Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3489/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II SAB/Lu 31/20 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 czerwca 2020 r. II SAB/Lu 31/20, oddalił skargę Fundacji [...] z siedzibą w L. na bezczynność Burmistrza Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Fundacja [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) poprzez oddalenie skargi i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, że Burmistrz Miasta L. przy rozpatrzeniu wniosku skarżącej z 17 stycznia 2020 r. dopełnił obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i dokonał udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji w sposób zgodny z wnioskiem, w sytuacji gdy skarżący wnosił o udostępnienie kopii tj. wydanie wnioskowanych dokumentów, nie zaś o udostępnienie dokumentów do wglądu, jak to błędnie uznał organ.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości" oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także zrzekła się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta L. wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.

Pismem z 17 stycznia 2020 r., wniesionym drogą elektroniczną, Fundacja [...] zwróciła się do Burmistrza Miasta L. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej: 1. sprawozdań z działalności Miasta L. w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych za lata 2017-2018; 2. kopii wniosków o dotacje, składanych w trybie konkursowym i pozakonkursowym ze środków miejskich na realizację Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii na rok 2017- 2019 wraz z listą przyznanych dotacji i wysokością przekazanych środków finansowych.

W odpowiedzi Burmistrz w piśmie z 31 stycznia 2020 r. poinformował, że kopie wniosków składanych w trybie konkursowym na realizację zadań publicznych z zakresu Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Przeciwdziałania Narkomanii w latach 2017-2019 znajdują się u Naczelnika Wydziału Promocji Kultury Sportu i Komunikacji Społecznej Urzędu Miasta L. i są dostępne po uprzednim ustaleniu terminu. Z kolei kopie wniosków składanych w trybie pozakonkursowym oraz listy przyznanych dotacji na powyższe zadania zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej i są tożsame z wysokością przekazanych środków finansowych. Podał ponadto, że przesyła w załączeniu formularze PARPA-G1 za lata 2017 – 2018.

Bezsporne jest, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art 14 u.d.i.p. odnosi się tylko żądania udostępnienia kopii wniosków o dotacje, składanych w trybie konkursowym, bowiem pozostałe informacje, o których mowa we wniosku z 17 stycznia 2020 r., zostały udostępnione zgodnie z żądaniem, czy to poprzez odesłanie do BIP, czy poprzez przesłanie kopii sprawozdań.

Zauważyć w związku z tym należy, że o ile przy żądaniu dotyczącym sprawozdań z działalności Miasta L. w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych za lata 2017-2018 Fundacja domagała się przesłania formularzy, o tyle przy żądaniu dotyczącym wniosków o dotacje, składanych w trybie konkursowym i pozakonkursowym, mowa jest o udostępnieniu ich kopii. Słusznie zatem ocenił Sąd I instancji, że we wniosku z 17 stycznia 2020 r. Fundacja nie wskazała precyzyjnie, w jaki sposób informacja dotycząca kopii wniosków ma być udostępniona. W takiej sytuacji, jeśli organ zobowiązany w piśmie z 31 stycznia 2020 r. poinformował, że może udostępnić żądaną informację publiczną poprzez możliwość uzyskania kopii wniosków w urzędzie, po uprzednim umówieniu się, to uznać należy, że także w tym zakresie nie był bezczynny.

Zarzut skargi kasacyjnej odwołuje się do art. 14 u.d.i.p. bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który składa się z dwóch ustępów o różnej treści normatywnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się w takiej sytuacji, który przepis w istocie stanowi podstawę skargi kasacyjnej, tym bardziej, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej mowa jest o obydwu ustępach art. 14 u.d.i.p. i wskazywane tam orzecznictwo również do obydwu tych przepisów się odwołuje. Sam ten fakt już mógłby stanowić o nieskuteczności zarzutu. Tym niemniej zauważyć należy, że zawarty w ust. 2 art. 14 u.d.i.p. pod adresem podmiotu zobowiązanego nakaz powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona, dotyczy tylko sytuacji, gdy środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W tej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Skarżący kasacyjnie podmiot zdaje się natomiast twierdzić (przynajmniej tak wynika ze str. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej), że z ust. 2 art. 14 u.d.i.p. wynika także obowiązek podmiotu zobowiązanego – w razie wątpliwości, co do treści wniosku – zwrócenia się do wnioskodawcy o jego doprecyzowanie. Otóż taki obowiązek z powołanego przepisu nie wynika, a dopóki podmiot zobowiązany nie rozstrzyga sprawy decyzją (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie stosuje również przepisów k.p.a. Tak więc oczekiwanie, że to podmiot zobowiązany ma w porozumieniu z wnioskodawcą ustalać właściwą formę udostępnienia informacji publicznej, w razie wątpliwości co do treści żądania w tym zakresie, nie znajduje uzasadnienia w powołanym w skardze kasacyjnej przepisie. Jeśli bowiem ust. 1 art. 14 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, oznacza to, że wnioskodawca ma obowiązek precyzyjnego określenia we wniosku sposobu i formy udostępnienia żądanych informacji.

Jeśli, jak w tym wypadku, wnioskodawca wspomniał tylko o udostępnieniu kopii wniosków, to rację należy przyznać Sądowi I instancji, że skoro stosownie do art. 12 ust. 2 u.d.i.p. podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość: 1) kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub 2) przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji – wskazanie na możliwość sporządzenia kopii ofert konkursowymi w urzędzie, dysponującym odpowiednimi warunkami technicznymi, uznać należy za wypełnienie obowiązku organu udostępnienia informacji publicznej, a tym samym braku bezczynności podmiotu zobowiązanego.

Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Natomiast Burmistrz Miasta L. żądając w osobiście sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną zasądzenia kosztów postępowania, nie wykazał, aby w postępowaniu kasacyjny poniósł jakiekolwiek koszty. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.