Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 509/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. T 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] listopada 2017r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - dalej Kpa, oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073, z późn. zm.) - dalej ustawa o planowaniu, po rozpatrzeniu zażalenia [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacyjnego w miejsce zdekapitalizowanego obiektu na działce nr [...] w miejscowości [...], ul. [...], gmina [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z 4 września 2017 r., Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacyjnego w miejsce zdekapitalizowanego obiektu na działce nr [...] w miejscowości [...].

Zawiadomieniem z dnia 13 września 2017 r., organ uzgadniający poinformował Strony postępowania o terminie przeprowadzenia oględzin terenowych w dniu [...] września 2017 r. W trakcie wizji ustalono, iż działka nr [...] jest w całości położona w pasie szerokości 100 metrów od Zalewu [...] oraz w pasie technicznym brzegu morskiego, natomiast w północno - zachodniej części działki znajduje się budynek gospodarczy, który został wybudowany w 1967 r., i z uwagi na jego zły stan techniczny, planowana jest jego rozbiórka i w jego miejscu ma zostać posadowiony nowy budynek rekreacyjny.

Postanowieniem z [...] września 2017 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy (zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu), w związku z lokalizacją planowanej inwestycji w granicach Parku Krajobrazowego [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]) oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków Zalew [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Zalew [...] i [...] ([...]).

Po analizie akt sprawy organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. Uchwały tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Przy czym w ocenie Organu I instancji planowanego przedsięwzięcia nie można uznać za obiekt służący turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Organ I instancji przeanalizował odstępstwa od ww. zakazów zawarte w § 4 ust. 2, 5, 6 i 7 ww. Uchwały, jednakże uznał, że nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie.

Na wyżej oznaczone postanowienie zażalenie z dnia [...] października 2017 r. złożyła J. S.. W zażaleniu podkreślono, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, iż na przedmiotowej działce istnieje już budynek gospodarczy z 1967 r., a więc powstał przed wprowadzeniem na ten teren formy ochrony przyrody, które są podstawą do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym organ I instancji "narzuca stronie nowe przepisy, warunki, które winny być powołane w stosunku do nowych inwestycji a nie już istniejących. Skarżąca zarzuciła także fakt, iż organ I instancji prowadził postępowanie, w taki sposób "że strona zamierza zbudować całkiem nowy domek rekreacyjny a nie w ten sposób że strona domaga się wydania decyzji o budowie domku w miejsce poprzedniego i jego remontu z przebudową". Skarżąca podkreśliła także, iż dla działki znajdującej się w odległości 50 metrów od jej działki, został uzgodniony projekt decyzji o warunkach zabudowy dla takiej samej inwestycji.

Po przeanalizowaniu akt sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że działka nr [...] zlokalizowana jest w granicach Parku Krajobrazowego [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]), oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków Zalew [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Zalew [...] i [...] ([...]).

Sporne postanowienie wydane zostało na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu, stosownie do art. 106 § 5 oraz art. 124 Kpa. W tym miejscu należy podkreślić, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu, w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r. poz. 2134), innych niż parki narodowe i ich otuliny, z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W związku z czym rolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] było wyjaśnienie, czy w kontekście przepisów obowiązujących w granicach Parku Krajobrazowego dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji.

Organ stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wiązać się z naruszeniem zakazów określonych w § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. Uchwały tj. zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Powyższe wynika bezpośrednio z załączonej do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mapy zasadniczej w skali 1 :500, gdzie teren objęty wnioskiem znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od Zalewu [...] oraz w strefie pasa technicznego brzegu morskiego. Informacje te znajdują potwierdzenie na mapach zamieszczonych na stronie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (www.geoportal.gov.pl) oraz wynikają z treści protokołu z przeprowadzonej wizji terenowej.

Nie można w tym przypadku zastosować wyjątków zawartych w treści samego zakazu (§ 4 ust. 1 pkt 7 ww. Uchwały), ponieważ planowana inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacyjnego w miejsce zdekapitalizowanego obiektu nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Rozpatrując odstępstwa od ww. zakazów Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosować odstępstwa zdefiniowanego w § 4 ust. 5 ww. Uchwały zgodnie z którym, zakaz nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na fakt, iż dla analizowanego terenu nie ustanowiono miejscowego planu.

Odstępstwo od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 ww. Uchwały dopuszcza lokalizację budynku w pasie ochronnym 100 metrów w przypadku wód płynących w terenie zainwestowania miejskiego lub w obszarze zwartej zabudowy wsi lub osad wiejskich, pod warunkiem, że realizowana budowa nie wpłynie niekorzystnie na środowisko cieku wodnego i spełni wymagania innych przepisów, jednakże w omawianej sprawie zakaz dotyczy Zalewu [...] a nie wód płynących, a więc inwestycja nie wypełnia przesłanek zawartych w ww. odstępstwie.

Zgodnie z odstępstwem zawartym w § 4 ust. 7 ww. Uchwały omawianych zakazów nie stosuje się w przypadku obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad Zalewem [...]. Jednakże w niniejszej sprawie przedmiotowe odstępstwo nie ma zastosowania, gdyż planowana inwestycja nie jest obiektem budowlanym niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad Zalewem [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstw zawartych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też - planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

Odnośnie obszarów Natura 2000, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podziela stanowisko organu I instancji, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzania oceny wpływu przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana. Organ stopnia regionalnego ustalił, że omawiane zamierzenie inwestycyjne naruszy zakazy wymienione w Uchwale Sejmiku Województwa [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...], dlatego też prawidłowo odstąpił od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar specjalnej ochrony ptaków Zalew [...] ([...]) oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Zalew [...] i [...] ([...]).

W nawiązaniu do zarzutu, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że na przedmiotowej działce istnieje już obiekt budowlany, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż nie ma to żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z treścią projektu decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowa inwestycja dotyczy "budowy budynku rekreacyjnego", a fakt, że powstanie w miejscu istniejącego budynku, (który zostanie rozebrany) nie ma wpływu na sporne rozstrzygnięcie. Nawet biorąc pod uwagę treść zażalenia, iż obiekt zostanie przebudowany i wyremontowany, tut. organ wyjaśnia, ze w języku potocznym słowo "lokalizować" oznacza umiejscawiać coś, określać położenie czegoś. Jednocześnie zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2017r., poz. 1332, z późn. zm.), poprzez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". A więc nawet w przypadku gdyby analizowany projekt dotyczył odbudowy, rozbudowy czy nadbudowy istniejącego budynku, zgodnie z wyżej przytoczoną definicją oznaczałby powstanie (umiejscowienie) nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, więc i tak nie mógłby zostać. uzgodniony, gdyż jego założenia byłyby sprzeczne z omawianym zakazem.

Odnośnie zarzutu, iż prace będą polegać na remoncie i przebudowie organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane przebudowa to "wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji", natomiast w analizowanym przypadku nie można mówić o przebudowie istniejącego obiektu z uwagi na fakt, że projekt decyzji dotyczy budowy "budynku rekreacyjnego w miejscu zdekapitalizowanego obiektu", a nie remoncie czy przebudowie istniejącego obiektu.

Organ wyjaśnił, iż przestrzegając zasady praworządności (art. 6 Kpa w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), organy nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt: I OSK 15/12). Ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być natomiast w pełni dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis został zastosowany (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. akt U 2/97, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r. sygn. akt OPK 13/00), co wynika m.in. art. 178 ust. 1 Konstytucji, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji oraz ustawom (a nie wszelkim innym aktom prawnym). Tym samym, w razie stwierdzenia we własnym zakresie niezgodności takiego aktu z Konstytucją, jedynie sąd może odmówić jego zastosowania i na tej podstawie rozstrzygnąć sprawę. W związku z powyższym zarzut Skarżącej, iż Organ I instancji "narzuca stronie nowe przepisy, warunki, które winny być powoływane w stosunku do nowych inwestycji a nie już istniejących" należy uznać za bezzasadny.

Odnosząc się do informacji Skarżącej, iż dla działki sąsiedniej został uzgodniony projekt decyzji o warunkach zabudowy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, a polskiemu prawu procesowemu nieznana jest instytucja precedensu. Zatem Skarżąca nie może oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, iż w pobliżu terenu projektowanej inwestycji znajdują się inwestycje o takim samym charakterze, jak projektowana.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Pani J. S., zarzucając mu:

1) naruszenie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późno zm. ), poprzez jego błędną wykładnię i przez to niezasadną odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji, planowanej przez skarżącą,

2) naruszenie przepisu art. 17 ust. 1 pkt. 7 lit. a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2234 z póżn. zm. ), poprzez jego błędną wykładnię i przez to niezasadną odmowę uzgodnienia warunków zabudowy,

3) naruszenie przepisu § 4 ust. 1 pkt. 7 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] ( Dz. Urz. Woj.[ Z 2014 r., poz. [...]) dotyczącej ograniczeń na terenie Parku Krajobrazowego [...], poprzez jego niezasadne niezastosowanie w niniejszej sprawki przez to błędną odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżącą,

4) naruszenie zasady retro non agit - niedziałania prawa wstecz, wynikającej w szczególności z przepisu art. 3 kc oraz zasady demokratycznego państwa prawnego, zapisanej wart. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez pominiecie, że przepisy wprowadzające ograniczenia wynikające z programów ochrony Natura 2000 i obowiązujące na terenie Parku Krajobrazowego [...], zostały wydane znacznie później niż został wybudowany budynek rekreacyjny, który zamierza odbudować skarżąca,

5) naruszenie zasady ochrony własności, gwarantowanej w szczególności przez przepis art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez pominięcie, że budynek rekreacyjny, który zamierza odbudować skarżąca został wzniesiony w 1967 r., a zatem znacznie wcześniej niż ograniczenia wynikające z programów ochrony Natura 2000 i obowiązujące na terenie Parku Krajobrazowego [...],

6) naruszenie zasady ochrony praw nabytych, wynikającej w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego, zapisanej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

7) naruszenie przepisu art. 107 § 1 pkt. 6 kpa w zw. z art. 140 kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, a w szczególności brak wskazania przepisu ustawy, który byłby podstawą odmowy uzgodnienia warunków zabudowy i pominięcie, że przedmiotowy budynek rekreacyjny został wybudowany w 1967 r., a zatem znacznie wcześniej niż wprowadzono przepisu ograniczające możliwość zabudowy na terenie parku krajobrazowego i na obszarze objętym programem Natura 2000 oraz niewyjaśnieniu dlaczego odbudowa starego obiektu budowlanego jest nie do pogodzenia z zasadami ochrony na terenie Parku Krajobrazowego [...],

8) naruszenie przepisu art. 7 i art. 77 ust. 1 kpa, poprzez brak zebrania pełnego materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej analizy,

9) naruszenie przepisu art. 7 a kpc, poprzez jego błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie i nierozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących interpretacji .przepisów na korzyść strony,

10) naruszenie przepisu art. 8 § 1 i § 2 kpa, czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasady takiego samego (identycznego) rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w szczególności przez pominiecie, że w 2013 r. Dyrektor Regionalny Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił warunki zabudowy dla budynku na działce, znajdującej się 30 m od działki skarżącej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację mającą uzasadniać przedstawione zarzuty, powołując się na liczne wyroki sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie postranowienia, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

W rozpatrywanej sprawie, sporne postanowienie wydane zostało na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu, stosownie do art. 106 § 5 oraz art. 124 Kpa. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia, o którym mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Natomiast z uwagi na okoliczność, iż przedmiotowa działka nr [...] zlokalizowana jest w granicach Parku Krajobrazowego [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]), oraz na terenie obszaru specjalnej ochrony ptaków Zalew [...] ([...]) oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Zalew [...] i Mierzeja [...] ([...]).

rolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] było wyjaśnienie, czy w kontekście przepisów obowiązujących w granicach Parku Krajobrazowego dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji.

W ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze zasadnie orzekające w sprawie organy odmówiły uzgodnienia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, powołując się na zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. Uchwały tj. budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej oraz z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Organy ustaliły bowiem, że objęta wnioskiem działka znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od Zalewu [...] oraz w strefie pasa technicznego brzegu morskiego. Informacje te znajdują potwierdzenie na mapach zamieszczonych na stronie Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (www.geoportal.gov.pl). oraz wynikają z treści protokołu z przeprowadzonej wizji terenowej.

Słusznie także uznały, że w tym przypadku nie można również zastosować:

1. wyjątków zawartych w treści samego zakazu (§ 4 ust. 1 pkt 7 ww. Uchwały), ponieważ planowana inwestycja polegająca na budowie budynku rekreacyjnego w miejsce zdekapitalizowanego obiektu nie jest obiektem służącym turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

2. odstępstwa zdefiniowanego w § 4 ust. 5 ww. Uchwały zgodnie z którym, zakaz nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na fakt, iż dla analizowanego terenu nie ustanowiono miejscowego planu.

3. odstępstwa od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 ww. Uchwały dopuszczającego lokalizację budynku w pasie ochronnym 100 metrów w przypadku wód płynących w terenie zainwestowania miejskiego lub w obszarze zwartej zabudowy wsi lub osad wiejskich, pod warunkiem, że realizowana budowa nie wpłynie niekorzystnie na środowisko cieku wodnego i spełni wymagania innych przepisów, z uwagi na to, że w omawianej sprawie zakaz dotyczy Zalewu [...] a nie wód płynących, a więc inwestycja nie wypełnia przesłanek zawartych w ww. odstępstwie.

4. odstępstwa zawartego w § 4 ust. 7 ww. Uchwały, w świetle którego omawianych zakazów nie stosuje się w przypadku obiektów budowlanych niezbędnych do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad Zalewem [...], gdyż planowana inwestycja nie jest obiektem budowlanym niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani jachtowych lub rybackich nad Zalewem [...].

5. odstępstw zawartych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też - planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.

Wobec zaś uznania, że omawiane zamierzenie inwestycyjne naruszy ww. zakazy wymienione w Uchwale Sejmiku Województwa [...] w sprawie Parku Krajobrazowego [...], prawidłowo organy odstąpiły od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar specjalnej ochrony ptaków Zalew [...] ([...]) oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Zalew [...] i [...] ([...]). Słusznie bowiem w ocenie Sądu przyjęto, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody, a dopiero w sytuacji pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszary Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy jest uzasadniona ekonomiką postępowania, pozwala również uniknąć przeprowadzania oceny wpływu przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana.

Odnoszą się z kolei do zarzutów skargi, wskazujących na nieuwzględnienie przez orzekające w sprawie organy, iż na przedmiotowej działce istnieje już obiekt budowlany, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że Burmistrz [...] w piśmie, które wpłynęło do RDOŚ w [...] 6 września 2017r. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej "na budowie budynku rekreacyjnego w miejsce zdekapitalizowanego obiektu w ...... ".

W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego zgodnie z art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy dla obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - w odniesieniu do obszarów innych niż parki narodowe w takim kształcie, w jakim organ główny zamierza wprowadzić go do obrotu prawnego (zob. wyrok NSA z 21 października 2015 r., sygn. II OSK 3204/14). Regionalny dyrektor ochrony środowiska, jako organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji, może jedynie potwierdzić jej zgodność z przepisami z zakresu ochrony środowiska lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby organ ochrony środowiska mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami o ochronie przyrody. Tym samym, to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia.

Słusznie zatem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż okoliczność istnienia budynku na działce inwestycyjnej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z treścią projektu decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowa inwestycja dotyczy "budowy budynku rekreacyjnego", a fakt, że powstanie w miejscu istniejącego budynku, (który zostanie rozebrany) nie ma wpływu na sporne rozstrzygnięcie, bowiem nie ulega wątpliwości, że przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji dotyczący budowy nowego obiektu, a nie przebudowa czy też remont istniejącego budynku. Ponadto z akt sprawy wynika, że planowany budynek rekreacyjny ma powstać w miejscu istniejącego na tej działce od 1967r. budynku gospodarczego. O ile więc § 4 ust. 1 pkt 7 Uchwały wprowadza zaś zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, to z kolei pkt 8 tegoż przepisu wprowadza w ogóle zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.

Sąd nie podzielił tym samym zarzutów podniesionych w skardze w zakresie naruszenia art. 3 Kodeksu cywilnego, oraz faktu zignorowania, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na odbudowie zniszczonego budynku. W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że skoro zgodnie z treścią projektu decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowa inwestycja dotyczy "budowy budynku rekreacyjnego", a fakt, że powstanie w miejscu istniejącego budynku gospodarczego, (który zostanie rozebrany) nie ma wpływu na sporne rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można również uznać, że w sprawie doszło do naruszenia gwarantowanych przez Konstytucję RP ochrony praw nabytych (art. 2, 21, 64 Konstytucji), wskazać bowiem należy, że zastosowane w sprawie przepisy co do zasady nie ingerują w istniejącą już zabudowę. W celu ochrony przyrody - krajobrazu za wyjątkami określonymi w Uchwale, wprowadzają jednak brak możliwości budowy. Wskazać jednak należy, że zakazy te wynikają wprost z przepisu prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie przyrody. Treść § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. Uchwały, jest ich powtórzeniem, gdyż w parku krajobrazowym mogą być wprowadzane zakazy, które konkretnie i szczegółowo zostały określone w art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zakazy te, określone w ustawie nie mogą być modyfikowane w akcie dotyczącym utworzenia parku krajobrazowego, a więc treść tych zakazów nie może być zawężona, ani rozszerzona. Należy stwierdzić, biorąc pod uwagę ratio legis § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 uchwały konsekwencje wprowadzenia zakazów w parku krajobrazowym, w tym zwłaszcza w art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody mogą dotykać i często dotykają praw właścicieli nieruchomości na obszarze parku. Ustanowienie takich ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw jest jednak dopuszczalne, gdy jest konieczne dla ochrony środowiska (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez poddanie obszarów ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Takie stanowisko wypowiedział Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1502/14.

Odnosząc te uwagi do zgłoszonych zarzutów, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, bowiem brak uzgodnienia projektu m.p.z.p. znajduje uzasadnienie w powołanych przepisach art. 17 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o ochronie przyrody oraz § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 uchwały Sejmiku, których wykładnia została prawidłowo dokonana.

Na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mógł mieć również wpływu zarzut, iż dla działki sąsiedniej został uzgodniony projekt decyzji o warunkach zabudowy, należy ponownie wyjaśnić, że każde zamierzenie inwestycyjne, jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, a w polskim prawie procesowym nieznana jest instytucja precedensu.

Reasumując należy wskazać, iż dokonując kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia zarówno w zakresie podniesionych zarzutów, jak również z urzędu, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia i w tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym na mocy art. 151 p.p.s.a ustawy, orzekł jak w sentencji.