Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2927/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 2 pkt 35a, 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, 140aa, 140ab
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako GITD) decyzją z dnia

[...] sierpnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1

pkt 1 Kpa., art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 260) – dalej jako "udp.", art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c,

art. 140aa ust. 1, 3 i 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) – dalej "Prd.", § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia

2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. poz. 262), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. o nałożeniu na M. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej jako skarżący), kary pieniężnej

w wysokości 15.000 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Wydaniu decyzji GITD towarzyszył następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu [...] marca 2013 r. w miejscowości T. na drodze krajowej

nr [...] zatrzymano do kontroli pięcioosiowy pojazd członowy składający się

z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował K. D. W dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał usługę transportową z towarem, tj. mocznikiem w big-bagach, stanowiącym ładunek podzielny, z miejscowości P. do miejscowości B. Powyższy pojazd członowy skierowano na zatwierdzone przez uprawnionego geodetę stanowisko do pomiaru mas i nacisków osi, położone w miejscowości T., wyposażone we wnękę o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiarów wag stacjonarnych typu SAW 10C, gdzie wykonano jego pomiary oraz ważenie. W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia stwierdzono, po odjęciu możliwych błędów pomiarowych, rzeczywistą masę całkowitą pojazdu członowego wynoszącą 38,600 t oraz naciski osi tego pojazdu przekraczające wartości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, tj. przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego

o 2,550 t. Ustalono, że rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego wyniósł 12,550 t.

Kierujący został zapoznany ze świadectwami legalizacji wag i przymiaru wstęgowego oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Kierujący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu.

W trakcie wykonywania pomiarów strefa ważenia – w tym wnęka pomiarowa – nie zawierała żadnych zanieczyszczeń. Mając na uwadze wyniki uzyskanych pomiarów wymiarów zewnętrznych oraz rzeczywistej masy całkowitej i nacisków osi, stwierdzono, że kontrolowany pojazd jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych

i dróg publicznych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII. W trakcie kontroli drogowej kierujący pojazdem nie okazał wymaganego zezwolenia

na przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym, tj. zezwolenia kategorii VII.

Powyższe ustalenia odnotowano w protokole kontroli z dnia [...] marca

2013 r., nr [...].

Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2013 r. powiadomiono skarżącego

o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwano do przedłożenia między innymi zezwolenia na przejazd ww. pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, tj. uprawniającego do przejazdu pojazdu o stwierdzonych w trakcie kontroli drogowej parametrach i drogach publicznych, ważnego na moment kontroli drogowej.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie złożył wyjaśnień oraz nie zajął stanowiska w sprawie stwierdzonego

w trakcie kontroli drogowej naruszenia przepisów. W szczególności, jak podano, nie przedstawił żadnych faktów i okoliczności pozwalających na wyłączenie jego odpowiedzialności z tytułu powstałych naruszeń przepisów Prd.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako Inspektor Wojewódzki) decyzją z dnia [...] maja 2013 r.,

nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych z tytułu przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym

o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia.

Inspektor Wojewódzki wskazał, że ze względu na rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej, tj. 12,550 t (przekroczenie od dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 25,5%), pojazd członowy poddany kontroli jest pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach w zakresie dopuszczalnych parametrów wymiarowo-wagowych i dróg publicznych, przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII. Wyjaśnił, że zgodnie z tabelą stanowiącą załącznik do ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazd o wymiarach oraz o rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg

o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t zakwalifikowany został do zezwoleń kategorii VII. Z kolei z uwagi na fakt, że kontrolowanym pojazdem nienormatywnym przewożony był ładunek podzielny, Inspektor Wojewódzki stwierdził naruszenie zakazu przewozu ładunku innego niż niepodzielny pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że kierowca nie miał możliwości skorzystania z urządzenia do sprawdzenia nacisku ładunku na każdą oś. Stwierdził, że nadawca ładunku nie zapewnił jego przewozu zgodnie z przepisami ruchu drogowego oraz przepisami ustawy o drogach publicznych. Zwrócił się

z prośbą o anulowanie nałożonej kary pieniężnej, podkreślając, że jest ona dla niego niewyobrażalnie duża i nie stać go na jej pokrycie.

GITD wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał

w mocy decyzję organu I instancji.

GITD cytując powołane przepisy wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru równości nawierzchni na stanowisku kontroli pojazdów z dnia [...] października 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Ważenie odbyło się za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C

o numerach fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z przewidzianymi terminami ważności odpowiednio do dnia [...] lutego 2014 r. oraz do dnia [...] października 2014 r. GITD podał, że po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez żadnych uwag.

GITD, mając na uwadze odnotowane w dniu kontroli naruszenia, stwierdził, że kontrolowany kierowca powinien był legitymować się zezwoleniem kategorii VII,

tj. dla pojazdu nienormatywnego o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I – VI, o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Jak wskazał GITD, zgodnie z art. 64 ust. 2 Prd. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny,

z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się

na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Tym samym, jak podał GITD, tylko zezwolenie kategorii I i II umożliwia przewóz ładunków podzielnych, poza tym występuje zakaz przejazdu pojazdu nienormatywnego z ładunkiem podzielnym.

W przypadku naruszenia ww. zakazu nakłada się karę pieniężną jak za brak zezwolenia kategorii odpowiadającej wartościom kontrolowanego pojazdu (zespołu pojazdów) bez względu na to czy przewożony ładunek był podzielny czy też niepodzielny. GITD dodał, że we wniosku o wydanie zezwolenia nie wskazuje się rodzaju przewożonego ładunku, a jedynie parametry pojazdu.

Zdaniem GITD, skoro w trakcie kontroli stwierdzono, że nacisk

na pojedynczą oś napędową pojazdu po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 w górę wynosi 12,550 t co stanowi przekroczenie z 2,550 t (ponad 20%), to odnotowane naruszenie stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

GITD wskazał, że ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia, dlatego podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. GITD przywołał w tymi miejscu treść art. 61 Prd. określającego warunki dokonywania załadunku. W ocenie GITD, jeśli podmiot wykonujący przejazd ma trudności

z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Jak podkreślił GITD, normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

GITD podał, że ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie,

a mianowicie w art. 140aa ust. 4 Prd. wskazując, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3

pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa

w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu

w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

GITD wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie przewożono ładunek podzielny

w postaci mocznika zapakowanego w worki, który przewożony w taki sposób nie jest ani ładunkiem sypkim ani drewnem, nie znajduje z tego względu zastosowanie

art. 140aa ust. 4 pkt 2 Prd.

GITD nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że dochował on należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, gdyż za załadunek odpowiada jego nadawca/załadowca, a nie "przedsiębiorca transportowy". Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd obowiązkiem takiego załadowania pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie, to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przewozu tak, aby nie dochodziło

do przekroczenia dopuszczalnych parametrów bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Jak podkreślił GITD, oparcie się wyłącznie na argumentacji, zgodnie z którą kierowca został zapewniony przez nadawcę o prawidłowym rozmieszczeniu ładunku, nie jest niewystarczające do uznania, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Zdaniem GITD, wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, uznać należy za takie, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska powtórzył argumentację zawartą

w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Przypomniał, że kierowca kierujący pojazdem poddanym kontroli podstawił się do załadunku w P. z zakładach chemicznych, celem przewiezienia towaru do miejscowości B. Ś. Skarżący wskazał, że wina przeładowania pojedynczej osi napędowej o 2,550 t nie spoczywa na kierowcy, czy naszej firmie.

Skarżący stwierdził, ze kierowca dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z transportem ww. towaru. Wskazał na dobrą wolę sprawdzenia przed wyjazdem, czy pojazd nie narusza dopuszczalnych norm. Nie był w stanie tego dokonać, ponieważ, jak podał skarżący, w P., w zakładzie,

po licznych wypadkach przy załadunkach, kierowcy mają zakaz opuszczania ciągnika podczas załadunku. Dodał, że zakłady chemiczne nie posiadają bądź nie udostępniają kierowcom urządzeń do pomiaru nacisku ładunku.

Skarżący zwrócił się do Sądu o anulowanie kary pieniężnej, wskazując, że nie ucieka od częściowej odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Stwierdził, że nałożenie na niego kary w wysokości 100% frachtu, tj. 1500 złotych, byłoby zadośćuczynieniem za wystąpienie naruszenia powstałego w wyniku dokonanej kontroli.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł

o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a Prd, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2

1 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp).

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 81 (art. 41 ust. 3 udp).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061).

Ponieważ w niniejszej sprawie wykonywany był przewóz ładunku podzielnego (fotografia przewożonego ładunku -mocznik w workach) zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 Prd nie było możliwe uzyskanie zezwolenia na taki przejazd. Zgodnie natomiast z art. 140ab Prd w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

W niniejszej sprawie kontrolowany w dniu [...] marca 2013 r. pojazd poruszał się po odcinku drogi krajowej nr [...], który nie został wymieniony w ww. rozporządzeniu i zaliczono ją do dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t. Miejsce ważenia pojazdu legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] października 2012 r. Pojazd (wraz z ładunkiem w postaci mocznika) został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych: [...] i [...], legitymujących się ważnymi na dzień kontroli świadectwami legalizacji ponownej (tj. świadectwem legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do [...] października 2014 r.

W toku kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. W wyniku ważenia stwierdzono następujące naruszenia przewidzianych norm:

-nacisk 12,550 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu, przekroczenie o 2,550 t (25,5%)

-brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Mając na uwadze wynik ważenia pojazdu, jego kierowca powinien legitymować się zezwoleniem kategorii VII, tj. zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego ,,zezwolenie kategorii VII w2ydaje się dla pojazdu, który :

porusza się trasą wskazaną w zezwoleniu. Jest pojazdem o:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t;

Uwadze Sądu nie umknęła oczywista omyłka pisarska tzw. czeski błąd w decyzji organu drugiej instancji, gdzie wskazano, że nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu został przekroczony o 52,5 %. Błąd ten nie miał wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 c kara za przekroczenie nacisku na osi powyżej 20 % wynosi 15 000 zł.

Jednocześnie podkreślić należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników ważenia (nie zażądał też powtórnego ważenia) oraz podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag. Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, protokół stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861).

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że skarżący podkreślił, iż kierowca nie ma możliwości opuszczenia ciągnika podczas załadunku i zaznaczył, że to załadowca nie zapewnił przewozu przesyłki zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sąd nie podziela powyższych zarzutów i wskazuje, że zgodnie z art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prd., że organ umarza postępowanie gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, iż strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, bądź nie miała wpływu na powstałe naruszenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu, że nie wystarczy zakwestionować swojej odpowiedzialności, należy przedstawić jeszcze dowody na dochowanie w powyższym zakresie należytej staranności. Brak winy musi zatem realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność musi wykazać dołożenie należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie jak wynika z protokołu kontroli dmc pojazdu nie zostało przekroczone, zostały przekroczone jedynie naciski na osie. W ocenie Sądu brak możliwości zważenia pojazdu w miejscu załadunku oraz ułożenia ładunku na pojeździe nie zwalania skarżącego od odpowiedzialności za powstałe naruszenie. Jak wynika bowiem z treści art. 61 ust. 1 i 2 pkt 1 Prd ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Powyższa regulacja obowiązuje zarówno załadowcę jak i przewoźnika. Z akt sprawy (załączone zdjęcie) wynika, że ładunek na pojeździe ułożony był luźno i w żaden sposób nie zabezpieczony, co wskazuje na możliwość jego przemieszczenia. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, że skarżący nie wykazał należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz faktu, że nie miała wpływu na powstałe naruszenia.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że kara była nie adekwatna do wystawionej za transport faktury należy podkreślić, że organ nie ma możliwości jej miarkowania, gdyż art. 140ab Prd wyraźnie określa wysokość kary za poszczególne naruszenia.

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji (I i II instancji) nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu zaskarżonych decyzji organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.