Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2464/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 1, art. 303, art. 348, art. 351, art. 318 ust. 1, art. 319 pkt.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1990
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

1 U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...].06.2017 r. [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpoznaniu odwołania I. K. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...].10.2016r. nr [...], orzekającej o zobowiązaniu w/w cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na:

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu;

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli strona w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].10.2016 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...].07.2014r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wszczął na wniosek Komendanta Stołecznego Policji w W. postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu I. K. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Komendant Placówki Straży Granicznej [...] decyzją z dnia [...].10.2016r. nr [...] orzekł o zobowiązaniu w/w cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na:

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu;

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek, jeżeli strona w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że cudzoziemiec wypełnia przesłanki wskazane w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, nie posiadając ważnej wizy ani żadnego innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim. Jednocześnie stwierdzono, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych określone w art. 348 ustawy o cudzoziemcach oraz zgody na pobyt tolerowany określone w art. 351 ww. ustawy.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Cudzoziemiec. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, poprzez jego przedwczesne zastosowanie, albowiem nie zakończyło się prawomocnie przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...]. [...] Wydział [...] postępowanie o sygn. akt: [...] [...], w którym to postępowaniu nie można wykluczyć osobistego stawiennictwa I. K., a które to postępowanie spowodowało zawieszenie niniejszego postępowania postanowieniem z dnia [...].12.2014r.. Wskazano, że rozpoznanie sprawy (o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu) zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd. zarzucono naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto, pełnomocnik zaskarżył w całości na podstawie art. 142 k.p.a. postanowienie Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...].04.2016r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, zarzucając w/w postanowieniu naruszenie przepisów art. 97 § 2 k.p.a., poprzez jego wadliwą interpretację i uznanie, iż ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie niniejszego postępowania, podczas gdy postępowanie karne przeciwko I. K. nie zostało prawomocnie zakończone. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że m. in., iż cudzoziemiec od ponad 5 lat pozostaje w związku partnerskim z M. G., która na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2014r. nr [...] została uznana za obywatela polskiego z dniem wydania tej decyzji. Ponadto prowadzone przez Sąd Rejonowy dla [...] w W. wobec cudzoziemca postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...] [...] nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, albowiem w imieniu oskarżonego cudzoziemca została złożona apelacja.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał w dniu 24.06.2017 r. powołaną na wstępie zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 302 ust. 1 pkt. 1, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2, art. 319 pkt. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa. Organ ustalił, że Skarżący został w dniu 10.07.2014 r. zatrzymany przez funkcjonariuszy Komisariatu Kolejowego Policji w [...]. w związku z podejrzeniem dokonania w dniu [...].06.2014r. kradzieży z włamaniem do samochodu. W wyniku przeprowadzonej w dniu [...].07.2014r. kontroli legalności pobytu ww. funkcjonariusze stwierdzili ponadto, iż Cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganych do tego celu dokumentów. W dniu [...].07.2014r. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wszczął na wniosek Komendanta Stołecznego Policji w [...]. postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania Cudzoziemca do powrotu. Organ ustalił, że Cudzoziemiec po raz ostatni wjechał na terytorium Polski w dniu 09.07.2011r. na podstawie polskiej wizy krajowej nr [...] oraz na podstawie paszportu [...] seria i nr [...]. W dniu [...].02.2012r. Wojewoda [...] udzielił Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z terminem ważności do dnia [...].12.2012r. Po upływie terminu ważności w/w zezwolenia cudzoziemiec nie podejmował dalszych prób zalegalizowania swojego pobytu w Polsce. Tak więc od dnia 27.12.2012r. Cudzoziemiec przebywa w Polsce bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do pobytu na tym terytorium.

Powołano, że w toku przesłuchania Cudzoziemiec wskazał, od roku pozostaje w nieformalnym związku z M. G., która jest obywatelem RP. Podał, że pracuje ona w szkole jako nauczycielka języka [...], jednakże nie wiedział, w jakiej szkole ona pracuje. Ponadto, Cudzoziemiec nie wiedział, jak nazywają się rodzice jego partnerki. W dalszej części przesłuchania Cudzoziemiec oświadczył, że posiada środki finansowe w wysokości [...] złotych oraz samochód marki [...]. Cudzoziemiec zeznał, że nie był prześladowany w kraju pochodzenia oraz nic mu tam nie grozi. Zainteresowany zadeklarował chęć dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski. Wskazano, że w toku postępowania przesłuchano świadka – partnerkę Cudzoziemca. M. H. zeznała, że do Polski przyjechała 8 lat temu na podstawie polskiej wizy. Następnie uzyskała Kartę Polaka, później zaś kartę pobytu. Jej ojciec był Polakiem. Od 2010 r. przez okres 2 lat pracowała w [...] szkole w W. Od końca stycznia 2014r. zamieszkuje ze swoim partnerem I. K. pod adresem: ul. [...]. [...] w W. Zapytana, czy z I. K. mają wspólne plany na przyszłość, czy zamierzają wziąć ślub, zeznała, że na razie tylko ze sobą mieszkają i nie mają takich planów, ich znajomość jest stosunkowo krótka, gdyż znają się zaledwie 1 rok. W chwili obecnej nic "wielkiego" ich nie łączy. Zapytana, czy posiada obywatelstwo polskie, pani M. H. wskazała: "Nie. Zamierzam złożyć stosowne papiery (...)".

Powołano, że w dniu 15.09.2014r. do organu I instancji wpłynęło sprawozdanie z przeprowadzonego w dniu 09.09.2014r. wywiadu środowiskowego pod w/w adresem. Powyższy wywiad nie potwierdził jednoznacznie faktu wspólnego zamieszkiwania Cudzoziemca i M. H. pod w/w adresem. Wskazano, że w dniu [...].03.2016r. Sąd Rejonowy dla [...] w [...]. [...] Wydział Karny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...] [...]. W ww. wyroku Sąd uznał oskarżonego – I. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu kary za popełnienie tych czynów.

Wskazano, że pismem z dnia 26.07.2016r. organ I instancji poinformował pełnomocnika Cudzoziemca o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy na podstawie art. 10 i art. 81 k.p.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tego pisma. Ww. pismo zostało doręczone stronie w dniu 02.08.2016r. W dniu [...].08.2016r. do organu I instancji wpłynął wniosek pełnomocnika strony z dnia [...].08.2016r. zawierający prośbę o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy z uwagi na utrudniony kontakt z mocodawcą spowodowany chorobą pełnomocnika. W piśmie tym pełnomocnik wskazał jednocześnie, iż wyrok w sprawie sygn. akt [...] [...] Sądu Rejonowego dla [...] w [...]. z uwagi na złożoną przez obronę apelację jest nieprawomocny.

W trakcie postępowania odwoławczego akta sprawy zostały uzupełnione o prawomocny wyrok Sądu Okręgowego [...] w [...]. [...] Wydział Karny Odwoławczy sygn. akt [...] [...] z dnia [...].02.2017r. utrzymujący w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w [...]. sygn. akt [...] K [...].

Organ II instancji stwierdził jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, że M. G. w dniu [...].11.2014r. na mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] została uznana na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 02.04.2009r. o obywatelstwie polskim za obywatela polskiego. Natomiast powołano, że art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. W ocenie organu charakter związku cudzoziemca i obywatelki polskiej nie uzasadnia udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych, z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji rzymskiej. Wskazano, że z zeznań złożonych przez cudzoziemca w dniu 12.07.2014r. wynika, że nie posiada on podstawowej wiedzy dotyczącej swojej partnerki. Cudzoziemiec błędnie zeznał wówczas, że jego partnerka uzyskała obywatelstwo polskie; nie potrafił wskazać daty urodzenia swojej partnerki oraz błędnie wskazał, że pracuje ona jako nauczycielka języka [...] w szkole. Natomiast z zeznań złożonych przez panią M. G. w dniu 07.08.2014r. wynika, że pozostaje ona wprawdzie od roku w nieformalnym związku z cudzoziemcem, jednakże w chwili obecnej nie mają oni wspólnych planów na przyszłość. Związek obywatelki polskiej i cudzoziemca ma "luźny" charakter. W ocenie organu odwoławczego cudzoziemiec nic wykazał, że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny z uwagi na konieczność poszanowania prawa do życia prywatnego czy rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. Organ uznał również, że zainteresowany nie prowadzi w Polsce życia prywatnego, które wskazywałoby na wysoki stopień integracji ze społeczeństwem, które uzasadniałoby przyznanie ochrony z art. 8 Konwencji rzymskiej. Powołano, że z akt sprawy wynika, że cudzoziemiec nie był prześladowany w kraju pochodzenia i nic mu tam nie grozi. Powołano również, że w związku z faktem zakończenia postępowania karnego w sprawie [...] [...] i wydania prawomocnego wyroku, w chwili obecnej nie jest wymagana obecność Cudzoziemca na terytorium Polski.

Cudzoziemiec wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej.

W skardze zarzucono naruszenie art. 7, 8, 10, 11 i 77 kpa w toku prowadzonego postępowania. Podniesiono, że organ w ogóle nie odniósł się do większości zarzutów, a także nie umożliwił stronie i jej pełnomocnikowi czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazano, że organ wydając decyzję oparł się wyłącznie na skąpych ustaleniach z 2014 r., tymczasem zachodzą okoliczności skutkujące udzieleniem zgody na pobyt humanitarny lub zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Wskazano, że Cudzoziemiec od kilku lat pozostaje w związku partnerskim z obywatelką Polski M. G. Para prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz zamierza wstąpić w związek małżeński.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. 1136.), zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, że wydana decyzja oraz ją poprzedzająca nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. 2016.1990) decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy przebywa lub przebywał na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane.

Skarżący, jak bezspornie wynika z materiału dowodowego, przyjechał do Polski na podstawie dokumentu podróży wydanego w kraju pochodzenia i polskiej wizy krajowej. W dniu [...].02.2012 r. Wojewoda [...] udzielił Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z terminem ważności do dnia [...].12.2012 r. Po tej dacie Cudzoziemiec nie podejmował żadnych starań o legalizację swojego pobytu na terenie RP. Prawidłowo organ stwierdził, że niewątpliwie wobec Skarżącego zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach. Słusznie również organ odwoławczy wskazał, że nie zachodzą negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu wyszczególnione w art. 303 ust. 1 ustawy.

W ocenie sądu zaskarżona decyzja wydana została z dopełnieniem wymogów wynikających z art. 7, 8, 10, 11 77 § 1 kpa. Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały właściwych ustaleń stanu faktycznego w sprawie. Nie został naruszony żaden przepis postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd podziela ocenę organów, że Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych i na pobyt tolerowany. Brak jest podstaw, by uznać, że wykonanie decyzji naruszałoby prawo Cudzoziemca do życia rodzinnego lub prywatnego, w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

Wskazać należy, że w odniesieniu do prawa Cudzoziemca do ochrony jego życia rodzinnego, o którym mowa w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, istotną kwestią jest fakt, iż żaden z tych aktów prawnych nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru kraju, w którym chciałby on zamieszkać, a także obowiązku wyrażenia zgody na połączenie w tym kraju rodziny. Powyższe przepisy nie gwarantują prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemca konieczności legalizowania jego pobytu w formie przez niego wybranej, na wybranej przez cudzoziemca podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. Organy analizowały sytuację rodzinną Skarżącego, wskazując, że wykonanie decyzji zgodnie z terminami w niej wskazanymi, nie narusza żadnych praw do życia prywatnego i więzi rodzinnych Skarżącego. Powołano, że na terenie RP nie prowadzi życia prywatnego, które wskazywałoby na wysoki stopień integracji ze społeczeństwem, uzasadniającym przyznanie ochrony z art. 8 Konwencji rzymskiej. Prawidłowa była ocena organu, odnośnie "luźnego" charakteru znajomości z M. G. Powyższa ocena była wynikiem analizy zeznań Cudzoziemca, który nie dysponował szczegółową wiedzą na temat okoliczności dotyczących osoby partnerki, jak również samych zeznań partnerki – przesłuchiwanej jako świadek. Z zeznań wynikało jednoznacznie, że relacja z Cudzoziemcem nie ma szczególnie bliskiego charakteru, a trwa od roku. W złożonym odwołaniu Cudzoziemiec powołał się na okoliczność pozostawania w związku partnerskim z M. G. Organ odwoławczy ustalił, że ww. została uznana za obywatela polskiego z dniem [...].11.2014 r. Natomiast poza samym twierdzeniem odnośnie pozostawiania w dalszym ciągu w związku partnerskim, Cudzoziemiec nie wskazał na żadnym etapie postępowania administracyjnego dodatkowych okoliczności mogących świadczyć o tym, że ustalenia, bądź ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana przez organ, była nieprawidłowa. Samo oparcie się organu odwoławczego na zeznaniach złożonych w 2014 r. nie świadczy o naruszeniu przepisów postępowania skutkującym nieprawidłowości wydanej decyzji. Należy zauważyć, że w toku postępowania, ani w złożonej skardze, poza powoływaniem się na bycie Cudzoziemca w związku partnerskim z obywatelką polską, nie zostały przedstawione żadne twierdzenia ani nowe dowody podważające ustalenia i ocenę dokonaną przez organ. Powoływanie się na zamiar zawarcia związku małżeńskiego nie kreuje samodzielnej konwencyjnej ochrony związku osób składających taką deklarację. Należy podkreślić, że Cudzoziemiec związał się z partnerką w czasie, kiedy przebywała nielegalnie na terytorium RP. Związek ten kontynuował w toku prowadzonego postępowania o zobowiązanie do powrotu. Zdawał więc sobie sprawę z możliwości wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. Status związku Cudzoziemca nie zmienił się, na datę wydawania decyzji przez organ odwoławczy nadal był to związek partnerski, Cudzoziemiec nie zawarł związku małżeńskiego z partnerką – obywatelką Polski. Ponadto, w ocenie Sądu, wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu nie uniemożliwia Skarżącemu prowadzenia życia rodzinnego na terenie rodzinnego kraju, gdzie może zamieszkać z partnerką. Dodatkowo termin zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP w przypadku dobrowolnego powrotu został określony tylko na 6 miesięcy. Trudno więc uznać, że w przypadku wykonania decyzji przez Cudzoziemca, dojdzie do naruszenia jego życia rodzinnego.

Wskazać również należy, że organ odwoławczy pismem z dnia 20.12.1016 r, skierował do Skarżącego (albowiem jego pełnomocnik zmarł w dniu [...].11.2016 r.) pismo, informując go o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków dowodowych. Pismo to zostało odebrane przez Cudzoziemca w dniu 7.01.2017 r. W dniu 13.01.2017r. organ odwoławczy poinformował Skarżącego o personaliach nowego pełnomocnika, który przejął obowiązki poprzedniego pełnomocnika. Pismami z dnia 13.01.2017 r. i 5.04.2017 r. organ odwoławczy poinformował pełnomocnika Cudzoziemca o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, wniesienia zastrzeżeń, czy nowych wniosków dowodowych. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy o prawomocny wyrok skazujący w sprawie Sądu Okręgowego [...] [...] Wydział [...] sygn. akt. [...], utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla [...]. Do dnia zakończenia postępowania ani Cudzoziemiec, ani jego pełnomocnik nie wnieśli o przeprowadzenie nowych dodatkowych dowodów, które mogłyby świadczyć o istnieniu przesłanek uzasadniających udzielenie Cudzoziemcowi zgody na pobyt humanitarny czy tolerowany. Tak więc brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 kpa. Natomiast rajcę ma Skarżący wskazując, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, ale w ocenie Sądu uchybienie powyższe w zakresie art. 8,11 i 107 § 1 kpa nie miało wpływu na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Mianowicie całkowicie niezasadny był zarzut odwołania wskazujący na konieczność zawieszenia postępowania do czasu zakończenia prowadzonej sprawy karnej przeciwko Cudzoziemcowi. Wskazać należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie zobowiązania do powrotu w przypadku nielegalnego pobytu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem takim nie jest orzeczenie sądu karnego w przedmiocie stwierdzenia winy za popełnienie przestępstwa. Ponadto uwzględniono interes Skarżącego, albowiem postępowanie zostało zawieszone w celu umożliwienia osobistego udziału Cudzoziemca w toku postępowania karnego (zgodnie z informacją z Sądu Rejonowego). Natomiast brak było podstaw do dalszego wstrzymywania biegu sprawy po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a w toku postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy wydał już prawomocny wyrok utrzymujący w mocy wyrok Sądu I instancji. Również niezasadne były zarzuty odnośnie nieprzedłużenia terminu na zajęcie stanowiska przez pełnomocnika Skarżącego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Wskazać należy, że pismem z dnia 26 lipca 2016 r. pełnomocnik Skarżącego został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi do organu pismem z dnia 5.08.2017 r. została skierowana prośba o przedłużenie terminu z uwagi na utrudniony kontakt z Cudzoziemcem spowodowany chorobą pełnomocnika. Organ I instancji w dniu [...] października 2016 r. wydał decyzję w sprawie. Mając więc na uwadze odległość czasową pomiędzy datą zawiadomienia z dnia 26.07.2016 r., a datą wydania decyzji z dnia [...].10.2016r. nie można uznać, że zostały naruszone jakiekolwiek uprawnienia Cudzoziemca i jego pełnomocnika w zakresie zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu. Ani Cudzoziemiec ani jego pełnomocnik nie skorzystali z możliwości uzupełnienie materiału dowodowego w tym okresie.

Brak jest również w sprawie jakichkolwiek podstaw wskazujących, że w przypadku zobowiązania do powrotu zagrożone byłyby prawa i podstawowe wolności Skarżącego. Jak zasadnie organ wskazał, sam Cudzoziemiec w toku przesłuchania wskazał, że nie obawia się powrotu. W sprawie brak jest zatem podstaw od stwierdzenia, że zachodzi zindywidualizowane skonkretyzowane zagrożenie naruszeniem jakichkolwiek prawa Skarżącego w przypadku wydania decyzji zobowiązującej do powrotu

Prawidłowa jest więc ocena organu, że powrót Skarżącego do kraju pochodzenia nie będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach.

W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji (art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach). W takiej decyzji orzeka się również o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP lub na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu (art. 318 ust. 1 ww. ustawy). Z kolei art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu, na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium RP lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie zaś z art. 319 pkt 1 ww. ustawy, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, ustanawia się w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 1 tej ustawy na okres od 6 miesięcy do 3 lat.

W przedmiotowej sprawie określono termin powrotu na 30 dni, a termin zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji, na wypadek gdy Cudzoziemiec w terminie określonym w decyzji nie opuści terytorium RP lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa i orzeczono o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP na okres 6 miesięcy od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w niniejszej decyzji, w przypadku braku informacji o wykonaniu niniejszej decyzji. Terminy określone w decyzji zostały ustalone więc zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd, działając z urzędu, nie dostrzegł też w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej uchybień uzasadniających wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

-----------------------

10