Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność postanowienia I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 2 art. 200 art. 14 ust.1 pkt.1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 września 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z [...] listopada 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem skargi P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej także: "Prezes", "organ II instancji") z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], którym uchylono postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. (dalej: "Dyrektor", "organ I instancji") z [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji P. do stacji P. na okres 20 lat (dalej: "Zezwolenie").

II. Postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. Strona wystąpiła do Dyrektora z wnioskiem o udzielenie Zezwolenia. Do wniosku załączone zostało potwierdzenie uiszczenia opłaty w wysokości 217 zł., zgodnie z treścią art. 398 ust. 3 ustawy Prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1566 ze zm.). Pismem z 24 października 2018 r. Stronę wezwano do uzupełnienia braków wniosku, w tym miedzy innymi przedłożenie potwierdzenia uiszczenia opłaty za wszystkie wnioskowane pozwolenia wodnoprawne. W odpowiedzi Strona wskazała, że "odprowadzanie wód opadowych (...) następuje 7 wylotami, jednakże odbywa się w ramach jednego pozwolenia wodnoprawnego. (...) Mając na uwadze powyższe uwarunkowania nieuzasadnione jest pobieranie opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną realizowana każdym wylotem.".

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. wydanym na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096; dalej: "k.p.a.") Dyrektor odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania Zezwolenia. W uzasadnieniu wskazał, że wbrew twierdzeniom Strony, odprowadzanie wód kilkoma różnymi wylotami lub do kilku różnych zbiorników, należy traktować jako osobne pozwolenie wodnoprawne dla każdego z nich, ponieważ każde odprowadzeni wymaga osobnych ustaleń co do warunków oraz zasięgu oddziaływania. Wobec wniesienia tylko jednej opłaty przez Stronę i jej stanowiska co do zasadności uiszczenia kolejnych, Dyrektor nie może samodzielnie zdecydować, na którą usługę wodną miałoby zostać wydane zezwolenie, a zatem należało umorzyć postępowanie.

2. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Stronę zażalenia, Prezes wydał wskazane na wstępie postanowienie z [...] kwietnia 2019 r., uchylające zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że Dyrektor błędnie zastosował w niniejszej art. 61a § 1 k.p.a., albowiem przedstawiony stan faktyczny wskazywał na to, że braki wniosku o wydanie Zezwolenia będące podstawą umorzenia postępowania, w istocie stanowiły jego braki formalne, co powinno skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Jednocześnie Prezes wskazał, że poprzestaje jedynie na wyeliminowaniu z obrotu prawego rozstrzygnięcia Dyrektora, ponieważ – zgodnie z art. 144 k.p.a. – odpowiednie zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 nie umożliwia umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.

III. Spółka złożyła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniosła o jego uchylenie. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art.64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 398 ust. 9 pkt 2 Prawa wodnego poprzez przyjęcie, że poświadczenie wniesienia opłaty za wydanie pozwolenia wodnoprawnego stanowi wymóg formalny wniosku o jego wydanie.

Uzasadniając ten zarzut, Spółka wskazała, że zgodnie z treścią art. 407 Prawa Wodnego, który wymienia dokumenty niezbędne do załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, nie jest wymienione poświadczenie uiszczenia opłaty. Zatem brak załączenia takiego poświadczenia nie może stanowić braku formalnego wniosku i tym samym podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie podniesiono przypadki innych regulacji, w których ustawodawca wprost powiązał brak załączenia dowodu uiszczenia należnej opłaty ze skutkiem w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co miało wskazywać na błędna interpretację przepisów dokonaną przez organ II instancji.

W odpowiedzi na skargę Prezes wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV. 1. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2018 poz.1302 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Oceniając sprawę w świetle powyższych kryteriów, zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

2. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Artykuł 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi zaś, że Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, takie rażące naruszenie prawa miało miejsce w niniejszej sprawie zarówno po stronie Prezesa, jak i w wypadku orzeczenia wydanego przez Dyrektora.

3. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawi art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może wydać rozstrzygnięcie, w którym uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając je - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ w swoim rozstrzygnięciu wyłącznie uchylił postanowienie Dyrektora o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek Spółki, motywując jedynie połowiczne zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. "odpowiedniością" zastosowania przepisu wynikającą z art. 144 k.p.a. Jednakże w ocenie Sądu – organ zastosował niewłaściwą podstawę prawną. W sytuacji bowiem, w której organ II instancji stwierdził nieprawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, a jednocześnie uznał, że nie może sam orzec co do sprawy lub tez umorzyć postępowania, powinien, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Skoro zatem w rozpatrywanej sprawie Prezes uznał, że Dyrektor wydał błędne rozstrzygnięcie w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, powinien przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując – tak jak to uczynił w uzasadnieniu – jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem Prezes – dokonując ułomnej interpretacji przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. – w istocie pozostawił w obrocie prawnym nierozpoznany wniosek Spółki o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, uchylił bowiem rozstrzygnięcie go dotyczące bez jednoczesnego określenia jego dalszych losów w formie procesowej. Zdaniem Sądu, takie zastosowanie przepisów jak zaprezentowane w niniejszej sprawie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

Przechodząc do stwierdzenia nieważności postanowienia organu I instancji, Sąd zauważa, że Dyrektor odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. uznając, że w sprawie powinna zostać uiszczona opłata w wysokości określonej na podstawi art. 398 ust. 4 Prawa wodnego tj. w przypadku wydania w jednej decyzji co najmniej dwóch pozwoleń wodnoprawnych, które nie są tożsame rodzajowo, opłatę, o której mowa w ust. 3, mnoży się przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 4426,80 zł. Bezpośrednim powodem odmowy wszczęcia postępowania była niemożność ustalenia, co do którego urządzenia wodnego przypisać uiszczoną przez Spółkę opłatę.

Powyższe stoi jednak w sprzeczności z czynnościami organu I instancji faktycznie dokonanymi w niniejszej sprawie. Dyrektor zwrócił się pismem z 24 października 2018 r. do Skarżącej o uzupełnienie braków wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego poprzez nadesłanie m. in. potwierdzenia uiszczenia stosownej opłaty, a swoje żądanie uzupełnienia wniosku oparł o treść art. 64 § 2 k.p.a., pouczając jednocześnie o skutkach nieuzupełnienia braków w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Należy zauważyć, że pomimo iż uzupełnienie braków formalnych wniosku nastąpiło – z wyjątkiem kwestii uiszczenia opłaty, co do której wynikł spór w toku postępowania – organ I instancji zmienił kwalifikację i odmówił wszczęcia postępowania, czym naruszył przepisy postępowania, co samo w sobie uzasadniałoby stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem organ uznał, iż nieuiszczenie opłaty w wysokości ustalonej w oparciu o art. 398 ust. 4 Prawa Wodnego stanowiło brak formalny wniosku – a takie stanowisko wynikało z treści wezwania z 24 października 2018 r. i przede wszystkim z treści postanowienia z [...] listopada 2018 r. – powinien konsekwentnie pozostawić go bez rozpoznania w oparciu o przytaczany już przez siebie art. 64 § 2 k.p.a.

Tym niemniej – w ocenie Sądu – nawet zastosowanie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. przez Dyrektora byłoby nieprawidłowe. Organ I instancji – wobec prezentowanego przez siebie stanowiska co do terminu uiszczenia opłaty od wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego tj. przyjęciu, że na podstawie art. 398 ust. 9 poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego – powinien zastosować art. 261 § 1 k.p.a. i wyznaczyć Skarżącej termin do uiszczenia tej należności, a następnie – w przypadku ich nieuiszczenia – zwrócić wniosek, wydając postanowienie na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że nieuiszczenie opłaty nie stanowi braku formalnego wniosku a jego brak fiskalny. Stąd zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. w niniejszej sprawie jest zdaniem Sądu nieprawidłowe, a wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędną podstawę prawną stanowi wypełnienie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W świetle powyższych rozważań, Sąd zastosował w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i stwierdził w pkt 1 wyroku nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.. W punkcie 2 wyroku Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz Skarżącej Gminy zwrot poniesionych kosztów postępowania w łącznej kwocie 597 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, opłaty za czynności radcy prawnego ustalonej na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018 po. 265) oraz opłaty skarbowej za pełnomocnictwo.