego nie dawało jednak podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2009 r., gdyż była to nowa okoliczność ustalona dopiero w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Jak zostało już natomiast wskazane wcześniej, jeżeli nawet kontrola prowadzona w trybie postępowania nieważnościowego pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dowodowe, przeprowadzone w postępowaniu zakończonym kwestionowanym rozkazem personalnym miało pewne usterki, to uchybienia takie w żadnej mierze nie może być uznane za rażące naruszenie prawa.

Odnosząc się natomiast do postawionych przez Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej decyzji zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, w sposób rażący może być naruszony wyłącznie taki przepis, który podlega stosowaniu w swym bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga dokonywania wykładni prawa (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt II OSK 1043/07). Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 1998 r. (sygn. akt I SA 409/98) wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Stan prawny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie samej treści przepisów prawnych, bez możliwości rozbieżnej wykładni. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodziła. Zarówno bowiem przepis art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), jak i przepis art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm. ), regulujące pojęcie "domownika", nie są w pełni jednoznaczne i niewątpliwe. Orzecznictwo sądów administracyjnych niejednokrotnie wskazywało natomiast na to, że samo pobieranie nauki w szkole średniej nie wyklucza możliwości uznania członka rodziny rolnika za "domownika" w rozumieniu przepisów regulujących wliczanie okresów pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracy.

Organ nadzoru zinterpretował natomiast przepis art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników w ten sposób, iż fakt kształcenia się osoby pozostającej z rolnikiem w gospodarstwie rolnym w szkole ponadpodstawowej poza miejscem zamieszkania, nie może świadczyć o stałym wykonywaniu pracy w gospodarstwie rolnym, lecz o doraźnej pomocy rodzicom, co wyklucza wykonywanie pracy o charakterze stałym w tym gospodarstwie, co pozostaje w sprzeczności z bogatym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanym na tle interpretacji powyższego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2011 r. o sygn. akt I OSK 321/11 publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Także, jeśli chodzi o postawiony przez Komendanta Głównego Policji zarzut rażącego naruszenia art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez błędne ustalenie daty przyznania skarżącej prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, należy zwrócić uwagę, iż przepisy te nie są jednoznacznie interpretowane w orzecznictwie.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., które wydane zostało m. in. w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 102 ustawy o Policji, w § 5 ust. 2 wyraźnie stanowi, że wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba, że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 3 tego paragrafu stanowi zaś, że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat określa się natomiast w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (ust. 4 § 5).

To jak należy odczytywać zapis zawarty w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., że termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu wywołuje w orzecznictwie rozbieżności, czego przykładem są np. wyroki - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 875/12 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 823/13, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Zastosowanie zatem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przy wydaniu rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2009 r. jednej z możliwych interpretacji powyższego przepisu o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności tego rozkazu personalnego z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to bowiem oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zastosowanie natomiast przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013r. II GSK 1975/11 LEX nr 1270121).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest ponadto pogląd, że poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego nie jest dopuszczalne kwestionowanie ustaleń faktycznych sprawy. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2327/11 LEX nr 1340137 ).

Reasumując, w ocenie Sądu, w analizowanej sprawie Komendant Główny Policji nie wykazał rażącego naruszenia prawa, lecz odmiennie niż to uczynił to Komendant Wojewódzki w [...]., ocenił stan faktyczny sprawy oraz zebrany materiał dowodowy w odniesieniu do przepisów, które w orzecznictwie były różnie interpretowane. Tym samym decyzje w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z [...] kwietnia 2009 r. zostały wydane z naruszeniem art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.