Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3497/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkr 8
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Michał Sułkowski (spr.), , Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi Z.N. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego Z.N. kwotę 480 zł (słownie: czterystu osiemdziesięciu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z.N., reprezentowany przez pełnomocnika, we wniosku z 7 listopada 2017 r., zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej również "Minister" lub "MSWiA") o zastosowanie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (dalej "ustawa zaopatrzeniowa").

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że od 1 lipca 1982 r. pełnił służbę w organach Milicji Obywatelskiej. W latach 1986 -1989 był słuchaczem Wyższej Szkoły Oficerskiej w [...]. Po ukończeniu Szkoły, z uwagi na brak etatu oficerskiego w macierzystej jednostce, zatrudnił się w Służbie Bezpieczeństwa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...], gdzie pełnił służbę od [...] czerwca 1989 r. do [...] listopada 1989 r. Następnie, od [...] listopada 1989 r. został na własną prośbę przeniesiony do Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] i mianowany na stanowisko kierownika Referatu Dzielnicowych. Służbę w Policji pełnił do [...] lutego 2006 r., zajmując odpowiedzialne stanowiska służbowe - specjalista, zastępca naczelnika wydziału, zastępca komendanta rejonowego Policji, komendant powiatowy Policji.

Skarżący zauważył, że służbie dla ojczyzny poświęcił 25 lat życia - najpierw w Milicji Obywatelskiej, a następnie po przemianach ustrojowych, jako funkcjonariusz Policji. Za swoje dokonania był wielokrotnie wyróżniany. Przez przełożonych postrzegany był jako funkcjonariusz sumienny, dyspozycyjny, zdyscyplinowany, o wysokim stopniu odpowiedzialności. W uznaniu szczególnych zasług i osiągnięć służbowych został uhonorowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Brązowym Krzyżem Zasługi.

Z.N. podkreślił, że okres jego służby przed dniem 31 lipca 1990 r. wyniósł zaledwie 4 miesiące i 22 dni, co w kontekście posiadanej przez niego ponad dwudziestopięcioletniej wysługi należy uznać za okres krótkotrwały.

MSWiA decyzją z [...] sierpnia 2019 r. [...], działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

Z.N. wniósł skargę na powołaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2304/19 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost stanowisko organu, czy w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka wymieniona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, dotycząca "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r.". Jak zauważył Sąd, organ posłużył się bowiem sfomułowaniem "abstrahując od oceny krótkotrwałości pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa", co w istocie oznacza, iż z przyczyn, które nie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ pominął w sprawie, czy też uznał za nieistotną, kwestię oceny kryterium z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W ocenie Sądu, takiego stanowiska organu nie sposób zaakceptować w świetle obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd stwierdził także, że Minister nie dokonał wnikliwej oceny kryterium rzetelnego wykonywania przez skarżącego zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. (art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej). Wskazał bowiem, że okoliczności dotyczące wymierzenia skarżącemu kar dyscyplinarnych oraz obniżenia dodatku służbowego "mogą podawać w wątpliwość rzetelność służby skarżącego". W ocenie Sądu, tak nieprecyzyjne stanowisko organu powoduje, że zaskarżona decyzja w odnośnym zakresie nie poddaje się kontroli Sądu. Obowiązkiem organu jest dokonanie jednoznacznej oceny rzetelności wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego przy uwzględnieniu całego przebiegu służby przedstawionego w dokumentacji przekazanej przez Komendanta Głównego Policji oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], w tym również informacji o pozytywnych opiniach służbowych, wyróżnieniach (nagrodach pieniężnych), nadanych odznaczeniach.

Sąd zaznaczył ponadto, że ustawodawca nie wymaga aby "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r." rozumieć wyłącznie jako przypadek pełnienia służby z narażeniem zdrowia i życia, które dodatkowo potwierdzałby materiał dowodowy, w tym zaświadczenie uprawniające do podwyższenia świadczenia emerytalnego. Jak Sąd zauważył, z brzmienia art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej nie można wyprowadzić wniosku, że dla spełnienia przesłanki "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków" konieczne jest stwierdzenie, że funkcjonariusz pełnił służbę z narażeniem zdrowia i życia.

Sąd stwierdził także, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie rozważył, czy sytuacja skarżącego stanowi "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Poprzestał jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że uprawnienie wynikające z tego przepisu dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalna, a "rzetelność" służby oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami". Sąd zauważył, że Minister w ogóle nie ocenił osiągnięć skarżącego w służbie, w szczególności w oparciu o "Informację dotyczącą przebiegu służby" z 16 maja 2018 r. sporządzoną przez KWP w Olsztynie, która przedstawia w sposób szczegółowy przebieg służby skarżącego, w tym awanse, nadane stopnie, wyróżnienia i odznaczenia: Brązowym Krzyżem Zasługi nadanym przez Prezydenta RP w dniu [...] lipca 2004 r. Sąd zaznaczył, że Krzyż Zasługi jest nagrodą dla osób, które położyły zasługi dla Państwa lub obywateli spełniając czyny przekraczające zakres ich zwykłych obowiązków, a przynoszące znaczną korzyść Państwu lub obywatelom.

Sad wskazał, że Minister ponownie rozpatrując sprawę uwzględni wyrażoną w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną. Podda ocenie okoliczności tej konkretnej sprawy administracyjnej w świetle przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Weźmie również pod uwagę, że nie dopełniając obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. naraża się na zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego, a w konsekwencji arbitralności i dowolności wydanej decyzji.

Ponadto Sąd wskazał, że organ zważy, że łączne spełnienie przez skarżącego przesłanek "krótkotrwałej służby" oraz "rzetelnego wykonywania zadań", oznacza, że wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej nie wyłącza natomiast automatycznie spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r." bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", to jednak w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, można przyjąć, by spełnione zostało kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku".

MSWiA decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] ponownie odmówił wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Minister stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że całkowity okres służby pełnionej przez Z.N. wynosi 23 lata, 7 miesięcy i 27 dni, natomiast służba pełniona przez niego na rzecz totalitarnego państwa to okres 4 miesięcy i 22 dni. W ocenie organu administracji, wskazany okres, zarówno w ujęciu bezwzględnym - długości tego okresu, jak i w ujęciu proporcjonalnym - stosunku długości tego okresu do całego okresu służby, może być oceniony jako krótkotrwały.

Wobec powyższego MSWiA uznał, że przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej została spełniona.

Odnosząc się do analizy przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, Minister stwierdził, że dokonanie oceny rzetelności wykonywania przez stronę zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. stanowiło dość trudne zadanie, wobec niejednoznacznych informacji w powyższym zakresie, przekazanych przez Komendanta Głównego Policji. Następnie wywiódł, że w zgromadzonym w sprawie materiale, który zawiera wnioski o mianowanie na kolejne, wyższe stopnie i stanowiska służbowe oraz dokumenty potwierdzające udzielanie pochwał i przyznanie nagród pieniężnych, które stanowią o rzetelnej służbie Z.N., znajdują się również informacje dotyczące prowadzonych wobec niego postępowań dyscyplinarnych. Następnie organ administracji przywołał treść wydanych wobec skarżącego dwóch orzeczeń dyscyplinarnych, po czym stwierdził, że opisane przewinienia były związane z działaniem funkcjonariusza w służbie, wobec powyższego nie mogą pozostać bez wpływu na ocenę rzetelności wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.

Minister stwierdził dalej, że osiągnięcia odnotowane przez skarżącego po dniu 12 września 1989 r., w szczególności Brązowy Krzyż Zasługi przyznany Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2004 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę, jednakże przywołane wyżej okoliczności, które miały miejsce po nadaniu wskazanego odznaczenia, podają w wątpliwość możliwość zaliczenia Z.N. do grona osób rzetelnie wykonujących zadania i obowiązki po dniu 12 września 1989 r.

Biorąc pod uwagę powyższe, MSWiA stwierdził, że skarżący nie spełnia przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Ponadto Minister wywiódł, że dla sformułowania ostatecznej opinii w sprawie ogromne znaczenie miał fakt, że skarżący w świadomy sposób rozpoczął służbę w strukturze Służby Bezpieczeństwa. Organ administracji odwołał się do raportu Z.N. z 7 lutego 1989 r., w którym skarżący zwrócił się o przyjęcie do pracy w RUSW [...]. MSWiA stwierdził jednak, że po zaznajomieniu się ze specyfiką oraz charakterem realizowanych tam zadań skarżący podjął działania mające na celu przeniesienie go z etatu SB, co bezsprzecznie przemawia na jego korzyść.

W konkluzji Minister stwierdził, że analiza materiału zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dowodzi, że osiągnięcia odnotowane przez zainteresowanego po dniu 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na aprobatę. Jednakże biorąc pod uwagę całokształt służby Z.N., a w szczególności jej charakter przed dniem 31 lipca 1990 r., ukierunkowany na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji, a także wymierzenie skarżącemu dwóch kar dyscyplinarnych, Minister stwierdził, że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej.

Z.N., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył decyzję MSWiA z [...] lipca 2021 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że:

a. jednym z kryteriów wymaganych przez ustawodawcę do zastosowania przez organ art. 8a tej ustawy jest "szczególne uzasadniony przypadek", podczas gdy kryteriami wymaganymi przez ustawodawcę do wyłączenia art. 15c jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek, tj. krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem życia,

b. pojęcie "krótkotrwałości" w przesłance określonej w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz pojęcie "rzetelność", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, należy interpretować w oparciu o wykładnię językową, tj. słownikowe znaczenie tych pojęć, podczas gdy powinny być one interpretowane indywidualnie, w kontekście każdej ze spraw rozpatrywanych przez organ, mając na względzie niepowtarzalność, różnorodność i specyfikę różnych stanów faktycznych,

c. okresem traktowanym jako "służba na rzecz totalitarnego państwa", w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, jest okres służby przypadający do dnia 31 lipca 1990 r., podczas gdy art. 8a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, stanowi, że już od dnia 12 września 1989 r. okres służby pod warunkiem rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków, jest traktowany jako przesłanka pozytywna, w kontekście możliwości skorzystania z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej,

d. pojęcie "w szczególności z narażeniem życia i zdrowia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, odnosi się do zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służy i powinno być rzeczywiście dowiedzione i mieć charakter wyjątkowy, podczas gdy takie uwarunkowania przypisane są do pełnienia służby w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej, których to wystąpienia nie wymaga ustawodawca w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, odnosząc się do zagrożenia standardowo wpisanego w istotę służby formacji mundurowych

i w związku z tym niezastosowanie przez organ art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, pomimo spełnienia łącznie wymaganych przesłanek.

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w z zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 8a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez nieprzeprowadzenie przez organ w sposób wszechstronny i wnikliwy postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności:

a. dokonanie oceny spełnienia przez skarżącego kryterium, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej przez pryzmat jedynie dwóch zdarzeń dotyczących postępowań dyscyplinarnych prowadzonych względem skarżącego z pominięciem jego osiągnięć z tego samego okresu, zwieńczonych odznaczeniem w dniu [...] lipca 2004 r. przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Brązowym Krzyżem Zasługi,

b. oparcie decyzji o okoliczności niemające znaczenia w sprawie, a mianowicie świadomego rozpoczęcia służby w strukturze Służby Bezpieczeństwa,

c. stwierdzenie niewykonywania obowiązków z "narażeniem życia i zdrowia" rozumianych przez organ jako kwalifikowane narażenie, w sytuacji gdy organ w uzasadnieniu decyzji wskazuje, że jest to czynnik dodatkowy wpływający na ocenę spełnienia tego kryterium, a nie decydujący o jego spełnieniu, podając, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych.

Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji;

2. zobowiązanie Ministra do wydania decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej wyłączającej stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy;

3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

MSWiA wniósł o oddalanie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie z 28 kwietnia 2022 r. (karta nr 37 akt sprawy) Minister złożył do Sądu odpis pisma Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z [...] marca 2022 r. znak: [...], w którym poinformowano, że w związku ze złożonym przez Z.N. odwołaniem od decyzji z [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury wydanej na podstawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej (kopia tej decyzji znajduje się na karcie nr 11 akt postępowania administracyjnego), do ZER MSWiA wpłynął prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w [...] z [...] marca 2021 r. sygn. akt [...]. Zgodnie z sentencją tego wyroku, zmieniono decyzję ZER MSWiA z [...] lipca 2017 r. w ten sposób, że przyznano ubezpieczonemu prawo do emerytury policyjnej, poczynając od dnia [...] października 2017 r. w kwocie ustalonej z pominięciem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Wobec powyższego, organ emerytalny – stosownie do sentencji wskazanego wyroku – [...] marca 2022 r. wydał decyzję o ponownym ustaleniu wysokości emerytury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, przy czym stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), Sąd rozstrzygnął sprawę w jej granicach, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi. Po wniesieniu skargi przez Z.N. w sprawie zaistniała bowiem podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji dalej idąca niż podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego.

Zaskarżoną decyzję wydano po rozpatrzeniu wniosku Z.N. z 7 listopada 2017 r. o wyłączenie – na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji; dalej powoływana jako "ustawa zaopatrzeniowa") – stosowania wobec niego art. 15c tej ustawy.

Zgodnie z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa w art. 13b, ze względu na: 1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz 2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, aby móc mówić o związku między decyzjami, bądź decyzją a orzeczeniem, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja (orzeczenie) stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji (orzeczenia) pierwszej (pierwszego) (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 935/10 z 10 października 2006 r. sygn. akt. II GSK 156/06

– niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. dotyczy wprawdzie okoliczności, które wystąpiły po wydaniu decyzji, której postępowanie wznowieniowe dotyczy, ale pomiędzy tą decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu, o których mowa w pkt 8 art. 145 § 1 K.p.a. musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu". Chodzi tu o istotny, konieczny związek pomiędzy decyzjami bądź decyzją i orzeczeniem sądu, pojmowany szeroko. Rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., muszą współistnieć ze sobą w takim sensie, że jedno jest efektem drugiego, a jego brak w obrocie czyni drugie zbędne, czy wręcz wadliwe (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4676/21, z 10 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 2393/15 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub jedno orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja jest zależna od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Językowy sens sformułowania "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz lub jakiś stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie, czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy lub innym stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzją i orzeczeniem sądu (zob. Jaśkowska M. [w:] Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 144).

Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Sąd Okręgowy w [...], po rozpoznaniu odwołania Z.N. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury, wydanej na podstawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, prawomocnym wyrokiem z [...] marca 2021 r. sygn. akt [...] przyznał bowiem skarżącemu prawo do emerytury policyjnej, poczynając od dnia [...] października 2017 r. (data obniżenia skarżącemu emerytury na podstawie art. 15c ustawy zaopatrzeniowej – zob. karta nr 11 akt sprawy) w kwocie ustalonej z pominięciem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.

Skoro zatem prawomocnym wyrokiem skarżącemu przyznano prawo do świadczenia emerytalnego w pełniej wysokości przysługującej przed wejściem w życie ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 2270), to odpadła podstawa zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, wprowadzającego wyjątek od stosowania regulacji określonych w art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej (zob. też prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 984/21 – niepublikowany; dostępny: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tak przedstawiających się okolicznościach sprawy, należało zgodzić się z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym, nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa", w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. Naruszenie prawa nie może bowiem być odnoszone tylko do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Każda zatem podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" i powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 25 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 145/20, z 23 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2947/14, z 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 807/11, z 13 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 3632/18, z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 815/11 – niepublikowane; poza dwoma ostatnimi z wymienionych dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym Sąd - stwierdziwszy, że z przedstawionych wyżej względów w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. - uchylił zaskarżoną decyzję MSWiA z [...] lipca 2021 r.

Organ administracji rozpatrując ponownie sprawę ustali, czy decyzja Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2022 r. jest ostateczna i rozważy, czy postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem Z.N. z 7 listopada 2017 r. stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Objęły one wynagrodzenie adwokata (480 zł) ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).